😷 آیا آمار رسمی ایران درباره #کرونا نادرست است؟
در مقاله پیش رو به جنبه‌های متعدد این موضوع پرداخته‌ایم. اما می‌توان این مقاله را در این سه سوال و جواب خلاصه کرد:👇

1️⃣ آیا آمار رسمی #کرونا در ایران واقعیت را بازگو می‌کنند؟
خیر. دایره شیوع کرونا در ایران گسترده‌تر از آمار رسمی است. این آمار فقط افرادی را که ابتلای آنها از طریق آزمایش قطعی شده، دربرمی‌گیرد. حال آنکه تاکنون فقط ۲/۳ افرادی که به ظن کرونا در بیمارستان بستری شده‌اند آزمایش داده‌اند.

2️⃣ آیا آمار کرونا در ایران دستکاری شده‌ است؟
سندی در تایید این موضوع وجود ندارد. «آمار رسمی» تنها آمار موجود و مرجع آماری سازمان‌های بین‌المللی و سازمان بهداشت جهانی است که می‌گوید «سازوکار راستی‌آزمایی» خودش را برای تایید آمار کشورها دارد. با این همه دستکاری آمار همواره یک فرضیه ممکن است.

3️⃣ فاصله واقعیت با آمار موجود چقدر است؟
پاسخ قطعی معلوم نیست. ایران نه از نظر امکانات و نه از نظر مدیریت بحران، برای رویارویی با کرونا آمادگی نداشته است. مدیریت عمومی بحران بعد از ورود #ویروس_کرونا به ایران و ابتلای جمعیتی قابل توجه و مرگ چند نفر آغاز شده است. تا اینجا آمار عقب‌تر از واقعیت شیوع کرونا است و آن طور که پیدا است، این فاصله چندان کم هم نیست. تخمین این فاصله غیرممکن نیست. روش‌های علمی وجود دارد که وزارت بهداشت و کارشناسان می‌توانند با استفاده از آنها مدل‌هایی از وضع موجود ترسیم کنند که ابزاری مفید برای مدیریت بحران است.

مقاله کامل فکت‌نامه👇
https://factnameh.com/articles/2020-03-06-iran-coronavirus-data.html

در تلگرام👇
https://telegra.ph/factnameh-articles-iran-coronavirus-data-2020-03-06

✅ @FactNameh

شماره چهارم نشریه رود منتشر شد...
@roodbookreview97

🔴 چرا برخی از مردم به هشدارهای بهداشتی بی‌توجه‌اند؟

🔻در گفت و گو با سایت جماران ۱۷ اسفند ۹۸

🔘عباس عبدی در تحلیل چرایی بی توجهی هموطنان به هشدارهای بهداشتی گفت: اجرای این نوع سیاست ها یا باید با اقتدار و زور و یا با پذیرش ناشی از اعتماد باشد. ما هیچ کدام از اینها را نداریم. از یک سو سیستمی نداریم که بتواند با اقتدار و زور چنین کارهایی را انجام دهد و کسی هم جرأت نکند تخطی کند. از طرف دیگر اعتماد هم نداریم.

🔘عباس عبدی در گفت و گو با خبرنگار جماران، در خصوص چرایی بی توجهی برخی از هموطنان به هشدارهای بهداشتی و سفر به نقاط مختلف کشور، اظهار داشت: ما دو سیستم داریم که می تواند این نوع سیاست ها را پیش ببرد؛ یا باید با اقتدار، زور و قدرت و یا با پذیرش باشد.

🔘این تحلیل گر مسائل سیاسی – اجتماعی تصریح کرد: حکومت چین اقتدار و سازماندهی لازم را دارد و وقتی تصمیم می گیرد خیلی راحت از بالا تا پایین جامعه اجرا می کنند و مردم هم یاد گرفته اند که نباید جلوی دولت بایستند؛ چون اگر بایستند، دولت با آنها برخورد می کند. البته چین فقط این نیست و خدماتی هم داده و پیشرفت و توسعه ای هم داشته که تا حد زیادی اعتماد را هم ایجاد کرده است.

🔘وی افزود: واقعیت این است که فرهنگ همسو با نظام سلسله مراتبی آسیای جنوب شرقی و فضایی که از کمونیسم چینی باقی مانده این قاعده را ایجاد کرده که به راحتی می توانند یک شهر چند میلیونی را قرنطینه کنند و به مردم هم بگویند کسی بیرون نیاید. البته دلایل دیگری هم دارد.

🔘ساخت شغلی خیلی مهم است. اگر همه مردم شغل دولتی داشته باشند و یا مزدبگیر باشند، خیلی راحت تر از تصمیمات حکومت تبعیت می کنند؛ تا وقتی که کارکنان مستقل هستند و معیشت آنها وابسته به سیستم حکومتی نیست.

🔘عبدی با بیان اینکه دسته دیگر حکومت های دموکراتیک هستند، گفت: در حکومت های دموکراتیک کار سخت تر، ولی بنیادی تر است. یعنی آنجا حکومت همه کاره نیست و اعتمادی که مردم به سیستم و تصمیماتش دارند و نیز وجود شفافیت نسبی در تصمیمات کمک می کند که نهادهای مردمی و خود مردم، همراهی و مشارکت کنند و اگر کسی هم خلاف آن عمل کند هزینه عمومی آن را می پردازد؛ البته دولت هم با تخطی کنندگان مقابله می کند ولی بنیاد همراهی مردم بر اعتماد عمومی است.

🔘وی تأکید کرد: ما در ایران هیچ کدام از این دو مدل را نداریم. سیستمی نداریم که بتواند با اقتدار چنین کارهایی را اجرایی کند و کسی هم جرأت نکند تخطی کند. از طرف دیگر اعتماد هم نداریم. تصمیماتی که هر روز عوض می شود بی اعتمادی ایجاد می کند. ساعت کار ادارات را ببینید؛ که طی چند ساعت تصمیماتش عوض می شود. نهادهای مدنی و نهادهای واسطه درگیر امور جامعه نیستند. بنابر این خیلی راحت افراد از این تصمیمات سرپیچی می کنند.

🔘این تحلیل گر مسائل سیاسی – اجتماعی در پاسخ به سؤالی در خصوص اینکه رفتارهای قهری چقدر در کنترل اوضاع مؤثر است؟ اظهار داشت: با این اوصاف، من کارشناس نیستم و نمی‌توانم بگویم رفتارهای قهری چقدر مؤثر است. بعضی مواقع باید این کارها را انجام داد؛ ولی اینها استثنا است. به نظر می آید که در این باره افراد صاحب نظر باید صحبت کنند البته شفاف باشد و تصمیم بگیرند و اکثریت مردم هم حمایت می کنند. اگر برخی از مردم نیز رعایت نکردند، می شود تعداد محدودی را جریمه و قرنطینه کرد؛ ولی نمی شود میلیون ها نفر را با این وضعیت مواجه کرد.

به‌یادماندنی‌ترین فیلمی که درباره مفهوم پدر دیدم، همچنان این انیمیشن صد ثانیه‌ای‌ست؛ «پدر» ساخته محمدرضا خردمندان و محمد لطفعلی. محصول سال ۹۲.

از صفحه توییتر علی مصلح
@gadaboutmitsl

پیام زیر(که دوستی در پاسخ احوال‌پرسی فرستاده) ماهیتِ تناقض‌آلودِ رابطه‌ی ایرانیان و فرنگان را، با طنزی تابان، و بلاغت و ایجازی درخشان،توصیف می‌کند :

"نشستیم خونه منتظریم کفار داروی کرونا رو کشف کنن که باز برگردیم نماز جمعه واسه نابودیشون دعا کنیم."

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔴سرنوشت ویروس دموکرات

🔘بسیاری پذیرفته‌اند که کرونا ویروس دموکراتیکی است. فقیر و غنی؛ قدرتمند و ضعیف؛ مومن و کافر نمی‌شناسه. این گزاره تا حدی درسته. ولی هنگامی که به مرحله درمان می‌رسد و در دست بشر قرار می‌گیرد فوری طبقاتی و تبعیض‌آمیز و غیردموکراتیک می‌شود. چه دلیلی بهتر از این که برخی ادم‌های سالم و یا با کمترین علامت البته وابسته به قدرت برای اطمینان از این که کرونا دارند یا نه رفتند ازمایش دادند در حالی که خیلی ها که نیاز داشتند دستشان از ازمایش کوتاه بود.

🔘حالا فرماندار یکی از شهرهای مرکزی ایران تا پیش از بیمار شدن یکی از نزدیکانش بطور جدی وارد ماجرای این اپیدمی در این شهر ویروس‌زده نمی‌شود حتی احوالپرسی هم از کادر دانشگاهی و بیمارستانی نمی‌کند. ولی هنگامی که یکی از نزدیکانش در تهران بیمار می‌شود و از خدمات اینجا رضایت نداشته فوری او را به شهرستان خود برده و تحت نظر پزشکان دانشگاه بصورت ویژه درمان می‌کند. جالبه خود و خانواده هم بدون داشتن علامت بیماری تست می‌دهند. این سرنوشت ویروس دموکراتیک در دست انسان غیر دموکرات است.

🔘نام شهر را برای مسئولین ذیربط فرستادم اگر خواستند اقدام کنند. البته تندروهای عدالت‌خواه هم بد نیست ببینند این توصیه‌شده نماینده طرفدارشان، تا چه اندازه ملتزم به شعار عدالت است؟

🔴 حاضر غایب در کلاس کرونا

🔘اگر به دوره یک ماهه پیش از کرونا مراجعه کنیم و میزان حضور رسانه‌ای افراد را با سه هفته اخیر که از ویروس کرونا گذشته بسنجیم متوجه تفاوت آشکاری می‌شویم. این که اعضای کلاس کرونا بکلی متفاوت از کلاس انتخابات هستند!! آقایانی که هر کدام برای کوچکترین مساله‌ای اظهار نظر می‌کردند برای هر نوع بیماری و بر اساس طب اسلامی یا انقلابی نسخه‌پیچی می‌کردند، اکنون در کلاس کرونا غایب هستند و گویی مرخصی سالانه یا استعلاجی گرفته‌اند یا از اساس نیازی به گذراندن این درس نداشته‌اند.

🔘کرونا تبدیل به محشر سیاست شده. جلسات را تعطیل کرده‌ و روزه سکوت گرفته‌اند. آنان که برای مردم لیست می‌بستند و می‌خواستند برای مردم کار کنند اکنون کجا هستند. خوب است یک حاضر غایب جدی و با صدای بلند شود تا مردم حاضرین را از غایبین متمایز کنند.

📍ما که هستیم و #پنجره کجاست؟

📍همه‌گیر شدن ابتلاء به ویروس کرونا امری صرفا پزشکی و بهداشتی نیست. این اپیدمی تمامی مختصات یک «مسأله حاد اجتماعی»، با وجوه سیاسی، فرهنگی و اقتصادی، را نیز داراست.‌‌

📍طبیعی است بروز چنین مسأله خطیری توجه عموم را به خود جلب کند و همگان بخواهند درباره موضوع بدانند، بگویند و بخوانند. خبرهای فراوان، مطالب آموزشی متنوع و پیشنهادهای خط‌مشی به حکومت و دستگاه‌های مختلف برای مدیریت بحران در شبکه‌های اجتماعی بازتاب همین توجه هستند.

📍این سیل دم افزون از جریان تؤامان خبر و شایعه و دروغ، محتواهای دقیق و نادقیق و داعیه های درست و نادرست طبعا موجب سردرگمی مخاطبان می‌شود و بر اضطراب جامعه می‌افزاید. متاسفانه رسانه‌های رسمی و جریان اصلی نیز – به دلایل مهمی که اکنون مجال بیان آن ها نیست – تا حدود زیادی اعتبار گذشته خود را از دست داده‌اند.

📍این وضعیت سبب شده شهروندان نتوانند به آنچه در سپهر رسانه‌ای – ارتباطی پیرامون‌شان در جریان است به اندازه کافی اطمینان کنند و مدام خود را بر سر دوراهی درستی و نادرستی و اعتماد و بی اعتمادی نسبت به رسانه ها و محتواها می‌بینند.

📍هدف از ایجاد این کانال، پرداختن علمی و تخصصی و کاربردی به وجوه مختلف مسأله کرونا در ایران است؛ و نیز رسیدن به درکی مشترک از مسائل از طریق گفت‌وگویی عمومی. البته به شیوه‌ای که بحث در محدوده متخصصان باقی نماند و همگان، از جمله ساختار مدیریتی جامعه، بتوانند از مطالب آن بهره‌مند شوند. البته کرونا در عین حال که چالش عاجل و مهمی برای همه ایرانیان محسوب می‌شود، ولی در این کانال پنجره‌ای است برای فهم بهتر مسائل ایران. از این رو در کرونا متوقف نخواهیم شد‌.

📍اعضای شورای سیاست‌گذاری پنجره: حسن رفیعی، عباس عبدی، محمدحسین عمادی، محسن گودرزی، حسن نمکدوست

@panjereh_iran

سید محمدکاظم موسوی بجنوردی مؤسس و رهبر حزب ملل اسلامی، از مؤسسین حزب جمهوری اسلامی و عضو کمیته مرکزی آن، استاندار اصفهان در سال آغازین انقلاب، نماینده تهران در دوره اول مجلس شورای اسلامی، بنیانگذار و رئیس مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی (مرکز پژوهشهای ایرانی و اسلامی)، رئیس سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران در دوره ریاست جمهوری سید محمد خاتمی و هشت سال مشاور فرهنگی او

زدوخورد بر سر حجاب وخبر دیلی‌میل درباره‌ی آن 👇

مروری بر دو ترجمه از یک رمان
ــ
جناب آقای هومن پناهنده، ویراستار و مترجم، در شماره‌ی ۱۱۱ مجله‌ی نگاه نو (پاییز ۱۳۹۵) مروری نوشته‌اند بر دو ترجمه‌ی کریم امامی (نشر نیلوفر) و رضا رضایی (نشر ماهی) از گتسبی بزرگ، رمان مشهور اسکات فیتز جرالد، با عنوان «چرا ترجمه‌ای دیگر؟» که متنی‌ست ۱۹صفحه‌ای (صص۶۷-۸۵) و در چشم من از معدود نوشته‌هایی که بی‌مجامله درعین رعایت آدابِ حرف و حرمتِ کار فرهنگی به قیاس دو ترجمه نشسته و می‌شود از آن آموخت. در زمانه‌ای که «تکلیف» زحمت و کار بزرگان را با طعنه و دلقک‌مآبی در معدودی کارکتر آن هم در «توییتر» روشن می‌کنند غنیمت است نگاه به «کار» اهل فرهنگ که نه به سودای «پرسونال برندینگ» که به هوای پروردن زبان فارسی و فهم بیشتر و تدقیق فضای فکری تحریر می‌شوند.

فایل پی‌دی‌اف این نوشته را می‌توانید با کلیک روی لینک زیر از «گشت‌ها»، کانال جناب آقای پناهنده، بردارید:
https://t.me/gashthaa/745
____

@manaravanbod

🔸پیشنهاد فروتنانه

✍حسین معصومی همدانی

استاد دکتر محمدعلی موحد در پیامی که به مناسبت روز پدر فرستاده‌اند از ما خواسته‌اند که در این ایام کرونایی از دیگران غافل نباشیم، دیگرانی که نه بیمارند و نه پزشک و پرستار اما باری که در این روزها به دوش می‌کشند، که همان درآوردن خرج شب خانواده باشد، و رنجی که در این راه می‌برند شاید از بار و رنج کسانی که مستقیما با این بیماری دست و گریبانند سبک‌تر و کمتر نباشد. در این دو سه روز فکر می‌کردم که این پیام را، مثل بسیاری چیزهایی که در فضای مجازی پخش می‌‌شود، آیا باید خواند و فراموش کرد یا باید آن را دعوتی تلقی کرد و گامی در راه اجابت آن برداشت. گمان می‌کنم که استاد موحّد و بسیاری از کسانی که پیام ایشان را خوانده یا شنیده‌اند انتظار داشته باشند که پژواک سخن ایشان را بشنوند و چیزی که در راه اجابت دعوت ایشان به فکر من می‌رسد و اکنون آن را به صورت پیشنهادی فروتنانه با دوستان در میان می‌گذارم این است.
در کنار کارهای گوناگونی که در همه جای کشور برای یاری کسانی که مستقیما با مشکل کرونا دست و پنجه نرم می‌کنند انجام می‌شود، و همه در جای خود مایۀ سپاسگزاری است، گروههایی هم که در فضای مجازی فعالیت می‌کنند می‌توانند با استفاده از این فضا که امکان دسترسی ایشان را به دوستان و همفکران و همکارانشان فراهم می‌آورد، عملاً دست به کاری بزنند. برای پرهیز از اطالۀ کلام رؤوس کلی این پیشنهاد را در زیر مطرح می‌کنم:
1) از میان اعضای هر گروه تلگرامی یا واتزآپی کسانی که امکانش را دارند داوطلب شوند که ماهانه مبلغی به عنوان کمک به آسیب دیدگان از کرونا بپردازند.
2) ادمین گروه یا شخص معتمد او، که مسئول حساب خوانده می‌شود، این مبالغ را در حساب ویژه‌ای نگه دارد.
3) اعضای گروه کسانی را مستحق دریافت کمک می‌دانند به مسئول این حساب اعلام کنند.
4) مسئول بر اساس اطلاعاتی که دریافت کرده، ماهانه مبلغی به حساب شخصی که نامش اعلام شده بریزد.
5) مبالغ دریافتی، بدون ذکر نام پرداخت کنندگان، و مبالغ پرداختی، بدون ذکر نام دریافت کنندگان، به فواصل معین در کانال اعلام شود.
6) پس از پایان یافتن دوران فعلی، پرداخت کنندگان بتوانند مبلغی را که از پرداختی‌های ایشان در حساب مانده دریافت کنند و خود در هر راهی که صلاح می‌دانند هزینه کنند یا به مسئول حساب اختیار بدهند آن را در اختیار اشخاص مستحق یا نهادهای نیکوکاری قرار دهد.
طبیعی است که این سازوکار بر اساس اعتماد متقابل شکل خواهد گرفت و اعتماد همیشه هم نتایج مطلوب به بار نمی‌آورد. اما من راه دیگری هم نمی‌شناسم. گمان می‌کنم اگر هر گروه تلگرامی، که از لحاظ نوع اعضا و دامنۀ فعالیت گروه از انسجام نسبی برخوردار باشد، بتواند از این راه هزینه‌های ماهانۀ یک یا چند خانوار را در این روزگار سخت عهده‌دار شود، شاید گامی در راه کاستن از آلام برخی از هموطنان برداشته شود. می‌دانم که این پیشنهاد بیش از حد فروتنانه و در برابر مشکلات این روزها بسیار حقیر است. می‌دانم که کسان و دستگاههایی هستند که بسیار بیش از اینها باید بکنند و نمی‌کنند. می‌دانم که مشکلاتی که این میهمان ناخوانده تا مدتها برای کشور ما، و همۀ جهان، پدید می‌آورد با این گونه اقدامات چاره‌شدنی نیست. اما چه باید کرد؟ همۀ ما در این روزها مسئولیم و عمل نکردن دیگران به مسئولیتشان چیزی از مسئولیت ما کم نمی‌کند. بنا بر این عاجزانه استدعا دارم این پیشنهاد را موضوع بحث قرار ندهید. یا، در مقام فرد یا عضوی از یک گروه در فضای مجازی، آن را بپذیرید و بهترین راه عملی کردنش را هم خودتان جستجو کنید و یا آن را نادیده بگیرید. روزهای خوشتری برای همه آرزو دارم.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🎥استقبال از رقص پرستاران ایرانی در تلویزیون هلند. در این برنامه توماس اردبرینک خبرنگار سابق نیویورک تایمز در ایران رقص ایرانی را به مجری برنامه آموزش می دهد. برنامه Podium van de Gedeelde Smart یا «صحنه ای برای طرح غم های مشترک ما» هر جمعه از تلویزیون هلند پخش می شود.
#کرونا_در_ایران #اخبار_ایران
@Farsi_Iranwire

دوستی که در هلند است،درباره‌ی این برنامه‌ی☝️تلویزیون هلند این👇توضیح را فرستاده:

این اسمش هست
Thomas Erdbrink
ژورنالیست هلندی که بیست سال تو ایران زندگی کرده و زنش هم ایرانیه.
همین دو سه روز اخیر از ایران برگشته. چون بی‌دلیل و الکی کارت خبرنگاریشو توقیف کرده‌اند.
داستان ملت ایران بخصوص تو سال گذشته را تعریف میکنه. از تحریم و جنگ و هواپیما و سرکوب و غیره تا کرونا.
بعدش میگه ای ملت ترسوی هلند( آخه اینجا تو این دو سه روزه سوپر مارکتها را غارت کردند، سر دستمال توالت و ژل الکل کتک کاری شد،...)از ایرانیهای شجاع یاد بگیرین. توی تاریکترین و سیاهترین دوره، توی بیمارستانهای کرونایی با رقص و شادی خودشونو سر پا نگه‌داشتند، از این مصیبتهای عظیم عبور کردند... .
آخرشم آموزش رقص ایرانی میده. " رقص لامپ ایرانی" ها ها ها . میگه اول لامپ معمولی را بچرخونین، بعد لامپ مهتابی را بچرخونین، ها ها ها.
اون مجریه را هم ،که از لحاظ شهرت مثلا مهران مدیری هلنده، بلند میکنه برقصه...و غیره.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

مرگ را دیده‌ام من.

در دیداری غمناک، من مرگ را به دست
سوده‌ام.
من مرگ را زیسته‌ام
با آوازی غمناک
غمناک
و به عمری سخت دراز و سخت فرساینده.
(احمد شاملو)


دکتر فریبرز رئیس‌دانا اقتصاددان، ادیب و شاعر چپ و عضو کانون نویسندگان ایران از میان ما رفت. او در طول حیات پربار خود به ویژه در سال‌های پس از دهه ۱۳۶۰ نقش و سهم شایان توجهی در جنبش مبارزه با فقر داشت و بازتاب صدای محرومان و فرودستان بود. در این روزها و سال‌های بی‌کسی محرومان و فقرا، حیات و حضور او می‌توانست مرهمی باشد بر زخم کهنه فقرا و زحمتکشان ایران.
یادش گرامی ایران فردا

@iranfardamag

🔴 نداشتن اضطراب سیاسی یک بیماری است

✍️ رضا شیرالی | روانپزشک

📍 جایی که باید ترسید، نترسیدن نشانه اختلال است، نشانه ناآگاهی و ناتوانی در درک خطر و اتخاذ تدبیر مناسب است. ترس و اضطراب، واکنش طبیعی به موقعیتی ترسناک و هراس‌آور است که سلامت و امنیت فرد را به خطر می‌اندازد.
📍 گاه با «انکار» به مقابله با خطر می‌رویم، شاید به این امید که با نادیده گرفتن و کم‌اهمیت شمردن خطر، عامل تهدیدکننده محو و ناپدید شود.
📍 شاید مشهورترین نمونه برخورد «انکارآمیز» با بحران را در تاریخ‌مان در انتهای سلطنت صفویه و در رفتار حاکمیت صفوی در برابر خطر هجوم محمود افغان بتوان یافت.
📍 حاکمیت موظف بود در کنار اتخاذ تدابیر لازم در برابر کرونا، جامعه را به مقدار مناسبی از خطر آگاه کند و سطح متناسبی از ترس و نگرانی را که لازمه اقدامات احتیاطی از طرف مردم بود، در آنها برانگیزد.
👇متن کامل را در اینجا بخوانید یا در موبایل خود روی کلمه instant view بزنید
https://b2n.ir/110710

@panjereh_iran

نوشته‌ی بالا👆 به صورت زیر کامل شده است،البته با تغییر عنوان .👇