در قوانین ایران بیسابقه است که ممنوعیت خروج از کشور یک «کیفر» باشد؛
از خدا میخواهم مجبور نشوم با استناد به قانون فاجعهبار حجاب، رایی صادر کنم
قانون حجاب و عفاف را خواندم و در بهت فرو رفتم.
از میان صدها انتقادی که به اساس و جزئیات این قانون وارد است، فقط میخواهم از یک نکته بگویم که بیش از همه غمگین، یا بهتر بگویم خشمگینم کرد.
در این قانون دوازده مرتبه «ممنوعیت خروج از کشور» به عنوان مجازات تعیین شده است.
«مجازات» ممنوعیت از خروج از کشور؟ درست می خوانم؟ در قوانین ایران بی سابقه است که ممنوعیت خروج از کشور یک «کیفر» باشد.
تا کنون در قوانین ممنوعیت خروج از کشور یک اقدام مقدماتی برای دستیابی به متهم برای محاکمه یا جلوگیری از فرار متهم بوده که امری قابل پذیرش و در دنیا نیز رایج است، اما مگر می شود ممنوعیت خروج از کشور را یک مجازات بدانیم؟
متأسفانه آری؛ بر اساس این به اصطلاح «قانون»، شما مرتکب جرمی میشوید که مجازات آن ممنوعیت خروج از کشور است یا به عبارتی شما مجرمید پس مستحق زندگی اجباری در ایران هستید!
آقا و خانم نماینده، آیا زندگی در ایران مجازات است؟
زندگی در ایران، سرزمین مادریمان، هم ردیف زندان و جزای نقدی و شلاق و تبعید و اعدام است؟ آیا شما این قدر از ایران بیزارید که زندگی بین خلیج فارس تا دریای خزر را یک نوع کیفر میدانید؟
من از آن وطن پرستانی نیستم که بگویم ایران بهشت است و غیر آن جهنم ولی من ایران را دوست دارم، دوست داشتنی از جنس خاطره، از جنس چغازنبیل و گنبد سلطانیه، با طعم گز و قطاب و نان برنجی با رنگ عکسهای سیاه و سفید خرمشهر و آبی فیروزهای میدان نقش جهان؛ ولی حالا شما اسم این دوست داشتن را گذاشتهاید مجازات؟ مرا و هم وطنانم را به وطن خودمان تبعید میکنید؟
امیدوارم و از خدا میخواهم که به عنوان قاضی هیچگاه مجبور به صدور حکم به استناد این قانون فاجعه بار نباشم، اما به فرض محال و خدایی ناکرده اگر چنین شد، من قاضی باید به متهم چنین بگویم: شما را به لحاظ ارتکاب فلان جرم به دو سال زندگی اجباری در ایران، بزرگترین میراث مشترک مان مهد زبان قند و شکر پارسی محکوم میکنم!
آقایان و خانمهای نماینده که مسئولیت تصویب چنین قانون تأسفآوری بر عهده شماست، شاید شما زندگی در ایران برایتان مجازات است، ولی من و خیل بزرگی از ایرانیها زندگی داخل این مرزها را دوست داریم و با اراده زیستن در این خاک را انتخاب کردهایم.
به ما بسیار بر میخورد و برایمان خفتبار است که زندگی در ایران را که حق و آرزوی ماست، به عنوان مجازات در نظر گرفتهاید کاش بفهمید که این قانون برای ایران ننگ است.
✍امین تویسرکانی ٭بازپرس دادسرای جرایم رایانهای تهران
@hooreechannel 🌹
از خدا میخواهم مجبور نشوم با استناد به قانون فاجعهبار حجاب، رایی صادر کنم
قانون حجاب و عفاف را خواندم و در بهت فرو رفتم.
از میان صدها انتقادی که به اساس و جزئیات این قانون وارد است، فقط میخواهم از یک نکته بگویم که بیش از همه غمگین، یا بهتر بگویم خشمگینم کرد.
در این قانون دوازده مرتبه «ممنوعیت خروج از کشور» به عنوان مجازات تعیین شده است.
«مجازات» ممنوعیت از خروج از کشور؟ درست می خوانم؟ در قوانین ایران بی سابقه است که ممنوعیت خروج از کشور یک «کیفر» باشد.
تا کنون در قوانین ممنوعیت خروج از کشور یک اقدام مقدماتی برای دستیابی به متهم برای محاکمه یا جلوگیری از فرار متهم بوده که امری قابل پذیرش و در دنیا نیز رایج است، اما مگر می شود ممنوعیت خروج از کشور را یک مجازات بدانیم؟
متأسفانه آری؛ بر اساس این به اصطلاح «قانون»، شما مرتکب جرمی میشوید که مجازات آن ممنوعیت خروج از کشور است یا به عبارتی شما مجرمید پس مستحق زندگی اجباری در ایران هستید!
آقا و خانم نماینده، آیا زندگی در ایران مجازات است؟
زندگی در ایران، سرزمین مادریمان، هم ردیف زندان و جزای نقدی و شلاق و تبعید و اعدام است؟ آیا شما این قدر از ایران بیزارید که زندگی بین خلیج فارس تا دریای خزر را یک نوع کیفر میدانید؟
من از آن وطن پرستانی نیستم که بگویم ایران بهشت است و غیر آن جهنم ولی من ایران را دوست دارم، دوست داشتنی از جنس خاطره، از جنس چغازنبیل و گنبد سلطانیه، با طعم گز و قطاب و نان برنجی با رنگ عکسهای سیاه و سفید خرمشهر و آبی فیروزهای میدان نقش جهان؛ ولی حالا شما اسم این دوست داشتن را گذاشتهاید مجازات؟ مرا و هم وطنانم را به وطن خودمان تبعید میکنید؟
امیدوارم و از خدا میخواهم که به عنوان قاضی هیچگاه مجبور به صدور حکم به استناد این قانون فاجعه بار نباشم، اما به فرض محال و خدایی ناکرده اگر چنین شد، من قاضی باید به متهم چنین بگویم: شما را به لحاظ ارتکاب فلان جرم به دو سال زندگی اجباری در ایران، بزرگترین میراث مشترک مان مهد زبان قند و شکر پارسی محکوم میکنم!
آقایان و خانمهای نماینده که مسئولیت تصویب چنین قانون تأسفآوری بر عهده شماست، شاید شما زندگی در ایران برایتان مجازات است، ولی من و خیل بزرگی از ایرانیها زندگی داخل این مرزها را دوست داریم و با اراده زیستن در این خاک را انتخاب کردهایم.
به ما بسیار بر میخورد و برایمان خفتبار است که زندگی در ایران را که حق و آرزوی ماست، به عنوان مجازات در نظر گرفتهاید کاش بفهمید که این قانون برای ایران ننگ است.
✍امین تویسرکانی ٭بازپرس دادسرای جرایم رایانهای تهران
@hooreechannel 🌹
❤2👏1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔺ما برای زندگی کردن به زمین احتیاج داریم ، پس باید مراقبش باشیم!!!
⭕️ در دنیای امروز با مهارتهای فردی و تغییر سبک زندگی میشود مصرف کیسههای پلاستیکی را حذف کرد یا به حداقل رساند.
#نه_به_کیسه_پلاستیکی
🟢از شما خواهش میکنیم ضمن اصلاح الگوی مصرف در حفاظت از محیطزیست کوشا باشید و با اشتراک گذاری این ویدئو در فرهنگ سازی عمومی نقش آفرینی کنید .
#برای_محیطزیست_ایران
@hooreechannel 🌹
⭕️ در دنیای امروز با مهارتهای فردی و تغییر سبک زندگی میشود مصرف کیسههای پلاستیکی را حذف کرد یا به حداقل رساند.
#نه_به_کیسه_پلاستیکی
🟢از شما خواهش میکنیم ضمن اصلاح الگوی مصرف در حفاظت از محیطزیست کوشا باشید و با اشتراک گذاری این ویدئو در فرهنگ سازی عمومی نقش آفرینی کنید .
#برای_محیطزیست_ایران
@hooreechannel 🌹
👍4
🔴 مرگ سیستم فرا رسید
🗒 ۱۲ مرداد ماه ۱۳۵۸ انتخابات «مجلس خبرگان قانون اساسی» برگزار شد، مجلسی با ۷۳ نماینده که به جای «مجلس موسسانِ» وعده داده شده، مامور شد تا پیش نویس قانون اساسی جمهوری اسلامی را مورد بررسی و تصویب نهایی قرار دهد. در این انتخابات، احزاب و ائتلافهای مختلفی لیستهای خود را ارائه کردند؛ ولی برخی از جریانات و احزاب نیز این انتخابات را فرمایشی خواندند و آن را تحریم کردند.
⬅️ بسیاری از تحریم کنندگان، این رقابت را نابرابر عنوان کردند، به گونهای که علاوه بر اعتراض به عدم تشکیل مجلس موسسان، انتقاد جدی داشتند که چرا رهبر ائتلاف انقلابی باید خود، اسلامگرایانِ با اکثریت فقاهتی را گرد هم بیاورد و از آنها بخواهد با ائتلافی بزرگ و ارائه لیست مشترک، مانع حضور غیر اسلامگرایان و حتی اسلامگرایان غیر پیرو خود در مجلس شوند، مجلسی که قرار بود ساختارهای حکومت جدید را پایهریزی کند و لیستی که نام «به فرمان امام» بر خود گذاشته بود، به طوری که حتی اعتراض گروههای حاضر در انتخابات را نیز برانگیخته بود.
⬅️ این مداخله به نفع اسلامگرایان فقاهتی و پیرو موجب شد، اکثریت نمایندگان مجلس با تحصیلات فقهی وارد مجلس خبرگان قانون اساسی شوند، بدون اینکه هیچ تخصصی در حوزه های مختلف حقوقی، قانون نویسی و دیگر عرصههایی داشته باشند که تعیین ساختارهای سیاسی و نهاد های مدیریتی هر کدام به طور ویژه نیاز به دانش روز و علوم آکادمیک برای درک و فهم چگونگی ساختارمندی و فهم عینیت بخشی به نهادهای مدیریتی در این عرصهها داشت.
⬅️ سایه پررنگ فقه و ایدئولوژی بر سر نهادهای حکومتی و قوانین اساسی که باید کاملاً مبتنی بر نیازها، شرایط و اقتضائات جامعه و ساختارهای بین المللی در دنیای مدرن باشند، حاصل همان مداخلات در ترکیب مجلس خبرگان قانون اساسی و وزن سنگین فقاهت و ایدئولوژی در آن است، آنچه که اکنون پیامدهای عریان آن در تمامی عرصههای سیاست داخلی و خارجی، اقتصاد، محیط زیست و ... آشکار شده است.
⬅️ هنوز پس از گذشت دههها چنان بی درکی و کج فهمی از واقعیتهای گریزناپذیر دنیای امروز در عرصههای مختلف مدیریت علمی حاکم است که حتی به نظر میرسد، متوجه نیستند، سیستمها قواعد خود را دارند و تاب آوری آنها آستانه مشخصی دارد، نمیتوان نظم روابط پیچیده آنها را به هم ریخت و انتظار بقا داشت. هنوز هم درکی وجود ندارد که وقتی با سوء مدیریت و بهتر بگوییم با فضاحتهای مدیریتی، مرگ سیستم فرارسید، دیگر نمیتوان انکار یا باز هم مقاومت کرد!
✍ مرضیه حاجی هاشمی
https://t.me/M_Hajihashemi_iran1
@hooreechannel 🌹
🗒 ۱۲ مرداد ماه ۱۳۵۸ انتخابات «مجلس خبرگان قانون اساسی» برگزار شد، مجلسی با ۷۳ نماینده که به جای «مجلس موسسانِ» وعده داده شده، مامور شد تا پیش نویس قانون اساسی جمهوری اسلامی را مورد بررسی و تصویب نهایی قرار دهد. در این انتخابات، احزاب و ائتلافهای مختلفی لیستهای خود را ارائه کردند؛ ولی برخی از جریانات و احزاب نیز این انتخابات را فرمایشی خواندند و آن را تحریم کردند.
⬅️ بسیاری از تحریم کنندگان، این رقابت را نابرابر عنوان کردند، به گونهای که علاوه بر اعتراض به عدم تشکیل مجلس موسسان، انتقاد جدی داشتند که چرا رهبر ائتلاف انقلابی باید خود، اسلامگرایانِ با اکثریت فقاهتی را گرد هم بیاورد و از آنها بخواهد با ائتلافی بزرگ و ارائه لیست مشترک، مانع حضور غیر اسلامگرایان و حتی اسلامگرایان غیر پیرو خود در مجلس شوند، مجلسی که قرار بود ساختارهای حکومت جدید را پایهریزی کند و لیستی که نام «به فرمان امام» بر خود گذاشته بود، به طوری که حتی اعتراض گروههای حاضر در انتخابات را نیز برانگیخته بود.
⬅️ این مداخله به نفع اسلامگرایان فقاهتی و پیرو موجب شد، اکثریت نمایندگان مجلس با تحصیلات فقهی وارد مجلس خبرگان قانون اساسی شوند، بدون اینکه هیچ تخصصی در حوزه های مختلف حقوقی، قانون نویسی و دیگر عرصههایی داشته باشند که تعیین ساختارهای سیاسی و نهاد های مدیریتی هر کدام به طور ویژه نیاز به دانش روز و علوم آکادمیک برای درک و فهم چگونگی ساختارمندی و فهم عینیت بخشی به نهادهای مدیریتی در این عرصهها داشت.
⬅️ سایه پررنگ فقه و ایدئولوژی بر سر نهادهای حکومتی و قوانین اساسی که باید کاملاً مبتنی بر نیازها، شرایط و اقتضائات جامعه و ساختارهای بین المللی در دنیای مدرن باشند، حاصل همان مداخلات در ترکیب مجلس خبرگان قانون اساسی و وزن سنگین فقاهت و ایدئولوژی در آن است، آنچه که اکنون پیامدهای عریان آن در تمامی عرصههای سیاست داخلی و خارجی، اقتصاد، محیط زیست و ... آشکار شده است.
⬅️ هنوز پس از گذشت دههها چنان بی درکی و کج فهمی از واقعیتهای گریزناپذیر دنیای امروز در عرصههای مختلف مدیریت علمی حاکم است که حتی به نظر میرسد، متوجه نیستند، سیستمها قواعد خود را دارند و تاب آوری آنها آستانه مشخصی دارد، نمیتوان نظم روابط پیچیده آنها را به هم ریخت و انتظار بقا داشت. هنوز هم درکی وجود ندارد که وقتی با سوء مدیریت و بهتر بگوییم با فضاحتهای مدیریتی، مرگ سیستم فرارسید، دیگر نمیتوان انکار یا باز هم مقاومت کرد!
✍ مرضیه حاجی هاشمی
https://t.me/M_Hajihashemi_iran1
@hooreechannel 🌹
👍1
۹۲ میلیون جمعیتِ و فقر!
راست یا دروغ اعلام کرده اند که جمعیت ایران ۹۲ میلیون نفر شده. اگر این رقم درست باشد ما تا ۱۰۰ میلیون راه زیادی نداریم و اگر مشوق های زایش زیاد شود و ایرانیان در این وانفسای بی برقی و بی آبی و نبود پوشک و شیر خشک و اعصاب های داغان و افکار پریشان و روان های آشفته میل به فرزند آوری پیدا کنند؛ بی گمان این عدد به مرز صد میلون نفر خواهد رسید. گاهی آمارها راست نیست. بلکه تلخ است. ما وقتی صحبت از ۹۲ میلیون نفر می کنیم یعنی ۹۲ میلیون جان. احساس. عاطفه. رنج. درد. غم. یعنی گوشت. یعنی پوست. یعنی استخوان. یعنی ۹۲ میلیون انسانی که نفس می کشند و در قواره ی یک شهروند حق زندگی دارند. یعنی آب می خواهند. برق می خواهند. گاز می خواهند. نیاز به هوای سالم دارند. اینترنت می خواهند. خانه. خودرو. شهر سالم. گوشت. برنج. مرغ. میوه. اینها نیازهای اولیه است. لاکچری نیست. هر آن چیزی که این ۹۲ میلیون نفر به آن نیاز دارند و حاکمیت وظیفه دارد بی منت در اختیارشان قرار دهد.
ما اگر جمعیت ایران را همین حالا ۲۰۰ میلیون نفر در نظر بگیریم و جوانی جمعیت مان را به جشن بنشینیم اما می دانیم که از این تعداد چقدر حق زندگی کردن دارند و چه تعداد از اینها فقط زنده اند. بخش کوچکی از این جمعیت میلیونی حق دارند تا از مواهب اولیه برخوردار باشند و از زندگی شان لذت ببرند. مابقی بی تردید هیچ لذتی از زندگی نمی برند.
جمعیت بسیار زیادی که زیر خط فقرند و در سخت ترین و دشوارترین حالت قرار دارند. دسترسی به خیلی چیزها ندارند و صورت شان را با سیلی سرخ نگه می دارند. مدام در حسرت اند و در فشارهای معیشتی در تنگنا و خفقان. دائما در رنج اند. زحمت بسیار می کشند اما بار کم بر می دارند. اکثریتی از این جمعیت که اساسا زندگی نمی کنند. فقط زنده اند و نفس می کشند.
در رویارویی با جمعیتی قلیل از این ۹۲ میلیون نفر که بخش مهمی از امکانات و مواهب زندگی در اختیارشان است و در این آوردگاه که بعضی ها خون به دل می ریزند اینها در زندگی با اسب های چموش یورتمه می روند.
ما به جمعیت ۹۲ میلیون نفری رسیدیم. در تعداد کثیریم اما در زندگی کردن و انسان بودن قلیل.
ما بسیاری از امتیازات و خوشی های زندگی را نداریم. از حقوق اولیه محرومیم. خیلی از ما اگر یارانه هایمان قطع شود کاسه های گدایی به دست می گیریم. خیلی از ما اگر همان حقوق آب باریکه ی سر ماه هم برایمان نیاید از گرسنگی می میریم. ما هستیم اما در حقیقت نیستیم. در این جامعه ی به آفت نشسته که بین غنی و ندار دیوارهای قطور کشیده ما آن دورها مانده ایم و پشت دیواریم. اصلا نیستیم. انگار از اول هم نبوده ایم.
وقتی جامعه هیچ عاطفه ای به ما ندارد و ما را از نخستین موهبت هایش محروم کرده؛ کدام بهانه می تواند ما را در این کثرت و فراوانی تشویق کند و در ما میل زندگی ایجاد کند.
چه این ۹۲ میلیون و چه ۲۰۰ و چه بسیار بالاتر از این هم که باشیم وقتی فقیریم و از نداری ضجه می زنیم بودن یا نبودن مان هیچ اهمیتی ندارد.
✍جعفر بخشی بی نیاز
@hooreechannel 🌹
راست یا دروغ اعلام کرده اند که جمعیت ایران ۹۲ میلیون نفر شده. اگر این رقم درست باشد ما تا ۱۰۰ میلیون راه زیادی نداریم و اگر مشوق های زایش زیاد شود و ایرانیان در این وانفسای بی برقی و بی آبی و نبود پوشک و شیر خشک و اعصاب های داغان و افکار پریشان و روان های آشفته میل به فرزند آوری پیدا کنند؛ بی گمان این عدد به مرز صد میلون نفر خواهد رسید. گاهی آمارها راست نیست. بلکه تلخ است. ما وقتی صحبت از ۹۲ میلیون نفر می کنیم یعنی ۹۲ میلیون جان. احساس. عاطفه. رنج. درد. غم. یعنی گوشت. یعنی پوست. یعنی استخوان. یعنی ۹۲ میلیون انسانی که نفس می کشند و در قواره ی یک شهروند حق زندگی دارند. یعنی آب می خواهند. برق می خواهند. گاز می خواهند. نیاز به هوای سالم دارند. اینترنت می خواهند. خانه. خودرو. شهر سالم. گوشت. برنج. مرغ. میوه. اینها نیازهای اولیه است. لاکچری نیست. هر آن چیزی که این ۹۲ میلیون نفر به آن نیاز دارند و حاکمیت وظیفه دارد بی منت در اختیارشان قرار دهد.
ما اگر جمعیت ایران را همین حالا ۲۰۰ میلیون نفر در نظر بگیریم و جوانی جمعیت مان را به جشن بنشینیم اما می دانیم که از این تعداد چقدر حق زندگی کردن دارند و چه تعداد از اینها فقط زنده اند. بخش کوچکی از این جمعیت میلیونی حق دارند تا از مواهب اولیه برخوردار باشند و از زندگی شان لذت ببرند. مابقی بی تردید هیچ لذتی از زندگی نمی برند.
جمعیت بسیار زیادی که زیر خط فقرند و در سخت ترین و دشوارترین حالت قرار دارند. دسترسی به خیلی چیزها ندارند و صورت شان را با سیلی سرخ نگه می دارند. مدام در حسرت اند و در فشارهای معیشتی در تنگنا و خفقان. دائما در رنج اند. زحمت بسیار می کشند اما بار کم بر می دارند. اکثریتی از این جمعیت که اساسا زندگی نمی کنند. فقط زنده اند و نفس می کشند.
در رویارویی با جمعیتی قلیل از این ۹۲ میلیون نفر که بخش مهمی از امکانات و مواهب زندگی در اختیارشان است و در این آوردگاه که بعضی ها خون به دل می ریزند اینها در زندگی با اسب های چموش یورتمه می روند.
ما به جمعیت ۹۲ میلیون نفری رسیدیم. در تعداد کثیریم اما در زندگی کردن و انسان بودن قلیل.
ما بسیاری از امتیازات و خوشی های زندگی را نداریم. از حقوق اولیه محرومیم. خیلی از ما اگر یارانه هایمان قطع شود کاسه های گدایی به دست می گیریم. خیلی از ما اگر همان حقوق آب باریکه ی سر ماه هم برایمان نیاید از گرسنگی می میریم. ما هستیم اما در حقیقت نیستیم. در این جامعه ی به آفت نشسته که بین غنی و ندار دیوارهای قطور کشیده ما آن دورها مانده ایم و پشت دیواریم. اصلا نیستیم. انگار از اول هم نبوده ایم.
وقتی جامعه هیچ عاطفه ای به ما ندارد و ما را از نخستین موهبت هایش محروم کرده؛ کدام بهانه می تواند ما را در این کثرت و فراوانی تشویق کند و در ما میل زندگی ایجاد کند.
چه این ۹۲ میلیون و چه ۲۰۰ و چه بسیار بالاتر از این هم که باشیم وقتی فقیریم و از نداری ضجه می زنیم بودن یا نبودن مان هیچ اهمیتی ندارد.
✍جعفر بخشی بی نیاز
@hooreechannel 🌹
گزارشی درباره مراجعه چشمگیر زنان باردار خشونتدیده به مراکز درمانی
باردار و کتکخورده
۶۵ تا ۷۰ درصد زنان خشونتدیده، سابقه خشونت از سوی همسرانشان در دوران بارداری را داشتهاند
🖌فاطمه رجبی | خبرنگار گروه اجتماعی
🔹مسعود هاشمی، پزشک جوانی است که در یک درمانگاه خصوصی کار میکند. او مدتی پیش در توئیترش از زنی باردار نوشت که همسرش با لگد به شکماش زده و بعد او را غرق در خون به درمانگاه آورده بود. مسعود در این درمانگاه هفتهای چند مورد خشونت خانگی میبیند که طبیعتاً تعدادی از آنها هم مربوط به زنان باردار است. او معتقد است که در فرهنگ ما خشونت به زن باردار خیلی بد محسوب میشود با این وجود تعداد زنان باردار خشونتدیدهای که مراجعه میکنند آنقدر زیاد است که نمیتوان گفت این قبح فرهنگی واقعاً جلوی خشونت به زنان باردار را میگیرد؛ زنانی که بهوضوح ضعیفتر و منفعلتر هستند و کمتر از زنان خشونتدیده غیرباردار با مرد تقابل میکنند.»
🔹ندا، زن ۲۸ ساله و مادر دو دختر است. او میگوید، همسرش در زمان بارداری دوم او اعتیاد داشته و بارها او را کتک زده اما هیچکس نبوده که حتی رنجاش را بهرسمیت بشناسد: «قصه زن حامله فرق میکند. حتی پیش دوستت هم نمیتوانی درددل کنی چون فوری میگوید با این وضعیت چرا حامله شدی؟ همه میخواهند زن حامله خوشحال و منتظر باشد و دائم خدا را شکر کند که دامناش سبز شده اما حاملگی من جهنم بود. شوهرم هر بار من را میزد؛ مثلاً بهدلیل یک حاضرجوابی به صورتم سیلی میزد، بعدش مینشستیم با هم گریه میکردیم. دستش را میگذاشت روی شکمم و از بچه معذرت میخواست اما باز هم این کار را تکرار میکرد.»
🔹نتایج پژوهشها نشان میدهند که بین سابقه خشونت در خانواده و اعمال خشونت نسبت به زنان باردار، ارتباط معناداری وجود دارد و بیشتر از ۶۰ درصد زنانی که در دوران بارداری مورد خشونت قرار گرفتهاند قبلاً سابقه مشاهده خشونت را داشتهاند و این موضوع در دوران بارداری آنها تشدید شده است.
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
باردار و کتکخورده
۶۵ تا ۷۰ درصد زنان خشونتدیده، سابقه خشونت از سوی همسرانشان در دوران بارداری را داشتهاند
🖌فاطمه رجبی | خبرنگار گروه اجتماعی
🔹مسعود هاشمی، پزشک جوانی است که در یک درمانگاه خصوصی کار میکند. او مدتی پیش در توئیترش از زنی باردار نوشت که همسرش با لگد به شکماش زده و بعد او را غرق در خون به درمانگاه آورده بود. مسعود در این درمانگاه هفتهای چند مورد خشونت خانگی میبیند که طبیعتاً تعدادی از آنها هم مربوط به زنان باردار است. او معتقد است که در فرهنگ ما خشونت به زن باردار خیلی بد محسوب میشود با این وجود تعداد زنان باردار خشونتدیدهای که مراجعه میکنند آنقدر زیاد است که نمیتوان گفت این قبح فرهنگی واقعاً جلوی خشونت به زنان باردار را میگیرد؛ زنانی که بهوضوح ضعیفتر و منفعلتر هستند و کمتر از زنان خشونتدیده غیرباردار با مرد تقابل میکنند.»
🔹ندا، زن ۲۸ ساله و مادر دو دختر است. او میگوید، همسرش در زمان بارداری دوم او اعتیاد داشته و بارها او را کتک زده اما هیچکس نبوده که حتی رنجاش را بهرسمیت بشناسد: «قصه زن حامله فرق میکند. حتی پیش دوستت هم نمیتوانی درددل کنی چون فوری میگوید با این وضعیت چرا حامله شدی؟ همه میخواهند زن حامله خوشحال و منتظر باشد و دائم خدا را شکر کند که دامناش سبز شده اما حاملگی من جهنم بود. شوهرم هر بار من را میزد؛ مثلاً بهدلیل یک حاضرجوابی به صورتم سیلی میزد، بعدش مینشستیم با هم گریه میکردیم. دستش را میگذاشت روی شکمم و از بچه معذرت میخواست اما باز هم این کار را تکرار میکرد.»
🔹نتایج پژوهشها نشان میدهند که بین سابقه خشونت در خانواده و اعمال خشونت نسبت به زنان باردار، ارتباط معناداری وجود دارد و بیشتر از ۶۰ درصد زنانی که در دوران بارداری مورد خشونت قرار گرفتهاند قبلاً سابقه مشاهده خشونت را داشتهاند و این موضوع در دوران بارداری آنها تشدید شده است.
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🇨🇳 کودکستان های غیرمتعارف چین به شما نشان میدهد کودکان خردسال چه کارهایی میتوانند انجام دهند؟
در مدارس چین، کودکان ۳ ساله، سبزیجات را با چاقوهای واقعی خرد میکنند، غذاها را از ابتدا میپزند، لباسهای خود را میدوزند و سبد میبافند انگار که در سال ۱۸۵۰ هستیم.
نه اسباببازیهای غذای پلاستیکی، نه آشپزخانههای خیالی، فقط انسانهای کوچک که کارهای بزرگ انسانی انجام میدهند.
معلمان میگویند این کار برای آموزش مهارتهای دنیای واقعی و مفید ساختن کودکان است، نه فقط «امن» نگهداشتن آنها.
منبع:
Valorgi IG
@Citizens_Rights
@hooreechannel 🌹
در مدارس چین، کودکان ۳ ساله، سبزیجات را با چاقوهای واقعی خرد میکنند، غذاها را از ابتدا میپزند، لباسهای خود را میدوزند و سبد میبافند انگار که در سال ۱۸۵۰ هستیم.
نه اسباببازیهای غذای پلاستیکی، نه آشپزخانههای خیالی، فقط انسانهای کوچک که کارهای بزرگ انسانی انجام میدهند.
معلمان میگویند این کار برای آموزش مهارتهای دنیای واقعی و مفید ساختن کودکان است، نه فقط «امن» نگهداشتن آنها.
منبع:
Valorgi IG
@Citizens_Rights
@hooreechannel 🌹
«اینها را به مردم نگویید»
جنگ برای ظهور امام زمان!
عملیات پرتلفات خیبر در اسفند62 صحنههای وحشتناکی داشت که ذهن برخی از فرماندهان را بهشدت گرفتار سوالهایی اساسی دربارهی مدیریت جنگ کرد.
دستواره از فرماندهان ارشد لشکر 27 سپاه گزارشهای تلخی از این عملیات دارد که در کتاب «دستواره سخن میگوید» آمده است.
او میگوید: «ایمان و توکل و باورهایی از این دست یک طرف، تدبیر و تدبر و اندیشه و اصول هم یک طرف... در عملیات خیبر هیچ تاکتیک و اصول عملیاتی نداشتیم تا بتوانیم مقاومت کنیم.»
او در روایت خود به مقاطعی از عملیات اشاره میکند که فضا برای جنگیدن و پیشروی به 30سانتیمتر میرسید یعنی نفر پشت سر، وقتی میتواند بهسوی دشمن تیراندازی کند که نفر جلوییاش بر زمین بیفتد.
او بارها تاکید میکند با وجود آنکه میدانسته عملیاتِ نیروهایش به نتیجه نمیرسد به دلیل دستور از بالا عملیات را ادامه داده و حتی وقتی در میانهی عملیات دلایلش را برای هاشمی رفسنجانی توضیح داده، هاشمی به او گفته است: «حتی اگر هزار شهید هم بدهید باید راه را باز کنید. اسلام را به خفت نیاندازید. بلند بشوید بروید. توکل کنید، انشاالله راه باز میشود.»
دستواره پس از اشاره به جملهی هاشمی میگوید: «قضیه را با اصول عملیاتی بررسی كردیم و متوجه شدیم روی اصول عملیاتی نمیشود حساب كرد. از آن طرف جنگ ما جنگ عقیدتی است و ما تابع دستوریم. آقای رفسنجانی هم نمایندهی تامالاختیار حضرت امام است.»
ادامهی گزارشها چنان تلخ است که گمان میرود این فرمانده دیگر نمیتواند در عملیاتی مشابه شرکت کند.
گره زدن مسایل دینی و اعتقادی به جنگ، تاثیر زیادی در ترغیب فرماندهان به ادامهی جنگ داشت. حدود دوماه پس از گزارشهای تلخ و انتقادهای او از روند عملیات خیبر، وی در جمع نیروهای لشکر در یک پادگان آموزشی در کرج سخنرانی میکند و به سخنان محلاتی نمایندهی ولی فقیه در سپاه اشاره میکند: «خدا شاهد است وقتی سخن ایشان را شنیدم، بدنم لرزید... ایشان با دلایل و روایات و احادیث ثابت کردند که برای ظهور امام زمان باید زمینه فراهم شود...»
دستواره ادامه میدهد: «اگر امروز ماموریتی را که خداوند بر عهدهی ما گذاشته انجام دهیم و بجنگیم، زمینهی ظهور امام زمان و زمینهی عدل و داد و حکومت حقهی اسلام فراهم میشود. اگر نجنگیم و سستی کنیم، زمینهی حکومت کفر و استکبار را فراهم كردهایم.»
در این شرایط حتی فکر کردن به پایان جنگ فکری خیانتآمیز خواهد بود و صلح کلمهای منفور. به جایگاه کلمهی صلح در مکالمهی دو فرمانده ارشد سپاه در سال 64 در بحثهای تصمیمگیری برای عملیات والفجر 8 توجه کنید:
غلامعلی رشید با اشاره به كمبودها میگوید عملیات موفق نمیشود و به سرنوشتی مانند عملیات بدر دچار میشود.
شمخانی میگوید: پس تو میگویی برویم صلح كنیم؟
رشید: من میگویم ١٥٠گردان میخواهم. به من بدهید میجنگم. شما میگویید نمیدهم لذا صلح میشود...
به نظر میرسد «ادامهی جنگ به هر قیمت» تا آخرین ماههای جنگ در ذهن بسیاری از فرماندهان جا گرفته بود.
27فروردین67 محسن رضایی در جمع فرماندهان منطقهها و ناحیههای سپاه در باختران(کرمانشاه) سخن میگفت. چند ماهی از رسیدن برد موشکهای عراق به تهران و حدود یک ماه از حملهی شیمیایی ارتش عراق به حلبچه میگذشت.
او میگفت که جنگ شهرها شدیدتر خواهد شد و «تا پایان امسال پیشبینی میشود دشمن، خراسان، کرمان و همهی شهرهای ایران را زیر موشک ببرد و این مطلب جدی است و احتمالا ممکن است بمب شیمیایی بزند. اینها را برای مردم نگویید، برای خودتان که بفهمید جنگ جدی است و ادامه دارد»
او توضیح داد که با این حملهها سازماندهی اجتماعی به هم میریزد. اقتصاد به هم میریزد؛ «مغازههایی که 9سال وقت برد و زحمت کشیده شد دگرگون میشود و سرجایش نمیماند. تمام اینها به هم میریزد.»(روزشمار جنگ، مركز تحقیقات جنگ سپاه، جلد54، ص966)
فردای این روز به ناگاه تمام معادلات نظامی جنگ تغییر کرد. عراق در حملهای قدرتمندانه فاو را پس گرفت و پس از آن، ایران پشت سر هم در جبههی نظامی شکست خورد. بعد از شكستها، نامهها و گزارشهاي بسياري به امام رسيد.
رضایی نیز در نامهای امکاناتی خواست که امام از آن نامه با عنوان «تکاندهنده» ياد کرد. هرچند او نوشته بود که همچنان باید جنگید اما امام دربارهی این حرف او نوشت: « با ذکر این مطالب میگوید باید باز هم جنگید که این دیگر شعاری بیش نیست.»
سه ماه بعد از سقوط فاو، قطعنامه پذيرفته شد. شاید اگر این شکستهایِ میدانِ نبرد نبود و ناتوانی نیروهای نظامی برای ادامهی جنگ آشکار نمیشد، جنگ باز هم ادامه پیدا میکرد.
( از یادداشت های کتاب توقیف شده نکته های تاریخی است، فایل نکته های تاریخی را از پیام سنجاق شده در کانال دانلود کنید.)
✍جعفر شیرعلی نیا
https://t.me/jafarshiralinia
@hooreechannel 🌹
جنگ برای ظهور امام زمان!
عملیات پرتلفات خیبر در اسفند62 صحنههای وحشتناکی داشت که ذهن برخی از فرماندهان را بهشدت گرفتار سوالهایی اساسی دربارهی مدیریت جنگ کرد.
دستواره از فرماندهان ارشد لشکر 27 سپاه گزارشهای تلخی از این عملیات دارد که در کتاب «دستواره سخن میگوید» آمده است.
او میگوید: «ایمان و توکل و باورهایی از این دست یک طرف، تدبیر و تدبر و اندیشه و اصول هم یک طرف... در عملیات خیبر هیچ تاکتیک و اصول عملیاتی نداشتیم تا بتوانیم مقاومت کنیم.»
او در روایت خود به مقاطعی از عملیات اشاره میکند که فضا برای جنگیدن و پیشروی به 30سانتیمتر میرسید یعنی نفر پشت سر، وقتی میتواند بهسوی دشمن تیراندازی کند که نفر جلوییاش بر زمین بیفتد.
او بارها تاکید میکند با وجود آنکه میدانسته عملیاتِ نیروهایش به نتیجه نمیرسد به دلیل دستور از بالا عملیات را ادامه داده و حتی وقتی در میانهی عملیات دلایلش را برای هاشمی رفسنجانی توضیح داده، هاشمی به او گفته است: «حتی اگر هزار شهید هم بدهید باید راه را باز کنید. اسلام را به خفت نیاندازید. بلند بشوید بروید. توکل کنید، انشاالله راه باز میشود.»
دستواره پس از اشاره به جملهی هاشمی میگوید: «قضیه را با اصول عملیاتی بررسی كردیم و متوجه شدیم روی اصول عملیاتی نمیشود حساب كرد. از آن طرف جنگ ما جنگ عقیدتی است و ما تابع دستوریم. آقای رفسنجانی هم نمایندهی تامالاختیار حضرت امام است.»
ادامهی گزارشها چنان تلخ است که گمان میرود این فرمانده دیگر نمیتواند در عملیاتی مشابه شرکت کند.
گره زدن مسایل دینی و اعتقادی به جنگ، تاثیر زیادی در ترغیب فرماندهان به ادامهی جنگ داشت. حدود دوماه پس از گزارشهای تلخ و انتقادهای او از روند عملیات خیبر، وی در جمع نیروهای لشکر در یک پادگان آموزشی در کرج سخنرانی میکند و به سخنان محلاتی نمایندهی ولی فقیه در سپاه اشاره میکند: «خدا شاهد است وقتی سخن ایشان را شنیدم، بدنم لرزید... ایشان با دلایل و روایات و احادیث ثابت کردند که برای ظهور امام زمان باید زمینه فراهم شود...»
دستواره ادامه میدهد: «اگر امروز ماموریتی را که خداوند بر عهدهی ما گذاشته انجام دهیم و بجنگیم، زمینهی ظهور امام زمان و زمینهی عدل و داد و حکومت حقهی اسلام فراهم میشود. اگر نجنگیم و سستی کنیم، زمینهی حکومت کفر و استکبار را فراهم كردهایم.»
در این شرایط حتی فکر کردن به پایان جنگ فکری خیانتآمیز خواهد بود و صلح کلمهای منفور. به جایگاه کلمهی صلح در مکالمهی دو فرمانده ارشد سپاه در سال 64 در بحثهای تصمیمگیری برای عملیات والفجر 8 توجه کنید:
غلامعلی رشید با اشاره به كمبودها میگوید عملیات موفق نمیشود و به سرنوشتی مانند عملیات بدر دچار میشود.
شمخانی میگوید: پس تو میگویی برویم صلح كنیم؟
رشید: من میگویم ١٥٠گردان میخواهم. به من بدهید میجنگم. شما میگویید نمیدهم لذا صلح میشود...
به نظر میرسد «ادامهی جنگ به هر قیمت» تا آخرین ماههای جنگ در ذهن بسیاری از فرماندهان جا گرفته بود.
27فروردین67 محسن رضایی در جمع فرماندهان منطقهها و ناحیههای سپاه در باختران(کرمانشاه) سخن میگفت. چند ماهی از رسیدن برد موشکهای عراق به تهران و حدود یک ماه از حملهی شیمیایی ارتش عراق به حلبچه میگذشت.
او میگفت که جنگ شهرها شدیدتر خواهد شد و «تا پایان امسال پیشبینی میشود دشمن، خراسان، کرمان و همهی شهرهای ایران را زیر موشک ببرد و این مطلب جدی است و احتمالا ممکن است بمب شیمیایی بزند. اینها را برای مردم نگویید، برای خودتان که بفهمید جنگ جدی است و ادامه دارد»
او توضیح داد که با این حملهها سازماندهی اجتماعی به هم میریزد. اقتصاد به هم میریزد؛ «مغازههایی که 9سال وقت برد و زحمت کشیده شد دگرگون میشود و سرجایش نمیماند. تمام اینها به هم میریزد.»(روزشمار جنگ، مركز تحقیقات جنگ سپاه، جلد54، ص966)
فردای این روز به ناگاه تمام معادلات نظامی جنگ تغییر کرد. عراق در حملهای قدرتمندانه فاو را پس گرفت و پس از آن، ایران پشت سر هم در جبههی نظامی شکست خورد. بعد از شكستها، نامهها و گزارشهاي بسياري به امام رسيد.
رضایی نیز در نامهای امکاناتی خواست که امام از آن نامه با عنوان «تکاندهنده» ياد کرد. هرچند او نوشته بود که همچنان باید جنگید اما امام دربارهی این حرف او نوشت: « با ذکر این مطالب میگوید باید باز هم جنگید که این دیگر شعاری بیش نیست.»
سه ماه بعد از سقوط فاو، قطعنامه پذيرفته شد. شاید اگر این شکستهایِ میدانِ نبرد نبود و ناتوانی نیروهای نظامی برای ادامهی جنگ آشکار نمیشد، جنگ باز هم ادامه پیدا میکرد.
( از یادداشت های کتاب توقیف شده نکته های تاریخی است، فایل نکته های تاریخی را از پیام سنجاق شده در کانال دانلود کنید.)
✍جعفر شیرعلی نیا
https://t.me/jafarshiralinia
@hooreechannel 🌹
مردم، آزادی، بیبندوباری....
سیدمحمد خاتمی، بامداد ریاستجمهوریاش قم رفته و خدمت بزرگواری رسیده است...
نصیحت حضرت ایشان به خاتمی چیست؟!
اینکه نگاهبان و قدردان رای مردم باشد؟
اینکه یک لحظه حکمرانی بی رضایت مردم، ناروا و نامشروع است؟!
اینکه بنگرد و ببیند این مردم رنجدیده از جنگ و دشواریهای پس از آن، شایسته آن هستند که حرفشان شنیده شود و خواستهشان برآورده؟!
شاید بوده! خدا عالم است! ولی آنچه که اینجا میبینیم سخن دیگریست!
ای به نام آزادی اندیشه رای آورده،
و بر کرسی ریاست جمهور نشسته،
اِسمع اِفهم
که آزادی همانا بیبندوباری است، ابتذال است به زبانی دیگر!
آری، آزادی نزد حضرات همیشه
کلمه قبیحه
بوده است.
نه اینکه تنها این آقا، سخنش چنین باشد؛ شما یک جستجویی در همین فضای اقبح! مجازی بکنید و دو کلیدواژه "آزادی" و "بیبندوباری" را با هم بیابید؛ خواهید دید چه بسیار افراد دیگر نیز این دو را با هم به کار بردهاند! هر دو را یکی دانستهاند،
یا آزادی را زمینهساز آن یکی شمردهاند!
یا در بهترین حالت گفتهاند که مردمِ همیشه ناآگاه و همواره گمراه، آزادی را با بیبندوباری اشتباه میگیرند!
و آیا یکبار دیده یا شنیدهاید که کسی در این گونه جلسات، به شخص حاکم بگوید: خودکامگی گونهای شِرک است!
بگوید: کسی که با فرمانفرمایی اراده ملوکانه خودش را بر مردم تحمیل میکند و رای و رضایت آنان را لدگوب میکند،
در واقع داعیهی خدایی کرده و خود "مَلِک الناس" دانسته، در صفت "المتکبر الجبار" خود را شریک خداوند کرده است!
اگر جا دارد که همواره بر عوام کالانعام! نهیب بزنیم که افسارتان را کمی شل کردیم، نیفتید به هرزگی؛ به پادشاه صدبرابر سزاوارتر است که هشدار دهیم که تو نه خدایی، و نه بلندگوی خدا، و نه البته سایهاش!
اگر آزادی به ابتذال میانجامد، فرمافرمایی و خودمعصومپنداری به چه میانجامد؟!
یکبار هم آن سویِ منبر غش بفرمایید!
برای یکبار هم که شده علت خشکسالی و قحطی و همه دردهای بیدرمان دیگر را در جایی دیگر، به جز سروپای مردم، جستجو کنید!
البته هشدار دادن به مردم، و نفهم و نادان و گناهکار فرض کردن آنان هزینهای ندارد! بلکه یک ژست دانایی و قیافه خاص بودن را نیز همراه دارد! ولی اندرز دادن به فرمانرواست که یک کلمهاش میشود "افضل الجهاد"! آن است که خطرِ داغ و درفش و حبس و خانهنشینی دارد!
و یکبار دیگر این قطعه فیلم را بنگرید. حضرت آقا برای خاتمی مثالی میزند و داستانکی میگوید که شیخی ده شب درباره "بداء" سخنرانی کرد، شب دهم یکی از همان عوامِ نفهم گفته است که ده شب است درباره بدا [بدها] سخن گفتی، یک شب هم درباره خوبا حرف بزن!!
آری، این "مردم" که حضرات دیدهاند یا که خواستهاند ببینند، ده شب هم برایشان درباره "بداء" سخن بگویی، نمیفهمند که بداء احتمالا یک چیز دیگری باید باشد! و معنایش بدها نیست!
آیا "مردمی" که مورد استناد و استشهاد حضرات هستند، همیشه و همواره تا بدین اندازه نفهم هستند؟! و یا آنکه بهتر است نفهم فرض شوند!
شاید باید با مردم دیگری هم نشست و برخاست میکردند، با دانشگاهیان، با اهل سینما و رسانه، با هنرمندان، تا مردمی را هم ببینند که میدانند "بداء" چیست! یا پس از ده شب سخنرانی! دستکم میفهمند بداء یک چیزی است غیر از بدا!
در پایان، همه ما، همصدا با جناب آقای خاتمی، از حضرت ایشان، و دیگر حضرات امثال ایشان، خاضعانه درخواست میکنیم که ما را دعا کنند
بلکه به دعای نیمهشب حضرات،
ما از گمراهی نجات بیاییم،
به زور هم که شده به صراط مستقیم کشانده شویم،
و از این پندارهایِ پلید غربگدایان توبه کرده،
و از گفتن کلمه قبیحه منحوسه آزادی دهان بشوییم!
الهی آمین... .
✍محمد سلطانی رنانی
https://t.me/soltanirenani600
@hooreechannel 🌹
سیدمحمد خاتمی، بامداد ریاستجمهوریاش قم رفته و خدمت بزرگواری رسیده است...
نصیحت حضرت ایشان به خاتمی چیست؟!
اینکه نگاهبان و قدردان رای مردم باشد؟
اینکه یک لحظه حکمرانی بی رضایت مردم، ناروا و نامشروع است؟!
اینکه بنگرد و ببیند این مردم رنجدیده از جنگ و دشواریهای پس از آن، شایسته آن هستند که حرفشان شنیده شود و خواستهشان برآورده؟!
شاید بوده! خدا عالم است! ولی آنچه که اینجا میبینیم سخن دیگریست!
ای به نام آزادی اندیشه رای آورده،
و بر کرسی ریاست جمهور نشسته،
اِسمع اِفهم
که آزادی همانا بیبندوباری است، ابتذال است به زبانی دیگر!
آری، آزادی نزد حضرات همیشه
کلمه قبیحه
بوده است.
نه اینکه تنها این آقا، سخنش چنین باشد؛ شما یک جستجویی در همین فضای اقبح! مجازی بکنید و دو کلیدواژه "آزادی" و "بیبندوباری" را با هم بیابید؛ خواهید دید چه بسیار افراد دیگر نیز این دو را با هم به کار بردهاند! هر دو را یکی دانستهاند،
یا آزادی را زمینهساز آن یکی شمردهاند!
یا در بهترین حالت گفتهاند که مردمِ همیشه ناآگاه و همواره گمراه، آزادی را با بیبندوباری اشتباه میگیرند!
و آیا یکبار دیده یا شنیدهاید که کسی در این گونه جلسات، به شخص حاکم بگوید: خودکامگی گونهای شِرک است!
بگوید: کسی که با فرمانفرمایی اراده ملوکانه خودش را بر مردم تحمیل میکند و رای و رضایت آنان را لدگوب میکند،
در واقع داعیهی خدایی کرده و خود "مَلِک الناس" دانسته، در صفت "المتکبر الجبار" خود را شریک خداوند کرده است!
اگر جا دارد که همواره بر عوام کالانعام! نهیب بزنیم که افسارتان را کمی شل کردیم، نیفتید به هرزگی؛ به پادشاه صدبرابر سزاوارتر است که هشدار دهیم که تو نه خدایی، و نه بلندگوی خدا، و نه البته سایهاش!
اگر آزادی به ابتذال میانجامد، فرمافرمایی و خودمعصومپنداری به چه میانجامد؟!
یکبار هم آن سویِ منبر غش بفرمایید!
برای یکبار هم که شده علت خشکسالی و قحطی و همه دردهای بیدرمان دیگر را در جایی دیگر، به جز سروپای مردم، جستجو کنید!
البته هشدار دادن به مردم، و نفهم و نادان و گناهکار فرض کردن آنان هزینهای ندارد! بلکه یک ژست دانایی و قیافه خاص بودن را نیز همراه دارد! ولی اندرز دادن به فرمانرواست که یک کلمهاش میشود "افضل الجهاد"! آن است که خطرِ داغ و درفش و حبس و خانهنشینی دارد!
و یکبار دیگر این قطعه فیلم را بنگرید. حضرت آقا برای خاتمی مثالی میزند و داستانکی میگوید که شیخی ده شب درباره "بداء" سخنرانی کرد، شب دهم یکی از همان عوامِ نفهم گفته است که ده شب است درباره بدا [بدها] سخن گفتی، یک شب هم درباره خوبا حرف بزن!!
آری، این "مردم" که حضرات دیدهاند یا که خواستهاند ببینند، ده شب هم برایشان درباره "بداء" سخن بگویی، نمیفهمند که بداء احتمالا یک چیز دیگری باید باشد! و معنایش بدها نیست!
آیا "مردمی" که مورد استناد و استشهاد حضرات هستند، همیشه و همواره تا بدین اندازه نفهم هستند؟! و یا آنکه بهتر است نفهم فرض شوند!
شاید باید با مردم دیگری هم نشست و برخاست میکردند، با دانشگاهیان، با اهل سینما و رسانه، با هنرمندان، تا مردمی را هم ببینند که میدانند "بداء" چیست! یا پس از ده شب سخنرانی! دستکم میفهمند بداء یک چیزی است غیر از بدا!
در پایان، همه ما، همصدا با جناب آقای خاتمی، از حضرت ایشان، و دیگر حضرات امثال ایشان، خاضعانه درخواست میکنیم که ما را دعا کنند
بلکه به دعای نیمهشب حضرات،
ما از گمراهی نجات بیاییم،
به زور هم که شده به صراط مستقیم کشانده شویم،
و از این پندارهایِ پلید غربگدایان توبه کرده،
و از گفتن کلمه قبیحه منحوسه آزادی دهان بشوییم!
الهی آمین... .
✍محمد سلطانی رنانی
https://t.me/soltanirenani600
@hooreechannel 🌹
❤1
نخست سوراخ های مَشک را ببندید و سپس مَشک را پُر کنید!
شنیده ها حاکی از این است که برای بحران کم آبی کلان شهری چون تهران قرار است برای مثال از طالقان آب بیاورند یا برای سایر کلان شهرها از مناطق اطراف تا این بحران را مثلا مدیریت کنند!
مانند روز روشن است که این طرح هم چونان بسیاری از طرح های مشابه پیشین با شکست کامل روبرو خواهد شد.
پرسش می کنید چرا؟ در پاسخ می گویم که این مَشک آبی که قرار است در آن آب ریخته شود دارای صدها سوراخ است که ضرورت دارد برای این سوراخ ها فکری اساسی بشود و آن گاه آب در آن ریخته شود.
برای مثال کولرهای آبی ای که تکنولوژی آن مربوط به دهه های پیشین است و به گفتۀ کارشناسان صدها لیتر آب در روز مصرف که چه عرض شود بلکه بهتر است بگوییم هدر می دهد آن هم آب شیرین را چرا باید از طالقان آب را بیاورند تهران؟
هنگامی که هنوز نمی توانند فاضلاب را تصفیه کنند و آب تصفیه شده را برای مصارف شست و شو استفاده کنند چه ضرورتی به آوردن آب از اطراف به تهران است؟
هنگامی که هنوز شبکه های آب رسانی تهران و بسیاری از شهرهای کشور پوسیده و قدیمی بوده و سبب هدر رفت بخش مهمی از آب شیرین می شود چرا باید در چنین شبکه ای معیوب آب را به جریان انداخت که دوباره به فاضلاب تبدیل شود؟
هنگامی که نتوانستند همانند بسیاری از کشورهای جهان شبکۀ آب رسانی دوگانۀ آب آشامیدنی و آب شستوشو ایجاد کنند آوردن آب به تهران از مناطق دیگر چه توجیهی دارد؟
کدام عقل سلیمی می پذیرد که آب شیرین و ارزشمند را با هزینه های گزاف به تهران بیاورند و آن گاه در چشم برهم زدنی بدل به فاضلاب شود و در حقیقت رو به تباهی و نابودی برود؟
آب شیرین را بیاورند که در استخرها و کارواش ها و کارگاه ها و کارخانجات صنعتی و تولیدی بدل به فاضلاب شود؟
این جاست که باید گفت:
اول ای جان دفع شرّ موش کن/
وان گهان در جمع گندم کوش کن.
نخست بروید و برای این همه هدر رفت آب در کلان شهرها فکری بنیادین کنید و سپس آب را به حلقوم این شهرها سرازیر کنید!
ضمن این که آوردن آب سایر مناطق به تهران نه تنها سبب وارد آوردن انواع خسارت ها به آن مناطق است بلکه ضربات زیست محیطی جبران ناپذیری نیز وارد خواهد آورد که در نهایت کل فلات ایران را در معرض خطر جدی قرار خواهد داد!
آوردن آب به تهران و کلان شهرها از مناطق اطراف اعم از روستاها و شهرهای کوچک در واقع ستم به آن مناطق هم تلقی می شود چرا که حقابۀ مناطق مورد اشاره نیز مورد تهدید جدی قرار می گیرد. ضمن این که چنین اقداماتی باقی ماندۀ جمعیت ساکن در آن روستاها و شهرها را نیز ناگزیر به مهاجرت به تهران و سایر کلان شهرها می کند و این خود باز بر مشکلات موجود می افزاید و گرفتار چرخه ای معیوب می شویم!
✍محمدباقر تاج الدین
@hooreechannel 🌹
شنیده ها حاکی از این است که برای بحران کم آبی کلان شهری چون تهران قرار است برای مثال از طالقان آب بیاورند یا برای سایر کلان شهرها از مناطق اطراف تا این بحران را مثلا مدیریت کنند!
مانند روز روشن است که این طرح هم چونان بسیاری از طرح های مشابه پیشین با شکست کامل روبرو خواهد شد.
پرسش می کنید چرا؟ در پاسخ می گویم که این مَشک آبی که قرار است در آن آب ریخته شود دارای صدها سوراخ است که ضرورت دارد برای این سوراخ ها فکری اساسی بشود و آن گاه آب در آن ریخته شود.
برای مثال کولرهای آبی ای که تکنولوژی آن مربوط به دهه های پیشین است و به گفتۀ کارشناسان صدها لیتر آب در روز مصرف که چه عرض شود بلکه بهتر است بگوییم هدر می دهد آن هم آب شیرین را چرا باید از طالقان آب را بیاورند تهران؟
هنگامی که هنوز نمی توانند فاضلاب را تصفیه کنند و آب تصفیه شده را برای مصارف شست و شو استفاده کنند چه ضرورتی به آوردن آب از اطراف به تهران است؟
هنگامی که هنوز شبکه های آب رسانی تهران و بسیاری از شهرهای کشور پوسیده و قدیمی بوده و سبب هدر رفت بخش مهمی از آب شیرین می شود چرا باید در چنین شبکه ای معیوب آب را به جریان انداخت که دوباره به فاضلاب تبدیل شود؟
هنگامی که نتوانستند همانند بسیاری از کشورهای جهان شبکۀ آب رسانی دوگانۀ آب آشامیدنی و آب شستوشو ایجاد کنند آوردن آب به تهران از مناطق دیگر چه توجیهی دارد؟
کدام عقل سلیمی می پذیرد که آب شیرین و ارزشمند را با هزینه های گزاف به تهران بیاورند و آن گاه در چشم برهم زدنی بدل به فاضلاب شود و در حقیقت رو به تباهی و نابودی برود؟
آب شیرین را بیاورند که در استخرها و کارواش ها و کارگاه ها و کارخانجات صنعتی و تولیدی بدل به فاضلاب شود؟
این جاست که باید گفت:
اول ای جان دفع شرّ موش کن/
وان گهان در جمع گندم کوش کن.
نخست بروید و برای این همه هدر رفت آب در کلان شهرها فکری بنیادین کنید و سپس آب را به حلقوم این شهرها سرازیر کنید!
ضمن این که آوردن آب سایر مناطق به تهران نه تنها سبب وارد آوردن انواع خسارت ها به آن مناطق است بلکه ضربات زیست محیطی جبران ناپذیری نیز وارد خواهد آورد که در نهایت کل فلات ایران را در معرض خطر جدی قرار خواهد داد!
آوردن آب به تهران و کلان شهرها از مناطق اطراف اعم از روستاها و شهرهای کوچک در واقع ستم به آن مناطق هم تلقی می شود چرا که حقابۀ مناطق مورد اشاره نیز مورد تهدید جدی قرار می گیرد. ضمن این که چنین اقداماتی باقی ماندۀ جمعیت ساکن در آن روستاها و شهرها را نیز ناگزیر به مهاجرت به تهران و سایر کلان شهرها می کند و این خود باز بر مشکلات موجود می افزاید و گرفتار چرخه ای معیوب می شویم!
✍محمدباقر تاج الدین
@hooreechannel 🌹
❤3
تهدیدها وامیدها؛
خدمت به بیگانه که شاخ ودم ندارد!
دامنه نگرانی ها گسترده و امید به تغییرات اندک است. سیاست، هنر درک واقعیت هاست، نه اسیر شعار شدن. انها که باشعار برای کشور خطر می آفرینند خود را رها از درک واقعیت می دانند و حصار امن خویش را دارند و از رنج مردم اثر نمی پذیرند.
امروز ایران هزینه هایی را پرداخت می کند که ناشی از رؤیا فروشی ها به جای درک و دانستن و درست فهمیدن تحولات جهانی است.
صدا وسیمائی که درجهانی دیگر سیر می کند و نمی تواند ملت بزرگ ایران را نمایندگی کند بخشی از هزینه های ویرانگر را به کشور تحمیل می کند. این همه بودجه برای شعار و بیتوجهی به خواست ملت شگفت انگیز است. و اینکه این سیاست های نادرست از سوی مقامات تحمل می شود پرسش برانگیز!
خطبه های برخی از امامان جمعه اگر چه برای مردم چندان ارزشی ندارد ولی برای تکمیل پرونده های ضد ایرانی سخت کمک کننده است.
تنها رفتن صدیقی کافی نیست. دیگرانی هم هستند که باید به سرعت جای خودرا به افراد آگاهتر، آیندهنگرتر ًمردمیتر بدهند.
برای ماندگاری کشور گاه باید تصمیمات سخت گرفت. مگر امام برای پایان جنگ با آن همه سخن بر ادامه جنگ، شجاعانه قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل را نپذیرفت. آن تصمیم اگر چه جام زهر خوانده شد ولی هوشمندانهترین و خردروزانهترین تصمیم تاریخی بود.
به جان خریدن همه خطرها و تهدیدها و پرداخت همه هزینه ها شجاعانه نیست. ترس گاهی نشانه آگاهی از پیامدهای غیر قابل جبران است. ترس و شجاعت و تدبیر و خردورزی که به هم آمیخته شوند تصمیم درست جای تصمیم هیجانی شعاری می نشیند. سخن وزیر خارجه که می گوید ما در پی نابودی اسرائیل نیستیم سخنی برپایه منافع ملی است. سالها پیش باید چنین گفته می شد. با همه شعارهای مرگ بر این وآن گفتن شوربختانه سهم مردم ما از مرگ افزون شده است.
فاصله گرفتن از این شعارهای بی فایده چه سودی دارد که برخی دست کشیدن از آن ها را تابو ساخته اند، مگر سالها فرصت گفتگو و حل مشکل را از دست دادن به بهتر شدن جایگاه ایران و زندگی مردم منجر شد.
درشرایط بحرانی کار کشتهترین و توانمندترین و آگاهترین نیروهارا به خدمت می خوانند ولی تنگ نظری ها فرصت بهرهگیری از توان ملی را به بهانه های سطحی و بستهاندیشی های ذهنی از کشور دریغ کرده است .
بازهم فرصت هایی هست که بایستی به درستی مورد استفاده قرار گیرند و از دامنه تهدید وخطر کشور را برهانند.
اقای عراقچی به دزست گفته است که اورانیوم غنی شده ایران در همان تاسیسات بمباران شده است و از سرنوشت آنها خبری ندارد.
آیا نباید سراغ کسی رفت که به دروغ از جا به جائی اورانیوم غنیشده شصت درصدی پیش از حمله به جای امنی سخن گفت؟ او به هردلیل که این شعار نسنجیده و بیهوده را سر داد برای کشور خطر و تجاوز دیگری را تدارک دید .
خدمت به بیگانه که شاخ ودم ندارد.
✍یدالله اسلامی
@hooreechannel 🌹
خدمت به بیگانه که شاخ ودم ندارد!
دامنه نگرانی ها گسترده و امید به تغییرات اندک است. سیاست، هنر درک واقعیت هاست، نه اسیر شعار شدن. انها که باشعار برای کشور خطر می آفرینند خود را رها از درک واقعیت می دانند و حصار امن خویش را دارند و از رنج مردم اثر نمی پذیرند.
امروز ایران هزینه هایی را پرداخت می کند که ناشی از رؤیا فروشی ها به جای درک و دانستن و درست فهمیدن تحولات جهانی است.
صدا وسیمائی که درجهانی دیگر سیر می کند و نمی تواند ملت بزرگ ایران را نمایندگی کند بخشی از هزینه های ویرانگر را به کشور تحمیل می کند. این همه بودجه برای شعار و بیتوجهی به خواست ملت شگفت انگیز است. و اینکه این سیاست های نادرست از سوی مقامات تحمل می شود پرسش برانگیز!
خطبه های برخی از امامان جمعه اگر چه برای مردم چندان ارزشی ندارد ولی برای تکمیل پرونده های ضد ایرانی سخت کمک کننده است.
تنها رفتن صدیقی کافی نیست. دیگرانی هم هستند که باید به سرعت جای خودرا به افراد آگاهتر، آیندهنگرتر ًمردمیتر بدهند.
برای ماندگاری کشور گاه باید تصمیمات سخت گرفت. مگر امام برای پایان جنگ با آن همه سخن بر ادامه جنگ، شجاعانه قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل را نپذیرفت. آن تصمیم اگر چه جام زهر خوانده شد ولی هوشمندانهترین و خردروزانهترین تصمیم تاریخی بود.
به جان خریدن همه خطرها و تهدیدها و پرداخت همه هزینه ها شجاعانه نیست. ترس گاهی نشانه آگاهی از پیامدهای غیر قابل جبران است. ترس و شجاعت و تدبیر و خردورزی که به هم آمیخته شوند تصمیم درست جای تصمیم هیجانی شعاری می نشیند. سخن وزیر خارجه که می گوید ما در پی نابودی اسرائیل نیستیم سخنی برپایه منافع ملی است. سالها پیش باید چنین گفته می شد. با همه شعارهای مرگ بر این وآن گفتن شوربختانه سهم مردم ما از مرگ افزون شده است.
فاصله گرفتن از این شعارهای بی فایده چه سودی دارد که برخی دست کشیدن از آن ها را تابو ساخته اند، مگر سالها فرصت گفتگو و حل مشکل را از دست دادن به بهتر شدن جایگاه ایران و زندگی مردم منجر شد.
درشرایط بحرانی کار کشتهترین و توانمندترین و آگاهترین نیروهارا به خدمت می خوانند ولی تنگ نظری ها فرصت بهرهگیری از توان ملی را به بهانه های سطحی و بستهاندیشی های ذهنی از کشور دریغ کرده است .
بازهم فرصت هایی هست که بایستی به درستی مورد استفاده قرار گیرند و از دامنه تهدید وخطر کشور را برهانند.
اقای عراقچی به دزست گفته است که اورانیوم غنی شده ایران در همان تاسیسات بمباران شده است و از سرنوشت آنها خبری ندارد.
آیا نباید سراغ کسی رفت که به دروغ از جا به جائی اورانیوم غنیشده شصت درصدی پیش از حمله به جای امنی سخن گفت؟ او به هردلیل که این شعار نسنجیده و بیهوده را سر داد برای کشور خطر و تجاوز دیگری را تدارک دید .
خدمت به بیگانه که شاخ ودم ندارد.
✍یدالله اسلامی
@hooreechannel 🌹
شما ازدواج کردهاید.
همدیگر را دوست دارید.
اما این روزها...
انگار فقط همخانهاید.
او احساس میکند از نظر عاطفی گرسنه مانده.
او احساس میکند از نظر جسمی پس زده شده.
هر دو ناراحت و ناامیدید.
و هیچکس نمیداند چطور باید این وضعیت را درست کرد.
بیا دربارهی واقعاً چه اتفاقی افتاده، حرف بزنیم.
ازدواجتان به این خاطر از هم نپاشیده که عشق از بین رفته.
بلکه در چرخهای از بقا گیر کردهاید.
او از نظر عاطفی بسته شده.
او از نظر جسمی خاموش شده.
و هر دو منتظرید که آن یکی نفر اول قدم بردارد
برای بسیاری از زنها، صمیمیت عاطفی پیشنیاز صمیمیت جسمیست.
او باید احساس امنیت کند
او باید احساس دیدهشدن کند
او باید احساس حمایت عاطفی کند
بدون اینها؟ بدنش میگوید «نه».
نه از روی لجبازی بلکه از سر محافظت از خودش
برای بسیاری از مردها، صمیمیت جسمی روشنترین راه برای ارتباط عاطفیست.
او وقتی خواسته میشود، احساس دوستداشتنیشدن میکند
او از طریق تماس بدنی راحتتر باز میشود
او وقتی رابطه جنسی برقرار است، احساس امنیت میکند
بدون اینها؟ روحش میگوید: من خواستنی نیستم.
و حالا گیر افتادهاید:
او اول به اکسیتوسین از راه ارتباط عاطفی نیاز دارد
او اول به اکسیتوسین از راه پیوند جسمی نیاز دارد
هر دو نیاز، از نظر زیستی، کاملاً طبیعیاند.
هیچکدام خودخواهی نیست.
اما هر دو در حال گرسنگیاند.
شما دشمن هم نیستید
شما همتیمیهایی هستید که از هم قطع ارتباط شدهاید
اکسیتوسین کلید ماجراست.
این مادهی شیمیایی مغز، مسئول پیوند و احساس امنیت است.
اما نکته اینجاست:
اکسیتوسین از دل آسیبپذیری مشترک ساخته میشود.
و اگر درگیر رنجش، کنارهگیری یا سرزنش باشید
اکسیتوسین از بین میرود
پس باید چه کار کرد؟
منتظر نمان طرف مقابل درستش کند.
با شرمسار کردنش، از او چیزی بیرون نمیکشی.
با هم شروع کنید
برای بازسازی پیوند، هم در سطح عاطفی و هم جسمی
این یک بازی سرزنش نیست.
این یک پروژه است.
یک مأموریت.
یک هدف مشترک برای بازگشت به جایی که:
احساس امنیت میکنید
احساس خواستنیبودن میکنید
احساس نزدیکی میکنید
و بله... دوباره دلتان برای هم تنگ میشود
از قدمهای کوچک شروع کنید:
هر روز زمانی را برای ارتباط عاطفی اختصاص دهید
قدردانی و جملات تاییدآمیز را به زبان بیاورید
تماس جسمی بدون توقع جنسی را بیدریغ هدیه دهید
گفتوگوهای سبک و صمیمی داشته باشید، فقط برای لذت بردن از حضور هم
صادقانه بگویید دلتان برای چه چیزهایی تنگ شده
بگذارید گرمای عاطفی، شعلهی پیوندتان را دوباره روشن کند
سپس آرامآرام... و با ملایمت... صمیمیت جسمی را از نو بسازید.
نه با فشار
نه از سر وظیفه
بلکه از طریق لحظههای مشترک محبت، لمس و بازی.
بگذارید اکسیتوسین پلی میانتان باشد.
siavashthepsychologist
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
همدیگر را دوست دارید.
اما این روزها...
انگار فقط همخانهاید.
او احساس میکند از نظر عاطفی گرسنه مانده.
او احساس میکند از نظر جسمی پس زده شده.
هر دو ناراحت و ناامیدید.
و هیچکس نمیداند چطور باید این وضعیت را درست کرد.
بیا دربارهی واقعاً چه اتفاقی افتاده، حرف بزنیم.
ازدواجتان به این خاطر از هم نپاشیده که عشق از بین رفته.
بلکه در چرخهای از بقا گیر کردهاید.
او از نظر عاطفی بسته شده.
او از نظر جسمی خاموش شده.
و هر دو منتظرید که آن یکی نفر اول قدم بردارد
برای بسیاری از زنها، صمیمیت عاطفی پیشنیاز صمیمیت جسمیست.
او باید احساس امنیت کند
او باید احساس دیدهشدن کند
او باید احساس حمایت عاطفی کند
بدون اینها؟ بدنش میگوید «نه».
نه از روی لجبازی بلکه از سر محافظت از خودش
برای بسیاری از مردها، صمیمیت جسمی روشنترین راه برای ارتباط عاطفیست.
او وقتی خواسته میشود، احساس دوستداشتنیشدن میکند
او از طریق تماس بدنی راحتتر باز میشود
او وقتی رابطه جنسی برقرار است، احساس امنیت میکند
بدون اینها؟ روحش میگوید: من خواستنی نیستم.
و حالا گیر افتادهاید:
او اول به اکسیتوسین از راه ارتباط عاطفی نیاز دارد
او اول به اکسیتوسین از راه پیوند جسمی نیاز دارد
هر دو نیاز، از نظر زیستی، کاملاً طبیعیاند.
هیچکدام خودخواهی نیست.
اما هر دو در حال گرسنگیاند.
شما دشمن هم نیستید
شما همتیمیهایی هستید که از هم قطع ارتباط شدهاید
اکسیتوسین کلید ماجراست.
این مادهی شیمیایی مغز، مسئول پیوند و احساس امنیت است.
اما نکته اینجاست:
اکسیتوسین از دل آسیبپذیری مشترک ساخته میشود.
و اگر درگیر رنجش، کنارهگیری یا سرزنش باشید
اکسیتوسین از بین میرود
پس باید چه کار کرد؟
منتظر نمان طرف مقابل درستش کند.
با شرمسار کردنش، از او چیزی بیرون نمیکشی.
با هم شروع کنید
برای بازسازی پیوند، هم در سطح عاطفی و هم جسمی
این یک بازی سرزنش نیست.
این یک پروژه است.
یک مأموریت.
یک هدف مشترک برای بازگشت به جایی که:
احساس امنیت میکنید
احساس خواستنیبودن میکنید
احساس نزدیکی میکنید
و بله... دوباره دلتان برای هم تنگ میشود
از قدمهای کوچک شروع کنید:
هر روز زمانی را برای ارتباط عاطفی اختصاص دهید
قدردانی و جملات تاییدآمیز را به زبان بیاورید
تماس جسمی بدون توقع جنسی را بیدریغ هدیه دهید
گفتوگوهای سبک و صمیمی داشته باشید، فقط برای لذت بردن از حضور هم
صادقانه بگویید دلتان برای چه چیزهایی تنگ شده
بگذارید گرمای عاطفی، شعلهی پیوندتان را دوباره روشن کند
سپس آرامآرام... و با ملایمت... صمیمیت جسمی را از نو بسازید.
نه با فشار
نه از سر وظیفه
بلکه از طریق لحظههای مشترک محبت، لمس و بازی.
بگذارید اکسیتوسین پلی میانتان باشد.
siavashthepsychologist
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
راهکار عملی حل ناترازیها
تقریبا تمام محصول فروشنده بینوا به یک مشتری فروخته شده و میشود
شما جای آن خریدار بودید با این فروشنده چه میکردید؟
تخفیف می دهی یا رهایت کنم؟!
به یوان خرید می کنی یا نه؟
بجای یوان، جنس می خری یا نه؟
هر بنجلی میخری؟
منابع کشورت را در اختیارم میگذاری؟
چین به فرض خرید ۱.۲ میلیون بشکه نفت ایران که امروز بیش از ۹۵% نفت ماست و به فرض ۲۰ دلار تخفیف ۱۱ میلیارد دلار سود میکند. اگر سایر مزایا از قبیل تهاتر، انحصار،صرفه جویی ارزی و نگهداری منابع مالی را هم اضافه کنیم ۱۶ میلیارد دلار سود است
اینکه واقعا ما مستعمره چین هستیم یا نه موضوع این نوشته نیست. موضوع این است که ۱۶ میلیارد دلار معادل بازسازی شبکه آب کشور(۲ میلیارد)، احداث تصفیه خانه های جدید(۲ میلیارد) مدیریت منابع زیرزمینی(۲ میلیارد)، آبیاری نوین(۲ میلیارد)و احدث نیروگاههای برق(۴ میلیارد)، بازسازی نیروگاهها(۲ میلیارد)، هوشمند سازی و توسعه برق (۲ میلیارد) دلار و حل معضل برق و آب این مملکت است!
موافقید ببینیم با ۱۶ میلیارد سال بعد چه کنیم؟!
✍حامد پاک طینت
@hooreechannel 🌹
تقریبا تمام محصول فروشنده بینوا به یک مشتری فروخته شده و میشود
شما جای آن خریدار بودید با این فروشنده چه میکردید؟
تخفیف می دهی یا رهایت کنم؟!
به یوان خرید می کنی یا نه؟
بجای یوان، جنس می خری یا نه؟
هر بنجلی میخری؟
منابع کشورت را در اختیارم میگذاری؟
چین به فرض خرید ۱.۲ میلیون بشکه نفت ایران که امروز بیش از ۹۵% نفت ماست و به فرض ۲۰ دلار تخفیف ۱۱ میلیارد دلار سود میکند. اگر سایر مزایا از قبیل تهاتر، انحصار،صرفه جویی ارزی و نگهداری منابع مالی را هم اضافه کنیم ۱۶ میلیارد دلار سود است
اینکه واقعا ما مستعمره چین هستیم یا نه موضوع این نوشته نیست. موضوع این است که ۱۶ میلیارد دلار معادل بازسازی شبکه آب کشور(۲ میلیارد)، احداث تصفیه خانه های جدید(۲ میلیارد) مدیریت منابع زیرزمینی(۲ میلیارد)، آبیاری نوین(۲ میلیارد)و احدث نیروگاههای برق(۴ میلیارد)، بازسازی نیروگاهها(۲ میلیارد)، هوشمند سازی و توسعه برق (۲ میلیارد) دلار و حل معضل برق و آب این مملکت است!
موافقید ببینیم با ۱۶ میلیارد سال بعد چه کنیم؟!
✍حامد پاک طینت
@hooreechannel 🌹
👍2👏1
♻️ما برای رفاه و توسعه نیامده ایم !
🔸روحالله حسینیان در اردیبهشتماه 1392 در نشستی عنوان کرده است:
🔸معاون امور زنان و خانواده مرکز امور زنان ریاست جمهوری گفته بود
:« برخی گمان می کنند با داشتن یک یا دو بچه رفاه بیشتری خواهند داشت ...اما مگر ما برای رفاه قیام کردیم ؟ انقلاب اسلامی ما هدفش کسب رفاه نبود و ما باید فکر سربلندی کشورمان باشیم » (مرداد ۹۱)
🔸آقای ولایتی :« از مردم یمن یاد بگیریم که چگونه در برابر تهدید و تحریم مقاومت می کنند به جای لباس لنگ می پوشند و اسلحه بدست دارند و چند تکه نان خشک دستشان است » ( مهر ۹۷)
این سه اظهار نظر را آوردم تا بگویم از این جماعت انتظار توسعه و رفاه نداشته باشید.
اینان آمده بودند دنیای مان را خراب و آخرتمان را نابود کنند.
آنان متاعی جز دین نداشتند آنرا هم به پول سیاهی حراج کردند و آواری از بد اخلاقی و فساد بجا گذاشتند دست آخر هم مملکت را مال حزب اللهی ها دانستند تا دهان منتقدین و معترضین را ببندند. وبگویند مملکت واس ماس. تو رو سننه!
✍ح_درویشی
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
🔸روحالله حسینیان در اردیبهشتماه 1392 در نشستی عنوان کرده است:
"فرض کنید ایرانی مانند ژاپن ساختید، در انتها چه نتیجهای حاصل میشود؟ انقلاباسلامی حرف دیگری داشت. شاه هم میتوانست ایران را آباد کند، اما ما انقلاب کردیم تا آبادانی همراه با معنویت و دین داشته باشیم. امام خمینی(ره) پیام جدیدی را به دنیا ابلاغ کرد. ما با ابرقدرتهای جهانی (انگلیس، آمریکا و اسرائیل)، سر جنگ داریم؛ چراکه انسان مومن آفریده میشود تا به خدا برسد و آن هم فقط با کفر به طاغوت و ایمان به خدا حاصل میشود. شعار عدم دشمنی با اسرائیل بر خلاف مبانی امام خمینی است. ایشان یکی از آرمانهای انقلاب را آزادی فلسطین قرار دادند و نابودی اسرائیل را خواستار شدند."( اردیبهشت ۹۲)
🔸معاون امور زنان و خانواده مرکز امور زنان ریاست جمهوری گفته بود
:« برخی گمان می کنند با داشتن یک یا دو بچه رفاه بیشتری خواهند داشت ...اما مگر ما برای رفاه قیام کردیم ؟ انقلاب اسلامی ما هدفش کسب رفاه نبود و ما باید فکر سربلندی کشورمان باشیم » (مرداد ۹۱)
🔸آقای ولایتی :« از مردم یمن یاد بگیریم که چگونه در برابر تهدید و تحریم مقاومت می کنند به جای لباس لنگ می پوشند و اسلحه بدست دارند و چند تکه نان خشک دستشان است » ( مهر ۹۷)
این سه اظهار نظر را آوردم تا بگویم از این جماعت انتظار توسعه و رفاه نداشته باشید.
اینان آمده بودند دنیای مان را خراب و آخرتمان را نابود کنند.
آنان متاعی جز دین نداشتند آنرا هم به پول سیاهی حراج کردند و آواری از بد اخلاقی و فساد بجا گذاشتند دست آخر هم مملکت را مال حزب اللهی ها دانستند تا دهان منتقدین و معترضین را ببندند. وبگویند مملکت واس ماس. تو رو سننه!
✍ح_درویشی
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
👍2👎1
«طلاق با موهای سفید» آرامآرام از راه میرسد
بیتردید برای شما هم پیشآمده که در شبکههای اجتماعی عکسی از دو سالمند (اغلب از اجتماع روستایی) ببینید که متبسّم و خوشحال به همدیگر محبت میورزند. معمولاً در توضیح اینچنین عکسهایی، از عشق و وفاداری در سنین بالا تجلیل، و در ادامه چند سطر ایموجیِ دستزدن و قلب قرمز در زیر عکس ردیف میشود. این نوع عکسها کم نیستند، ولی گویا در شهرها روند خزندهای در حال افزایش است و آن؛ طلاق در بین افراد پابهسنگذاشته است.
جامعهشناسان از این پدیده بهعنوان طلاق با موهای سفید (gray divorce) یا طلاق با موهای نقرهای (silver divorce) نام میبرند. جالب آنکه کلمه gray پیر و ناامید هم معنی میدهد؛ ولی در اینجا بیشتر به موهایی اشاره دارد که با افزایش سن رو به سفیدی نهاده است.
حالا کمکم متوجه میشویم که چرا در سوگندی که زوجها در برخی کشورها در مراسم ازدواجشان میخوانند کلمه «تا آخر عمر» یا «تا هنگام مرگ» وجود دارد. شواهد نشان میدهد هستند کسانی که در پارت (شاید) سوم عمرشان با گیسوان سپید و صورتی پرچین و چروک که شاهدی بر گذرِ عمر است تصمیمی سخت میگیرند و از همراه زندگی خود جدا میشوند.
من در ادامه سعی میکنم به چند عامل بپردازم که به گمانم در بیشترشدن طلاق در سنین بالا نقش دارند.
گسترش شهرنشینی:
ماکس وبر، جامعهشناس آلمانی معتقد بود که «هوای شهر انسان را آزاد میکند». وقتی میگویم گسترش شهرنشینی بر وقوع طلاق در سن بالا تأثیر دارد مقصودم پیامدهای اجتماعی زندگیکردن در شهر است و نه خودِ زیستن در شهر. زندگی در شهر باعث میشود تا افراد بتوانند تا اندازه زیادی «گمنامی» را تجربه کنند.
در شهر خیلیها ما را نمیشناسند و چشم دروهمسایه مدام بر روی سلوک و رفتار ما نیست. در نتیجه نظارت اجتماعی قوموخویش یا «دروهمسایه» بر ما کاهش مییابد. اگر در شهر زندگی میکنیم واقعاً چند نفر از همسایگانمان را خوب میشناسیم؟ یا بر عکس؛ آنها ما را میشناسند؟ زندگی شهری حتی به ما یاد میدهد «سرت تو کار خودت باشه» و این آموزه نشانۀ مدنیّت شهری قلمداد میگردد. در این شرایط، کمی آسانتر میتوان در زندگی تصمیمات سخت گرفت و مانند اجتماعات کوچک، نگران «آبرو» نبود.
بحران بیهدفی مشترک:
من در کتاب «از لذت آنی تا ملال فوری» بهتفصیل درباره این بحران نوشتهام. جامعهشناسان زمانی از «طلاق با موهای سفید» صحبت میکنند که فرزند یا فرزندان خانواده به دنبال زندگی خود رفتهاند. معمولاً والدینی که در طول زندگی از نوع «هلیکوپتری» بودهاند یعنی تمام هموغمشان در رسیدگی به فرزندان خلاصه شده است با نبود آنان توجیهی برای بودن در کنار هم نمییابند. زندگی برای آنان بهشدت فاقد معنا میگردد و گویی سوخت لازم برای تداوم حیات از دست رفته است.
در این شرایط سندروم آشیانۀ خالی (به تعبیر کنفیلد فیشر در کتاب مادران و فرزندان) به سراغ آنان میآید و در نتیجه بحران بیهدفی مشترک سر باز میکند. حلقهای که مایه اتصال آنان بود(فرزندان) دیگر نیست و همین انگیزه برای طلاق را بیشتر میکند. گویی پروژه مشترک به پایان رسیده و هنگام خداحافظی است.
برخی والدین در این وضعیت حتی از نظر هویتی دچار بحرانی طاقتفرسا میشوند: «اکنون من چهکاره هستم؟» یکی از دلایل دخالت والدین ایرانی در زندگی فرزندان حتی پس از ازدواج، به گمان من، شاید یافتن پاسخی برای همین پرسش ساده و پیشپاافتاده باشد.
ظهور فردیت بهتعویقافتاده:
پس از رفتن فرزندان از خانه، و در پی آن تنها شدن والدین، فکر و خیال به سراغ آنان میآید. برخی از والدین به کندوکاو و به زبان سادهتر؛ شخمزدن زندگی خود میپردازند چرا که در موقعیت جدید فرصت برای اندیشیدن به خویشتن بیشتر میشود.
آنان سعی میکنند به این پرسش پاسخ دهند که «آیا من از زندگی در کنار او واقعاً خوشحال بودم یا برای دلخوشی و رضایت فرزندانم تظاهر به خوشحالی میکردم؟»
برخی از آنان پاسخ مأیوسکنندهای به این پرسش میدهند. احساس میکنند فردیتشان در پارت دوم زندگی (بودن در کنار شریک زندگی) نابود شده است. در نتیجه تصمیمی سخت میگیرند. فردیتی که برای قوام و ثبات خانواده کنار گذاشته شده بود حالا مجال بروز مییابد و آرامآرام این احساس شکل میگیرد که جدایی به معنای رهایی است و باید فردیتی نو ساخت: «من خوشحال نبودم؛ ولی بعدازاین میخواهم آدم خوشحالی باشم».
... باتوجه به همه آنچه گفته شد برخی از زوج های سفیدمو به دو شکل از همدیگر رها میشوند. گروهی از آنان با هم و در مجاورت هماندولی کاری با یکدیگر ندارند. هستند؛ ولی در واقع نیستند. گروه دوم، تصمیم میگیرند با نماندن و رفتن، خود را از زیستنی رها کنند که به گمانشان فاقد خوشحالی است.
✍ فردین علیخواه ٭استاد جامعه شناسی دانشگاه گیلان
متن کامل
https://gilkhabar.ir/508337
@hooreechannel 🌹
بیتردید برای شما هم پیشآمده که در شبکههای اجتماعی عکسی از دو سالمند (اغلب از اجتماع روستایی) ببینید که متبسّم و خوشحال به همدیگر محبت میورزند. معمولاً در توضیح اینچنین عکسهایی، از عشق و وفاداری در سنین بالا تجلیل، و در ادامه چند سطر ایموجیِ دستزدن و قلب قرمز در زیر عکس ردیف میشود. این نوع عکسها کم نیستند، ولی گویا در شهرها روند خزندهای در حال افزایش است و آن؛ طلاق در بین افراد پابهسنگذاشته است.
جامعهشناسان از این پدیده بهعنوان طلاق با موهای سفید (gray divorce) یا طلاق با موهای نقرهای (silver divorce) نام میبرند. جالب آنکه کلمه gray پیر و ناامید هم معنی میدهد؛ ولی در اینجا بیشتر به موهایی اشاره دارد که با افزایش سن رو به سفیدی نهاده است.
حالا کمکم متوجه میشویم که چرا در سوگندی که زوجها در برخی کشورها در مراسم ازدواجشان میخوانند کلمه «تا آخر عمر» یا «تا هنگام مرگ» وجود دارد. شواهد نشان میدهد هستند کسانی که در پارت (شاید) سوم عمرشان با گیسوان سپید و صورتی پرچین و چروک که شاهدی بر گذرِ عمر است تصمیمی سخت میگیرند و از همراه زندگی خود جدا میشوند.
من در ادامه سعی میکنم به چند عامل بپردازم که به گمانم در بیشترشدن طلاق در سنین بالا نقش دارند.
گسترش شهرنشینی:
ماکس وبر، جامعهشناس آلمانی معتقد بود که «هوای شهر انسان را آزاد میکند». وقتی میگویم گسترش شهرنشینی بر وقوع طلاق در سن بالا تأثیر دارد مقصودم پیامدهای اجتماعی زندگیکردن در شهر است و نه خودِ زیستن در شهر. زندگی در شهر باعث میشود تا افراد بتوانند تا اندازه زیادی «گمنامی» را تجربه کنند.
در شهر خیلیها ما را نمیشناسند و چشم دروهمسایه مدام بر روی سلوک و رفتار ما نیست. در نتیجه نظارت اجتماعی قوموخویش یا «دروهمسایه» بر ما کاهش مییابد. اگر در شهر زندگی میکنیم واقعاً چند نفر از همسایگانمان را خوب میشناسیم؟ یا بر عکس؛ آنها ما را میشناسند؟ زندگی شهری حتی به ما یاد میدهد «سرت تو کار خودت باشه» و این آموزه نشانۀ مدنیّت شهری قلمداد میگردد. در این شرایط، کمی آسانتر میتوان در زندگی تصمیمات سخت گرفت و مانند اجتماعات کوچک، نگران «آبرو» نبود.
بحران بیهدفی مشترک:
من در کتاب «از لذت آنی تا ملال فوری» بهتفصیل درباره این بحران نوشتهام. جامعهشناسان زمانی از «طلاق با موهای سفید» صحبت میکنند که فرزند یا فرزندان خانواده به دنبال زندگی خود رفتهاند. معمولاً والدینی که در طول زندگی از نوع «هلیکوپتری» بودهاند یعنی تمام هموغمشان در رسیدگی به فرزندان خلاصه شده است با نبود آنان توجیهی برای بودن در کنار هم نمییابند. زندگی برای آنان بهشدت فاقد معنا میگردد و گویی سوخت لازم برای تداوم حیات از دست رفته است.
در این شرایط سندروم آشیانۀ خالی (به تعبیر کنفیلد فیشر در کتاب مادران و فرزندان) به سراغ آنان میآید و در نتیجه بحران بیهدفی مشترک سر باز میکند. حلقهای که مایه اتصال آنان بود(فرزندان) دیگر نیست و همین انگیزه برای طلاق را بیشتر میکند. گویی پروژه مشترک به پایان رسیده و هنگام خداحافظی است.
برخی والدین در این وضعیت حتی از نظر هویتی دچار بحرانی طاقتفرسا میشوند: «اکنون من چهکاره هستم؟» یکی از دلایل دخالت والدین ایرانی در زندگی فرزندان حتی پس از ازدواج، به گمان من، شاید یافتن پاسخی برای همین پرسش ساده و پیشپاافتاده باشد.
ظهور فردیت بهتعویقافتاده:
پس از رفتن فرزندان از خانه، و در پی آن تنها شدن والدین، فکر و خیال به سراغ آنان میآید. برخی از والدین به کندوکاو و به زبان سادهتر؛ شخمزدن زندگی خود میپردازند چرا که در موقعیت جدید فرصت برای اندیشیدن به خویشتن بیشتر میشود.
آنان سعی میکنند به این پرسش پاسخ دهند که «آیا من از زندگی در کنار او واقعاً خوشحال بودم یا برای دلخوشی و رضایت فرزندانم تظاهر به خوشحالی میکردم؟»
برخی از آنان پاسخ مأیوسکنندهای به این پرسش میدهند. احساس میکنند فردیتشان در پارت دوم زندگی (بودن در کنار شریک زندگی) نابود شده است. در نتیجه تصمیمی سخت میگیرند. فردیتی که برای قوام و ثبات خانواده کنار گذاشته شده بود حالا مجال بروز مییابد و آرامآرام این احساس شکل میگیرد که جدایی به معنای رهایی است و باید فردیتی نو ساخت: «من خوشحال نبودم؛ ولی بعدازاین میخواهم آدم خوشحالی باشم».
... باتوجه به همه آنچه گفته شد برخی از زوج های سفیدمو به دو شکل از همدیگر رها میشوند. گروهی از آنان با هم و در مجاورت هماندولی کاری با یکدیگر ندارند. هستند؛ ولی در واقع نیستند. گروه دوم، تصمیم میگیرند با نماندن و رفتن، خود را از زیستنی رها کنند که به گمانشان فاقد خوشحالی است.
✍ فردین علیخواه ٭استاد جامعه شناسی دانشگاه گیلان
متن کامل
https://gilkhabar.ir/508337
@hooreechannel 🌹
gilkhabar.ir
«طلاق با موهای سفید» آرام آرام از راه می رسد
اختصاصی گیل خبر/ فردین علیخواه؛
( استاد جامعه شناسی دانشگاه گیلان)
بیتردید برای شما هم پیشآمده که در شبکههای اجتماعی عکسی از دو سالمند (اغلب از اجتماع روستایی) ببینید که متبسّم و خوشحال به همدیگر محبت میورزند. معمولاً در توضیح اینچنین عکسهایی، از…
( استاد جامعه شناسی دانشگاه گیلان)
بیتردید برای شما هم پیشآمده که در شبکههای اجتماعی عکسی از دو سالمند (اغلب از اجتماع روستایی) ببینید که متبسّم و خوشحال به همدیگر محبت میورزند. معمولاً در توضیح اینچنین عکسهایی، از…
👌1
نسبت جامعه و اربعین حکومتی
در ادارات؛
-ببخشید آقای .... تو اتاقشون نیستند!
-آره، شانس شما حاجی رفته کربلا!
در شبکه بهداشت؛
-آقا این آمبولانس پس چرا نمیاد؟
-آمبولانسها رو فرستادن اربعین برای خدمات درمانی زائران! فعلا کمبود داریم...
در شبکه حمل و نقل؛
-پس تا کی صبر کنیم واسه بلیط؟
-بعد اربعین انشالله.... فعلا اتوبوسها درگیر هستند!
در صدا و سیما؛
-خوب حاج آقا افضل اعمال در این موسم چیست؟
-فرموند چهار چیز علامت مؤمن هستش و یکی از چهار رکن خواندن زیارت اربعین و چه بهتر که اقتدا بشود در این راه به سیره جابر ابن عبدالله انصاری
در بازار؛
-ميوه چرا گرون شده باز؟
-میبرن اونطرف برای زائران و پیاده روی اربعین دیگه ... تقاضا اونطرف بالاست!
دينار همگرون شده!
در کوچه و بازار؛
-این ویروس جدید که اومده مراقب باشید!
-بعد اربعین هر سال همینه دیگه ...
و ...
تن و روان و جان ما فدای امام حسین (ع)
پدر و مادر ما فدای سید الشهدا (ع)
اما وقت پاسخ دهی به سوالاتی سخت نرسیده؟
نسبت چنین جامعهای با این حجم از توجه و عزاداری و مجالس روضه و تولید انواع مناسک با نتیجهای که باید از اینهمه ایجاد شود چیست؟
به زبان ساده نسبت ما با مفاهیم اخلاقی چون صداقت، شرافت، آزادگی، اخلاص، مردم داری، حریت، دیگر دوستی و ایثار و دهها مولفه اخلاقی که منش و روش امام حسین را تشیکل داده چیست؟
این حجم از فرم گرایی، و غلبهی تن، و مهجور گذاشتن عقل یا فهم، و تولید خوراکی، اختراع مناسک تازه، و انواع《سرگرمی آیینی》و مهندسی عواطف، چه نسبتی با درک ایمانی از سیدالشهدا و اصلاح فکر دینی توده شیعیان دارد؟
آیا در همین دو ماه محرم و صفر وضعیت اخلاقی جامعه ما اندکی به سیره اهل بیت نزدیکتر میشود؟ مفاهیم بلند دعای عرفه بین ما محبان چرخشی دارد؟ انصاف و مروت بیشتر جان میگیرد؟ سپاسگزاری از خداوند بیشتر شده و فضای عطرآگین توحیدی در جامعه ایجاد میشود؟
انشالله که اینطور باشد....
✍یاسر عرب
https://biaupload.com/do.php?imgf=org-32d96ad46c622.jpg
@hooreechannel 🌹
در ادارات؛
-ببخشید آقای .... تو اتاقشون نیستند!
-آره، شانس شما حاجی رفته کربلا!
در شبکه بهداشت؛
-آقا این آمبولانس پس چرا نمیاد؟
-آمبولانسها رو فرستادن اربعین برای خدمات درمانی زائران! فعلا کمبود داریم...
در شبکه حمل و نقل؛
-پس تا کی صبر کنیم واسه بلیط؟
-بعد اربعین انشالله.... فعلا اتوبوسها درگیر هستند!
در صدا و سیما؛
-خوب حاج آقا افضل اعمال در این موسم چیست؟
-فرموند چهار چیز علامت مؤمن هستش و یکی از چهار رکن خواندن زیارت اربعین و چه بهتر که اقتدا بشود در این راه به سیره جابر ابن عبدالله انصاری
در بازار؛
-ميوه چرا گرون شده باز؟
-میبرن اونطرف برای زائران و پیاده روی اربعین دیگه ... تقاضا اونطرف بالاست!
دينار همگرون شده!
در کوچه و بازار؛
-این ویروس جدید که اومده مراقب باشید!
-بعد اربعین هر سال همینه دیگه ...
و ...
تن و روان و جان ما فدای امام حسین (ع)
پدر و مادر ما فدای سید الشهدا (ع)
اما وقت پاسخ دهی به سوالاتی سخت نرسیده؟
نسبت چنین جامعهای با این حجم از توجه و عزاداری و مجالس روضه و تولید انواع مناسک با نتیجهای که باید از اینهمه ایجاد شود چیست؟
به زبان ساده نسبت ما با مفاهیم اخلاقی چون صداقت، شرافت، آزادگی، اخلاص، مردم داری، حریت، دیگر دوستی و ایثار و دهها مولفه اخلاقی که منش و روش امام حسین را تشیکل داده چیست؟
این حجم از فرم گرایی، و غلبهی تن، و مهجور گذاشتن عقل یا فهم، و تولید خوراکی، اختراع مناسک تازه، و انواع《سرگرمی آیینی》و مهندسی عواطف، چه نسبتی با درک ایمانی از سیدالشهدا و اصلاح فکر دینی توده شیعیان دارد؟
آیا در همین دو ماه محرم و صفر وضعیت اخلاقی جامعه ما اندکی به سیره اهل بیت نزدیکتر میشود؟ مفاهیم بلند دعای عرفه بین ما محبان چرخشی دارد؟ انصاف و مروت بیشتر جان میگیرد؟ سپاسگزاری از خداوند بیشتر شده و فضای عطرآگین توحیدی در جامعه ایجاد میشود؟
انشالله که اینطور باشد....
✍یاسر عرب
https://biaupload.com/do.php?imgf=org-32d96ad46c622.jpg
@hooreechannel 🌹
👍5
جهنم مجسم
در حاشیههای برخی شهرها صحنههایی هست که خجالت میکشی حتی به دوربین موبایلت بدهی تا ثبتش کند.
ثبت کنید که چه شود؟ تنها دلت میخواهد آرزو کنی کاش هرگز آنها را ندیده بودی، یا زودتر فراموششان کنی...
نه که ثبتشان کنی.
انگار سفری داشتهای به جهنم
آنجایی که خدا هم مدیریتش را سپرده به همکارش شیطان!
حاشیه پیادهرو، زنها و مردهای جوان معتاد، گرسنه، تکیده، با لباسهای مندرس! میانه تابستان، زیر آفتاب سوزان.
فقط میتوانی چشم هایت را ببندی
و بگویی خواب دیدهای، شاید کسی بیدارت کند.
مقامات ما اینها را ندیدهاند؟
که باز دلشان برای مردم لبنان و عراق و یمن میسوزد؟
و چه دردت میآید وقتی بدانی این مختص زاهدان و سیستان و بلوچستان نیست! هر چه از مرکز دورتر، شدت مشکلات هم بیشتر.
عبدالسلام میوه فروشی ساده است. بالای هفتاد سالش است. آنقدر درآمد دارد که به قول خودش، شب بتواند مقداری نان خشک به خانه ببرد. انبه را میفروشد کیلویی ۹۵ هزار تومان، میگوید ۷۵ هزار تومان میخرد، ده بیست درصدش هم خرابند، همه را که بفروشد درآمد زیادی نصیبش نمیشود. میگوید مردم ندارند...
از اعتیاد فراگیر منطقه دلم گرفته.
میپرسم آقا سلام، بیکاری و فقر، این اعتیاد را آورده، یا اعتیاد آن دو را؟
باورم نمیشود با یک فیلسوف دانا طرف هستم. میگوید نمیدانم!
فقط اشاره میکند؛ به نظر او اگر فرهنگ بالا برود، هیچکدام از آن سه نخواهند بود!
میپرسد میدانی چند درصد کودکان در میانه تحصیل آن را رها میکنند؟
نمیدانم.
میپرسد میدانی وقتی دانشآموز بداند دیپلم که هیچ، لیسانس هم بگیرد، اینجا کاری نخواهد داشت.
میپرسد میدانی درصد مهمی از نیروی کار قاچاقچیان نوجوانها هستند!
خجالت میکشم، از خودم...
احمد راننده اسنپ است، بخاطر سوءسابقه مجبور شده خودش را فرد دیگری معرفی کند تا همین شغل رانندگی اسنپ را بتواند داشته باشد.
از وقتی برادرش اعدام شده قاچاق مواد مخدر را کنار گذاشته. هنوز دلش برای برادرش میسوزد.
او مجبور شده گناه بار خلاف سایر دوستانش را هم بر عهده بگیرد تا آنها آزاد شوند و به قولشان وفا کنند! و زن و بچهاش تا اندازهای تامین شوند...
و آن قاچاقچیها هم مردانگی کردند!
احمد با آه میگوید فکر میکنی آن قاچاقچیان که اعدام میشوند واقعا کارهای هستند؟ اصلاً چقدر گیرشان میآید؟ آنها همه هیچ کارهاند...
و رهبران باندها هیچوقت گرفتار نمیشوند!
همانها که برایشان مهم نیست زن و بچه محمد پس از اعدامش چه شدند!
زمین دور سرم میچرخد.
بیکاری و فقر، اعتیاد و نیاز، قاچاق و خلاف، کودکان بدون آموزش، همسر و فرزندان یک اعدامی، قاچاقچی ایثارگری که مسئولیت بار دیگران را قبول میکند، حکم اعدامی که به آسانی برای یک فقیر صادر میشود...
سرزمینی سوخته!
اخبار میگوید در آمریکا و اروپا هم بیخانمان هست... انگار اگر آن را باور کنیم، دیگر لازم نیست فکر کنیم در سرزمین خودمان چه خبر است!
عبدالسلام حقیقت را به من گفته؛
وقتی پرسیدم؛ سلام! تو امروز کارهای شوی چه میکنی؟
اولش میخندد؛ من!
بعد با آرامش میگوید، من بلد نیستم.
اما میدانم ساده نیست.
و تا فرهنگ رشد نکند
هیچ چیز بهتر نمیشود.
یعنی مقامات ما به اندازه سلام، پیرمرد میوهفروش درک و فهم ندارند!
اگر نتوانستند ریشه فقر و بدبختی را پیدا کنند.
اگر نتوانستند بفهمند چطور میشود کشور را نجات داد.
اگر دیدند وضع بسیاری از مردم ما کم از همین امروز مردم غزه ندارد.
صادقانه بگویند ما نمیدانیم!
ما بلد نبودیم.
ما را ببخشید.
شاید دیگرانی بلد باشند...
✍رحیم قمیشی
@hooreechannel 🌹
در حاشیههای برخی شهرها صحنههایی هست که خجالت میکشی حتی به دوربین موبایلت بدهی تا ثبتش کند.
ثبت کنید که چه شود؟ تنها دلت میخواهد آرزو کنی کاش هرگز آنها را ندیده بودی، یا زودتر فراموششان کنی...
نه که ثبتشان کنی.
انگار سفری داشتهای به جهنم
آنجایی که خدا هم مدیریتش را سپرده به همکارش شیطان!
حاشیه پیادهرو، زنها و مردهای جوان معتاد، گرسنه، تکیده، با لباسهای مندرس! میانه تابستان، زیر آفتاب سوزان.
فقط میتوانی چشم هایت را ببندی
و بگویی خواب دیدهای، شاید کسی بیدارت کند.
مقامات ما اینها را ندیدهاند؟
که باز دلشان برای مردم لبنان و عراق و یمن میسوزد؟
و چه دردت میآید وقتی بدانی این مختص زاهدان و سیستان و بلوچستان نیست! هر چه از مرکز دورتر، شدت مشکلات هم بیشتر.
عبدالسلام میوه فروشی ساده است. بالای هفتاد سالش است. آنقدر درآمد دارد که به قول خودش، شب بتواند مقداری نان خشک به خانه ببرد. انبه را میفروشد کیلویی ۹۵ هزار تومان، میگوید ۷۵ هزار تومان میخرد، ده بیست درصدش هم خرابند، همه را که بفروشد درآمد زیادی نصیبش نمیشود. میگوید مردم ندارند...
از اعتیاد فراگیر منطقه دلم گرفته.
میپرسم آقا سلام، بیکاری و فقر، این اعتیاد را آورده، یا اعتیاد آن دو را؟
باورم نمیشود با یک فیلسوف دانا طرف هستم. میگوید نمیدانم!
فقط اشاره میکند؛ به نظر او اگر فرهنگ بالا برود، هیچکدام از آن سه نخواهند بود!
میپرسد میدانی چند درصد کودکان در میانه تحصیل آن را رها میکنند؟
نمیدانم.
میپرسد میدانی وقتی دانشآموز بداند دیپلم که هیچ، لیسانس هم بگیرد، اینجا کاری نخواهد داشت.
میپرسد میدانی درصد مهمی از نیروی کار قاچاقچیان نوجوانها هستند!
خجالت میکشم، از خودم...
احمد راننده اسنپ است، بخاطر سوءسابقه مجبور شده خودش را فرد دیگری معرفی کند تا همین شغل رانندگی اسنپ را بتواند داشته باشد.
از وقتی برادرش اعدام شده قاچاق مواد مخدر را کنار گذاشته. هنوز دلش برای برادرش میسوزد.
او مجبور شده گناه بار خلاف سایر دوستانش را هم بر عهده بگیرد تا آنها آزاد شوند و به قولشان وفا کنند! و زن و بچهاش تا اندازهای تامین شوند...
و آن قاچاقچیها هم مردانگی کردند!
احمد با آه میگوید فکر میکنی آن قاچاقچیان که اعدام میشوند واقعا کارهای هستند؟ اصلاً چقدر گیرشان میآید؟ آنها همه هیچ کارهاند...
و رهبران باندها هیچوقت گرفتار نمیشوند!
همانها که برایشان مهم نیست زن و بچه محمد پس از اعدامش چه شدند!
زمین دور سرم میچرخد.
بیکاری و فقر، اعتیاد و نیاز، قاچاق و خلاف، کودکان بدون آموزش، همسر و فرزندان یک اعدامی، قاچاقچی ایثارگری که مسئولیت بار دیگران را قبول میکند، حکم اعدامی که به آسانی برای یک فقیر صادر میشود...
سرزمینی سوخته!
اخبار میگوید در آمریکا و اروپا هم بیخانمان هست... انگار اگر آن را باور کنیم، دیگر لازم نیست فکر کنیم در سرزمین خودمان چه خبر است!
عبدالسلام حقیقت را به من گفته؛
وقتی پرسیدم؛ سلام! تو امروز کارهای شوی چه میکنی؟
اولش میخندد؛ من!
بعد با آرامش میگوید، من بلد نیستم.
اما میدانم ساده نیست.
و تا فرهنگ رشد نکند
هیچ چیز بهتر نمیشود.
یعنی مقامات ما به اندازه سلام، پیرمرد میوهفروش درک و فهم ندارند!
اگر نتوانستند ریشه فقر و بدبختی را پیدا کنند.
اگر نتوانستند بفهمند چطور میشود کشور را نجات داد.
اگر دیدند وضع بسیاری از مردم ما کم از همین امروز مردم غزه ندارد.
صادقانه بگویند ما نمیدانیم!
ما بلد نبودیم.
ما را ببخشید.
شاید دیگرانی بلد باشند...
✍رحیم قمیشی
@hooreechannel 🌹
👍5
♻️این اشتباهای پدر و مادر شانس داشتن یک زندگی شاد را از فرزندان میگیرد
۱- همیشه سعی میکنید کودک تان را از شکست و ریسک دور کنید.
همان موقعیت های دشوار و پرریسکی که سعی می کنید کودک تان را از آن ها حفظ کنید هستند که به او مهارت های ضروری حل مسأله را یاد می دهند و علاوه بر این، فرزندتان یاد میگیرد که بعد از زمین خوردن چطور دوباره روی پاهای خود بایستد.
۲- کودک تان را وسیلهی رسیدن به آرزوهای برآورده نشدهی خودتان میکنید
بسیاری از والدین گرفتار این تلهی ذهنی میشوند و سعی میکنند آرزوهای محقق نشدهی خود را به صورت نیابتی با فرزندان شان برآورده کنند و به این طریق، فرصتهای از دست رفته ی خودشان را بازگردانند.
در این نگرش، رویاها و خواستههای خود کودک نادیده گرفته میشود و او فرصتی برای شکوفا کردن پتانسیل خود و تبدیل شدن به فردی موفق و شاد در آینده پیدا نمیکند.
۳- قوانین خودتان را زیر پا میگذارید
اینکه قوانینی برای فرزندتان تعیین کنید اما بعد نظرتان را تغییر دهید و آن ها را زیر پا بگذارید می تواند شما را به پدر و مادری متناقض تبدیل کند که در رهبری خود ضعف نشان میدهد. به گفتهی کارشناسان، این رفتار متناقض میتواند باعث شود کودکتان در آینده تبدیل به فردی بیثبات با هویتی ضعیف شود.
۴- الگوی بدی برای کودکتان هستید
اگر فرزندتان یاد میدهید که چطور رفتار کند اما خودتان دقیقاً عکسش را انجام میدهید، بدانید که وقتی او را به خاطر عمل نکردن به قوانین تان سرزنش میکنید، در حقیقت دارید انعکاس خودتان در آینه را سرزنش میکنید.
۵- مشکلات کودکتان در یادگیری را دست کم میگیرید
اگر کودک تان زمانی خیلی زیادی را صرف حل یک مسأله ی ریاضی میکند، فوراً به او برچسب تنبل یا بیانگیزه بودن نزنید. کودکان ما گاهی ممکن است دچار مشکلاتی در یادگیری شوند که هیچ ارتباطی به تلاش و انگیزه شان ندارد.
۶- با همسرتان بر سر «والد نمونه» بودن رقابت میکنید
۷- کودک تان را غرق در امکانات میکنید.
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
۱- همیشه سعی میکنید کودک تان را از شکست و ریسک دور کنید.
همان موقعیت های دشوار و پرریسکی که سعی می کنید کودک تان را از آن ها حفظ کنید هستند که به او مهارت های ضروری حل مسأله را یاد می دهند و علاوه بر این، فرزندتان یاد میگیرد که بعد از زمین خوردن چطور دوباره روی پاهای خود بایستد.
۲- کودک تان را وسیلهی رسیدن به آرزوهای برآورده نشدهی خودتان میکنید
بسیاری از والدین گرفتار این تلهی ذهنی میشوند و سعی میکنند آرزوهای محقق نشدهی خود را به صورت نیابتی با فرزندان شان برآورده کنند و به این طریق، فرصتهای از دست رفته ی خودشان را بازگردانند.
در این نگرش، رویاها و خواستههای خود کودک نادیده گرفته میشود و او فرصتی برای شکوفا کردن پتانسیل خود و تبدیل شدن به فردی موفق و شاد در آینده پیدا نمیکند.
۳- قوانین خودتان را زیر پا میگذارید
اینکه قوانینی برای فرزندتان تعیین کنید اما بعد نظرتان را تغییر دهید و آن ها را زیر پا بگذارید می تواند شما را به پدر و مادری متناقض تبدیل کند که در رهبری خود ضعف نشان میدهد. به گفتهی کارشناسان، این رفتار متناقض میتواند باعث شود کودکتان در آینده تبدیل به فردی بیثبات با هویتی ضعیف شود.
۴- الگوی بدی برای کودکتان هستید
اگر فرزندتان یاد میدهید که چطور رفتار کند اما خودتان دقیقاً عکسش را انجام میدهید، بدانید که وقتی او را به خاطر عمل نکردن به قوانین تان سرزنش میکنید، در حقیقت دارید انعکاس خودتان در آینه را سرزنش میکنید.
۵- مشکلات کودکتان در یادگیری را دست کم میگیرید
اگر کودک تان زمانی خیلی زیادی را صرف حل یک مسأله ی ریاضی میکند، فوراً به او برچسب تنبل یا بیانگیزه بودن نزنید. کودکان ما گاهی ممکن است دچار مشکلاتی در یادگیری شوند که هیچ ارتباطی به تلاش و انگیزه شان ندارد.
۶- با همسرتان بر سر «والد نمونه» بودن رقابت میکنید
۷- کودک تان را غرق در امکانات میکنید.
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
جرمانگاری مسئله را حل میکند؟
🖌المیرا حسینی | روزنامهنگار فناوری
🔹این پنجمین گزارش انجمن تجارت الکترونیک تهران از وضعیت کیفیت اینترنت در ایران است که تأکید میکند، ما در دنیا یکی از محدودترین و بیکیفیتترین اینترنتها را داریم. نکتههای بسیاری در دل این گزارش موجود است که رسانهها بهتفصیل درباره آن نوشتهاند و خواهند نوشت. اما بهعقیده من، یکی از مهمترین بخشهای این گزارش، جایی است که به افزایش آمار استفاده از استارلینک در کشور میپردازد.
🔹تجهیزات این اینترنت پرسرعت ماهوارهای بدون محدودیت، احتمالاً از صعبترین مسیرها به داخل کشور میرسد و مردم حاضرند هزینهای گزاف بابت بهرهمندی از آن بپردازند تا درگیر زیرساختهای فرسوده و تصمیمهای غلط تصمیمسازان نشوند.
🔹باتوجه به تصمیم حاکمیت که استفاده، حمل، خریدوفروش، وارد کردن یا در اختیار گذاشتن آن به دیگران را جرمانگاری کرده است، میتوان دریافت همان نگاهی که زمانی به ماهواره وجود داشت و چندینسال است فیلترینگ را دنبال میکند، حالا سراغ استارلینک رفته و از همان دریچه قدیمی به این موضوع کاملاً جدید مینگرد. اما آیا میتوان جلوی استفاده مردم از فناوری را گرفت؟
🔹جرمانگاریهای پیشین تا چه میزان موفق بوده و چه دستاوردی داشته است؟ اگر چندی بعد همه افراد بتوانند با نصب یک نرمافزار ساده به اینترنت ماهوارهای استارلینک یا هر اینترنت نامحدود دیگری متصل شوند، چه واکنشی میتوان داشت؟
🔹آیا این جرمانگاری افسارگسیخته درنهایت باعث بیاهمیت و خالی از معنا شدن مفهوم «جرم» نمیشود؟ تبعات چنین اتفاقی، چه میتواند باشد؟
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
🖌المیرا حسینی | روزنامهنگار فناوری
🔹این پنجمین گزارش انجمن تجارت الکترونیک تهران از وضعیت کیفیت اینترنت در ایران است که تأکید میکند، ما در دنیا یکی از محدودترین و بیکیفیتترین اینترنتها را داریم. نکتههای بسیاری در دل این گزارش موجود است که رسانهها بهتفصیل درباره آن نوشتهاند و خواهند نوشت. اما بهعقیده من، یکی از مهمترین بخشهای این گزارش، جایی است که به افزایش آمار استفاده از استارلینک در کشور میپردازد.
🔹تجهیزات این اینترنت پرسرعت ماهوارهای بدون محدودیت، احتمالاً از صعبترین مسیرها به داخل کشور میرسد و مردم حاضرند هزینهای گزاف بابت بهرهمندی از آن بپردازند تا درگیر زیرساختهای فرسوده و تصمیمهای غلط تصمیمسازان نشوند.
🔹باتوجه به تصمیم حاکمیت که استفاده، حمل، خریدوفروش، وارد کردن یا در اختیار گذاشتن آن به دیگران را جرمانگاری کرده است، میتوان دریافت همان نگاهی که زمانی به ماهواره وجود داشت و چندینسال است فیلترینگ را دنبال میکند، حالا سراغ استارلینک رفته و از همان دریچه قدیمی به این موضوع کاملاً جدید مینگرد. اما آیا میتوان جلوی استفاده مردم از فناوری را گرفت؟
🔹جرمانگاریهای پیشین تا چه میزان موفق بوده و چه دستاوردی داشته است؟ اگر چندی بعد همه افراد بتوانند با نصب یک نرمافزار ساده به اینترنت ماهوارهای استارلینک یا هر اینترنت نامحدود دیگری متصل شوند، چه واکنشی میتوان داشت؟
🔹آیا این جرمانگاری افسارگسیخته درنهایت باعث بیاهمیت و خالی از معنا شدن مفهوم «جرم» نمیشود؟ تبعات چنین اتفاقی، چه میتواند باشد؟
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
👍2
♻️جمهوری اسلامی، تقاص مشروطه
🗒 دوره مشروطه را میتوان مبدا تاریخی تلاقی تمدن شرقی - اسلامی ما ایرانیان با تمدن جدید و دستاوردهای معرفتی و سیاسی آن دانست، دورهای که گرچه به طور رسمی با امضای فرمان مشروطه در ۱۴ مرداد ۱۲۸۵ آغاز شد؛ اما پیش درآمد آن فزونی یافتن شمار دانش آموختگان ایرانی در اروپا و آرایش کنشگران جدیدی در حیات سیاسی- اجتماعی ایران معاصر بود.
⬅️ از آنجا که تا پیش از این عمده تحصیلکردگان در جامعه ایران از قشر فقها و علوم رایج، علوم دینی بود و شاید بتوان گفت آنها مهمترین کنشگران سیاسی- اجتماعی دوران سنت بودند، این قشر ناگزیر به موضعگیری در نسبت با این پدیده مدرن و نوظهور در سپهر سیاسی ایران بود و از سویی قشر جدید تحصیلکردگان میتوانست برای آنها رقیبان جدی قلمداد شود. به موازات این تحولات، نوعی تقابل ذاتی بین این دو قشر سنتی و مدرن از کنشگران فعال صورتبندی شد که همچنان ادامه دارد.
⬅️ عده ای از علما و مراجع طراز اول حوزه علمیه نجف به هیچ وجه مشروطیت را نفوذ اندیشهها و ارزشهای نو و مشروطهخواهی را شیفتگی در برابر تمدن غرب تلقی نکردند؛ حتی به تفکر بیشتر در مبانی برداشتهای دینی و اجتماعی خود روی آوردند. شاخصترین آنها «آخوند خراسانی» بود که کاملاً موضعی قاطع در حمایت از مشروطه داشت و در تقابل با علمای دیگری چون «سید محمد کاظم طباطبایی یزدی» صفبندی میشدند.
⬅️ فقهای مشروطهخواه تهران مانند «سید عبدالله بهبهانی» و «سید محمد طباطبایی» با علمای مشروطه خواه نجف در ارتباط و هماهنگی بودند و «میرزای نایینی» به گونه ای در انطباق دموکراسی با دین مانند «جان لاک» نظریه پردازی میکرد و چنین بود که بعد از فتوای «شیخ فضل الله نوری» مبنی بر محارب خواندن مشروطه خواهان که متمسکی برای «محمدعلی شاه» برای به توپ بستن مجلس و کشتار نمایندگان و خونریزیهای وسیعی در تبریز شد، علمای نجف نیز با تلگرافی به فقهای مشروطه خواه تهران، مخالفت با مشروطه را در حکم محاربه با امام عصر اعلام کردند که میتوانست مستند حکم اعدام شیخ فضل الله نوری بعد از فتح تهران باشد.
⬅️ پس از استقرار مجلس، انتظار مشروطه خواهان از فقهای همراه نیز کم کم به طور علنی طرح شد، اینکه دخالت یا زیادهخواهی در امور نداشته باشند؛ چرا که بهبهانی و طباطبایی پس از تاسیس مجلس نیز با مکاتباتی سعی در ادامه رهبری خود در مجلس داشتند و از آنجا که جز وکلای مجلس نبودند، این امر مداخله در امور مجلس و قانونگذاری تلقی میشد.
⬅️ در این زمینه می توان بدین موارد اشاره کرد: «یکی نیست از این آقایان سوال کند، ای حجج اسلام! شما که سمت و وکالت ندارید و جزو کابینه وزرا هم که نیستید بر حسب قانون اساسی و طریقه مشروطه، حق مداخله در هیچ کاری ندارید» یا اینکه «از همه بدتر اّعمال این دو نفر حجج اسلام است که مجلس محترم شورای ملی را دکان دخل خود تصور کردهاند که به هر نحو که بخواهند رفتار نمایند یا کلام بگویند، خواه ضد نظامنامه باشد و الا هزار جور اسباب فتنه و آشوب و بلوا فراهم میکنند؛ بلکه اسباب به هم زدن مجلس را مرتب میدارند و حال آنکه نباید چنین باشد؛ زیرا اگر این ترتیبات صحیح بود، دیگر این انقلابات برای چه بود که مملکتی به هم خورده شود؟ و حال آنکه باید حجج اسلام به جهت کوبیدن جاده مجلس، تمام امور را بر عهده نظامنامه و قانون اساسی بگذارند و اصلاً خودشان دخالت در کار نکنند؛ مگر امور نکاح، معاملات و عبادات و اصول و فروع دین و مذهب و نماز جماعت در عهده حجج اسلام باشد».
⬅️ این گونه شد که فقها با درس گرفتن از رویدادهای مشروطه سعی کردند، خیز عظیمی برای به قبضه درآوردن قدرت در تاریخ معاصر ایران بردارد و علی رغم تمام اختلافاتی که ریشه در رویکرد و کنشگریهایشان در دوره مشروطه و تقابلشان داشت، (که حتی تا صدور فتوا و حکم محاربه در نسبت با یکدیگر جلوه گر شد) ائتلاف و سپس حکومت فقه و فقها را در قالب «ساخت قدرت جمهوری اسلامی» برپا کنند به گونهای که میتوان گفت با جمهوری اسلامی تقاص مشروطه را برای اعاده قدرت به محاق رفتهشان گرفتند.
✍ مرضیه حاجی هاشمی
https://t.me/M_Hajihashemi_iran1
@hooreechannel 🌹
🗒 دوره مشروطه را میتوان مبدا تاریخی تلاقی تمدن شرقی - اسلامی ما ایرانیان با تمدن جدید و دستاوردهای معرفتی و سیاسی آن دانست، دورهای که گرچه به طور رسمی با امضای فرمان مشروطه در ۱۴ مرداد ۱۲۸۵ آغاز شد؛ اما پیش درآمد آن فزونی یافتن شمار دانش آموختگان ایرانی در اروپا و آرایش کنشگران جدیدی در حیات سیاسی- اجتماعی ایران معاصر بود.
⬅️ از آنجا که تا پیش از این عمده تحصیلکردگان در جامعه ایران از قشر فقها و علوم رایج، علوم دینی بود و شاید بتوان گفت آنها مهمترین کنشگران سیاسی- اجتماعی دوران سنت بودند، این قشر ناگزیر به موضعگیری در نسبت با این پدیده مدرن و نوظهور در سپهر سیاسی ایران بود و از سویی قشر جدید تحصیلکردگان میتوانست برای آنها رقیبان جدی قلمداد شود. به موازات این تحولات، نوعی تقابل ذاتی بین این دو قشر سنتی و مدرن از کنشگران فعال صورتبندی شد که همچنان ادامه دارد.
⬅️ عده ای از علما و مراجع طراز اول حوزه علمیه نجف به هیچ وجه مشروطیت را نفوذ اندیشهها و ارزشهای نو و مشروطهخواهی را شیفتگی در برابر تمدن غرب تلقی نکردند؛ حتی به تفکر بیشتر در مبانی برداشتهای دینی و اجتماعی خود روی آوردند. شاخصترین آنها «آخوند خراسانی» بود که کاملاً موضعی قاطع در حمایت از مشروطه داشت و در تقابل با علمای دیگری چون «سید محمد کاظم طباطبایی یزدی» صفبندی میشدند.
⬅️ فقهای مشروطهخواه تهران مانند «سید عبدالله بهبهانی» و «سید محمد طباطبایی» با علمای مشروطه خواه نجف در ارتباط و هماهنگی بودند و «میرزای نایینی» به گونه ای در انطباق دموکراسی با دین مانند «جان لاک» نظریه پردازی میکرد و چنین بود که بعد از فتوای «شیخ فضل الله نوری» مبنی بر محارب خواندن مشروطه خواهان که متمسکی برای «محمدعلی شاه» برای به توپ بستن مجلس و کشتار نمایندگان و خونریزیهای وسیعی در تبریز شد، علمای نجف نیز با تلگرافی به فقهای مشروطه خواه تهران، مخالفت با مشروطه را در حکم محاربه با امام عصر اعلام کردند که میتوانست مستند حکم اعدام شیخ فضل الله نوری بعد از فتح تهران باشد.
⬅️ پس از استقرار مجلس، انتظار مشروطه خواهان از فقهای همراه نیز کم کم به طور علنی طرح شد، اینکه دخالت یا زیادهخواهی در امور نداشته باشند؛ چرا که بهبهانی و طباطبایی پس از تاسیس مجلس نیز با مکاتباتی سعی در ادامه رهبری خود در مجلس داشتند و از آنجا که جز وکلای مجلس نبودند، این امر مداخله در امور مجلس و قانونگذاری تلقی میشد.
⬅️ در این زمینه می توان بدین موارد اشاره کرد: «یکی نیست از این آقایان سوال کند، ای حجج اسلام! شما که سمت و وکالت ندارید و جزو کابینه وزرا هم که نیستید بر حسب قانون اساسی و طریقه مشروطه، حق مداخله در هیچ کاری ندارید» یا اینکه «از همه بدتر اّعمال این دو نفر حجج اسلام است که مجلس محترم شورای ملی را دکان دخل خود تصور کردهاند که به هر نحو که بخواهند رفتار نمایند یا کلام بگویند، خواه ضد نظامنامه باشد و الا هزار جور اسباب فتنه و آشوب و بلوا فراهم میکنند؛ بلکه اسباب به هم زدن مجلس را مرتب میدارند و حال آنکه نباید چنین باشد؛ زیرا اگر این ترتیبات صحیح بود، دیگر این انقلابات برای چه بود که مملکتی به هم خورده شود؟ و حال آنکه باید حجج اسلام به جهت کوبیدن جاده مجلس، تمام امور را بر عهده نظامنامه و قانون اساسی بگذارند و اصلاً خودشان دخالت در کار نکنند؛ مگر امور نکاح، معاملات و عبادات و اصول و فروع دین و مذهب و نماز جماعت در عهده حجج اسلام باشد».
⬅️ این گونه شد که فقها با درس گرفتن از رویدادهای مشروطه سعی کردند، خیز عظیمی برای به قبضه درآوردن قدرت در تاریخ معاصر ایران بردارد و علی رغم تمام اختلافاتی که ریشه در رویکرد و کنشگریهایشان در دوره مشروطه و تقابلشان داشت، (که حتی تا صدور فتوا و حکم محاربه در نسبت با یکدیگر جلوه گر شد) ائتلاف و سپس حکومت فقه و فقها را در قالب «ساخت قدرت جمهوری اسلامی» برپا کنند به گونهای که میتوان گفت با جمهوری اسلامی تقاص مشروطه را برای اعاده قدرت به محاق رفتهشان گرفتند.
✍ مرضیه حاجی هاشمی
https://t.me/M_Hajihashemi_iran1
@hooreechannel 🌹
👍1
🔺️مردهایی که در آرایشگاهها بزک می شوند/ توهم موفقیت از طریق شبیه شدن به سلبریتی ها
روزنامه ایران نوشت:
🔹حتماً در فضای مجازی تبلیغات سالنهای زیبایی مردانه را دیدهاید. مردی با ظاهری آشفته زیر دستان آرایشگر قرار میگیرد، خدمات مختلفی مسلسلوار انجام میشود و صورت مرد و اعضای بدن او با ماسکهای مختلف پوشانده میشود.
🔹 از دستگاههای مختلف پاکسازی پوست با نورهای رنگارنگ هم کمک گرفته میشود. کانتور و گریم هم هست، بعد نوبت اسکراب و پاکسازی و دیزاین ناخنهای دست و پاست و در نهایت آرایشگر چهره متفاوتی از مرد را با هزاران ادا به بینندگان عرضه میکند.
🔹هزینهای از 6 میلیون تا 20 میلیون تومان دارد که بسته به اینکه سالن در کدام نقطه شهر قرار داشته باشد و اصطلاحاً چقدر لاکچری باشد، قیمت متفاوتی خواهد داشت.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
روزنامه ایران نوشت:
🔹حتماً در فضای مجازی تبلیغات سالنهای زیبایی مردانه را دیدهاید. مردی با ظاهری آشفته زیر دستان آرایشگر قرار میگیرد، خدمات مختلفی مسلسلوار انجام میشود و صورت مرد و اعضای بدن او با ماسکهای مختلف پوشانده میشود.
🔹 از دستگاههای مختلف پاکسازی پوست با نورهای رنگارنگ هم کمک گرفته میشود. کانتور و گریم هم هست، بعد نوبت اسکراب و پاکسازی و دیزاین ناخنهای دست و پاست و در نهایت آرایشگر چهره متفاوتی از مرد را با هزاران ادا به بینندگان عرضه میکند.
🔹هزینهای از 6 میلیون تا 20 میلیون تومان دارد که بسته به اینکه سالن در کدام نقطه شهر قرار داشته باشد و اصطلاحاً چقدر لاکچری باشد، قیمت متفاوتی خواهد داشت.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍2