پهپادهایی که آسمان شهرهای اوکراین را تاریک می‌کنند، توسط همان کارخانه‌هایی ساخته شده‌اند که توسط همان رژیمی تأسیس شده‌اند که نظارت پهپادی را بر فراز خیابان‌های تهران برای شکار معترضان در تاریکی مستقر کرده بود.

آنها مختصات را به تک تیراندازها و جوخه‌های دستگیری که تحت قطعی اینترنتی که خودشان تحمیل کرده بودند، فعالیت می‌کردند، می‌دادند. همان پهپادها برای مسلح کردن نیروهای نیابتی رژیم در سراسر خاورمیانه مستقر شده‌اند.

پهپاد شاهد تفاوتی بین یک بلوک مسکونی در خارکف، یک میدان اعتراضی در تهران یا دفاتر تجاری در دبی قائل نمی‌شود.

این پهپاد در خدمت همان اربابان است و همان دستور کار را پیش می‌برد، نابودی هرگونه حق حاکمیت مردم برای تعیین آینده خود.

تهران و مسکو صرفاً همسو نیستند. آنها صرفاً شرکای راحت فعلی نیستند. آنها طراحان مشترک هرج و مرج هستند.

دکترینی که نظم بین‌المللی مبتنی بر قانون، تحمیلی از سوی غرب است که باید برچیده شود، مرزها پیشنهادی هستند، حاکمیت متعلق به قدرتمندان است، هر چقدر هم که شرور باشند، و نه به مردم، هر چقدر هم که درستکار باشند. اینکه دموکراسی‌ها ذاتاً ضعیف هستند و می‌توان آنها را وادار به تسلیم کرد.

این یک محور جدید نیست. جمهوری اسلامی ۴۷ سال است که نسخه خود از این جنگ را علیه مردم ایران به راه انداخته است. ابتدا علیه آنها، سپس علیه همسایگانش، سپس علیه هر نظمی که آن را محدود کرده است.

روسیه دهه‌هاست که نسخه خود را علیه دموکرات‌های خود، علیه گرجستان و به طور مشترک با جمهوری اسلامی علیه سوریه و اوکراین به کار گرفته است.

آنچه تغییر کرده این است که آنها دیگر این کار را به صورت موازی انجام نمی‌دهند. آنها این کار را با هم، هماهنگ و با جسارت انجام می‌دهند.

یک اوکراین دموکراتیک که پابرجا بماند، چراغ راه هر مردمی است که در معرض تجاوز خارجی قرار دارند.

یک ایران دموکراتیک که سر بر می‌آورد، چراغ راه هر مردمی است که تحت ستم مذهبی زندگی می‌کنند. هر یک از پیروزی‌های ما، دیگری را تقویت می‌کند. هر یک از شکست‌های ما، همان نیروها را جسورتر می‌کند.

به همین دلیل است که من خواستار یک ائتلاف فراآتلانتیکی هستم، نه صرفاً برای حمایت از اوکراین و نه صرفاً برای فشار بر جمهوری اسلامی، بلکه برای مقابله با محور مسکو-تهران به عنوان ابزاری برای اجرای هماهنگ تحریم‌ها که به یک طرف محور اجازه نمی‌دهد فشار بر طرف دیگر را جبران کند.

رضاشاه دوم در اودسا:

از من پرسیده شده که آیا نگران دوام جمهوری اسلامی هستم. آیا ادامه بقای رژیم باید انتظارات را تعدیل کند؟

پاسخ من خیر است - من رژیمی را می‌بینم که در ژانویه از عوامل حزب‌الله و شبه‌نظامیان عراقی و افغان برای سرکوب مردم خود استفاده کرد، نه به این دلیل که قوی بود، بلکه به این دلیل که دیگر نمی‌توانست به نیروهای امنیتی خودش برای شلیک به شهروندان ایرانی کاملاً اعتماد کند.

من یک نهاد نظامی و اطلاعاتی را می‌بینم که دفاع بیرونی آن در معرض خطر قرار گرفته و تضعیف شده است.

جمهوری اسلامی قوی‌تر از یک سال پیش نیست. توخالی‌تر شده است. ظاهر هنوز پابرجاست، اما ساختار پشت آن نه.

آنچه اکنون مورد نیاز است، صبر با رژیم نیست. بلکه فوریت در حمایت از مردمی است که علیه آن قیام کرده‌اند.

ثبات در پیام‌رسانی مهم است، نه سردرگمی.

وقتی سردرگمی دارید، سخت است که از عناصری که می‌خواهند به ما بپیوندند انتظار داشته باشید که تردید نکنند، زیرا مطمئن نیستند که شما چقدر به پایان دادن به این رژیم متعهد هستید.

اگر جداشدگان بدانند که فروپاشی قریب‌الوقوعی در پیش است، این امر جدایی را تسهیل می‌کند و مردم را جسورتر می‌کند.

منظورم از تغییر رژیم، تغییر کامل است، نه تغییر جزئی. این رژیم هرگز نمی‌تواند خود را با یک شریک صادق وفق دهد. نمی‌توانید به آنها اعتماد کنید.