میدان هفت حوض نارمک سیزدهم دی

سرباز شاهم هرجا باشم شعارم جاوید شاه

تیراندازی کردن

اینجا گاز اشکاورزدن حمله کردن

هفت حوض نارمک تهران

هفت حوض نارمک تهران

هفت حوض نارمک تهران

هفت حوض نارمک

فیلمی ک الان گرفتیم جمعیت #مشهد خیلی زیاد بودن و همه شعار ها محور جاوید شاه بود

مشهد هم اکنون

مشهد هم اکنون

بستن بیشتر کاسب های خیابون نبرد پیروزی💣🔥💥
13دی 1404

بیانیه نهضت آزادی در قبال اعتراضات سال ۱۴۰۴ را می‌توان از منظر «بحران جایگاه» و «هراس از صندوق رأی» تحلیل کرد. ریشه‌های این رفتار سیاسی را باید در چند محور زیر جست‌وجو کرد:

۱. تجربه شکست‌خورده شورای شهر اول تهران:
شورای شهر اول تهران (۱۳۷۷) که اکثریت آن در دست نیروهای نزدیک به نهضت آزادی و طیف‌های تندروی اصلاح‌طلب بود، به جای مدیریت شهری، به صحنه نزاع‌های جناحی و افشاگری‌های متقابل تبدیل شد. این ناکارآمدی چنان گسترده بود که در نهایت توسط دولت وقت انحلال یافت. این تجربه تاریخی ثابت کرد که این جریان در مرحله «عبور از شعار به شعور اجرایی» با بن‌بست مواجه است.

۲. پیامی که انتخابات شورای دوم داشت:
در انتخابات شورای شهر دوم که از آزادترین انتخابات‌های تاریخ جمهوری اسلامی محسوب می‌شد، مردم با رویگردانی مطلق از این جریان، نشان دادند که برای برنامه‌های شعاری ارزش اجرایی قائل نیستند. نرخ مشارکت پایین و شکست سنگین نیروهای این طیف، این پیام را به نهضت آزادی داد که در یک فضای رقابتی و آزاد، وزنه اجتماعی آن‌ها بسیار ناچیز است.

۳. تداوم حیات در سایه «نقد بی‌‌هزینه»:
برای جریانی که فاقد برنامه جامع برای اداره کشور است، وجود یک ساختار ناکارآمد «نعمت» محسوب می‌شود. در این وضعیت، آن‌ها می‌توانند در نقش «منتقد دائمی» یا «سلبریتی سیاسی» ظاهر شوند و بدون آنکه مسئولیت اجرایی بپذیرند، با بیانیه‌های سلبی، خود را در فضای رسانه‌ای زنده نگه دارند.

۴. هراس از «محو شدن» در جامعه آزاد:
تحلیل نهضت آزادی از اعتراضات ۱۴۰۴ بر این پیش‌فرض استوار است که در صورت گذار به یک فضای کاملاً دموکراتیک، آن‌ها همان سرنوشتی را پیدا خواهند کرد که احزاب سنتی و کمونیست در اروپای شرقی پس از فروپاشی دیوار برلین تجربه کردند: «تبخیر شدن». آن‌ها می‌دانند که در یک فضای رقابتی مدرن، مردم به جای «بیانیه»، «برنامه» می‌خواهند؛ چیزی که این جریان در طول دهه‌ها نشان داده فاقد آن است.

نتیجه‌گیری:
بیانیه نهضت آزادی در سال ۱۴۰۴، بیش از آنکه اصلاح‌طلبانه باشد، تلاشی برای «بقا» است. آن‌ها ترجیح می‌دهند به عنوان یک اپوزیسیون حاشیه‌ای و سلبریتی رسانه ای در ساختار فعلی باقی بمانند تا اینکه در یک انتخابات آزاد، با واقعیتِ «نداشتن پایگاه اجتماعی» روبرو شده و برای همیشه از صحنه سیاسی حذف شوند.

پیامی از گروه پیمان‌ملی

میگم میدونستید. سال ۵۷ سال اسب بوده و سال ۴۰۵ هم سال اسب

مطمئن باشید این رژیم به انتها رسیده و باید بره

این کیه؟