در این اوضاع عجیب،خوب است با شنیدن قطعه‌ی زیر که تک‌نوازی عود هنرمندی عراقی است کمی به خودمان تسلی بدهیم.

📘بنیادهای دموکراسی
✍🏻ناشر: مرکز آموزش شهروندی(جمعی از نویسندگان)
(CIVITAS)Center for Civic Education
📝 مترجم: ابراهیم سلطانی

📃«پیشگفتار مترجم:
🔸دموکراسی یکی از بنیادی‌ترین و بحث‌انگیزترین مفاهیم و موضوعات فلسفە سیاسی از نیمە دوم قرن بیستم به این سو بوده است. دموکراسی در مرکز شبکه‌ای از مفاهیم آشنا، اما دشوار و پیچیده و دیریاب، قرار دارد. به عبارت دیگر، درک دموکراسی، هم به منزلە یک مفهوم و هم به منزلە مجموعە پیچیده‌ای از نهادهای سیاسی، در گروی درک مفاهیمی همچون آزادی، برابری، عدالت، قدرت، اقتدار، حریم
خصوصی، شهروندی و مسئولیت مدنی است.

🔸هدف اصلی کتاب حاضر، بنیادهای دموکراسی، آشنا کردن خوانندە غیرمتخصص با مفهوم دموکراسی است و این هدف را از راه بررسی رابطە دموکراسی با چهار مفهوم اقتدار، حریم خصوصی، مسئولیت و عدالت برآورده می‌کند. این کتاب برای خوانندگان جوانی تدوین شده که، چه بسا، برای نخستین بار است متنی دربارە دموکراسی می‌خوانند. به همین دلیل، متن حاضر به هیچ وجه با پیچیدگی‌های نظری این حوزه دست و پنجه نرم نمی‌کند. در عوض، نویسندگان متنی که پیش رو دارید، تعاریف ساده و قابل فهم پیشنهاد می‌کنند؛ نمونه‌های ساده اما تأمل برانگیزی از مسائل سیاسی نظام‌های دموکراتیک و غیردموکراتیک را به بحث می‌گذارند و در مقام تحلیل این نمونه‌ها پیچیدگی را به حدی نمی‌رسانند که خوانندە نوپا را سردرگم کند.

🔸در ابتدای هر درس، اهداف آن درس اعلام و اصطلاحات و مفاهیم مهم معرفی می‌شوند. پس از آن، خواننده به تأمل انتقادی دربارە پاره‌ای نمونه‌های مرتبط فرا خوانده می‌شود. در پایان هر درس، پرسش‌هایی مطرح می‌شوند تا خواننده از طریق پاسخ دادن به آنها کاربرد نکات آموزش داده شده را فرا گیرد. نویسندگان امیدوارند که، به این ترتیب، دانش نظری و مهارت تحلیلی خوانندگان را ارتقا دهند. خوانندە نوپا و جست‌وجوگر این متن البته فراموش نخواهد کرد که این تازه آغاز راه است و برای درک بهتر دموکراسی چاره‌ای نیست جز سر وکله زدن با پرسش‌های دشواری که، دست کم، چندین دهه است ذهن نظریه پردازان دموکراسی را به خود مشغول کرده است.

🔸تلاش می‌کنم در محدودۀ حوصلۀ این پیشگفتار به تعدادی از این پرسش‌ها اشاره کنم. دموکراسی به شیوه‌های گوناگونی تعریف شده است. دسته‌ای از این تعاریف، دموکراسی را به شیوه‌ای برای تصمیم‌گیری جمعی فرو می‌کاهند (تعاریف حداقلی) و دسته‌ای دیگر، دموکراسی را تا سرحد یک ایدئولوژی و یک شیوە زیست فرا می‌برند (تعاریف حداکثری). در چهارچوب تعاریف حداقلی، مهمترین وجه تمایز شیوە تصمیم‌گیری دموکراتیک این است که برابری میان تصمیم‌گیرندگان را مفروض می‌گیرد.
اما می‌توان پرسید: تصمیم‌گیرندگان به چه معنا با یگدیگر برابرند یا باید برابر باشند؟ آیا برابری صوری در مقام کسی که به پای صندوق رأی می‌رود و به یکی از نامزدها رأی می‌دهد، کافی است؟ آیا برابری فرصت‌ها و منابعی که در اختیار تصمیم‌گیرندگان و رأی‌دهندگان است، برای نیل به اهداف دموکراتیک ضروری است؟ در چهارچوب تعاریف حداکثری اما، دموکراسی، تجلی مجموعە پیچیده‌ای از ارزش‌هاست و شیوە زیستی خاص را ترویج می‌کند. به این ترتیب، برابری تصمیم‌گیرندگان، مثلاْ در هنگام رأی دادن، فقط یکی از جلوه‌ها و جنبه‌های شیوە زیست دموکراتیک محسوب می‌شود. حال می‌توان پرسید کدام ارزش‌ها و کدام شیوە زیست دموکراتیک‌اند؟ آیا این ارزش‌ها با ایدئولوژی خاصی پیوندی ناگسستنی دارند؟ »📃
👇👇👇👇👇

🔸درباره‌ی بی‌احتیاطی

اگر از هر دو جانب جاهلانند اگر زنجیر باشد بگسلانند

همان که در بزرگراه دنده عقب می‌رود، در پیاده‌رو موتورسیکلت می‌راند، برایش هیچ خیابانی یک‌طرفه نیست و بسیاری کارهای پرخطر دیگر از او سر می‌زند، حالا هم اِبا ندارد که با بیماری همه‌گیرِ مهلکی سهل‌انگارانه رفتار کند، چون بی احتیاطی و سهل‌انگاری برایش عادت شده است. این است که،در چنین وضعیتی، به سفر تفریحی می‌رود، دسته راه می‌اندازد، در عبادت‌های جمعی شرکت می‌کند،مردم را تشویق و دعوت به این کارها می‌کند و... .

باری،در مورد شمار چشمگیری از ایرانیان، بی‌احتیاطی خودش بیماری مزمنی شده است و ،از قرار معلوم، میانگین رفتار‌های خطرناک ایرانیان در قیاس با بسیاری از اقوام و ملل دیگر ،به شکل معنی‌داری، بالاست.این عادت نکوهیده را می‌توان هم در صاحب‌منصبان دید،هم در بی‌منصبان، و از این لحاظ،شکرِ خدا، بین دو طرف،هماهنگیِ کامل برقرار است. درباره‌ی علت این بی‌پرواییِ کُشنده ،به گمانم،باید تحقیقات گسترده‌ای صورت بگیرد.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

مرا یاد،تو را فراموش

▪️داستانی نه تازه کرد به کار▪️

#هومن_پناهنده
@gashthaa

✍️ امیر حسین ترکاشوند

🖊عصر ارتباطات چه راحت خرافات را می‌روبَد

چه داستان‌ها که در منابر از رفع خشکسالی در پیِ نماز باران خواندنِ فلان عالِم برای‌مان نقل نکردند و ما صُمٌّ بُکْم به آن‌ها گوش می‌دادیم و انگار باورمان می‌شد؛ تا این‌که کشورمان در ده سال گذشته با همان خشکسالی روبرو شد امّا دریغ از یک عالِم که جرأت کند (با فراخوان و جمع‌کردنِ جمعیّت) نماز باران بخواند زیرا می‌دانست دوربین‌ها، خبرنگاران، سایت‌های اینترنتی، شبکه‌های پیام‌رسان و...، به طرفةالعینی خبرِ آن نماز و نتیجه‌اش را به سرتاسر کشور و جهان مخابره می‌کنند و در صورت ناکامی دست‌شان رو می‌شود؛ پس خداحافظ نماز باران
@sokhanranihaa
چه داستان‌ها در آثارشان که در ایمنی‌بخشی و بلاگردانیِ این وِرد و آن بقعه و آستان در فلان زمان و مکان به هنگام شیوع فلان مَرَض و طاعون و وبا و...، برای‌مان نگفتند و ننوشتند؛ امّا اینک که در ایستگاه ارتباطاتِ برق‌آسا به بلای شایع کُرونا رسیدند (با وجود آخرین مقاومت‌های بسیار معدود) یک به یکِ مقابر مقدسه، مصلّیٰ‌ها، مراسمات اعتکاف و بعضاً مساجد تعطیل می‌شوند و هیچ مرجع مذهبی، مردم را برای ایمن ماندن از این بلا به اعتکاف در بقاع متبرکه دعوت نمی‌کند زیرا دعوت همان و هزاران چشمِ خبررسان همان.

دکتر ابوالقاسم گرجی (فقیه و مجتهد) که همین روزها (هفتم اسفند) سالگرد درگذشت وی است سال‌ها پیش در تلویزیون شنیدم که گفت: در آیهٔ اُدعونی أستجِب لکم، دعا به معنای «خواندن» نیست بلکه به معنای «خواستن» است و معنای آیه این است که: بخواهید تا اجابت شود (نقل به مضمون).

بنابراین باید آستین همّت را بالا زد و با تجهیز به دانش روز و کسب تجارب دیگر ملل و مراکز پیشرفتهٔ جهانی، با این ویروس مقابله کرد. همه از پیامبر گرامی این سخنِ منسوب به وی (ص) را شنیده‌ایم که: علم بیاموزید ولو با رفتن به [مسیری دور چون] چین «اُطلبوا العلم ولو بالصین»؛
خوب است در مهار و کنترل این ویروس به همان چینِ نبوی (که اتفاقاً اولین کشور مبتلا به آن ویروس است) تأسی کرد و مو به مو از روش این کشور پیشرفته (و دومین اقتصاد جهان) و نیز رهنمودهای سازمان بهداشت جهانی الگو گرفت و به این نوع منقولات👇دل خوش نداشت:


در جریان ابتلای اهل سامره به وبا، که آقا سید محمد فشارکی به شیعیان دستور داده بود سه روز روزه بدارند و زیارت عاشورا بخوانند، فوج‌فوج از اهل تسنن می‏‌مردند و یک نفر شیعه از دنیا نمی‏‌رفت؛ ازاین‌رو، بعضی از اهل تسنن در صحنِ مقابل ضریح امام هادی علیه‏‌السلام می‏‌ایستادند و می‏‌گفتند: «یا عَلِیّ الْهادی، نُسَلّمُ عَلَیک مِثْلَ ما یسَلّمُ عَلَیک الشیعَةُ؛ ای علی‌الهادی، همان‌گونه که شیعه به تو سلام می‏‌گویند، ما به تو سلام می‏‌گوییم».

🆔 @sokhanranihaa
🆑کانال سخنرانی ها
🌹

📝📝📝مردم چه گناهی کرده‌اند؟

✍️ ثمینا رستگاری

✅خواهرم لیلا پرستار است در یکی از همین بیمارستانهایی که بدون داشتن امکانات محافظتی عهده دار مسوولیت تشخیص کرونا شده‌اند، چهار همکارش استعفا داده اند و عطای شغلشان را به لقایش بخشیده‌اند. رییس ها حتی اگر تمارض نکنند از آمدن به بخش میترسند... در مقابل نگرانی من ‌و بچه ده‌ساله‌اش میگوید«مردم چه گناهی کرده‌اند؟ اگر ما نباشیم آنها سرگردان میشوند»کمی فکر کردم دلم میخواست هر چه تا حالا دارم و آموختم به او بدهم و این جایی از انسانیت را که در آن ایستاده از او بگیرم...

@Kaleme
🆔@MostafaTajzdeh

‏همهٔ مطالب این شمارهٔ فصلنامهٔ ‎#نگاه_نو را ‎#زنان نوشته‌اند. خود همین موضوع یک اتفاق است. کاش همه‌مان یک شماره از این مجله را بخریم که پاداشی باشد برای این رخداد.
اگر مجلهٔ کاوه را آغاز مجلات روشنفکری حساب بیاوریم، از آن زمان تا انتشار این شماره در واقع تاریخ تجدد زنان ایران است.
https://t.co/KWyxGaHYZD‎

‍ 🔴صورتك نو بر ساختار کهنه

🔻منتشر شده در اعتماد ۱۳ اسفند ۱۳۹۸

🔘تصويري كه در زير ديده مي‌شود، ظاهراً پس از وقوع زلزله‌اي كه مدتي پيش در آذربايجان رخ داد گرفته شده است. اين تصوير از خانه‌ای مسكوني در محلی در آذربایجان است. اي كاش تصوير پيش از زلزله را نيز مي‌داشتيم. ولي شايد نيازي هم نباشد، خواننده با قدرت تخيل خود مي‌تواند تصوير پيش از زلزله را با نگاه به بقایای آن بازسازي كند. تصويري كه از وضعيت يك خانه مسكوني در برابر يك زلزله نه چندان قوي و زیر ۵ ریشتر گرفته شده است.

🔘رويه بسيار زيبايي كه به صورت صوري و نمايشي بر ساختار قديمي زيرين كشيده شده است و هيچ چفت و بست محكمي اين دو واقعيت را به يكديگر ربط نمي‌دهد. در نتیجه با يك زمین لرزه به نسبت زير متوسط، آن ظاهر زيبا فرو مي‌ريزد و واقعيت زشت درون خود را آشكار مي‌كند. اگر شدت زمين لرزه قدري بيشتر بود، بناي قديمي نيز بر روي ساكنانش آوار مي‌شد. ولی در اين مرحله از شدت، فقط چهره بزك‌كرده ساختمان است كه فرو مي‌ريزد.

🔘شايد بتوان گفت كه اين تصوير به صورت نمادين معرف وضعيت جامعه ما است. وضعيتي كه نتوانستيم دل از سنت بِكَنيم، كه طبعاً هم نبايد بطور کامل دل كَند. ولي در عين حال نتوانستيم به تلفيقي كارآمد و مقاوم از اين دو برسيم. در عين حال مي‌خواهيم از مواهب زيباي مدرنيته نيز بهره‌مند شويم. اين تركيب صوري موجب مي‌شود كه با اولين زلزله چند ريشتري و محدود، سازه خراب شود و آن صورتك جديد و زيبا از آن ساختار قديم و زشت جدا شده و فرو مي‌ريزد.

🔘يكي از نمونه‌هاي اين ماجرا در تلفيق فقه و حقوق ديده مي‌شود. هنگامي كه قانون مدني نوشته شد، تركيبي هوشمندانه از فقه و حقوق مدرن صورت گرفت. فقه اسلامي كه در مقايسه با حقوق اروپاي سده‌هاي ميانه به نسبت قدرتمند و كارآمد بود، طي دو قرن بويژه در ۱۰۰ تا ۱۵۰ سال اخير، دچار پس‌افتادگي شده است. به همين علت تركيب اين دو در حقوق مدني با زيركي انجام شد و براي ده‌ها سال كارآمد بود تا آنكه يكي از مواد آن كه سن رشد ۱۸ سال براي پسر و دختر بود را پس از انقلاب تغيير دادند و كل اين بنا را دچار مشكل نمودند. البته كماكان حقوق مدني علي‌رغم افزايش نارسايي‌هاي آن با انتظارات جديد پابرجاست.

🔘ولي حقوق كيفري فاقد چنين ظرفيتي بود كه امكان تلفيق را فراهم كند. با زير و رو شدن حقوق جزا پس از انقلاب اين تعارضات شدت گرفت. به همين علت است كه هنوز هم مجلس و حكومت نتوانسته‌اند حقوق جزاي دايم را تصويب كنند و از طريق اصل ۸۵ عمل مي‌كنند كه تصویت موقتی قانون است.

🔘اكنون و پس از آمدن اپيدمي كرونا ويروس، همين قانون بيش از پيش دچار مشكل شده است. پس از انجام اقداماتي مثل بوسيدن ضريح و رفتارهاي مشابه و حتي دفن و كفن عادي فوت‌شدگان اين پرسش پيش آمد كه آيا اقداماتي چون بوسيدن ضريح از نظر شرعي و قانونی چه وجهي دارد؟ بلافاصله برخي از افراد شروع به صدور تحليل و استنباط خود كردند. برخي زشتی این عمل را در حد قتل عمد بالا بردند. در حالي كه روشن بود كسي نمي‌تواند ثابت كند كه ارتكاب فعل مشخصي از سوي فرد معيني موجب مريضي فلان شخص شده است. اين رفتارها را نمي‌توان در قالب‌هاي قتل عمد و يا غير عمد تحليل و استنباط كرد. اگر چنين است همه آنان كه فوت مي‌كنند مقتول محسوب شده و بايد پول خون آنان از سوي حكومت پرداخت شود.

🔘قصد اين يادداشت ورود به تحليل حقوقي اين رفتارهاي غير بهداشتي نيست. ضمن اينكه مرتكب فعل اصولاً معتقد به اين مسأله نيست كه اين كار امري غير بهداشتي است. مسأله اين است كه جامعه جديد به طور كلي و ماهيتاً با جامعه قديم تفاوت دارد. مفهوم مسئوليت مدنی و نيز دانش و علم در اين جامعه با گذشته تغيير كرده است. شيوه‌هاي اثبات جرم به كلي تغيير نموده. مفهوم نظم اجتماعي و همبستگي ميان افراد و نيز موضوع شهروندي، همگي متحول و جديد هستند و نمي‌توان براساس گذشته در مورد رفتارهاي جديد داوري كرد.

🔘بخش مهمي از قوانين كيفري ايران عملاً متروك هستند. بايد طرحي نو در انداخت و مبنايي جديد براي قوانين كيفري در نظر گرفت. اين كار را مي‌توان همسو با اهداف شارع تعريف كرد، ولي بايد بدانيم طريقيت تحقق اين اهداف بسيار متنوع و متفاوت است. خود را در بند شكل و ظاهر اين ديدگاه‌ها كردن، موجب بازماندن از رسیدن به آن اهداف مي‌شود. با وصله و پينه کردن و نصب صورتك نيز كاري نمي‌توان كرد كه با اولين زلزله‌هاي خفيف نيز فرو مي‌ريزند.

فرید‌الدین عزیز سلام. کاش یک راهی بود تا این نامه را شخصا می‌رساندم به دست‌تان. اما شما خیلی بالایید و ما خیلی پائین. پس مجبورم این‌جا بنویسم تا بلکم دست به دست برسد به دست شما. من که شما را شخصا نمی‌شناسم. فقط می‌دانم تقریبا همسن هستیم. پدرانمان هم همسن هستند. حتی شما با برادرم هم‌نام هم هستید. تا این‌جا چقدر شبیهیم. چند روز پیش توئیت کردید که کرونا گرفته‌اید. دقیقا نوشتید " خب، کرونایی شدم". بعد هم یک علامت خنده گذاشته بودید. تفاوت‌ من و شما از همین خنده شروع می‌شود. برای شما کرونا ماجرایی است که با خنده شروع و تمام می‌شود و برای ما ترس و گریه دارد. مریض شدن شباهت ماست و روند و کیفیت درمان، تفاوت ماست. شما کرونا می‌گیرید و به حمد خدا درمان می‌شوید و ما کرونا می‌گیریم و حمد خدا لزوما شامل حال‌مان نمی‌شود. و این دقیقا همان دلیلی است که کرونا برای شما خنده‌داراست و برای ما ترسناک.
فریدالدین عزیز. شما اگر می‌رفتید بیمارستان و می‌گفتند کیت تشخیص ندارند، چه کار می‌کردید؟ با چشم گریان برمی‌گشتید خانه و خودتان را می‌بستید به چای نبات و سنبل‌الطیب و خارمریم؟ یا راه‌حل شدنی‌تری انتخاب می‌کردید و تلفن‌ را از جیب‌تان در می‌آوردید و با یک تماس کیت را پیدا می‌کردید؟ بزرگان هم مریض می‌شوند. اما تا حالا شنیده‌اید که بزرگی بابت عدم رسیدگی و کمبود بلایی سرش بیاید؟
آقای محمود صادقی هم چند روز پیش خبر داد که کرونا گرفته‌ است. برای اولین بار در زندگی‌ام از مریضی کسی ناراحت نشدم. این حس برای من خیلی عجیب است. من هنوز سوسک‌های توی خانه را نمی‌کشم و دست‌شان را می‌گیرم و می‌برم توی حیاط که بروند رد زندگی‌شان. اما حالا نسبت به یک انسان، حس انسانی‌ام را از دست داده‌ام. این ترسناک نیست؟ یا اصلا وقتی کامنت‌های پائین توئیت خودتان را می‌خوانید، وحشت‌تان نمی‌گیرد؟ این‌که درد شما شده شادی دیگران؟ من که به جای شما می‌ترسم.
اما من هنوز به انسانیت معتقدم و با این حس خودم مبارزه می‌کنم. این‌که از مریضی شما ناراحت نشوم. برای‌تان آرزوی سلامتی می‌کنم. آرزو می‌کنم هیچ فرش‌نشین یا عرش‌نشینی مریض نشود و اگر مریض شد، درمان بشود. چون من از تبعیض بیزارم. کاش شما هم این‌طور فکر کنید. کاش همه این‌طور فکر کنیم. کاش این دره‌ی فراخ بین من و شما پر شود. یک طوری بشود که وقتی من هم کرونا گرفتم، حمد خدا شامل حال من هم بشود. بیمارستان من را بپذیرد. شماره تلفن‌های به درد بخوری توی گوشی‌ام پیدا بشود. خلاصه یک طوری بشود که هر کدام‌مان کرونا گرفت، بنویسد: "خب، کرونایی شدم" و یک خنده‌ی قشنگ تهش بگذارد.
#فهیم_عطار
@fahimattar
https://t.me/fahimattar/450

#هومن_پناهنده
@gashthaa

‎نحوه آماده شدن و آغاز فعالیت‌ کادر درمان و‌مراقب از بیماران کرونایی.
‎با آرزوی موفقیت و سلامت جگرگوشه‌های ملت ایران/ص اینستاگرامی حاشیه هنرمندان
@sahandiranmehr

ذکر شیخنا و مولانا مصطفی ملکیان (قدس الله نفسه الزکیه)
✍حسام حیدری
آن فیلسوف حوزه اخلاق، آن محبوب جمله عشاق، آن متفکر بی ادعا، آن آمده از شهرضا، آن خارج کننده مریدان از منگی، آن چرخ گوشت فرهنگی، آن پروژه معنویت و عقلانیت را طراح، آن در کار روشنگری و ایضاح، آن مهندسی را نیمه رها کرده، آن بساط جمعیتی هوا کرده، آن شارح سخن فیلسوفان به صورت یک در میان و پس و پیش، آن خوش‌تیپ‌العرفا با موی بلند و ریش، فخر زمان، ممنوع الصوت و البیان، شیخنا و مولانا استاد مصطفی ملکیان (کثرالله تَطَوره العزیز) از اکابر معنویان جهان بود و جهد و عزمی ‌تام داشت و زندگی خوش و خوب و ارزشمند را دوست‌تر می‌داشت و عِرق ملی هیچ نداشت.
در فضلیت او همین بس که در کار احصا بود و هر چیز دستش می‌رسید احصا می‌کرد. او را گفتند: «امروز چه احصا کردی؟» گفت: «14 نوع تنهایی و 28 گونه محبت و 7 جور حسادت.» پس از آن وانت خرید و بلندگو بر آن گذاشت و به خیابان می‌شد و فریاد می‌زد: «احصاااااییه احصااااا» و زن و مرد بر طریقش می‌رفتند و همه چیزشان احصا می‌کرد و پول می‌گرفت و نیکو شغلی بود. اعلی الله مقامه.
در ابتدای کار او آورده‌اند که چون وقت ولادتش آمد، از تولد سر باز می‌زد و چرتکه در درست گرفته بود و حساب و کتاب می‌کرد. طبیبان گفتند: «چیکار میکنی داداش؟» و بیا بیرون کار داریم. گفت: «دارم حساب می‌کنم که زندگی ارزش زیستن دارد یا نه» پس چون تاملاتش تمام شد، گفت: «جهنم و ضرر» و به کلش رضا داد و متولد شد.
نقل است که حاضر جواب بود و هر سوالی را پاسخی داشت. به وقت صباوت او را دیدند سر کلاس به خواب رفته. گفتند: «مگه اینجا جای خوابیدنه؟» گفت: «این خواب نیست. در حال طمانینه همراه با بی اطمینانی‌ام» و خمیازه کشید. دیگر روز دیدند شیشه خانه همسایه شکانده. گوشش گرفتند. گفت: «سِلفَم شیشه رو نشکونده، ایگوم شکونده» و چون معنای حرفش نفهمیدند پس گردنی‌اش زدند.
در خبر است که یکپارچه بود و ساحاتش حجره و حفره هیچ نداشت. روزی سرما خورده بود و به مطب شد. طبیب گفت: «تو را چه شده؟» تاملی کرد و گفت: «در ساحت احساسات و عواطف و هیجانات، حس ضعف دارم و در ساحت خواسته‌ها، نیاز به خواب دارم و در ساحت گفتار صدایم عوض شده و در ساحت کردار سخت راه می‌روم و در ساحت باورها، معتقدم که دچار سرما خوردگی شده‌ام» آورده‌اند که طبیب چون این سخن بشنید فقط در نسخه نبشت: «بستری» و دیگر هیچ نگفت.
مناقب او بسیار و محامد او بی شمار است. او را گفتند: «چه گویی در باب روشنفکری دینی؟» گفت: «شما چه گویید در باب پیتزای قرمه سبزی؟» مریدی از او وصیت خواست. گفت: «وصیت کنمت به سکوت که افضل اعمال است» پس دو ساعت و نیم در باب سکوت برایش سخن گفت. رحمه الله علیه.
در اخبار غریبه آورده اند که سوئیچ پدر کش رفته بود و با ماشین تو خیابان ویراژ داده و تصادف کرده بود. چون پدر شرح ماجرا خواست، جواب داد: «تقریر حقیقت کنم یا تقلیل مرارت؟» پدر چوب دستی‌اش برداشت و گفت: «الآن درخواست شفاعت هم بکنی فایده نداره» و با چوب دور حیاط دنبالش می‌دوید.
دیگر روز او را دیدند در شارع عام، آهنگ بابا کرم در هندزفری گذاشته و حرکات موزون کنان می‌گذشت. مغرضی از کنار ونِ گشت ارشاد، صدایش زد: «فیلسوفم! یه لحظه تشریف میاری اینجا؟» و خواست بازداشتش کردن و تا چهارراه وزار بردن. مصطفی چون اوضاع پس دید، گفت: «این اسمش ایماژ است و استعاره ای از زندگی است و فواید بسیار دارد» و ماجرا را جمع کرد. پس از آن هر روز تا محل کار ایماژ کنان و افاده ریزان می‌رفت و گاه فریاد می‌زد: «این کمره؟» و مریدان در قفای او پاسخ می‌دادند: «آری این چنین است»
شبی در خواب شیخنا و مولانا بودا را دید که می‌گفت: «داداش مصطفی من انقدر هم که تو میگی جمله قصار نگفتم ولی باز خودت می‌دونی» پس از خواب برخاست و همان جمله یادداشت کرد.
در مصاحبه‌ای، مصطفی را پرسیدند: «اگر به گذشته برمی‌گشتی کدام کار خود اصلاح می‌کردی؟» گفت: «اسفار اربعه رو با خودآموز و کتاب‌های کمک آموزشی گاج پاس می‌کردم ولی سر کلاس نمی‌رفتم» و در این سخن نکته‌ها بود برای تامل کنندگان.
آورده‌اند. نویسنده بی‌خرد نادانی در وصف حالش تذکره نبشت. مصطفی بر او بخشید و خطای نگارشش نگرفت و به رویش نیاورد. رحمه الله علیه.
پس چون وقت وفاتش نزدیک شد قابض الروح بر او وارد شد، گفت: «خواهی چطور از این دنیا روی؟» مصطفی تاملی کرد و گفت: «در این سوال شما در اصل سه سوال نهفته است عنایت کردید؟ .. که من برای سوال اول سه نکته و برای سوال دوم یک نکته و برای سوال سوم، دو نکته برای گفتن دارم که برای گفتن نکته اول از سوال اول باید سه موضوع را شرح دهم و برای نکته دوم احتیاج به دو مقدمه ...» و همین طور می‌گفت و با قابض‌الروح می‌رفت. رحمه الله علیه.پس چون از دنیا رفت، هاتفی ندا سر داد: «آن که می‌خواست رنج کمتری بکشید رفت ولی آخرش هم نفهمیدیم "الف، ب است" یا نیست».تمه.

♦️من دانشگاهی نیستم♦️

▪️صدای خرد شدن استخوان ِ طبقات مستضعف در سال‌ها و ماه‌های اخیر به وضوح شنیده می‌شود. بخش عمده‌ای از این فاجعه، در سکوت اتفاق می‌افتد. بی‌صدا. بی‌پژواک. بخش کوچکی از واکنش به این فشار کمرشکن نیز بروز بیرونی می‌یابد: از اعتراضات اجتماعی توده‌وار گرفته تا ابراز خشم و نارضایتی‌های در گوشی و در تاکسی و مترو و خیابان. از عدم مشارکت در انتخابات‌ها تا طنزهای تلخ شبکه‌های مجازی.

▪️تردیدی نیست که بخش عمده‌ای از این وضعیت، محصول ناکارآمدی نهادهای رسمی و فساد رخنه کرده و نهادینه شده در ساختارهای حکمرانی است. بحثی در این نیست. این بخش از مسأله بر چشم‌های بینا و گوش‌های شنوا آشکار شده است.

▪️اما مسأله تنها به نهادهای رسمی و حاکمیتی ختم نمی‌شود. بخش‌هایی از خود جامعه نیز در حال فشار آوردن بر اقشار مستعضف است. در اینجاست که غالباً جامعه تیغ به روی جامعه می‌کشد. این تیغ کشیدن دو شکل دارد: نخست، اشکال خرد و کوچک و غیرسیستماتیک ِ طرد کردن مستضعفین توسط "افراد" دیگری از جامعه که از دسترسی‌ها و امکانات مادی و سیاسی و منزلتی بهره‌مندی بیشتری دارند: چیزی که در جامعه تحت عناوینی مثل #ژن‌های_خوب، آقازاده‌ها، بخشی از سرمایه‌داران سنتی و جدید از آن یاد می‌شود. جامعه تا حدی به این بخش هم حساس و آگاه شده‌است.

▪️دومین نوع از این ظلم ِ جامعه به جامعه اما به صورت نهادی و سیستماتیک اتفاق می‌افتد: بخش‌هایی از جامعه که با به دست آوردن سرمایه‌هایی، حول محور منافع مشترک، تشکل یافته‌اند. این تشکل‌یابی و آن انباشت سرمایه‌های مادی و منزلتی، این توانایی را به آن‌ها بخشیده که بتوانند با له کردن طبقات ضعیف‌تر، سهم بیشتری از سرمایه‌های ملی به چنگ بیاورند.

▪️پایان‌نامه‌ی دکتری دکتر یاسر باقری در دانشگاه علامه طباطبایی، به خوبی بخشی از این ظلم جامعه به جامعه را در شکل دوم آشکار کرده‌است: گروه‌های متشکلی نظیر اساتید دانشگاه، پزشکان، بخشی از افراد دارای سابقه‌ی انقلابی و جنگ از جمله اقشاری هستند که با کنار هم آمدن، منافع خود را به قیمت له شدن هر چه بیشتر اقشار ضعیف جامعه پی می‌گیرند. آن‌ها هم صدا دارند و هم تریبون. هم صدایشان شنیده می‌شود و هم روابطی دارند که بتوانند خواسته‌هایشان را پیگیری کنند و به کرسی بنشانند. هم از ارزش نمادین میدانی که در آن فعالیت می‌کنند، خواه علم و نهاد دانشگاه، خواه حوزه، خواه جنگ و انقلاب برای دنبال کردن منافع شخصی و گروهی‌شان استفاده می‌کنند. این بخشی از ظلم خرده‌کننده‌ی استخوان طبقات محروم و مستضعف است که کمتر دیده می‌شود. کمتر نقد می‌شود. شدت ِ واکنش به آن گاه از شدت ِ واکنش رسمی به نقد ناکارآیی‌هایی دستگاه‌های رسمی و ساختار حکمرانی هم شدیدتر است. چون جنس ِ این فشار، بر خلاف نوع رسمی، فشاری اجتماعی است. این همان ظلمی است که من از آن به عنوان #نخبگان_علیه_جامعه نام برده‌ام.

▪️کمتر دوره‌ای در چهار دهه‌ی اخیر بوده‌است که شدت فشار اقتصادی کمرشکن بر طبقات مستعضف، بیش از امروز باشد. کرونا هم بر شدت این طرد و فشار افزوده‌است. تحریم‌های بین‌المللی هم آن را تشدید کرده‌است. در چنین شرایطی، جمعی از "دانشگاهیان" بیانیه‌ای برای افزایش میزان حقوق‌های میلیونی خود خطاب به مقامات کشور پیشنهاد داده‌اند. در این بیانیه کوتاه، با ارجاع به ارزش علم و دانایی، از ضرورت افزایش حقوق دانشگاهیان و اساتید و افزایش سهم آن از بودجه کشور سخن گفته شده‌است و حقوق این افراد با دانشگاه‌های خارج از کشور مقایسه می‌شود. جالب آن است که تا این لحظه و فقط در کمتر از چهار روز، بیش از هزار نفر از اعضای هیئت علمی دانشگاه‌های کشور این بیانیه را امضا کرده‌اند. خود این بیانیه، جملات و روح حاکم بر آن، مصداقی کامل از گزاره‌ی پیگیری منافع درون‌گروهی نخبگان به قیمت له شدن هر چه بیشتر اقشار بی‌صدا و بی‌تریبون است. مصداقی از جامعه‌ای که نخبگانش حتی در شرایطی اینقدر سخت و مهلک، به دنبال افزایش رفاه ِ نسبی خویش‌اند.

▪️به اسامی امضاکنندگان نگاه میکنم. از صمیم قلب می‌گویم: اگر لازمه‌ی دانشگاهی بودن، مستلزم ِ چنین بی‌رحمی و خودخواهی افسارگسیخته‌ای است، من در برابر کولبر ِ سرمازده، کارتن‌خواب رها شده، بازنشسته‌ی ماهی سه میلیون بگیر، کارگر ِ اخراجی و حداقل مزدبگیر، دستفروش دستگیرشده، کارگر ساختمانی دور میدان مانده، مهاجر افغانستانی تحقیر شده، بلوچ و سیستانی ِ بی‌صدا، معلم ِ ماهی سه میلیون بگیر از دانشگاهی بودن خود شرمسارم. من را با این جماعت جمع نبندید. ما با پول شما تحصیل کردیم. با رنج شما، دکتر و مهندس شدیم. با زبری دست‌های شما، کلمات دهن‌پر کن یاد گرفتیم و کت و شلوار پوشیدیم. ما ریال به ریال بدهکار شماییم. ما به شما مدیونیم. قرار بود ما باید صدای رنج ِ شما باشیم. ... نه، من دانشگاهی نیستم.


اینکجا
ایده‌نوشت‌های مهدی سلیمانیه
@inkojaa

#نخبگان_علیه_جامعه

🔷🔸 نامه جامعه فرهنگی و دانشگاهی کشور به رییس‌جمهور: دولت با اعطای یارانه ویژه یا بسته معیشتی از دهک پایین جامعه حمایت کند

بنام خداوند رحمان و رحیم

جناب آقای دکتر حسن روحانی
رئیس جمهور محترم ایران؛

با عرض سلام و احترام؛

🔹مردم عزیز ایران روزهای سختی را می‌گذرانند. آنهائی که به هر صورت دستشان می‌رسد و توانی دارند، به نحوی امور زندگی خود را می گذرانند و از خود مراقبت نیز می کنند. اما در این میان، بخشهای آسیب پذیر جامعه هستند که این وضعیت بحرانی را به نحو مضاعفی تجربه می‌کنند. هستند کارگرانی که شغل ثابت و در آمد مشخصی ندارند و بصورت روز مزد، بدون پس انداز و پشتوانه مالی روزگار می گذرانند. همچنین دستفروشان و همه آنهائی که به امید کسب در آمدی در شب عید برای بقاء خود بوده اند، اکنون دورنمای تیره ای برای روزها و هفته های آتی دارند. به عبارت دیگر، فقر و تنگدستی و محرومیت این روزها با گسترش روز افزون کرونا معنای بسیار آزار دهنده تری پیدا کرده است. نان و جان کسانی که هیچ تقصیری در ایجاد این وضعیت پر خطر ندارند، به طور ناگفتنی مورد تهدید واقع شده است. بدیهی ست پاسخ به این تهدیدات بسیار فراتر از توان این بخش از جامعه می باشد و مستلزم اقدامی عاجل، با به کار گرفتن سازوکارهای حمایتی از جمله گشودن یک چتر حمایتی موقت، توسط دولت، می باشد. در عین حال بایسته است که این کار فقط به عهده دولت نباشد. به همین دلیل جامعه فرهنگی و دانشگاهی می تواند یاریگر دولت در انجام این امر باشد. لذا، ضمن سپاس از زحمات جامعه

🔹پزشکی و پرستاری کشور، امضا کنندگان این نامه پیشنهاد اقدام فوری و ضروری در این راستا، از جمله از طریق اعطای یارانه ویژه به دهک پایین جامعه برای دو ماه آینده، یا اعطای بسته معیشتی ویژه و یا هر اقدام حمایتی سریع الاجرای دیگری را می نماید.

🔸در این ارتباط جامعه فرهنگی و دانشگاهی کشور جهت مشارکت و همکاری اعلام آمادگی مینماید.

"جامعه فرهنگی و دانشگاهی کشور"

#بیانیه
#پویش_دانشگاهیان

✅ @Dr_ehsanshariati

👈 امضاء کنندگان:
https://bit.ly/38okZ6Q