Forwarded from ربات حذف ✂️
👁🗨 اطلاعیه هیات مولفان لغتنامه
تألیف لغت‌نامۀ بزرگ فارسی تا اطلاع ثانوی متوقف می‌شود
♦️پیرو اقدام شتاب‌زده و غیرکارشناسانۀ خانم دکتر حمیرا زمردی، رئیس جدید مؤسسۀ لغت‌نامۀ دهخدا، مبنی بر صدور حکم غیرضروری بودن حضور خانم اکرم سلطانی، سرپرست بخش تألیف در مؤسسۀ لغت‌نامۀ دهخدا، و بی‌توجهی به درخواست مکتوب مؤلفان و بی‌حرمتی به دکتر حسن انوری، ما، هیئت مؤلفان لغت‌نامۀ بزرگ فارسی ضمن نگرانی از سرنوشت این مؤسسه که نام بزرگانی چون علامه علی‌اکبر دهخدا، دکتر محمدمعین، دکتر سیدجعفر شهیدی، دکتر سیدمحمد دبیرسیاقی بر پیشانی آن می‌درخشد، موقتاً همکاری خود را با این مؤسسه قطع می‌کنیم.
♦️لغت‌نامۀ بزرگ فارسی فرهنگی است که پس از پایان لغت‌نامۀ دهخدا توسط دکتر سیدمحمد دبیرسیاقی با همراهی و همکاری دکتر سیدجعفر شهیدی و چند تن از مؤلفان لغت‌نامۀ دهخدا بنیان گذاشته شد و تا کنون 8 مجلد آن در 5690 صفحه منتشر شده‌است و چندین جزوۀ آن آمادۀ چاپ است. درخور ذکر است که تا پایان حرف «ب» تألیف شده‌است و کار در مراحل تکمیلی است.
♦️مؤلفان امیدوارند که به‌زودی بتوانند کمافی‌السابق در فضایی کاملاً علمی و بدور از حبّ و بغض‌ها، تنگ‌نظری‌ها و بلندپروازی‌ها، کار تألیف لغت‌نامۀ بزرگ فارسی را پی بگیرند و از میراث دکتر دبیرسیاقی و دکتر شهیدی پاسداری کنند.
_رسول شایسته (مؤلف لغت‌نامۀ دهخدا، مؤلف و سرپرست علمی لغت‌نامۀ بزرگ فارسی)
_حسن انوری (مؤلف لغت‌نامۀ دهخدا، مؤلف فرهنگ بزرگ سخن، مؤلف لغت‌نامۀ بزرگ فارسی)
_سعید نجفی اسداللهی (مؤلف لغت‌نامۀ دهخدا، مؤلف لغت‌نامۀ بزرگ فارسی)
_و دیگر مؤلفان این فرهنگ: ایرج مهرکی، مریم میرشمسی، ایرج شهبازی، پگاه خدیش، عبدالرضا قریشی و مهری جلیلی جلال.
تألیف لغت‌نامۀ بزرگ فارسی تا اطلاع ثانوی متوقف می‌شود
♦️پیرو اقدام شتاب‌زده و غیرکارشناسانۀ خانم دکتر حمیرا زمردی، رئیس جدید مؤسسۀ لغت‌نامۀ دهخدا، مبنی بر صدور حکم غیرضروری بودن حضور خانم اکرم سلطانی، سرپرست بخش تألیف در مؤسسۀ لغت‌نامۀ دهخدا، و بی‌توجهی به درخواست مکتوب مؤلفان و بی‌حرمتی به دکتر حسن انوری، ما، هیئت مؤلفان لغت‌نامۀ بزرگ فارسی ضمن نگرانی از سرنوشت این مؤسسه که نام بزرگانی چون علامه علی‌اکبر دهخدا، دکتر محمدمعین، دکتر سیدجعفر شهیدی، دکتر سیدمحمد دبیرسیاقی بر پیشانی آن می‌درخشد، موقتاً همکاری خود را با این مؤسسه قطع می‌کنیم.
♦️لغت‌نامۀ بزرگ فارسی فرهنگی است که پس از پایان لغت‌نامۀ دهخدا توسط دکتر سیدمحمد دبیرسیاقی با همراهی و همکاری دکتر سیدجعفر شهیدی و چند تن از مؤلفان لغت‌نامۀ دهخدا بنیان گذاشته شد و تا کنون 8 مجلد آن در 5690 صفحه منتشر شده‌است و چندین جزوۀ آن آمادۀ چاپ است. درخور ذکر است که تا پایان حرف «ب» تألیف شده‌است و کار در مراحل تکمیلی است.
♦️مؤلفان امیدوارند که به‌زودی بتوانند کمافی‌السابق در فضایی کاملاً علمی و بدور از حبّ و بغض‌ها، تنگ‌نظری‌ها و بلندپروازی‌ها، کار تألیف لغت‌نامۀ بزرگ فارسی را پی بگیرند و از میراث دکتر دبیرسیاقی و دکتر شهیدی پاسداری کنند.
_رسول شایسته (مؤلف لغت‌نامۀ دهخدا، مؤلف و سرپرست علمی لغت‌نامۀ بزرگ فارسی)
_حسن انوری (مؤلف لغت‌نامۀ دهخدا، مؤلف فرهنگ بزرگ سخن، مؤلف لغت‌نامۀ بزرگ فارسی)
_سعید نجفی اسداللهی (مؤلف لغت‌نامۀ دهخدا، مؤلف لغت‌نامۀ بزرگ فارسی)
_و دیگر مؤلفان این فرهنگ: ایرج مهرکی، مریم میرشمسی، ایرج شهبازی، پگاه خدیش، عبدالرضا قریشی و مهری جلیلی جلال.
لغتنامه دهخدا نماد ایران است
حمیدرضا اسلامی،
روزنامه‌نگار و عضو موسس بنیاد حامیان موسسه لغتنامه دهخدا
"گفت: مولانا چه حالت است؟ این که می‌بینم به بیداریست یا رب یا به خواب؟ مولانا امامزاده گفت: خاموش باش! باد بينيازي خداوند است كه ميوزد. سامان سخن گفتن نيست." (تاریخ جهانگشا)
لغتنامه دهخدا و مؤسسه لغتنامه دهخدا تاریخی پرمایه و عبرت‌آموز دارد. تقریبا هیچگاه نقل آن بر سر بازار نبوده و از نمد آن بر سر هیچ شخصی و شخصیتی کلاهی نیامده. بی سر و صدا، از ادیب و مترجم و اسلام‌شناس و تاریخ‌دان و نخست‌وزیر و وزیر و وکیل و لشکری بلندپایه به خدمتش آمده‌اند، ماهی یا سالی و سالیانی مانده‌اند و از کار گل تا کار دل کرده‌اند و همه افتخارشان این بوده که ورقی بر اوراق آن یا حتی کلمه‌ای بر واژگان آن افزوده‌اند و یا از آن هم کمتر، فیش‌نویسی کرده‌اند و رفته‌اند. فهرست کسانی که در طول چند ده سال برای لغتنامه دهخدا کار کرده‌اند و تنوع شگفت‌انگیز آنان از حیث شغل، تحصیلات و دیدگاههای سیاسی (از علمای دینی نام و نشان‌دار تا وزیر و نخست‌وزیر و سیاستمدار مخالف و موافق) می‌تواند به این پرسشِ درست، پاسخ دهد که در شرایط نابسامان دهه‌های پیش چطور در وجود آمدن این فرهنگ ممکن شده است. فرهنگی که لویی ماسینیون آن را اثری هرکول‌آسا می‌داند.
همه آنها که نام بردم را چه انگیزه‌ای به دهخدا کشاند؟ هر کس از ظن خود هر چه خواهد بگوید اما مهم این است که هیچکدام را سودای ریاست و به هم زدن نام و نشان نیاورد. چنانکه اخیرا با تلاشی چند ساله و جستجوهای عمیق فهرست یاریگران تالیف و ویرایش و انتشار لغتنامه به دست آمده و سندی شده است بر تعلق خاطر همه میهن‌دوستان ایرانی به زبان فارسی. اگر به شما بگویم نقشه محل تولد و زندگی یاریگران تالیف لغتنامه دهخدا بر نقشه ایران تطابق کامل دارد هم نباید شگفت‌زده بشوید؛ بلی، از همه جای ایران.
هیچکس هم با مدرک صوری و نمره‌های سیاسی و پولی به لغتنامه نیامد. این نهاد فرهنگی خوشنام ارزش و اعتبار خود را از تلاش بی‌شائبه و درستکارانه دهها مولف و استاد برجسته زبان و ادبیات فارسی به دست آورده است.
در عین حال دولتها هیچگاه توجهی شایسته و بایسته به این نهاد عظیم فرهنگی نداشته‌اند. هیچ دولتی برای آن سرمایه‌ای که کارش را بدرستی و با تمام ظرفیت پیش ببرد اختصاص نداد. چه از آن قدیمها که قرار بود از محل فروش پهن اسبان سلطنتی هزینه‌های آن تامین شود و نشد و چه بعدها و در دولتهای دیگر. این هوشمندی مدیر ارزشمند وقت لغتنامه مرحوم سیدجعفر شهیدی بود که برای لغتنامه مداخلی نسبتا دایمی فراهم آورد (پیش از او نیز مرحوم دکتر معین در تامین نیازهای موسسه کارهای مهمی کرد). تاسیس مرکز آموزش زبان فارسی برای پاسخگویی به نیاز دانشجویان و اتباع خارجی آب باریکه‌ای برای لغتنامه فراهم آورد. با اتکاء به این درآمد ایشان و مرحوم دکتر دبیرسیاقی و استادان بی‌بدیل یعنی دکتر رسول شایسته، دکتر سعید نجفی اسداللهی و دکتر حسن انوری و به یاری علاقمندانی فاضل دست به کار تالیف لغتنامه بزرگ فارسی زدند تا میراث دهخدا با شیوه‌های علمی و ظرفیت‌های جدید بروزرسانی شود و بماند و ثمر نیک دهد. موسسه لغتنامه دهخدا از جهت ساختمان هم در موقوفات مرحوم دکتر محمود افشار یزدی ساکن است از این بابت هم وامدار دولتها نیست. استادان نام برده شخصیت‌هایی آنچنان بزرگند که بسیاری از ما و احتمالا مقامات عاقل آرزو دارند که در قاب عکسی کنار آنها قرار گیرند.
اما در عین حال تاکنون این رسم هم نانوشته و ناگفته بوده که موسسه از تلاطم سیاسی که از آمد و رفت دولتها به وجود می‌آید برکنار باشد و البته لازمه نتیجه دادن اموری که دهها سال انجام آنها طول می‌کشد همین رویه بوده. این نکته ساده را همه دولتها فهمیده بودند و از آنجا که کار در لغتنامه دهخدا تا حد بسیاری داوطلبانه و یا با مقرری‌های بسیار اندک (باعث شرمساری وزارتخانه‌های علمی و فرهنگی و ارشادی) بود، آسیب زدن به این مجموعه (چنان که در ذات روسا است و آن را پذیرفته‌ایم) طمع کسی را برنمی‌انگیخت. در این سالها معمول هم بود که مدیری همدل و صاحب فهم که جایگاه استادان پیش‌گفته را دریابد و بتواند حداقل به زبان قدمی بردارد بر راس این مجموعه می‌نشست. آخرین آنها تا پیش از خانم زمردی آقای دکتر بی‌جن‌خان بود که عاقله مردی بود که پس از مدتها در ارکان موسسه تحرکی ایجاد کرد و کارهای بزرگی در پیش گرفت و مهمترین آنها به گمان من تهیه زیرساخت‌های آنلاین تالیف لغتنامه برای بهره‌گیری از توان استادان زبان فارسی سراسر کشور و جهان بود که کاری است کارستان. از دوره خدمت او هنوز یازده ماه باقی بود که توفانی که دانشگاه تهران را درنوردیده بود به لغتنامه رسید.
👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇
حمیدرضا اسلامی،
روزنامه‌نگار و عضو موسس بنیاد حامیان موسسه لغتنامه دهخدا
"گفت: مولانا چه حالت است؟ این که می‌بینم به بیداریست یا رب یا به خواب؟ مولانا امامزاده گفت: خاموش باش! باد بينيازي خداوند است كه ميوزد. سامان سخن گفتن نيست." (تاریخ جهانگشا)
لغتنامه دهخدا و مؤسسه لغتنامه دهخدا تاریخی پرمایه و عبرت‌آموز دارد. تقریبا هیچگاه نقل آن بر سر بازار نبوده و از نمد آن بر سر هیچ شخصی و شخصیتی کلاهی نیامده. بی سر و صدا، از ادیب و مترجم و اسلام‌شناس و تاریخ‌دان و نخست‌وزیر و وزیر و وکیل و لشکری بلندپایه به خدمتش آمده‌اند، ماهی یا سالی و سالیانی مانده‌اند و از کار گل تا کار دل کرده‌اند و همه افتخارشان این بوده که ورقی بر اوراق آن یا حتی کلمه‌ای بر واژگان آن افزوده‌اند و یا از آن هم کمتر، فیش‌نویسی کرده‌اند و رفته‌اند. فهرست کسانی که در طول چند ده سال برای لغتنامه دهخدا کار کرده‌اند و تنوع شگفت‌انگیز آنان از حیث شغل، تحصیلات و دیدگاههای سیاسی (از علمای دینی نام و نشان‌دار تا وزیر و نخست‌وزیر و سیاستمدار مخالف و موافق) می‌تواند به این پرسشِ درست، پاسخ دهد که در شرایط نابسامان دهه‌های پیش چطور در وجود آمدن این فرهنگ ممکن شده است. فرهنگی که لویی ماسینیون آن را اثری هرکول‌آسا می‌داند.
همه آنها که نام بردم را چه انگیزه‌ای به دهخدا کشاند؟ هر کس از ظن خود هر چه خواهد بگوید اما مهم این است که هیچکدام را سودای ریاست و به هم زدن نام و نشان نیاورد. چنانکه اخیرا با تلاشی چند ساله و جستجوهای عمیق فهرست یاریگران تالیف و ویرایش و انتشار لغتنامه به دست آمده و سندی شده است بر تعلق خاطر همه میهن‌دوستان ایرانی به زبان فارسی. اگر به شما بگویم نقشه محل تولد و زندگی یاریگران تالیف لغتنامه دهخدا بر نقشه ایران تطابق کامل دارد هم نباید شگفت‌زده بشوید؛ بلی، از همه جای ایران.
هیچکس هم با مدرک صوری و نمره‌های سیاسی و پولی به لغتنامه نیامد. این نهاد فرهنگی خوشنام ارزش و اعتبار خود را از تلاش بی‌شائبه و درستکارانه دهها مولف و استاد برجسته زبان و ادبیات فارسی به دست آورده است.
در عین حال دولتها هیچگاه توجهی شایسته و بایسته به این نهاد عظیم فرهنگی نداشته‌اند. هیچ دولتی برای آن سرمایه‌ای که کارش را بدرستی و با تمام ظرفیت پیش ببرد اختصاص نداد. چه از آن قدیمها که قرار بود از محل فروش پهن اسبان سلطنتی هزینه‌های آن تامین شود و نشد و چه بعدها و در دولتهای دیگر. این هوشمندی مدیر ارزشمند وقت لغتنامه مرحوم سیدجعفر شهیدی بود که برای لغتنامه مداخلی نسبتا دایمی فراهم آورد (پیش از او نیز مرحوم دکتر معین در تامین نیازهای موسسه کارهای مهمی کرد). تاسیس مرکز آموزش زبان فارسی برای پاسخگویی به نیاز دانشجویان و اتباع خارجی آب باریکه‌ای برای لغتنامه فراهم آورد. با اتکاء به این درآمد ایشان و مرحوم دکتر دبیرسیاقی و استادان بی‌بدیل یعنی دکتر رسول شایسته، دکتر سعید نجفی اسداللهی و دکتر حسن انوری و به یاری علاقمندانی فاضل دست به کار تالیف لغتنامه بزرگ فارسی زدند تا میراث دهخدا با شیوه‌های علمی و ظرفیت‌های جدید بروزرسانی شود و بماند و ثمر نیک دهد. موسسه لغتنامه دهخدا از جهت ساختمان هم در موقوفات مرحوم دکتر محمود افشار یزدی ساکن است از این بابت هم وامدار دولتها نیست. استادان نام برده شخصیت‌هایی آنچنان بزرگند که بسیاری از ما و احتمالا مقامات عاقل آرزو دارند که در قاب عکسی کنار آنها قرار گیرند.
اما در عین حال تاکنون این رسم هم نانوشته و ناگفته بوده که موسسه از تلاطم سیاسی که از آمد و رفت دولتها به وجود می‌آید برکنار باشد و البته لازمه نتیجه دادن اموری که دهها سال انجام آنها طول می‌کشد همین رویه بوده. این نکته ساده را همه دولتها فهمیده بودند و از آنجا که کار در لغتنامه دهخدا تا حد بسیاری داوطلبانه و یا با مقرری‌های بسیار اندک (باعث شرمساری وزارتخانه‌های علمی و فرهنگی و ارشادی) بود، آسیب زدن به این مجموعه (چنان که در ذات روسا است و آن را پذیرفته‌ایم) طمع کسی را برنمی‌انگیخت. در این سالها معمول هم بود که مدیری همدل و صاحب فهم که جایگاه استادان پیش‌گفته را دریابد و بتواند حداقل به زبان قدمی بردارد بر راس این مجموعه می‌نشست. آخرین آنها تا پیش از خانم زمردی آقای دکتر بی‌جن‌خان بود که عاقله مردی بود که پس از مدتها در ارکان موسسه تحرکی ایجاد کرد و کارهای بزرگی در پیش گرفت و مهمترین آنها به گمان من تهیه زیرساخت‌های آنلاین تالیف لغتنامه برای بهره‌گیری از توان استادان زبان فارسی سراسر کشور و جهان بود که کاری است کارستان. از دوره خدمت او هنوز یازده ماه باقی بود که توفانی که دانشگاه تهران را درنوردیده بود به لغتنامه رسید.
👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇
بدون اینکه هیچ دلیل عقلی و نقلی وجود داشته باشد (دکتر بی‌جن‌خان از چهره‌های بسیار موجه علمی، اخلاقی و مدیریتی دانشگاه تهران است) و احتمالا به اشاره رییس جدید دانشکده ادبیات دانشگاه تهران یکی از همفکران او یعنی خانم دکتر زمردی به ریاست موسسه لغتنامه منصوب شد.
رییس دانشکده ادبیات همان است که در مراسم معارفه خانم زمردی گمان می‌کرد دکتر سعید نجفی اسداللهی مولف غلط ننویسیم است و به ایشان فرمود که ما از کتاب غلط ننویسیم شما بهره‌ها برده‌ایم و با این حد از نادانستن از حوزه تخصصی (دکترای ادبیات و استاد تمام) تمامی اعتبار علمی مدارک دانشگاه تهران را یک‌تنه بر باد داد.
رییس جدید هم در نخستین روز کاری اقدام به اخراج خواهر همسر مرحوم خویش کرد. این خانم البته کارمند قراردادی موسسه بود. اینها بود تا روز دیگر که نوبت به برکناری سرپرست بخش تالیف و مسئول خوش‌ذوق و هنرمند روابط عمومی رسید. نفر اول 26 سال پا به پای لغتنامه آمده بود و از دید مولفان نخ تسبیح بخش تالیف بود. هنگامی که استادان از رییس جدید دلیل خواستند گفته شد که در اختیار من نیست و نتیجه این شد که اکنون شد: تعطیلی بخش تالیف.
موسسه لغتنامه دهخدا پولی ندارد. از درآمدی که بابت آموزش زبان فارسی به دست می‌آورد درصدی هم به نفع دانشگاه تهران کسر می‌شود. کاری که انجام می‌دهد مربوط به ماه و سال نیست و نتیجه دادن آن دهه‌ها طول می‌کشد. بخش مهمی از کارها با نیروی عشق به ایران و زبان فارسی پیش می‌رود و مابه‌ازای مادی و پرداخت‌های آنچنانی ندارد. همانطور که دیگران عاقل بودند و به آن کاری نداشتند و گاه محض افتخار خودشان کمکی کردند و عکسی به یادگار با مولفان گرانسنگ آن گرفتند، دولتیان جدید هم همین کنند. درک زمانبر بودن فعالیتهای عمیق فرهنگی و لزوم آرامش و عدم تلاطم در اطراف آن دشوار نیست. هدایت امور دانشگاهی و فرهنگی بازی نیست، بویژه سیاسی‌بازی. مباد که به قول مرحوم دهخدا پوست بر استخوان ترنجیده شود.
رییس دانشکده ادبیات همان است که در مراسم معارفه خانم زمردی گمان می‌کرد دکتر سعید نجفی اسداللهی مولف غلط ننویسیم است و به ایشان فرمود که ما از کتاب غلط ننویسیم شما بهره‌ها برده‌ایم و با این حد از نادانستن از حوزه تخصصی (دکترای ادبیات و استاد تمام) تمامی اعتبار علمی مدارک دانشگاه تهران را یک‌تنه بر باد داد.
رییس جدید هم در نخستین روز کاری اقدام به اخراج خواهر همسر مرحوم خویش کرد. این خانم البته کارمند قراردادی موسسه بود. اینها بود تا روز دیگر که نوبت به برکناری سرپرست بخش تالیف و مسئول خوش‌ذوق و هنرمند روابط عمومی رسید. نفر اول 26 سال پا به پای لغتنامه آمده بود و از دید مولفان نخ تسبیح بخش تالیف بود. هنگامی که استادان از رییس جدید دلیل خواستند گفته شد که در اختیار من نیست و نتیجه این شد که اکنون شد: تعطیلی بخش تالیف.
موسسه لغتنامه دهخدا پولی ندارد. از درآمدی که بابت آموزش زبان فارسی به دست می‌آورد درصدی هم به نفع دانشگاه تهران کسر می‌شود. کاری که انجام می‌دهد مربوط به ماه و سال نیست و نتیجه دادن آن دهه‌ها طول می‌کشد. بخش مهمی از کارها با نیروی عشق به ایران و زبان فارسی پیش می‌رود و مابه‌ازای مادی و پرداخت‌های آنچنانی ندارد. همانطور که دیگران عاقل بودند و به آن کاری نداشتند و گاه محض افتخار خودشان کمکی کردند و عکسی به یادگار با مولفان گرانسنگ آن گرفتند، دولتیان جدید هم همین کنند. درک زمانبر بودن فعالیتهای عمیق فرهنگی و لزوم آرامش و عدم تلاطم در اطراف آن دشوار نیست. هدایت امور دانشگاهی و فرهنگی بازی نیست، بویژه سیاسی‌بازی. مباد که به قول مرحوم دهخدا پوست بر استخوان ترنجیده شود.
گذشت عمر و به دل عشوه می‌خریم هنوز
که هست در پی شام سیاه، صبح سپید
ه. ا. سایه
که هست در پی شام سیاه، صبح سپید
ه. ا. سایه
Forwarded from بریده‌ها و براده‌ها
نظر فقهی مخالف آیه الله سید رضا صدر، درباره فتوای آیه الله خمینی درباره حکم ارتداد و امر به قتل سلمان رشدی
صفحه ۳۵۴ از کتاب « سفرنامه خاندان صدر» نوشته محسن کمالیان
@bbtoday
صفحه ۳۵۴ از کتاب « سفرنامه خاندان صدر» نوشته محسن کمالیان
@bbtoday
Forwarded from و‌راى حد تقرير | سعيد حجاريان
📝📝📝مخ‌زنیِ سیاسی
✍️سعید حجاریان، ۲۲ مرداد ۱۴۰۱
✅سرزمین حاصل‌خیز ایران تا بخواهید آیت‌الله جعلی و دکتر و مهندسی قلابی پرورش داده است و چنان هاله‌ای از قدسیت حول آنها درست شده است که کسی را توان نقد کردن نیست.
✅من بنا را بر این گذاشته‌ام که همه معمم‌ها آیت‌الله و مجتهد هستند، و همه مکلا‌ها دکتر و مهندس؛ مگر آنکه عکس‌اش ثابت شود.
✅زیرا ممکن است در مقام گفت‌و‌گو با کسی فراموش کنیم این القاب را به کار ببریم و بی‌حرمتی کنیم. به‌تازگی نیز مدارک ایرانی هم صفایی ندارد و لازم است از بلاد فرنگ مدرکی ممهور به مهر یک دانشگاه‌های معتبر بیاورند.
✅از اینها گذشته، عده‌ای خود را پروفسور می‌خوانند و گمان دارند این عنوان بالاتر از آیت‌الله و دکتر است. پروفسور یعنی استاد دانشگاه؛ کسی‌که اصطلاحاً استاد تمام است و به‌عنوان مرجع دانشجویان مقالات معتبری در ژورنال‌ها منتشر کرده و می‌کند.
✅مضاف بر این به‌لحاظ فنی نیز عنوان دکتر فقط به اطبایی که بالفعل به امر طبابت مشغول‌اند، اطلاق می‌شود و به کسانی‌که پروانه طبابت دارند اما به کار ساخت‌و‌ساز مشغول‌اند یا به فروش لوازم پزشکی روی آورده‌اند یا آن‌قدر پیر شده‌اند که پراتیک پزشکی از آنها برنمی‌آید، نمی‌توان دکتر گفت.
✅اما چندسالی است در ایران لفظ جدیدی باب شده است که عجیب و غریب می‌نماید و آن «دکترینال» است. من گمان می‌کنم بهتر آن باشد به آن بگوییم «این‌دکترینال» زیرا برازنده‌تر است.
✅حال ببینیم این لفظ چه ریشه‌ای دارد و به‌چه کاری می‌آید؟ من واژه (indoctrination) را به «مُخ‌زنی» ترجمه می‌کنم و معتقدم وظیفه مراکز مخ‌زنی سیاسی القاء و اغوای سیاسی اذهان عمومی در جهت ایده‌های فرقه‌ای و ایدئولوژیک است.
✅متن کامل این نوشتار را در لینک زیر بخوانید و یا روی instant view بزنید:
tinyurl.com/3ywj3bud
📌نشانی‌های سعید حجاریان در شبکه‌های مجازی👇:
تلگرام | اینستاگرام | توییتر
✍️سعید حجاریان، ۲۲ مرداد ۱۴۰۱
✅سرزمین حاصل‌خیز ایران تا بخواهید آیت‌الله جعلی و دکتر و مهندسی قلابی پرورش داده است و چنان هاله‌ای از قدسیت حول آنها درست شده است که کسی را توان نقد کردن نیست.
✅من بنا را بر این گذاشته‌ام که همه معمم‌ها آیت‌الله و مجتهد هستند، و همه مکلا‌ها دکتر و مهندس؛ مگر آنکه عکس‌اش ثابت شود.
✅زیرا ممکن است در مقام گفت‌و‌گو با کسی فراموش کنیم این القاب را به کار ببریم و بی‌حرمتی کنیم. به‌تازگی نیز مدارک ایرانی هم صفایی ندارد و لازم است از بلاد فرنگ مدرکی ممهور به مهر یک دانشگاه‌های معتبر بیاورند.
✅از اینها گذشته، عده‌ای خود را پروفسور می‌خوانند و گمان دارند این عنوان بالاتر از آیت‌الله و دکتر است. پروفسور یعنی استاد دانشگاه؛ کسی‌که اصطلاحاً استاد تمام است و به‌عنوان مرجع دانشجویان مقالات معتبری در ژورنال‌ها منتشر کرده و می‌کند.
✅مضاف بر این به‌لحاظ فنی نیز عنوان دکتر فقط به اطبایی که بالفعل به امر طبابت مشغول‌اند، اطلاق می‌شود و به کسانی‌که پروانه طبابت دارند اما به کار ساخت‌و‌ساز مشغول‌اند یا به فروش لوازم پزشکی روی آورده‌اند یا آن‌قدر پیر شده‌اند که پراتیک پزشکی از آنها برنمی‌آید، نمی‌توان دکتر گفت.
✅اما چندسالی است در ایران لفظ جدیدی باب شده است که عجیب و غریب می‌نماید و آن «دکترینال» است. من گمان می‌کنم بهتر آن باشد به آن بگوییم «این‌دکترینال» زیرا برازنده‌تر است.
✅حال ببینیم این لفظ چه ریشه‌ای دارد و به‌چه کاری می‌آید؟ من واژه (indoctrination) را به «مُخ‌زنی» ترجمه می‌کنم و معتقدم وظیفه مراکز مخ‌زنی سیاسی القاء و اغوای سیاسی اذهان عمومی در جهت ایده‌های فرقه‌ای و ایدئولوژیک است.
✅متن کامل این نوشتار را در لینک زیر بخوانید و یا روی instant view بزنید:
tinyurl.com/3ywj3bud
📌نشانی‌های سعید حجاریان در شبکه‌های مجازی👇:
تلگرام | اینستاگرام | توییتر
Telegraph
مخ‌زنیِ سیاسی
سرزمین حاصل‌خیز ایران تا بخواهید آیت‌الله جعلی و دکتر و مهندسی قلابی پرورش داده است و چنان هاله‌ای از قدسیت حول آنها درست شده است که کسی را توان نقد کردن نیست. من بنا را بر این گذاشته‌ام که همه معمم‌ها آیت‌الله و مجتهد هستند، و همه مکلا‌ها دکتر و مهندس؛…
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مکالمه‌ی روبسپیر با قاضی در سکانسی از دانتون، اثر آندری وایدا.
ماکسیمیلیان روبسپیر، یکی از رهبران انقلاب فرانسه، حقوقدانی بود که، به سبب پای‌بندی‌اش به ارزش‌های اخلاقی، لقب "فسادناپذیر" داشت. این سکانس مربوط به زمانی است که او، پس از پیروزی انقلاب و در دوره‌ی "وحشت"، در اوج قدرت بود؛ و قدرت اگر مطلق شود، سازوکارش "فسادناپذیر" را نیز فاسد می‌کند.
#هومن_پناهنده
#انقلاب
#قدرت_مطلق
#فساد
@gashthaa
ماکسیمیلیان روبسپیر، یکی از رهبران انقلاب فرانسه، حقوقدانی بود که، به سبب پای‌بندی‌اش به ارزش‌های اخلاقی، لقب "فسادناپذیر" داشت. این سکانس مربوط به زمانی است که او، پس از پیروزی انقلاب و در دوره‌ی "وحشت"، در اوج قدرت بود؛ و قدرت اگر مطلق شود، سازوکارش "فسادناپذیر" را نیز فاسد می‌کند.
#هومن_پناهنده
#انقلاب
#قدرت_مطلق
#فساد
@gashthaa
Forwarded from فردین علیخواه (Fardin Alikhah)
پارک، مکانی تفرجگاهی است
پیکر شادروان سایه، شاعر معاصر، قرار است در پارک محتشم شهر رشت به خاک سپرده شود. بدون تردید این تصمیم با انگیزه های مثبت و با هدف تمجید از سرمایه های فرهنگی گیلان اتخاذ شده است. ولی ای کاش متولیان امر، در خصوص دلیل انتخاب این پارک، توضیحات بیشتری در اختیار افکار عمومی قرار می‌دادند.
دلیل به خاک سپردن پیکر شادروان سایه در یک پارک عمومی شهری که شهروندان با اهداف و انگیزه‌های مختلف و متنوعی در آن حاضر می‌شوند چیست؟ بیایید فرض کنیم که( فرض غم‌انگیزی است) طی سال‌های آینده نام‌آوران و هنرمندان گیلانی دیگری را نیز از دست بدهیم. آیا آنان نیز قرار است در پارک‌های عمومی شهری به خاک سپرده شوند؟ سرانجام، آیا قرار است پارک‌های عمومی شهری که در همه جای جهان کارکردی تفرجگاهی دارند تغییر کاربری دهند و جای جای آنها به محل خاک‌سپاری نام‌آوران و هنرمندان تبدیل شود؟ آیا این تصمیم اصولی است؟ آیا بهتر نیست در باغ رضوان رشت، آرامگاه‌هایی در شأن و شایسته هنرمندان و نام‌آوران گیلانی تعریف شود(نه به شکلی که هم اکنون وجود دارد) و یا در نقطه‌ای از شهر رشت، (پس از تهیه گزارش پیوست اجتماعی) مکانی مستقل و مجزا برای به خاک‌سپاری چهره‌های سرشناس در نظر گرفته شود به شکلی که امکان به خاک‌سپاری سایر هنرمندان و نام‌آوران نیز در آن وجود داشته باشد؟
به عنوان معلم و پژوهشگر مطالعات شهری، با به خاک سپردن افراد در پارک‌های عمومی، میادین شهری، دانشگاه‌ها یا مقابل مجتمع‌ها و شهرکهای مسکونی موافق نیستم و برای این امر دلایل کارشناسی دارم. برای چهره‌های سرشناس، در آرامستان شهر، و یا در نقطه مشخص و معینی از شهر(پس از تهیه پیوست‌های اجتماعی) محیطی ویژه بسازید.
سخن پایانی آنکه، با وجود نکات و ملاحظات یادشده، برای تجلیل و تمجید از چهره‌ها، راه‌ها و روش‌های دیگری نیز وجود دارد. پیکر سرمایه های فرهنگی را می توان در آرامستان‌های معمول شهر به خاک سپرد ولی همچنان ارزش و جایگاه و احترام آنان را پاس داشت. ساخت پیکره و مقبره، نام‌گذاری معبر شهری یا پارک‌های عمومی، نام‌گذاری مکان‌های فرهنگی نظیر مدارس، دانشکده‌ها یا کتابخانه‌های عمومی به نام آنان از آن جمله است. لزوما نباید پیکر آنان در دل شهر باشد. نشانه های شهری، می توانند مدام یادآور آنان برای مردمان شهر باشند.
توصیه مشفقانه‌ام آن است که آرامگاهها را به مقابل پنجره یا درِ خانه ساکنین شهر نیاوریم. کاری کنیم که ساکنین شهر در روزها و در لحظه‌هایی دلشان تنگ بشود، از جایشان بلند شوند و با شور و شوق به سمت آرامستان شهر بروند و بر پیکر سرمایه های فرهنگی خود که بسیار دوستشان دارند ادای احترام کنند. من این را ارزشمندتر می‌دانم.
▪️فردین علیخواه-عضو گروه جامعه‌شناسی دانشگاه گیلان
✅@fardinalikhah
پیکر شادروان سایه، شاعر معاصر، قرار است در پارک محتشم شهر رشت به خاک سپرده شود. بدون تردید این تصمیم با انگیزه های مثبت و با هدف تمجید از سرمایه های فرهنگی گیلان اتخاذ شده است. ولی ای کاش متولیان امر، در خصوص دلیل انتخاب این پارک، توضیحات بیشتری در اختیار افکار عمومی قرار می‌دادند.
دلیل به خاک سپردن پیکر شادروان سایه در یک پارک عمومی شهری که شهروندان با اهداف و انگیزه‌های مختلف و متنوعی در آن حاضر می‌شوند چیست؟ بیایید فرض کنیم که( فرض غم‌انگیزی است) طی سال‌های آینده نام‌آوران و هنرمندان گیلانی دیگری را نیز از دست بدهیم. آیا آنان نیز قرار است در پارک‌های عمومی شهری به خاک سپرده شوند؟ سرانجام، آیا قرار است پارک‌های عمومی شهری که در همه جای جهان کارکردی تفرجگاهی دارند تغییر کاربری دهند و جای جای آنها به محل خاک‌سپاری نام‌آوران و هنرمندان تبدیل شود؟ آیا این تصمیم اصولی است؟ آیا بهتر نیست در باغ رضوان رشت، آرامگاه‌هایی در شأن و شایسته هنرمندان و نام‌آوران گیلانی تعریف شود(نه به شکلی که هم اکنون وجود دارد) و یا در نقطه‌ای از شهر رشت، (پس از تهیه گزارش پیوست اجتماعی) مکانی مستقل و مجزا برای به خاک‌سپاری چهره‌های سرشناس در نظر گرفته شود به شکلی که امکان به خاک‌سپاری سایر هنرمندان و نام‌آوران نیز در آن وجود داشته باشد؟
به عنوان معلم و پژوهشگر مطالعات شهری، با به خاک سپردن افراد در پارک‌های عمومی، میادین شهری، دانشگاه‌ها یا مقابل مجتمع‌ها و شهرکهای مسکونی موافق نیستم و برای این امر دلایل کارشناسی دارم. برای چهره‌های سرشناس، در آرامستان شهر، و یا در نقطه مشخص و معینی از شهر(پس از تهیه پیوست‌های اجتماعی) محیطی ویژه بسازید.
سخن پایانی آنکه، با وجود نکات و ملاحظات یادشده، برای تجلیل و تمجید از چهره‌ها، راه‌ها و روش‌های دیگری نیز وجود دارد. پیکر سرمایه های فرهنگی را می توان در آرامستان‌های معمول شهر به خاک سپرد ولی همچنان ارزش و جایگاه و احترام آنان را پاس داشت. ساخت پیکره و مقبره، نام‌گذاری معبر شهری یا پارک‌های عمومی، نام‌گذاری مکان‌های فرهنگی نظیر مدارس، دانشکده‌ها یا کتابخانه‌های عمومی به نام آنان از آن جمله است. لزوما نباید پیکر آنان در دل شهر باشد. نشانه های شهری، می توانند مدام یادآور آنان برای مردمان شهر باشند.
توصیه مشفقانه‌ام آن است که آرامگاهها را به مقابل پنجره یا درِ خانه ساکنین شهر نیاوریم. کاری کنیم که ساکنین شهر در روزها و در لحظه‌هایی دلشان تنگ بشود، از جایشان بلند شوند و با شور و شوق به سمت آرامستان شهر بروند و بر پیکر سرمایه های فرهنگی خود که بسیار دوستشان دارند ادای احترام کنند. من این را ارزشمندتر می‌دانم.
▪️فردین علیخواه-عضو گروه جامعه‌شناسی دانشگاه گیلان
✅@fardinalikhah
Forwarded from هزار خط ناتمام
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تفکر نقادانه چیست؟
#فلسفه‌ورزی، #تفکر_نقادانه، #MACAT
▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️آرشیو ویدئوها در آپارات
t.me/eudemonia
#فلسفه‌ورزی، #تفکر_نقادانه، #MACAT
▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️آرشیو ویدئوها در آپارات
t.me/eudemonia
Forwarded from کار (یاسر‌عرب)
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
سخنان به حق و صلابت راستین سرکارخانم دکترسارا فلاحی نماینده ایلام مرا به یاد خطبه و اقتدار حضرت زینب سلام الله انداخت....
این فریاد حریت و شرافت و زبان صریح و نقد غیر جناحی و نشان دادن دردی که به مغز استخوان مردم رسیده امید افزاست....
@yaser_arab57
این فریاد حریت و شرافت و زبان صریح و نقد غیر جناحی و نشان دادن دردی که به مغز استخوان مردم رسیده امید افزاست....
@yaser_arab57
Forwarded from ویکی‌لیگ⚽️
Forwarded from اهل قلم و فرهنگ
آیا_کاربِردِ_واژۀ_«تازی»_به_مَعنایِ_«عَرَب»_یا_«عَرَبی»،_إِهانَت‌آلود.pdf
9.7 MB
🔹 آیا کاربِردِ واژۀ «تازی» به مَعنایِ «عَرَب» یا «عَرَبی»، إِهانَت‌آلود است؟
با توجه به این که برخی برداشت نادرستی از معنای این واژه داشته اند و یا برخی دیگر افراد ضد ملیت به دنبال تفرقه افکنی در بین اقوام ایرانی بوده اند این مقاله به خوبی نشان می دهد که کاربرد واژه «تازی» بجای عربی، هیچگونه نشانی از اهانت و یا سبکداشت ندارد و ادعای این افراد کاملا نادرست و با هدف تحریک احساسات برخی قومیت های ایرانی انجام میپذیرد.
پژوهشگر: جویا جهانبخش
آینۀ پژوهش، سال سی‌ام، شمارۀ سوم، مرداد و شهریور ۱۳۹۸
✅ اهل قلم و فرهنگ:
👉🆔 @ahleghalamvafarhang
با توجه به این که برخی برداشت نادرستی از معنای این واژه داشته اند و یا برخی دیگر افراد ضد ملیت به دنبال تفرقه افکنی در بین اقوام ایرانی بوده اند این مقاله به خوبی نشان می دهد که کاربرد واژه «تازی» بجای عربی، هیچگونه نشانی از اهانت و یا سبکداشت ندارد و ادعای این افراد کاملا نادرست و با هدف تحریک احساسات برخی قومیت های ایرانی انجام میپذیرد.
پژوهشگر: جویا جهانبخش
آینۀ پژوهش، سال سی‌ام، شمارۀ سوم، مرداد و شهریور ۱۳۹۸
✅ اهل قلم و فرهنگ:
👉🆔 @ahleghalamvafarhang
Forwarded from فرارو
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
امروز سالروز تولد هوشنگ سیحون، یکی از برجسته‌ترین معماران ایرانی است
هوشنگ سیحون (زاده ۳۱ مرداد ۱۲۹۹ در تهران – درگذشته ۵ خرداد ۱۳۹۳ در ونکوور کانادا) معمار، طراح، نقاش و تندیس‌ساز سرشناس و نامدار اهل ایران بود. وی استاد معماری و رئیس پیشین پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران بود.
سیحون، طراح بنای یادبودی آرامگاه بوعلی‌سینا و طراح آرامگاه‌های خیام، نادرشاه افشار، فردوسی و کمال‌الملک بوده‌است.
او به «مرد بناهای ماندگار» شناخته می‌شود و برنده جایزه بیتا در سال ۲۰۱۲ بوده‌است.
@Fararunews
هوشنگ سیحون (زاده ۳۱ مرداد ۱۲۹۹ در تهران – درگذشته ۵ خرداد ۱۳۹۳ در ونکوور کانادا) معمار، طراح، نقاش و تندیس‌ساز سرشناس و نامدار اهل ایران بود. وی استاد معماری و رئیس پیشین پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران بود.
سیحون، طراح بنای یادبودی آرامگاه بوعلی‌سینا و طراح آرامگاه‌های خیام، نادرشاه افشار، فردوسی و کمال‌الملک بوده‌است.
او به «مرد بناهای ماندگار» شناخته می‌شود و برنده جایزه بیتا در سال ۲۰۱۲ بوده‌است.
@Fararunews
Forwarded from فرارو
حسین اللهکرم پست دانشگاهی گرفت
حسین الله کرم، از سران گروه موسوم به انصار حزب الله، با حکم رئیس دانشگاه آزاد اسلامی تهران و تهران مرکزی، به عنوان "سرپرست گروه آموزشی اندیشه سیاسی و مسائل ایران" دانشکده علوم سیاسی منصوب شد.
https://fararu.com/fa/news/569829
حسین الله کرم، از سران گروه موسوم به انصار حزب الله، با حکم رئیس دانشگاه آزاد اسلامی تهران و تهران مرکزی، به عنوان "سرپرست گروه آموزشی اندیشه سیاسی و مسائل ایران" دانشکده علوم سیاسی منصوب شد.
https://fararu.com/fa/news/569829
Forwarded from کانال اختصاصی رضا نصری (Reza Nasri)
اسرائیل به دو دلیل به دنبال یک وضعیت «نزاع دائمی» میان ایران و غرب است:
۱- تا بتواند یک رقیب منطقه‌ای را زیر بار فشار فرسایشی تحریم‌های غرب نگه دارد.
۲- تا توجه را از موارد نقض سیستماتیک حقوق بشر و جنایاتی که برای حفظ یک سیستم آپارتابد مرتکب می‌شود منحرف سازد.
منافع اسرائیل با منافع مردم آمریکا و اروپا منافات دارد.
۱- تا بتواند یک رقیب منطقه‌ای را زیر بار فشار فرسایشی تحریم‌های غرب نگه دارد.
۲- تا توجه را از موارد نقض سیستماتیک حقوق بشر و جنایاتی که برای حفظ یک سیستم آپارتابد مرتکب می‌شود منحرف سازد.
منافع اسرائیل با منافع مردم آمریکا و اروپا منافات دارد.
باغ محتشم، قدیمی ترین پارک شهر رشت
https://www.eligasht.com/Blog/travelguide/%d8%a8%d8%a7%d8%ba-%d9%85%d8%ad%d8%aa%d8%b4%d9%85-%d8%b1%d8%b4%d8%aa
https://www.eligasht.com/Blog/travelguide/%d8%a8%d8%a7%d8%ba-%d9%85%d8%ad%d8%aa%d8%b4%d9%85-%d8%b1%d8%b4%d8%aa
چرا "باغ محتشم" ؟
هومن پناهنده
باغ محتشم رشت در ذهن من و هم‌شهریان ِ هم‌نسلم یادآور بهترین خاطرات کودکی و نوجوانی و جوانی ما است. آنجا برای رشتی‌ها پارکی معمولی نیست، مثل خانه عزیز و دوست‌داشتنی است. تعرض به آن، تعرض به خانه‌شان و تجاوز به لطیف‌ترین خاطرات شادی و بازی و نشاط و سرزندگیشان است. باغی وسیع با درختانی سر به فلک‌کشیده که "سایه"های خنک و آسایش‌بخش ِ درختانش یادآور زندگی است، نه مرگ.
یکی از نشانه‌های ذهن ِ نا‌آزموده ناتوانی در تفکیک چیزها است. ناتوانی در تفکیک، به خلطِ مفاهیم در عالم ذهن محدود نمی‌شود، بلکه طبعاً به خلطِ امور در جهان‌ِ بیرون هم می‌انجامد. ذهن منظم ِ فرهیخته در می‌یابد که هر چیز به جای خویش نیکو است. باغی که تفرجگاه است جای اندوه و عزاداری نیست. وادی خاموشان است که جای تامل در احوال ِ رفتگان و اندیشیدن به عاقبت خویش است. خوب است که فرزانگان رشت، به پاس اهمیت ِ باغ محتشم، در مقام تفرجگاهی نادر، مانع تدفین ِ مرحوم سایه در آنجا شوند. با این کار، حرمت آقای ابتهاج هم از چندین لحاظ حفظ می‌شود؛ یک لحاظ ِ آن به حکایتی بر می‌گردد که دوستی اهل سبزوار درباره‌ی آرامگاه آقای حمید سبزواری برایم نقل کرده است. آقای سبزواری، بر پایه‌ی تصمیمی نادرست، در پارکی در سبزوار تدفین شده است و متاسفانه سنگ گور ایشان برای کسانی، جز نیمکت، کارکرد ِ دیگری ندارد. آقای ابتهاج که رشت را بسیار دوست می‌داشت طبعاً نمی‌خواست خاطرات همشهریانش را زخمی کند و از گفته‌ی فرزند ایشان هم نمی‌توان استنباط کرد که تدفین در باغ محتشم جزء وصیت ایشان بوده است، و اصلاً چه بسا اگر این طرح ِ خام را با خود او در میان می‌گذاشتند، طراح ِ ناپخته را حتی از به زبان آوردن طرحش( چه جای اجرا) پشیمان می‌کرد. دوستی می‌گفت خوب است مانند مورد مرحوم قیصر امین‌پور جای وسیعی را برای مزار در نظر بگیرند و، به یاد وی، مرکزی فرهنگی در پیرامون آن بسازند.
آرزو می‌کنم آقای ابتهاج در جایی آرام گیرد که بیشترین طلب آمرزش ِ مردم ِ رشت را برایش در پی داشته باشد.
#هومن_پناهنده
#رشت
#باغ_محتشم
#پارک_شهر
#سایه
#هوشنگ_ابتهاج
@gashthaa
هومن پناهنده
باغ محتشم رشت در ذهن من و هم‌شهریان ِ هم‌نسلم یادآور بهترین خاطرات کودکی و نوجوانی و جوانی ما است. آنجا برای رشتی‌ها پارکی معمولی نیست، مثل خانه عزیز و دوست‌داشتنی است. تعرض به آن، تعرض به خانه‌شان و تجاوز به لطیف‌ترین خاطرات شادی و بازی و نشاط و سرزندگیشان است. باغی وسیع با درختانی سر به فلک‌کشیده که "سایه"های خنک و آسایش‌بخش ِ درختانش یادآور زندگی است، نه مرگ.
یکی از نشانه‌های ذهن ِ نا‌آزموده ناتوانی در تفکیک چیزها است. ناتوانی در تفکیک، به خلطِ مفاهیم در عالم ذهن محدود نمی‌شود، بلکه طبعاً به خلطِ امور در جهان‌ِ بیرون هم می‌انجامد. ذهن منظم ِ فرهیخته در می‌یابد که هر چیز به جای خویش نیکو است. باغی که تفرجگاه است جای اندوه و عزاداری نیست. وادی خاموشان است که جای تامل در احوال ِ رفتگان و اندیشیدن به عاقبت خویش است. خوب است که فرزانگان رشت، به پاس اهمیت ِ باغ محتشم، در مقام تفرجگاهی نادر، مانع تدفین ِ مرحوم سایه در آنجا شوند. با این کار، حرمت آقای ابتهاج هم از چندین لحاظ حفظ می‌شود؛ یک لحاظ ِ آن به حکایتی بر می‌گردد که دوستی اهل سبزوار درباره‌ی آرامگاه آقای حمید سبزواری برایم نقل کرده است. آقای سبزواری، بر پایه‌ی تصمیمی نادرست، در پارکی در سبزوار تدفین شده است و متاسفانه سنگ گور ایشان برای کسانی، جز نیمکت، کارکرد ِ دیگری ندارد. آقای ابتهاج که رشت را بسیار دوست می‌داشت طبعاً نمی‌خواست خاطرات همشهریانش را زخمی کند و از گفته‌ی فرزند ایشان هم نمی‌توان استنباط کرد که تدفین در باغ محتشم جزء وصیت ایشان بوده است، و اصلاً چه بسا اگر این طرح ِ خام را با خود او در میان می‌گذاشتند، طراح ِ ناپخته را حتی از به زبان آوردن طرحش( چه جای اجرا) پشیمان می‌کرد. دوستی می‌گفت خوب است مانند مورد مرحوم قیصر امین‌پور جای وسیعی را برای مزار در نظر بگیرند و، به یاد وی، مرکزی فرهنگی در پیرامون آن بسازند.
آرزو می‌کنم آقای ابتهاج در جایی آرام گیرد که بیشترین طلب آمرزش ِ مردم ِ رشت را برایش در پی داشته باشد.
#هومن_پناهنده
#رشت
#باغ_محتشم
#پارک_شهر
#سایه
#هوشنگ_ابتهاج
@gashthaa
Forwarded from دنیای قدیم(عکس تاریخی نوستالژی قدیمی تاریخ ایران)