🔴مردم را بجان هم نیاندازید
   فیلم درگیری یک طلبه جوان با زن جوانی که فرزند بیمارش را به بیمارستان برده است، دردناک، سیاه و نگران کننده است. دعوا بر سر عکس یا فیلمی است که گویا آن طلبه از ظاهر مادر جوان گرفته است و زنان جوان دیگری هم به حمایت از مادر جوان می‌پردازد.
   در این ماجرا مهم نیست کدام طرف مقصر است. چه بسا که در این دعوا و دعواهای مشابه تقصیر اصلی گردن هیچ‌یک از دو طرف نیست.
   مهمتر، چیز دیگری است. تقصیر اصلی بر عهده سیاست‌های دولت،  حمایت‌های برخی دستگاه‌های مسئول، قانونگذاری‌های غلط و رفتارهای غیرقانونی گروه‌های فشاری است که زمینه را برای به جان هم افتادن مردم آماده کرده‌اند.
   این نوع دعواهای کینه ساز در مساله زنان کم نیستند.
   وظیفه حکومت‌ها ایجاد نظم و صلح و امنیت در جامعه و مدیریت بحران است و از بین بردن زمینه‌های نزاع بین افراد.
 
  تولید بحران و کاشتن بذر کین و نفرت و نزاع کار حکمرانی عاقلانه نیست.
https://t.me/kambiznouroozi

🔴 ما آزموده‌ایم در این «راه» بخت خویش! مشق نو


✍یادداشتی از سعید حجاریان در نقد بیانیه‌ روزنه‌گشایی منتشر شده در وب‌سایت #مشق_نو

نوشتار پیش رو چه می‌گوید؟

در آستانه برگزاری انتخابات مجلس دوازدهم، بیانیه‌ای موسوم به روزنه‌گشایی با امضای ۱۱۰ نفر منتشر شد و بازتاب‌های متنوعی به‌دنبال داشت. سعید حجاریان در این نوشته به نقد آن بیانیه پرداخته است.

حجاریان در این نوشته به مسئله «زمان‌مندی» و «زمان‌پریشی» این بیانیه اشاره می‌کند و در کنار آن با ذکر نمونه‌هایی از مسیری می‌گوید که خود و همفکران‌اش نیز با هدف ایجاد برخی تغییرها پیموده‌اند.

او یکی از دغدغه‌های خود را تداوم این سنخ روزنه‌گشایی می‌داند و می‌نویسد: «اطمینان دارم این روزنه نه صرفاً برای این انتخابات بلکه برای سالیان گشوده شده است و در هر انتخابات عده‌ای شبیه این گروه از استراتژی روزنه‌گشایی سخن خواهند گفت و این استراتژی، الی‌الابد ابطال‌ناپذیر خواهد ماند زیرا کسانی‌که به‌دنبال گشودن روزنه هستند، نخواهند گفت اگر چه اتفاقی رخ دهد، حاضر هستند از روزنه‌گشایی دست بردارند؟»



#سعید_حجاریان #اصلاحات #انتخابات #روزنه‌_گشایی
@mashghenowofficial

متن کامل این نوشتار 👇

💢

✅عباس عبدی: در مشهد فرد بی‌پناهی مخزن زباله را روی سر قرار می‌دهد و تا صبح از سرما می‌میرد، اما آنجا روحانی برای فیلمبرداری نبود

عباس عبدی در روزنامه اعتماد نوشت: در مشهد که موقوفه‌های آن برای کمک به مردم تا بخواهید زیاد است و هزاران مسجد نیز دارد، فرد بی‌پناهی مخزن زباله شهری را سرپناه خود قرار می‌دهد و تا صبح یخ زده و می‌میرد و هیچ روحانی در آنجا برای تصویربرداری یا تلقین میت هم حاضر نیست.


#تحلیل_زمانه
🌍 @TahlilZamane

هیچوقت از خودشان نمی پرسند کجای فرهنگ باستان گفته حتما باید ماهی‌قرمز چینی را سر سفره هفت‌سین گذاشت و جسدش را ۱۳ فروردین همراه سبزه به جوب آب انداخت؟!
انگار نمی توانند بفهمند قرار دادن یک ماهی قرمز در یک تنگ مثل قرار دادن یک کفتر در یک قفس خیلی تنگ است و این تازه اغاز مرگ تدریجی اوست زیرا اکثریت حتی نمی دانند که ماهی قرمز غذا مصرف می کند و آنها هم که می دانند اغلب با ذره ای خمیر چسبناک نان باعث زجر حیوان می شوند.

پس بیایید لااقل به کسی که ماهی خریده بفهمانیم برای دوری از مرگ ماهی قرمز بر اثر گرسنگی با خرید یک بسته غذای ماهی از زجر بیشتر او جلوگیری کنیم.

@muzicbaz کانال موزیک باز

چرا نباید ماهی قرمز بخریم؟
نوشته امیر هاشمی مقدم
دکترای انسان شناسی
منبع فرارو
قسمت اول

چند سالی است طرفداران محیط زیست و حقوق جانداران تلاش دارند خرید ماهی قرمز برای سفره هفت‌سین را کاری نادرست معرفی کنند و در نقطه مقابل، بسیاری از مردم همچنان بر خرید ماهی قرمز پافشاری می‌کنند. به‌عنوان کسی که هشت سال است مخالفتم را با خرید ماهی قرمز در رسانه‌های گوناگون بیان کرده‌ام، این بار نیز در روزهای نزدیک نوروز، چکیده‌ای از برخی دلایلم را در اینجا می‌نویسم؛ به امید اینکه دست‌کم چند نفری را از خرید ماهی قرمز منصرف گردانم.


1- اصلی‌ترین دلیلی که برای خرید ماهی قرمز بیان می‌شود، سنت بودن آن برای ایرانیان است. و این در حالی است که از میان ده‌ها نوروزنامه، سفرنامه، خاطرات، نقاشی و... که به ابعاد گوناگون نوروز اشاره داشته‌اند، هیچ منبع و سندی درباره وجود ماهی قرمز در سفره هفت‌سین وجود نداشته است. حتی در نقاشی کمال‌الملک هم که مربوط به سده پیش است، نشانی از ماهی قرمز نیست.

از این گذشته، ماهی قرمز در هیچ نقطه‌ای از ایران هم پرورش داده نمی‌شده و حتی با پذیرش فرض محال پرورش آن، امکان رساندن آن به شهرها و روستاهای دیگر وجود نداشته است.

بسیاری از افراد با این توجیه که مخالفت با ماهی قرمز، از سوی کسانی مطرح می‌شود که خواهان حذف سنت‌های ایرانی هستند، بر خرید آن پافشاری می‌کنند. حقیقتاً مایه تاسف است که برخی دیدگاه‌های مسئولین فرهنگی به گونه‌ای بوده که چنین شائبه‌ای در بین مردم ایجاد شده است. اما دست‌کم به‌عنوان کسی که ایران‌شناسی فرهنگی خوانده‌ام و عموماً در راستای حفظ و تداوم سنت‌های فرهنگی ایران و در نقد رفتار مسئولین فرهنگی‌مان در رسانه‌ها می‌نویسم، این انگ به من یکی نمی‌چسبد.

2- خرید ماهی قرمز، کاری غیراخلاقی است. سالانه بین هفت تا ده میلیون ماهی قرمز به خاطر این رفتار ما در نزدیکی نوروز می‌میرند. بیایید فرض بگیریم که ماهی قرمز سنتی ایرانی بوده (که دوباره تاکید و پافشاری می‌کنم هرگز چنین نبوده است). آیا یک سنت نادرست را باید دوام داد؟ ختنه زنان، دادن دختران به‌عنوان خون‌بهای قتل، نوشتن دعا و تعویذ و جادو و ده‌ها مورد دیگر هم، بخشی از سنتهای غلط فرهنگی‌مان (دست‌کم در برخی مناطق‌مان) در گذشته بوده. آیا باید به صرف اینکه سنت‌مان بوده‌اند، ادامه‌شان بدهیم؟

البته همیشه تا در نوشته‌هایم به این دلیل دومی اشاره می‌کنم، سه دسته نظر مخالف بیان می‌شود که پاسخ‌شان را در دلایل سوم تا پنجم شرح می‌دهم.

3- «این ماهی‌ها که می‌میرند، چه فرقی با ماهی‌هایی که می‌خوریم، یا این همه مرغ و گاو و گوسفند که می‌کشیم و می‌خوریم دارند؟» در واقع باید پاسخ داد که آنها را برای خوردن و تامین نیاز بدنمان می‌کشیم، اما ماهی قرمز را برای خودخواهی‌های‌مان، یا فرو نشاندن بهانه‌گیری کودکان‌مان (که هر دو نادرست است) به کام مرگ می‌کشانیم.

4- «وقتی این همه حقوق انسان‌ها نادیده گرفته می‌شود، چه اصراری است بر حقوق حیوانات؟». در پاسخ به این ایراد هم باید بیان داشت یکم اینکه انسانها خودشان حق خودشان را ضایع می‌کنند. یعنی یک هم‌نوع خودشان است نه جانوری دیگر. بنابراین این توجیه درستی نیست برای نادیده گرفتن حقوق جانوران. اما نکته دوم این است که بیشتر مواقع (و نه همیشه) حق یک انسان را به دلیل تفاوت دیدگاه از بین می‌برند. یعنی مثلاً حکومت یا زورمندان یک کشور خواهان پیاده کردن این شیوه از زندگی، دین، اقتصاد، سیاست داخلی و خارجی، فرهنگ و... هستند و اگر کسی خلاف دیدگاه آنها را داشته باشد، با وی برخورد می‌کنند. اما به یک جانور زبان‌بسته با چه توجیهی می‌توان ستم کرد؟ اینکه دیدگاهش با ما یکی نیست؟!

توجیهاتی همچون «خدا را شکر در ایران همه چیز سر جای خودش است و همین یک ماهی قرمز مانده بود» و... هم در همین راستا می‌گنجد.

5- «در همه جای دنیا از اینگونه رفتارها با جانوران، همچون گاوبازی وحشیانه در اسپانیا، روز شکرگذاری که همراه با کشتار بوقلمون‌ها در امریکا است و... دیده می‌شود». در پاسخ به این مسئله هم باید یادآوری کرد که انجام یک رفتار نادرست در جایی دیگر، آنرا توجیه نمی‌کند. در اسپانیا و امریکا و دیگر جاهایی که رفتار نامناسبی با جانداران صورت می‌گیرد، اعتراض‌های بسیاری هم بیان می‌شود. اما کاش ما در زمینه‌های دیگر مانند این کشورها عمل کنیم: سرانه مطالعه‌شان، فرهنگ رانندگی‌شان، وجدان کاری‌شان و... سرمشق‌های بهتری هستند تا آزار جانوران.

@muzicbaz کانال موزیک باز

چرا نباید ماهی قرمز بخریم؟
نوشته امیر هاشمی مقدم
دکترای انسان شناسی
منبع فرارو
قسمت دوم

6- خرید ماهی قرمز، آسیب‌های جدی‌ای به محیط زیست می‌زند. برای نمونه، آن معدود ماهیانی که تا سیزده به‌در زنده می‌مانند، عموماً در برکه‌ها، دریاچه‌ها و رودخانه‌ها رهاسازی می‌شوند، ماهی قرمز جزو گونه‌های مهاجم شناخته می‌شود که تخم دیگر ماهی‌ها را می‌خورد. ضمن آنکه رهاسازی آن در محیطی که متعلق به این گونه نباشد، می‌تواند باعث سرایت بیماری از آن به دیگر گونه‌های آبزی شود.

همچنین خرید ماهی قرمز بازاری ایجاد کرده برای دیگر انواع جانداران. در کنار ماهی قرمز، گونه‌های کمیابی از لاک‌پشت و سمندر و... هم عرضه شده که برخی‌شان (همچون سمندر لرستانی) کمیاب و در خطر انقراض‌اند.

7- حتی مراقبت درست از ماهی قرمز هم کاری نادرست است؛ به چند دلیل: نخست همانگونه که در بالا بیان کردیم، اگر تا روز سیزده به‌در هم زنده بماند، رهاسازی آن خودش دردسری تازه درست می‌کند. دوم اینکه در مدت دو هفته یا بیشتری که این ماهی را در یک تنگ کوچک نگه می‌داریم، حیوان‌آزاری کرده‌ایم. هیچ موجود زنده‌ای زندگی در یک فضای کوچک و غیرطبیعی را دوست ندارد. یک ماهی قرمز در طبیعت تا بیست سانتی‌متر (و گاهی بیشتر) و چهل سال می‌تواند زندگی کند. اما نزد ما 4-3 سانتی‌متر و چند شب زنده می‌ماند. همچنین در محیط‌های پرورشی، برای یک ماهی قرمز کوچک باید دست‌کم 40 لیتر آب وجود داشته باشد؛ نه تنگهای کوچک نیم‌لیتری.

یادمان باشد ما مسئولیم؛ هرچقدر هم گناه را بر دوش مسئولین و دولتمردان بیندازیم، چیزی از نقش ما در این مسائل کم نمی‌کند. یادمان باشد ما هم با مصرف بی‌رویه آب و حفر چاه‌های غیرضروری، در خشک شدن دریاچه ارومیه، تالاب گاوخونی، زاینده‌رود و...؛ با خودروهای تک‌سرنشینه‌مان در آلودگی هوا؛ با تعرض و ویلاسازی‌مان در کاهش روزانه چهل هکتار جنگل و... مقصریم.

اینجا هم تک تک ما که با خرید ماهی قرمز، عده‌ای را ترغیب می‌کنیم پرورش و فروش این گونه جانوری (که شغلی کوتاه‌مدت و نه دائمی است) را ادامه داده، در مرگ آن ده میلیون ماهی قرمز گناهکاریم؛ اگر با خودمان رو راست باشیم.

سنت‌های نیکوی‌مان را نگاهبانی کنیم. هفت‌سین نوروزی را برپا سازیم. اما می‌توان به جای ماهی، نارنج یا سیب در آب گذاشت. سال نو را با کشتار چانداران بی‌گناه آغاز نکنیم.

@muzicbaz کانال موزیک باز

▪️گویا ناراحتی و ناخشنودی پیران و میانسالان (استادان و معلمان و...) از گفتار، رفتار و کردار جوانان (دانش‌آموزان و دانشجویان) و ناامیدی از آینده آنان، از پدیده‌های تکراری در تاریخ است. محض نمونه این روزنوشت مهندس مهدی بازرگان، استاد دانشکده فنی دانشگاه تهران [بعدها نخست‌وزیر دولت موقت]،  را بخوانید که از «بی‌تربیتی و بی‌علاقگی» دانشجویانش «پکر»  شده و از سیگارکشیدن دانش‌آموزی «منفی‌باف» در خیابان و «افکار پوچ و بی‌بنیاد» جوانان برای «آتیه مملکت» نگران بوده‌است! روشن است که این دانشجویان و محصلانی که مرحوم مهندس بازرگان از آنان می‌نالد و بدانها امیدی ندارد متولدان سال‌های آخر قرن سیزدهم(۱۲۰۰) و سال‌های نخست قرن چهاردهم (۱۳۰۰) بوده‌اند😊.

«١٣٢٠/١٠/٢٢
روحیه‌ی محصلین

طرف عصر برای عیادت رفتن به خانه‌ی خلیلی، از خیابان علاءالدوله عبور می‌کردم و در فکر کلاس صبح و بی‌تربیتی و بی‌علاقگی شاگردان سال سوم بودم، مخصوصاً حرف یکی از شاگردان خیلی «anthipatique»* موسوم به زیرک‌زاده بیادم آمد موقعی که در فصل تشعشع حرارتی اثبات قانون Kirchuffe (e = ac) را داده بودم رو به شاگردان کرده و گفتم، البته این استدلال یک قدری در بین استدلال‌ها و مباحث ترمودینامیک لوس بود، ولی باز مطلب ثابت می‌شود. زیرک‌زاده گفت، لوس بود مثل سایر جاهای ترمودینامیک! از این صحبت‌ها و طرز رفتار و فضولی‌ها و تنبلی‌های کلاس سوم خیلی پکر بودم و فکر می‌کردم زیاد هم نباید از شاگردان توقع داشت. همه جا همین طور است و شاگرد اساساً از درس و معلم بیزار است. بالاخره به منزل خلیلی رسیدم و برگشتم. در مراجعت هنوز به خیابان شاهرضا [انقلاب اسلامی فعلی] نرسیده بودم که یک عده محصل از فیشرآباد [استاد نجات الهی فعلی] به سمت پایین سرازیر می‌شدند. بعداً فهمیدم شاگردان دبیرستان دارایی هستند. یکی از آنها که معلوم شد نامش شهمیرزادی است، قوطی سیگاری از جیب در آورده و خواست سیگار را آتش بزند. رفیق پهلوئی که قیافه باریک و وضع نسبتاً شیکی داشت گفت: چرا سیگار می‌کشی؟ تو که خوب هستی این کار را نکن! شهمیرزادی جواب داد: چرا نکشم من اصلاً عقیده‌ام این است که هر چه آدم دلش بخواهد باید بکند. همین که رفیق ناصح خواست ردّ حرف او را بیاورد، جوان سیگارکش مطلب خود را دنبال نموده گفت: مگر چه می‌شود؟ تازه تفاوت ده سال است یا یک رتبه عقب افتادن است. اصلاً مگر در این ادارات چه خبر است، من اگر مافوقم ولو وزیر بگوید: سیگار نکش فردا با قاطر به اداره می‌آیم. تو که به اداره می‌روی جز آنکه صبح تا غروب باید بی‌کار بنشینی و با مداد کپیه بازی کنی، کار دیگری داری؟... رفقای دیگر خنده‌کنان و شوخی‌کنان هر کدام اظهاراتی می‌کردند ولو جواب حسابی و ایده‌آلی در مقابل آقای رجزخوانِ شجاعِ منفی‌باف نداشتند و از هر دری صحبت می‌شد، و اسم یکی از معلمین در بین آمد که موقع درس‌دادن همیشه مست است و نمونه و شاهدی بود برای شهمیرزادی، که اصلاً مدارس در ایران کشکی است و مقصود درس‌خواندن نیست بلکه دیپلم گرفتن و تابلو زینت اتاق کردن است. و چون در ضمن راه گذارمان از پهلوی دکان عرق‌فروشی افتاد، به آنجا اشاره کرده به خود وعده می‌داد که روز امتحان درس همان آقای معلم بیاید اینجا خود را برای جواب‌دادن آماده و با حرارت کند! ....
دیگر چون به چهارراه سفارت انگلیس نزدیک شده بودیم و جمعیت مانع تعقیب‌کردن و شنیدن بیانات فلسفی آقایان محصلین بود، تند کردم و جدا شدم ولی تا مدتی در این فکر بودم که حقیقتاً افکار ملت و جوانهای محصل تا چه اندازه پوچ و بی‌بنیاد شده و آتیه‌ی مملکت چه خواهد شد! حقیقتاً آیا آقای شهمیرزادی مقصر و مسئول است یا آقای معلم و سایر متصدیان کار که وظایف خود را این قدر بی‌قدر و ارزش گرفته‌اند و حقیقت مدرسه و اداره و زندگی را این طور پوچ و کوچک در نظر جوان‌ها جلوه داده‌اند!».

* نفرت‌انگیز، زننده.

📚 مهدی بازرگان، یادداشت‌های روزانه، در مجموعه آثار (۳)، بنیاد فرهنگی مهندس مهدی بازرگان، ۱۳۹۱، صص ۶۶-۶۷.

@HistoryandMemory

‍ «شاید از جمله آخرین ایرانیانی که او را دیده‌اند دو دانش‌جویی باشند با علامت جنبش هواداران صلح بر روی سینه. در بولوار سن‌میشل، حدود باغ لوکزامبورگ. سلام می‌کنند. هدایت می‌ایستد. از علامت روی سینه می‌پرسد. پاسخ می‌دهند که نشانه‌ی هواداران صلح است. به طنز می‌گوید: «زیر تخم‌تان جنگ خوابیده» و می‌رود.» ص۸۴
فیگارو روزنامه‌ی صبح فرانسه، در این روز گزارش می‌دهد: «جسد برادر همسر ژنرال رزم‌آرا در آپارتمانش در پاریس پیدا شد.- جسد بی‌جان آقای «صادز هدایک» [کذا فی الاصل]، نویسنده‌ی سرشناس ایرانی و برادر همسر ژنرال رزم‌آرا، دولت‌مردی که اخیراً در تهران به قتل رسید، دیروز عصر در آپارتمان مسکونی‌اش واقع در شماره‌ی ۳۷ مکرر کوچه‌ی شامپیونه یافت شد. به نظر می‌رسد که خودکشی باشد. در حول و حوش او گفته‌ می‌شود که نویسنده دستخوش بحران‌های آشفتگی اعصاب بوده است.» ص ۹۶
«(فریدون)هویدا می‌گوید: به مراسم تشییع جنازه به پرلاشز رفتم. جمع کوچکی بود. خون خونم را می‌خورد؛ اول برای این که جسد را در مسجد گذاشته بودند و هدایت از اسلام متنفر بود. بعد هم در گورستان، دکتر شاهکار و دکتر رعدی، دو نفری که در نظر هدایت تجسم کمال بلاهت بودند، سخن‌رانی‌های مفتضحانه‌ای کردند.»ص ۱۰۰

تیراندازی برخی ایرانیان به بیستون و نقش‌ رستم

عارف قزوینی در پیشانی یک تصنیفش یادداشت تأمل‌برانگیز و تکان‌دهنده‌ای نوشته است:
«هیچ وقت فراموشم نخواهد شد و الحق فراموش شدنی هم نیست که در موقع عقب‌نشینی از جنگ روس‌ها، بعضی از ژاندارم‌ها و مجاهدین نزدیک بیستون رسیدند، تمثال بی‌مثال داریوش را که نام و نشانش از افتخارهای دیرین این ملت حق‌ناشناس است، بنا کردند به شلیک و قریب چندصد فشنگ بر آن کوه باشکوه خالی نمودند‌؛ کوهی که وقتی کمر چرخ در مقابل عظمت آن خم بود. تا وقتی که یک نفر سوئدی یا آلمانی رسیده و فریاد زد که چه دشمنی با شرافت ملّی و تاریخی خود دارید؟ این بود دست کشیده و رفتند به جایی که عرب نی انداخت» (کلیات عارف قزوینی، به اهتمام عبدالرحمان سیف آزاد، تهران، امیرکبیر، ۱۳۵۷، ص ۳۵۶).

استاد فقید علیرضا شاپور شهبازی در مقدمۀ کتاب ارزشمند شرح مصوّر نقش رستم فارس نوشته است:

«در آخر دورۀ قاجارها تفنگچیان کنار جوی آب نقش رستم بساط پهن می‌کردند، و بر سر به‌ هدف خوردن گلوله‌هایشان بر چشم و چهرۀ تصاویر بی‌دفاع نیاکانشان شرط می‌بستند و چون با گلوله‌ای به کندن و یا پاشیدن پیکر تراشیده‌ای توفیق می‌یافتند، فریاد شادیشان به هوا می‌رفت و زمین از گناه بی‌اعتنائی‌شان می‌لرزید»(ص۵).

تا سیطرۀ جهل و خودکامگی و ظلم و وهن و فقر، مردم را در سه‌کنج نومیدی و سرخوردگی و خشم و عطلت و نفرت درمانده می‌کند، تا کرامت انسانی و عزّت ملّی پامال وهن و غدر و بیداد است، بیم تیرافکندن به بیستون و تخت‌جمشید و مسجد شیخ لطف‌الله هست. بیم هزار چیز دیگر هم هست.

رهزن دهر نخفته‌است مشو ایمن از او
اگر امروز نبرده است که فردا ببرد

https://t.me/n00re30yah

مجله لنست در گزارشی (فایل پی دی اف پایین پست) به موضوع خودکشی پزشکان در ایران پرداخته و در آن نقل قول هایی از پزشکان و مسئولین داخل ایران (از جمله انجمن روانپزشکان ایران) و همین طور مصاحبه هایی از پزشکان ایرانی ساکن خارج از کشور را آورده است. لنست در این مورد از نظام پزشکی و دولت ایران سوال کرده اما پاسخگو نبوده اند. (لینک مقاله لنست)

ابتدا در گزارش تلاش شده تا آمار هایی از میزان خودکشی آورده شود و سپس دلایل آن نیز بحث شده است. مثلا گفته شده که طی 9 ماه، تعداد 16 رزیدنت خودکشی کرده اند. اما این هم اشاره شده که وزارت بهداشت آمار دقیق تعداد خودکشی پزشکان را دارد اما اعلام نمی کند و مخفی کرده است. "هر زمانی که مشکلی وجود داشته باشد، قبل از این که کاری انجام بدهند، آنها آمار را محرمانه می کنند و یا اصلا منکر آن می شوند."
همین طور به عملکرد متناقض مسئولین نیز اشاره شده است : "وقتی یک پزشک زن در مراسم روز پزشک روسری خود را برمی‌دارد، مورد توبیخ قرار می‌گیرد و چندین مدیر حاضر در جلسه برکنار می‌شوند. اکنون که نزدیک به 30 پزشک در 3 سال گذشته خودکشی کرده اند ... مسئولین ارشد کشوری هنوز دیده نمی شوند."

از طرف انجمن علمی پیشگیری از خودکشی ایران گفته شده است که در سال 1401 تقریبا 120 هزار مورد خودکشی در ایران داشته ایم و این یک افزایش تقریبا 51% در طول هفت سال گذشته است. بیش از 6 هزار مورد از اینها منجر به مرگ شده است. حداقل هشت دانش آموز در دی ماه جان خود را به خاطر خودکشی از دست داده اند.

در مورد علل خودکشی هم به موارد زیر اشاره شده است: درآمد بسیار پایین باوجود فشار کاری زیاد، مالیات و هزینه های بالای زندگی و اخراج اساتید و یا فشار برای بازنشستگی آنها. همین طور گفته شده است که تحریم های اروپا و آمریکا، آشفتگی های منطقه ای و سو مدیریت به بدتر شدن اقتصاد و نرخ تورم بالا منجر شده و در حالی که حقوق ها افزایشی ندارد هزینه های زندگی و دارو و... افزایش دارد. کل جامعه درگیر موضوع خودکشی هستند و هر روز خبر بدی را می شنوند.

از قول یک روانپزشک که الان در آلمان کار می کند گفته شده است که رزیدنت ها تقریبا 200 دلار برای 300 ساعت کار در ماه با شیفت های 36 ساعته به دست می آورند و بسیاری از آنها ناامید و عصبانی هستند. در یک سیستم پزشکی کاملا سلسله مراتبی، رزیدنتها مسئول 30 بیمار هستند و این برای رزیدنتهای جراحی عمومی تا 50 بیمار هم می رسد. در ادامه به موضوع صندلی های خالی رزیدنتی هم اشاره شده است و از قول کامیار علایی (دانشگاه ایالتی کالیفرنیا لانگ بیچ) گفته شده که بین 200 تا 300 صندلی خالی دستیاری وجود دارد و حدود 4 هزار پزشک سال قبل کشور را ترک کرده اند. در ادامه هم به موضوع طرح اجباری و وثیقه سنگین (300 میلیون) اشاره شده است.

وضعیت برای پزشکان جوان حدود 5 سال پیش تغییر کرد، زمانی که همه می خواستند وارد رزیدنتی شوند اما اکنون فقط می خواهند امتحانات خود را بدهند و مهاجرت کنند. وضعیت بد اقتصادی مردم و بیماران از نظر روحی و جسمی روی مردم و پزشکان تاثیر می گذارد و هیچ چشم‌انداز روشن‌تری در این مورد وجود ندارد.

@Scientometric

حجه الاسلام صدیقی تخلفات را تایید کرد

🔻جوابیه کاظم صدیقی درباره تملک ۴۲۰۰ متر از زمین حوزه ازگل به نام شرکت خانوادگی

🔸"بسم ا... الرحمن الرحیم
دادستان محترم عمومی و انقلاب تهران
سلام علیکم

🔹معروض می‌دارد، حوزه علمیه امام خمینی (ره) در چارچوب اساسنامه خود، سال‌ها قبل برای تمهید ورود نوجوانان و دانش آموزان علاقمند به آموختن دروس دینی و‌حوزوی تصمیم به تاسیس مجموعه آموزشی و فرهنگی پیش حوزوی‌ گرفته و برای تاسیس این مرکز اقدام به اخذ مجوزهای قانونی لازم نمود.

🔸بر همین اساس لازم بود تا موسسه‌ای وابسته به حوزه علمیه امام خمینی تاسیس گردد و بخشی از زمین متعلق به حوزه برای ایجاد این مرکز پیش حوزوی به آن موسسه منتقل شود.

🔹بر این اساس فردی به نام آقای **** که قبلا مورد اعتماد مجموعه بوده، مسئول پیگیری و انجام امور ثبت اداری موسسه شد.

🔸 اما متاسفانه فرد مذکور با سوء استفاده از اعتماد اقدام به تدوین و ثبت اساسنامه، جعل امضاء اینجانب، تسهیم سهام به آن کیفیت و بدون اطلاع تولیت، مدیر حوزه و برخی اعضا نموده و مع الاسف حتی بدون ورود و امضاء اینجانب و برخی اعضا ثبت این قضیه صورت پذیرفته است.

🔹بنابراین موسسه ثبت شده به کیفیتی که در رسانه‌ها انتشار یافت، بدون اطلاع اینجانب و‌مدیریت حوزه و بر خلاف اهداف مصوب آن به ثبت رسیده است.

🔸لذا اینجانب کاظم صدیقی از جایگاه تولیت حوزه علمیه امام خمینی (ره) و به عنوان یک شهروند، بدون در نظر گرفته شدن سوابق قضایی و عناوین سیاسی اجتماعی استدعا دارم نسبت به ثبت شکایت رسمی از فرد مذکور و دیگر نقش آفرینان در این فقره، با عنوان جعل و خیانت در امانت اقدام فرموده تا ابعاد این مساله برای عموم‌ مردم عزیز ایران، خاصه مومنین روشن و شفاف شود.

/کاظم صدیقی"

@makshufat

📢 برای مردم عادی اشتباهی پیامک کشف حجاب و توقیف خودرو می‌آید، به اسم کاظم صدیقی اشتباهی ملک ۱۰۰۰ میلیاردی ثبت می‌شود.

@IrannNews

ما چگونه وارد دهه هفتاد شدیم؟

🔹چگونه وارد دهه هفتادشدیم؟ پرسشی است که محسن گودرزی و بهناز خسروی در مقاله‌ای با عنوان «دهه هفتاد و کشمکش دو نظام ارزشی» به آن پاسخ داده‌اند.مجله «حرفه هنرمند» شماره اخیر خود را به تحلیل دهه هفتاد اختصاص داده و در مقالات متعددی به جنبه‌های گوناگون این دهه پرداخته است.

🔹گودرزی و خسروی در ابتدای مقاله با استفاده از مفاهیم ورنر سومبارت جامعه‌شناس آلمانی می‌نویسند که می‌توان از دو نوع نگرش به زندگی اشاره کرد. یکی «زندگی برای آرمان» است و دیگری «آرمان زندگی» است. این دوگانه در شعری که احمد شاملو در مجموعه «سکوت سرشار ناگفته‌هاست» به خوبی آمده است.

🔹بیکل شاعر آلمانی در شعر خود می‌گوید دو صدا در عالم شنیده می‌شود، یکی صدایی که می‌گوید این لحظه به من چه هدیه خواهد داد و دیگری صدایی که می‌گوید من به این لحظه چه هدیه خواهم داد.

🔹در این مقاله آمده : نگاهی که زندگی را وقف آرمان‌ها می‌داند، در دهه شصت غالب بوده است. آنها از بیانیه بنیانگذار جمهوری اسلامی برای جنگ نمونه‌ای از نگرش «زندگی برای آرمان» را مثال می‌آورند. بنیانگذار جمهوری اسلامی در بخشی از این بیانیه خطاب به رزمندگان می‌نویسد: «امروز روز حضور در حجله جهاد و شهادت و میدان نبرد است. روز نشاط عاشقان خداست، روز جشن و سرور عارفان الهی است. امروز روز نغمه‌سرایی فرشتگان و ستایش انسان‌های مجاهد ماست. درنگ امروز، فردای اسارت‌باری را به دنبال دارد. امروز باید لباس محبت دنیا را از تن بیرون بکنیم و زره جهاد و مقاومت پوشید و در افق طلیعه فجر تا ظهور شمس به پیش رفت و ضامن بقای خون شهیدان بود».

این نگرش به زندگی با پیروزی انقلاب رو آمد و با جنگ گسترش و غلبه یافت. نویسندگان معتقدند که نظام سیاسی نوپا که با انقلاب 1357 تاسیس شد با نزاع میان نیروها و جریانات سیاسی از یکسو، و جنگ از سوی دیگر مورد تهدید قرار گرفت. از این رو، مسئله امنیت به مهم‌ترین مسئله آن تبدیل شد و اندام‌های امنیتی و نظامی آن در واکنش به تهدیدات رشد و توسعه پیدا کرد.

🔹از نظر گودرزی و خسروی، «آرمان‌های جمعی همچون وقف زندگی برای تحقق ارزش‌های دینی، دفاع از سرزمین، ایثار و از خودگذشتگی در مرکز نظام ارزشی برخاسته از جنگ هشت ساله با عراق قرار دارند و رزمندگان و شهدا و خانواده‌های شهدا که اصلی‌ترین سوژه‌های جمعی این نظام ارزشی‌اند، «زندگی معنوی والا» را غایت زندگی می‌دانند». این نگاه در دهه شصت غلبه داشت ولی همزمان در زیر پوست جامعه نوعی دیگر از شیوه زندگی غیررسمی وجود داشت که فرصت چندانی برای بروز و نمایش رسمی نداشت.

🔹گودرزی و خسروی می‌نویسند در اواسط دهه شصت نگرش دیگری هم به زندگی وجود داشت که نام آن را «آرمان زندگی» گذاشته‌اند. «امکانات حکومت برای گسترش و ترویج این نظام ارزشی بسیار زیاد بود. درآمدهای نفتی، ذخایر از قبل به جا مانده، فضای جنگی، سرخوردگی و شکست جریان‌های سیاسی، حمایت وسیع توده مردم، انحصار رسانه‌ای و... اجازه می‌داد که همه ظرفیت‌های نهادهای حکومتی و بدنه مذهبی جامعه برای ترویج فرهنگ رسمی را به کار گیرد. از این رو، با قدرت بسیار فضا را به خود اختصاص داده بود و همه جریان‌های غیررسمی و متفاوت را به حاشیه، خانه‌ها و محفل‌های کوچک رانده بود.

🔹با وجود این، شیوه‌ای از زندگی و نظام ارزشی متفاوتی وجود داشت که هرچند چندان محدودیت‌ها و ممنوعیت‌ها فرصت بروز در فضای عمومی را نمی‌داد، اما در زیر پوست جامعه، به حیات پنهانی خود ادامه می‌داد»

🔹نویسندگان در بخش دیگری از مقاله می‌نویسند «به نظر می‌رسد سوخت ایدئولوژی‌ای که پویایی جنگ و نظام ارزشی/آرمانی را موجب می‌شد، تحلیل رفته بود به نحوی که در سال‌های پایانی دهه شصت و اواخر جنگ، مقبولیت وسلطه فرهنگ رسمی در حال کاهش بود و در عوض، بر شمار تعداد مردمی که خواهان آسایش و رفاه، زندگی عادی و گسترش فرهنگی افزوده شده بود. در نتیجه، موازنه جدیدی بین جهان‌بینی «زندگی برای آرمان‌ها» و جهان‌بینی «آرمان زندگی» پدیدار شده بود. جامعه از ارزش‌هایی که در طول سالیان متمادی ترویج و تبلیغ می‌شد، به تدریج خالی گشته بود و در نتیجه به نیرو و ارزش‌های دیگری برای ادامه حیات نیاز داشت. این ارزش‌ها همانی است که در زیر پوست جامعه و در حاشیه وجود داشت و بعد از جنگ فرصت مناسبی برای بروز آن پیش آمده بود. به اقتضاء این دگرگونی، هنجارهای اخلاقی و تکالیف اجتماعی تغییر کرد. و تعهد به زندگی شخصی، رشد فردی، تحرک اجتماعی به جای آرمان‌های پیشین نشست. حاملان اجتماعی این ارزش‌ها، شکل دیگری از روابط اجتماعی را ترجیح می‌دادند، شکلی که بر مبنای فردیت، آزادی اجتماعی و سیاسی و رشد اقتصادی استوار شده باشد.»

▫️متن کامل این مقاله را در سایت هم‌میهن بخوانید

https://hammihanonline.ir/fa/tiny/news-13597

@hammihanonline

با دل خونین لب خندان بیاور همچو جام

🟢نوروز مبارک🟢

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔴شفافیت و حق دسترسی به اطلاعات

🔺منتشر شده در ماهنامه گفتگوی اجتماعی شماره ۳ بهمن ۱۴۰۲

✍️عباس عبدی

▪️اکنون و با به نام زدن بخشی از اراضی عمومی به نام شرکتی با حضور امام جمعه تهران آقای صدیقی این متن حاوی نکاتی در فهم بهتر موضوع است.

🔘حدود چهار دهه پیش یک روحانی پیر در جایی درس اخلاق می‌داد. البته ذهن خوانندگان عزیز به وضعیت امروز نرود. در آن زمان روحانیون عارف مسلک و تارک دنیا کم نبودند. او با زبان شیرینی می‌گفت هر کاری می‌خواهید انجام دهید. فقط به این شرط که شهامت آن را داشته باشید که کارهای خود را روی یک سینی بگذارید و سینی را با دستان خود جلوی دیگران بگردانید و همه بدانند شما چه کرده‌اید. می‌گفت اگر در یک لحظه گمان کنید که در چنین وضعیتی هستید، طبعاً از انجام کارهای خلاف پرهیز می‌کنید. به قول معروف، آن را که حساب پاک است از شفافیت چه باک است؟

🔘اکنون می‌توانیم همین استدلال را برای حکومت‌ها، شرکت‌ها و کلاً نهادهای عمومی و خصوصی به کار ببریم و بگوییم اگر شهامت دارید اتاق‌های خود را شیشه‌ای کنید و شفافیت را به نهایت برسانید، اگر کار خودتان را قابل دفاع می‌دانید. البته ماجرای شفافیت قدری پیچیده می‌شود. به ویژه هنگامی که پای دشمن و رقیب در میان می‌آید. برای مثال آیا شفافیت به این معنا است که هیچ چیز محرمانه‌ای نباید باشد؟ اگر این را بپذیریم، امور نظامی و اطلاعاتی و... چه می‌شود؟

https://telegra.ph/شفافیت-و-حق-دسترسی-به-اطلاعات-03-22

یک خاطره‌ای هم هست دوستش ندارم و هیچوقت هم جایی تعریفش نکرده‌ام ولی الان به دلیلی که خواهید فهمید می‌گویمش.
خیلی وقت پیش‌ها، شاید سی و پنج سال پیش، آمدم خانه دیدم وضعیت خیلی متشنج است. چشمهای مادرم به اصطلاح خودش دو تا کاسه خون. مادر من زن صلح‌جو و مودب و بسیار صبوری است، نه این که من بگویم، تقریبا هر کس می‌شناسدش می‌گوید. وقتی خیلی اذیتش می‌کردیم ما پسرها سرمان جیغ می‌کشید و میزد توی صورت خودش اما اهل دعوا و این کارها نبود... خیلی که رویش فشار می‌آمد می‌زد زیر گریه، اگر خیلی مشکل بزرگ بود چشمهایش می‌شد دو تا کاسه خون و فشارش هم می‌افتاد. آن روز ولی فشارش نیفتاده بود و داشت می‌لرزید. یک طور عجیبی بود.
خلاصه‌اش کنم که ماجرا را - وقتی از ما چند برادر قول گرفت قشقرق به پا نکنیم و به پدرمان هم نگوییم- اینطور تعریف کرد که برادر کوچکه را می‌فرستد نان بگیرد. او هم یک ساعت بعد گریه‌کنان می‌آید که وقتی نوبتم شد نانوا بهم نان نداد. این نانوا هم که می‌گویم خانواده غریبی بودند. آن خوبه‌شان یک بزن‌بهادر هرویینی (یا به قول آن زمان گردی) قهار بود که اینجا شاطری می‌کرد و آن یکی دیگرشان را یک شب همقطارهاش کشته بودند و جنازه‌اش را گذاشته بودند دم خانه‌شان که چسبیده به نانوایی بود. بله، همینقدر ترسناک!
حالا مادر ما دست بچه را می‌گیرد می‌برد دم همین نانوایی و عدل کی آنجا شاطر و با حفظ سمت فروشنده بوده؟ برادر مخوف مقتول! مادر ما می‌پرسد آقا چرا به این بچه نان نداده‌ای؟ بزرگوار هم بجای اینکه بگوید ندیدم یا مثلا در صف نبود یا همچو چیزی (یا شاید هم می‌گوید، شک دارم) می‌گوید: سنگ هم بهش نمی‌دم! حالا به کی؟ به یک پسر نحیف هشت نه ساله. مادر هم می‌گوید بیجا می‌کنی یا همچو چیزی تندتر که طرف می‌گوید «بذار ببینم این [...] چی می‌گه». مادرم می‌گفت همچین که این کلمه را شنیدم یکهو دیگر نفهمیدم چی شد که دیدم یارو را دارم می‌اندازم توی تنور!
چشمهای ما از حدقه درآمده بود. چی کار کردی مامان؟!
- قدرتی خدا نمی‌دانم چی شد دیدم از یقه‌اش گرفته‌ام عین یک موشی دارم می‌اندازمش توی تنور! فکر کنم این گردمرتا اینها را اینجور می‌کند. پسره هم عین یک چغک می‌لرزید. شکر خدا جلوم را گرفتند!
- فقط برای یک کلمه؟ حالا این سلیطه یعنی چی؟ (قسم می‌خورم تا آن وقت نشنیده بودم یا نمی‌دانستم)
- خیلی حرف بدی‌ست. نبینم یک بار دیگر به زبانتان بیاید.

خلاصه که از آن وقت این کلمه عنیف در ذهن ما ماند به این صورت که هرگز نباید به زبانش آورد. آنهایی هم که این کلمات را در خانه و خانواده یاد گرفته‌اند و به پشتوانه بیشعوری خودشان و این حکومت بیشعورپرور این حرفها را نثار زنان ایرانی می‌کنند بدانند که در دهه شصتش و با آن وضعیت، مادر کم‌حرف صبور چادری ما داشت یکی‌شان را می‌انداخت توی تنور، دیگر الان که جای خود دارد. بماند که آن بابا دست کم عرضه کار کردن داشت و از شدت بی‌مایگی به ماتحت رانت و سهمیه و پایگاه و امام جماعت نچسبیده بود.

🔴این غذای شرم‌آور است
   مخبر، معاون اول رییس جمهور گفته است "سفره مردم را مدیریت کردیم...دولت سعی کرد سبد غذایی مورد نیاز مردم را در حد قابل قبولی تأمین کند."
   ملت حق‌های فراوانی دارد که کمترینش داشتن غذای مناسب است.
   بگذریم از اینکه ادعای آقای مخبر چقدر واقعیت دارد ولی آنچه معاون رئیسی گفته است برای یک دولت در جایی مثل ایران باعث شرمساری است نه سربلندی و افتخار.
   ایران کشوری است سرشار از ذخایر نفت و گاز و معادن مختلف و طبیعت وسیع و منابع انسانی توانا.
   این مملکت همه امکانات برای رسیدن به بالاترین شاخص‌های اقتصادی و اجتماعی را دارد ولی در مدیریت کشور فساد و بی لیاقتی چنان کرده‌است که سعی در تأمین غذای مردم شده است مساله دولت.
   صداقت اگر باشد باید بگوئید شرمنده‌ایم که کار را به اینجا بردیم که دولت "سعی در تأمین سبد غذایی در حد قابل قبول" را باعث افتخار خود می‌داند.
https://t.me/kambiznouroozi