حوری
1.36K subscribers
1.23K photos
646 videos
3 files
2.32K links
زن، خانواده، محیط زیست
Download Telegram
جنگِ آب در تهران!

امیر عباس هویدا‌ نخست وزیر وقت ایران در زمان شاه در ۵۴ سال پیش گفته بود توسعه بدون قاعده بی معناست و بعدها می تواند حیات یک کشور را با بحران های جدی و خطر آفرین مواجه کند. همان زمان که در تهران و تقریبا بخش وسیعی از ایران از آسمان برکت بر زمین می ریخت و حیاتِ دشت ها و کوه ها و مزارع را باران های پر رحمتِ آسمان سرشار کرده بود و وضعیت آب نسبتا خوب بود و سدها هم به شکرانه ی مدیریتی کارآمد پر بودند و از همه مهمتر مصرف آب و برق خیلی کمتر از حالا بود و ماینری وجود نداشت ؛ این سخنان ایراد شده بود. یعنی همان زمان مدیران می دانستند که اگر برنامه ریزی درست در مصرف آب نداشته باشند و نتوانند از منابع آبی در کشور درست استفاده کنند زمانی فراخواهد رسید که آب به اصلی ترین و مهم ترین بحرانِ روز تبدیل شود و ملتی را به شدت گرفتار کند. ملتی که هم جمعیتش زیاد خواهد شد و هم توقعش.

و حالا در سال ۱۴۰۴ این بحران و فاجعه به شکلی وحشتناک خود را نشان داده تا واهمه ای که مدیران قبلی از بحث آب و کمبود آن و هدر رفت منابع آبی در کشور داشتند؛ خود را نشان دهد.

متاسفانه گزارش‌هایی موثق و واقعی وجود دارند که نشان می‌دهند برخی از سدها در ایران آب ندارند و این موضوع نگرانی‌ هایی را در مورد بحران آب در کشور ایجاد کرده که دارد روز به روز تشدید هم می شود‌‌. شاید یکی از اصلی‌ترین دلایل کاهش حجم آب سدها؛ کاهش چشمگیر میزان بارندگی در سال‌های اخیر باشد و از آن طرف همزمان با کاهش بارندگی مصرف آب در بخش‌های مختلف از جمله کشاورزی و شرب هم افزایش چشمگیری یافته که این موضوع نیز به کاهش ذخایر آبی سدها در ایران کمک کرده است.

تغییرات اقلیمی و افزایش دما هم در این داستان غم انگیز بی‌تاثیر نبوده و باعث تبخیر بیشتر آب از مخازن سدها و کاهش میزان آب ورودی به آنها شده. بر اساس همین گزارش‌ها حجم آب موجود در مخازن سدهای کشور نسبت به سال گذشته کاهش قابل توجهی داشته و حجم پر شدگی آنها به زیر ۲۰ درصد رسیده.

اگر بگوییم ایران تشنه است و حالا دارد با خشکسالی ۵۷ ساله دست و پنجه نرم می‌کند بیراه نگفته ایم. آخرین وضعیت سدهای تهران شکلِ خطرناکِ زیستِ مردم را در این شرائط بحرانی به خوبی بازگویی می کند و با زبان بی زبانی می گوید که برای ایران و خاصه شهر تهران اصلا شرایط مناسبی در پیش رو نیست.
آن طور که اعلام شده سد کرج تنها ۷ درصد؛ سد لار یک درصد و سدهای لتیان و ماملو ۱۲ درصد پر شدگی دارند.

مسئولان هم در وزارت نیرو هشدار داده‌اند که اگر مصرف آب مدیریت نشود؛ پایتخت طی روزهای آتی با چالش‌های جدی در تأمین آب مواجه خواهد شد. سد کرج تنها ۷ درصد پر شدگی دارد که در طول تاریخ بهره‌ برداری این سد بی‌ سابقه بوده. حالا کار به جایی رسیده که الزاما شهروندان باید مصرف آب خود را حداقل ۲۰ درصد کاهش دهند تا از این طریق از اعمال محدودیت‌های ناگزیر در تأمین آب جلوگیری شود.

در این شرایط مدیریت مصرف دیگر یک انتخاب نیست که یک ضرورت حیاتی ست که باید به‌صورت ویژه مورد توجه همه شهروندان قرار گیرد. که اگر داستان وارونه روایت شود ؛ جنگ‌ بعدی در تهران جنگ بر سر آب خواهد بود.

✍جعفر بخشی بی نیاز
@hooreechannel 🌹
👍5
آیا ساده‌زیستی حاکمی، ناکارآمدی او را توجیه یا جیران می‌کند؟

متأسفانه گاهی اوقات برخی مسئولین در جامعه ایران، برای توجیه برخی ناکارآمدی‌ها و فساد‌های موجود در سیستم حاکمیت، دست به ادعاهایی می‌زنند که انسان را متحیر می‌کند.

یکی از این ادعا‌ها و توجیهات که بسیار مطرح میشود، مسئله‌ی ساده‌زیستی برخی از مقامات عالی در درون حاکمیت است.
آخر چگونه ممکن است ساده‌زیستی حاکمی(حتی اگر شک و تردیدی هم در اصل آن ساده‌زیستی وجود نداشته باشد)، میتواند توجیه‌کننده‌ی ناکارآمدی و فساد موجود در سیستم باشد.
ساده‌زیستی یک حاکم نمی‌تواند جبران ناکارآمدی او را بکند.

ساده‌زیستی ممکن است گاهی به عنوان نشانه‌ای از صداقت یا نزدیکی به مردم باشد، اما فساد در سیستم و ناکارآمدی و خود‌رأی بودن در مدیریت، تصمیم‌گیری یا اجرای سیاست‌ها، مستقیماً بر کیفیت حکمرانی و زندگی مردم تأثیر می‌گذارد.
یک حاکم ناکارآمد، حتی اگر ساده‌زیست باشد، نمی‌تواند مشکلات ساختاری، اقتصادی یا اجتماعی را حل کند، زیرا این مسائل نیازمند شایستگی، تدبیر و توانایی است.

در اینجا ذکر ماجرایی از امام کاظم علیه‌السلام از کتاب شریف الکافی مرحوم کلینی، به روشن‌تر شدن مسئله کمک خواهد کرد.
عباس‌ بن هلال(غلام امام) می‌گوید:
به امام کاظم علیه‌السلام عرض کردم، «فدایت شوم، برای مردم عجیب و شگفت‌آور کسی است که غذای سفت و نامرغوب بخورد، لباس ضخیم بپوشد و متواضع و فروتن باشد» (یعنی چنین رهبری با چنین ویژگی‌هایی مردم را شگفت‌زده کرده و مورد توجه و قبول مردم قرار می‌گیرد)
امام پاسخ فرمودند:
مگر نمی‌‌دانی‌ كه حضرت يوسف عليه السّلام پيامبر و پسر پيامبر بود، قباهای‌ ديبا زركوب می‌‌پوشيد و در مجالس آل فرعون می‌‌نشست و حكومت می‌‌نمود. اما مردم به لباس او احتياج نداشتند؛ بلكه فقط‍‌ به دادگری‌ او نياز داشتند. همانا كه از امام فقط‍‌ انتظار می‌‌رود كه هرگاه سخنی‌ می‌‌گويد، راست بگويد، هرگاه وعده می‌‌دهد، به آن عمل كند و هرگاه حكم می‌‌كند، عدل را رعايت نمايد.

همانگونه که ملاحظه می‌کنید، امام در این بیان نورانی، سه ویژگی مهم صداقت در گفتار، صداقت در وعده و عدالت در حکم و حکومت را مهم‌ترین ویژگی یک حاکم و رهبر جامعه معرفی کرده و هیچ ایرادی به عدم ساده‌زیستی چنین حاکمی نگرفته و یوسف نبی علیه‌السلام را به عنوان نمونه‌ای از چنین حاکمی، مطرح می‌کنند

ساده‌زیستی ممکن است تا مدتی تصویر مثبتی ایجاد کند، اما بدون عملکرد مؤثر، تأثیر آن محدود و تبدیل به نمایش شده و کسی آن را باور نخواهد کرد.

✍س.ح.افضلی
@hooreechannel 🌹
👍2
زخم گرسنگی بر چهره کودکان ایرانی

خبرهای خوبی از سرانه مصرف گوشت، مرغ، لبنیات، میوه و فیبر به گوش نمی‌رسد؛ بررسی داده‌های آماری وزارت بهداشت، مرکز داده‌های باز ایران، مرکز پژوهش‌های مجلس، اداره امور فراورده‌های غذایی و آشامیدنی سازمان غذا و دارو و همچنین رصد میدانی مناطق مختلف کشور از سوی دیگر، در پژوهشی که به کوشش جمعی از داوطلبان یکی از نهادهای مدنی انجام شده و نتایج آن در اختیار «شرق» قرار گرفته، مهر تأییدی بر این وضعیت است.

بحران تغذیه، در تقاطع با اقتصاد، بیکاری و اعتیاد خانوارهای فرودست جامعه سبب شده سفره‌های آنها روز‌به‌روز کوچک‌تر شود. پیوند ساختاری فقر غذایی با آسیب‌های اجتماعی و در مقابل، فقدان حمایت اجتماعی سبب شده مواد غذایی اولیه به کالایی لوکس تبدل شود و در این وضعیت کودکان بیش از هر گروه دیگری آسیب می‌بینند.

سفره‌هایی بدون پروتئین
در سایه‌ تورم فزاینده، کمبود آب و برق و به طور کلی ناترازی انرژی، بحرانی عمیق و آرام نیز در کف جامعه در حال گسترش است: فقر غذایی.

به‌تازگی تعدادی از فعالان اجتماعی و داوطلبان یکی از نهادهای مدنی که همه آموزش دیده‌اند، با انجام پژوهشی به بررسی عمیق این آسیب اجتماعی پرداخته و نتیجه این پژوهش را در اختیار «شرق» قرار داده‌اند.
داده‌ها با روش خوداظهاری خانواده‌ها گردآوری شده‌‌اند، اما این فرایند از سوی مددکاران اجتماعی داوطلب آموزش‌دیده انجام شده است؛ عاملی که به افزایش دقت و درستی پاسخ‌ها، به‌ویژه در زمینه‌های حساسی مانند وضعیت معیشت و اعتیاد، کمک کرده است.

همچنین یادآوری این نکته ضروری است که تحلیل‌های این پژوهش جنبه توصیفی دارد، توزیع ناهمگون جغرافیایی، بر تحلیل داده‌ها تأثیر گذاشته و لزوم احتیاط در تعمیم نتایج به کل کشور را یادآور می‌شود.

پژوهش حاضر که بر‌اساس ۴۰۲ پرسش‌نامه‌، گردآوری و تدوین‌ شده، نشان می‌دهد بخش چشمگیری از خانواده‌های مورد مطالعه با مشکلات جدی در تأمین پروتئین، لبنیات و حداقل‌های تغذیه‌ای مواجه‌اند.
در این پیمایش، داده‌ها از ۱۴ منطقه‌ کشور گردآوری شده‌اند. بیشترین مشارکت از استان لرستان با ۲۶۱ پرسش‌نامه (۶۴.۹ درصد) ثبت شده است و دیگر مناطق عبارت‌اند از: سیستان‌و‌بلوچستان، مریوان، سنندج، پاکدشت، کرمان، یزد، بوشهر، گنبد کاووس، کرمانشاه، شهریار و محله‌های فرحزاد، دروازه‌ غار و شاهپور تهران. از میان ۴۰۲ پرسش‌نامه، بیشترین داده‌ها از استان لرستان (۶۵ درصد از کل نمونه) و کمترین از مناطق شهریار و فرحزاد گردآوری شده است. در حدود ۵۳ درصد از خانوارها مردان، ۴۳ درصد زنان و چهار درصد دیگر افراد سرپرستی خانواده را بر عهده داشته‌اند.

داده‌های این پژوهش نشان می‌دهد منشأ فقر غذایی در خانواده‌های بررسی‌شده، اقتصاد، بیکاری و اعتیاد بوده است.
دلایل اصلی تأمین‌نشدن غذای مناسب طبق پاسخ‌های ارائه‌شده به این شرح است: اقتصاد ضعیف خانواد، ۴۳.۸ درصد؛ بیکاری سرپرست خانوار، ۳۲.۶ درصد، از‌کارافتادگی و نداشتن منبع درآمد، ۱۱.۷ درصد، اعتیاد سرپرست خانوار، ۵.۵ درصد و فقدان سرپرست، ۶.۵ درصد.
به‌این‌ترتیب، بیش از ۸۰ درصد از پاسخ‌ها مستقیم یا غیرمستقیم به نبود درآمد پایدار و اشتغال اشاره کرده‌‌اند.

یکی از وجوه درخورتوجه در این پژوهش، خالی‌بودن سفره‌های ایرانی از پروتئین بود. تحلیل رابطه‌ اشتغال سرپرست خانوار با مصرف پروتئین (گوشت، مرغ، تخم‌مرغ و حبوبات) در وعده‌های غذایی خانوار حاوی واقعیتی هشداردهنده بود. چرا‌که تنها 1.7 درصد از خانوارها اعلام کردند که روزانه پروتئین مصرف می‌کنند. 26.9 درصد از کل خانوارها گفته‌اند هیچ‌گونه پروتئینی مصرف نمی‌کنند و در میان خانوارهای دارای شغل موقت، بیش از ۹۳ درصد کمتر از هفته‌ای یک‌ بار پروتئین مصرف می‌کنند یا اصلا پروتئین مصرف نمی‌کنند.
در خانوارهای دارای سرپرست بیکار نیز این نسبت به ۹۵ درصد می‌رسد. البته مصرف لبنیات نیز تعریف چندانی در این خانواده‌ها ندارد و بحران تغذیه جدی برای کودکان به شمار می‌رود.....

✍نیلوفر حامدی٭گزارشگر روزنامه شرق

@hooreechannel 🌹
❤1
نگاهی به پیاده‌روی اربعین

یکی از بهترین راه‌ها و مسیرهایی است‌ که مسافرش را از فقر به فراموشی می‌برد.
این راه تضمینی است. چرا؟ چون سال‌هاست جواب داده.

چگونه؟
‌‌در کشوری که بیمار، جان می‌دهد چون توان خرید دارو را با دلار آزاد ندارد،  زائر اربعین با ارز دولتی به زیارت می‌رود.

برق در بیمارستان‌ها قطع است، در بیابان‌های داغ عراق، یخچال موکب مثل بنز کار می‌کند.

بودجه ساخت مدرسه برای دانش‌آموزان کپرمدرسه نداریم اما برای ساخت ایستگاه‌های میان راهی پول کافی هست.

هزینه غذای گرم ( کباب و مخلفات) برای زائران از جیب فقرای داخل کشور تأمین می‌شود.

چرا حکومت چنین خرجی می‌کند؟ بهترین راه برای پنهان کردن زوال عدالت، برگزاری نمایش ایمان است.
یکی نوشته بود:
«ایرانی پیاده میره کربلا، عراقی با لندکروز میاد چالوس…
خیلی مونده بفهمیم دنیا چجوره…»
این فقط یک شوخی تلخ نیست. این تصویر، آیینه‌ای‌ست از یک مهندسی عظیم ذهن و جامعه.
مردم، با فقر، بیکاری، بی‌آبی، و بی‌امیدی در کشور خود، پیاده به کشوری دیگر می‌روند تا خود را در چیزی بیرون از واقعیت رنج‌آورشان معنا کنند.

جمهوری اسلامی با تخصیص بودجه‌های کلان، خدمات مجانی، ارز ترجیحی و پوشش تبلیغاتی، پیاده‌روی اربعین را به یک «کاروان امید» در دل فقر بدل کرده. مردم می‌روند، چون تنها جایی‌ست که نظام به آن‌ها «اجازه حضور داشتن» می‌دهد.

اما هدف جمهوری اسلامی چیست؟
پیاده‌روی اربعین برای حکومت، یک ابزار ژئوپولیتیک است: پیوند ایدئولوژیک ایران-عراق تقویت می‌شود تا «عمق راهبردی شیعی» تثبیت گردد.
یک مانور ایدئولوژیک است: وفاداری مذهبی جای اعتراض اجتماعی را بگیرد.
یک روش سرکوب خاموش است: فقر و نارضایتی به سکوت و تمکین تبدیل شود.

و نتیجه؟ رسیدن به حالت ایده‌آل مسخ توده‌ها.
ملتی که می‌توانست اعتراض کند، گریه می‌کند.
و حکومتی که باید پاسخ بدهد، برایت ثواب می‌نویسد.

ای کاش زائر اربعین بداند او راه نمی‌رود، دارد راه می‌دهد؛ راه می‌دهد که با پول‌ خودش و ما، باورش را علیه‌ اکثریت جامعه مصرف کنند.

دردناک است که جمهوری اسلامی سال‌هاست که خوب می‌داند چطور با «اشک»، دردها را پاک کند،
نه از صورت مردم، که از صورت مسئله.

✍زهرا عبدی
@hooreechannel 🌹
👎16👍11
🔺️برخی از عجیب ترین ازدواج های ایران در سال ۱۴۰۴/خبرفوری

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
دنیای مان که آباد شد بماند!
عجب آخرتی ساختند!


١٣ صفر است و بازار تهران غلغله و ازدحام‌ خرید جا سوییچی و خرده تکه‌های طلا ر‌ونق بازاری است که در بخش قابل توجهی از عرفش چند سالی است باور و مد شده برکت/جادویی در این روز هست که با خرید کردن در آن سرنوشت اقتصادی انسان از عوالم غیب تغییر کرده و خریدار همان سال صاحب مسکن و خودرو می‌شود!

حقیقتا این دستاورد عظیمی است!
سوق دادن ملتی شریعت‌مدار که حالا با منطق اقتصادی باید بیش از صد سال برای خانه‌دار شدن در یک کلان شهری که آب و برقش قطع است، صبر کنند به توهم گره گشاییِ ماورای ١٣ صفر و توسط از ما بهتران!

چند روز پیش بود که ویدوهایی را از غواصی مردم محلی و بیرون کشیدن خنزر و پنزرهای کف رودخانه‌ شهری مشاهده می‌کردم!
به غیر از دعا و طلسم و استخوان نوشته و ... یک مورد برایم بسیار جالب بود. میزان زیادی قفل و زنجیر از کف رودخانه بالا آورده بودند!

به همسر جان گفتم《این تلاش و تقلا و دست اندازی به علوم غریبه برای گشایش رزق و روزی قابل فهم است وقتی علوم قریبه‌ی حاکمیت اقتصادی چنین قفل است اما اینهمه قفل و زنجیر برای بستن کار دیگری خیلی عجیب است!》

همسر جان گفت《چرا عجیب؟ وقتی عوام مردم در این تنگنای اقتصادی و این عسرت زمانه‌ سود و برد و بالا رفتن کسی را می‌بينند و خود را درون چاه قرض و وام و گرفتاری نگاه می‌کنند، حتما مقداری حسادت و عقده و چشم تنگی درون روان‌شان فوران می‌کند و حتما به نظرشان، بدبختی اگر برای همه باشد، باز قابل تحمل‌تر است!》

دیدم پر بیراه نمی‌گوید!
خدا رحمت کند استاد عباسعلی عمید زنجانی را. کتابی داشت در نقد و بررسی تاریخ تصوف. مطالعه تاریخی گسترده‌ای کرده بود و نشان داده بود در طول تاریخ هر جا جنگ و بیچارگی و فلاکت رو به صعود داشته، فرهنگ عامیانه‌ی صوفی‌گری و کار به خیالات آسمانی سپردن نیز در جوامع رشد کرده و شیوخ صوفی‌نما از این کلاه پشم قابلی برای خود دست و پا کرده‌اند!

با این روند شاید کار به جایی بکشد که دیگر نتوان گفت نام دیگر عالم ملکوت عالم عقل است!

حالا باید گفت دنیا که هیچ...
چه دینی درست شد برای مردم!

یادداشت زیبا و مرتبط برادر گرامی سیدهاشم فیروزی در همین زمینه


✍یاسر عرب
@hooreechannel 🌹
❤2
روزنامه‌نگاری بر شانه‌های زنان

فضای تحریریه‌ روزنامه‌ها در سال‌های اخیر، به‌تدریج دچار تغییری محسوس شده است. اگر زمانی بیشتر نیروهای خبری را مردان تشکیل می‌دادند، امروز در بسیاری از رسانه‌ها، حضور زنان در موقعیت‌های خبرنگاری و دبیران گروه به امری معمول تبدیل شده است و حتی می‌توان تعدادی از آنها را پشت میز سردبیری نیز مشاهده کرد؛ تغییری که تدریجی و پیوسته رخ داده، آن‌قدر آرام که شاید تنها آنها که سال‌ها در فضای تحریریه‌ها قلم زده‌اند، بتوانند تفاوت‌ها و علت‌ها را تشخیص دهند.

نگاهی به تحریریه‌های امروز به‌خوبی نشان می‌دهد که در برخی از آنها حتی میزان تولیدات زنان از مردان بیشتر است؛ از پیگیری گزارش‌های شهری گرفته تا تدوین پرونده‌های اجتماعی، از مدیریت صفحات فرهنگی تا هماهنگی‌های روزمره با عکاسان و دبیران فنی.این گزارش، به مناسبت هفدهم مرداد، روز خبرنگار، نگاهی به صندلی روزنامه‌نگاران در روزنامه‌های مختلف انداخته و نسبت زنان و مردان آن را بررسی کرده است. اما پرسش این است که‌ اگرچه تحریریه‌ها روز‌به‌روز زنانه‌تر می‌شوند،‌ آیا این تغییر مبارکی است؟

... می‌توان پیش‌بینی کرد که آینده رسانه‌های ایران از آنِ زنان روزنامه‌نگار باشد، چنان‌که در منظری وسیع‌تر، آینده ایران از آنِ زنان خواهد بود: «تجربه نشان می‌دهد زنان روزنامه‌نگار بیش از مردان در پی یافتن سوژه‌های ناب و مشکلات ریشه‌دارتر جامعه هستند و این ذوق و اشتیاق، موتور پیشران روزنامه‌نگاری حرفه‌ای آینده نیز خواهد بود. احتمالا حضور پرتعداد زنان روزنامه‌نگار در رسانه‌ها آنان را به آموختن مهارت‌های فنی و فرمی روزنامه‌نگاری در قالب‌های جدید ترغیب کند و مهم‌تر اینکه زنان به‌ سراغ محتواها و سوژه‌هایی اجتماعی و اقتصادی و فرهنگی بروند که اولویت زنان جامعه ایران باشد.

همین انعکاس خواسته‌های زنانه جامعه در رسانه‌ها و از آن سو سرایت خواسته‌های برابری‌خواهانه از رسانه‌ها به جامعه می‌تواند موجب نزدیک‌تر‌شدن کل جامعه به انواع برابری‌ها از جمله برابری جنسیتی شود.
البته قدرت‌گرفتن و پررنگ‌شدن نقش زنان در روزنامه‌نگاری مسئولیت آنان را بیشتر خواهد کرد، چراکه باید پا را از دایره مسائل زنان بیرون بگذارند و با گسترش وسعت نظر خود، به مسائل کل جامعه بپردازند.

✍نیلوفر حامدی٭خبرنگار گروه جامعه روزنامه شرق

متن کامل اینجا
@hooreechannel 🌹
❤1👍1
سلام خانم شادی صدر فعال حقوق زنان!

وقتی در فرودگاه دبی پس از ده ساعت انتظار برای پرواز فرانفکورت به من ابلاغ کردند ویزایت لغو شده و‌ نمی توانی به کانادا بروی، نمی دانستم کسی که مرا از پیوستن به همسرم برای کمک و همراهی او در مسیر مبارزاتش برای آزادی زنان و مردان سرزمینم محروم کرد، یک زن بوده است!
وقتی دانستم، او یک زن است با خود گفتم، باید او را بشناسم و ببینم  کیست که مدعی حقوق زنان است و‌ یک زن را از حق طبیعی خود باز داشته است!؟

قبلا شنیده بودم چند نفر از اپوزیسیون ایرانی با پرونده سازی برای همسرم مهدی نصیری(که فروردین امسال به دلیل احتمال دستگیری و باز ماندن از فعالیتهای روشنگر رسانه ای اش به کانادا رفت) به جرم همدستی با رژیم ایران، از دولت کانادا خواسته اند ویزای ۵ ساله اش را لغو کند. ویزایی که با لغو آن، ویزای من هم باطل شد و برای مدتی نامعلوم از دیدار همسر و‌ پسرم محروم شدم.

این را هم بگویم، روزی که مهدی را پس از فیلمبرداری در آرامگاه فردوسی بازداشت و در پاسگاه شهر توس در پیش چشمانم دست بند زدند و به مشهد بردند، شوکه شدم، اما کار شمای ایرانی مخالف رژیم ایران بسیار برای من شوک آورتر بود از رفتار آن روز ماموران امنیتی آرامگاه فردوسی!

خانم صدر! من شما را نمی شناختم، چون هیچ یک از حقوقی را که شما سالهاست به دنبال مجازات ناقضان آن هستید از من نقض نشده است. مردی که بیش از چهار دهه در کنارش زیسته ام، در این سالیان، هیچگاه مرا از حقوقی که باید می داشتم محروم نکرد. من مثل برخی ها مردستیز نیستم تا همه مردان را به جرم گناه دیگر مردان محکوم کنم. من معتقدم مرد و زن اوج زیبایی خلقت هستند تا در کنار هم گاهواره ای بسازند برای ساختن انسانهایی نو و ادامه مسیری متفاوت از دیروز!

خانم شادی صدر! من نمی دانم تجربه کوتاه زندگی مشترکتان چگونه بوده که شما را به موضع مردستیزی در پوشش فعالیت برای حقوق زنان انداخته است! اما می توان حدس زد که حتما تجربه خوشایندی نبوده است! البته تجربه ناخوشایندتان از برخورد ج ا در سال ۸۸ و مبارزات شما در جبهه اصلاحات، و فرار شما از ایران نیز در فعالیتهای حقوق بشری شما تاثیری بسزا داشته است. حقوق بشری که مستمسک شما در تقاضایتان از دولت کانادا برای لغو ویزای همسرم شده است.

خانم صدر! همانطور که شما برای فرار از مجازات جمهوری اسلامی از ایران رفته اید، همسرم نیز به همین دلیل رفت. اما می دانید فرق شما با مهدی نصیری در مبارزه تان با جمهوری اسلامی چیست؟
شما قبل و بعد رفتن از ایران با فاند و کمک مالی موسسات خارجی، فعالیتهای حقوق بشری خود را پیش برده اید و مهدی نصیری، بدون حتی یک دلار کمک گرفتن از دیگران!

من به عنوان نزدیکترین فرد به او در بیش از چهل سال فراز و نشیب زندگی گواهی می دهم، همسرم با حفظ استقلال و آزادگی، ریالی و دلاری خود را وامدار کسی نکرد تا بتواند هر جا تشخیص داد مسیرش به سمت مردم دچار دست انداز شده است، راهش را تغییر دهد. همسرم بر خلاف ادعای مدعیان ارزشی که می پندارند همه چون آنان برای ماندن در قدرت حاضرند خود را و انسانیت خود را هزینه کنند و می گویند، چون به مهدی نصیری پست و مقام ندادند، در مقابل نظام قرار گرفت، می گویم، مهدی در هر جایگاهی که قرار می گرفت اول با من عهد می کرد، همیشه آماده باش به نقطه صفر برگردیم! و همیشه خود از مسئولیتهایی که داشت کناره گرفت. در حالی که هم در دوره کیهان و هم در دوره صبح، شخص اول نظام اصرار بر ماندن او و تداوم کارش داشت.

خانم شادی صدر! تلاش شما برای اخراج همسرم از کانادا نقض حقوق مسلم بشری است که برای حفظ منافع، نه تنها بر اشتباهاتش پافشاری نکرد، بلکه با شجاعت از مسیر گذشته خود برگشت و علنا بارها آن را اعلام کرد و بابت آن از مردم و ایرانیان عذرخواهی نمود و با چشم پوشی از رفاه و آسایش خود و خانواده و دیگر عزیزانش، تمام زندگی اش را وقف آزادی و آبادی ایران  کرده است و حالا تنها، در دیار غربت، دور از من و بچه ها و دیگر عزیزانش، همچنان پرتوان به راهش ادامه می دهد و‌ من امیدوارم خداوند چون همیشه یار و‌ همراهش باشد.
.
به امید دیدار تمام ایرانیان رانده شده از وطن در ایرانی آزاد و آباد.

✍فرشته مزینانی

@hooreechannel 🌹
❤25👍9👎6🔥1👏1
وقتی همه خوابیم!
 
چگونه ممکن است مردم کشوری یک روز برخیزند و ببینند «حکومت»شان می‌گوید دیگر «آب» نیست، یا بگویند دو هفته دیگر یا یک ماه یا دو ماه دیگر آب نیست؟
یا یک‌باره دیگر «برق» و «گاز» نیست، یا دیگر «پول» نیست و «پول‌»شان کاغذپاره‌ای بیش نیست و همه چیز آهسته آهسته دارد فرو می‌ریزد و زمین زیر پایشان خالی می‌شود، استادان و آموزگاران و نویسندگان و هنرمندان و پزشکان و مهندسان و سرمایه‌داران و ورزشکاران نامدار همه یا بیشینهٔ آنها رفته‌اند و کشور خالی از هر آدمی شده است که بتواند چیزی بگوید یا بیندیشد یا کاری کند که به درد کشور بخورد؟

آیا همهٔ اینها یک شبه اتفاق افتاد یا اتفاق می‌افتد؟ وظیفهٔ دولت‌ها یا حکومت‌ها و نظام‌ها چیست؟ پاسداری از «زندگی» و «ماندگاری» مردم و کشورشان یا پر کردن جیب خودشان یا خرج کردن منابع کشور به دلخواه خودشان؟
چه کسی باید «آینده‌نگر» باشد؟ چه کسی باید پیش از وقوع در پی چاره باشد؟ «دولت»، «نظام» یا «رعیت»، «پدر» خانواده یا کودکان؟

آیا می‌توان دو هفته یا یک ماه قبل از «ته کشیدن» چیزی به فکر «جبران» آن بود؟ یا آیا همیشه می‌باید منتظر معجزه‌ای در آخرین لحظه بود؟
کشور و خانواده را با «کار» و «پیش‌بینی» و «اندوخته» اداره می‌کنند یا با «معجزه»؟   
 
چرا برخی «دولت»ها یا «حکومت»ها به «آینده» و «زندگی» مردم‌شان نمی‌اندیشند و تنها در فکر «ماندگاری» خودشان در مقام کنونی یا مقامی بالاتر تا هنگام مرگ‌اند؟
آیا اگر کسی تا آخر عمرش توانست مقامی دولتی را «اشغال» کند «هنر» کرده است؟ آیا افراد باید در کارهای دولتی حتی تا پس از سن بازنشستگی شاغل باشند؟ یا «سیاست» بازنشستگی ندارد؟

چرا در «زدن» و «کشتن» و «حمله کردن» و «زندان کردن» پیشدستی و پیشگیری می‌کنند، اما در پیشگیری از «تورم» و «بیکاری» و «فقر» و «بیماری» و «مهاجرت» ناتوان‌اند؟
چرا بالادستان بازنشستگی ندارند؟ چرا آنها را نمی‌توان همچون دیگر کارمندان به دلیل ناتوانی و ناکارآمدی اخراج یا برکنار کرد؟
چرا مربی فوتبالی اگر چند تا بازی ببازد فوری اخراج می‌شود، اما عده‌ای به نام «دولت» و «حکومت» اگر تمام هست و نیست ملتی را هم به باد دهند باز می‌گویند هنوز «جان‌»تان مانده است آن را هم بدهید؟ 
 
چه کسی کشور را «اشغال» کرد؟ چه کسی «قدرت» را غصب کرد؟ چه کسی «نظارت» مردم را کنار زد؟
چگونه می‌شود تمامی مغزها و سرمایه‌های کشوری را در طی پنجاه سال کوچ داد، کدام اشغالگری با مردم کشوری می‌تواند چنین کند، سرمایه‌هایی هزاران ساله را به باد دهد و در یک کلام کشوری را چنان «بخورد» و «بفروشد» و «به باد دهد» که دیگر چیزی از آن باقی نماند!
چنین «طاعون» یا «مرگ سیاهی» چگونه بر کشوری می‌تازد؟
 
اقوام و ملت‌ها و کشورها نیز می‌میرند، همان‌گونه که بسیاری از اقوام و ملت‌ها و کشورهای گذشته از روی زمین ناپدید شدند و تنها نامی از آنها در تاریخ باقی ماند. یکی از همکاران دانشگاهی «آخوندزاده» و «آخوندمسلک» و به قولی از «محارم» و «صاحب سهم در نظام» سال‌ها پیش اندرزم می‌داد که «زیادی جوش نزنم و داد نزنم، و برای خودم دردسر درست نکنم و زندان نخرم، این کشور چند هزار سال است که با همهٔ‌ فراز و فرودهایش مانده است و باز هم خواهد ماند!»
سخنی بود که بارها از قول این و آن در روزنامه‌های به اصطلاح «اصلاح‌طلب» خوانده بودم و برخی دیگر از «روشنفکران» یا «روزنامه‌نگاران» خوش‌خیال  نیز همین «خیال خوش» را داده بودند: ایران همیشه باقی است، فرقی نمی‌کند چه کسی بر آن حکومت کند: اسکندر، عرب، ترک، مغول، روس یا انگلیس! همه می‌آیند «غارت» می‌کنند و می‌کشند و بعد «ایرانی» می‌شوند! فرهنگ ایرانی پیروز است و همه را شبیه خودش می‌کند! پس، در آینده «ایران» باز هم خواهد ماند!

اما شنیدن این سخن از زبان کسی که فلسفه خوانده است و ادعای دانستن «فلسفهٔ تحلیلی» هم دارد شگفت‌آور بود‍!
چگونه می‌توان از «بودن چیزی در گذشته» «و جان به در بردنش از بسیاری فجایع و بلایا» نتیجه گرفت قطعاً «در آینده باز هم خواهد ماند و خواهد بود!»
آیا خدا یا تاریخ (آنچه تاکنون بر دیگر کشورها و ملت‌ها در مقام روندی طبیعی گذشته است) چنین ضمانتی به کسی داده است؟ شاید این یکی با همهٔ نمونه‌های پیشین متفاوت باشد، کسی چه می‌داند، شاید «واقعاً دیگر پایان کار این کشور» باشد!

✍محمد سعید حنایی کاشانی

@hooreechannel 🌹
👍5❤2
زخم‌های نامرئی زنان باردار در حصار خشونت 

امتداد-گروه اجتماعی:
پشت نقاب تقدس مادری، میان تبلیغات پرزرق و برق افزایش جمعیت و نوای دلنشین فرزند بیشتر، زندگی شادتر، زخمی عمیق در سکوت می‌تپد: زنی باردار که روی بیلبورد‌های تبلیغاتی، او را در هاله‌ای از نور و شادی نشان می‌دهند، همانی است که پشت درهای بسته، مصداق بارز این جمله است که بارداری، سپری جادویی در برابر خشونت نیست. تصور کنید بین ۵۲ تا ۸۲.۸ درصد زنان باردار ایرانی، در شکننده‌ترین مرحله حیات، طعم حداقل یک شکل از خشونت را می‌چشند. این یعنی در اتاق انتظار هر مطب زنان‌وزایمان‌، روی نیمکت‌های شلوغ درمانگاه‌های دولتی، پشت دیوارهای خانه‌های به ظاهر آرام، حداقل یکی از هر دو زن باردار، با چهره‌های نامرئی خشونت دست‌وپنجه نرم می‌کند.

زیر سقف ترس، تهدید و تحقیر

خشونت در این دوران، نقاب‌های متعدد بر چهره می‌زند: خشونت روانی با سلاحی از تحقیر، تهدید، کنترل بیمارگونه و انزواطلبی، صدرنشین این تراژدی است. پس از آن، خشونت جنسی، اقتصادی و جسمی در رتبه‌های بعدی قرار دارند. نکته دردناک این است که بسیاری از این رفتارها حتی خشونت تلقی نمی‌شوند؛ به‌ویژه در بستر خانواده‌هایی که وظایف جنسی را یک‌طرفه تعریف کرده‌اند یا کنترل مالی مرد بر زن را طبیعی می‌دانند. از طرفی در غیاب سازوکارهای مؤثر قانونی و حمایتی در مقابله با خشونت خانگی علیه زنان باردار، می‌توان گفت که ساختارهای اجتماعی ایران به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که این نوع خشونت را نادیده می‌گیرند یا حتی آن را مشروع می‌سازند. بماند که برخی سیاست‌های جمعیتی که به فرزندآوری بدون بستر امن خانوادگی و اقتصادی تشویق می‌کنند، خود به عاملی برای بازتولید خشونت خانگی علیه زنان باردار تبدیل شده‌اند. اما چرا خشونت خانگی علیه زنان باردار بیشتر در سکوت می‌ماند؟ آیا این سکوت نتیجه هنجارهای غلط فرهنگی، ترس از طرد اجتماعی، یا نبود نهادهای حمایتگر واقعی است؟

«مهتا بذرافکن»، جامعه‌شناس در گفتگو با «امتداد» در این پیوند می‌گوید: «از نگاه جامعه‌شناختی، خشونت خانگی علیه زنان باردار را نمی‌توان پدیده‌ای منفک از بستر عمومی جامعه دانست. آنچه درون خانه رخ می‌دهد، بازتابی از بحران‌هایی است که بیرون از آن جریان دارد. بی‌ثباتی اقتصادی، فشارهای روانی ناشی از تورم، نابرابری‌های اجتماعی، و فرسایش امید عمومی، همگی فشارهایی هستند که روان افراد را در معرض آسیب قرار می‌دهند و این آسیب، خود را در فضاهای خصوصی، جایی که نظارتی وجود ندارد، آشکار می‌کند».

«خانه، که از آن انتظار می‌رود مأمن و محل آرامش باشد، به‌واسطه این فشارهای بیرونی، به میدان تخلیه خشونت‌های انباشته‌شده تبدیل می‌شود. در این فضا، خشونت نه تنها بروز می‌یابد، بلکه پنهان هم می‌ماند. پنهان‌کاریِ ساختاریافته، یکی از ویژگی‌های مهم خشونت خانگی است، به‌ویژه در دوره‌هایی مانند بارداری که به‌صورت عرفی، انتظار حمایت وجود دارد اما واقعیت معکوس است».

او درباره مغفول ماندن بحران خشونت علیه زنان باردار می‌گوید: «ما در زیست روزمره خود، کمتر با خشونت علیه زنان باردار مواجه می‌شویم؛ نه به این دلیل که وجود ندارد، بلکه چون عموماً ابراز نمی‌شود. این پدیده اغلب از مسیرهای غیرمستقیم، مانند مراجعات پزشکی، علائم روان‌تنی یا گزارش‌های محدود مددکاری، خود را نشان می‌دهد. ساختار خانواده، به‌ویژه در جوامع سنتی و بسته، ملاحظاتی دارد که افشای خشونت را تقریباً ناممکن می‌کند».

«ترس از طرد، انگ اجتماعی، تنهایی، یا مواجهه با پیامدهایی نظیر طلاق، زن را در موقعیتی قرار می‌دهد که ترجیح می‌دهد رنج را بپوشاند تا آن را بیان کند. در بسیاری از موارد، زن در دو جبهه تحت فشار قرار می‌گیرد: هم از سوی خانواده همسر و حتی خانواده خودش، که گاه با نگاهی سرزنش‌گر، او را مقصر اصلی تلقی می‌کنند؛ و هم از سوی نظام حقوقی که برای اثبات خشونت، فرآیندی طاقت‌فرسا و فرساینده طراحی کرده است.

قوانین فعلی، مانند چتری سوراخ، نمی‌توانند زنان باردار را از طوفان خشونت پناه دهند. فقدان پناهگاه‌های امن ویژه‌ی زنان باردار خشونت‌دیده، ضعف در اجرای قوانین حمایتی موجود و نبود آموزش اجباری برای کادر درمان درباره‌ی غربالگری خشونت، حلقه‌های گمشده‌ این زنجیره‌ شوم هستند».

ریشه‌ها و بازتولید خشونت
طبق نتایج پژوهش‌ها، بیش از ۶۰ درصد زنانی که در دوران بارداری خشونت دیده‌اند، سابقه قبلی مشاهده خشونت در خانواده خود داشته‌اند. این یعنی خشونت خانگی نه‌فقط یک کنش لحظه‌ای بلکه بخشی از یک زنجیره تاریخی و بین‌نسلی است. کودکانی که شاهد خشونت پدر علیه مادر هستند، بعدها با احتمال بیشتری به اعمال خشونت روی شریک زندگی خود دست می‌زنند یا قربانی خشونت می‌شوند.

👈🏻متن کامل

@emtedadnet
@hooreechannel 🌹
❤2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
با حس گناه پرسید: من اصلا دلم برای پدر و مادرم تنگ نمیشه و وقتی باهاشون حرف می‌زنم کلافه میشم. این یعنی من مشکل دارم؟

این ویدیو جواب سوال ایشان است:

✍دکتر روح الله صدیق

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍3
تاریکی‌های مشکوک؛
وقتی برق خانه‌ها می‌رود، اما مصرف شهر پایین نمی‌آید


مردم منظمی شده‌ایم! برای اینکه سر ساعت اعلام شده برق‌ها قطع می‌شود تا قبل از آن به کارهایمان می‌رسیم! همین‌قدر مطیع، همین‌قدر با برنامه!

این روزها که خاموشی‌ها دوباره مهمان ناخوانده زندگی مردم شده‌، خانه‌ها کولر روشن ندارند، چراغ‌ها سوسو می‌زنند و برنامه روزانه همه مردم زیر و رو شده  یک مساله همچنان بدون تغییر باقی مانده که جای سوال دارد: مصرف خانگی آن‌قدر بالا نیست که چنین فشار شدیدی بر شبکه ایجاد کند. پس این همه برق کجا می‌رود؟

انگشت اتهام مدت‌هاست به سمت مزرعه‌های استخراج رمزارز نشانه رفته؛ تجهیزاتی که مانند هیولاهای بی‌صدا، برق را می‌بلعند و گرمایی بی‌ثمر به جا می‌گذارند. ماینرها می‌توانند در دل یک سوله صنعتی باشند، یا در گوشه یک انبار متروکه، یا حتی در اتاق‌های کوچک روستاها. شبکه برق اما با وجود پیشرفت‌های فنی، هنوز بهانه‌ای آماده دارد: «تشخیص موقعیت دقیق این مصرف‌کنندگان دشوار است.»

اما مگر نه اینکه سامانه‌های پایش هوشمند می‌توانند لحظه‌به‌لحظه بار شبکه را رصد کنند؟ مگر نوسان‌های غیرطبیعی و بار ثابت و پیوسته ماینرها الگوی مشخصی ندارد؟ چرا سال‌هاست همین «مصرف ناشناس» قربانی خود را در خانه‌ها پیدا می‌کند و نه در مراکز غیرمجاز؟

اگر قرار بود مصارف خانگی علت این بی برقی باشد با این حجم از خاموشی قطعا باید اوضاع بهتر می‌شد، کمبودها رخت برمی‌بستند و می‌رفتند اما روال سابق همچنان پابرجاست! کسی هم پاسخگو نیست!

اما مشکل، نبود ابزار شناسایی نیست؛ مشکل، نبود اراده است. جایی که شاید پای مجوزهای خاص وسط باشد، خاموشی فقط سهم مردم می‌شود، نه ماینرها.

وقتی دولت از مردم می‌خواهد کولرها را خاموش کنند و لامپ‌های اضافه روشن نکنند، بد نیست بگوید چند مزرعه غیرمجاز را امسال کشف کرده، و چند مجوز پرمصرف هنوز بی‌دلیل تمدید می‌شود. تا آن روز، هر بار که برق می‌رود، ما می‌مانیم و یک سؤال ساده: «برق ما، دقیقاً کجا مصرف می‌شود؟»

در سایه این ابهام، هر بار که کلید قطع برق در محله‌ای پایین می‌آید، مردم با خود می‌پرسند: آیا این خاموشی سهم ماست تا مزارع پنهان در جایی دیگر بی‌وقفه کار کنند؟ و شاید پرسش بزرگ‌تر این باشد که تا چه زمانی، تاریکی خانه‌ها چراغ درآمد دیگران را روشن خواهد کرد؟!

✍ نسترن ماهور٭گروه اقتصادی چندثانیه

@hooreechannel 🌹
👍7❤2👌2
❤️ زنان له و علیه جنبش ملی شدن صنعت نفت

دو ویژگیِ تاریخ‌نگاری، نقش زنان را نامرئی کرده و بررسی جایگاه آنان در تحولات اجتماعی را دشوار کرده است: نخست اینکه تاریخ، تاریخی مذکر است؛ یعنی عمدتاً درباره مردان، برای مردان و به دست مردان نوشته شده یا روایت شده است؛ و دوم، تمرکز تاریخ بر شخصیت‌ها و نخبگان است و از آنجا که زنان در شمار شخصیت‌های سیاسی نبوده‌اند،

بنابراین بازخوانی تاریخی و اجتماعی وضعیت و نقش زنان به‌عنوان نیمی از جامعه، کاری دشوار است و نه با خواندن صرف تاریخ، بلکه تنها از طریق پژوهش دقیق در تاریخ امکان‌پذیر است.
رؤیت‌پذیری زنان در سه بزنگاه تاریخی معاصر -انقلاب مشروطه، ملی شدن صنعت نفت و انقلاب ۱۳۵۷- وضعیت یکسانی نداشته است.

در انقلاب مشروطه، نقش زنان روشن، برجسته و مشهود بود، درحالی‌که در دو رویداد متأخرتر (ملی شدن نفت و انقلاب ۵۷) با وجود تقدم زمانی، حضور زنان کم‌رنگ‌تر به ثبت رسیده است. این تفاوت را می‌توان چنین تبیین کرد:

🌸به نظر می‌رسد در انقلاب‌ها و جنبش‌هایی با یک رهبری کاریزماتیک مردانه، جایگاه توده‌های مردم و به‌ویژه زنان تحت ‌الشعاع چهره رهبر و آرمان‌های بزرگی مانند مبارزه با امپریالیسم قرار گرفته است، اما در انقلاب مشروطه که فاقد یک رهبری واحد و شخصیت کاریزماتیک بود و گروهی از روشنفکران و سیاستمداران آن را هدایت می‌کردند، نقش زنان بیشتر به چشم می‌آید. این الگو در اعتراضات اخیر ایران نیز تکرار شده و باز هم نقش زنان برجسته‌تر و بیشتر مورد توجه است.

🌸 با وجود دشواری‌های بررسی نقش زنان در بزنگاه‌های تاریخی، پژوهش‌های تاریخی نشان می‌دهد زنان در فاصله ملی شدن نفت تا کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ فعال بوده‌اند و برخلاف تصور رایج، نه‌تنها خانه‌نشین نبوده‌اند، بلکه به وقایع پیرامون خود بی‌اعتنا نبوده‌اند.

زنان عموماً در بازخوانی تاریخی تحولات اجتماعی غایب و نامرئی هستند و روشن شدن وضعیت و نقش آن‌ها نیازمند پژوهش در تاریخ است.
اگرچه در تاریخ به وضعیت و نقش زنان در دوره ملی شدن صنعت نفت تا کودتا بی‌اعتنایی شده، اما بازخوانی فمینیستی آن نشان می‌دهد زنان در این تحولات نقش‌آفرینی کرده‌اند و در دو جبهه حامیان و مخالفان ملی شدن نفت حضور داشته‌اند. در جبهه حامیان و همراهان جنبش، کنشگران حرفه‌ای و سازمان‌یافته و نیز کنشگران تابع هر چه در توان داشتند برای پیشبرد ملی شدن صنعت نفت و پیروزی این مبارزه ضد امپریالیستی و ضد استعماری انجام دادند.

کنشگران حرفه‌ای و سازمان‌یافته در کنار مبارزه برای ملی شدن نفت سعی کردند در سال‌هایی که دوران شکوفایی مشارکت سیاسی جامعه ایران بود حق رأی را کسب کنند که با مخالفت نیروهای سنتی و سیطره مردسالاری ناکام ماندند و زنان از این حق محروم شدند.

در جبهه ضد جنبش ملی شدن نفت و کودتاچیان هم سه دسته از کنشگران زن شامل کنشگران متنفذ کاخ‌نشین، کنشگران بیگانه و امپریالیست و کنشگران مطرود و منفعت‌جو شناسایی شدند. حضور این سه دسته از کنشگران زن از آن‌رو اهمیت دارد که بدانیم در آن دوره مخالفان ملی شدن نفت و کودتاچیان صرفاً چهره مردانه نداشته‌اند و زنان نیز چه با دسیسه‌چینی پشت پرده، چه با مشاوره تخصصی و چه با هیاهو و آشوب خیابانی، در آن شرکت داشتند.

✍سیمین کاظمی
✅ادامه مطلب

@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
المراعی!
جراح مغزی که‌خود به جراحی مغز نیاز دارد

رئیس جمهور عزیزمان طی یک سخنرانی پرحرارت رد و تاثیرگذار گفته است: «نه آبی زیر پایمان مانده و نه پشت سدها. غیر از قطع کردن آب انتخابی نمانده ، یک نفر بیاید بگوید چه کنیم»

بد نیست نگاهی بیاندازیم ببینیم شرایط آب مملکت ما با عربستان چه وجه مقایسه ای دارد:

عربستان، یک بیابان یکپارچه بدون حتی یک رودخانه دائمی، با منابع آبی به شدت محدود و عمدتا غیرقابل تجدید با سرانه ۱۰۰ متر مکعب در سال که حتی ۷۰ درصد آب آشامیدنی مردمش را از آب شیرین کنی دریا تامین میکند چگونه در برابر ایران با این مقدار رودخانه و منابع تجدید پذیر با سرانه سالیانه ۱۲۰۰ متر مکعب ( ۲۰ سال پیش ۴۰۰۰ متر مکعب بود) امنیت آبی بیشتری دارد؟!

چگونه باور پذیر است بزرگترین شرکت لبنیات یکپارچه در جهان وسط صحرای بی آب و علف عربستان با این وضعیت آبی متولد و متبلور شود؟

«المراعی» چهارمین برند باارزش لبنیات جهان با ارزش ۴ میلیارد دلار و با رشد ۱۶ درصد در سال، به تنهایی نیمی از بازار لبنیات عربستان و با ۱۵۰ میلیون مصرف کننده، نیمی از بازار لبنیات خاور میانه را در دست دارد.

۱۸۰.۰۰۰ راس گاو نژاد هولشتاین ، ۳۰۰ میلیون مرغ ، ۷ میلیارد دلار فروش سالانه، ۱ میلیارد دلار سود سالانه و ۴۰.۰۰۰ نفر اشتغال همه در صحرای عربستان عنوان رهبری مطلق صنعت لبنیات و دامداری یعنی یکی از پرمصرف ترین صنایع آب بر جهان را یدک می کشد

برای شیری که یک لیترش ۳۵۰۰ لیتر آب لازم دارد، المراعی چگونه در طول این سالها در این مملکت خشک بیش از ۱ میلیارد لیتر شیر تولید کرده است؟!

باور کردنی نیست که این شرکت از سالی که تاسیس شده تا امروز برغم توسعه تصاعدی که داشته سالی ۷ درصد از مصرف آبش کم شده است، ۶۰ درصد آب مصرفی این شرکت بازیافتی است و تمام علوفه مورد نیاز شرکت از اراضی کشاورزی تحت مالکیت خود در آمریکا و آرژانتین تامین و به عربستان ارسال میشود

آنچه اتفاق افتاده ترکیبی هنرمندانه و خردمندانه از حکمرانی آب توسط حکومت عربستان و فناوری در شرکتهای خصوصی و البته فضایی آرام و بین المللی برای سرمایه گذاری است

آب در عربستان صاحب دارد، قیمت دارد و قیمتش ارزان نیست، مصرف کننده ی  بی حساب و کتاب با جریمه های کلان ، نقره داغ میشود و دزد آب زندان میشود حتی شیخ عرب! اما مردم و فعالان اقتصادی حسی از ناامنی آب ندارند.

عربستان در کنار این سختگیری ها طرحهای بزرگی تحت عنوان «قطره» و «مرشد» را اجرا کرد که ضمن برقراری سوبسید برای لوازم کم مصرف خانگی، به شکل ضربتی به تعمیرات گسترده و سریع شبکه آبرسانی برای جلوگیری از اتلاف آب پرداخت و همه این سیاستها به کاهش ۷۰ درصدی اتلاف آب منجر شد

عربستان ضمن ممنوع کردن کاشت محصولات آب بر، برای تامین امنیت غذایی خود اما مجوز کاشت محصولات مقاوم به خشکی را تشویق و مانند ارزن سوبسید داد و کشاورزی گلخانه ای را حتی تا زراعت زعفران توسعه و گسترش داد

بله آقای رئیس جمهور!

درست است که نه آبی زیر پاها مانده و نه پشت سدها اما شاید مغزی در بدنها مانده باشد و اراده ای در دستها

شاید !

✍حامد پاک طینت
@hooreechannel 🌹
❤4
اربعین را به مردم بسپارید

پیاده‌روی اربعین یکی از مناسک دینی مهم و البته پرکارکرد شیعی است. آئینی مردمی که هیچ حکومت و یا دولتی آن را ایجاد نکرده است.

قرن‌هاست که شیعیان در ایام اربعین، بدون کم‌ترین حمایتی از سوی دولت‌ها و گاه به رغم کارشکنی‌های آنان، با پای پیاده به زیارت امام حسین (ع) می‌روند.
جنگ، گرما، باران، گرد و خاک، قحطی، و ممنوعیّت‌های گاه و بیگاه حکومت‌ها هم حریف‌شان نبوده و این سنت با کارکردهای مختلفش، نسل به نسل ادامه یافته و به دست ما رسیده است.

بزرگ‌ترین امتیاز این آیین ماهیّت کاملا مردمی بودن آن است.
شیعیان سراسر جهان و بویژه عراق سالانه بخشی از درآمد خود را کنار می‌گذارند تا از زیارت‌کنندگان اربعین پذیرایی درخوری داشته باشند و امر زیارت را برای آنان آسان کنند.

مداخله‌ی هر متغیّر بیرونی به هر عنوانی می‌تواند این تعادل فرهنگی تاریخی را بر هم بزند.
این که برخی از مسئولان ما فکر می‌کنند اگر آنان نباشند و برنامه‌ریزی نکنند مردم به زیارت نمی‌روند یا این آئین بند به وجود آن‌هاست، یک خویش‌مهم‌پنداریِ مزاحم است.

ایجاد ستاد یا چیزی شبیه به آن، برای سامان دادن پیاده‌روی اربعین ممکن است ظاهری جذّاب داشته باشد؛ ولی در نهایت، ماهیّت این سوگواره‌ی باشکوه را تهدید می‌کند.
موکب‌های پر رنگ و لعابی که با هزینه‌های سرسام‌آورِ سازمان‌ها در مشایه ایجاد شده است، موکب‌های مردمی و بومی را تهدید کرده و روح مردمی این آئین را به حاشیه می‌برد.

دولت‌ها بهتر است تمام توجّه خود را صرف حل مشکلات مردم کرده و مدیریت مناسک مذهبی را به نهاد دین و خود مردم واگذار کنند. مردم و نهاد دین بلدند چه باید بکنند.

هزار و چهارصد سال است که مردم دین‌دارند. حتی آن وقت که دولتی نبود تا از پیاده‌روی اربعین حمایت کند، باز هم نهاد دین کار خود را انجام می‌داد.

این مداخله‌ها به تهی شدن این آیین از معنویّت می‌انجامد.

✍مهراب صادق نیا

@hooreechannel 🌹
👍4👎3👏1
🎯 افسردگی شما به ژن‌های همسرتان هم ربط دارد

🔴 سرنوشت ما را خصوصیات زیستی ما می‌سازد، یا خانواده و دوستانی که بین آن‌ها بزرگ می‌شویم؟ دلیل اعتیاد، فقر، افسردگی یا دیگر مشکلات برخی انسان‌ها، ژنتیکشان است، یا محیطی که در آن زندگی می‌کنند؟ ۱۵۰ سال است که جدال «طبیعت یا تربیت» در علوم انسانی جاری است. گاهی به نظر می‌آید که یکی از طرفین در حال پیروزی است، مثلاً وقتی که پروژۀ ژنوم انسان آغاز شده بود، طبیعت می‌خواست تربیت را کنار بزند و خیلی‌ها امیدوار بودند که به زودی، ژن مربوط به همه‌چیز، از عشق تا چاقی، کشف خواهد شد. اما هر بار مشخص می‌شود ماجرا پیچیده‌تر است.

🔴 در سال‌های اخیر شاخۀ مطالعاتی جدیدی تلاش کرده است تا نحوۀ نگاه ما به پرسش «طبیعت یا تربیت» را از اساس تغییر دهد. حوزۀ تحقیقاتی «ژنتیک اجتماعی» می‌گوید: ژن‌ها صرفاً درون بدن ما نیستند که تعیین کنند که چه کسی شویم؛ بلکه تا حدی بر محیط‌هایی که در جست‌وجویشان هستیم یا ایجاد می‌کنیم نیز تأثیر می‌گذارند.

🔴 برای مثال، کودکی را فرض کنید که با ژن موسوم به «ژن دوندگان سرعت» متولد می‌شود. یعنی این کودک دارای استعدادی ذاتی برای سریع دویدن است. احتمالاً در مدرسه در بازی‌های سرعتی، سرآمد می‌شود. ممکن است معلمان یا والدینش او را تشویق کنند که به تیم‌های ورزشی بپیوندند و ورزش را جدی بگیرد. این مسیر در نهایت می‌تواند به تبدیل‌شدن او به دونده‌ای حرفه‌ای منتهی شود. حالا برگردیم و به آنچه پشت سر گذاشته‌ایم نگاه کنیم: ساختار ژنتیکی این کودک و محیطی که در آن بزرگ شده است، چرخۀ بازخوردی قدرتمند و دائمی برای او ساخته‌اند که یکی دیگری را تقویت کرده و به جلو رانده است.

🔴 دالتون کانلی، جامعه‌شناس برجستۀ آمریکایی که یکی از پیشروان مطالعات در زمینۀ ژنتیک اجتماعی است، می‌گوید: مسئله فراتر از این است که بگوییم هم ژن‌ها مهم‌اند، هم محیط. این دو منبع با چنان شیوه‌های پیچیده‌ای در هم تنیده‌اند که شاید بهتر باشد بگوییم اصلاً دو چیز قابل تفکیک نیستند.

🔴 تحقیقات دربارۀ «چرخۀ بازخورد ژنتیک و محیط» حقایق شگفت‌انگیزی را دربارۀ زندگی ما روشن می‌کند. ما مدت‌هاست می‌دانیم شکست‌های سنگین در زندگی -مثل بیکارشدن یا طلاق- می‌تواند باعث افسردگی شود. اما ژنتیک اجتماعی سویۀ دیگر این حقیقت را نشانمان می‌دهد: افرادی که ژن‌های مربوط به افسردگی در آن‌ها فعال است، بیشتر احتمال دارد که در زندگی با شکست‌های سنگین روبه‌رو شوند. اما مسئله فقط به خود ما هم محدود نمی‌شود، چون به شکل شگفت‌انگیزی، محیط اطرافِ ما تا حدی از ژن‌های اطرافیانمان تشکیل شده است.

🔴 تحقیقات کانلی نشان می‌دهد که ژن‌های همسر شما تقریباً به‌ اندازۀ یک‌سوم ژن‌های خودتان بر احتمال ابتلای شما به افسردگی تأثیر دارند. یا پژوهش دیگری از او، حکایت از آن دارد که در یک دبیرستان حضور چند دانش‌آموز با زمینۀ ژنتیکیِ سیگارکشیدن می‌تواند میزان مصرف سیگار را در کل آن پایۀ تحصیلی افزایش دهد.

🔴 تحقیقات در زمینۀ ژنتیک اجتماعی هنوز در ابتدای راه خود قرار دارند، و بسیاری از اطلاعاتی که از آن‌ها به دست می‌آید، ممکن است سردرگم‌کننده به نظر برسد یا مورد سوءاستفاده قرار بگیرد. مثلاً فرض کنید شرکت‌های بیمه بخواهند با استفاده از نقشۀ ژنتیکی افراد میزان استعداد آن‌ها در ابتلا به بیماری‌ را تخمین بزنند، یا مدرسه‌های خاص بخواهند علاوه بر آزمون درسی، از متقاضیان آزمون ژنتیک هم بگیرد. کانلی می‌گوید این علم می‌تواند «فرصت تغییر مسیر ژنتیکی» را برای ما فراهم کند. این فرصت گرانبهاست، اما باید با احتیاط بسیار از آن استفاده کرد.

✍ دالتون کانلی ترجمه فرشته هدایتی

https://B2n.ir/xt9189

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
❤2👍2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
فرزندان بهتر از والدین نمی شوند!

در ارتش به هنگام ارزیابی و رده بندی یگانها و فرماندهان اصطلاحی هست با این عنوان که « هیچ یگانی بهتر از فرمانده اش نیست»
اگر این اصطلاح جامعه شناسانده را هم به جامعه تسری دهیم باید بگوییم « هیچ جامعه ای بهتر از حاکمیت نیست.»
و در خانواده نیز «هیچ فرزندی بهتر از پدر و مادر خود نیست.»
فرزندان انعکاس شخصیت تمام نمای  پدر و مادرها هستند.
والدینی که کتاب نمیخوانند و یا تا ساعت ۲ نیمه شب بیدار هستند نمی توانند از فرزندشان فردی کتاب خوان و اینکه ساعت ۹ شب بخوابد را انتظار داشته باشند.
رفتار والدین آینه تمام نمای فرزندان است.
اگر میخواهیم فرزندی نه موفق بلکه خوشبخت داشته باشیم در سالم خواری سالم خوابی و سالم زیستی، هم آغوشی با طبیعت و در صداقت رفتاری همت کنیم.
موفقیت فرزند در هر زمینه ای عامل خوشبختی نخواهد بود آنچه خوشایندی را برای نسل امروز و آینده به ارمغان خواهد آورد راستی و صداقت در رفتار با خود است.
بچه ها آنچه را می بینند، می شنوند و لمس می کنند را میپذیرند نه آنچه را که امر می شوند،
خاک ، آب ، آفتاب با کودکان در کودکانگی
✍ح_درویشی
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
👍3👎1
از سانتریفیوژ IR-9 تا کولر آبی:
روایتی از توسعه نامتوازن در ایران


مهم‌ترین مسئله ایران
روزی اسدالله علم، وزیر دربار پهلوی دوم، به نقل از شاه از ریچارد فرای ـ ایران‌شناس برجسته آمریکایی و استاد دانشگاه هاروارد ـ پرسید:
«به نظر شما، مهم‌ترین مسئله ایران چیست؟»
فرای بی‌درنگ پاسخ داد:
«مهم‌ترین مسئله تمدن ایران *آب* است. دو کار نباید کرد: نخست، توسعه صنعتی بی‌توجه به ظرفیت منابع آبی؛ دوم، رها نکردن مدیریت جمعیت .»

این پاسخ، جمع‌بندی بیش از هفتاد سال پژوهش او درباره تاریخ و فرهنگ فلات ایران بود. فرای می‌دانست که این سرزمین، قرن‌ها با اقلیم خشک و نیمه‌خشک دست‌وپنجه نرم کرده و هر بار که مدیریت منابع آب فروپاشیده، نه فقط کشاورزی و معیشت، بلکه پیکره تمدن ایرانی نیز آسیب دیده است.

فرای، در کنار ده‌ها اثر پژوهشی درباره تاریخ، فرهنگ و هنر ایران، این هشدار را نیز برای آیندگان به جا گذاشت.

۱. شکوه فناوری هسته‌ای

در اواخر دهه ۱۳۷۰، ایران به دانش بومی ساخت سانتریفیوژ گازی دست یافت؛ دستگاهی پیچیده که برای غنی‌سازی اورانیوم ۲۳۵ به کار می‌رود و از ظریف‌ترین فناوری‌های جهان محسوب می‌شود.
نخستین نمونه ایرانی، IR-1، با ظرفیت یک سو، آغازگر تولید مواد غنی‌شده در کشور بود و در سال‌های بعد، با توسعه مدل‌های پیشرفته‌تر مانند IR-4، IR-2M، IR-5، IR-6، IR-7 وIR-9، ایران توانست به غنی‌سازی ۶۰ درصد و ظرفیت ۹۵۰۰ سو در مجتمع فردو دست یابد.
این موفقیت، از نظر فنی و مهندسی، یک دستاورد ملی و نماد توانایی عبور از سد پیچیده‌ترین دانش‌های روز دنیا بود.

۲. فناوری کهنه کولر آبی


کولر آبی ـ اختراعی آمریکایی از سال ۱۹۰۲ ـ بیش از هفتاد سال است که بدون تغییر جدی در ایران استفاده می‌شود. این کولرها، که در دهه ۱۳۳۰ توسط شرکت آبسال در ایران تولید انبوه شدند، به‌ویژه در مناطق گرم و خشک کشور رایج‌اند.
اما هر کولر آبی، در روزهای گرم، در هر ساعت حدود ۳۰ لیتر آب مصرف می‌کند؛ یعنی مصرف شبانه‌روزی آن به حدود ۷۰۰ لیتر می‌رسد. با وجود بحران آب، این میزان مصرف نه‌تنها بهینه نشده، بلکه در مقیاس میلیون‌ها دستگاه، به تهدیدی جدی برای منابع آبی کشور بدل شده است.

۳. پرسش بنیادین


چرا کشوری که می‌تواند پیچیده‌ترین تجهیزات هسته‌ای را بسازد، در اصلاح و بهینه‌سازی فناوری ساده کولر آبی ناکام مانده است؟
پاسخ این پرسش، ما را به مفهوم «توسعه نامتوازن» می‌رساند؛ وضعیتی که در آن یک کشور در برخی حوزه‌ها پیشرفت خیره‌کننده دارد، اما در حوزه‌های حیاتی و روزمره، گرفتار فناوری‌های منسوخ و مدیریت ناکارآمد باقی می‌ماند.
این تضاد، به نظام اولویت‌گذاری و نگاه راهبردی برمی‌گردد. در حالی‌که فناوری سانتریفیوژ با بالاترین سطح حمایت سیاسی و مالی رشد کرد، فناوری کولر آبی، به‌رغم پیامدهای گسترده زیست‌محیطی و اقتصادی، دهه‌ها در حاشیه ماند.

۴. بی‌توجهی نهادی و بحران مدیریتی


مشکل، صرفاً فنی نیست؛ نهادی است. سازمان‌هایی چون وزارت نیرو، وزارت صمت، سازمان محیط زیست و حتی استانداری‌ها، هیچ‌گاه کولر آبی را به عنوان یک بحران امنیت آبی تلقی نکرده‌اند.
این غفلت، نمونه‌ای از بی‌توجهی به سرمایه‌های ملی است؛ بی‌توجهی‌ای که مشخصه بسیاری از جوامع جهان‌سومی است، جایی که سیاستمداران و مدیران، بیشتر واکنشی و کوتاه‌مدت می‌اندیشند تا راهبردی و آینده‌نگر.

۵. جامعه تک‌ساحتی و توسعه نامتوازن*


هربرت مارکوزه در کتاب *انسان تک‌ساحتی* هشدار می‌دهد که تمرکز افراطی بر یک حوزه، و غفلت از حوزه‌های دیگر، جامعه را از تعادل خارج می‌کند.
تاریخ معاصر ایران نیز این را تأیید می‌کند. محمدرضا پهلوی، با درآمد نفت، در پی تبدیل ایران به پنجمین قدرت صنعتی جهان بود، اما توسعه نامتوازن، شکاف‌های اجتماعی را عمیق‌تر کرد و نهایتاً به انقلاب ۱۳۵۷ انجامید.
ایران در برخی فناوری‌های راهبردی به اوج رسیده، اما در مدیریت منابع حیاتی مانند آب، انرژی و محیط زیست، همچنان با فناوری‌های کهنه و ناکارآمد پیش می‌رود. این تناقض، نشانه بحران ساختاری در نظام توسعه کشور است.

۶. نتیجه‌گیری: از غرور فناورانه تا مسئولیت زیست ‌محیطی


تولید سانتریفیوژ پیشرفته، نماد ظرفیت علمی و مهندسی ایران است؛ اما حفظ کولر آبی با فناوری هفتاد ساله، نماد ضعف در مدیریت منابع و آینده‌نگری است. اگر این دو تصویر را کنار هم بگذاریم، پرسش اساسی شکل می‌گیرد:
آیا ما فقط برای فتح قله‌های پرزرق‌وبرق فناوری برنامه‌ریزی می‌کنیم و مسائل حیاتی و ملموس زندگی مردم را به حال خود رها و وانهاده ایم؟

توسعه واقعی، تنها با هم‌زمانی پیشرفت در فناوری‌های پیشرفته و بهینه‌سازی ابزارهای روزمره ممکن است.

✍رضا احمدی

@hooreechannel 🌹
❤2👍2
📌برهنگی اقتصادی

برهنگی و عریانی (بدن‌نمایی) در خیابان تنها ابزار در دسترس طبقه متوسط و مستضعف برای رهایی از استثمار طبقاتی‌ست.این طبقه مالکیتی جز «تن» ندارد. برهنه‌گی طبقات بالا از هر قشری حسب تاریخ تکامل اغنیاء، متاعی ارزشمند است که اساسا بصورت رایگان در خیابان در اختیار طبقات پایین قرار نمی‌گیرد. آنها جز ازدواج و یا حضور در سواحل خارجی و میهمانی‌های خصوصی برهنه نخواهند شد. پیشتر گفته‌ام اساسا محل تعاطی و تعایش طبقات بالا با طبقات پایین یکی نیست.

حالا اینکه مسیر پیمایش مستضعفین در موضوع برهنه‌گی ممکن است خود به استثماری دیگر ختم شود، بحثی‌ست دیگر!
پر واضح است که بند بند و سلول به سلول ساختار اجتماعی سیاسی اقتصادی امروز با استضعاف تحمیلی و تبعیض تکمیلی عجین شده و یک اکوسیستم عمیقا ناعادلانه اجتماعی سیاسی اقتصادی را پدید آورده است.
باید سخن گفت و ابتدا رفع استضعاف تحمیلی بواسطه گفتمان ستیز و جنگ را مطالبه کرد و بعد رفع و دفع تبعیض استخوان سوز را.
دخترکان ایران زمین گناه دارند، نباید اینگونه دچار برهنه‌گی اقتصادی شوند.
چه در ایران و چه در عمان و امارات و...

✍سیدهاشم فیروزی

https://t.me/seyyedhashemfirouzi
@hooreechannel 🌹
👎2
♻️امت گرایی هر سرزمینی را خاکستر می کند.

امت گرایی  به معنای همبستگی و اتحاد امت  بر اساس اعتقادات و ارزش‌های مشترک است. ویژگی‌های اصلی امت گرایی شامل حق گرایی، انتظار فرج، وحدت و برادری، خیرخواهی و حمایت از یکدیگر، و حرکت به سوی تعالی و پیشرفت است.

و اما ملی‌گرایی یا ناسیونالیسم،  جنبشی است که بر هویت و منافع ملی تأکید دارد. این مفهوم شامل احساس تعلق به یک ملت، اشتراک در فرهنگ، تاریخ و زبان و همچنین تمایل به حفظ استقلال و حاکمیت آن ملت است. ملی‌گرایی می‌تواند جنبه‌های مختلفی از جمله سیاسی، فرهنگی و حتی مذهبی داشته باشد و در طول تاریخ به عنوان یک عامل وحدت‌بخش و گاهی تفرقه‌انگیز عمل کرده است.

اگر به دو نمونه امت گرایی طی قرن اخیر نگاهی بیندازیم  نظام اسراییل و نظام جمهوری اسلامی هر دو خانمان سوز بوده اند.
🔸یهودی ها هیچ وقت نتوانسته اند در خود ملیتی را بازتولید کنند که مالک سرزمینی یکپارچه با جمعیتی قابل توجه و تاثیر گذار باشند.
آنها بر اساس سازوکار امتگرایی همواره در به در ، منزوی ، توسری خور بوده و تعلق خاطری به هیچ زمینی نداشته بنابراین نتوانسته اند قرار بیابند اکنون نیز که تحت زعامت انگلیس و فرانسه و آمریکا سرزمینی را تصاحب کرده اند همواره بر همان طبل می کوبند و طی هفتاد و پنج سال گذشته منطقه را با ایدئولوژی خود ناامن کرده اند.
اگر چه بسیاری از آنها در فلسطین اشغالی متولد شده اند اما باز هم تحت تاثیر امت گرایی تعلق خاطری به آن سرزمین ندارند.
امت گرایی یعنی سوزاندن منابع برای نیل به اهداف ایدئولوژیک ،
در امت گرایی زمین ، نفت ، جنگل ، منابع رو زمینی و زیر زمینی حتی جان انسانها برای آرمانهای ایدئولوژیک تحصیل و خرج می شود.
ممکن است برخی بگویند اسراییل کشوری است با دموکراسی و رفاه و... باید خاطرنشان کنم همه این موارد پایدار نیستند چرا ؟!
چون چنانچه این کشور جعلی پایدار می بود نیاز به اعمال آپارتاید در سرزمینهای اشغالی نداشت.

نمونه دیگر نظام جمهوری اسلامی است که با انحراف در ماهیت خود راه امتگرایی را پیشه کرد.
عرض کردم در امت گرایی تعلق خاطری به زمین و تاریخ و فرهنگ و معادن و ...وجود ندارد در امت گرایی همه چیز هزینه آرمان های آسمانی می شود.
غالبا امت گرایی آورده ای ندارد تماما هزینه است و هزینه ؛
سوختن این سرزمین ثروتمند به پای ایدئولوژی داعیه عدالت جهانی و ظهور، دیگر بر کسی پوشیده نیست.

خدای را سپاس که ایرانیان این مهم را آگاهانه یا ناآگاهانه دریافته اند 
آنچه که مردم را در جنگ ۱۲ روزه  کنار هم قرار داد ملی گرایی ایرانی بود و نه چیز دیگری ؛

البته در طول تاریخ با ملی گرایی افراطی که به نژاد پرستی و فاشیست منتهی شده باشد نیز مواجه بوده ایم .

در نبرد بین امت گرایی با ملی گرایی این ملی گرایی بوده است که گوی سبقت را ربوده و در آینده نه چندان دور استحکام و قوام این سرزمین را در راستای فرهنگ غنی بومی شاهد خواهیم بود.

اینکه همه قلبشان برای ایران می تپد اما نمی دانند چکار باید بکنند موضوعی است که در آینده بدان خواهم پرداخت.

✍ح_درویشی ۱۴۰۴/۰۵/۲۲
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
👍2❤1