••



کت استیونس خواننده ی مشهور بریتانیایی که در دهه هفتاد میلادی در سراسر جهان از جمله ایران هواداران بسیاری داشت. او بعدها مسلمان شد و نام خود را به یوسف اسلام تغییر داد. او پس از چند سال تجربه ی موسیقی با مضامین اسلامی ، از ۲۰۰۶ به موسیقی سکولار بازگشت. اما همچنان مسلمان باقی ماند. او ترجیح داده است از این پس با نام “یوسف کت استیونس” شناخته شود. نکته مهم درباره ی استیونس اینکه او پس از آن که آیت الله خمینی حکم به قتل سلمان رشدی نویسنده آیات شیطانی داد از این حکم حمایت کرد و بلافاصله با تحریم گسترده ی ناشران موسیقی و علاقه مندان موسیقی مواجه شد …او البته چندسالی است کنسرت برگزار می کند …

در تصویر بالا استیونس در کنار همسرش… عکس از صفحه ی شخصی او …
••
#یوسف_کت_استیونس

آهنگ داریوش برای محمدرضاشاه پهلوی

رسول رستاخیز
اجرای اول، بعد از زندان در تلویزیون

با دکلمه‌ی ایرج جنتی عطایی

داریوش اقبالی در شهریور ۱۳۵۳ دست‌گیر شد.
در روزنامه‌های محلی نوشته بودند او در خانه‌ای در خیابان زاهدی واقع در نیاوران ساعت ۴ بعد از ظهر با دوستاتش در حال مصرف هرویین  و مواد مخدر دست‌گیر شده است، اما در واقعیت، داریوش به‌دلیل آهنگ‌های سیاسی و اجتماعی‌ای که اجرا کرده بود (بوی گندم و خونه و...) زیر نظر ساواک بود و به همین دلیل دست‌گیر شد و بعد از او ترانه‌سرایان ِ آهنگ‌هایش یعنی شهیار قنبری و ایرج جنتی عطایی دست‌گیر شدند.

در این بین، ایرج جنتی عطایی برای ساواک سمپاد عینی ِ گروه چپ فدایی خلق به‌شمار می‌آمد.
ساواک با انتشار عکس داریوش با منقل و مواد مخدر، حاشیه‌های زیادی درست کرد.
در زمستان همان سال، تلاش‌ها برای آزادی او به سرانجام رسید و ابتدا قرار شد شهیار قنبری ترانه‌هایی را در وصف شاه بنویسد که این کار را انجام نداد و ایرج جنتی عطایی این کار را برای رفیق دیرینه‌اش انجام داد و بابک بیات هم در ادامه‌ی هم‌کاری‌های این سه نفر، دو آهنگ «طلایه‌دار» و «رسول رستاخیز» را ساخت تا داریوش بالأخره آزاد شود.

این پایان کار نبود و در زمستان ۱۳۵۳ داریوش برای نشان‌دادن حسن نیت خودش، هم‌راه با ایرج جنتی عطایی و بابک بیات و دو نوازنده‌ی دیگر، یعنی منصور ایران‌نژاد و حسن شماعی‌زاده، به تلویزیون دعوت شدند و ساسان کمالی مجری برنامه، مستقیماً این ترانه‌ها را به انقلاب سفید شاه و شخص شاه تقدیم کرد.

📚@FarhangDoostan

🎧 داریوش

🎼 رسول ِ رستاخیز

ترانه‌ و دکلمه: ایرج جنتی عطایی

📚@FarhangDoostan

💢 حتی یک آمریکایی هم طاقت نیاورد!

⭕️ سرهنگ دنیل دیویس، نظامی بازنشسته آمریکا و تحليلگر مشهور سیاسی؛

شاید این، غیراخلاقی‌ترین، شرم‌آورترین و تحقیرآمیزترین سخنرانی یک رئیس‌جمهور آمریکا در تاریخ مجمع عمومی سازمان ملل بوده باشد.

ترامپ نه‌تنها به‌طور فریبکارانه تقریباً تمام اتفاقات و دستاوردهای تاریخ را به نام خودش زد، بلکه کشور دیگری را نیز به نابودی کامل تهدید کرد؛ اقدامی که آشکارا ناقض قوانین آمریکا، اصول اولیه اخلاقی و قانون اساسی ایالات متحده است.

به‌عنوان یک آمریکایی، از اینکه چنین سخنانی نماینده کشور ما در صحنه جهانی باشد، عمیقاً متأسفم.


🚫@NowarNosanctions🚫

روایت استاد دانشگاه LSE لندن از «اقتصاد بقا» و «احساسِ فقر»: درحال خرج کردن از آینده هستیم

▫️آترینا اورعی:

🔹یک اصطلاحی در زبان فارسی هست که می‌گویند «طرف از شیره جانش دارد می‌گذارد». الان هم دقیقاً همین است؛ یعنی افراد باید بیشتر کار کنند، بیشتر به سلامت روان و سلامت جسمشان آسیب زده می‌شود

🔹ما اساساً لحظه اکنون برایمان، برای اینکه قابل لمس است، خیلی واقعی است. در ذهنمان، در حساب‌وکتاب ذهنی‌مان هم وزن بیشتری به آن می‌دهیم. ولی آینده چون یک مفهوم انتزاعی است، هرچه می‌رود دورتر، برایمان در واقع در حساب‌وکتاب ذهنی‌مان کمتر می‌آید.

🔹افراد ممکن است یک چیزی، یک کالایی را حفظ بکنند، ولی کیفیتش را پایین بیاوند. این هم در آمار خودش را نشان نمی‌دهد، چون سهمش مانده ولی کیفیتش پایین آمده است.

▫️ادامه مطلب در سایت هم‌میهن آنلاین

📌هم‌میهن را در فضای مجازی دنبال کنید:

سایت ـ بله - تلگرام - روبیکا - اینستاگرام

🔳 خانم مری بیرد (Mary Beard)، متخصص تاریخ و ادبیات روم باستان و استاد دانشگاه، امسال رئیس هیئت داوران جایزه‌ی ادبی بوکر (Booker Prize) بوده است، یعنی یکی از معتبرترین جوایز ادبی دنیا که هر سال به بهترین آثار ادبی منتشرشده در انگلستان و ایرلند تعلق می‌گیرد.

خانم بیرد در اینجا به‌درستی تاکید می‌کند که گفتنِ «من واقعاً خواندن را دوست دارم» یا «عاشق خواندنم» اصلاً حق مطلب را درباره‌ی خواندن ادا نمی‌کند، چون خواندن (ادبیات) برای فهم عمیق‌تر ما از زندگی و انسان و تغییر نگاه‌مان به جهان، خصوصاً در دنیای امروز، بسیار ضروری‌تر و بنیادین‌تر از آن است که صرفاً بگوییم «من عاشق خواندنم» یا «خواندن را خیلی دوست دارم.»

- عبدالرضا شهبازی

@Englishnutsbolts

👁‍🗨 آیا می‌توان آینده سیاسی را واقعاً پیش‌بینی کرد؟

پیش‌بینی سیاسی صرفاً حدس زدن درباره آینده نیست. برای یک پیش‌بینی معتبر باید سؤال درست را تعریف کرد، شواهد موجود را بررسی کرد، احتمالات مختلف را در نظر گرفت و بعد، پیش‌بینی خود را در برابر واقعیت آزمود.

فیلیپ تتلاک، در پژوهش‌های خود درباره پیش‌بینی سیاسی، دقیقاً به این مسئله پرداخته است: چرا بعضی افراد در پیش‌بینی آینده عملکرد بهتری دارند و چگونه می‌توان کیفیت پیش‌بینی را به‌صورت علمی ارزیابی کرد؟

‌
🔍 در این ویدئو درباره روش درست تحلیل و پیش‌بینی سیاسی صحبت می‌کنیم.

#تحلیل_سیاسی
#پیش_بینی_سیاسی
#علوم_سیاسی
#آینده_پژوهی

•جوش دریا•

همین‌چند وقت پیش بود که همین‌جا چیزی نوشتم برای نجات علی که اعدامی بود. پول لازم بود تا جانش را نگیرند و آزاد شود. بعدش چه شد؟
باران محبت بود که بارید. آسان نبود. دیر شد اما دروغ نشد و با همراهی رفقای دیده و نادیده‌ی مجازی علی از زندان آمد بیرون.
این جای خوبش بود. تلخی‌اش؟
پریروز اتفاقی دیدمش. توی تاریکی کوچه‌‌ ظاهر شد مقابلم. درب و داغان بود. خسته و مستاصل. از احوالش پرسیدم. دستهاش را نشان داد و گفت کارگری می‌کند اگر کار باشد. بعد گفت جای خواب ندارد‌ چون بعد از ۱۲سال حبس، سرمایه‌ای ندارد و از عهده‌ی پول پیش یک اتاق هم برنمی‌آید.
ضربه‌ی آخر را هم وقتی زد که گفت؛ گاهی با خودش فکر می‌کند کاش اصلاً آزاد نشده بود. و این‌که هرچقدر حساب می‌کند می‌بیند زندگی توی زندان  راحت‌تر از این‌جایی‌ست که یک لحظه آسایش هم در آن نمی‌بیند.
(البته که از شدت پریشانی، پرت می‌گفت. هیچ چیز به دشواری زندان نیست...)

امین‌حق‌ره

فرزندت را چه می‌نامی؟

نام‌گذاری و سیاست هویت در ایران معاصر

ما مثال‌های آشنا را می‌شناسیم. انتخاب نام برای فرزندان در ایران، دست‌کم در یک قرن اخیر، هیچ‌گاه صرفاً مسئله‌ای مربوط به سلیقه شخصی پدر و مادر نبوده است. نام‌ها بخشی از تاریخ اجتماعی و سیاسی ایران‌اند. هر نسل، آگاهانه یا ناآگاهانه، بخشی از تصور خود از گذشته، حال و آینده را در نام فرزندانش ثبت کرده است.
با گسترش ملی‌گرایی و باستان‌گرایی از اواخر دوره قاجار و به‌ویژه در دوران پهلوی، نام‌هایی که از شاهنامه، اساطیر ایرانی و تاریخ پیش از اسلام می‌آمدند حضور پررنگ‌تری یافتند. در میان نام‌های مردانه، هوشنگ، جمشید، ایرج، فریدون، اردشیر، خسرو، داریوش، کوروش و سیاوش بیشتر شنیده شدند و در میان نام‌های زنانه، تهمینه، رودابه، شیرین، آذر، مهین، پوران، کتایون، فرنگیس و ناهید.

کافی است به نام کسانی چون فریدون هویدا، اردشیر زاهدی یا خسرو گلسرخی نگاه کنیم. از نظر سیاسی، این افراد تقریباً هیچ نقطه مشترکی با یکدیگر نداشتند، اما نام‌هایشان محصول یک فضای فرهنگی مشترک بود. در همین دوره، نام‌هایی چون پوران، مهین، ناهید و کتایون نیز در میان زنان طبقات جدید شهری رواج بیشتری پیدا می‌کردند. پیش از آنکه بدانیم هر یک از صاحبان این نام‌ها بعداً چه مسیری را در زندگی طی کردند، خود نام نشانی از نسلی بود که در آن بازیابی «ایران تاریخی» و فاصله گرفتن از الگوهای نام‌گذاری نسل‌های پیشین اهمیت یافته بود.

انقلاب اسلامی و فضای سیاسی دهه پنجاه و شصت موج دیگری ایجاد کرد. البته نام‌های محمد، علی، حسین، حسن، فاطمه و زینب قرن‌ها در ایران حضور داشتند و نمی‌توان آنها را محصول انقلاب دانست. اتفاق مهم‌تر، سیاسی شدن دوباره بخشی از ذخیره نام‌های اسلامی و شیعی بود.

در میان پسران، نام‌هایی مانند ابوذر، مقداد، میثم، عمار، یاسر، حمزه و سلمان بار سیاسی و ایدئولوژیک تازه‌ای پیدا کردند. در میان دختران نیز زینب، سمیه، زهرا، مریم، معصومه، رقیه و نرجس در فضای فرهنگی پس از انقلاب جایگاه برجسته‌تری یافتند. این نام‌ها صرفاً ارجاعاتی تاریخی یا دینی نبودند. شخصیت‌های پشت آنها دوباره تفسیر شده بودند. ابوذر می‌توانست نماد عدالت‌خواهی و مبارزه با ثروت و قدرت باشد، میثم نماد مقاومت و شهادت، سمیه نماد پایداری در برابر ظلم و زینب نماد ایستادگی و پیام‌رسانی پس از فاجعه کربلا.
در نتیجه حتی هنگامی که خود واژه قدیمی بود، معنای اجتماعی نام می‌توانست تازه باشد.
بنابراین اسم فقط به گذشته اشاره نمی‌کند. اسم اغلب اعلام می‌کند که خانواده دوست دارد فرزندش به کدام روایت از گذشته تعلق داشته باشد.
اما از دهه‌های هشتاد و به‌خصوص نود به بعد، پدیده تازه‌ای ظاهر شده است که از بازگشت ساده به «نام‌های ایرانی» جالب‌تر است.
در میان دختران نام‌هایی مانند آرنیکا، نورا، پرنسا، آترینا، تیارا، آوینا، رستا، مانلی و دیانا دیده می‌شود و در میان پسران نام‌هایی مانند رایان، لیام، آرتین، آیهان، آروین، رادین، نیوان و ...

نکته جالب این نیست که برای هر یک از این نام‌ها بتوان در یک فرهنگ لغت، زبان باستانی یا کشور دیگر یک منشأ قطعی پیدا کرد. حتی بحث بر سر اینکه کدام یک «واقعاً فارسی» است، در اینجا مسئله اصلی نیست.

مسئله مهم‌تر این است که این نام‌ها چگونه در جامعه ایرانی فهمیده می‌شوند.

نامی ممکن است از مسیرهای مختلف وارد فضای نام‌گذاری شده باشد، اما هنگامی که وارد گردش اجتماعی می‌شود، جامعه آن را دوباره می‌سازد. برای آن معنا پیدا می‌کند، اجزایش را جدا می‌کند، برایش ریشه می‌تراشد و آن را در دستگاه آشنای خود قرار می‌دهد.
اصالت باستانی، با تحویل فوری

اما در این میان، پدیده‌ای هست که نمی‌شود صرفاً با تعبیر ملایم «بومی‌سازی معنایی» از کنارش گذشت: کارگاه ریشه‌تراشی برای نام‌ها. کارگاهی که در آن نامی را امروز به دلیل آهنگ و ظاهرش می‌پسندیم و بعد برایش گذشته‌ای چنان باشکوه می‌سازیم که گویی از زمان هخامنشیان منتظر بوده است تا سرانجام در گروه خانوادگی ما کشف شود.

در این کارگاه، ترتیب معمول تحقیق وارونه است. قرار نیست ابتدا واژه‌ای را در متن یا فرهنگ معتبری پیدا کنیم و سپس معنایش را بفهمیم. ابتدا نام را انتخاب می‌کنیم، معنای دلخواه را هم تعیین می‌کنیم و بعد از زبان فارسی می‌خواهیم اسناد لازم را فراهم کند. اگر اسناد همکاری نکردند، چند حرف را از هم جدا می‌کنیم، به هر تکه معنایی می‌دهیم و نتیجه را با عنوان «نام اصیل پارسی» تحویل می‌دهیم.

ابتدا سلیقه، بعد شجره‌نامه.

آرنیکا نمونه روشنی از این شیوه است. در یکی از معرفی‌های اینترنتی، نام را به «آر»، «نیک» و «الف نسبت» تقسیم کرده‌اند و از این مجموعه به معنای «ایرانی نیک‌سرشت» رسیده‌اند. استدلال هم این است که «آر» یعنی آریایی و «نیک» یعنی خوب.