Forwarded from هنر اعتراضی
Forwarded from زاویه ی دید 2 (Mohammadali Najafi)
😂یک خاطره واقعی از دادگاه من و قاضی مرتضوی ✍️ ابراهیم نبوی
من در کل دوره روزنامه نگاری عصر اصلاحات یک نوشته جدی چاپ کردم که در آن از انقلاب دفاع کردم و نوشتم که ما نباید کشور را علیه انقلابی که ملت بزرگ ایران کردند و حاصل آن جمهوری اسلامی بود، به اغتشاش بکشیم!
این نوشته را که مثلا خیلی محافظه کارانه با عنوان "پاسخ چماق سنگ نیست" و با اشاره به جمله مشابه این تیتر از مرحوم عزت الله سحابی نوشته بودم.
از قضا مورد بیشترین شکایت قرار گرفت و دادستان کلی در موردش توضیح داد که من چقدر ضدانقلاب هستم.
من برای دفاع به مرتضوی گفتم که: آیا دادگاه اجازه می دهد من برای توضیح این اتهام داستانی را تعریف کنم؟
مرتضوی گفت: این داستان واقعیت داره یا خودت ساختی؟
گفتم: واقعیت داره
فکری کرد و گفت: بگو
گفتم: در اوایل انقلاب آقای ناصر ملک مطیعی به دادگاه انقلاب احضار شد. نمی دانست چرا؟ با خودش فکر کرد، حتما خواهند گفت: تو در فیلم ها بی حرمتی کردی، عرق خوردی، کافه به هم ریختی، چاقوکشی کردی، به زن نامحرم نگاه کردی.
"همه اینها را فکر کرد و غصه خورد و نیمه شب یادش آمد که نه! همه اینها به کنار، ولی من نقش امیر کبیر را هم در سلطان صاحبقران بازی کردم."
با خودش گفت: اگر به دادگاه رفتم و از من پرسیدند چرا نقش کسی را بازی کردی که در فیلم‌ها بی حرمتی کرد و عرق خورد و چاقو کشید، خواهم گفت: من که فقط آن نقش را بازی نکردم، نقش امیرکبیر را هم بازی کردم، مردی که اقتصاد ایران را نجات داد، دارالفنون را افتتاح کرد و با استعمار مبارزه کرد.
با این فکر با خیال راحت صبح به دادگاه رفت و به محض باز شدن در با یک قاضی مواجه شد.
قاضی گفت: " آقای ملک مطیعی! شما متهم هستید که نقش امیر کبیر رو بازی کردید، کسی که اقتصاد ایران را نابود کرد، کسی که با ایجاد دارالفنون پای تهاجم فرهنگی غرب را به ایران باز کرد و کسی که عامل استمرار استبداد و دیکتاتوری ستمشاهی ناصرالدین شاه بود."
ناصر ملک مطیعی در حالی که دستپاچه شده بود، گفت: "نه قربان، من که فقط نقش امیر کبیر را بازی نکردم، من چاقو کشی کردم، عرق خوردم، کافه به هم ریختم، بی حرمتی کردم، به زن نامحرم نگاه کردم و ..."
بعد گفتم: آقای مرتضوی من که فقط در این مقاله از انقلاب دفاع نکردم، من اِشاعه اکاذیب کردم، به مسوولان نظام اهانت کردم، من تشویش اذهان عمومی کردم و ...
و همین را که گفتم دادگاه از خنده منفجر شد!
🕊 @zaviyyedid
من در کل دوره روزنامه نگاری عصر اصلاحات یک نوشته جدی چاپ کردم که در آن از انقلاب دفاع کردم و نوشتم که ما نباید کشور را علیه انقلابی که ملت بزرگ ایران کردند و حاصل آن جمهوری اسلامی بود، به اغتشاش بکشیم!
این نوشته را که مثلا خیلی محافظه کارانه با عنوان "پاسخ چماق سنگ نیست" و با اشاره به جمله مشابه این تیتر از مرحوم عزت الله سحابی نوشته بودم.
از قضا مورد بیشترین شکایت قرار گرفت و دادستان کلی در موردش توضیح داد که من چقدر ضدانقلاب هستم.
من برای دفاع به مرتضوی گفتم که: آیا دادگاه اجازه می دهد من برای توضیح این اتهام داستانی را تعریف کنم؟
مرتضوی گفت: این داستان واقعیت داره یا خودت ساختی؟
گفتم: واقعیت داره
فکری کرد و گفت: بگو
گفتم: در اوایل انقلاب آقای ناصر ملک مطیعی به دادگاه انقلاب احضار شد. نمی دانست چرا؟ با خودش فکر کرد، حتما خواهند گفت: تو در فیلم ها بی حرمتی کردی، عرق خوردی، کافه به هم ریختی، چاقوکشی کردی، به زن نامحرم نگاه کردی.
"همه اینها را فکر کرد و غصه خورد و نیمه شب یادش آمد که نه! همه اینها به کنار، ولی من نقش امیر کبیر را هم در سلطان صاحبقران بازی کردم."
با خودش گفت: اگر به دادگاه رفتم و از من پرسیدند چرا نقش کسی را بازی کردی که در فیلم‌ها بی حرمتی کرد و عرق خورد و چاقو کشید، خواهم گفت: من که فقط آن نقش را بازی نکردم، نقش امیرکبیر را هم بازی کردم، مردی که اقتصاد ایران را نجات داد، دارالفنون را افتتاح کرد و با استعمار مبارزه کرد.
با این فکر با خیال راحت صبح به دادگاه رفت و به محض باز شدن در با یک قاضی مواجه شد.
قاضی گفت: " آقای ملک مطیعی! شما متهم هستید که نقش امیر کبیر رو بازی کردید، کسی که اقتصاد ایران را نابود کرد، کسی که با ایجاد دارالفنون پای تهاجم فرهنگی غرب را به ایران باز کرد و کسی که عامل استمرار استبداد و دیکتاتوری ستمشاهی ناصرالدین شاه بود."
ناصر ملک مطیعی در حالی که دستپاچه شده بود، گفت: "نه قربان، من که فقط نقش امیر کبیر را بازی نکردم، من چاقو کشی کردم، عرق خوردم، کافه به هم ریختم، بی حرمتی کردم، به زن نامحرم نگاه کردم و ..."
بعد گفتم: آقای مرتضوی من که فقط در این مقاله از انقلاب دفاع نکردم، من اِشاعه اکاذیب کردم، به مسوولان نظام اهانت کردم، من تشویش اذهان عمومی کردم و ...
و همین را که گفتم دادگاه از خنده منفجر شد!
🕊 @zaviyyedid
در پی ِ حمله‌ی آمریکا به کاروان ِ حامل سردار قاسم سلیمانی و همراهانش،تا اینجا و پس از خواندن بسیاری از نوشته‌های دوستاران و دشمنان او ،که وجه مشترک‌شان اظهار نظر ِ هر چه سریع‌تر برای عقب نماندن از قافله‌ی "صاحب‌نظران" بود، نوشته‌ی زیر، که نگاهی نقادانه به این تکاپوی اغراق‌آمیز و احساساتی دارد، به نظرم از همه معقول‌تر آمد.
#هومن_پناهنده
@gashthaa
👇👇👇
#هومن_پناهنده
@gashthaa
👇👇👇
Forwarded from گفت و چای | فهیم عطار
بزرگترین خوبی باندپیچی بودن دست آدم این است که خیلی نمی‌تواند چیزی بنویسد. درست مثل آدم وراجی که دندانش را بکشد و نتواند حرف بزند. اینها همه موهبت است. آدم مجبور میشود بیشتر بخواند و گوش دهد. دقیقا همین اتفاقی که سه روز پیش افتاد. رئیس‌جمهور یک کشور، مقام نظامی کشور دیگری را در کشور سومی کشته است. همین یک خط آنقدر پیچیدگی دارد که آدم عاقل، قبل از هر اظهار نظری باید یک هفته فکر کند تا بفهمد چی شد که این‌طوری شد؟
اما ما یک دقیقه هم فکر نکردیم. شدیم چند دسته‌ی کاملا مقابل. چشم‌هایمان را بستیم و چاک دهان‌مان را باز کردیم و هر چه را که بلد نبودیم ریختیم روی دایره. ماجرا شده مثل مسابقه‌ی طناب‌کشی که قرار نیست به هیچ تفاهمی برسد. فقط همه زور می‌زنند تا برنده بشوند و عنوان برنده را بگیرند. ما بازوهای قوی و زبان اغواگر و قانع کننده‌ای داریم که افتاده در خدمت احساسات‌مان و نه دانش‌مان. الگوی عقیده‌هایمان شده احساسات‌مان. تقصیر ما هم نیست. منبع درستی نداریم. تنها منبع حرفهای‌مان رسانه است. آمریکا بر اساس فاکس و ایران براساس فارس. همان که شاعر میگوید: اخبار، اخبار را میگوید تا خبرها را پنهان کند. فکرهای‌مان را تعلیم می‌دهند.
شده‌ایم مثل نجات غریقی که نجات غریق بودن بلد نیست. منتظریم یکی توی آب فریاد بزند. سراسیمه و بدون فکر می‌پریم تو آب و سوار موج احساسات می‌شویم. فکر هم نمی‌کنیم که نجات دادن لزوما تخصص ما نیست. موج‌سواری و شلوغ‌کاری هیچ فایده‌ای ندارد.
شدیم مثل یک تفنگ پر از فشنگ که ضامنش زنگ زده است و با هر نسیمی بدون هدف شلیک می‌کند. اینکه یکی را با این وضعیت کشته‌اند نه شادی دارد و نه غم. صرفا ترس دارد.
نهایتا نتیجه‌ی همه‌ی این اتفاقات شده عشق و نفرت و تعصب کور، بابت بی‌دانشی‌مان. چند نفر از ما با اطمینان می‌تواند شرایط پیچیده‌ی امروز را علمی و با ادله تشریح کند بدون اینکه از احساساتش کمک بگیرد؟ انگار کسی بخواهد از ظاهر یک پردازشگر کامپیوتر، کارکرد آن را توضیح بدهد. تنفر از جنگ هم ترسناک‌تر است. جنگ تاریخ شروع و پایان دارد. اما تنفر انتها ندارد.
زحمت فکر کردن را سپرده‌ایم دست دیگران و فقط وظیفه دندان نشان دادن را به عهده گرفته‌ایم. کاش حرف زدن کنتور داشت. کاش هر کسی برای هر حرفی مجبور بود مثل مقاله‌های علمی، منبع و مرجعش را هم بنویسد. شاید این‌طوری کمتر حرف می‌زدیم. بیشتر گوش میدادیم. کمتر متنفر می‌شدیم. بیشتر فکر می‌کردیم. کم هزینه‌ترین راهکار خارج شدن از بحران، فکر کردن است. هیچ سیاستمدار وهیچ رسانه‌ای بی‌غرض نیست. هیچ کجای دنیا.
تنفر و عشق کور، ترسناک‌ترین خصلت ماست.
#فهیم_عطار
@fahimattar
اما ما یک دقیقه هم فکر نکردیم. شدیم چند دسته‌ی کاملا مقابل. چشم‌هایمان را بستیم و چاک دهان‌مان را باز کردیم و هر چه را که بلد نبودیم ریختیم روی دایره. ماجرا شده مثل مسابقه‌ی طناب‌کشی که قرار نیست به هیچ تفاهمی برسد. فقط همه زور می‌زنند تا برنده بشوند و عنوان برنده را بگیرند. ما بازوهای قوی و زبان اغواگر و قانع کننده‌ای داریم که افتاده در خدمت احساسات‌مان و نه دانش‌مان. الگوی عقیده‌هایمان شده احساسات‌مان. تقصیر ما هم نیست. منبع درستی نداریم. تنها منبع حرفهای‌مان رسانه است. آمریکا بر اساس فاکس و ایران براساس فارس. همان که شاعر میگوید: اخبار، اخبار را میگوید تا خبرها را پنهان کند. فکرهای‌مان را تعلیم می‌دهند.
شده‌ایم مثل نجات غریقی که نجات غریق بودن بلد نیست. منتظریم یکی توی آب فریاد بزند. سراسیمه و بدون فکر می‌پریم تو آب و سوار موج احساسات می‌شویم. فکر هم نمی‌کنیم که نجات دادن لزوما تخصص ما نیست. موج‌سواری و شلوغ‌کاری هیچ فایده‌ای ندارد.
شدیم مثل یک تفنگ پر از فشنگ که ضامنش زنگ زده است و با هر نسیمی بدون هدف شلیک می‌کند. اینکه یکی را با این وضعیت کشته‌اند نه شادی دارد و نه غم. صرفا ترس دارد.
نهایتا نتیجه‌ی همه‌ی این اتفاقات شده عشق و نفرت و تعصب کور، بابت بی‌دانشی‌مان. چند نفر از ما با اطمینان می‌تواند شرایط پیچیده‌ی امروز را علمی و با ادله تشریح کند بدون اینکه از احساساتش کمک بگیرد؟ انگار کسی بخواهد از ظاهر یک پردازشگر کامپیوتر، کارکرد آن را توضیح بدهد. تنفر از جنگ هم ترسناک‌تر است. جنگ تاریخ شروع و پایان دارد. اما تنفر انتها ندارد.
زحمت فکر کردن را سپرده‌ایم دست دیگران و فقط وظیفه دندان نشان دادن را به عهده گرفته‌ایم. کاش حرف زدن کنتور داشت. کاش هر کسی برای هر حرفی مجبور بود مثل مقاله‌های علمی، منبع و مرجعش را هم بنویسد. شاید این‌طوری کمتر حرف می‌زدیم. بیشتر گوش میدادیم. کمتر متنفر می‌شدیم. بیشتر فکر می‌کردیم. کم هزینه‌ترین راهکار خارج شدن از بحران، فکر کردن است. هیچ سیاستمدار وهیچ رسانه‌ای بی‌غرض نیست. هیچ کجای دنیا.
تنفر و عشق کور، ترسناک‌ترین خصلت ماست.
#فهیم_عطار
@fahimattar
Forwarded from روزگار سکوت (محمدجواد روح)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 "سرود جنگ با ایران!"|صلح‌طلبان آمریکا آواز جنگ‌های داخلی را بازسازی کردند...
@javadrooh
@javadrooh
Forwarded from گفت و چای | فهیم عطار
دو ماه پیش که ایران بودم، خدا با تهران شو‌خی‌اش گرفت و یک روز تمام برف بارید. شب همه‌ی خانواده حبس شد توی خانه. درست مثل مسلمین گرفتار در شعب ابی‌طالب. برای اینکه حوصله‌مان سرنرود شروع کردیم منچ بازی کردن و چای خوردن. بعد هم تخته‌نرد و چای. بعد هم بیست‌سوالی و چای. آخرشب هم نگار گیر داد که پانتومیم بازی کنیم با چای. پانتومیم بازی کردن خانواده‌ی ما از نظر تکنیک و کار تیمی، چیزی هم ردیف حمله چریک‌های فرانسوی علیه نازی‌هاست. جدی، مصمم و با تکنیک بالا. یارکشی کردیم. کلمه‌های انتخابی اول ساده بودند. اگزوز لوانتور. گردن زرافه. آب دهان شتر زابلی. بعد به مرور سخت‌ترش می‌کنیم. کودتای نافرجام. شلوار شیخ‌اجل. ایستگاه بعد، جوان‌مرد قصاب. هیچ کدام از دو تیم هم شکست نمی‌خورند. هیچ کلمه‌ای نبود که حدس زده نشود. چون هر دو تیم تمام تلاشش را می‌کرد برای فهمیدن. هم آن کسی که اجرا می‌کرد و هم آن کسی که حدس می‌زد. با دست خالی. بی‌حرف. فقط تلاش برای فهمیدن. حتی یک جایی کلمه‌ی اضمحلال را گرفتیم. آن را هم حدس زدیم. با اینکه کسی درست معنی‌اش را نمی‌دانست. اما می‌خواستیم به این فهم مشترک برسیم. خواستن، بزرگترین بخش رسیدن به جواب بود.
آخر شب من و نگار به این نتیجه رسیدیم که کاش آدم‌ها چند واحد درس پانتومیم توی دانشگاه می‌گذراندند. تلاش برای فهمیدن طرف مقابل. اینکه یاد بگیریم تا بخواهیم دیگران را بفهمیم. کلماتِ توی ذهن‌شان را. عقاید‌شان. نگرش‌شان را. به هر قیمتی که شده حرف تیم مقابل‌مان را بفهمیم. پانتومیم تمرین این خواستن است. چیزی که فقدانش خیلی ناجور حس میشود. اینکه نمی‌خواهیم بفهمیم آدم‌های روبروی‌مان چه می‌خواهند.
قرار گذاشتیم شب‌های برفی و غیر‌برفی پانتومیم بازی کنیم. شاید تلاش کردن برای فهمیدن را یاد بگیریم. این تلاش اولین قدم برای احترام گذاشتن به عقاید دیگران است. تلاشی که فکر جلوتر زبان حرکت می‌کند.
به رویم نیاورید. خودم می‌دانم که این چهار پاراگراف تکراری است. صرفا دلم برای نگار تنگ شده است.
آخر شب من و نگار به این نتیجه رسیدیم که کاش آدم‌ها چند واحد درس پانتومیم توی دانشگاه می‌گذراندند. تلاش برای فهمیدن طرف مقابل. اینکه یاد بگیریم تا بخواهیم دیگران را بفهمیم. کلماتِ توی ذهن‌شان را. عقاید‌شان. نگرش‌شان را. به هر قیمتی که شده حرف تیم مقابل‌مان را بفهمیم. پانتومیم تمرین این خواستن است. چیزی که فقدانش خیلی ناجور حس میشود. اینکه نمی‌خواهیم بفهمیم آدم‌های روبروی‌مان چه می‌خواهند.
قرار گذاشتیم شب‌های برفی و غیر‌برفی پانتومیم بازی کنیم. شاید تلاش کردن برای فهمیدن را یاد بگیریم. این تلاش اولین قدم برای احترام گذاشتن به عقاید دیگران است. تلاشی که فکر جلوتر زبان حرکت می‌کند.
به رویم نیاورید. خودم می‌دانم که این چهار پاراگراف تکراری است. صرفا دلم برای نگار تنگ شده است.
Forwarded from سهند ایرانمهر
🔸گاردین :اگر ترامپ گنجینه های فرهنگی ایران را بمباران کند چه چیزهایی از دست می رود؟!....« اگر تهدید دونالد ترامپ برای هدف قرار دادن "مناطق فرهنگی" ایران عملی شود، رئیس جمهور ایالات متحده نیز در زمره "ویرانگرهای فرهنگ و تاریخ" یعنی "طالبان" و "داعش" قرار خواهد داد؛ گروهک‌هایی که هر دو به تخریب و ویرانگری‌های مشابهی در این قرن دست زده‌اند. طالبان در سال ۲۰۰۱ «تندیس‌های بودا در بامیان» را بمباران کرد؛ «داعش» مساجد، مکان‌های مقدس و دیگر سازه‌های تاریخی واقع در عراق و سوریه را را نابود کرد، که از جمله آنها می‌توان به شهر باستانی «پالمیرا» اشاره کرد.» آیا ترامپ می‌داند چه چیزهایی از بین خواهند رفت؟ احتمالا نه
@sahandiranmehr
https://www.theguardian.com/artanddesign/2020/jan/06/the-iranian-cultural-treasures-targeted-by-trump
@sahandiranmehr
https://www.theguardian.com/artanddesign/2020/jan/06/the-iranian-cultural-treasures-targeted-by-trump
the Guardian
Here's what could be lost if Trump bombs Iran's cultural treasures
The US president has warned Iran he will obliterate its cultural sites. Here is our guide to the nation’s jewels, from hilltop citadels to a disco-ball mausoleum
Forwarded from گشت‌ها | هومن پناهنده
در این که آیا تختی خودکشی کرده بود یا نه ، ظاهراً هنوز مناقشه هست.اما در این که "قلبش" شکسته بود اجماع وجود دارد . به هرحال ، ماجرای او این غزل ِ محمد سعید میرزایی را به یادم آورد :
لبخند زد به ساعت روی جلیقه اش
فرقی نداشت ساعت و روز و دقیقه اش
مو شانه کرد، ریش تراشید،عطر زد
این بار،هیچ حرف ندارد سلیقه اش
بر صندلی نشست، و کبریت زد به پیپ
دستی کشید روی تفنگ عتیقه اش
همراه این، چقدر پدر قوچ و میش کشت
خود را ولی نه - مثل زن ِ بدسلیقه اش...
در لوله ی تفنگ گلوله گذاشت، گفت
آدم چه فرق دارد، "قلب" و شقیقه اش؟
شلیک! گمب!... بعد گلی مخملی شکفت
بر دکمه های تنبل ِ روی جلیقه اش
#هومن_پناهنده
لبخند زد به ساعت روی جلیقه اش
فرقی نداشت ساعت و روز و دقیقه اش
مو شانه کرد، ریش تراشید،عطر زد
این بار،هیچ حرف ندارد سلیقه اش
بر صندلی نشست، و کبریت زد به پیپ
دستی کشید روی تفنگ عتیقه اش
همراه این، چقدر پدر قوچ و میش کشت
خود را ولی نه - مثل زن ِ بدسلیقه اش...
در لوله ی تفنگ گلوله گذاشت، گفت
آدم چه فرق دارد، "قلب" و شقیقه اش؟
شلیک! گمب!... بعد گلی مخملی شکفت
بر دکمه های تنبل ِ روی جلیقه اش
#هومن_پناهنده
Forwarded from دغدغه ایران
آن‌چه نابخشودني است
محمد فاضلي
✅ معلوم شد هواپيماي اوکرايني هدف موشک خودي قرار گرفته است.
✅ اشتباه و اتفاق بخشي از ذات نظامي‌گري، فناوري و حتي صنعت هوايي است.
✅ اما دروغگويي و اصرار بر پنهانکاري، با ذات اطلاع‌رساني و روراستي با ملت در تضاد است.
✅ سه روز پنهانکاري خطرناک است.
✅ وحشتناک، پاسخ اين سؤال است: «سيستم‌هايي که تا به اين حد پنهانکار و غيرشفاف هستند، چه چيزهاي ديگري را پنهان مي‌کنند يا قادرند پنهان کنند؟»
✅ هولناک، پنهان نگه داشتن واقعيت از دولت است که اگر پنهان نشده بود رئيس سازمان هواپيمايي و سخنگوي دولت با آن اصرار از نفي سناريوي اصابت موشک نمي‌گفتند.
✅ دروغگويي و پنهانکاري سيستماتيک نابخشودني است.
✅ نمي‌دانم بر داغ بر دل مانده قربانيان پرواز بگريم يا بر اين سطح از نابخردي، بي‌اخلاقي يا ناکارآمدي که بر سر ميليون‌ها ايراني آوار مي‌شود.
@fazeli_mohammad
محمد فاضلي
✅ معلوم شد هواپيماي اوکرايني هدف موشک خودي قرار گرفته است.
✅ اشتباه و اتفاق بخشي از ذات نظامي‌گري، فناوري و حتي صنعت هوايي است.
✅ اما دروغگويي و اصرار بر پنهانکاري، با ذات اطلاع‌رساني و روراستي با ملت در تضاد است.
✅ سه روز پنهانکاري خطرناک است.
✅ وحشتناک، پاسخ اين سؤال است: «سيستم‌هايي که تا به اين حد پنهانکار و غيرشفاف هستند، چه چيزهاي ديگري را پنهان مي‌کنند يا قادرند پنهان کنند؟»
✅ هولناک، پنهان نگه داشتن واقعيت از دولت است که اگر پنهان نشده بود رئيس سازمان هواپيمايي و سخنگوي دولت با آن اصرار از نفي سناريوي اصابت موشک نمي‌گفتند.
✅ دروغگويي و پنهانکاري سيستماتيک نابخشودني است.
✅ نمي‌دانم بر داغ بر دل مانده قربانيان پرواز بگريم يا بر اين سطح از نابخردي، بي‌اخلاقي يا ناکارآمدي که بر سر ميليون‌ها ايراني آوار مي‌شود.
@fazeli_mohammad
https://www.aparat.com/v/2JudV
دکلمه زیبای شاملو : بر کدام جنازه زار می زند این ساز؟؟
دکلمه زیبای شاملو : بر کدام جنازه زار می زند این ساز؟؟
آپارات - سرویس اشتراک ویدیو
دکلمه زیبای شاملو : بر کدام جنازه زار می زند این ساز؟؟
شعری زیبا از احمد شاملو با دکلمه خودش: بر کدام مُرده ی پنهان می گرید /این ساز ِ بی زمان؟ /در کدام غار /بر کدام تاریخ می موید این سیم و زِه، /این پنجه ی نادان؟ /بگذار برخیزد مردم ِ بی لب خند /بگذار برخیزد! /زاری در باغچه بس تلخ است / زاری بر چشمه ی صافی /زاری…
Forwarded from خوب زيستن|بابک عباسی
دیرزمانی هراسم از بهایی بود که باید برای حقیقت بپردازم؛ اما اکنون از خود می‌پرسم بهای دروغ‌ها چیست؟
@eudemonia
@eudemonia
خوب زيستن|بابک عباسی
دیرزمانی هراسم از بهایی بود که باید برای حقیقت بپردازم؛ اما اکنون از خود می‌پرسم بهای دروغ‌ها چیست؟ @eudemonia
به نظرم ، در جمله‌ی بالا که ترجمه‌ی جمله‌ای انگلیسی است خوب است "دروغ‌ها" به "دروغ" و "خود" به "خودم" تبدیل شود و عبارت پایانی هم تغییر کند( کلّ ِ جمله هم خبری است و طبق قاعده باید به نقطه ختم شود اما من هم ترجیح می‌دهم که ، برای تاکید، خلاف قاعده عمل کنم و آن را با علامت سوال تمام کنم) :
دیرزمانی هراسم از بهایی بود که باید
برای حقیقت بپردازم؛ اما اکنون از خودم
می‌پرسم که دروغ را چه بهایی است؟
#هومن_پناهنده
@gashthaa
دیرزمانی هراسم از بهایی بود که باید
برای حقیقت بپردازم؛ اما اکنون از خودم
می‌پرسم که دروغ را چه بهایی است؟
#هومن_پناهنده
@gashthaa
Forwarded from یادداشت‌ها
تف سربالا
نقد حاکمان چندان فایده‌بخش نیست؛ چون آنان تافته‌های جدابافته نیستند. وقتی رفتارها و گفتارهای آنان، بیش‌وکم همان رفتارها و گفتارهای رایج در میان مردم است، نقد حکومت تف سربالا است. ما از حکومت و حاکمان، مدارا و عدالت و انصاف و پایبندی به منافع ملی و رفتار دموکراتیک را گدایی می‌کنیم؛ غافل از آنکه هیچ حکومتی بهتر از مردم خود نیست. حکومت چرا باید اهل مدارا و انصاف باشد، وقتی بر مردمی حکم می‌راند که مدارا و انصاف و فداکاری را نمی‌شناسند؟ منافع ملی چیست که پاسداری از آن را تنها به حاکمان سپرده‌ایم؟ اگر دیپلماسی خارجی در دست حکومت است، بخشی از محیط زیست که در اختیار ما است. منافع ملی مگر تنها در دیپلماسی است؟ محیط زیست، جزء منافع و منابع ملی نیست؟ مردمی که جنگل‌ها و رودخانه‌ها را زباله‌دانی می‌کنند و زهر در کام طبیعت می‌ریزند، چرا خود را سزاوار حکومتی می‌دانند که پاسدار منافع ملی است؟ دولت‌مردان را طعن می‌زنیم که گرد منقل توهمات نشسته‌اند و نشئۀ سخنان خویش‌اند. بله؛ اما آنان چرا نشئگی را رها کنند و از خماری بترسند، وقتی صادرات ملت به دولت، ذغال خوب است؟ از مسئولان می‌خواهیم که به حریم خصوصی شهروندان احترام بگذارند؛ اما اگر دری را به سوی زندگی خصوصی کسی باز ببینیم، تا کنج خانه‌اش را شخم می‌زنیم. حقوق همسایۀ بی‌آزار را نمی‌شناسیم، اما توقع داریم که حکومت، حقوق زندانی و متهم را مراعات کند. مگر ما در خانه و مغازه و اداره و سفرهای خانوادگی و انتخاب غذا، دموکراسی را مراعات می‌کنیم که توقع داریم حکومتمان دموکراتیک باشد؟
بیشتر مردم ایران به موسیقی عشق می‌ورزند و صداوسیما هم موسیقی شاد و طرب‌آور کم پخش نمی‌کند؛ اما چرا آلات موسیقی را نشان نمی‌دهد؟ آیا دیدن تار و سنتور، منع شرعی دارد، اما شنیدن صدای آنها، مجاز است؟ نه! داستان نشان دادن آلات موسیقی در تلویزیون به لج و لج‌بازی افتاده است و این لج‌بازی‌ها، بازتابی از لج‌بازی مردم با یک‌دیگر در کوچه و بازار و خیابان است.
بله؛ حاکمان و سیاست‌های آنان بر فرهنگ جامعه اثر می‌گذارند؛ اما شیوه و شخصیت آنان را خوی و خصلت مردم می‌سازد. هر حکومتی، عصارۀ فضایل یا رذایل مردم خویش است. در جهان، کدام حکومت بهتر از مردم خود بوده است؟ در تاریخ، کدام مردم بدتر از حاکمان خویش بوده‌اند؟ ما کی و کجا کوشیده‌ایم که باری از دوش دولت و حکومت برداریم و برای آن دل بسوزانیم که همین توقع را از حکومت‌ها داریم؟ تاریخ ایران، تاریخ براندازی حکومت‌ها و دولت‌ها است، نه اصلاح و یاری آنها. به همین دلیل حکومت‌ها در ایران هیچ‌گاه به مردم اعتماد نمی‌کنند و از تلگرام تا سایت لغت‌نامۀ دهخدا را می‌بندند.
از آنان نیستم که تأثیر ساختارهای سیاسی را بر فرهنگ ناچیز می‌شمارند. ساختارهای سیاسی بیش‌وکم بر منش و رویکردهای فرهنگی جامعه اثر می‌گذارند؛ اما در عصر حاضر، اگر ساختارهای سیاسی در کمتر از ۲۰ سال رو به بهبود و اصلاح نگذارند، عیب از فرهنگ عمومی است. ۲۰ سال کم است؟ بگو ۳۰ سال؛ بگو ۷۰ سال. از مشروطه تا امروز نتوانسته‌ایم نخستین گام را برداریم. گام نخست، دست‌یابی به مهارت در کار گروهی و بیرون آمدن از فردیت‌های پراکنده است، که آن نیز به‌شدت نیازمند تساهل و تسامح با دیگری است. چند دزد دریایی می‌توانند صد جزیرۀ پراکنده را یک‌یک غارت کنند، اما فوج دزدان دریایی نمی‌توانند بر شهری کوچک دست یازند. ما در شهر زندگی می‌کنیم؛ اما شهری نشده‌ایم تا کسی نتواند ما را از حقوق شهروندی محروم کند.
گیرم که تأثیر سیاست بر فرهنگ، بیش از تأثیر فرهنگ بر سیاست است؛ اما این تقدم به این معنا نیست که پس راه اصلاح فرهنگ، تنها از سیاست می‌گذرد. در مقام اصلاح و در درازمدت، فرهنگ بر سیاست مقدم است؛ حتی اگر در عمل و در کوتاه‌مدت، تأثیر سیاست بر فرهنگ آشکارتر باشد. در فرایند درازمدت اصلاحات، تأثیر فرهنگ عمومی بر سرنوشت کشور، بسیار بیش از تأثیر فلان‌الدوله و بهمان‌السلطنه است؛ اما متأسفانه فرهنگ عمومی کمتر از فلان و بهمان نقد میشود. پرسشی که ما همیشه باید پیش روی خود بگذاریم و به آن بیندیشیم، این است که ما را چه می‌زیبد و سزای ما چیست و ما چرا باید چیزی را بخواهیم که لایق آن نیستیم.
به طواف کعبه رفتم، به حرم رهم ندادند
که تو در برون چه کردی که درون خانه آیی
رضا بابایی
۹۷/۸/۳۰
@RezaBabaei43
نقد حاکمان چندان فایده‌بخش نیست؛ چون آنان تافته‌های جدابافته نیستند. وقتی رفتارها و گفتارهای آنان، بیش‌وکم همان رفتارها و گفتارهای رایج در میان مردم است، نقد حکومت تف سربالا است. ما از حکومت و حاکمان، مدارا و عدالت و انصاف و پایبندی به منافع ملی و رفتار دموکراتیک را گدایی می‌کنیم؛ غافل از آنکه هیچ حکومتی بهتر از مردم خود نیست. حکومت چرا باید اهل مدارا و انصاف باشد، وقتی بر مردمی حکم می‌راند که مدارا و انصاف و فداکاری را نمی‌شناسند؟ منافع ملی چیست که پاسداری از آن را تنها به حاکمان سپرده‌ایم؟ اگر دیپلماسی خارجی در دست حکومت است، بخشی از محیط زیست که در اختیار ما است. منافع ملی مگر تنها در دیپلماسی است؟ محیط زیست، جزء منافع و منابع ملی نیست؟ مردمی که جنگل‌ها و رودخانه‌ها را زباله‌دانی می‌کنند و زهر در کام طبیعت می‌ریزند، چرا خود را سزاوار حکومتی می‌دانند که پاسدار منافع ملی است؟ دولت‌مردان را طعن می‌زنیم که گرد منقل توهمات نشسته‌اند و نشئۀ سخنان خویش‌اند. بله؛ اما آنان چرا نشئگی را رها کنند و از خماری بترسند، وقتی صادرات ملت به دولت، ذغال خوب است؟ از مسئولان می‌خواهیم که به حریم خصوصی شهروندان احترام بگذارند؛ اما اگر دری را به سوی زندگی خصوصی کسی باز ببینیم، تا کنج خانه‌اش را شخم می‌زنیم. حقوق همسایۀ بی‌آزار را نمی‌شناسیم، اما توقع داریم که حکومت، حقوق زندانی و متهم را مراعات کند. مگر ما در خانه و مغازه و اداره و سفرهای خانوادگی و انتخاب غذا، دموکراسی را مراعات می‌کنیم که توقع داریم حکومتمان دموکراتیک باشد؟
بیشتر مردم ایران به موسیقی عشق می‌ورزند و صداوسیما هم موسیقی شاد و طرب‌آور کم پخش نمی‌کند؛ اما چرا آلات موسیقی را نشان نمی‌دهد؟ آیا دیدن تار و سنتور، منع شرعی دارد، اما شنیدن صدای آنها، مجاز است؟ نه! داستان نشان دادن آلات موسیقی در تلویزیون به لج و لج‌بازی افتاده است و این لج‌بازی‌ها، بازتابی از لج‌بازی مردم با یک‌دیگر در کوچه و بازار و خیابان است.
بله؛ حاکمان و سیاست‌های آنان بر فرهنگ جامعه اثر می‌گذارند؛ اما شیوه و شخصیت آنان را خوی و خصلت مردم می‌سازد. هر حکومتی، عصارۀ فضایل یا رذایل مردم خویش است. در جهان، کدام حکومت بهتر از مردم خود بوده است؟ در تاریخ، کدام مردم بدتر از حاکمان خویش بوده‌اند؟ ما کی و کجا کوشیده‌ایم که باری از دوش دولت و حکومت برداریم و برای آن دل بسوزانیم که همین توقع را از حکومت‌ها داریم؟ تاریخ ایران، تاریخ براندازی حکومت‌ها و دولت‌ها است، نه اصلاح و یاری آنها. به همین دلیل حکومت‌ها در ایران هیچ‌گاه به مردم اعتماد نمی‌کنند و از تلگرام تا سایت لغت‌نامۀ دهخدا را می‌بندند.
از آنان نیستم که تأثیر ساختارهای سیاسی را بر فرهنگ ناچیز می‌شمارند. ساختارهای سیاسی بیش‌وکم بر منش و رویکردهای فرهنگی جامعه اثر می‌گذارند؛ اما در عصر حاضر، اگر ساختارهای سیاسی در کمتر از ۲۰ سال رو به بهبود و اصلاح نگذارند، عیب از فرهنگ عمومی است. ۲۰ سال کم است؟ بگو ۳۰ سال؛ بگو ۷۰ سال. از مشروطه تا امروز نتوانسته‌ایم نخستین گام را برداریم. گام نخست، دست‌یابی به مهارت در کار گروهی و بیرون آمدن از فردیت‌های پراکنده است، که آن نیز به‌شدت نیازمند تساهل و تسامح با دیگری است. چند دزد دریایی می‌توانند صد جزیرۀ پراکنده را یک‌یک غارت کنند، اما فوج دزدان دریایی نمی‌توانند بر شهری کوچک دست یازند. ما در شهر زندگی می‌کنیم؛ اما شهری نشده‌ایم تا کسی نتواند ما را از حقوق شهروندی محروم کند.
گیرم که تأثیر سیاست بر فرهنگ، بیش از تأثیر فرهنگ بر سیاست است؛ اما این تقدم به این معنا نیست که پس راه اصلاح فرهنگ، تنها از سیاست می‌گذرد. در مقام اصلاح و در درازمدت، فرهنگ بر سیاست مقدم است؛ حتی اگر در عمل و در کوتاه‌مدت، تأثیر سیاست بر فرهنگ آشکارتر باشد. در فرایند درازمدت اصلاحات، تأثیر فرهنگ عمومی بر سرنوشت کشور، بسیار بیش از تأثیر فلان‌الدوله و بهمان‌السلطنه است؛ اما متأسفانه فرهنگ عمومی کمتر از فلان و بهمان نقد میشود. پرسشی که ما همیشه باید پیش روی خود بگذاریم و به آن بیندیشیم، این است که ما را چه می‌زیبد و سزای ما چیست و ما چرا باید چیزی را بخواهیم که لایق آن نیستیم.
به طواف کعبه رفتم، به حرم رهم ندادند
که تو در برون چه کردی که درون خانه آیی
رضا بابایی
۹۷/۸/۳۰
@RezaBabaei43
Forwarded from نگاه متفاوت (احمد زیدآبادی)
همۀ درد در همین نقطه است!
یکی از مجریان شبکۀ افق صدا و سیمای جمهوری اسلامی گفته است که هر کس به ایدئولوژی حاکم اعتقاد ندارد "جمع کنه از ایران بره"!
در واقع سرمنشأ و ریشۀ همۀ مشکلات جاری در کشور، همین نوع باور است! از منظر آن مجری، ایران اساساً یک وطن یا میهن یا کشور برای تمام اتباع آن محسوب نمی‌شود، بلکه ملک طلق عده‌ای خاص است که عقاید ایدئولوژیک مشخصی دارند.
بر اساس این نگاه، نه حق شهروندی معنا و مفهوم پیدا می‌کند، نه برابری حقوقی اتباع محلی از اعراب دارد و نه مفهوم وطن به رسمیت شناخته میشود! بنابراین دیدگاه، آنها که با نگاه ایدئولوژیک حاکم فاصله دارند، پس به اندازۀ فاصله‌شان حقی هم ندارند، اما آنها که ایدئوئولوژی حاکم را پذیرفته‌اند، علاوه بر حقوق، بنا بر غلظت پذیرش‌شان، از سلسله مراتبی از مزایای گوناگون نیز باید برخوردار باشند! نقطۀ درد دقیقاً در همین جاست.
متأسفانه این باور مختص آن مجری نیست، طیف اصولگرایان هر کدام به مراتبی، همین عقیده را دارند اما به خلاف آن خانم مجری، جسارت و شجاعت بیان صریح عقیدۀ خود را ندارند.
درخواست من برای مناظره با حسین شریعتمداری به منظور بازشکافی همین موضوع بود، درخواستی که نه فقط او بلکه هیچکدام از اصولگرایان دیگر نیز پاسخی به آن ندادند و هرگز هم نخواهند داد!
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
https://instagram.com/ahmadzeidabadiii
یکی از مجریان شبکۀ افق صدا و سیمای جمهوری اسلامی گفته است که هر کس به ایدئولوژی حاکم اعتقاد ندارد "جمع کنه از ایران بره"!
در واقع سرمنشأ و ریشۀ همۀ مشکلات جاری در کشور، همین نوع باور است! از منظر آن مجری، ایران اساساً یک وطن یا میهن یا کشور برای تمام اتباع آن محسوب نمی‌شود، بلکه ملک طلق عده‌ای خاص است که عقاید ایدئولوژیک مشخصی دارند.
بر اساس این نگاه، نه حق شهروندی معنا و مفهوم پیدا می‌کند، نه برابری حقوقی اتباع محلی از اعراب دارد و نه مفهوم وطن به رسمیت شناخته میشود! بنابراین دیدگاه، آنها که با نگاه ایدئولوژیک حاکم فاصله دارند، پس به اندازۀ فاصله‌شان حقی هم ندارند، اما آنها که ایدئوئولوژی حاکم را پذیرفته‌اند، علاوه بر حقوق، بنا بر غلظت پذیرش‌شان، از سلسله مراتبی از مزایای گوناگون نیز باید برخوردار باشند! نقطۀ درد دقیقاً در همین جاست.
متأسفانه این باور مختص آن مجری نیست، طیف اصولگرایان هر کدام به مراتبی، همین عقیده را دارند اما به خلاف آن خانم مجری، جسارت و شجاعت بیان صریح عقیدۀ خود را ندارند.
درخواست من برای مناظره با حسین شریعتمداری به منظور بازشکافی همین موضوع بود، درخواستی که نه فقط او بلکه هیچکدام از اصولگرایان دیگر نیز پاسخی به آن ندادند و هرگز هم نخواهند داد!
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
https://instagram.com/ahmadzeidabadiii
Forwarded from BBCPersian
⭕️'ادبیات تجاوز جنسی' در تریبون های حکومتی ایران
"خانمی که میای فراخوان می‌زنی، می‌دونی دست امثال عبدالمالک ریگی به تو و دخترت و کَس‌وکارت می‌رسید [چی می شد]؟ شاید هم خوشت می‌اومد، شاید هم دوست داشتی... "این اظهارات، اخیرا از یکی از شبکه های صداوسیما خطاب به رخشان بنی اعتماد کارگردان و فرزندش باران کوثری بازیگر سینمای ایران پخش شد.
گوینده، محمدصادق کوشکی یک استاد نزدیک به حکومت بود که دعوت خانم بنی اعتماد برای بزرگداشت عمومی جانباختگان سقوط هواپیمای اوکراینی را -که با فشار وزارت اطلاعات لغو هم شده بود- نمی پسندید.
✍🏼یادداشت حسین باستانی در باره استفاده از استعاره "تجاوز جنسی" در رسانه های رسمی برای حمله به منتقدان حکومت ایران را بخوانید🔽
https://bbc.in/2Tj72TU
@BBCPersian
"خانمی که میای فراخوان می‌زنی، می‌دونی دست امثال عبدالمالک ریگی به تو و دخترت و کَس‌وکارت می‌رسید [چی می شد]؟ شاید هم خوشت می‌اومد، شاید هم دوست داشتی... "این اظهارات، اخیرا از یکی از شبکه های صداوسیما خطاب به رخشان بنی اعتماد کارگردان و فرزندش باران کوثری بازیگر سینمای ایران پخش شد.
گوینده، محمدصادق کوشکی یک استاد نزدیک به حکومت بود که دعوت خانم بنی اعتماد برای بزرگداشت عمومی جانباختگان سقوط هواپیمای اوکراینی را -که با فشار وزارت اطلاعات لغو هم شده بود- نمی پسندید.
✍🏼یادداشت حسین باستانی در باره استفاده از استعاره "تجاوز جنسی" در رسانه های رسمی برای حمله به منتقدان حکومت ایران را بخوانید🔽
https://bbc.in/2Tj72TU
@BBCPersian
Germany ,1945
Indoors is death by plague
Outdoors is death by cold.
So where are we to be?
The sow has shat on the food.
The sow's my mum. I said:
O mother mine, o mother mine
What are you doing to me?
Bertolt Brecht
آلمان ، ۱۹۴۵
درون ِ خانه مرگ از طاعون
سرمای مرگ‌زا در بیرون.
آخر به کجا برویم؟
در غذا ماده خوک ریده است.
ماده خوک مادر من است.گفتم:
مادر ای مادرِ من
چه می‌کنی با من؟
برتولت برشت
#هومن_پناهنده
@gashthaa
Indoors is death by plague
Outdoors is death by cold.
So where are we to be?
The sow has shat on the food.
The sow's my mum. I said:
O mother mine, o mother mine
What are you doing to me?
Bertolt Brecht
آلمان ، ۱۹۴۵
درون ِ خانه مرگ از طاعون
سرمای مرگ‌زا در بیرون.
آخر به کجا برویم؟
در غذا ماده خوک ریده است.
ماده خوک مادر من است.گفتم:
مادر ای مادرِ من
چه می‌کنی با من؟
برتولت برشت
#هومن_پناهنده
@gashthaa
گاهی که کابوس می‌بینم،در اثنای آن، در مرز خواب وبیداری، به خودم می‌گویم که ای کاش در خواب باشم و هرچه زودتر بیدار شوم. تقریباً همیشه هم به آرزویم رسیده‌ام ؛ بیدار شده‌ام، نفس راحتی کشیده‌ام ، شکر ِ خدایی گفته‌ام و به سراغ کارهای عالم بیداری رفته‌ام.
اما این بار کابوسی سمج دست از سرم بر نمی‌دارد و تلاش رقت‌انگیزم برای بیدار شدن بی‌ثمر است. آه از کابوس ِ سمج ِ این بار :
کابوس ِ"هواپیمایی که هدف موشکی قرار می‌گیرد و مسافران ِ معصومش تکه‌تکه می‌شوند".
#هومن_پناهنده
@gashthaa
اما این بار کابوسی سمج دست از سرم بر نمی‌دارد و تلاش رقت‌انگیزم برای بیدار شدن بی‌ثمر است. آه از کابوس ِ سمج ِ این بار :
کابوس ِ"هواپیمایی که هدف موشکی قرار می‌گیرد و مسافران ِ معصومش تکه‌تکه می‌شوند".
#هومن_پناهنده
@gashthaa
این بخشی از نامه‌ی جلال آل احمد به همسرش سیمین دانشور است که پنجشنبه ۲۷ شهریور ۱۳۳۱ نوشته شده(آل‌احمد درین زمان ۲۹ ساله بود):
"تو این را تصدیق می‌کنی که من از سنّی که دارم بسیار پیرترم، ولی شاید علتش را ندانی.روزهایی که درین سال‌های ۲۳ تا ۳۰ من و امثال من گذرانده‌ایم هر روزش حاوی وقایع فشرده‌ی یکی دو سال ایّام عادی تاریخ بوده است." *
* نامه‌های سیمین دانشور و جلال آل احمد، کتاب دوم(بخش اول)،ص ۴۳.
#هومن_پناهنده
@gashthaa
"تو این را تصدیق می‌کنی که من از سنّی که دارم بسیار پیرترم، ولی شاید علتش را ندانی.روزهایی که درین سال‌های ۲۳ تا ۳۰ من و امثال من گذرانده‌ایم هر روزش حاوی وقایع فشرده‌ی یکی دو سال ایّام عادی تاریخ بوده است." *
* نامه‌های سیمین دانشور و جلال آل احمد، کتاب دوم(بخش اول)،ص ۴۳.
#هومن_پناهنده
@gashthaa
So many gods, so many creeds,
So many paths that wind and wind,
While just the art of being kind
Is all the sad world needs.
Ella Wheeler Wilcox
این همه خدا،این همه دین و آیین،
این همه راهِ پیچاپیچ،
اما این جهانِ غمناک یگانه نیازش
هنرِ مهربان بودن است.
اِلا ویلر ویلکاکس
(نویسنده و شاعر آمریکایی)
#هومن_پناهنده
@gashthaa
So many paths that wind and wind,
While just the art of being kind
Is all the sad world needs.
Ella Wheeler Wilcox
این همه خدا،این همه دین و آیین،
این همه راهِ پیچاپیچ،
اما این جهانِ غمناک یگانه نیازش
هنرِ مهربان بودن است.
اِلا ویلر ویلکاکس
(نویسنده و شاعر آمریکایی)
#هومن_پناهنده
@gashthaa
Forwarded from عصر ایران
کتاب «تاریخ بیهقی» در دستان "اشرف غنی" رئیس جمهور افغانستان که در مسیر اجلاس اقتصادی داووس مشغول مطالعه آن است./باشگاه خبرنگاران
asriran.com
@MyAsriran
asriran.com
@MyAsriran