Forwarded from سهند ایرانمهر
چندی پیش ویدیویی از زن جوان پورشه سواری در فضای مجازی منتشر شد که سرعت غیرمجاز او منجر به فوت پسر جوانی شده بود اما طلبکارانه خطاب به افسر راهنمایی بخاطر آسیب دیدن خودروی گرانقیمتش نهیب می زد و در نهایت بی مسئولیتی می‌گفت:" :«آدم کشتم، دیه‌شو میدم.».
این تصویر جوان متوفی است. جانی گرفته و خانواده ای داغدار حاصل عمر خود شد تنها به این دلیل که نوکیسه‌گی رابطه میان دارندگی و فهم استفاده درست از ثروت و وسیله را دچار اختلال کرده است. بقول "نفثه المصدور" زمانه خونخوار شد؛ خون، خوار شد!
@sahandiranmehr
این تصویر جوان متوفی است. جانی گرفته و خانواده ای داغدار حاصل عمر خود شد تنها به این دلیل که نوکیسه‌گی رابطه میان دارندگی و فهم استفاده درست از ثروت و وسیله را دچار اختلال کرده است. بقول "نفثه المصدور" زمانه خونخوار شد؛ خون، خوار شد!
@sahandiranmehr
Forwarded from فردای بهتر (مصطفی تاجزاده)
📝📝📝جنتلمن ها باید برقصند!
✍🏻 مجتبی لشکربلوکی
چندی پیش کلیپی منتشر شد که دانش آموزان آن با کلیپ «آقامون جنتلمنه» ساسی مانکن در حال رقصیدن و شادی هستند. انتشار این کلیپ تا تعدادی از نمایندگان مجلس به این موضوع واکنش نشان داده و خواستار استیضاح وزیر آموزش و پرورش شوند.
واکنش یکی از نمایندگان محترم را بخوانیم: «اینکه در مدرسه‌ای ترانه‌ای با محتوای بسیار سخیف آن هم با ساز و آواز و بزن و بکوب اجرا کنند و دانش آموزان را وادار به حرکات خاصی کنند آن هم در ساعت رسمی مدرسه، قابل قبول نیست. به عقیده بنده مدیران مدارس باید بلافاصله برکنار شوند. چطور آموزش و پرورش ما تا این حد غافل است؟»
☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
مصیبت اینجاست که مجددا و برای هزارمین بار ما «رخداد» و «روند» را اشتباه گرفتیم. ایکاش مسوولان محترم؛ به این نکته مهم توجه می کردند که تمرکز بر رخدادها، و بی توجهی به روندها فاجعه آفرین است. بگذارید این موضوع را با چند مثال توضیح دهم.
مدت های طولانی است که اقتصاد ایران به خاطر اولویت های دیگر (اولویت های غیراقتصادی)، حالش خوب نیست. از طرفی سالانه یک میلیون نفر به بازار کار اضافه می شوند. این یعنی آرام آرام شکل گیری لشکر ده میلیونی بیکاران. این می شود یک روند. بی سر و صدا، آرام و خزنده. چرا به چشم نمی آید؟ چون یک میلیون نفر را اگر بر تعداد ماه های سال (۱۲) و تعداد شهرها و روستاهای کشور (۶۱۰۰۰) تقسیم کنیم می شود ماهی ۱ تا ۲ نفر بیکار اضافه می شود که خیلی به چشم نمی آید. اما جمع می شود، جمع می شود و یک باره ممکن است در بخشی از کشور گرسنگی، بیکارگی، بی درآمدی و بی آیندگی فشار بیاورد و آشوب به پا شود. این آشوب می شود رخداد. در این جاست که تمام تلاش مان را می کنیم که دوباره شرایط را به حالت عادی برگردانیم.
مثال دیگر؛ سال هاست که سنت ازدواج به خاطر مسایل فرهنگی و معیشتی به قهقهرا رفته است. این می شود یک روند. و هر سال به جمع کسانی که در سن ازدواج هستند افزوده می شود. روندها خزنده هستند. آرام آرام جمع می شوند و یک دفعه خود را نشان می دهند. مثلا چند وقت دیگر یک آپارتمان 100 واحدی در تهران یافت می شود که تمام آن متعلق به کسانی است که ازدواج سپید کرده اند و بیست کودک در آن زندگی می کنند که که پدر و مادر رسمی ندارند. این می شود یک رخداد. و اینجاست که رگ غیرت مسوولان محترم برجسته شده، بگیر و ببند و استیضاح. مساله حل می شود؟ خیر! روندها کار خودشان را می کنند. روندها با تذکرات پشت تریبون و موضع گیری های سیاسی و غیرسیاسی کاری ندارند، آرام سر خودشان را می اندازند پایین و کار خودشان را می کنند.
مسوولان محترم به این سه سوال صادقانه پاسخ دهند:
کودکانی که در این کلیپ می‌رقصیدند، پرورش یافته انقلاب بودند. همین نسلی که ما اینترنت و یوتیوب را برای شان فیلتر کردیم، ماهواره را ممنوع و برنامه های تلویزیونی را پاستوریزه، چه شد و کجا اشتباه کردید که این کودکان کاملا متفاوت از آنچه می خواستید پرروش یافتند؟
شما که در مورد رفتار آن کودکان این چنین برآشفته اید، مطمئن هستید که فرزندان شما این آهنگ را بلد نیستند؟ دقیقا این کودکان در خانه من و شما پرروش یافته اند. این ها نماینده جامعه هستند و نه بخشی محدود از آن. با کتمان واقعیت چیزی حل می شود؟
راحت ترین کار این است که آموزش و پرورش را مقصر بدانیم اما فراموش نکنیم که این رخداد در یک مدرسه اتفاق افتاد، اما روند آن در کل جامعه ما شکل گرفته است. اشتباه محض است اگر بخواهیم آموزش و پرورش را مقصر بدانیم، آموزش و پرورش می توانست در بهترین حالت، جلوی پخش موسیقی را می گرفت. اما تمام آن کودکان آهنگ ساسی مانکن را حفظ بوده اند!
ازدواج زیرزمینی، اشتغال زیرزمینی، ارتباط زیرزمینی، موسیقی زیر زمینی و ... همه و همه حاصل کشورداری کهنه و قدیمی است. پیش از آنکه رقص را برای دیگران منع کنید باید خودتان به رقص درآیید. مسوول محترم! جان پدر به رقص آ ! جنتلمن ها (آدم های پشت میز نشین غافل از روندهای زیرپوستی جامعه) باید برقصند!
@Dr_Lashkarbolouki
@MostafaTajzadeh
✍🏻 مجتبی لشکربلوکی
چندی پیش کلیپی منتشر شد که دانش آموزان آن با کلیپ «آقامون جنتلمنه» ساسی مانکن در حال رقصیدن و شادی هستند. انتشار این کلیپ تا تعدادی از نمایندگان مجلس به این موضوع واکنش نشان داده و خواستار استیضاح وزیر آموزش و پرورش شوند.
واکنش یکی از نمایندگان محترم را بخوانیم: «اینکه در مدرسه‌ای ترانه‌ای با محتوای بسیار سخیف آن هم با ساز و آواز و بزن و بکوب اجرا کنند و دانش آموزان را وادار به حرکات خاصی کنند آن هم در ساعت رسمی مدرسه، قابل قبول نیست. به عقیده بنده مدیران مدارس باید بلافاصله برکنار شوند. چطور آموزش و پرورش ما تا این حد غافل است؟»
☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
مصیبت اینجاست که مجددا و برای هزارمین بار ما «رخداد» و «روند» را اشتباه گرفتیم. ایکاش مسوولان محترم؛ به این نکته مهم توجه می کردند که تمرکز بر رخدادها، و بی توجهی به روندها فاجعه آفرین است. بگذارید این موضوع را با چند مثال توضیح دهم.
مدت های طولانی است که اقتصاد ایران به خاطر اولویت های دیگر (اولویت های غیراقتصادی)، حالش خوب نیست. از طرفی سالانه یک میلیون نفر به بازار کار اضافه می شوند. این یعنی آرام آرام شکل گیری لشکر ده میلیونی بیکاران. این می شود یک روند. بی سر و صدا، آرام و خزنده. چرا به چشم نمی آید؟ چون یک میلیون نفر را اگر بر تعداد ماه های سال (۱۲) و تعداد شهرها و روستاهای کشور (۶۱۰۰۰) تقسیم کنیم می شود ماهی ۱ تا ۲ نفر بیکار اضافه می شود که خیلی به چشم نمی آید. اما جمع می شود، جمع می شود و یک باره ممکن است در بخشی از کشور گرسنگی، بیکارگی، بی درآمدی و بی آیندگی فشار بیاورد و آشوب به پا شود. این آشوب می شود رخداد. در این جاست که تمام تلاش مان را می کنیم که دوباره شرایط را به حالت عادی برگردانیم.
مثال دیگر؛ سال هاست که سنت ازدواج به خاطر مسایل فرهنگی و معیشتی به قهقهرا رفته است. این می شود یک روند. و هر سال به جمع کسانی که در سن ازدواج هستند افزوده می شود. روندها خزنده هستند. آرام آرام جمع می شوند و یک دفعه خود را نشان می دهند. مثلا چند وقت دیگر یک آپارتمان 100 واحدی در تهران یافت می شود که تمام آن متعلق به کسانی است که ازدواج سپید کرده اند و بیست کودک در آن زندگی می کنند که که پدر و مادر رسمی ندارند. این می شود یک رخداد. و اینجاست که رگ غیرت مسوولان محترم برجسته شده، بگیر و ببند و استیضاح. مساله حل می شود؟ خیر! روندها کار خودشان را می کنند. روندها با تذکرات پشت تریبون و موضع گیری های سیاسی و غیرسیاسی کاری ندارند، آرام سر خودشان را می اندازند پایین و کار خودشان را می کنند.
مسوولان محترم به این سه سوال صادقانه پاسخ دهند:
کودکانی که در این کلیپ می‌رقصیدند، پرورش یافته انقلاب بودند. همین نسلی که ما اینترنت و یوتیوب را برای شان فیلتر کردیم، ماهواره را ممنوع و برنامه های تلویزیونی را پاستوریزه، چه شد و کجا اشتباه کردید که این کودکان کاملا متفاوت از آنچه می خواستید پرروش یافتند؟
شما که در مورد رفتار آن کودکان این چنین برآشفته اید، مطمئن هستید که فرزندان شما این آهنگ را بلد نیستند؟ دقیقا این کودکان در خانه من و شما پرروش یافته اند. این ها نماینده جامعه هستند و نه بخشی محدود از آن. با کتمان واقعیت چیزی حل می شود؟
راحت ترین کار این است که آموزش و پرورش را مقصر بدانیم اما فراموش نکنیم که این رخداد در یک مدرسه اتفاق افتاد، اما روند آن در کل جامعه ما شکل گرفته است. اشتباه محض است اگر بخواهیم آموزش و پرورش را مقصر بدانیم، آموزش و پرورش می توانست در بهترین حالت، جلوی پخش موسیقی را می گرفت. اما تمام آن کودکان آهنگ ساسی مانکن را حفظ بوده اند!
ازدواج زیرزمینی، اشتغال زیرزمینی، ارتباط زیرزمینی، موسیقی زیر زمینی و ... همه و همه حاصل کشورداری کهنه و قدیمی است. پیش از آنکه رقص را برای دیگران منع کنید باید خودتان به رقص درآیید. مسوول محترم! جان پدر به رقص آ ! جنتلمن ها (آدم های پشت میز نشین غافل از روندهای زیرپوستی جامعه) باید برقصند!
@Dr_Lashkarbolouki
@MostafaTajzadeh
با انقلاب اسلامی، فرایند تشکیل دولت-ملت مدرن در ایران به هم ریخت | آسو
https://www.aasoo.org/fa/articles/2068
https://www.aasoo.org/fa/articles/2068
آسو
با انقلاب اسلامی، فرایند تشکیل دولت-ملت مدرن در ایران به هم ریخت
پرسش درباره‌ی مسایل بنیادی ایران، و تعریف هویت ملی را این بار با داریوش آشوری، زبان‌شناس و پژوهشگر فلسفه‌ی سیاسی مطرح کرده‌ایم. در این گفتگو به مفهوم ایرانیت، دولت-ملت و پیوند آن با مذهب، زبان و فرهنگ در ایران پرداخته‌ایم.
Forwarded from گشت‌ها | هومن پناهنده
داریوش آشوری در مصاحبه‌ی بالا نکات مهمی را مطرح می‌کند که برای درک وضعیت ایران در تاریخ معاصر مددکار است. مصاحبه نسبتاً مفصل است(و اگر این تفصیل را نمی‌‌داشت،چه بسا چنین روشنگر هم نمی‌بود).
#هومن_پناهنده
@gashthaa
#هومن_پناهنده
@gashthaa
Forwarded from مکتوبات
📝 "منشی گفت *کارت‌خوان* نداریم، ۶٠ تومان از عابر بانک بگیرید بیایید" | #سجاد_پ
🔸فاصله عابر‌بانک تا مطب زیاد بود. گفتم چرا دستگاه پُز ندارید؟ خانم منشی گفت، خودت این را از آقای دکتر بپرس. گفتم، لابد برای #فرار_مالیاتی است دیگر.
🔹این جناب آقای دکتر مگر بورد تخصصش را از فرانسه نگرفته؟ آنجا یادش ندادند برای #مالیات نباید مریض‌هایش را آواره کند؟ این مالیات مگر چند درصد از درآمد ایشان است؟
فضا متشنج شد. دکتر حرفهایم را شنید و از اتاقش آمد بیرون و به من گفت، من شما را ویزیت نمی‌کنم. لطفا بروید بیرون.
🔸من نرفتم. جناب آقای پزشک به منشی اش گفت، تا این آقا نرود مریضی را داخل نفرست. پنج دقیقه گذشت، فقط پنج دقیقه. توی این پنج دقیقه چند تن از مریض‌ها آمدند جلو و به من گفتند: به خدا حالمان خوب نیست، بروید بیرون بگذار ما هم به زندگی‌مان برسیم.
🔹همه به من اعتراض کردند. هیچکسی اما به دکتر اعتراض نکرد. حس بدی به من دست داد. حس بازنده‌ها را داشتم. به خودم گفتم، سجاد؛ از حقوق چه کسانی داری دفاع می کنی؟
🔸برای کی و چه کسانی داری دست و پا می‌زنی؟ این‌ها یکی‌شان حتی حاضر نیست از تو حمایت کند..
@maktubat
🔸فاصله عابر‌بانک تا مطب زیاد بود. گفتم چرا دستگاه پُز ندارید؟ خانم منشی گفت، خودت این را از آقای دکتر بپرس. گفتم، لابد برای #فرار_مالیاتی است دیگر.
🔹این جناب آقای دکتر مگر بورد تخصصش را از فرانسه نگرفته؟ آنجا یادش ندادند برای #مالیات نباید مریض‌هایش را آواره کند؟ این مالیات مگر چند درصد از درآمد ایشان است؟
فضا متشنج شد. دکتر حرفهایم را شنید و از اتاقش آمد بیرون و به من گفت، من شما را ویزیت نمی‌کنم. لطفا بروید بیرون.
🔸من نرفتم. جناب آقای پزشک به منشی اش گفت، تا این آقا نرود مریضی را داخل نفرست. پنج دقیقه گذشت، فقط پنج دقیقه. توی این پنج دقیقه چند تن از مریض‌ها آمدند جلو و به من گفتند: به خدا حالمان خوب نیست، بروید بیرون بگذار ما هم به زندگی‌مان برسیم.
🔹همه به من اعتراض کردند. هیچکسی اما به دکتر اعتراض نکرد. حس بدی به من دست داد. حس بازنده‌ها را داشتم. به خودم گفتم، سجاد؛ از حقوق چه کسانی داری دفاع می کنی؟
🔸برای کی و چه کسانی داری دست و پا می‌زنی؟ این‌ها یکی‌شان حتی حاضر نیست از تو حمایت کند..
@maktubat
Forwarded from خرمگس
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
پزشک ایرانی مقیم روسیه:
درآمد پزشک ۴۰ هزار روبل/ درآمد پرستار ۳۰ هزار روبل/ درآمد کارگر ۲۰ هزار روبل
1️⃣ در اینجا پزشکی یک شغل خدماتی است، مانند معلمی...
2️⃣ مریض را پشت صف طولانی مطب نگه نمی دارند
3️⃣ پزشک شرح حال و معاینه را خودش وارد کامپیوتر می کند.(مکتوبات)
پ.ن: وقتی از پزشکی و دندانپزشکی در ایران به یک تجارت که گاها حالت غیر انسانی به خود می گیرد سخن می گوییم دقیقا از چنین وضعیتی سخن می گوییم..
دو نفر در حالت عادی در رشته تجربی کنکور داده اند و با تفاوت ده درصدی در دروس (چیزی حدود بیست تست فاصله) یکی دندانپزشکی قبول می شود و دیگری دبیری شیمی... اما درآمد ماهیانه دبیر شیمی چیزی کمتر از درآمد نصف روز همان همکلاسی سابق خویش است...(مسئله ای که ریشه اصلی و عامل دامن زدن بیشتر به آن مافیای کنکور است)
به یقین می توان گفت هیچ کشوری در دنیا به غیر از ایران چنین چیزی وجود ندارد...
@kharmagaas
درآمد پزشک ۴۰ هزار روبل/ درآمد پرستار ۳۰ هزار روبل/ درآمد کارگر ۲۰ هزار روبل
1️⃣ در اینجا پزشکی یک شغل خدماتی است، مانند معلمی...
2️⃣ مریض را پشت صف طولانی مطب نگه نمی دارند
3️⃣ پزشک شرح حال و معاینه را خودش وارد کامپیوتر می کند.(مکتوبات)
پ.ن: وقتی از پزشکی و دندانپزشکی در ایران به یک تجارت که گاها حالت غیر انسانی به خود می گیرد سخن می گوییم دقیقا از چنین وضعیتی سخن می گوییم..
دو نفر در حالت عادی در رشته تجربی کنکور داده اند و با تفاوت ده درصدی در دروس (چیزی حدود بیست تست فاصله) یکی دندانپزشکی قبول می شود و دیگری دبیری شیمی... اما درآمد ماهیانه دبیر شیمی چیزی کمتر از درآمد نصف روز همان همکلاسی سابق خویش است...(مسئله ای که ریشه اصلی و عامل دامن زدن بیشتر به آن مافیای کنکور است)
به یقین می توان گفت هیچ کشوری در دنیا به غیر از ایران چنین چیزی وجود ندارد...
@kharmagaas
مقایسه درآمد پزشکان در ایران و غرب/ پزشکان میلیونی تا میلیاردی! - خبرگزاری مهر | اخبار ایران و جهان | Mehr News Agency
https://www.mehrnews.com/news/2534406/%D9%85%D9%82%D8%A7%DB%8C%D8%B3%D9%87-%D8%AF%D8%B1%D8%A2%D9%85%D8%AF-%D9%BE%D8%B2%D8%B4%DA%A9%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D8%BA%D8%B1%D8%A8-%D9%BE%D8%B2%D8%B4%DA%A9%D8%A7%D9%86-%D9%85%DB%8C%D9%84%DB%8C%D9%88%D9%86%DB%8C-%D8%AA%D8%A7-%D9%85%DB%8C%D9%84%DB%8C%D8%A7%D8%B1%D8%AF%DB%8C
https://www.mehrnews.com/news/2534406/%D9%85%D9%82%D8%A7%DB%8C%D8%B3%D9%87-%D8%AF%D8%B1%D8%A2%D9%85%D8%AF-%D9%BE%D8%B2%D8%B4%DA%A9%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D8%BA%D8%B1%D8%A8-%D9%BE%D8%B2%D8%B4%DA%A9%D8%A7%D9%86-%D9%85%DB%8C%D9%84%DB%8C%D9%88%D9%86%DB%8C-%D8%AA%D8%A7-%D9%85%DB%8C%D9%84%DB%8C%D8%A7%D8%B1%D8%AF%DB%8C
خبرگزاری مهر | اخبار ایران و جهان | Mehr News Agency
گزارش آماری و مستند مهر؛ مقایسه درآمد پزشکان در ایران و غرب/ پزشکان میلیونی تا میلیاردی!
بررسی ها نشان می دهد در شرایطی که درآمد یک کارمند یا کارگر ایرانی یک پنجم درآمد همتای غربی اش هم نیست، پزشکان متخصص ایرانی چندین برابر همتایان خودشان در کشورهای غربی درآمد دارند.
Forwarded from آینده (عباس عبدی)
🔴تحليل يك آگهي تسليت
🔺منتشر شده در اعتماد یکم خرداد ۱۳۹۸
🔘چند روز پيش يك آگهي تسليت و اعلام مراسم ختم به مناسبت درگذشت چهلمين روز يك روحاني منتشر شد كه به شکل غیر معمولی اسامي چند نسل از بازماندگان آن مرحوم كه بزرگ خاندان بود در ذيل آگهي درج شده بود. اين اسامي شامل 4 نسل بود.
نسل اول، پدر و پدر زن آن مرحوم كه طبعاً آنان فوت كرده بودند.
نسل دوم، آن مرحوم و برادران خود يا برادران همسرش و...
نسل سوم، شامل فرزندان خودش و فرزندان برادران يا خواهرانش.
نسل چهارم، شامل نوه‌هاي خودش مي‌شد.
مجموعه افراد شامل، پدر، پدر زن، داماد، برادر، عمو، دايي، شوهر خواهر، باجناق، فرزندان و نوه‌ها بود.
🔘طبيعي است كه نسل اول بايد متولد صد سال پيش باشد، نسل دوم نيز در دو دهه اول قرن حاضر 1300 تا 1320 به دنيا آمده است. نسل سوم آنان بايد در دهه‌هاي 1340 و 1350 به دنيا آمده باشند و نسل چهارم نيز در دهه‌هاي 1370 و 1380 و 1390 به دنيا آمده است.
🔘حال ببينيم اسامي اين چهار نسل چگونه است. همه این اسامي در آگهي درج شده است.
نسل اول: محمد، مهرعلي
نسل دوم: علي‌عسگر، ابراهيم، لطف‌الله، شيرمحمد، بلال‌محمد، جعفر، حسين، ابراهيم، حسن، جواد، محمد، محسن، صابر.
نسل سوم: ناصر، كمال، جمال، وحيد، سعيد، نسيم، محمدحسين، رضا، اسماعيل، محمد، علي، صمد، رضامحمد، احمد، حسين.
نسل چهارم: مريم، داتا، نيقا، واكي، داكي، لازاره، آليسا، تايا، لي‌لي، ارسلان.
🔘در نسل اول و دوم اسامي زنان نيامده است بلكه به صفت كلي زن و خواهر آمده است، ولي در نسل سوم فقط يك مورد به اسامي آنان اشاره شده است. در حالي كه در نسل چهارم اسامي دختر و پسر آمده و حتي در برخي از موارد معلوم نيست كه كدام دختر است و كدام پسر!!
🔘نام‌های نسل اول و دوم تفاوت چنداني ندارند. در نسل اول چون تعداد اسامي كم است نمي‌توان اظهار نظر قطعي كرد ولي به نظر مي‌رسد كه در اين خانواده نام‌های این دو نسل كمابيش مثل يكديگر هستند. همه اسامي مذهبي هستند و در مجموعه اسامي مذهبي، برخي ملي ـ مذهبي هستند مثل اسامي ائمه‌ع، و برخي نيز مذهبي سنتی یا خرده‌فرهنگی از گرایش مذهبی هستند.
🔘در نسل سوم باز هم همه اسامي مذهبي هستند ولي اسامي سنتي ـ مذهبي مثل شيرمحمد، بلال‌محمد، علي‌عسگر، ديگر وجود ندارند، بلکه یا این اسامي ملي ـ مذهبي هستند و يا اسامي مذهبي مدرن و مفهومي، مثل وحيد، ناصر، كمال و...
🔘نسل چهارم به كلي در فضاي ديگري سير مي‌كنند. گویی مربوط به جامعه دیگری هستند. نام‌هاي جديدي هستند كه بجز مريم و ارسلان، بقيه حتي براي اغلب مخاطبان نامأنوس هستند و بنده هم كه درباره نام‌هاي كودكان مطالعه كرده‌ام براي اولين بار آنها را مي‌بینم. نام‌هاي به شدت منفرد و تك هستند. ولي مهم‌تر از آن فاقد بار فرهنگي تاريخي هستند. حتي به لحاظ مفهومي با ادبيات و فرهنگ ايراني كمتر همخواني دارند. وجود اين اسامي زير آگهي درگذشت و چهلم يك روحاني احتمالاً 80 تا 85 ساله هرچند عجيب است ولي نشانه مهم‌تري از اصل تغيير نام‌گذاري و فرهنگ آن است.
🔘اينكه يك خانواده روحاني چنين اقدامي را كرده است به خودي خود جالب است ولي چنين آگهي با اين شكل و شمايل و انتسابات افراد به آن مرحوم، نشانه‌اي از تداوم و رسوخ نوعي از فرهنگ سنتي در رفتار بازماندگان است كه اگرچه فرزندانشان را چنين نام‌گذاري مي‌كنند كه هيچ نشانه‌اي از سنت در آن نيست، ولي آگهي ترحيم آنان حتي براي چهلمین روز درگذشت مصداق سنت‌گرايي شديد است. این نیز بخشی از تعارضات فرهنگی موجود در جامعه ما و حتی درون فرد و خانواده مشخص است.
🔘اين آگهي اگرچه يك مورد است و قابل تعميم نيست ولي با یافته‌ها و مطالعات و مشاهدات ديگر بنده در خصوص تحول نام‌گذاري كودكان در تهران سازگاري دارد و نشانه‌اي از تحول فرهنگي در چند دهه اخير و در عين حال وجود تعارضات فرهنگي ناشي از اين تحولات است.
🔺منتشر شده در اعتماد یکم خرداد ۱۳۹۸
🔘چند روز پيش يك آگهي تسليت و اعلام مراسم ختم به مناسبت درگذشت چهلمين روز يك روحاني منتشر شد كه به شکل غیر معمولی اسامي چند نسل از بازماندگان آن مرحوم كه بزرگ خاندان بود در ذيل آگهي درج شده بود. اين اسامي شامل 4 نسل بود.
نسل اول، پدر و پدر زن آن مرحوم كه طبعاً آنان فوت كرده بودند.
نسل دوم، آن مرحوم و برادران خود يا برادران همسرش و...
نسل سوم، شامل فرزندان خودش و فرزندان برادران يا خواهرانش.
نسل چهارم، شامل نوه‌هاي خودش مي‌شد.
مجموعه افراد شامل، پدر، پدر زن، داماد، برادر، عمو، دايي، شوهر خواهر، باجناق، فرزندان و نوه‌ها بود.
🔘طبيعي است كه نسل اول بايد متولد صد سال پيش باشد، نسل دوم نيز در دو دهه اول قرن حاضر 1300 تا 1320 به دنيا آمده است. نسل سوم آنان بايد در دهه‌هاي 1340 و 1350 به دنيا آمده باشند و نسل چهارم نيز در دهه‌هاي 1370 و 1380 و 1390 به دنيا آمده است.
🔘حال ببينيم اسامي اين چهار نسل چگونه است. همه این اسامي در آگهي درج شده است.
نسل اول: محمد، مهرعلي
نسل دوم: علي‌عسگر، ابراهيم، لطف‌الله، شيرمحمد، بلال‌محمد، جعفر، حسين، ابراهيم، حسن، جواد، محمد، محسن، صابر.
نسل سوم: ناصر، كمال، جمال، وحيد، سعيد، نسيم، محمدحسين، رضا، اسماعيل، محمد، علي، صمد، رضامحمد، احمد، حسين.
نسل چهارم: مريم، داتا، نيقا، واكي، داكي، لازاره، آليسا، تايا، لي‌لي، ارسلان.
🔘در نسل اول و دوم اسامي زنان نيامده است بلكه به صفت كلي زن و خواهر آمده است، ولي در نسل سوم فقط يك مورد به اسامي آنان اشاره شده است. در حالي كه در نسل چهارم اسامي دختر و پسر آمده و حتي در برخي از موارد معلوم نيست كه كدام دختر است و كدام پسر!!
🔘نام‌های نسل اول و دوم تفاوت چنداني ندارند. در نسل اول چون تعداد اسامي كم است نمي‌توان اظهار نظر قطعي كرد ولي به نظر مي‌رسد كه در اين خانواده نام‌های این دو نسل كمابيش مثل يكديگر هستند. همه اسامي مذهبي هستند و در مجموعه اسامي مذهبي، برخي ملي ـ مذهبي هستند مثل اسامي ائمه‌ع، و برخي نيز مذهبي سنتی یا خرده‌فرهنگی از گرایش مذهبی هستند.
🔘در نسل سوم باز هم همه اسامي مذهبي هستند ولي اسامي سنتي ـ مذهبي مثل شيرمحمد، بلال‌محمد، علي‌عسگر، ديگر وجود ندارند، بلکه یا این اسامي ملي ـ مذهبي هستند و يا اسامي مذهبي مدرن و مفهومي، مثل وحيد، ناصر، كمال و...
🔘نسل چهارم به كلي در فضاي ديگري سير مي‌كنند. گویی مربوط به جامعه دیگری هستند. نام‌هاي جديدي هستند كه بجز مريم و ارسلان، بقيه حتي براي اغلب مخاطبان نامأنوس هستند و بنده هم كه درباره نام‌هاي كودكان مطالعه كرده‌ام براي اولين بار آنها را مي‌بینم. نام‌هاي به شدت منفرد و تك هستند. ولي مهم‌تر از آن فاقد بار فرهنگي تاريخي هستند. حتي به لحاظ مفهومي با ادبيات و فرهنگ ايراني كمتر همخواني دارند. وجود اين اسامي زير آگهي درگذشت و چهلم يك روحاني احتمالاً 80 تا 85 ساله هرچند عجيب است ولي نشانه مهم‌تري از اصل تغيير نام‌گذاري و فرهنگ آن است.
🔘اينكه يك خانواده روحاني چنين اقدامي را كرده است به خودي خود جالب است ولي چنين آگهي با اين شكل و شمايل و انتسابات افراد به آن مرحوم، نشانه‌اي از تداوم و رسوخ نوعي از فرهنگ سنتي در رفتار بازماندگان است كه اگرچه فرزندانشان را چنين نام‌گذاري مي‌كنند كه هيچ نشانه‌اي از سنت در آن نيست، ولي آگهي ترحيم آنان حتي براي چهلمین روز درگذشت مصداق سنت‌گرايي شديد است. این نیز بخشی از تعارضات فرهنگی موجود در جامعه ما و حتی درون فرد و خانواده مشخص است.
🔘اين آگهي اگرچه يك مورد است و قابل تعميم نيست ولي با یافته‌ها و مطالعات و مشاهدات ديگر بنده در خصوص تحول نام‌گذاري كودكان در تهران سازگاري دارد و نشانه‌اي از تحول فرهنگي در چند دهه اخير و در عين حال وجود تعارضات فرهنگي ناشي از اين تحولات است.
Forwarded from انتشارات مینوی خرد minooyekheradpub
تفکر نقادانه در اصل نوعی فرآیند واکنش است. کسی یک مدعا و چند دلیل را، که بناست درستی آن مدعا را اثبات کنند، دنبال هم ردیف کرده است. وظیفهٔ ما این است که معلوم کنیم آیا این برهان برهانی هست که بخواهیم آن را بپذیریم یا نه. درعین حال تک تک ما چاره‌‌ای جز این نداریم که مدام به نظر کارشناسان متکی باشیم. مسائل جهان و زندگی پیچیده‌تر از آن هستند که آدم مدعی باشد فقط با تکیه بر ابتکار و چاره جویی خودش می‌تواند دربارهٔ هر مسئله‌‌ای تصمیمی صحیح بگیرد. اکنون که باید به کارشناسان و متخصصان متکی باشیم، از کجا بدانیم که از بین این همه کارشناس - که تک تکشان مدعی‌‌اند بهتر از بقیه می‌دانند - نظر کدامشان را قبول کنیم؟ تفکر نقادانه به ما امکان می‌دهد که در گزینش میان نظرات عقلانی‌تر و با بهره مندی از مهارتهایی که می‌آموزد عمل کنیم.
@minooyekherad
@minooyekherad
انتشارات مینوی خرد minooyekheradpub
تفکر نقادانه در اصل نوعی فرآیند واکنش است. کسی یک مدعا و چند دلیل را، که بناست درستی آن مدعا را اثبات کنند، دنبال هم ردیف کرده است. وظیفهٔ ما این است که معلوم کنیم آیا این برهان برهانی هست که بخواهیم آن را بپذیریم یا نه. درعین حال تک تک ما چاره‌‌ای جز این…
عباس عبدی در یادداشت زیر به فایده‌ی این کتاب اشاره‌ای داشته👇
Forwarded from آینده (عباس عبدی)
🔴درهای مدیریت کشور باید باز شود
🔺منتشر شده در ایران ۱۷ فروردین ۹۸
🔘در تعطيلات نوروز حس نوشتن كمتر به دست مي‌آيد. حداقل بنده چنين هستم بويژه نوشتني كه براي انتشار روزانه باشد. براي نوشتن يك يادداشت بايد با موضوع درگير شد و به طور پيوسته درباره آن فكر و گفتگو كرد تا در نهايت درباره آن موضوع به چارچوبي رسيد و نوشت. اين درگيري ذهني در تعطيلات طولاني كمتر رخ مي‌دهد. به همين علت نتوانستم درباره سيل مطلبي بنويسم که شایسته این بحران و درد و رنج مردم مناطق سیل‌زده باشد.
🔘 ولي يك علت ديگر هم براي عجله نکردن در نوشتن هم پيش آمد و آن مطالعه نظرات بغایت متضاد ديگران بود، اعم از نوشت‌های افراد عادي يا نويسندگان و يا مسئولين. بعد از خواندن این همه تعارضات دیدگاهی و با وجود اين همه تفاوت‌ها و تضادهاي رويكردي، به این فکر افتادم که چگونه مي‌توانيم درباره مسايل و حوادثي مهم و نيز درباره حكومت‌داري، به حداقلي از تفاهم برسيم. اين مقدمه را داشته باشيم تا به نكته ديگري بپردازم.
🔘يكي از كتاب‌هايي را كه در تعطيلات امسال خواندم «راهنماي تفكر نقادانه» با زیر عنوان عنوان «پرسيدن سوال‌هاي به‌جا» بود. ترجمه كوروش كامياب و ويراستاري هومن پناهنده. خوشحال بودم كه ديدم چاپ نهم آن را دارم. اگر به تعداد تيراژ اين كتاب آن را خوانده بوديم، در اين صورت بعيد بود كه اين همه بي‌منطق و با مغلطه سخن بگوييم. به طور تقريب مي‌توانم بگويم كه كمتر متني را ديدم كه درباره سيل اخير باشد و واجد يكي از ضعف‌هاي منطقي برشمرده در اين كتاب نباشد. شايد يكي دو تا متن چنين بودند ولي ساير نوشته‌ها هر کدام به تناسبی از يك متن معتبر فاصله داشتند. شايد جاری شدن اين سيل نظرات، بدون رعايت اصول منطقي و تفكر نقاد، خطراتي بيشتر از سيل ناشي از باران داشته باشد. اشتباه نشود، قصدم تخطئه هيچ كس نيست. همه ما كمابيش در اين فرآيند مشاركت داريم و مقصر هستيم.
🔘روز چهارم فروردين بود كه يكي از روزنامه‌نگاران متعهد و خوب تماس گرفت و پرسيد كه به عنوان انجمن صنفي روزنامه‌نگاران براي سيل‌زدگان چه كاري مي‌توانيم انجام دهيم؟ پاسخ دادم كه به صفت يك شهروند هر كس هر كمكي كه مي‌تواند بايد انجام دهد ولي به صفت انجمن كاري كه مي‌كنيم بايد متناسب با حرفه ما باشد، لذا پيشنهاد شد كه در حد توانِ انجمن و با كمك گرفتن از افراد خيرخواه امكانات لازم براي تهيه يك گزارش تحقيقي از سيل گلستان فراهم شود. ابتدا تصور مي‌شد كه مسأله فقط محدود به گلستان خواهد شد، ولي در ادامه معلوم شد كه هموطنان عزيز لرستاني و خوزستاني و سایر مناطق نيز دچار اين مشكل شده‌اند. در هر صورت ما كار خود را به همان سيل گلستان محدود مي‌كنيم. شايد بتوانيم درباره لرستان و خوزستان و احتمالاً رخداد غیرمنتظره دروازه قرآن شيراز نيز گزارش تحقيقي ويژه‌اي تهيه كنيم.
🔘نکته بعد این که متأسفانه بايد گفت گزارش ملي پلاسكو اگرچه تهيه شد ولي در عمل مورد توجه و اقدام قرار نگرفته است. در حقيقت نظام عصبي مدیریت کشور در برابر مسايل واكنش‌هاي مناسب را نشان نمي‌دهد. اين وضعيت به آن علت است كه هرگونه اصلاح موثر در امور به ناچار در سطح جزييات محدود نخواهد ماند. در واقع اصلاحات جزيي راهگشا نيست. در نهايت اصلاحات بايد به سطوح مديريتي و نظام رسانه‌اي و ساختار نظارتي رسمي (قضايي) و ساختار نظارت غير رسمي (مردمي و رسانه‌اي) برسد. بدون اين تحولات ممكن نيست كه اصلاحات خرد و كوچك نتيجه‌بخش شود.
🔘 در ناکارآمدی نظام مديريتي كافي است كه بپرسيم رييس سازمان مديريت بحران كشور و نيروهاي تحت امرش واجد چه توانايي‌ها و صلاحيت‌هايي هستند؟ و اصولاً معيار انتصاب آنان به اين پست چه بوده است؟ كارآيي آنها در حوادث قبلي از جمله زلزله كرمانشاه و نیز همین سیل چگونه بوده است؟ آقای وزیر کشور می‌باید در باره این انتصاب خود پاسخگو باشد و توضیح دهد. همچنین چرا استانداران منصوب شده تا اين حد غير مسئول و بي‌تفاوت هستند بطوری كه عطاي خدمت به مردم در چنین شرایطی را به لقاي سفر خارجي مي‌بخشند؟ البته نه اينكه چنين مشكلي منحصر به سازمان مديريت بحران يا دیگر نهادهاي دولتي است، بلكه در ساير نهادهاي حكومتي نیز وضع لزوماً بهتر نیست.
🔘تا هنگامي كه درهاي مديريت كشور به روي نيروهاي كارآمد (و اين مسأله جناحي اصول‌گرا و اصلاح‌طلب هم نيست) باز نشود و اداره كشور همچنان بر دوش افرادي باشد كه حداكثر 10 تا 20 درصد جامعه را نمايندگي مي‌كنند وضع از اين بهتر نخواهد شد. باز شدن درهاي مديريتي بايد همراه با آزادي رسانه رسمي و فراگير شدن آن باشد. در مورد اهميت نكات ديگر جداگانه باید اشاره کرد.
🔺منتشر شده در ایران ۱۷ فروردین ۹۸
🔘در تعطيلات نوروز حس نوشتن كمتر به دست مي‌آيد. حداقل بنده چنين هستم بويژه نوشتني كه براي انتشار روزانه باشد. براي نوشتن يك يادداشت بايد با موضوع درگير شد و به طور پيوسته درباره آن فكر و گفتگو كرد تا در نهايت درباره آن موضوع به چارچوبي رسيد و نوشت. اين درگيري ذهني در تعطيلات طولاني كمتر رخ مي‌دهد. به همين علت نتوانستم درباره سيل مطلبي بنويسم که شایسته این بحران و درد و رنج مردم مناطق سیل‌زده باشد.
🔘 ولي يك علت ديگر هم براي عجله نکردن در نوشتن هم پيش آمد و آن مطالعه نظرات بغایت متضاد ديگران بود، اعم از نوشت‌های افراد عادي يا نويسندگان و يا مسئولين. بعد از خواندن این همه تعارضات دیدگاهی و با وجود اين همه تفاوت‌ها و تضادهاي رويكردي، به این فکر افتادم که چگونه مي‌توانيم درباره مسايل و حوادثي مهم و نيز درباره حكومت‌داري، به حداقلي از تفاهم برسيم. اين مقدمه را داشته باشيم تا به نكته ديگري بپردازم.
🔘يكي از كتاب‌هايي را كه در تعطيلات امسال خواندم «راهنماي تفكر نقادانه» با زیر عنوان عنوان «پرسيدن سوال‌هاي به‌جا» بود. ترجمه كوروش كامياب و ويراستاري هومن پناهنده. خوشحال بودم كه ديدم چاپ نهم آن را دارم. اگر به تعداد تيراژ اين كتاب آن را خوانده بوديم، در اين صورت بعيد بود كه اين همه بي‌منطق و با مغلطه سخن بگوييم. به طور تقريب مي‌توانم بگويم كه كمتر متني را ديدم كه درباره سيل اخير باشد و واجد يكي از ضعف‌هاي منطقي برشمرده در اين كتاب نباشد. شايد يكي دو تا متن چنين بودند ولي ساير نوشته‌ها هر کدام به تناسبی از يك متن معتبر فاصله داشتند. شايد جاری شدن اين سيل نظرات، بدون رعايت اصول منطقي و تفكر نقاد، خطراتي بيشتر از سيل ناشي از باران داشته باشد. اشتباه نشود، قصدم تخطئه هيچ كس نيست. همه ما كمابيش در اين فرآيند مشاركت داريم و مقصر هستيم.
🔘روز چهارم فروردين بود كه يكي از روزنامه‌نگاران متعهد و خوب تماس گرفت و پرسيد كه به عنوان انجمن صنفي روزنامه‌نگاران براي سيل‌زدگان چه كاري مي‌توانيم انجام دهيم؟ پاسخ دادم كه به صفت يك شهروند هر كس هر كمكي كه مي‌تواند بايد انجام دهد ولي به صفت انجمن كاري كه مي‌كنيم بايد متناسب با حرفه ما باشد، لذا پيشنهاد شد كه در حد توانِ انجمن و با كمك گرفتن از افراد خيرخواه امكانات لازم براي تهيه يك گزارش تحقيقي از سيل گلستان فراهم شود. ابتدا تصور مي‌شد كه مسأله فقط محدود به گلستان خواهد شد، ولي در ادامه معلوم شد كه هموطنان عزيز لرستاني و خوزستاني و سایر مناطق نيز دچار اين مشكل شده‌اند. در هر صورت ما كار خود را به همان سيل گلستان محدود مي‌كنيم. شايد بتوانيم درباره لرستان و خوزستان و احتمالاً رخداد غیرمنتظره دروازه قرآن شيراز نيز گزارش تحقيقي ويژه‌اي تهيه كنيم.
🔘نکته بعد این که متأسفانه بايد گفت گزارش ملي پلاسكو اگرچه تهيه شد ولي در عمل مورد توجه و اقدام قرار نگرفته است. در حقيقت نظام عصبي مدیریت کشور در برابر مسايل واكنش‌هاي مناسب را نشان نمي‌دهد. اين وضعيت به آن علت است كه هرگونه اصلاح موثر در امور به ناچار در سطح جزييات محدود نخواهد ماند. در واقع اصلاحات جزيي راهگشا نيست. در نهايت اصلاحات بايد به سطوح مديريتي و نظام رسانه‌اي و ساختار نظارتي رسمي (قضايي) و ساختار نظارت غير رسمي (مردمي و رسانه‌اي) برسد. بدون اين تحولات ممكن نيست كه اصلاحات خرد و كوچك نتيجه‌بخش شود.
🔘 در ناکارآمدی نظام مديريتي كافي است كه بپرسيم رييس سازمان مديريت بحران كشور و نيروهاي تحت امرش واجد چه توانايي‌ها و صلاحيت‌هايي هستند؟ و اصولاً معيار انتصاب آنان به اين پست چه بوده است؟ كارآيي آنها در حوادث قبلي از جمله زلزله كرمانشاه و نیز همین سیل چگونه بوده است؟ آقای وزیر کشور می‌باید در باره این انتصاب خود پاسخگو باشد و توضیح دهد. همچنین چرا استانداران منصوب شده تا اين حد غير مسئول و بي‌تفاوت هستند بطوری كه عطاي خدمت به مردم در چنین شرایطی را به لقاي سفر خارجي مي‌بخشند؟ البته نه اينكه چنين مشكلي منحصر به سازمان مديريت بحران يا دیگر نهادهاي دولتي است، بلكه در ساير نهادهاي حكومتي نیز وضع لزوماً بهتر نیست.
🔘تا هنگامي كه درهاي مديريت كشور به روي نيروهاي كارآمد (و اين مسأله جناحي اصول‌گرا و اصلاح‌طلب هم نيست) باز نشود و اداره كشور همچنان بر دوش افرادي باشد كه حداكثر 10 تا 20 درصد جامعه را نمايندگي مي‌كنند وضع از اين بهتر نخواهد شد. باز شدن درهاي مديريتي بايد همراه با آزادي رسانه رسمي و فراگير شدن آن باشد. در مورد اهميت نكات ديگر جداگانه باید اشاره کرد.
مجلس ترحیم دیگری باید؟
در سال های اخیر به تدریج برخی از خانواده ها ترجیح می دهند تا مجلس ترحیم عزیزان خود را نه در سالن های مساجد شهر بلکه در سالن های پذیرایی بخش خصوصی برگزار کنند. واقعیت آن است که سبک زندگی، سلایق، افکار و جهان بینی بخشی از جامعه‌ی ایرانی دچار تغییراتی شده است که ظاهرا نهادهای رسمی کشور یا نمی خواهند و یا نمی توانند با آن همراهی کنند و همین امر باعث می شود تا شاهد تفاوت و جدایی در شیوه‌ی انجام کارها در بین بخشی از مردم و نهادهای رسمی باشیم. منظور همان شکاف معروف رسمی/ غیررسمی در جامعه‌ی ایرانی است. از این لحاظ شاید تفاوتی بین عروسی و عزا وجود نداشته باشد. برای برگزاری جشن عروسی به شیوه‌ی مرسوم در جامعه‌ی ایرانی نیز گروههایی از مردم با پرداخت هزینه‌ی بیشتر، به ناچار باید به سالن های عروسی خارج از شهر پناه ببرند تا بتوانند موسیقی زنده داشته باشند و با اقوام و نزدیکان خود پایکوبی کنند.
سالن های خاص مجالس ترحیم مساجد یک ضعف عمده دارند، اینکه همه چیز از قبل برنامه ریزی شده است و به شکل کلیشه‌ای خود پیش می رود. فرقی نمی کند جامعه‌ی ایرانی چه تغییراتی کرده باشد. فرقی نمی کند سلیقه‌ی نسل های جوان دچار چه تحولاتی شده باشد. فرقی نمی کند مخاطبان و شرکت کنندگان در مجلس از کدام اقشار باشند. چند دهه است که همان حرف ها، همان اشعار، همان روضه ها و همان جمله ها در این مجالس بیان می شود. به جرأت می توانم بگویم که در این مجالس به ندرت کسی به صحبت های بزرگواران گوش می دهد. گویی مهم فقط حضور و عرض تسلیت به خانواده‌ی متوفی است. این وضعیت باعث شده است تا این مجالس تبدیل به کسل کننده ترین مجالس شوند به گونه ای که حتی حوصله سالمندان نیز از حضور در آن سر رود.
تفکیک جنسیتی یکی دیگر از مشکلات جدی سالن های مجالس ترحیم مساجد است. امروزه با توجه به حضور و مشارکت زنان در عرصه های مختلف جامعه، بسیاری از کسانی که در این مجالس شرکت می کنند نه از اقوام، بلکه از همکاران، دوستان و همکلاسی های جنس مخالف اعضای خانواده‌ی متوفی هستند ولی نکته آن است که آنان امکان تسلیت حضوری ندارند و اگر بخواهند حضوری تسلیت بگویند باید تا پایان مجلس صبر کنند تا در بیرون از سالن به سوگوار تسلیت بگویند.
فعلا برگزاری مجلس ترحیم در سالن های بخش خصوصی متعلق به اقشار تحصیل کرده، فرهنگی و متفاوت ِ جامعه است ولی پیش بینی می شود که در صورت عدم تغییر جدی در شیوه‌ی اجرای مجالس ترحیم در مساجد، استقبال از این شیوه ها افزایش یابد. ویژگی بارز شیوه‌ی جدید برگزاری مجالس ترحیم در سالن های بخش خصوصی، عدم تفکیک جنسیتی و حضور محترم و مودبانه‌ی همکاران، دوستان و آشنایان متوفی در کنار همدیگر است. همچنین ذکر خاطرات شیرین و حتی طنزآمیز در خصوص متوفی(به جای ذکر مصیبت)، بیان نقاط مثبت شخصیتی متوفی توسط دوستان و همکاران و همکلاسی ها، در مواردی پخش موسیقی مورد علاقه یا خواندن صفحاتی از کتاب های مورد علاقه‌ی متوفی، نواختن ملودی های غمگین با سازهای سنتی، خواندن اشعاری از حافظ و مولانا از جمله برنامه هایی است که شاید بتوان گفت سالن های بخش خصوصی را از کسالت حاکم بر سالن های مساجد دور می کند.
سبک زندگی، سلایق، جهان بینی ها و افکار در جامعه‌ی ایرانی در حال تحول است. درک این نکته چندان دشوار نیست.
▪️▪️نویسنده: فردین علیخواه|جامعه شناس|
(با مختصری ویرایش زبانی)
در سال های اخیر به تدریج برخی از خانواده ها ترجیح می دهند تا مجلس ترحیم عزیزان خود را نه در سالن های مساجد شهر بلکه در سالن های پذیرایی بخش خصوصی برگزار کنند. واقعیت آن است که سبک زندگی، سلایق، افکار و جهان بینی بخشی از جامعه‌ی ایرانی دچار تغییراتی شده است که ظاهرا نهادهای رسمی کشور یا نمی خواهند و یا نمی توانند با آن همراهی کنند و همین امر باعث می شود تا شاهد تفاوت و جدایی در شیوه‌ی انجام کارها در بین بخشی از مردم و نهادهای رسمی باشیم. منظور همان شکاف معروف رسمی/ غیررسمی در جامعه‌ی ایرانی است. از این لحاظ شاید تفاوتی بین عروسی و عزا وجود نداشته باشد. برای برگزاری جشن عروسی به شیوه‌ی مرسوم در جامعه‌ی ایرانی نیز گروههایی از مردم با پرداخت هزینه‌ی بیشتر، به ناچار باید به سالن های عروسی خارج از شهر پناه ببرند تا بتوانند موسیقی زنده داشته باشند و با اقوام و نزدیکان خود پایکوبی کنند.
سالن های خاص مجالس ترحیم مساجد یک ضعف عمده دارند، اینکه همه چیز از قبل برنامه ریزی شده است و به شکل کلیشه‌ای خود پیش می رود. فرقی نمی کند جامعه‌ی ایرانی چه تغییراتی کرده باشد. فرقی نمی کند سلیقه‌ی نسل های جوان دچار چه تحولاتی شده باشد. فرقی نمی کند مخاطبان و شرکت کنندگان در مجلس از کدام اقشار باشند. چند دهه است که همان حرف ها، همان اشعار، همان روضه ها و همان جمله ها در این مجالس بیان می شود. به جرأت می توانم بگویم که در این مجالس به ندرت کسی به صحبت های بزرگواران گوش می دهد. گویی مهم فقط حضور و عرض تسلیت به خانواده‌ی متوفی است. این وضعیت باعث شده است تا این مجالس تبدیل به کسل کننده ترین مجالس شوند به گونه ای که حتی حوصله سالمندان نیز از حضور در آن سر رود.
تفکیک جنسیتی یکی دیگر از مشکلات جدی سالن های مجالس ترحیم مساجد است. امروزه با توجه به حضور و مشارکت زنان در عرصه های مختلف جامعه، بسیاری از کسانی که در این مجالس شرکت می کنند نه از اقوام، بلکه از همکاران، دوستان و همکلاسی های جنس مخالف اعضای خانواده‌ی متوفی هستند ولی نکته آن است که آنان امکان تسلیت حضوری ندارند و اگر بخواهند حضوری تسلیت بگویند باید تا پایان مجلس صبر کنند تا در بیرون از سالن به سوگوار تسلیت بگویند.
فعلا برگزاری مجلس ترحیم در سالن های بخش خصوصی متعلق به اقشار تحصیل کرده، فرهنگی و متفاوت ِ جامعه است ولی پیش بینی می شود که در صورت عدم تغییر جدی در شیوه‌ی اجرای مجالس ترحیم در مساجد، استقبال از این شیوه ها افزایش یابد. ویژگی بارز شیوه‌ی جدید برگزاری مجالس ترحیم در سالن های بخش خصوصی، عدم تفکیک جنسیتی و حضور محترم و مودبانه‌ی همکاران، دوستان و آشنایان متوفی در کنار همدیگر است. همچنین ذکر خاطرات شیرین و حتی طنزآمیز در خصوص متوفی(به جای ذکر مصیبت)، بیان نقاط مثبت شخصیتی متوفی توسط دوستان و همکاران و همکلاسی ها، در مواردی پخش موسیقی مورد علاقه یا خواندن صفحاتی از کتاب های مورد علاقه‌ی متوفی، نواختن ملودی های غمگین با سازهای سنتی، خواندن اشعاری از حافظ و مولانا از جمله برنامه هایی است که شاید بتوان گفت سالن های بخش خصوصی را از کسالت حاکم بر سالن های مساجد دور می کند.
سبک زندگی، سلایق، جهان بینی ها و افکار در جامعه‌ی ایرانی در حال تحول است. درک این نکته چندان دشوار نیست.
▪️▪️نویسنده: فردین علیخواه|جامعه شناس|
(با مختصری ویرایش زبانی)
Forwarded from فردای بهتر (مصطفی تاجزاده)
📝📝📝ایران را چرا باید دوست داشت؟
✍🏻 تورج دریایی
✅امروز صبح، همکار گرامی‌ام، دکتر حسین کمالی، مطلب دلچسبی نوشته بود که حرف بسیاری از ما دورماندگان از ایران بود. یادکرد او از محمدعلی فروغی سبب شد من نیز به سراغ نوشتهٔ این مرد بزرگ بروم و بخوانم: “ایران را چرا باید دوست داشت؟”
✅در قسمتی، فروغی نوشته بود: “از این گذشته از ایرانیان هرگاه فردی یا جماعتی اوضاع وطن را مساعد احوال خود ندیده و به جبر یا به اختیار به ممالک دیگر مهاجرت کرده‌اند، همواره نام ایرانی را به آبرومندی حفظ نموده حامل علم و صنعت و عامل آبادی و ثروت بوده‌اند.”
✅اگر فروغی امروز زنده بود، یقیناً آه می‌کشید از اینکه می‌دید اوضاع نامساعد ایران ما چگونه برای بعضی‌ها موقعیتی فراهم کرده تا به نرخ روز نان بخورند و برای رسیدن به مال و مکنتی خرد کتاب‌ها بنویسند و فیلم‌‌ها بسازند تا ثابت کنند ایران در این چند دهه ویرانه‌ای بیش نبوده و ملاها ملک و ملت را بلازده کرده‌اند. شاید این افراد فکر می‌کنند که اگر برای دوستان فرنگی‌مان از مصائب و فلاکت‌ها بگوییم، آنها با بمب‌های قرن بیست و یکمی ایران را گلستان می‌کنند. یا شاید خیال می‌کننند فرنگی‌ها دلشان برای ما جهان سومی‌ها بسوزد و همان کاری را انجام دهند که برای عراقی‌ها و افغان‌ها و سوری‌ها و مردم لیبی انجام دادند.
✅خیلی‌ها طعم بمباران را چشیده‌اند اما شاید تجربهٔ هرج و مرج و نا امنی را نداشته‌اند. این را می‌توان از دوستان همسایه که فرنگی‌ها برایشان دمکراسی آورده‌اند پرسید. شاید هم فکر می‌کنند که با سر دادن آه و ناله در تریبون‌های فرنگی به زبان‌های فرنگی، به آنها اعتنا می‌کنند و، مانند سیرکی که حیوان‌ها را در آن می‌چرخانند، آنها را نیز در تورهای امضای کتاب در دانشگاه‌ها و کتاب فروشی‌ها و فستیوال‌های فیلم دور می‌گردانند تا به جایی برسند و مطرح شوند. یعنی به حساب بدنامی کشورشان و فرهنگ و تمدن ایران زمین خودشان را از نردبام ترقی بالا بکشند.
✅بسیاری از ما ایرانیان، به سبب وقایع این چهار دههٔ اخیر صدمه دیده‌ایم. خانوادهٔ من نیز استثنا نبوده: از باختن ملک و املاک گرفته تا دستگیری و زندان اعضای خانواده و توهین و فشار و …. به یاد دارم چند سالی پس از اینکه از فرنگ به ایران برگشته بودم، در سال سوم راهنمایی، ناظم ما هر روز چند تنی از ما را به جلوی صف می‌آورد و با لحن تحقیرآمیزی می‌گفت که چرخ انقلاب ما را خرد خواهد کرد و پایان‌بندی حرف‌های گهربارش هم تکبیر مرگ بر آمریکا بود. به ما اتهام غربزدگی می‌زدند و انواع فشارهای روحی را هم باید تحمل می‌کردیم. حال آیا رواست که من این‌همه را به انگلیسی بنویسم؟ برای چه بنویسم و برای که؟ که آخر چه شود؟
✅من هرگز حاضر نیستم که این داستان‌ها را در ساز و دهل کنم و به زبان فرنگی بنویسم که ای وای بر ما چه گذشته است، مگر آنکه در این حدیث پند و اندرزی باشد که دیگران بیاموزند. اگر ما مشکلی با خودی داریم باید خودمان آن را حل کنیم. اگر طرف ما خشونت می‌ورزد با خشونت متقابل کار حل نمی‌شود. به‌عنوان یک تاریخدان می‌توانم بگویم مشکل خاورمیانه با تکرار و تعدد خشونت حل نخواهد شد. خارجی‌ها نیز دلشان فقط برای کشور خودشان می‌سوزد و منافع خودشان مهم است.
✅ای کسانی که در خارج نشسته‌اید!
این‌همه از ایران بد ننویسید و بد نگویید. اگر دائماً از ملاها شکایت دارید، دست‌کم انتظار نداشته باشید نام ایران بر زبان فرنگیان به تحقیر آلوده نشود و ایرانیان را غارنشین نشمارند. اگر ایران بد است، در عوض، دستی بالا بزنید و به اندازهٔ سواد و توانایی خود کمی کمک کنید که آباد شود.
✅اگر مثل من معلم هستید بنویسید و به دانشجویان کمکی کنید. اگر پزشک هستید پزشکی کنید و به بیچارگانی که پول دوا و درمان ندارند در ایران برسید. اگر مدرسه کم است مدرسه بسازید. البته می‌دانم که کسانی هستند که این کارها را انجام می دهند و من نیز حقیقتا به آنها احترام می گذارم.
دوستان: ایران این گونه آباد می شود!
🆔@MostafaTajzadeh
http://up.upinja.com/rjssd.jpeg
✍🏻 تورج دریایی
✅امروز صبح، همکار گرامی‌ام، دکتر حسین کمالی، مطلب دلچسبی نوشته بود که حرف بسیاری از ما دورماندگان از ایران بود. یادکرد او از محمدعلی فروغی سبب شد من نیز به سراغ نوشتهٔ این مرد بزرگ بروم و بخوانم: “ایران را چرا باید دوست داشت؟”
✅در قسمتی، فروغی نوشته بود: “از این گذشته از ایرانیان هرگاه فردی یا جماعتی اوضاع وطن را مساعد احوال خود ندیده و به جبر یا به اختیار به ممالک دیگر مهاجرت کرده‌اند، همواره نام ایرانی را به آبرومندی حفظ نموده حامل علم و صنعت و عامل آبادی و ثروت بوده‌اند.”
✅اگر فروغی امروز زنده بود، یقیناً آه می‌کشید از اینکه می‌دید اوضاع نامساعد ایران ما چگونه برای بعضی‌ها موقعیتی فراهم کرده تا به نرخ روز نان بخورند و برای رسیدن به مال و مکنتی خرد کتاب‌ها بنویسند و فیلم‌‌ها بسازند تا ثابت کنند ایران در این چند دهه ویرانه‌ای بیش نبوده و ملاها ملک و ملت را بلازده کرده‌اند. شاید این افراد فکر می‌کنند که اگر برای دوستان فرنگی‌مان از مصائب و فلاکت‌ها بگوییم، آنها با بمب‌های قرن بیست و یکمی ایران را گلستان می‌کنند. یا شاید خیال می‌کننند فرنگی‌ها دلشان برای ما جهان سومی‌ها بسوزد و همان کاری را انجام دهند که برای عراقی‌ها و افغان‌ها و سوری‌ها و مردم لیبی انجام دادند.
✅خیلی‌ها طعم بمباران را چشیده‌اند اما شاید تجربهٔ هرج و مرج و نا امنی را نداشته‌اند. این را می‌توان از دوستان همسایه که فرنگی‌ها برایشان دمکراسی آورده‌اند پرسید. شاید هم فکر می‌کنند که با سر دادن آه و ناله در تریبون‌های فرنگی به زبان‌های فرنگی، به آنها اعتنا می‌کنند و، مانند سیرکی که حیوان‌ها را در آن می‌چرخانند، آنها را نیز در تورهای امضای کتاب در دانشگاه‌ها و کتاب فروشی‌ها و فستیوال‌های فیلم دور می‌گردانند تا به جایی برسند و مطرح شوند. یعنی به حساب بدنامی کشورشان و فرهنگ و تمدن ایران زمین خودشان را از نردبام ترقی بالا بکشند.
✅بسیاری از ما ایرانیان، به سبب وقایع این چهار دههٔ اخیر صدمه دیده‌ایم. خانوادهٔ من نیز استثنا نبوده: از باختن ملک و املاک گرفته تا دستگیری و زندان اعضای خانواده و توهین و فشار و …. به یاد دارم چند سالی پس از اینکه از فرنگ به ایران برگشته بودم، در سال سوم راهنمایی، ناظم ما هر روز چند تنی از ما را به جلوی صف می‌آورد و با لحن تحقیرآمیزی می‌گفت که چرخ انقلاب ما را خرد خواهد کرد و پایان‌بندی حرف‌های گهربارش هم تکبیر مرگ بر آمریکا بود. به ما اتهام غربزدگی می‌زدند و انواع فشارهای روحی را هم باید تحمل می‌کردیم. حال آیا رواست که من این‌همه را به انگلیسی بنویسم؟ برای چه بنویسم و برای که؟ که آخر چه شود؟
✅من هرگز حاضر نیستم که این داستان‌ها را در ساز و دهل کنم و به زبان فرنگی بنویسم که ای وای بر ما چه گذشته است، مگر آنکه در این حدیث پند و اندرزی باشد که دیگران بیاموزند. اگر ما مشکلی با خودی داریم باید خودمان آن را حل کنیم. اگر طرف ما خشونت می‌ورزد با خشونت متقابل کار حل نمی‌شود. به‌عنوان یک تاریخدان می‌توانم بگویم مشکل خاورمیانه با تکرار و تعدد خشونت حل نخواهد شد. خارجی‌ها نیز دلشان فقط برای کشور خودشان می‌سوزد و منافع خودشان مهم است.
✅ای کسانی که در خارج نشسته‌اید!
این‌همه از ایران بد ننویسید و بد نگویید. اگر دائماً از ملاها شکایت دارید، دست‌کم انتظار نداشته باشید نام ایران بر زبان فرنگیان به تحقیر آلوده نشود و ایرانیان را غارنشین نشمارند. اگر ایران بد است، در عوض، دستی بالا بزنید و به اندازهٔ سواد و توانایی خود کمی کمک کنید که آباد شود.
✅اگر مثل من معلم هستید بنویسید و به دانشجویان کمکی کنید. اگر پزشک هستید پزشکی کنید و به بیچارگانی که پول دوا و درمان ندارند در ایران برسید. اگر مدرسه کم است مدرسه بسازید. البته می‌دانم که کسانی هستند که این کارها را انجام می دهند و من نیز حقیقتا به آنها احترام می گذارم.
دوستان: ایران این گونه آباد می شود!
🆔@MostafaTajzadeh
http://up.upinja.com/rjssd.jpeg
Forwarded from فردای بهتر (مصطفی تاجزاده)
📝📝📝فاجعه ملی در آموزش عالی
✍🏻مسعود سپهر
✅بانویی برای گرفتن کمک به هزینه های درمانی خود، در خیریه ای که با آن همکاری میکنم ،به من مراجعه کرد. از او پرسیدم شغل همسرش چیست؟گفت تاکسی دارد و در خانه ای کوچک، اما ملکی زندگی می کنیم. گفتم با این شرایط ظاهراً نباید تا این حد گرفتار باشی چه مشکل دیگری داری؟گفت پسرم دانشجوی دانشگاه آزاد است و با پرداخت شهریه ،خرج لباس و سایر هزینه های او چیزی برای هزینه درمان باقی نمی ماند. پرسیدم که رشته ای او چیست ؟ پاسخ داد: روانشناسی. آه از نهادم بر آمد که به نام دانشگاه چگونه کلاهبرداری و فقر آفرینی و تولید بحران اجتماعی می‌شود.
📌۱-امثال این افراد که بدون کنکور و داشتن زمینه تحصیلی و علاقه لازم وارد رشته‌هایی مانند روانشناسی می‌شوند به تجربه من تقریباً هیچ نمی آموزند ولی بالاخره لیسانس می شوند.
📌۲-هیچ بازار کاری برای آنها وجود ندارد و در توسعه هم نقشی نخواهند داشت.
📌۳-با توقع بالا تر نه می توانند کارهای یدی انجام دهند، نه حرفه‌آموزی کنند و نه مهارت خاصی دارند، تنها دچار افسردگی می شوند.
📌۴-دانشگاه برای آنها محیطی جهت خودنمایی و دلبری می شود و بقیه بودجه خانوار را هم خرج لباس و برند و موبایل و کافی شاپ می کنند.
📌۵-خانواده ها که فکر می کنند اگر فرزند شان دانشگاه نرود فاجعه است ،پس با پذیرش سقوط خود به زیر خط فقر، هست و نیست خود را برای هیچ و بدتر از هیچ از دست می‌دهند.
✅ظرفیت نظام آموزش عالی بایستی مثل یک هرم باشد که بر قاعده اش ایستاده است اما کم کم کار ما به جایی میرسد که هرم آموزشی بر نوکش خواهد ایستاد. وضعیت مسخره ای که ظرفیت پذیرش دانشجو دو برابر دیپلمه‌های هر سال است و دوره های فوق لیسانس و دکتری نیز به دنبال آن دارد بدتر می شود.
✅کاش برای یک بار هم که شده،حاکمیت از عوام زدگی و به تاخیر انداختن کار درست دست بردارد و با آمایش سرزمین و محاسبه در ست نیازهای آتی بدون توجه به فشارهای سیاسی و گروه های نفوذ،رشته شهرهای مازاد یعنی قلکهای غارت مردم در دانشگاه های آزاد ،شبانه و بین الملل دولتی و پیام نور را ببندد و همه را از این مشکل که روز به روز بزرگتر خواهد شد نجات دهد.
🆔@MostafaTajzadeh
http://up.upinja.com/dgwxx.jpeg
✍🏻مسعود سپهر
✅بانویی برای گرفتن کمک به هزینه های درمانی خود، در خیریه ای که با آن همکاری میکنم ،به من مراجعه کرد. از او پرسیدم شغل همسرش چیست؟گفت تاکسی دارد و در خانه ای کوچک، اما ملکی زندگی می کنیم. گفتم با این شرایط ظاهراً نباید تا این حد گرفتار باشی چه مشکل دیگری داری؟گفت پسرم دانشجوی دانشگاه آزاد است و با پرداخت شهریه ،خرج لباس و سایر هزینه های او چیزی برای هزینه درمان باقی نمی ماند. پرسیدم که رشته ای او چیست ؟ پاسخ داد: روانشناسی. آه از نهادم بر آمد که به نام دانشگاه چگونه کلاهبرداری و فقر آفرینی و تولید بحران اجتماعی می‌شود.
📌۱-امثال این افراد که بدون کنکور و داشتن زمینه تحصیلی و علاقه لازم وارد رشته‌هایی مانند روانشناسی می‌شوند به تجربه من تقریباً هیچ نمی آموزند ولی بالاخره لیسانس می شوند.
📌۲-هیچ بازار کاری برای آنها وجود ندارد و در توسعه هم نقشی نخواهند داشت.
📌۳-با توقع بالا تر نه می توانند کارهای یدی انجام دهند، نه حرفه‌آموزی کنند و نه مهارت خاصی دارند، تنها دچار افسردگی می شوند.
📌۴-دانشگاه برای آنها محیطی جهت خودنمایی و دلبری می شود و بقیه بودجه خانوار را هم خرج لباس و برند و موبایل و کافی شاپ می کنند.
📌۵-خانواده ها که فکر می کنند اگر فرزند شان دانشگاه نرود فاجعه است ،پس با پذیرش سقوط خود به زیر خط فقر، هست و نیست خود را برای هیچ و بدتر از هیچ از دست می‌دهند.
✅ظرفیت نظام آموزش عالی بایستی مثل یک هرم باشد که بر قاعده اش ایستاده است اما کم کم کار ما به جایی میرسد که هرم آموزشی بر نوکش خواهد ایستاد. وضعیت مسخره ای که ظرفیت پذیرش دانشجو دو برابر دیپلمه‌های هر سال است و دوره های فوق لیسانس و دکتری نیز به دنبال آن دارد بدتر می شود.
✅کاش برای یک بار هم که شده،حاکمیت از عوام زدگی و به تاخیر انداختن کار درست دست بردارد و با آمایش سرزمین و محاسبه در ست نیازهای آتی بدون توجه به فشارهای سیاسی و گروه های نفوذ،رشته شهرهای مازاد یعنی قلکهای غارت مردم در دانشگاه های آزاد ،شبانه و بین الملل دولتی و پیام نور را ببندد و همه را از این مشکل که روز به روز بزرگتر خواهد شد نجات دهد.
🆔@MostafaTajzadeh
http://up.upinja.com/dgwxx.jpeg
Forwarded from Mohammad-Tabibian
شرح پريشانى
اين روز ها خبر قتل همسر دوم دكتر محمد على نجفى توسط وى و دستگيرى او بسيارى را متحير كرده و از ابعاد مختلف حيرت انگيز و تاسف بار است. من دكتر نجفى را از دهه شصت و دانشگاه صنعتى اصفهان مى شناختم كه بعدا وزير شد و به تهران آمد. او فارغ التحصيل رياضى از دانشگاه ام آى تى و يك نخبه هوش و استعداد بود. در مشاغل مختلف شامل وزير آموزش و پرورش، وزير علوم ريس سازمان برنامه هميشه از او به نيكى ياد مى شد به دليل نقش موثرى كه در عمل كرد محيط كار خود داشت و علاوه بر آن حسن سلوك، انسانيت و اخلاق نيكو. نه از دانشجويان او نه همكاران موردى را نمى شناسم كه با خشم و كينه از او ياد كنند. وقتى در دور اول رياست جمهورى آقاى خاتمى رييس سازمان برنامه بود برنامه سوم را تدارك ديد و نظم نسبى بودجه اى كه ايجاد كرد در زمانى كه در آمد نفت هم ناچيز بود سبب شد در آن ايام تورم نسبتا پايين را به ارمغان آورد. به عنوان يك مورد خاطره اى را ذكر مى كنم. در آن زمان رييس هيات امناى موسسه برنامه ريزى هم بود كه محل اشتغال من بود. در مهمانى افطارى كه براى همكاران سازمان برنامه ترتيب داده بود دوستانى كه حضور داشتند گفتند تا مادام كه حتى پايين ترين رده هاى كاركنان به نحو وافى پذيرايى نشدند دم در وردى براى خوش آمد گويى ايستاد و لب به غذا نگشود. گرچه من از نزديك روابط دوستى و معاشرت با ايشان نداشتم، در ملاقات ها و جلسه هاى مختلفى به مناسبت هاى دانشگاهى و حرفه اى تا قبل از دولت آقاى روحانى با وى تماس داشتم. هميشه خصايل انسانى و استعداد ذاتى و دست آورد تحصيلى و مديريتى او را تحسين مى نمودم. زمانى كه مطرح شد قرار است شهر دار شود برخى از دوستان سياسى اوبه او پيام دادند كه از اين كار بگذر و اين شغل را مپذير به دلايلى كه برايشان مبرهن بود. كه البته موفق نشدند. در مدت شهر دارى و پس از آن روندى در مورد زندگى او طى شد كه در تعارض با همه گذشته او قرار مى گيرد و يك ثروت انسانى، اجتماعى و تجربى را به اين روز تيره مى رساند. تاسف من بسيار است هم در مورد سرنوشت شخص دكتر نجفى و خانواده او شامل همسر دوم و هم در مورد يك مطلب كلى تر . مسلما نمى توان نسبت به زشتى عملى كه انجام شده بى تفاوت بود و ايشان را از مسئوليت به هيچ روى برى دانست. اما مى توان به زبان تمثيل اين پرسش را مطرح كرد، قرار بود در جامعه ما ساز و كارهايى تعبيه شود كه مس را طلا كند. چه شد كه ساز و كار هايى در كار هستند كه معكوس عمل مى كنند و طلا را با تنزل ماهيت و ارزش روبرو مى سازد ؟ اگر همه حقايق در مورد اين ماجرا مطرح شود شايد كليدى براى شناسايى اين فرا گرد يافت شود.
اين روز ها خبر قتل همسر دوم دكتر محمد على نجفى توسط وى و دستگيرى او بسيارى را متحير كرده و از ابعاد مختلف حيرت انگيز و تاسف بار است. من دكتر نجفى را از دهه شصت و دانشگاه صنعتى اصفهان مى شناختم كه بعدا وزير شد و به تهران آمد. او فارغ التحصيل رياضى از دانشگاه ام آى تى و يك نخبه هوش و استعداد بود. در مشاغل مختلف شامل وزير آموزش و پرورش، وزير علوم ريس سازمان برنامه هميشه از او به نيكى ياد مى شد به دليل نقش موثرى كه در عمل كرد محيط كار خود داشت و علاوه بر آن حسن سلوك، انسانيت و اخلاق نيكو. نه از دانشجويان او نه همكاران موردى را نمى شناسم كه با خشم و كينه از او ياد كنند. وقتى در دور اول رياست جمهورى آقاى خاتمى رييس سازمان برنامه بود برنامه سوم را تدارك ديد و نظم نسبى بودجه اى كه ايجاد كرد در زمانى كه در آمد نفت هم ناچيز بود سبب شد در آن ايام تورم نسبتا پايين را به ارمغان آورد. به عنوان يك مورد خاطره اى را ذكر مى كنم. در آن زمان رييس هيات امناى موسسه برنامه ريزى هم بود كه محل اشتغال من بود. در مهمانى افطارى كه براى همكاران سازمان برنامه ترتيب داده بود دوستانى كه حضور داشتند گفتند تا مادام كه حتى پايين ترين رده هاى كاركنان به نحو وافى پذيرايى نشدند دم در وردى براى خوش آمد گويى ايستاد و لب به غذا نگشود. گرچه من از نزديك روابط دوستى و معاشرت با ايشان نداشتم، در ملاقات ها و جلسه هاى مختلفى به مناسبت هاى دانشگاهى و حرفه اى تا قبل از دولت آقاى روحانى با وى تماس داشتم. هميشه خصايل انسانى و استعداد ذاتى و دست آورد تحصيلى و مديريتى او را تحسين مى نمودم. زمانى كه مطرح شد قرار است شهر دار شود برخى از دوستان سياسى اوبه او پيام دادند كه از اين كار بگذر و اين شغل را مپذير به دلايلى كه برايشان مبرهن بود. كه البته موفق نشدند. در مدت شهر دارى و پس از آن روندى در مورد زندگى او طى شد كه در تعارض با همه گذشته او قرار مى گيرد و يك ثروت انسانى، اجتماعى و تجربى را به اين روز تيره مى رساند. تاسف من بسيار است هم در مورد سرنوشت شخص دكتر نجفى و خانواده او شامل همسر دوم و هم در مورد يك مطلب كلى تر . مسلما نمى توان نسبت به زشتى عملى كه انجام شده بى تفاوت بود و ايشان را از مسئوليت به هيچ روى برى دانست. اما مى توان به زبان تمثيل اين پرسش را مطرح كرد، قرار بود در جامعه ما ساز و كارهايى تعبيه شود كه مس را طلا كند. چه شد كه ساز و كار هايى در كار هستند كه معكوس عمل مى كنند و طلا را با تنزل ماهيت و ارزش روبرو مى سازد ؟ اگر همه حقايق در مورد اين ماجرا مطرح شود شايد كليدى براى شناسايى اين فرا گرد يافت شود.
چه بلایی سر مردم آورده‌ایم؟
محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی
✅ جلسه تمام شد و در راه بازگشت به اتاقم در دانشگاه، نوجوانی را که شانزده هفده ساله به نظر می‌رسید، منتظر در راهرو دیدم. ظاهر دانشجویی نداشت. در را که باز کردم، جلو آمد و گفت من از اسلامشهر تا اینجا آمده‌ام که یک راهنمایی هم به من بدهید و ادامه داد «مطلب چگونه خیلی خیلی خفن پولدار شویم» (مطلبی درباره شیوه‌های فساد در مؤسسات مالی و اعتباری) را از شما خوانده‌ام و آمده‌ام یکی از آن راه‌های خیلی پولدار شدن را هم به من یاد بدهید.
✅ همین‌طور که وسایلم را جمع می‌کردم تا از اتاق بیرون بروم، گفتم من آن مطلب را نه برای آموزش پولدار شدن بلکه برای نقد شیوه‌های نادرست پولدار شدن و فساد در جامعه ایران نوشتم. پرسیدم مگر مقاله را تا آخر نخواندید؟ ندیدید که در انتهای آن نوشته‌ام «حالا به پولدار کثافتی تبدیل شده‌اید.» ما حالا از اتاق بیرون آمده و در راهرو بودیم، جواب داد، پول چنان جلوی چشم‌ام را گرفته است که آخرش را ندیدم، ولی حالا نمی‌شود یکی از همین راه‌ها را هم به من نشان دهید؟
✅ گفتم پسرجان من که راه‌های زیاد پولدار شدن را بلد نیستم اما می‌توانم بگویم برای زندگی‌ات برنامه داشته باش و از امکاناتت استفاده کن تا بتوانی رشد کنی. گفت وسط بی‌امکاناتی و فقر چگونه می‌شود رشد کرد. گفتم یعنی امکان درس خواندن هم نداشته‌ای؟ گفت چرا دارم. گفتم خب من برای اینکه استاد دانشگاه شوم، 27 سال متوالی درس خواندم. پاسخ‌اش حیرت‌آور بود. گفت من فرصت ندارم برای این مقدار زمان، من می‌خواهم تا جوان هستم پول به دست بیاورم.
✅ پرسیدم مگر چند سال داری، گفت هجده سال. گفتم ببین، ده سال دیگر هم که به پول بررسی 28 ساله، و بیست سال دیگر هم برسی 38 ساله هستی. این‌ها سنین پیری نیستند، جوانی‌اند. گفت من نمی‌خواهم درس بخوانم، می‌خواهم به بازار بروم. گفتم ایرادی ندارد، از شاگردی بازار شروع کن، اما آنجا هم باید صبر کنی و برنامه داشته باشید.
✅ پای ماشین رسیده بودیم که پرسید حالا بالاخره راهنمایی نمی‌کنید؟ گفتم دو چیز به ذهنم میرسد. این عطش پول یک وقت تو را به راه‌های خلاف قانون نکشاند و مثال زدم. دوم، به ذهنم میرسد که کتاب «پیکان سرنوشت ما» سرگذشت بنیان‌گذار ایران خودرو فعلی را بخوانی که از کارگری کارواش به مالکیت بزرگ‌ترین شرکت خصوصی صنعت ایران رسید. تنهای چیزی بود که در ذهن داشتم، کتاب را یک روز قبل معرفی کرده بودم.
✅ نوجوان رفت ولی حسرت می‌خورم چرا از خیر جلسه کوفتی بعدی نگذشتم و یک ساعت در همان اتاق دانشگاه با او به گفت‌وگو ننشستم. فکر کنید، یک نفر چه حسی داشته که هفتصد کلمه متن را تا به انتها نخوانده و از اسلامشهر تا شمالی‌ترین نقطه تهران در ولنجک آمده بود که راه پولدار شدن را بپرسد، در هیجده سالگی و عمیقاً تصور می‌کرد وقت ندارد و باید در جوانی، زیر بیست سالگی، به آن دست یابد. امکان درس خواندن را هم امکانات به حساب نمی‌آورد. چگونه مدرسه‌ای می‌رفته که هیچ شوق و چشم‌اندازی در او خلق نکرده است؟
✅ من از دیروز در ذهنم به آنچه در نسبت بین اسلامشهرها و کانون‌های ثروت می‌گذرد و احساسی که در مردم برمی‌انگیزد فکر میکنم. پسرک حتماً ویدئوی پورشه‌سوار اصفهانی که راننده پراید را کشته بود و می‌گفت دیه‌اش را هم می‌دهد دیده بود. او حتماً انبوه ویدئوها درباره آقازاده‌ها را دیده و نفرت از آنها را در خود لمس می‌کرد. چند نفر دیگر در همین سن و سال، این گونه احساسات را دارند؟
✅ من حالا بهتر می‌فهمم چرا بخش زیادی از دانشجویان انگیزه‌ای برای تحصیل ندارند. آنها هم هیجده ساله هستند و احتمالاً با همان احساساتی درگیرند که این نوجوان روبه‌روست. عضوگیری شبکه‌های سازمان‌یافته جرائم (نظیر تولید و توزیع مواد مخدر) در چنین جامعه‌ای راحت نمی‌شود؟ سودای پول چنین افرادی را که عمیقاً از محرومیت نسبی رنج می‌کشند، مستعد عضویت در این شبکه‌ها نمی‌کند؟
✅ احساس عمیق نابرابری، ضعف در ارائه خدمات عمومی بالاخص آموزش باکیفیت در مدارس دولتی، محرومیت نسبی، پولی شدن شدید جامعه، ثروت‌ها و فقرهای افسانه‌ای، پولدارشدن‌های سریع‌السیر، حاشیه‌نشینی، و فقر چشم‌انداز برای گروه‌های کثیری از جامعه، واقعیت نهفته زیر پوست جامعه ایرانی است. بدبختی، ندیدن عزمی برای تعدیل واقعی این وضعیت است. کاش دوباره با او و امثال او مفصل صحبت کنم.
محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی
✅ جلسه تمام شد و در راه بازگشت به اتاقم در دانشگاه، نوجوانی را که شانزده هفده ساله به نظر می‌رسید، منتظر در راهرو دیدم. ظاهر دانشجویی نداشت. در را که باز کردم، جلو آمد و گفت من از اسلامشهر تا اینجا آمده‌ام که یک راهنمایی هم به من بدهید و ادامه داد «مطلب چگونه خیلی خیلی خفن پولدار شویم» (مطلبی درباره شیوه‌های فساد در مؤسسات مالی و اعتباری) را از شما خوانده‌ام و آمده‌ام یکی از آن راه‌های خیلی پولدار شدن را هم به من یاد بدهید.
✅ همین‌طور که وسایلم را جمع می‌کردم تا از اتاق بیرون بروم، گفتم من آن مطلب را نه برای آموزش پولدار شدن بلکه برای نقد شیوه‌های نادرست پولدار شدن و فساد در جامعه ایران نوشتم. پرسیدم مگر مقاله را تا آخر نخواندید؟ ندیدید که در انتهای آن نوشته‌ام «حالا به پولدار کثافتی تبدیل شده‌اید.» ما حالا از اتاق بیرون آمده و در راهرو بودیم، جواب داد، پول چنان جلوی چشم‌ام را گرفته است که آخرش را ندیدم، ولی حالا نمی‌شود یکی از همین راه‌ها را هم به من نشان دهید؟
✅ گفتم پسرجان من که راه‌های زیاد پولدار شدن را بلد نیستم اما می‌توانم بگویم برای زندگی‌ات برنامه داشته باش و از امکاناتت استفاده کن تا بتوانی رشد کنی. گفت وسط بی‌امکاناتی و فقر چگونه می‌شود رشد کرد. گفتم یعنی امکان درس خواندن هم نداشته‌ای؟ گفت چرا دارم. گفتم خب من برای اینکه استاد دانشگاه شوم، 27 سال متوالی درس خواندم. پاسخ‌اش حیرت‌آور بود. گفت من فرصت ندارم برای این مقدار زمان، من می‌خواهم تا جوان هستم پول به دست بیاورم.
✅ پرسیدم مگر چند سال داری، گفت هجده سال. گفتم ببین، ده سال دیگر هم که به پول بررسی 28 ساله، و بیست سال دیگر هم برسی 38 ساله هستی. این‌ها سنین پیری نیستند، جوانی‌اند. گفت من نمی‌خواهم درس بخوانم، می‌خواهم به بازار بروم. گفتم ایرادی ندارد، از شاگردی بازار شروع کن، اما آنجا هم باید صبر کنی و برنامه داشته باشید.
✅ پای ماشین رسیده بودیم که پرسید حالا بالاخره راهنمایی نمی‌کنید؟ گفتم دو چیز به ذهنم میرسد. این عطش پول یک وقت تو را به راه‌های خلاف قانون نکشاند و مثال زدم. دوم، به ذهنم میرسد که کتاب «پیکان سرنوشت ما» سرگذشت بنیان‌گذار ایران خودرو فعلی را بخوانی که از کارگری کارواش به مالکیت بزرگ‌ترین شرکت خصوصی صنعت ایران رسید. تنهای چیزی بود که در ذهن داشتم، کتاب را یک روز قبل معرفی کرده بودم.
✅ نوجوان رفت ولی حسرت می‌خورم چرا از خیر جلسه کوفتی بعدی نگذشتم و یک ساعت در همان اتاق دانشگاه با او به گفت‌وگو ننشستم. فکر کنید، یک نفر چه حسی داشته که هفتصد کلمه متن را تا به انتها نخوانده و از اسلامشهر تا شمالی‌ترین نقطه تهران در ولنجک آمده بود که راه پولدار شدن را بپرسد، در هیجده سالگی و عمیقاً تصور می‌کرد وقت ندارد و باید در جوانی، زیر بیست سالگی، به آن دست یابد. امکان درس خواندن را هم امکانات به حساب نمی‌آورد. چگونه مدرسه‌ای می‌رفته که هیچ شوق و چشم‌اندازی در او خلق نکرده است؟
✅ من از دیروز در ذهنم به آنچه در نسبت بین اسلامشهرها و کانون‌های ثروت می‌گذرد و احساسی که در مردم برمی‌انگیزد فکر میکنم. پسرک حتماً ویدئوی پورشه‌سوار اصفهانی که راننده پراید را کشته بود و می‌گفت دیه‌اش را هم می‌دهد دیده بود. او حتماً انبوه ویدئوها درباره آقازاده‌ها را دیده و نفرت از آنها را در خود لمس می‌کرد. چند نفر دیگر در همین سن و سال، این گونه احساسات را دارند؟
✅ من حالا بهتر می‌فهمم چرا بخش زیادی از دانشجویان انگیزه‌ای برای تحصیل ندارند. آنها هم هیجده ساله هستند و احتمالاً با همان احساساتی درگیرند که این نوجوان روبه‌روست. عضوگیری شبکه‌های سازمان‌یافته جرائم (نظیر تولید و توزیع مواد مخدر) در چنین جامعه‌ای راحت نمی‌شود؟ سودای پول چنین افرادی را که عمیقاً از محرومیت نسبی رنج می‌کشند، مستعد عضویت در این شبکه‌ها نمی‌کند؟
✅ احساس عمیق نابرابری، ضعف در ارائه خدمات عمومی بالاخص آموزش باکیفیت در مدارس دولتی، محرومیت نسبی، پولی شدن شدید جامعه، ثروت‌ها و فقرهای افسانه‌ای، پولدارشدن‌های سریع‌السیر، حاشیه‌نشینی، و فقر چشم‌انداز برای گروه‌های کثیری از جامعه، واقعیت نهفته زیر پوست جامعه ایرانی است. بدبختی، ندیدن عزمی برای تعدیل واقعی این وضعیت است. کاش دوباره با او و امثال او مفصل صحبت کنم.