📣بازاندیشی در الگوهای جنسیتی و بازتولید نابرابریهای جنسیتی در جامعه
▪️در هر جامعهای، الگوهایی مشخص دربارهی نقشها، ویژگیها و رفتارهای مطلوب و مورد انتظار از زنان و مردان وجود دارد. این الگوها که بهعنوان انتظارات اجتماعی جنسیتی شناخته میشوند، هرچند در گذر زمان و تحت تأثیر عوامل فرهنگی و اجتماعی دستخوش تحولاتی شدهاند، همچنان به بازتولید ساختارهای نابرابر قدرت منجر میشوند. از جمله عوامل مؤثر در شکلگیری و تداوم این الگوها میتوان به تفاوتهای منطقهای، طبقهی اجتماعی و سن افراد اشاره کرد.
💡با وجود تحولات گستردهی فرهنگی و اجتماعی، هستهی مرکزی بسیاری از این الگوها همچنان مبتنی بر برتری مردان و فرودستی زنان باقی مانده است. ویژگیهایی چون استقلال، قدرت بدنی، توانایی رهبری و سلطهگری بهعنوان صفات طبیعی و ذاتی مردان قلمداد میشوند، در حالی که زنان اغلب موجوداتی مطیع، عاطفی، صادق و لطیف تصویر میگردند. این چارچوبهای قالبی، بهنوعی توجیهگر تقسیم نقشهای اجتماعی هستند؛ برای مثال، واگذاری ریاست خانواده به مردان یا محرومسازی زنان از مناصبی چون قضاوت و ریاستجمهوری، با این استدلال که چنین موقعیتهایی نیازمند عقلانیت و عدم تأثیرپذیری از احساساتاند، صورت میپذیرد.
📌کلیشههای جنسیتی بازتابی از نگرشهای فرهنگی و اجتماعی نسبت به زنانگی و مردانگی هستند. حتی با وجود ظهور نمونههایی که این کلیشهها را به چالش میکشند ــ مانند مردان احساساتی یا زنان مقتدر ــ باورهای قالبیای چون «زنان رانندگان خوبی نیستند» یا «زنان در ریاضی ضعیفترند» همچنان در ذهن جامعه ریشهدارند. این تصورات، زنان را افرادی وابسته به حمایت مردان برای ادارهی زندگی معرفی میکنند.
❣️با این حال، زنان در برابر این کلیشهها ایستادگی کرده و تواناییهای خود را در عرصههای مختلف به اثبات رساندهاند. آنان با وجود موانع ساختاری، برای تحقق آرزوها و اهداف خود گام برداشتهاند.
🔔در دهههای اخیر، یکی از مؤلفههایی که بهشدت با مردانگی در فرهنگ ایرانی پیوند خورده، «غیرت» و «ناموسپرستی» است. تأکید بر این مفاهیم، به برخی مردان اجازه داده تا نظارتی افراطی و گسترده بر زندگی زنان اعمال کنند. در برخی موارد، این نگرش منجر به خشونتهایی چون قتلهای موسوم به «ناموسی» شده است؛ رویکردی که اعمال محدودیت، تنبیه و مجازات زنان را نهتنها موجه، بلکه نشانهی مردانگی و مسئولیتپذیری جلوه میدهد.
⚫️ویژگی دیگری که اغلب به مردان نسبت داده میشود، تمایلات جنسی شدید و کنترلناپذیر است. این باور، ازدواج زودهنگام مردان را برای پاسخ به این نیاز ضروری مینمایاند و در صورت عدم تأمین آن از سوی همسر، چندهمسری یا ازدواج موقت را توجیهپذیر میسازد. در این چارچوب، نهتنها زنان مسئول پاسخگویی به این نیازها هستند، بلکه وظیفهی کنترل و مدیریت تمایلات مردانه نیز به آنها واگذار میشود.
❗️در چنین منظومهای از باورها، مردانی که بهواسطهی دیدن بخشی از بدن زنان دچار حواسپرتی، کشش جنسی یا رفتارهای اجتماعی نامناسب میشوند، نه مورد نقد، بلکه مورد ترحم یا درک قرار میگیرند. در نتیجه، این زنان هستند که باید با نوع پوشش خود از بروز چنین مشکلاتی جلوگیری کنند. بدین ترتیب، ناتوانی در کنترل میل جنسی که باید بهعنوان ضعفی فردی قلمداد شود، امری طبیعی و پذیرفتنی جلوه داده میشود و ابزاری برای اعمال محدودیتهای اجتماعی بر زنان قرار میگیرد.
🛎️زنان در گذر زمان، با تلاش بسیار، بسیاری از ویژگیهای منفی منتسب به خود را به چالش کشیدهاند و شایستگیهای خود را در عرصههای مختلف اثبات کردهاند. این در حالی است که مردانگی سنتی، همچنان حامل ویژگیهایی است که در جامعهی امروز، منفی و آسیبزا تلقی میشوند.
☑️🔈از اینرو، پرسشی اساسی مطرح میشود: در حالی که زنان برای بازنگری نقشها و کلیشههای جنسیتی منسوب به خود تلاش کردهاند، چرا مردان در نقد و بازنگری الگوهای تحمیلی مردانگی و نقشهای تثبیتشدهی خویش، اقدام مشابهی نکردهاند؟
✍دکتر شهلا اعزازی
@womenstudiesisaorg
@hooreechannel 🌹
▪️در هر جامعهای، الگوهایی مشخص دربارهی نقشها، ویژگیها و رفتارهای مطلوب و مورد انتظار از زنان و مردان وجود دارد. این الگوها که بهعنوان انتظارات اجتماعی جنسیتی شناخته میشوند، هرچند در گذر زمان و تحت تأثیر عوامل فرهنگی و اجتماعی دستخوش تحولاتی شدهاند، همچنان به بازتولید ساختارهای نابرابر قدرت منجر میشوند. از جمله عوامل مؤثر در شکلگیری و تداوم این الگوها میتوان به تفاوتهای منطقهای، طبقهی اجتماعی و سن افراد اشاره کرد.
💡با وجود تحولات گستردهی فرهنگی و اجتماعی، هستهی مرکزی بسیاری از این الگوها همچنان مبتنی بر برتری مردان و فرودستی زنان باقی مانده است. ویژگیهایی چون استقلال، قدرت بدنی، توانایی رهبری و سلطهگری بهعنوان صفات طبیعی و ذاتی مردان قلمداد میشوند، در حالی که زنان اغلب موجوداتی مطیع، عاطفی، صادق و لطیف تصویر میگردند. این چارچوبهای قالبی، بهنوعی توجیهگر تقسیم نقشهای اجتماعی هستند؛ برای مثال، واگذاری ریاست خانواده به مردان یا محرومسازی زنان از مناصبی چون قضاوت و ریاستجمهوری، با این استدلال که چنین موقعیتهایی نیازمند عقلانیت و عدم تأثیرپذیری از احساساتاند، صورت میپذیرد.
📌کلیشههای جنسیتی بازتابی از نگرشهای فرهنگی و اجتماعی نسبت به زنانگی و مردانگی هستند. حتی با وجود ظهور نمونههایی که این کلیشهها را به چالش میکشند ــ مانند مردان احساساتی یا زنان مقتدر ــ باورهای قالبیای چون «زنان رانندگان خوبی نیستند» یا «زنان در ریاضی ضعیفترند» همچنان در ذهن جامعه ریشهدارند. این تصورات، زنان را افرادی وابسته به حمایت مردان برای ادارهی زندگی معرفی میکنند.
❣️با این حال، زنان در برابر این کلیشهها ایستادگی کرده و تواناییهای خود را در عرصههای مختلف به اثبات رساندهاند. آنان با وجود موانع ساختاری، برای تحقق آرزوها و اهداف خود گام برداشتهاند.
🔔در دهههای اخیر، یکی از مؤلفههایی که بهشدت با مردانگی در فرهنگ ایرانی پیوند خورده، «غیرت» و «ناموسپرستی» است. تأکید بر این مفاهیم، به برخی مردان اجازه داده تا نظارتی افراطی و گسترده بر زندگی زنان اعمال کنند. در برخی موارد، این نگرش منجر به خشونتهایی چون قتلهای موسوم به «ناموسی» شده است؛ رویکردی که اعمال محدودیت، تنبیه و مجازات زنان را نهتنها موجه، بلکه نشانهی مردانگی و مسئولیتپذیری جلوه میدهد.
⚫️ویژگی دیگری که اغلب به مردان نسبت داده میشود، تمایلات جنسی شدید و کنترلناپذیر است. این باور، ازدواج زودهنگام مردان را برای پاسخ به این نیاز ضروری مینمایاند و در صورت عدم تأمین آن از سوی همسر، چندهمسری یا ازدواج موقت را توجیهپذیر میسازد. در این چارچوب، نهتنها زنان مسئول پاسخگویی به این نیازها هستند، بلکه وظیفهی کنترل و مدیریت تمایلات مردانه نیز به آنها واگذار میشود.
❗️در چنین منظومهای از باورها، مردانی که بهواسطهی دیدن بخشی از بدن زنان دچار حواسپرتی، کشش جنسی یا رفتارهای اجتماعی نامناسب میشوند، نه مورد نقد، بلکه مورد ترحم یا درک قرار میگیرند. در نتیجه، این زنان هستند که باید با نوع پوشش خود از بروز چنین مشکلاتی جلوگیری کنند. بدین ترتیب، ناتوانی در کنترل میل جنسی که باید بهعنوان ضعفی فردی قلمداد شود، امری طبیعی و پذیرفتنی جلوه داده میشود و ابزاری برای اعمال محدودیتهای اجتماعی بر زنان قرار میگیرد.
🛎️زنان در گذر زمان، با تلاش بسیار، بسیاری از ویژگیهای منفی منتسب به خود را به چالش کشیدهاند و شایستگیهای خود را در عرصههای مختلف اثبات کردهاند. این در حالی است که مردانگی سنتی، همچنان حامل ویژگیهایی است که در جامعهی امروز، منفی و آسیبزا تلقی میشوند.
☑️🔈از اینرو، پرسشی اساسی مطرح میشود: در حالی که زنان برای بازنگری نقشها و کلیشههای جنسیتی منسوب به خود تلاش کردهاند، چرا مردان در نقد و بازنگری الگوهای تحمیلی مردانگی و نقشهای تثبیتشدهی خویش، اقدام مشابهی نکردهاند؟
✍دکتر شهلا اعزازی
@womenstudiesisaorg
@hooreechannel 🌹
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🟥این تازه آغاز گرفتاری است!
🦋عیسی کلانتری، رئیس اسبق سازمان محیط زیست: در سال 1350، سه شرکت بزرگ جهان پس از بررسی اوضاع آبی کشور میگویند ایران پتانسیل خودکفایی در پروتئین دامی و غلات را به صورت همزمان ندارد، ولی به این مساله هیچگاه توجهینشد.
◾️هیچ اقدامی نمی شود برای جلوگیری از ورشکستگی آبی؛ خیلی وقتها آدم مایوس می شود که اصلا گوش شنوایی وجود دارد یا نه.
🦋اکولوژی کشور دارد نابود می شود، محیط زیست کشور و مزارع دارد نابود می شود، چاه ها دارند خشک می شوند ولی آقایان انگار نه انگار که مشکلی در کشور وجود دارد.
▪️یک فاجعه ای دارد در کشور اتفاق می افتد بدون اینکه به آن فکر کنند و در موردش تصمیم بگیرند.
🦋وقتی به قوانین مصوب نگاه می کنیم، انگار در کانادا زندگی می کنیم و قانون می نویسیم.
@sobhema_ir
@hooreechannel 🌹
🦋عیسی کلانتری، رئیس اسبق سازمان محیط زیست: در سال 1350، سه شرکت بزرگ جهان پس از بررسی اوضاع آبی کشور میگویند ایران پتانسیل خودکفایی در پروتئین دامی و غلات را به صورت همزمان ندارد، ولی به این مساله هیچگاه توجهینشد.
◾️هیچ اقدامی نمی شود برای جلوگیری از ورشکستگی آبی؛ خیلی وقتها آدم مایوس می شود که اصلا گوش شنوایی وجود دارد یا نه.
🦋اکولوژی کشور دارد نابود می شود، محیط زیست کشور و مزارع دارد نابود می شود، چاه ها دارند خشک می شوند ولی آقایان انگار نه انگار که مشکلی در کشور وجود دارد.
▪️یک فاجعه ای دارد در کشور اتفاق می افتد بدون اینکه به آن فکر کنند و در موردش تصمیم بگیرند.
🦋وقتی به قوانین مصوب نگاه می کنیم، انگار در کانادا زندگی می کنیم و قانون می نویسیم.
@sobhema_ir
@hooreechannel 🌹
😭1
فلسفه شرم و فقر: وقتی کرامت انسان زیر چرخهای قیمت له میشود
وارد میوهفروشی میشوم
هوا سنگین است، بوی هلو و هندوانه در فضا پیچیده، و پیرزنی را میبینم. با دستانی که از فرط زحمت و سالخوردگی ترک خورده، با چشمانی که از سالها غمآلودگی، برق زندگی را از دست داده.
سه دانه انجیر. فقط سه تا. و ده تا آلو.
در یک نایلون فریزر — فریزری مثل زمستانی که بر زندگیاش گذشته است.
وقتی فروشنده قیمت میگوید: سیوهفت هزار تومان.
پیرزن همانجا میخکوب میشود.
شاید پیش خودش گفته بود: امشب لبهای مریضم به مزهای شیرین آشنا میشود. شاید شب بعد از یک سال، سفرهمان میوه میبیند.
اما همانجا فهمید که این آرزو، برای او زیادی بزرگ است.
آرام، آرام… شروع میکند به پس دادن.
پنج آلو را برمیدارد، میگذارد کنار.
یک انجیر دیگر را هم.
باز هم، گران است.
بیچاره التماس میکند: «بچم مریضه… یک ساله میوه نخوردهایم… یه کم ارزونتر حساب کن که بتونم ببرم.»
صدایش میلرزد.
انگار نه فقط پول ندارد، که حتی دیگر غرور هم ندارد.
انگار این کشور، این زمین، این شهر، این مردم، سالهاست که از او فقط صبر و تحمل طلب کردهاند و در عوض، چیزی جز تحقیر به او ندادهاند.
این صحنه، از هر استدلالی علیه عدالت، علیه نظامات نابرابر و علیه بیداد، گویاست.
چه کسی گفته «انسان حیوان ناطق است»؟
انسان در ایران، حیوان گرسنهای است که یادش دادهاند به نوبت زخم بخورد.
حیوانی که اگر خواست چند آلو بیشتر بردارد، باید اشکش را پنهان کند، باید عزتش را گرو بگذارد، باید غرورش را همانجا کف مغازه جا بگذارد.
چه کسی گفته «کرامت ذاتی است»؟
در این شهر، کرامت را کیلویی میفروشند؛ همانقدر که یک کیلو آلو.
کرامت، بسته به موجودی کارت بانکیات.
امروز از اخلاق فقط همین را میدانم:
وقتی مردمی، اینچنین در زیر بار گرانی و نداری له شوند، وقتی مادرانی نتوانند برای فرزندشان یک مشت میوه بخرند، وقتی انسان شرم کند از زندهبودنش — این دیگر فقط فقر نیست.
این جنایت است.
جنایتی آرام، بیهیاهو، اما ویرانگرتر از هر بمبی.
من منتقدم. چون این وضعیت، وضعیتِ یک «حادثه» نیست؛ نتیجهی یک سیستم است. سیستمی که دهههاست میدزدد، میچاپد، میفریبد، بیکفایت است و بیرحم.
سیستمی که انسانها را مجبور کرده به جای انتخاب بین خوب و بد، بین بد و بدتر دست به انتخاب بزنند.
سیستمی که میتواند هر روز دروغ بگوید که «در حال پیشرفتیم» و در همان حال، پیرزنانش را در برابر چشم من و تو، چنان حقیر کند که از پس سه دانه انجیر برنیایند.
و بگذار گزنده بگویم:
این فقط قصه یک پیرزن نیست.
این قصه توست. قصه من است.
قصه همه ماست، که هر روز تکهای از عزتمان را در صف نانوایی، در چشمچرانی یک مأمور، در التماس یک بیمار، در شرمندگی یک پدر، جا میگذاریم.
امروز ما فقط فقیر نیستیم.
امروز ما بیپناهیم. تحقیر شدهایم. له شدهایم.
ایران — ای وطن، ای خاک، ای معشوق پیر و خسته —
تا کی؟
تا کی قرار است چشم ببندیم به اشک آن پیرزن؟
تا کی قرار است تو، چنان باشی که فرزندانت، سه دانه انجیر را هم زیادی بدانند؟
اشک، حق ماست.
اما خشم هم حق ماست.
اشک بریزیم — اما آنقدر اشک بریزیم که روزی سیل شود و همه آنها که ما را به این فلاکت رساندهاند، با خود ببرد.
ولی یک پرسش! آیا تاب آوردن این دردها خود شراکت در جنایت سیستم نیست؟ و امروز فقط یک سوال جدی ترین است این که سهم ما در این جنایت چقدر است؟ مایی که می بینیم و روی بر می گردانیم
✍قربان عباسی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
وارد میوهفروشی میشوم
هوا سنگین است، بوی هلو و هندوانه در فضا پیچیده، و پیرزنی را میبینم. با دستانی که از فرط زحمت و سالخوردگی ترک خورده، با چشمانی که از سالها غمآلودگی، برق زندگی را از دست داده.
سه دانه انجیر. فقط سه تا. و ده تا آلو.
در یک نایلون فریزر — فریزری مثل زمستانی که بر زندگیاش گذشته است.
وقتی فروشنده قیمت میگوید: سیوهفت هزار تومان.
پیرزن همانجا میخکوب میشود.
شاید پیش خودش گفته بود: امشب لبهای مریضم به مزهای شیرین آشنا میشود. شاید شب بعد از یک سال، سفرهمان میوه میبیند.
اما همانجا فهمید که این آرزو، برای او زیادی بزرگ است.
آرام، آرام… شروع میکند به پس دادن.
پنج آلو را برمیدارد، میگذارد کنار.
یک انجیر دیگر را هم.
باز هم، گران است.
بیچاره التماس میکند: «بچم مریضه… یک ساله میوه نخوردهایم… یه کم ارزونتر حساب کن که بتونم ببرم.»
صدایش میلرزد.
انگار نه فقط پول ندارد، که حتی دیگر غرور هم ندارد.
انگار این کشور، این زمین، این شهر، این مردم، سالهاست که از او فقط صبر و تحمل طلب کردهاند و در عوض، چیزی جز تحقیر به او ندادهاند.
این صحنه، از هر استدلالی علیه عدالت، علیه نظامات نابرابر و علیه بیداد، گویاست.
چه کسی گفته «انسان حیوان ناطق است»؟
انسان در ایران، حیوان گرسنهای است که یادش دادهاند به نوبت زخم بخورد.
حیوانی که اگر خواست چند آلو بیشتر بردارد، باید اشکش را پنهان کند، باید عزتش را گرو بگذارد، باید غرورش را همانجا کف مغازه جا بگذارد.
چه کسی گفته «کرامت ذاتی است»؟
در این شهر، کرامت را کیلویی میفروشند؛ همانقدر که یک کیلو آلو.
کرامت، بسته به موجودی کارت بانکیات.
امروز از اخلاق فقط همین را میدانم:
وقتی مردمی، اینچنین در زیر بار گرانی و نداری له شوند، وقتی مادرانی نتوانند برای فرزندشان یک مشت میوه بخرند، وقتی انسان شرم کند از زندهبودنش — این دیگر فقط فقر نیست.
این جنایت است.
جنایتی آرام، بیهیاهو، اما ویرانگرتر از هر بمبی.
من منتقدم. چون این وضعیت، وضعیتِ یک «حادثه» نیست؛ نتیجهی یک سیستم است. سیستمی که دهههاست میدزدد، میچاپد، میفریبد، بیکفایت است و بیرحم.
سیستمی که انسانها را مجبور کرده به جای انتخاب بین خوب و بد، بین بد و بدتر دست به انتخاب بزنند.
سیستمی که میتواند هر روز دروغ بگوید که «در حال پیشرفتیم» و در همان حال، پیرزنانش را در برابر چشم من و تو، چنان حقیر کند که از پس سه دانه انجیر برنیایند.
و بگذار گزنده بگویم:
این فقط قصه یک پیرزن نیست.
این قصه توست. قصه من است.
قصه همه ماست، که هر روز تکهای از عزتمان را در صف نانوایی، در چشمچرانی یک مأمور، در التماس یک بیمار، در شرمندگی یک پدر، جا میگذاریم.
امروز ما فقط فقیر نیستیم.
امروز ما بیپناهیم. تحقیر شدهایم. له شدهایم.
ایران — ای وطن، ای خاک، ای معشوق پیر و خسته —
تا کی؟
تا کی قرار است چشم ببندیم به اشک آن پیرزن؟
تا کی قرار است تو، چنان باشی که فرزندانت، سه دانه انجیر را هم زیادی بدانند؟
اشک، حق ماست.
اما خشم هم حق ماست.
اشک بریزیم — اما آنقدر اشک بریزیم که روزی سیل شود و همه آنها که ما را به این فلاکت رساندهاند، با خود ببرد.
ولی یک پرسش! آیا تاب آوردن این دردها خود شراکت در جنایت سیستم نیست؟ و امروز فقط یک سوال جدی ترین است این که سهم ما در این جنایت چقدر است؟ مایی که می بینیم و روی بر می گردانیم
✍قربان عباسی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
😭2
باز هم در بارۀ ربط آب و حجاب!
صادق کوشکی: "میان خشکسالی و بیعفتی و برهنگی رابطه مستقیمی برقرار است! هر چه منکرات و بیحجابی رواج بیشتری پیدا میکند،کمبود آب هم افزونتر میشود!"
یکی هم میگفت؛ به دلیل اینکه به امثال آقای کوشکی با اعمالِ تبعیض و بدون صلاحیت لازم، پستهای علمی و سیاسی داده شده، چشم آسمان خشکیده، چون کارشان تهمت بستن به خداست!
خدایی که در جنگلهای آمازون با وجود بومیان لخت و پتی ساکن در آنجا، سالانه تا 2000 میلیمتر باران ارزانی میدارد و بعد به شهر مکه که بیتِ عتیق در آن واقع شده و زنانش سرتاپای خود را میپوشانند، سالانه فقط 112 میلیمتر بارش نصیب میکند، قطعاً به خدای صادق کوشکی که تمام توجه خود را روی پوشش بخشی از زنان ایرانی متمرکز کرده تا باران را از کل کشور دریغ کند، هیچ شباهتی ندارد!
✍احمد زیدآبادی
@hooreechannel 🌹
صادق کوشکی: "میان خشکسالی و بیعفتی و برهنگی رابطه مستقیمی برقرار است! هر چه منکرات و بیحجابی رواج بیشتری پیدا میکند،کمبود آب هم افزونتر میشود!"
یکی هم میگفت؛ به دلیل اینکه به امثال آقای کوشکی با اعمالِ تبعیض و بدون صلاحیت لازم، پستهای علمی و سیاسی داده شده، چشم آسمان خشکیده، چون کارشان تهمت بستن به خداست!
خدایی که در جنگلهای آمازون با وجود بومیان لخت و پتی ساکن در آنجا، سالانه تا 2000 میلیمتر باران ارزانی میدارد و بعد به شهر مکه که بیتِ عتیق در آن واقع شده و زنانش سرتاپای خود را میپوشانند، سالانه فقط 112 میلیمتر بارش نصیب میکند، قطعاً به خدای صادق کوشکی که تمام توجه خود را روی پوشش بخشی از زنان ایرانی متمرکز کرده تا باران را از کل کشور دریغ کند، هیچ شباهتی ندارد!
✍احمد زیدآبادی
@hooreechannel 🌹
🔴سهم زنان از کرسیهای نمایندگی مجلس!
📌در حالی که امارات با حضور ۵۰٪ نمایندگان زن در صدر جدول قرار دارد، ایران تنها با ۵.۶٪، پایینتر از ژاپن، ترکیه و حتی عربستان قرار گرفته است.
📌طبق تحقیقات سازمان ملل، حضور بیشتر زنان در پارلمانها با بهبود سیاستگذاری در حوزههای سلامت، آموزش و عدالت اجتماعی رابطه مستقیم دارد.
📌این آمار نشان میدهد که مسیر نقش موثر زنان در ساختارهای تصمیمگیری سیاسی همچنان در بسیاری کشورها، از جمله ایران، با چالش روبهرو است.
@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹
📌در حالی که امارات با حضور ۵۰٪ نمایندگان زن در صدر جدول قرار دارد، ایران تنها با ۵.۶٪، پایینتر از ژاپن، ترکیه و حتی عربستان قرار گرفته است.
📌طبق تحقیقات سازمان ملل، حضور بیشتر زنان در پارلمانها با بهبود سیاستگذاری در حوزههای سلامت، آموزش و عدالت اجتماعی رابطه مستقیم دارد.
📌این آمار نشان میدهد که مسیر نقش موثر زنان در ساختارهای تصمیمگیری سیاسی همچنان در بسیاری کشورها، از جمله ایران، با چالش روبهرو است.
@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹
این درد و رنج ها می توانستند نباشند
✅بسیاری از درد و رنج هایی که این روزها شهروندان جامعه در ابعاد گوناگون و زمینه های مختلف تحمل می کنند به راستی می توانستند نباشند اگر:
1.هر یک از ما ایرانیان با به کارگیری خرد و دانش خویش در جهت خودشناسی گامی اساسی بر می داشتیم و آن گاه برای دست یابی به زندگی ارزشمند، خوش و خوب عمل می کردیم. در این جا وجه روان شناختی قضیه مطرح است از آن نظر که هر یک از انسان ها آن میزان توانایی لازم برای کاهش درد و رنج ها و برخورداری از زندگی مطلوب و با کیفیت را دارند و اگر از این توانایی استفاده نکنند بدون تردید درد و رنج های غیر ضروری بر آنان وارد می شود. برای مثال اگر با آگاهی و خردورزی و مشورت با اندیشمندان و خودشناسی و زمان شناسی عمل کنند تا حد زیادی در برخورداری از زندگی مطلوب و کاهش درد و رنج های غیر ضروری توفیقاتی نصیب شان می شود. پس انسان مسئول سرنوشت خویش است و هرگونه کوتاهی در این زمینه پیامدهایی را متوجه خودش خواهد کرد(وجه خُرد و روان شناختی قضیه).
2.این موضوع روشن است که انسان بیرون از جامعه و فرهنگ زیست نمی کند و خواه ناخواه نهادهای اجتماعی و اقتصادی و سیاسی و فرهنگی تأثیراتی را بر زندگی وی برجای می گذارند. لذا اگر نهادهای مورد اشاره قوی و کارآمد و روزآمد نباشند به مراتب زندگی انسان ها نیز بی کیفیت و همراه با انواع درد و رنج ها خواهد شد. برای مثال هنگامی که نهاد سیاست با تصمیمات و سیاستگذاری های غیر عقلانی و غیر علمی و مبتنی بر ایدئولوژی های ضد انسانی عمل می کند نمی توان انتظار کاهش درد و رنج های شهروند ان آن جامعه را داشت. تجربۀ کشورهایی که دارای نظام های سیاسی ایدولوژیک در همین یکصد سال گذشته بوده اند پیش چشم ما است که کارنامه ای بس تیره و تار داشته اند و نتیجه ای به جز تباه کردن زندگی شهروندان برجای نگذاشته اند. این جاست که می توان گفت این همه درد و رنج های غیر ضروری می توانستند نباشند اگر نظام های سیاسی مورد نظر با عقلانیت و دانش و اخلاق عمل می کردند!(وجه ساختاری و کلان قضیه)
3.واقعیت این است که درد و رنج هایی که اکنون ایرانیان تحمل می کنند بخشی از آن مربوط به خودشان است و بخشی دیگر مربوط به نهادهای سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی کشور. در این میان بیش از همه نظام حکمرانی کشور مسئولیتی بس بزرگ بر عهده داشت و دارد تا این همه درد و رنج های بی مورد و غیر ضروری متوجه شهروندان نباشد. ایدئولوژی اندیشی افراطی، شعارگرایی بریده از واقعیت ها، سیاستگذاری های غیر عقلانی و غیر علمی و بی ربط با زندگی شهروندان، برنامه های سراسر اشتباه، ناکارآمدی شدید، وجود نهادها و سازمان های هزینه زایی که هیچ ربطی به زندگی شهروندان ندارند، در اولویت نبودن زندگی شهروندان در زمینه های مختلف، بی توجهی به نیازهای واقعی و اساسی شهروندان، مدیریت های غیر عقلانی و غیر علمی، فقدان جامعۀ مدنی قوی و کارآمد، فقدان تعاملات مثبت و سازنده با دنیا و برخی دلایل دیگر که چونان زنجیره ای به هم پیوسته امکان حل مسائل و مشکلات گوناگون و در نتیجه کاهش درد و رنج های شهروندان را فراهم نمی سازد. همین بحران انرژی و به ویژه حیاتی ترین آن یعنی آب به طور قطع و یقین ریشه در فقدان سیاستگذاری ها و برنامه های عقلانی و علمی از یک سو و در اولویت نبودن از سوی دیگر دارد. وگرنه نمی بایست این همه درد و رنج ناشی از کمبود و نبود آب را شهروندان تحمل کنند و دچار مشکلات فراوان بشوند. در حوزۀ اقتصاد نیز وضع به همین گونه است که امروز تورم و گرانی و بیکاری این گونه تُرک تازی می کنند و شهروندان را از داشتن یک زندگی معمولی هم محروم ساخته است! هزینه سازی ها و هزینه تراشی های بی مورد در این کشور نتیجه اش می شود افزایش درد و رنج های بی مورد برای شهروندان که در نهایت فقط و فقط گرفتاری های آن ها متوجه همین شهروندان است و لاغیر! لذا به طور قطع و یقین اگر سیاستگذاری ها و برنامه ها و تصمیمات به گونه ای خردمندانه و علمی و اخلاقی گرفته می شد این همه درد و رنج های بی مورد و غیر ضروری هم متوجه شهروندان نمی بود!
✍محمدباقر تاج الدین
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
✅بسیاری از درد و رنج هایی که این روزها شهروندان جامعه در ابعاد گوناگون و زمینه های مختلف تحمل می کنند به راستی می توانستند نباشند اگر:
1.هر یک از ما ایرانیان با به کارگیری خرد و دانش خویش در جهت خودشناسی گامی اساسی بر می داشتیم و آن گاه برای دست یابی به زندگی ارزشمند، خوش و خوب عمل می کردیم. در این جا وجه روان شناختی قضیه مطرح است از آن نظر که هر یک از انسان ها آن میزان توانایی لازم برای کاهش درد و رنج ها و برخورداری از زندگی مطلوب و با کیفیت را دارند و اگر از این توانایی استفاده نکنند بدون تردید درد و رنج های غیر ضروری بر آنان وارد می شود. برای مثال اگر با آگاهی و خردورزی و مشورت با اندیشمندان و خودشناسی و زمان شناسی عمل کنند تا حد زیادی در برخورداری از زندگی مطلوب و کاهش درد و رنج های غیر ضروری توفیقاتی نصیب شان می شود. پس انسان مسئول سرنوشت خویش است و هرگونه کوتاهی در این زمینه پیامدهایی را متوجه خودش خواهد کرد(وجه خُرد و روان شناختی قضیه).
2.این موضوع روشن است که انسان بیرون از جامعه و فرهنگ زیست نمی کند و خواه ناخواه نهادهای اجتماعی و اقتصادی و سیاسی و فرهنگی تأثیراتی را بر زندگی وی برجای می گذارند. لذا اگر نهادهای مورد اشاره قوی و کارآمد و روزآمد نباشند به مراتب زندگی انسان ها نیز بی کیفیت و همراه با انواع درد و رنج ها خواهد شد. برای مثال هنگامی که نهاد سیاست با تصمیمات و سیاستگذاری های غیر عقلانی و غیر علمی و مبتنی بر ایدئولوژی های ضد انسانی عمل می کند نمی توان انتظار کاهش درد و رنج های شهروند ان آن جامعه را داشت. تجربۀ کشورهایی که دارای نظام های سیاسی ایدولوژیک در همین یکصد سال گذشته بوده اند پیش چشم ما است که کارنامه ای بس تیره و تار داشته اند و نتیجه ای به جز تباه کردن زندگی شهروندان برجای نگذاشته اند. این جاست که می توان گفت این همه درد و رنج های غیر ضروری می توانستند نباشند اگر نظام های سیاسی مورد نظر با عقلانیت و دانش و اخلاق عمل می کردند!(وجه ساختاری و کلان قضیه)
3.واقعیت این است که درد و رنج هایی که اکنون ایرانیان تحمل می کنند بخشی از آن مربوط به خودشان است و بخشی دیگر مربوط به نهادهای سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی کشور. در این میان بیش از همه نظام حکمرانی کشور مسئولیتی بس بزرگ بر عهده داشت و دارد تا این همه درد و رنج های بی مورد و غیر ضروری متوجه شهروندان نباشد. ایدئولوژی اندیشی افراطی، شعارگرایی بریده از واقعیت ها، سیاستگذاری های غیر عقلانی و غیر علمی و بی ربط با زندگی شهروندان، برنامه های سراسر اشتباه، ناکارآمدی شدید، وجود نهادها و سازمان های هزینه زایی که هیچ ربطی به زندگی شهروندان ندارند، در اولویت نبودن زندگی شهروندان در زمینه های مختلف، بی توجهی به نیازهای واقعی و اساسی شهروندان، مدیریت های غیر عقلانی و غیر علمی، فقدان جامعۀ مدنی قوی و کارآمد، فقدان تعاملات مثبت و سازنده با دنیا و برخی دلایل دیگر که چونان زنجیره ای به هم پیوسته امکان حل مسائل و مشکلات گوناگون و در نتیجه کاهش درد و رنج های شهروندان را فراهم نمی سازد. همین بحران انرژی و به ویژه حیاتی ترین آن یعنی آب به طور قطع و یقین ریشه در فقدان سیاستگذاری ها و برنامه های عقلانی و علمی از یک سو و در اولویت نبودن از سوی دیگر دارد. وگرنه نمی بایست این همه درد و رنج ناشی از کمبود و نبود آب را شهروندان تحمل کنند و دچار مشکلات فراوان بشوند. در حوزۀ اقتصاد نیز وضع به همین گونه است که امروز تورم و گرانی و بیکاری این گونه تُرک تازی می کنند و شهروندان را از داشتن یک زندگی معمولی هم محروم ساخته است! هزینه سازی ها و هزینه تراشی های بی مورد در این کشور نتیجه اش می شود افزایش درد و رنج های بی مورد برای شهروندان که در نهایت فقط و فقط گرفتاری های آن ها متوجه همین شهروندان است و لاغیر! لذا به طور قطع و یقین اگر سیاستگذاری ها و برنامه ها و تصمیمات به گونه ای خردمندانه و علمی و اخلاقی گرفته می شد این همه درد و رنج های بی مورد و غیر ضروری هم متوجه شهروندان نمی بود!
✍محمدباقر تاج الدین
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
🔺 برشی از کتاب «تربیت بچۀ مستقل»
🔹 بخش زیادی از کار ما این است که به بچهها کمک کنیم میزان تأثیر استرس بر عملکرد و سلامت ذهنیشان را به حداقل برسانند. میکوشیم آنها را به میزان مطلوبی از خودانگیختگی سوق دهیم، حد وسطی بین بیشانگیختگی و کمالگرایی افراطی از یک سو و «ولم کن میخواهم بروم پلیاستیشن بازی کنم» از سوی دیگر. از طریق پژوهش دربارۀ استرس و مطالعات انگیزه و دنبالکردن این حوزه بود که به اهمیت تسلط پی بردیم. وقتی کشف کردیم که کمبود حس تسلط بهشدت استرسزاست و خودمختاری کلیدِ پرورش انگیزه است، فهمیدیم به چیز مهمی پی بردهایم. این احساس زمانی تأیید شد که شروع به کندوکاو بیشتر کردیم و دریافتیم که حس سالم تسلط عملاً با هر چیزی که برای بچههایمان میخواهیم مرتبط است، چیزهایی ازجمله سلامت تن و روان، موفقیت تحصیلی و شادکامی.
🔸 از سال ۱۹۶۰ تا ۲۰۰۲، گزارشهای دبیرستانیها و دانشجویان حاکی از آن است که کانون تسلط درونیشان (یعنی باور به تسلط بر سرنوشت خود) رفتهرفته کم میشود و کانون تسلط بیرونیشان (یعنی باور به تسلط نیروهای خارجی بر سرنوشتشان) بهتدریج افزایش مییابد. این تغییر با افزایش آسیبپذیری دربرابر اضطراب و افسردگی قرین است. درواقع نوجوانان و جوانان امروزی پنج تا هشت برابر بیشتر از جوانان دورههای پیشین، ازجمله دوران رکود بزرگ، جنگ جهانی دوم و جنگ سرد، علائم اختلال اضطراب را تجربه میکنند. بچهها، بدون حس تسلط، گرفتار احساس ناتوانی و درماندگی میشوند و خیلی اوقات انفعال و تسلیم بر آنها مستولی میشود.
🔺 آنچه خواندید برشی بود از کتاب «تربیت بچۀ مستقل».
🔗 لینک خرید کتاب:
https://B2n.ir/yb4922
✍🏻 ویلیام استیکسراد و ند جانسون ترجمۀ علیرضا شفیعینسب
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
🔹 بخش زیادی از کار ما این است که به بچهها کمک کنیم میزان تأثیر استرس بر عملکرد و سلامت ذهنیشان را به حداقل برسانند. میکوشیم آنها را به میزان مطلوبی از خودانگیختگی سوق دهیم، حد وسطی بین بیشانگیختگی و کمالگرایی افراطی از یک سو و «ولم کن میخواهم بروم پلیاستیشن بازی کنم» از سوی دیگر. از طریق پژوهش دربارۀ استرس و مطالعات انگیزه و دنبالکردن این حوزه بود که به اهمیت تسلط پی بردیم. وقتی کشف کردیم که کمبود حس تسلط بهشدت استرسزاست و خودمختاری کلیدِ پرورش انگیزه است، فهمیدیم به چیز مهمی پی بردهایم. این احساس زمانی تأیید شد که شروع به کندوکاو بیشتر کردیم و دریافتیم که حس سالم تسلط عملاً با هر چیزی که برای بچههایمان میخواهیم مرتبط است، چیزهایی ازجمله سلامت تن و روان، موفقیت تحصیلی و شادکامی.
🔸 از سال ۱۹۶۰ تا ۲۰۰۲، گزارشهای دبیرستانیها و دانشجویان حاکی از آن است که کانون تسلط درونیشان (یعنی باور به تسلط بر سرنوشت خود) رفتهرفته کم میشود و کانون تسلط بیرونیشان (یعنی باور به تسلط نیروهای خارجی بر سرنوشتشان) بهتدریج افزایش مییابد. این تغییر با افزایش آسیبپذیری دربرابر اضطراب و افسردگی قرین است. درواقع نوجوانان و جوانان امروزی پنج تا هشت برابر بیشتر از جوانان دورههای پیشین، ازجمله دوران رکود بزرگ، جنگ جهانی دوم و جنگ سرد، علائم اختلال اضطراب را تجربه میکنند. بچهها، بدون حس تسلط، گرفتار احساس ناتوانی و درماندگی میشوند و خیلی اوقات انفعال و تسلیم بر آنها مستولی میشود.
🔺 آنچه خواندید برشی بود از کتاب «تربیت بچۀ مستقل».
🔗 لینک خرید کتاب:
https://B2n.ir/yb4922
✍🏻 ویلیام استیکسراد و ند جانسون ترجمۀ علیرضا شفیعینسب
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
فروشگاه اینترنتی کتاب ترجمان
تربیت بچۀ مستقل
اغلب کودکان و نوجوانان در جهان پر از شتاب و تغییر امروزی گرفتار آشفتگی ذهنی و اضطراباند. بسیاری از پژوهشگران معتقدند که تأکید جوامع امروزی بر خودمحوری، منفعت شخصی و زیبایی ظاهری و بدنی موجب شده تا آمار معضلات ذهنی مرتبط با اضطراب و نارضایتی از خود اکنون…
از روی فرش قرمز بیایید تهران!
مدتهاست که راهِ ناهموار فرنگ ؛ هموار شده و هر کس به بهانه ای شال و کلاه می کند و از ایران بیرون می زند. پیش از این مهاجرت ها حساب کتاب داشت و کمتر کسی خانه را ترک می کرد. اما از آن روزی که خانه ناامن شده و سقفش ترک برداشته ؛ و همنشینی با همسایگان بد قلق سخت شده ؛ اهالی خانه ماندن را بر نمی تابند و پیِ بهانه ای ساده سوار طیاره می شوند و از آن بالا برای مردم تهران دست تکان می دهند.
مردمی که خیلی هایشان شرائط رفتن را ندارند و مجبورند در همین تهرانِ بی آب ؛ تهران بی برق ؛ تهران بی گاز ؛ تهران بی پول و تهرانِ زخم خورده بمانند. در زمانه ای که اهل فن و فکر و هنر بیکارند و توی سفره خانه ها تخته نرد بازی می کنند هستند کسانی که فرش زیر پا به بازار می برند تا به یک مهاجرت اجباری تن دهند.
مدتی بود از وطن تن کنده بوده و از خانه رفته بود. می گفت تازه فهمیده ام زندگی چیست. شادی چه شکلی ست. اخلاق یعنی چه. معنای قانون را تازه متوجه شده ام. راست گویی و رفتار سنجیده را کامل و بدون کلک حس کرده ام. صبح که از خواب بیدار می شوم پنبه ی کسی را نمی زنم. بدِ کسی را نمی خواهم. کسی را فریب نمی دهم. دنبال لایی کشی نیستم. مثل آدم زندگی ام را می کنم.
یاد گرفته ام اگر بخواهم آرامش داشته باشم و کسی یقه ی مرا نگیرد ؛ باید به قانون احترام بگذارم. حد و حدود خودم را بدانم.
دوستی دارم مترجم زبان که رفته بودم فرودگاه پیِ اش. در مسیر فرودگاه به تهران گفتم فلانی اگر بخواهی خارج و ایران را برایم تعریف کنی چه می گویی. پاسخی داد عالی که هر کجا نشستم و با هر که صحبت کردم روایت شد. گفت می روی خارج نمی توانی دروغ بگویی ؛ و این جا می آیی نمی توانی راست بگویی.
حالا پزشکیان در گیر و دار کم آبی و قطعی برق و ادامه ی هراس و ترس میلیونها ایرانی برای رخدادهای پیش رو گفته : باید چارچوبی ایجاد کنیم تا ایرانیان خارج از کشور که میترسند ؛ راحت به ایران بیایند. باید با قوه قضاییه ؛ وزارت اطلاعات و نهادهای امنیتی صحبت کنیم.
البته همین کلام نقطه ی امید است که حاکمیت دارد کم کم منعطف می شود و پوست می اندازد. مثل همان حرف عراقچی که گفت ما کی گفتیم اسراییل نابود شود. اگر اظهار نظرهای مقامات رسمی کشور تغییر کرده باید در عمل هم بازنمایی شود و به مردم اطمینان خاطر بدهد. مردم باور کنند که حاکمیت مهربان شده و دست از خشونت با مردم برداشته. تغییر کرده و قصد مراوده و شنیدن حرف مردم را دارد.
اگر بگوییم هر کسی که می خواهد برگردد برایش فرش قرمز پهن می کنیم ابتدا باید همین جا و در تهران همین هایی که حالا در ایران مانده اند را با مهر و مهربانی و امید نگهداریم و فرش قرمز را از زیر پایشان نکشیم. آوردن آنهایی که خارج از کشورند ؛ پیشکش !
✍جعفر بخشی بی نیاز، نویسنده و روزنامه نگار
@hooreechannel 🌹
مدتهاست که راهِ ناهموار فرنگ ؛ هموار شده و هر کس به بهانه ای شال و کلاه می کند و از ایران بیرون می زند. پیش از این مهاجرت ها حساب کتاب داشت و کمتر کسی خانه را ترک می کرد. اما از آن روزی که خانه ناامن شده و سقفش ترک برداشته ؛ و همنشینی با همسایگان بد قلق سخت شده ؛ اهالی خانه ماندن را بر نمی تابند و پیِ بهانه ای ساده سوار طیاره می شوند و از آن بالا برای مردم تهران دست تکان می دهند.
مردمی که خیلی هایشان شرائط رفتن را ندارند و مجبورند در همین تهرانِ بی آب ؛ تهران بی برق ؛ تهران بی گاز ؛ تهران بی پول و تهرانِ زخم خورده بمانند. در زمانه ای که اهل فن و فکر و هنر بیکارند و توی سفره خانه ها تخته نرد بازی می کنند هستند کسانی که فرش زیر پا به بازار می برند تا به یک مهاجرت اجباری تن دهند.
مدتی بود از وطن تن کنده بوده و از خانه رفته بود. می گفت تازه فهمیده ام زندگی چیست. شادی چه شکلی ست. اخلاق یعنی چه. معنای قانون را تازه متوجه شده ام. راست گویی و رفتار سنجیده را کامل و بدون کلک حس کرده ام. صبح که از خواب بیدار می شوم پنبه ی کسی را نمی زنم. بدِ کسی را نمی خواهم. کسی را فریب نمی دهم. دنبال لایی کشی نیستم. مثل آدم زندگی ام را می کنم.
یاد گرفته ام اگر بخواهم آرامش داشته باشم و کسی یقه ی مرا نگیرد ؛ باید به قانون احترام بگذارم. حد و حدود خودم را بدانم.
دوستی دارم مترجم زبان که رفته بودم فرودگاه پیِ اش. در مسیر فرودگاه به تهران گفتم فلانی اگر بخواهی خارج و ایران را برایم تعریف کنی چه می گویی. پاسخی داد عالی که هر کجا نشستم و با هر که صحبت کردم روایت شد. گفت می روی خارج نمی توانی دروغ بگویی ؛ و این جا می آیی نمی توانی راست بگویی.
حالا پزشکیان در گیر و دار کم آبی و قطعی برق و ادامه ی هراس و ترس میلیونها ایرانی برای رخدادهای پیش رو گفته : باید چارچوبی ایجاد کنیم تا ایرانیان خارج از کشور که میترسند ؛ راحت به ایران بیایند. باید با قوه قضاییه ؛ وزارت اطلاعات و نهادهای امنیتی صحبت کنیم.
البته همین کلام نقطه ی امید است که حاکمیت دارد کم کم منعطف می شود و پوست می اندازد. مثل همان حرف عراقچی که گفت ما کی گفتیم اسراییل نابود شود. اگر اظهار نظرهای مقامات رسمی کشور تغییر کرده باید در عمل هم بازنمایی شود و به مردم اطمینان خاطر بدهد. مردم باور کنند که حاکمیت مهربان شده و دست از خشونت با مردم برداشته. تغییر کرده و قصد مراوده و شنیدن حرف مردم را دارد.
اگر بگوییم هر کسی که می خواهد برگردد برایش فرش قرمز پهن می کنیم ابتدا باید همین جا و در تهران همین هایی که حالا در ایران مانده اند را با مهر و مهربانی و امید نگهداریم و فرش قرمز را از زیر پایشان نکشیم. آوردن آنهایی که خارج از کشورند ؛ پیشکش !
✍جعفر بخشی بی نیاز، نویسنده و روزنامه نگار
@hooreechannel 🌹
❤2👍1
دو دهه درجا زدن کافی نیست؟!
از سال ۲۰۰۶ تا سال جاری میلادی ۲۰۲۵ که شاخص شکاف جنسیتی توسط مجمع جهانی اقتصاد منتشر می شود، وضعیت ایران در این شاخص تقریبا تغییری نکرده است.
🌸پیدا کردن نام ایران زحمتی ندارد، کافی است بدون فوت وقت آخر جدول را نگاه کنی. جمهوری اسلامی ایران سالهاست در قعر جدول رتبه بندی بین المللی شاخص شکاف جنسیتی قرار دارد.
✒️در سال ۲۰۰۶ در بین ۱۱۵ کشور رتبه ایران ۱۰۸ بود، و حالا در سال ۲۰۲۵ در بین ۱۴۸ کشور رتبه ۱۴۵ را دارد، قبل از چاد، سودان و پاکستان.
از بین چهار مولفه شکاف جنسیتی وضعیت شکاف جنسیتی در مشارکت اقتصادی از سه مولفه دیگر به مراتب بدتر است، یعنی اگر در آموزش، بهداشت و مشارکت سیاسی بعضی سالها یکی دو رتبه جابه جایی اتفاق افتاده ، در مشارکت اقتصادی وضع زنان نه تنها بهتر نشده که بدتر شده و متوقف مانده است.
شاخص شکاف جنسیتی سالانه منتشر میشود، و انتظار میرود با اطلاع از چنین وضعیتی دولتها گامی برای بهبود بردارند و برنامهای برای کاستن از شکاف جنسیتی، تدوین کنند؛ اما این گزارشها در دو دهه گذشته با بیاعتنایی مطلق دولت.ها از اصولگرا و اعتدالگرا و اصلاحطلب مسکوت گذاشته شده و هیچ توضیحی برای این بیاعتنایی ارائه نمیشود.
به خصوص وضعیت مشارکت اقتصادی زنان، در حالیکه مهمترین تعیینکننده در کاهش شکاف جنسیتی است و نقش بیبدیلی در توانمندشدن زنان برای غلبه بر نابرابریها دارد، بیاهمیت شمرده شده و حتی بحث در مورد آن غیرضروری جلوه داده میشود.
🌸چنین مواجههای دو علت اصلی دارد:
✅اول اینکه از نگاه رسمی نظم جنسیتی موجود، که مبتنی بر تقسیم کار جنسیتی و خانهنشینی زنان است، نباید تغییر نکند و این میراث نظام فرهنگی اجتماعی مردسالاری تا ابد جاودان بماند.
✅دوم، با وجود بحران مزمن اقتصادی و بحرانهای همراه و همزاد آن، مساله زن و حقوق زنان از اولویت خارج شده و از نگاه مسوولان فاقد اهمیت و موضوعیت شمرده میشود و هیچگاه به مسالهای در اولویت رسیدگی تبدیل نمیشود.
در کنار بیاعتنایی دولتها به شکاف جنسیتی، در میان فعالان حقوق زنان نیز وضعیت شکاف جنسیتی و مولفههای آن به خصوص مشارکت اقتصادی چندان مورد توجه قرار نگرفته و تمرکز عمدتاً روی موضوعاتی بوده که حساسیت و جذابیت رسانهای بیشتری دارند. تمرکز بر پوشش که توسط رسانهها و فعالان اجتماعی به عنوان مهمتریغن مساله زنان برساخت شده، تا حدودی موجب غفلت از سایر مسائل زنان و شکل دهی مطالبه جمعی شده است.
دو دهه است نابرابری و تبعیض جنسیتی در آینه آمار قابل رویت شده و مشخص است ایران در کجای جهان ایستاده است اما یک قدم برای تغییر برداشته نشده است.
شاخص شکاف جنسیتی فقط مشتی داده برای مقایسه نیست، گواه رنج و دردی است که زندگی میلیونها زن را تباه می کند. درد و رنجی که نباید عادی شمرده شود.
🌹سیمین کاظمی
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
از سال ۲۰۰۶ تا سال جاری میلادی ۲۰۲۵ که شاخص شکاف جنسیتی توسط مجمع جهانی اقتصاد منتشر می شود، وضعیت ایران در این شاخص تقریبا تغییری نکرده است.
🌸پیدا کردن نام ایران زحمتی ندارد، کافی است بدون فوت وقت آخر جدول را نگاه کنی. جمهوری اسلامی ایران سالهاست در قعر جدول رتبه بندی بین المللی شاخص شکاف جنسیتی قرار دارد.
✒️در سال ۲۰۰۶ در بین ۱۱۵ کشور رتبه ایران ۱۰۸ بود، و حالا در سال ۲۰۲۵ در بین ۱۴۸ کشور رتبه ۱۴۵ را دارد، قبل از چاد، سودان و پاکستان.
از بین چهار مولفه شکاف جنسیتی وضعیت شکاف جنسیتی در مشارکت اقتصادی از سه مولفه دیگر به مراتب بدتر است، یعنی اگر در آموزش، بهداشت و مشارکت سیاسی بعضی سالها یکی دو رتبه جابه جایی اتفاق افتاده ، در مشارکت اقتصادی وضع زنان نه تنها بهتر نشده که بدتر شده و متوقف مانده است.
در سال ۲۰۰۶ رتبه ایران در ابن مولفه در بین ۱۱۵ کشور ۱۱۳ بود و امسال که ۲۰۲۵ است، رتبه اش ۱۴۶ در بین ۱۴۸ کشور.
شاخص شکاف جنسیتی سالانه منتشر میشود، و انتظار میرود با اطلاع از چنین وضعیتی دولتها گامی برای بهبود بردارند و برنامهای برای کاستن از شکاف جنسیتی، تدوین کنند؛ اما این گزارشها در دو دهه گذشته با بیاعتنایی مطلق دولت.ها از اصولگرا و اعتدالگرا و اصلاحطلب مسکوت گذاشته شده و هیچ توضیحی برای این بیاعتنایی ارائه نمیشود.
به خصوص وضعیت مشارکت اقتصادی زنان، در حالیکه مهمترین تعیینکننده در کاهش شکاف جنسیتی است و نقش بیبدیلی در توانمندشدن زنان برای غلبه بر نابرابریها دارد، بیاهمیت شمرده شده و حتی بحث در مورد آن غیرضروری جلوه داده میشود.
🌸چنین مواجههای دو علت اصلی دارد:
✅اول اینکه از نگاه رسمی نظم جنسیتی موجود، که مبتنی بر تقسیم کار جنسیتی و خانهنشینی زنان است، نباید تغییر نکند و این میراث نظام فرهنگی اجتماعی مردسالاری تا ابد جاودان بماند.
✅دوم، با وجود بحران مزمن اقتصادی و بحرانهای همراه و همزاد آن، مساله زن و حقوق زنان از اولویت خارج شده و از نگاه مسوولان فاقد اهمیت و موضوعیت شمرده میشود و هیچگاه به مسالهای در اولویت رسیدگی تبدیل نمیشود.
در کنار بیاعتنایی دولتها به شکاف جنسیتی، در میان فعالان حقوق زنان نیز وضعیت شکاف جنسیتی و مولفههای آن به خصوص مشارکت اقتصادی چندان مورد توجه قرار نگرفته و تمرکز عمدتاً روی موضوعاتی بوده که حساسیت و جذابیت رسانهای بیشتری دارند. تمرکز بر پوشش که توسط رسانهها و فعالان اجتماعی به عنوان مهمتریغن مساله زنان برساخت شده، تا حدودی موجب غفلت از سایر مسائل زنان و شکل دهی مطالبه جمعی شده است.
دو دهه است نابرابری و تبعیض جنسیتی در آینه آمار قابل رویت شده و مشخص است ایران در کجای جهان ایستاده است اما یک قدم برای تغییر برداشته نشده است.
شاخص شکاف جنسیتی فقط مشتی داده برای مقایسه نیست، گواه رنج و دردی است که زندگی میلیونها زن را تباه می کند. درد و رنجی که نباید عادی شمرده شود.
پرسش این است که آیا دو دهه در بدترین وضعیت از نظر شکاف جنسیتی بودن، کافی نیست که به خود بیاییم و برای بهبود وضعیتمان تلاش کنیم؟
🌹سیمین کاظمی
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
نفوذی ها در دفتر سران قوا!
عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی: نفوذیها در دفتر یکی از سران سابق قوا ،مصوبه حجاب را دستکاری کردند و ماجرای مهسا امینی پیش آمد!
سوزنچی، عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی: مصوب کرده بودیم با بیحجابی هیچ برخورد فیزیکی صورت نگیرد. در مسیر ابلاغ با یک نفوذ سطح بالا مصوبه دستکاری شد و ۱۸۰ درجه تغییر کرد!
در دستکاری عنوان شد نه تنها گشت ارشاد باید تقویت شود بلکه باید کلاس آموزشی هم برگزار شود. آن حادثه هم در کلاس آموزشی رخ داد!
نیروهای امنیتی هم ورود کردند ولی مشخص نشد چه کسی مصوبه را تغییر داد!!!!
@hooreechannel 🌹
عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی: نفوذیها در دفتر یکی از سران سابق قوا ،مصوبه حجاب را دستکاری کردند و ماجرای مهسا امینی پیش آمد!
سوزنچی، عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی: مصوب کرده بودیم با بیحجابی هیچ برخورد فیزیکی صورت نگیرد. در مسیر ابلاغ با یک نفوذ سطح بالا مصوبه دستکاری شد و ۱۸۰ درجه تغییر کرد!
در دستکاری عنوان شد نه تنها گشت ارشاد باید تقویت شود بلکه باید کلاس آموزشی هم برگزار شود. آن حادثه هم در کلاس آموزشی رخ داد!
نیروهای امنیتی هم ورود کردند ولی مشخص نشد چه کسی مصوبه را تغییر داد!!!!
@hooreechannel 🌹
خاطرات یک داروساز
یادداشت نویسی در این روزهای گرم که گرما نفس ها را به شماره می اندازد چنگی به دل نمی زند.
احتمالا پایتخت نشینان و ساکنان کلان شهرها نمی دانند که سهمیەی قطع برق ما در شهرستان ها دو نوبت دو ساعته است که به تناوب تغییر می کند.
فرضا اگر محل کارت جایی غیر از محل زندگیت باشد، با اختلافی که در جدول خاموشی ها هست، دستکم دو ساعت دیگر هم باید قطع برق را در گرمای چهل درجه تحمل کنی.
جمعا شش ساعت قطع برق سهمیەی روزانەی ماست و اگر بدشانس باشی تا هشت ساعت هم می تواند افزایش یابد.
مثلا من امروز با احتساب چند بار بالا رفتن از پله ها در چند مکان مختلف، حساب کردم جمعا سی طبقه بالا رفته و سی طبقه هم پایین آمدەام.
البته این را گذاشتم به حساب سهمیەی پیاده روی امروز و از آن صرف نطر کردم.
امسال از خیر شنای روزانه در دریاچەی چسپیده به شهر هم به احترام محیط زیست و تنش آبی بی سابقه گذشتەام.
صد البته دامنەی دردسرها صرفا به این کالری سوزی های اجباری ختم نمی شود.
ساعت ۱۰ صبح امروز بعد از این طی ارض های ملال آوری که گفتم، هنوز در داروخانەام را نتوانسته بودم باز کنم.
ساعت خاموشی خیابان های مرکزی شهر تغییر کرده و خیلی ها نمی توانستند درب ریموت دار مغازه ها و مراکز فروش و داروخانه ها و ...را باز کنند.
از بخت بد موتور برقمان هم به تته پته افتاده و کار نمی کرد.
دیروز غروب هم یک پست برق در حوالی مرکز شهر سوخت و چند ساعت مطب ها، مراکز درمانی و پاراکلینیک و ...را در خاموشی مطلق فرو برد.
رسما به قرن نوزده و عصر ماقبل الکتریسیته برگشتەایم.
فضای کسب و کار هم که تعریفی ندارد. صنف ما که سر و کارش با سازمان های بیمه گر دولتی است عملا در حال ورشکسته شدن است.
داروهایمان را به صورت نقد و یا فرجه های کوتاه مدت می خریم و به نسیه به بیماران دردمند می دهیم.
سازمان های بیمه گر موظفند ماه به ماه مطالبتمان را پرداخت کنند. اما پنج ماه تمام است که یک ریال هم واریزی نداشته و به کسی هم جوابگو نیستند.
می گویند دولت بی پول است و باید شرایط را درک کنیم. ما هم اجبارا درک می کنیم و دم بر نمی آوریم.
اگر بدبختی به این یکی دو قلم محدود می شد، باز خوب بود. دو تا شرکت توزیع کنندەی دارویی رسما به جان داروخانه ها و در واقع مردم افتادەاند.
گویا سهامداران آنان مردان بانفوذ سیاست و اقتصادند. این دو کمپانی با ایجاد انحصار و گرفتن پروانەی انحصاری برحی داروهای پرکاربرد دیابت، فشار خون، بیماری های قلبی و ... عملا به سایپا و ایرانخودروی صنعت داروسازی تبدیل شدەاند.
اگر نمی دانید دانستن این نکته جالب است: فاسدترین اقتصاد جهان یک بازار سرمایه گذاری جذاب و خالی از ریسک کشف کردهː دهها میلیون نفر مبتلا به دیابت، فشار خون و امراض قلبی در یک کشور نود میلیونی!
نوآوری و خلاقیت اصلی اینها ترکیب دو یا سه دارو در قالب یک قرص واحد و کاستن از رنج بیمار برای خوردن فرضا دو یا سه قرص است.
این میزان رسیدن به قله های پیشرفت صرفا برازندەی صنعت داروسازی ایران و اقتصاد دربسته و محفلی آنست.
آنها از محل این مونوپل، سودهای کلان به جیب می زنند و سهم اندکی هم به پزشکان می دهند.
رنج اصلی اما به دوش داروخانه ها می افتد که نه مثل کارگر روزمزد بلکه مانند بردەی بی اجز و مواجب برایشان بیگاری می کنند.
حساب زمان از دستم در نرود. با قطع برق به قرن نوزده بازگشتیم. با این بیگاری و برده داری باید چند قرن دیگر هم عقب برویم.
می گویند شهریور ماه دقیقا سی روز دیگر، مکانیسم ماشه فعال می شود. مکانیسم ماشەی ما البته مدتهاست که فعال شده است.
از بخت بد سری هم در سیاست دارم و ندیده می دانم که مکانیسم ماشه بد است. عدەای محکومش می کنند و می گویند غیر قانونی است. عده ای هم مرگ را نثار آن می کنند.
بدبختی اینجاست که با مرگ و نفرین کار درست نمی شود. فعال شدن مکانیسم ماشه یعنی به صفر رسیدن صادرات نفت و از کار افتادن همین اقتصاد مریض تق و لق.
آنهایی که تحریم اقتصادی دهەی نود عراق را یادشان است، می دانند چه می گویم. معلوم نیست که سناریوی ما برای مدیریت موضوع و احیانا مقابله با تبعات کارا شدن آن چیست.
البته این هم معلوم نیست که چقدر به امثال من و شهروندان یک لاقبا مروط است.
اگر هم مربوط باشد معلوم نیست، بعدا مشمول حذف و سانسور و عقوبت نشود.
در این مملکت هر چیزی آزاد است غیر از کنش های مدنی مسئولانه و در چارچوب قانون.
لایحەی مقابله با محتوای خلاف واقع که شمشیر را از رو بسته و می گوید رعیت فقط مجاز به اطاعت است و نه اظهار لحیه و احیانا مخالفت.
روز از نصف گذشته و دارم برای تایم های بعدی قطغ برق آماده می شوم. ضروری ترین کار حالا شارژ کردن موبایل است. ممکن است به قطعی سوم بخورد و خاموش شود!
✍صلاح الدین خدیو
@hooreechannel 🌹
یادداشت نویسی در این روزهای گرم که گرما نفس ها را به شماره می اندازد چنگی به دل نمی زند.
احتمالا پایتخت نشینان و ساکنان کلان شهرها نمی دانند که سهمیەی قطع برق ما در شهرستان ها دو نوبت دو ساعته است که به تناوب تغییر می کند.
فرضا اگر محل کارت جایی غیر از محل زندگیت باشد، با اختلافی که در جدول خاموشی ها هست، دستکم دو ساعت دیگر هم باید قطع برق را در گرمای چهل درجه تحمل کنی.
جمعا شش ساعت قطع برق سهمیەی روزانەی ماست و اگر بدشانس باشی تا هشت ساعت هم می تواند افزایش یابد.
مثلا من امروز با احتساب چند بار بالا رفتن از پله ها در چند مکان مختلف، حساب کردم جمعا سی طبقه بالا رفته و سی طبقه هم پایین آمدەام.
البته این را گذاشتم به حساب سهمیەی پیاده روی امروز و از آن صرف نطر کردم.
امسال از خیر شنای روزانه در دریاچەی چسپیده به شهر هم به احترام محیط زیست و تنش آبی بی سابقه گذشتەام.
صد البته دامنەی دردسرها صرفا به این کالری سوزی های اجباری ختم نمی شود.
ساعت ۱۰ صبح امروز بعد از این طی ارض های ملال آوری که گفتم، هنوز در داروخانەام را نتوانسته بودم باز کنم.
ساعت خاموشی خیابان های مرکزی شهر تغییر کرده و خیلی ها نمی توانستند درب ریموت دار مغازه ها و مراکز فروش و داروخانه ها و ...را باز کنند.
از بخت بد موتور برقمان هم به تته پته افتاده و کار نمی کرد.
دیروز غروب هم یک پست برق در حوالی مرکز شهر سوخت و چند ساعت مطب ها، مراکز درمانی و پاراکلینیک و ...را در خاموشی مطلق فرو برد.
رسما به قرن نوزده و عصر ماقبل الکتریسیته برگشتەایم.
فضای کسب و کار هم که تعریفی ندارد. صنف ما که سر و کارش با سازمان های بیمه گر دولتی است عملا در حال ورشکسته شدن است.
داروهایمان را به صورت نقد و یا فرجه های کوتاه مدت می خریم و به نسیه به بیماران دردمند می دهیم.
سازمان های بیمه گر موظفند ماه به ماه مطالبتمان را پرداخت کنند. اما پنج ماه تمام است که یک ریال هم واریزی نداشته و به کسی هم جوابگو نیستند.
می گویند دولت بی پول است و باید شرایط را درک کنیم. ما هم اجبارا درک می کنیم و دم بر نمی آوریم.
اگر بدبختی به این یکی دو قلم محدود می شد، باز خوب بود. دو تا شرکت توزیع کنندەی دارویی رسما به جان داروخانه ها و در واقع مردم افتادەاند.
گویا سهامداران آنان مردان بانفوذ سیاست و اقتصادند. این دو کمپانی با ایجاد انحصار و گرفتن پروانەی انحصاری برحی داروهای پرکاربرد دیابت، فشار خون، بیماری های قلبی و ... عملا به سایپا و ایرانخودروی صنعت داروسازی تبدیل شدەاند.
اگر نمی دانید دانستن این نکته جالب است: فاسدترین اقتصاد جهان یک بازار سرمایه گذاری جذاب و خالی از ریسک کشف کردهː دهها میلیون نفر مبتلا به دیابت، فشار خون و امراض قلبی در یک کشور نود میلیونی!
نوآوری و خلاقیت اصلی اینها ترکیب دو یا سه دارو در قالب یک قرص واحد و کاستن از رنج بیمار برای خوردن فرضا دو یا سه قرص است.
این میزان رسیدن به قله های پیشرفت صرفا برازندەی صنعت داروسازی ایران و اقتصاد دربسته و محفلی آنست.
آنها از محل این مونوپل، سودهای کلان به جیب می زنند و سهم اندکی هم به پزشکان می دهند.
رنج اصلی اما به دوش داروخانه ها می افتد که نه مثل کارگر روزمزد بلکه مانند بردەی بی اجز و مواجب برایشان بیگاری می کنند.
حساب زمان از دستم در نرود. با قطع برق به قرن نوزده بازگشتیم. با این بیگاری و برده داری باید چند قرن دیگر هم عقب برویم.
می گویند شهریور ماه دقیقا سی روز دیگر، مکانیسم ماشه فعال می شود. مکانیسم ماشەی ما البته مدتهاست که فعال شده است.
از بخت بد سری هم در سیاست دارم و ندیده می دانم که مکانیسم ماشه بد است. عدەای محکومش می کنند و می گویند غیر قانونی است. عده ای هم مرگ را نثار آن می کنند.
بدبختی اینجاست که با مرگ و نفرین کار درست نمی شود. فعال شدن مکانیسم ماشه یعنی به صفر رسیدن صادرات نفت و از کار افتادن همین اقتصاد مریض تق و لق.
آنهایی که تحریم اقتصادی دهەی نود عراق را یادشان است، می دانند چه می گویم. معلوم نیست که سناریوی ما برای مدیریت موضوع و احیانا مقابله با تبعات کارا شدن آن چیست.
البته این هم معلوم نیست که چقدر به امثال من و شهروندان یک لاقبا مروط است.
اگر هم مربوط باشد معلوم نیست، بعدا مشمول حذف و سانسور و عقوبت نشود.
در این مملکت هر چیزی آزاد است غیر از کنش های مدنی مسئولانه و در چارچوب قانون.
لایحەی مقابله با محتوای خلاف واقع که شمشیر را از رو بسته و می گوید رعیت فقط مجاز به اطاعت است و نه اظهار لحیه و احیانا مخالفت.
روز از نصف گذشته و دارم برای تایم های بعدی قطغ برق آماده می شوم. ضروری ترین کار حالا شارژ کردن موبایل است. ممکن است به قطعی سوم بخورد و خاموش شود!
✍صلاح الدین خدیو
@hooreechannel 🌹
😢1
هزار تا شهید دادیم ؛ سی هزار تا زاییدیم !
گفت ما در این جنگ دوازده روزه بیش از هزار شهید دادیم. در مقابلش اما سی هزار تولد داشتیم که نشان میدهد جریان زندگی به راه است. و این زاد و ولدها و تکثیرهای بالا یکی از عناصر قدرت در کشور است. و اصلا در تاریخ هم همین بوده که وقتی جنگی رخ میداد و تعدادی کشته می شدند ؛ می چسبیدند به زاد و ولدها و ما خیلی امیدواریم در مقابل آنهایی که از میان مان رفتند و دیگر نیستند به مسئله جمعیت و ولادت بیشتر توجه شود و ما جبران مافات داشته باشیم و کسری آدم که در زمانه ی ما پیش آمد و در سالهای گذشته هم تولدهای فرزندانمان کم شد دیگر به امید خدا از امسال به بعد شاهد افزایش آن باشیم. این حرفها را کسی زده که در همایش به اسم ایران جوان در دانشگاه جامعه الزهرا توصیه کرده بود دخترانی که سن بالا دارند ازدواج بینالمللی داشته باشند و این که چه اشکالی دارد این افراد با مردان هم سال یا کوچک تر از خود وصلت کنند. یعنی زنان بالای ۳۰ سال با مردان شیعه خارجی به خانه بخت بروند و دختران مجرد با سن بالا به خاطر کمبود پسر مجرد در کشور با مسلمانان و شیعیان علاقه مند به دختران ایرانی ازدواج کنند. یعی هر کسی آمد و در زد دختر را دو دستی تقدیمش کنند تا ببرد.
اظهاراتی از این دست البته در این بلوشوی به هم ریخته تازه گی ندارد. وقتی نادر قاضی پور نماینده سابق ارومیه از جان سالم به در بردن بعد پریدن از هلیکوپتر در حال سقوط می گوید و این که مثل آرنولد باطری هلیکوپتر را با دست برداشته ؛ گفتن این حرف از سوی بانکی پور نماینده اصفهان چرا باید عجیب باشد. حرفی که مصداقش مُردن است نه زندگی کردن. رفتن است نه ماندن. حذف شدن است نه به بقا رسیدن. نابودی ست نه جاودانگی. چون می زایند تا بمیرانند. واضح تر آن که اگر در این جنگ دوازده روزه هزار شهید از جمله سرداران طراز اول و نشان دار نظام را دشمن از ما گرفت در عوضش ما هم زدیم به برجک اسراییلی ها و آمریکایی ها و سی هزار تا بچه زاییدیم. تولید مثلی که در جوجه ها هم به گمانم کم نظیر یا شاید بی نظیر باشد. جان هزار نفری که در نگاهِ دگم و بسته ی امثال بانکی پور هیچ است و مفهوم ذاتیِ انسان و انسانیت را به شدت نقض می کند. باید از مردم شریف اصفهان که به دقت و وسواس شهره اند و مو را از ماست می کشند ؛ پرسید حتی در انتخاباتی به شدت کم رونق و بی فروغ چطور او را از داخل تخم مرغ شانسی بیرون آورده و او را به عنوان نماینده خود انتخاب کرده اند.
ضمن سر دادن هلهله و شادی و پخش و نقل و نبات برای آن سی هزار بچه ای که در ایران در همان جنگ ۱۲ روزه متولد شده اند و البته بخشی از آنها مرتبط به افغانی های مقیم ایران بودند که گله ای می زاییدند ؛ امید به رویش فرزندانی وطن دوست و با جنم در مملکتی که هیچ کس از فردایش خبر ندارد ؛ باید پرسید چقدر و تا به کی باید صبوری کنیم و دندان روی دندان بگذاریم تا سرداران کارآزموده و مدیران با تجربه و مردانی لایق و انسانهایی شجاع همانند همان هایی که در جنگ دوازده روزه سوگوارشان شدیم را مجدد ببینیم. آنجایی که گفت بسیار بباید پدر پیر فلک را تا دگر مادر گیتی چو تو فرزند بزاید. این که بنشینیم و به انتظاری طولانی تن دهیم تا از این سی هزار بچه نظیر کسانی که رفتند را بیرون بکشیم و دیگر بار شاهد و ناظر قد کشیدن اسطوره هایی با این میزان شجاعت و دلاوری در این مملکت باشیم تا سپر بلای ما ایرانی ها شوند چه انتظار عبث و بیهوده ای خواهد بود. جایی که وقتی زنده بودند و آنها را داشتیم و مایه ی غرورمان بودند ؛ عرضه نداشتیم و بلد نبودیم و کوتاهی کردیم و در حساس ترین مقطع تاریخی نتوانستیم حفظشان کنیم و با خطاهایی انسانی و ادعاهای تو خالی به سادگی از دست شان دادیم. زایش ساده و آسان اتفاق می افتد. اما از زایش مرد ساختن و مرد بار آوردن سخت است که کار هر کسی نیست.
✍جعفر بخشی بی نیاز
@hooreechannel 🌹
گفت ما در این جنگ دوازده روزه بیش از هزار شهید دادیم. در مقابلش اما سی هزار تولد داشتیم که نشان میدهد جریان زندگی به راه است. و این زاد و ولدها و تکثیرهای بالا یکی از عناصر قدرت در کشور است. و اصلا در تاریخ هم همین بوده که وقتی جنگی رخ میداد و تعدادی کشته می شدند ؛ می چسبیدند به زاد و ولدها و ما خیلی امیدواریم در مقابل آنهایی که از میان مان رفتند و دیگر نیستند به مسئله جمعیت و ولادت بیشتر توجه شود و ما جبران مافات داشته باشیم و کسری آدم که در زمانه ی ما پیش آمد و در سالهای گذشته هم تولدهای فرزندانمان کم شد دیگر به امید خدا از امسال به بعد شاهد افزایش آن باشیم. این حرفها را کسی زده که در همایش به اسم ایران جوان در دانشگاه جامعه الزهرا توصیه کرده بود دخترانی که سن بالا دارند ازدواج بینالمللی داشته باشند و این که چه اشکالی دارد این افراد با مردان هم سال یا کوچک تر از خود وصلت کنند. یعنی زنان بالای ۳۰ سال با مردان شیعه خارجی به خانه بخت بروند و دختران مجرد با سن بالا به خاطر کمبود پسر مجرد در کشور با مسلمانان و شیعیان علاقه مند به دختران ایرانی ازدواج کنند. یعی هر کسی آمد و در زد دختر را دو دستی تقدیمش کنند تا ببرد.
اظهاراتی از این دست البته در این بلوشوی به هم ریخته تازه گی ندارد. وقتی نادر قاضی پور نماینده سابق ارومیه از جان سالم به در بردن بعد پریدن از هلیکوپتر در حال سقوط می گوید و این که مثل آرنولد باطری هلیکوپتر را با دست برداشته ؛ گفتن این حرف از سوی بانکی پور نماینده اصفهان چرا باید عجیب باشد. حرفی که مصداقش مُردن است نه زندگی کردن. رفتن است نه ماندن. حذف شدن است نه به بقا رسیدن. نابودی ست نه جاودانگی. چون می زایند تا بمیرانند. واضح تر آن که اگر در این جنگ دوازده روزه هزار شهید از جمله سرداران طراز اول و نشان دار نظام را دشمن از ما گرفت در عوضش ما هم زدیم به برجک اسراییلی ها و آمریکایی ها و سی هزار تا بچه زاییدیم. تولید مثلی که در جوجه ها هم به گمانم کم نظیر یا شاید بی نظیر باشد. جان هزار نفری که در نگاهِ دگم و بسته ی امثال بانکی پور هیچ است و مفهوم ذاتیِ انسان و انسانیت را به شدت نقض می کند. باید از مردم شریف اصفهان که به دقت و وسواس شهره اند و مو را از ماست می کشند ؛ پرسید حتی در انتخاباتی به شدت کم رونق و بی فروغ چطور او را از داخل تخم مرغ شانسی بیرون آورده و او را به عنوان نماینده خود انتخاب کرده اند.
ضمن سر دادن هلهله و شادی و پخش و نقل و نبات برای آن سی هزار بچه ای که در ایران در همان جنگ ۱۲ روزه متولد شده اند و البته بخشی از آنها مرتبط به افغانی های مقیم ایران بودند که گله ای می زاییدند ؛ امید به رویش فرزندانی وطن دوست و با جنم در مملکتی که هیچ کس از فردایش خبر ندارد ؛ باید پرسید چقدر و تا به کی باید صبوری کنیم و دندان روی دندان بگذاریم تا سرداران کارآزموده و مدیران با تجربه و مردانی لایق و انسانهایی شجاع همانند همان هایی که در جنگ دوازده روزه سوگوارشان شدیم را مجدد ببینیم. آنجایی که گفت بسیار بباید پدر پیر فلک را تا دگر مادر گیتی چو تو فرزند بزاید. این که بنشینیم و به انتظاری طولانی تن دهیم تا از این سی هزار بچه نظیر کسانی که رفتند را بیرون بکشیم و دیگر بار شاهد و ناظر قد کشیدن اسطوره هایی با این میزان شجاعت و دلاوری در این مملکت باشیم تا سپر بلای ما ایرانی ها شوند چه انتظار عبث و بیهوده ای خواهد بود. جایی که وقتی زنده بودند و آنها را داشتیم و مایه ی غرورمان بودند ؛ عرضه نداشتیم و بلد نبودیم و کوتاهی کردیم و در حساس ترین مقطع تاریخی نتوانستیم حفظشان کنیم و با خطاهایی انسانی و ادعاهای تو خالی به سادگی از دست شان دادیم. زایش ساده و آسان اتفاق می افتد. اما از زایش مرد ساختن و مرد بار آوردن سخت است که کار هر کسی نیست.
✍جعفر بخشی بی نیاز
@hooreechannel 🌹
Telegram
attach 📎
👍1
♻️دورریز غذا؛ بحران جهانی و ملی
سالانه حدود ۱.۳ میلیارد تن غذا در جهان دور ریخته میشود (معادل غذای ۲ میلیارد نفر).
در کشورهای توسعهیافته، هر نفر حدود ۹۵ تا ۱۱۵ کیلوگرم و در کشورهای در حال توسعه ۶ تا ۱۱ کیلوگرم غذا دور میریزد.
این پدیده عامل ۸ تا ۱۰٪ گازهای گلخانهای است و در صورت تبدیل به یک کشور، سومین تولیدکننده CO₂ جهان محسوب میشود.
در ایران، سالانه ۳۵ تا ۴۰ میلیون تن غذا (ارزش حدود ۱۵ میلیارد دلار) هدر میرود؛ سرانه هر ایرانی ۱۲۰ تا ۱۵۰ کیلوگرم است.
۴۰٪ از این دورریز در مراحل تولید و عرضه، و ۶۰٪ در مصرف (خانوار، مهمانی، رستوران) رخ میدهد. نان، برنج، میوه و لبنیات بیشترین سهم را دارند.
علل اصلی: فرهنگ اسراف، عدم شیوه سالم خواری ،ضعف نگهداری و توزیع، و قیمت پایین برخی مواد غذایی.
راهکارها: آموزش عمومی، بهبود زنجیره تأمین، بازیافت مواد غذایی، و قوانین ضد اسراف./ پرسیاوشان
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
سالانه حدود ۱.۳ میلیارد تن غذا در جهان دور ریخته میشود (معادل غذای ۲ میلیارد نفر).
در کشورهای توسعهیافته، هر نفر حدود ۹۵ تا ۱۱۵ کیلوگرم و در کشورهای در حال توسعه ۶ تا ۱۱ کیلوگرم غذا دور میریزد.
این پدیده عامل ۸ تا ۱۰٪ گازهای گلخانهای است و در صورت تبدیل به یک کشور، سومین تولیدکننده CO₂ جهان محسوب میشود.
در ایران، سالانه ۳۵ تا ۴۰ میلیون تن غذا (ارزش حدود ۱۵ میلیارد دلار) هدر میرود؛ سرانه هر ایرانی ۱۲۰ تا ۱۵۰ کیلوگرم است.
۴۰٪ از این دورریز در مراحل تولید و عرضه، و ۶۰٪ در مصرف (خانوار، مهمانی، رستوران) رخ میدهد. نان، برنج، میوه و لبنیات بیشترین سهم را دارند.
علل اصلی: فرهنگ اسراف، عدم شیوه سالم خواری ،ضعف نگهداری و توزیع، و قیمت پایین برخی مواد غذایی.
راهکارها: آموزش عمومی، بهبود زنجیره تأمین، بازیافت مواد غذایی، و قوانین ضد اسراف./ پرسیاوشان
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
خطر استهلاکی شدن شرایط در ایران
از ابتدای پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ تا کنون، بحرانهای بسیاری میان مردم و حکومت جمهوری اسلامی در ایران به وجود آمده است. همواره این بحرانها با چماق سرکوب به پایان رسیدهاند و مردمی که هر بار کوشیدهاند در پی یافتن زندگی بهتر، از سرکوبهای نظام چشم بپوشند و در پای صندوق رأی حاضر شوند، سرانجامی جز سرخوردگی نیافتهاند.
با این حال، نظام نیز هرگز اعتراضات مردم را فراموش نمیکند و از بهکارگیری ابزارهایی چون زندان، محرومیت از تحصیل، محرومیت از شغل و... خودداری نکرده است. در نقاطی از تاریخ مردم انعطاف نشان دادهاند ولی نظام هرگز!
مردم ایران—چه در قالب دانشجویان ۱۸ تیر ۱۳۷۸، چه معترضان به انتخابات ۱۳۸۸، چه ناراضیان اقتصادی دهه ۱۳۹۰ و چه معترضان سالهای ۱۴۰۰ تا کنون—همواره محکوم به سرکوب بودهاند. مردمی که نه میتوانند به نبود آزادی، نه به نتیجهی یک انتخابات نمایشی، نه به حجاب اجباری، نه به مشکلات اقتصادی و... اعتراض کنند.
چنین میتوان نتیجه گرفت که با حکومتی روبهرو هستیم که در مواجهه با ملت ایران، تنها زبان زور، ارعاب و سرکوب را استفاده میکند.
اما این کشمکشها در طول تقریباً نیم قرن اخیر، نشان میدهد جامعهی ایران وارد یک فرآیند استهلاکی شده است.
اما منظور از فرآیند استهلاکی چیست؟ فرآیند استهلاکی یعنی اینکه در جدال شکلگرفته در ایران، یک حکومت ایدئولوژیک اسلام سیاسی با هوادارانی خاص قرار دارد و در مقابل، گروههای مختلف مردم ایستادهاند که هرکدام به نوعی طعم تلخ حکمرانی جمهوری اسلامی را چشیدهاند.
در این میدان، ملت معترض ایران بارها اعتراض میکند و هر بار سرکوب میشود و در حقیقت راه به جایی نمیبرد؛ در مقابل، نظام نیز هر بار با شدت بیشتری سرکوب را افزایش میدهد، اما به هیچ عنوان نمیتواند مردم را به سکوت قانع کند و فقط اندکی در تحولخواهی آنان وقفه ایجاد میشود.
در این شرایط، دو طرف از مواضع خود عقبنشینی نمیکنند؛ هرچند مردم گاهی انعطاف نشان دادهاند، اما هستهی سخت قدرت هر بار شدیدتر از گذشته بر نگرش خود پافشاری میکند.
گویی صاحبان قدرت فراموش کردهاند که شرافت هر مکان به صاحبان آن بستگی دارد و مردم، صاحبان اصلی این سرزمین و ثروتهای آن هستند.
جمهوری اسلامی، همانند تمامی حکومتهای دیگر در طول تاریخ ایران، یک آغاز و یک پایان دارد و مهم، قضاوت ملت و تاریخ دربارهی این دوران است. بیگمان طرفداران نظام که خود را مدافع دین و شریعت تلقی میکنند، باید یادآور باشند که عبارت عربی «کُلُّ مَنْ عَلَیْهَا فَانٍ» بخشی از آیه ۲۶ سوره الرحمن میگوید: «هر موجودی که بر روی زمین است، فانی [و نابودشدنی] است»؛ بنابراین، بر اساس باور خودشان، این حکومت جمهوری اسلامی نیز فانی است و روزی باید سکان را به ناخدایی دیگر واگذارد.
آنچه باید از آن هراس داشت، اصرار جمهوری اسلامی بر حفظ قدرت است؛ چرا که این پافشاری ممکن است تا نابودی ایران امتداد یابد. در این شرایط استهلاکی، نه زور حکومت به ملت میرسد تا بتواند به باور خود، توسعهی دستوری را تداوم بخشد و نه ملت بیپناه توانی دارد که در برابر سرکوبگران مسلح، بیآنکه جان دهد، بایستد و پیروز شود.
در بلندمدت میتوان روندی استهلاکی و ویرانگر را تصور کرد که در آن، تمام شاخصهای اقتصادی که باید مثبت باشند، به سقوط آزاد دچار میشوند و همه آنچه مانند نرخ تورم باید در کمترین حد باشد، سر به فلک میکشد.
در مقابل، همه نهادهای غیرفراگیر حکومت به چپاول ثروت باقیمانده اصرار میورزند و به اصطلاح، آقا و آقازادهها از جیب ملت آخرین بهرهها را میبرند.
در این شرایط، نه شاهد توسعهای خواهیم بود، نه اشتغالی برای جوانان ایجاد میشود، و تنها نهادهای غیرفراگیر—یعنی همان نهادهایی که به صورت دموکراتیک شکل نگرفته و نظارتی بر آنها وجود ندارد—به حیات خود ادامه خواهند داد.
اگر برای این وضعیت بحرانی راه درمانی پیشبینی نشود، ملت ایران با دو راه مواجه خواهد شد: یا شمار زیادی از مردم این سرزمین مهاجرت خواهند کرد، یا عدهای در کشور باقی میمانند و با مرگ و قحطی و سرکوب دست و پنجه نرم خواهند کرد.
بدون شک، در فاز ابتدایی این بحران، نیروهای حکومتی که از رانت و امتیازات گوناگون برخوردارند، به راحتی به زندگی خود ادامه خواهند داد، اما حتی زندگی برای طرفداران حکومت نیز در مراحل بعدی دشوار خواهد شد؛ چرا که زمانی که آنان مجبور شوند در نقش اقشار مهاجرتکرده یا حذفشده ایفای نقش کنند، حتی خودشان نیز با نظام شکستخوردهی فعلی مخالف خواهند شد.
پس در شرایطی که نه ملت توان سرنگونی نظام را دارد و نه نظام توان سرکوب ملت را، در یک فرآیند استهلاکی شاهد مرگ تدریجی یک ملت خواهیم بود، مگر آنکه از سوی اهل اندیشه، راهی برای برونرفت از این بحران اندیشیده شود.
✍ عماد گلی صرمی ٭ پژوهشگر تاریخ ایران
@hooreechannel 🌹
از ابتدای پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ تا کنون، بحرانهای بسیاری میان مردم و حکومت جمهوری اسلامی در ایران به وجود آمده است. همواره این بحرانها با چماق سرکوب به پایان رسیدهاند و مردمی که هر بار کوشیدهاند در پی یافتن زندگی بهتر، از سرکوبهای نظام چشم بپوشند و در پای صندوق رأی حاضر شوند، سرانجامی جز سرخوردگی نیافتهاند.
با این حال، نظام نیز هرگز اعتراضات مردم را فراموش نمیکند و از بهکارگیری ابزارهایی چون زندان، محرومیت از تحصیل، محرومیت از شغل و... خودداری نکرده است. در نقاطی از تاریخ مردم انعطاف نشان دادهاند ولی نظام هرگز!
مردم ایران—چه در قالب دانشجویان ۱۸ تیر ۱۳۷۸، چه معترضان به انتخابات ۱۳۸۸، چه ناراضیان اقتصادی دهه ۱۳۹۰ و چه معترضان سالهای ۱۴۰۰ تا کنون—همواره محکوم به سرکوب بودهاند. مردمی که نه میتوانند به نبود آزادی، نه به نتیجهی یک انتخابات نمایشی، نه به حجاب اجباری، نه به مشکلات اقتصادی و... اعتراض کنند.
چنین میتوان نتیجه گرفت که با حکومتی روبهرو هستیم که در مواجهه با ملت ایران، تنها زبان زور، ارعاب و سرکوب را استفاده میکند.
اما این کشمکشها در طول تقریباً نیم قرن اخیر، نشان میدهد جامعهی ایران وارد یک فرآیند استهلاکی شده است.
اما منظور از فرآیند استهلاکی چیست؟ فرآیند استهلاکی یعنی اینکه در جدال شکلگرفته در ایران، یک حکومت ایدئولوژیک اسلام سیاسی با هوادارانی خاص قرار دارد و در مقابل، گروههای مختلف مردم ایستادهاند که هرکدام به نوعی طعم تلخ حکمرانی جمهوری اسلامی را چشیدهاند.
در این میدان، ملت معترض ایران بارها اعتراض میکند و هر بار سرکوب میشود و در حقیقت راه به جایی نمیبرد؛ در مقابل، نظام نیز هر بار با شدت بیشتری سرکوب را افزایش میدهد، اما به هیچ عنوان نمیتواند مردم را به سکوت قانع کند و فقط اندکی در تحولخواهی آنان وقفه ایجاد میشود.
در این شرایط، دو طرف از مواضع خود عقبنشینی نمیکنند؛ هرچند مردم گاهی انعطاف نشان دادهاند، اما هستهی سخت قدرت هر بار شدیدتر از گذشته بر نگرش خود پافشاری میکند.
گویی صاحبان قدرت فراموش کردهاند که شرافت هر مکان به صاحبان آن بستگی دارد و مردم، صاحبان اصلی این سرزمین و ثروتهای آن هستند.
جمهوری اسلامی، همانند تمامی حکومتهای دیگر در طول تاریخ ایران، یک آغاز و یک پایان دارد و مهم، قضاوت ملت و تاریخ دربارهی این دوران است. بیگمان طرفداران نظام که خود را مدافع دین و شریعت تلقی میکنند، باید یادآور باشند که عبارت عربی «کُلُّ مَنْ عَلَیْهَا فَانٍ» بخشی از آیه ۲۶ سوره الرحمن میگوید: «هر موجودی که بر روی زمین است، فانی [و نابودشدنی] است»؛ بنابراین، بر اساس باور خودشان، این حکومت جمهوری اسلامی نیز فانی است و روزی باید سکان را به ناخدایی دیگر واگذارد.
آنچه باید از آن هراس داشت، اصرار جمهوری اسلامی بر حفظ قدرت است؛ چرا که این پافشاری ممکن است تا نابودی ایران امتداد یابد. در این شرایط استهلاکی، نه زور حکومت به ملت میرسد تا بتواند به باور خود، توسعهی دستوری را تداوم بخشد و نه ملت بیپناه توانی دارد که در برابر سرکوبگران مسلح، بیآنکه جان دهد، بایستد و پیروز شود.
در بلندمدت میتوان روندی استهلاکی و ویرانگر را تصور کرد که در آن، تمام شاخصهای اقتصادی که باید مثبت باشند، به سقوط آزاد دچار میشوند و همه آنچه مانند نرخ تورم باید در کمترین حد باشد، سر به فلک میکشد.
در مقابل، همه نهادهای غیرفراگیر حکومت به چپاول ثروت باقیمانده اصرار میورزند و به اصطلاح، آقا و آقازادهها از جیب ملت آخرین بهرهها را میبرند.
در این شرایط، نه شاهد توسعهای خواهیم بود، نه اشتغالی برای جوانان ایجاد میشود، و تنها نهادهای غیرفراگیر—یعنی همان نهادهایی که به صورت دموکراتیک شکل نگرفته و نظارتی بر آنها وجود ندارد—به حیات خود ادامه خواهند داد.
اگر برای این وضعیت بحرانی راه درمانی پیشبینی نشود، ملت ایران با دو راه مواجه خواهد شد: یا شمار زیادی از مردم این سرزمین مهاجرت خواهند کرد، یا عدهای در کشور باقی میمانند و با مرگ و قحطی و سرکوب دست و پنجه نرم خواهند کرد.
بدون شک، در فاز ابتدایی این بحران، نیروهای حکومتی که از رانت و امتیازات گوناگون برخوردارند، به راحتی به زندگی خود ادامه خواهند داد، اما حتی زندگی برای طرفداران حکومت نیز در مراحل بعدی دشوار خواهد شد؛ چرا که زمانی که آنان مجبور شوند در نقش اقشار مهاجرتکرده یا حذفشده ایفای نقش کنند، حتی خودشان نیز با نظام شکستخوردهی فعلی مخالف خواهند شد.
پس در شرایطی که نه ملت توان سرنگونی نظام را دارد و نه نظام توان سرکوب ملت را، در یک فرآیند استهلاکی شاهد مرگ تدریجی یک ملت خواهیم بود، مگر آنکه از سوی اهل اندیشه، راهی برای برونرفت از این بحران اندیشیده شود.
✍ عماد گلی صرمی ٭ پژوهشگر تاریخ ایران
@hooreechannel 🌹
👍1
🎯 مادر اولین کسی است که «شرمندگی از ظاهر» را به دخترش یاد میدهد
🔴 آنچه بچههای ما از ما یاد میگیرند، با آن چیزهایی که میخواهیم به آنها یاد بدهیم، تفاوتهای زیادی دارد. ما میخواهیم بچههایمان اشتباهات ما را نکنند یا ضعفها و وسواسها و اضطرابهای ما را نداشته باشند. میخواهیم آنها مثل ما نشوند، اما نتیجه دقیقاً برعکس این میشود: بچههایمان معمولاً شبیه خودمان میشوند. مجموعهای از تحقیقات تازه نشان دادهاند که قضاوتهای یک مادر دربارۀ بدن خودش تا کجا میتواند بر ذهنیت دخترش دربارۀ این مسئله تأثیر بگذارد.
🔴 مطالعهای روی دختران ۵ تا ۷ ساله که در سال ۲۰۱۶ به انتشار رسید، نشان داد وقتی مادران و دختران کمسنوسال آنها کنار هم جلوی آینه قرار داده میشوند، دختران نحوۀ صحبت مادران دربارۀ بدن خودشان را تقلید میکنند.
🔴 ماریسول پرز، مدیر این مطالعه، توضیح میدهد که در این آزمایش، مادران باید همهجای بدن خودشان را توصیف میکردند. گروهی حرفهای مثبت میزدند و گروهی نکات منفی را به زبان میآوردند و «حتی یک بچه هم نبود که پس از شنیدن حرف مادرش، جوابش را خواه در جهت مثبت یا منفی تغییر ندهد. وقتی مادر میگفت موی خودش را دوست دارد، بچه هم تکرار میکرد. مادر که میگفت فلان چیز را دوست ندارد، به همین ترتیب».
🔴 اگرچه در سالهای اخیر بعضی از مشاوران به مادران توصیه میکنند که مکرراً به دخترانشان بگویند «تو زیبایی»، اما واقعیت تلخ این است که حرفهای مادر دربارۀ خودش معمولاً تأثیر پایدارتری بر فرزندش میگذارد.
🔴 رنی انگلن، استاد روانشناسی دانشگاه نورثوسترن که دربارۀ تصویر بدن تحقیق میکند، میگوید: جنبش «همه زیبا هستند» اهداف خوبی دارد، اما معلوم نیست نتایج خوبی داشته باشد. «کمیابی در ذاتِ تعریف زیبایی است و قرار نیست همه زیبا باشند». این را بچهها هم به خوبی میفهمند، پس «وقتی میگویید دخترتان زیباست، اگر منظورتان این است که او قوی، باهوش، منعطف یا بامزه است، از همان صفتها استفاده کنید». چرا که تأکید دائمی بر «زیبایی» خواهناخواه اهمیت ظاهر را در ذهن او برجسته میکند.
🔴 مادر شدن، در بهترین حالت خود، میتواند فرصتی باشد که از خودتان بپرسید خانوادهتان دربارۀ بدنتان چه چیزی به شما یاد دادهاند، و آگاهانه تصمیم بگیرید که میخواهید کدام یک از آن ارزشها را به نسل بعد منتقل کنید.
🔴 در بدترین حالت، مادری ممکن است به چاه ویل اینستاگرامیِ «شرمندگی از بدن» تبدیل شود، یا به جریان مستمری از کامنتهای «خوشگلِ مامان» شبیه شود که علیرغم حسننیتشان، ظاهر فرد را معیاری برای ارزش ذاتیاش میشمارند. این ماجرا دربارۀ چیزهای بسیاری مصداق دارد. مثلاً اگر همیشه بر خوردن «غذاهای سالم» تأکید میکنید چون «چاقکننده نیستند»، در واقع دارید هراس از چاقی را در ذهن بچهتان میکارید. نتیجه؟ پرز میگوید از زبان یک بچۀ پنجساله شنیده است که: «مامانم میگه صاف بشینم تا شکمم صاف به نظر بیاد».
🔴 پرز میگوید اگر کسی به دخترانش بگوید «زیبا»، سریع جواب میدهد: «بقیۀ ویژگیهایش جالبترند».
✍ هانا سلیگسان ترجمه محمد معماریان
📌 ادامۀ مطلب را در لینک زیر بخوانید:
https://b2n.ir/nh2026
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
🔴 آنچه بچههای ما از ما یاد میگیرند، با آن چیزهایی که میخواهیم به آنها یاد بدهیم، تفاوتهای زیادی دارد. ما میخواهیم بچههایمان اشتباهات ما را نکنند یا ضعفها و وسواسها و اضطرابهای ما را نداشته باشند. میخواهیم آنها مثل ما نشوند، اما نتیجه دقیقاً برعکس این میشود: بچههایمان معمولاً شبیه خودمان میشوند. مجموعهای از تحقیقات تازه نشان دادهاند که قضاوتهای یک مادر دربارۀ بدن خودش تا کجا میتواند بر ذهنیت دخترش دربارۀ این مسئله تأثیر بگذارد.
🔴 مطالعهای روی دختران ۵ تا ۷ ساله که در سال ۲۰۱۶ به انتشار رسید، نشان داد وقتی مادران و دختران کمسنوسال آنها کنار هم جلوی آینه قرار داده میشوند، دختران نحوۀ صحبت مادران دربارۀ بدن خودشان را تقلید میکنند.
🔴 ماریسول پرز، مدیر این مطالعه، توضیح میدهد که در این آزمایش، مادران باید همهجای بدن خودشان را توصیف میکردند. گروهی حرفهای مثبت میزدند و گروهی نکات منفی را به زبان میآوردند و «حتی یک بچه هم نبود که پس از شنیدن حرف مادرش، جوابش را خواه در جهت مثبت یا منفی تغییر ندهد. وقتی مادر میگفت موی خودش را دوست دارد، بچه هم تکرار میکرد. مادر که میگفت فلان چیز را دوست ندارد، به همین ترتیب».
🔴 اگرچه در سالهای اخیر بعضی از مشاوران به مادران توصیه میکنند که مکرراً به دخترانشان بگویند «تو زیبایی»، اما واقعیت تلخ این است که حرفهای مادر دربارۀ خودش معمولاً تأثیر پایدارتری بر فرزندش میگذارد.
🔴 رنی انگلن، استاد روانشناسی دانشگاه نورثوسترن که دربارۀ تصویر بدن تحقیق میکند، میگوید: جنبش «همه زیبا هستند» اهداف خوبی دارد، اما معلوم نیست نتایج خوبی داشته باشد. «کمیابی در ذاتِ تعریف زیبایی است و قرار نیست همه زیبا باشند». این را بچهها هم به خوبی میفهمند، پس «وقتی میگویید دخترتان زیباست، اگر منظورتان این است که او قوی، باهوش، منعطف یا بامزه است، از همان صفتها استفاده کنید». چرا که تأکید دائمی بر «زیبایی» خواهناخواه اهمیت ظاهر را در ذهن او برجسته میکند.
🔴 مادر شدن، در بهترین حالت خود، میتواند فرصتی باشد که از خودتان بپرسید خانوادهتان دربارۀ بدنتان چه چیزی به شما یاد دادهاند، و آگاهانه تصمیم بگیرید که میخواهید کدام یک از آن ارزشها را به نسل بعد منتقل کنید.
🔴 در بدترین حالت، مادری ممکن است به چاه ویل اینستاگرامیِ «شرمندگی از بدن» تبدیل شود، یا به جریان مستمری از کامنتهای «خوشگلِ مامان» شبیه شود که علیرغم حسننیتشان، ظاهر فرد را معیاری برای ارزش ذاتیاش میشمارند. این ماجرا دربارۀ چیزهای بسیاری مصداق دارد. مثلاً اگر همیشه بر خوردن «غذاهای سالم» تأکید میکنید چون «چاقکننده نیستند»، در واقع دارید هراس از چاقی را در ذهن بچهتان میکارید. نتیجه؟ پرز میگوید از زبان یک بچۀ پنجساله شنیده است که: «مامانم میگه صاف بشینم تا شکمم صاف به نظر بیاد».
🔴 پرز میگوید اگر کسی به دخترانش بگوید «زیبا»، سریع جواب میدهد: «بقیۀ ویژگیهایش جالبترند».
✍ هانا سلیگسان ترجمه محمد معماریان
📌 ادامۀ مطلب را در لینک زیر بخوانید:
https://b2n.ir/nh2026
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
ترجمان
مادر اولین کسی است که «شرمندگی از ظاهر» را به دخترش یاد میدهد
هانا سلیگسان، آتلانتیک — عذابوجدانی که مادران دارند، اگرچه از رایجترین احساسات دوران ما است، حسی است که خیلی به من دست نمیدهد. ولی یک استثنای مهم هم وجود دارد: وقتی مُچ خودم را میگیرم که دارم در آینه به خودم نگاههای سرزنشبار میکنم و تشویشهایم دربارۀ…
👎1
خدا نکند انسان حس کند کسی حواسش به او نیست، کسی او را نمیبیند، حرفهای او را نمیفهمد و از او قدردانی نمیکند.
خدا نکند انسان حس کند نادیده گرفته شده و در نهایت ارزشمندی، به حساب نیامده و کنار گذاشته شده! خدا نکند انسان حس کند جایی که تمام توان و جانش را گذاشته، اولویت نبوده!
آدمها ذره ذره میرنجند و ذره ذره کوتاهیها آزارشان میدهد و ذره ذره باورشان فرو میریزد اما ناگهان ظرف تحملشان پر میشود و ناگهان سرریز میشوند و ناگهان از همه چیز و همهکس دست میکشند و ناگهان تغییر میکنند.
تو کسی را میبینی که آدم دیگری شده و نمیدانی این آدم چقدر فرصت داده و چقدر تحمل کرده و چقدر نادیده گرفته تا به اینجا رسیده که نتوانسته حتی یک قدم هم پیشتر برود و همه چیز برایش تمام شده...
خدا نکند انسان حس کند کسی حواسش به او نیست! که بیتوجهی، از ظرافتها زمختی میسازد، از عشقها نفرت و از دوستیها دشمنی! خدا نکند انسان برای عزیزترینش، عزیزترین نباشد و هی ذوق کند و هی ذوقش کور شود، هی ببیند و هی نادیده گرفته شود، هی اولویت قرار بدهد و اولویت نباشد، هی بخواهد و هی خواسته نشود... خدا نکند انسان بخاطر نابلدی و ندیدن و نخواستن کسی، سرخورده شود و احساس کند کافی نیست!
خدا کند همه در جای درست خودشان و کنار آدمِ درست خودشان قرار بگیرند و جهان پر بشود از روانهای سالم و شخصیتهای عمیق و
آدمهای درست...
آدمهای درست...
آدمهای درست...
✍نرگس صرافیان طوفان
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
خدا نکند انسان حس کند نادیده گرفته شده و در نهایت ارزشمندی، به حساب نیامده و کنار گذاشته شده! خدا نکند انسان حس کند جایی که تمام توان و جانش را گذاشته، اولویت نبوده!
آدمها ذره ذره میرنجند و ذره ذره کوتاهیها آزارشان میدهد و ذره ذره باورشان فرو میریزد اما ناگهان ظرف تحملشان پر میشود و ناگهان سرریز میشوند و ناگهان از همه چیز و همهکس دست میکشند و ناگهان تغییر میکنند.
تو کسی را میبینی که آدم دیگری شده و نمیدانی این آدم چقدر فرصت داده و چقدر تحمل کرده و چقدر نادیده گرفته تا به اینجا رسیده که نتوانسته حتی یک قدم هم پیشتر برود و همه چیز برایش تمام شده...
خدا نکند انسان حس کند کسی حواسش به او نیست! که بیتوجهی، از ظرافتها زمختی میسازد، از عشقها نفرت و از دوستیها دشمنی! خدا نکند انسان برای عزیزترینش، عزیزترین نباشد و هی ذوق کند و هی ذوقش کور شود، هی ببیند و هی نادیده گرفته شود، هی اولویت قرار بدهد و اولویت نباشد، هی بخواهد و هی خواسته نشود... خدا نکند انسان بخاطر نابلدی و ندیدن و نخواستن کسی، سرخورده شود و احساس کند کافی نیست!
خدا کند همه در جای درست خودشان و کنار آدمِ درست خودشان قرار بگیرند و جهان پر بشود از روانهای سالم و شخصیتهای عمیق و
آدمهای درست...
آدمهای درست...
آدمهای درست...
✍نرگس صرافیان طوفان
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
فریادِ درون! (مقدسات، ابزاری برای سرگرم کردن مردم و غفلت آنان از ناکارآمدی حکومت)
آیت الله شبیری زنجانی:
تا سی چهل سال پیش، عزاداریهای ما اینگونه، طولانی نبود، بلکه تا غروب عاشورا تمام میشد و کار و زندگی مردم به حال عادی برمی گشت. اما چند سالی است که تحت تاثیر نوعی خاص از دینداری و سیاستورزی از آن مسیر دور افتادهایم و با برادرانی روبروییم که یکسره بر طبل احساسمیکوبند؛ بهطوریکه حدود سه ماه حالت عزا داریم و شادی های مشروع نیز کمرنگ میشود، کسی از متدینین هم جرئت ندارد مجلس خیر و شادی برگزار کند، چون متهم به لاقیدی میشود.
چند سالی هم هست که گرامیداشت اربعین حضرت امام حسین و یارانش را با پیادهروی همراه کرده و به صورت نیمهدولتی درآوردهاند و امکانات فراوانی را از بیت المال و غیره به میدان میآورند و از طریق صدا و سیما، شبانه روز مردم را به حضور در عراق، تشویق میکنند.
در ادامه آن هم بلافاصله، راه پیمایی به طرف مشهد و حرم امام رضا (ع) را آغاز میکنند و مردم را به سمت شرق کشور می کشانند و بعضی چندین روز پیاده به طرف خراسان میروند.
جالب این که عنوانی هم با نام «جاماندگان» ابداع کردهاند و برای کسانی که نتوانستهانددر اربعین عراق حضور یابند از تهران تا شاه عبدالعظیم یا از حرم حضرت معصومه تا جمکران و در برخی شهرهای دیگر تا امامزاده محلشان، برنامه راهپیمایی ترتیب دادهاند.
ما عاشق امامان خود هستیم و به این عشق افتخار میکنیم و از کودکی در تکیه و حسینیه بودیم، اربعین را هم ارج مینهیم، اما سوال این است که آیا این عزاداری های طولانی، مردم را دیندارتر میکند؟
آیا تشویق کردن مردم و جوانان به بیکاری های طولانی و تعطیلی مدارس ودانشگاهها و کاروکسبها، کشور ما را از نظر مادی و معنوی، رونق میدهد؟
آیا اساسا این کارها با آموزههای دینی ما که مردم را از افراط پرهیز داده همخوانی دارد؟
دو سال پیش بود که مرجع بزرگ شیعه آیت الله شبیری زنجانی گفت: «افراط در عزاداری، بالاخره مردم را از دین زده میکند».
سید بن طاووس، عالم بزرگی که همه روحانیان و مداحان، از روی کتاب مَقْتَل او مصیبت میخوانند هفتصد سال پیش در کتاب «الاقبال بالاعمال»، ج ۱، ص۴۶۷ می نویسد: ما تا عصر عاشورا عزاداری میکنیم، از آن به بعد شادیم، چون مطابق آیه «فرحین بما آتاهم الله من فضله.... »آل عمران/۱۷۱ شهدا شادمانند، ما هم باید از حالت عزا بیرون بیاییم.
به شخصیت سید بن طاووس و کتاب «لُهُوف» او که در دست هر مداح و روحانی هست، دقت کنید و سپس در این جمله او تامل نماییدکه فرمود: « ما تا عصر عاشورا عزاداریم»، آنگاه به حال و روز امروز ما هم بنگرید که سه ماه از سال را باید تحت تاثیر کسانی باشیم که به هر مناسبتی تنور شور و احساس را داغ میکنند.
✍ابوالفضل طریقه دار
@hooreechannel 🌹
آیت الله شبیری زنجانی:
افراط در عزاداری، بالاخره مردم را از دین زده میکند
تا سی چهل سال پیش، عزاداریهای ما اینگونه، طولانی نبود، بلکه تا غروب عاشورا تمام میشد و کار و زندگی مردم به حال عادی برمی گشت. اما چند سالی است که تحت تاثیر نوعی خاص از دینداری و سیاستورزی از آن مسیر دور افتادهایم و با برادرانی روبروییم که یکسره بر طبل احساسمیکوبند؛ بهطوریکه حدود سه ماه حالت عزا داریم و شادی های مشروع نیز کمرنگ میشود، کسی از متدینین هم جرئت ندارد مجلس خیر و شادی برگزار کند، چون متهم به لاقیدی میشود.
چند سالی هم هست که گرامیداشت اربعین حضرت امام حسین و یارانش را با پیادهروی همراه کرده و به صورت نیمهدولتی درآوردهاند و امکانات فراوانی را از بیت المال و غیره به میدان میآورند و از طریق صدا و سیما، شبانه روز مردم را به حضور در عراق، تشویق میکنند.
در ادامه آن هم بلافاصله، راه پیمایی به طرف مشهد و حرم امام رضا (ع) را آغاز میکنند و مردم را به سمت شرق کشور می کشانند و بعضی چندین روز پیاده به طرف خراسان میروند.
جالب این که عنوانی هم با نام «جاماندگان» ابداع کردهاند و برای کسانی که نتوانستهانددر اربعین عراق حضور یابند از تهران تا شاه عبدالعظیم یا از حرم حضرت معصومه تا جمکران و در برخی شهرهای دیگر تا امامزاده محلشان، برنامه راهپیمایی ترتیب دادهاند.
ما عاشق امامان خود هستیم و به این عشق افتخار میکنیم و از کودکی در تکیه و حسینیه بودیم، اربعین را هم ارج مینهیم، اما سوال این است که آیا این عزاداری های طولانی، مردم را دیندارتر میکند؟
آیا تشویق کردن مردم و جوانان به بیکاری های طولانی و تعطیلی مدارس ودانشگاهها و کاروکسبها، کشور ما را از نظر مادی و معنوی، رونق میدهد؟
آیا اساسا این کارها با آموزههای دینی ما که مردم را از افراط پرهیز داده همخوانی دارد؟
دو سال پیش بود که مرجع بزرگ شیعه آیت الله شبیری زنجانی گفت: «افراط در عزاداری، بالاخره مردم را از دین زده میکند».
سید بن طاووس، عالم بزرگی که همه روحانیان و مداحان، از روی کتاب مَقْتَل او مصیبت میخوانند هفتصد سال پیش در کتاب «الاقبال بالاعمال»، ج ۱، ص۴۶۷ می نویسد: ما تا عصر عاشورا عزاداری میکنیم، از آن به بعد شادیم، چون مطابق آیه «فرحین بما آتاهم الله من فضله.... »آل عمران/۱۷۱ شهدا شادمانند، ما هم باید از حالت عزا بیرون بیاییم.
به شخصیت سید بن طاووس و کتاب «لُهُوف» او که در دست هر مداح و روحانی هست، دقت کنید و سپس در این جمله او تامل نماییدکه فرمود: « ما تا عصر عاشورا عزاداریم»، آنگاه به حال و روز امروز ما هم بنگرید که سه ماه از سال را باید تحت تاثیر کسانی باشیم که به هر مناسبتی تنور شور و احساس را داغ میکنند.
✍ابوالفضل طریقه دار
@hooreechannel 🌹
❤2👍2
♦️افشای ابعاد تکاندهنده قاچاق جنسی دختران ایرانی به دبی و عراق
🔹گزارشهای هولناکی از قاچاق جنسی زنان و دختران ایرانی به دبی و عراق، پرده از سودجوییهای کلان و رنجهای بیشمار قربانیان برداشته است.
🔹یکی از این قربانیان در گفتگو با خبرفوری، جزئیات تکاندهندهای را فاش کرده است.
🔹این زن ادعا کرده است که در یکی از پروازها به دبی، ۸۵ نفر از ۱۰۰ مسافر، دخترانی بودند که برای تنفروشی به این شهر میآمدند. او از فروش بکارت یک دختر ۱۴ ساله توسط مادرش در دبی خبر داد که پول حاصل از آن در ایران صرف خرید ۴ واحد آپارتمان شده است.
🔹به گفته این زن، واسطهها نیمی از درآمد دختران را به جیب میزنند و بیشتر مشتریان نیز مردان متاهل هستند.
🔹مطابق ادعاهای این زن وضعیت در عراق به مراتب وخیمتر است؛ جایی که برای هر رابطه ۱۰۰ دلار پرداخت میشود و زنان به دلیل روابط مکرر و خشن، دچار عفونتهای شدید داخلی شدهاند.
🔹عدم نظارت بهداشتی نیز منجر به شیوع بیماریهای زیادی شده است. فجیعتر اینکه، یک دختر در عجمان مورد تجاوز گروهی قرار گرفته و دستش از مچ قطع شده است./خبرفوری
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
🔹گزارشهای هولناکی از قاچاق جنسی زنان و دختران ایرانی به دبی و عراق، پرده از سودجوییهای کلان و رنجهای بیشمار قربانیان برداشته است.
🔹یکی از این قربانیان در گفتگو با خبرفوری، جزئیات تکاندهندهای را فاش کرده است.
🔹این زن ادعا کرده است که در یکی از پروازها به دبی، ۸۵ نفر از ۱۰۰ مسافر، دخترانی بودند که برای تنفروشی به این شهر میآمدند. او از فروش بکارت یک دختر ۱۴ ساله توسط مادرش در دبی خبر داد که پول حاصل از آن در ایران صرف خرید ۴ واحد آپارتمان شده است.
🔹به گفته این زن، واسطهها نیمی از درآمد دختران را به جیب میزنند و بیشتر مشتریان نیز مردان متاهل هستند.
🔹مطابق ادعاهای این زن وضعیت در عراق به مراتب وخیمتر است؛ جایی که برای هر رابطه ۱۰۰ دلار پرداخت میشود و زنان به دلیل روابط مکرر و خشن، دچار عفونتهای شدید داخلی شدهاند.
🔹عدم نظارت بهداشتی نیز منجر به شیوع بیماریهای زیادی شده است. فجیعتر اینکه، یک دختر در عجمان مورد تجاوز گروهی قرار گرفته و دستش از مچ قطع شده است./خبرفوری
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
😢3😱2
ویژگی طبیعی جامعه در حال تغییر
در هفته گذشته نوشتهای در شبکههای اجتماعی دست به دست میشد که انگار کشف جدیدی است درحالیکه این پدیده امری طبیعی در یک جامعه در حال تغییر است.
خبر این بود:
جامعه ایران در نیم قرن اخیر هم باسوادتر شده و هم میزان شهرنشینیاش افزایش پیدا کرده و به عبارتی مدرنتر شده است.
هرچقدر جامعه مدرنتر باشد سن ازدواج بالا رفته و تعداد فرزندان هم کاهش مییابد. در ضمن تجربه بشری نشان میدهد بهبود معیشت و رونق اقتصادی تاثیری در افزایش باروری ندارد حتی شاید باعث کاهش باروری هم بشود. به همین دلیل در کشورهای صنعتی و ثروتمند مثل ژاپن، آلمان، ایتالیا ، فرانسه، اسپانیا و....نرخ باروری پایین و بعضاً رشد جمعیت منفی است.
در عوض در کشورهای فقیری مثل افغانستان، هند (در مناطق فقیر نشین), بنگلادش، کشورهای آفریقایی و مانند آن میزان تولد بسیار بالاست.
شاید رونق اقتصادی موجب افزایش ازدواج شود اما در جامعه مدرن لزوما ازدواج به فرزندآوری ختم نمیشود. در جامعه مدرن بسیاری از زوجین یا فرزند ندارند و یا به یک فرزند قانع هستند. همچنین نرخ طلاق هم در چنین جوامعی بالاست.
در ابعاد خرد هم، در قیاس با خانواده های فقیر کم سواد یا بی سواد، تعداد فرزندان خانوادههای تحصیلکرده و ثروتمند کمتر است.
با مثالی از ژاپن بحث را به پایان میبرم که نشان میدهد لزوما داشتن کشور صنعتی و پیشرفته به معنی افزایش فرزندآوری نیست.
در سال ۱۹۸۰ میلادی جمعیت ژاپن حدود ۱۱۷,۰۰۰,۰۰۰ نفر و تعداد تولدها حدود ۱,۵۵۷,۰۰۰ نوزاد بوده. این سال از دورههای اوج تولد در ژاپن به شمار میرود. اما ۴۴ سال بعد یعنی در سال ۲۰۲۴ میلادی جمعیت ژاپن به حدود ۱۲۳,۰۰۰,۰۰۰ می رسد اما تعداد تولدها حدود ۶۸۶,۰۶۱ نوزاد است. این عدد کمترین میزان تولد ثبت شده در تاریخ ژاپن از زمان ثبت احوال جمعیت در این کشور است.
به عبارتی با مقایسه این دو تاریخ با فاصله ۴۴ ساله میزان تولد ۵۶ درصد کاهش یافته است در حالی که ژاپن پیشرفته و پیشرفته تر شده است. همچنین نیاز به یادآوری نیست که در عرض این ۴۴ سال فقط ۶ میلیون نفر به جمعیت ژاپن اضافه شده است!
اگر چه کشور ما به دلیل برنامه ریزی غلط و بیکفایتی مسئولین به یک کشور عقب مانده از لحاظ اقتصادی تبدیل شده، اما به لحاظ شهرنشینی، تحصیلات، میزان باروری و... بر ریل مدرن شدن افتاده و کاهش جمعیت امری طبیعی (نه لزوما مثبت) در چنین جامعهای است.
✍سعید معدنی
@hooreechannel 🌹
در هفته گذشته نوشتهای در شبکههای اجتماعی دست به دست میشد که انگار کشف جدیدی است درحالیکه این پدیده امری طبیعی در یک جامعه در حال تغییر است.
خبر این بود:
"برای اولین بار در ۶۰ سال اخیر تعداد تولد در سال ۱۴۰۳ به زیر یک میلیون تولد رسید، فکر کن ایران ۳۰ میلیونی سال ۵۹ حدود ۲.۵ میلیون تولد داشت و الان ایران ۹۰ میلیونی زیر یک میلیون رسیده است."باید اضافه کرد که اگر ایران الان ۶۰ میلیون جمعیت داشت و یا ۱۲۰ میلیون باز نرخ باروری پایین بود و تعداد جمعیت تاثیری در میزان باروری ندارد.
جامعه ایران در نیم قرن اخیر هم باسوادتر شده و هم میزان شهرنشینیاش افزایش پیدا کرده و به عبارتی مدرنتر شده است.
هرچقدر جامعه مدرنتر باشد سن ازدواج بالا رفته و تعداد فرزندان هم کاهش مییابد. در ضمن تجربه بشری نشان میدهد بهبود معیشت و رونق اقتصادی تاثیری در افزایش باروری ندارد حتی شاید باعث کاهش باروری هم بشود. به همین دلیل در کشورهای صنعتی و ثروتمند مثل ژاپن، آلمان، ایتالیا ، فرانسه، اسپانیا و....نرخ باروری پایین و بعضاً رشد جمعیت منفی است.
در عوض در کشورهای فقیری مثل افغانستان، هند (در مناطق فقیر نشین), بنگلادش، کشورهای آفریقایی و مانند آن میزان تولد بسیار بالاست.
شاید رونق اقتصادی موجب افزایش ازدواج شود اما در جامعه مدرن لزوما ازدواج به فرزندآوری ختم نمیشود. در جامعه مدرن بسیاری از زوجین یا فرزند ندارند و یا به یک فرزند قانع هستند. همچنین نرخ طلاق هم در چنین جوامعی بالاست.
در ابعاد خرد هم، در قیاس با خانواده های فقیر کم سواد یا بی سواد، تعداد فرزندان خانوادههای تحصیلکرده و ثروتمند کمتر است.
با مثالی از ژاپن بحث را به پایان میبرم که نشان میدهد لزوما داشتن کشور صنعتی و پیشرفته به معنی افزایش فرزندآوری نیست.
در سال ۱۹۸۰ میلادی جمعیت ژاپن حدود ۱۱۷,۰۰۰,۰۰۰ نفر و تعداد تولدها حدود ۱,۵۵۷,۰۰۰ نوزاد بوده. این سال از دورههای اوج تولد در ژاپن به شمار میرود. اما ۴۴ سال بعد یعنی در سال ۲۰۲۴ میلادی جمعیت ژاپن به حدود ۱۲۳,۰۰۰,۰۰۰ می رسد اما تعداد تولدها حدود ۶۸۶,۰۶۱ نوزاد است. این عدد کمترین میزان تولد ثبت شده در تاریخ ژاپن از زمان ثبت احوال جمعیت در این کشور است.
به عبارتی با مقایسه این دو تاریخ با فاصله ۴۴ ساله میزان تولد ۵۶ درصد کاهش یافته است در حالی که ژاپن پیشرفته و پیشرفته تر شده است. همچنین نیاز به یادآوری نیست که در عرض این ۴۴ سال فقط ۶ میلیون نفر به جمعیت ژاپن اضافه شده است!
اگر چه کشور ما به دلیل برنامه ریزی غلط و بیکفایتی مسئولین به یک کشور عقب مانده از لحاظ اقتصادی تبدیل شده، اما به لحاظ شهرنشینی، تحصیلات، میزان باروری و... بر ریل مدرن شدن افتاده و کاهش جمعیت امری طبیعی (نه لزوما مثبت) در چنین جامعهای است.
✍سعید معدنی
@hooreechannel 🌹
پوششی میانه و وزینم آرزوست...
من برهنگی را نمیپسندم، اما با اجبار و هر نوع خشونت در زمینه پوشش نیز مخالفم؛ آن چه در کشور ما طی دو نیمقرن اخیر، دو شکل کاملا متضاد آن تجربه شده و بسیار جای تأمل دارد. البته به نظر میرسد، چنین وضعیتی در مقاطعی از دوران صفویه و قاجاریه نیز تجربه شده باشد.
اول در جایگاه یک انسان و دوم در جایگاه یک زن، حس خوبی ندارم از مشاهده نیمبرهنگی بانوان، خارج از حریم خانواده؛ خواه برای بانویی که مجری یا گوینده یک رسانه باشد داخل یا خارج این سرزمین، خواه در مراسم جشن و پایکوبی و میهمانی، خواه در فضای مجازی و خواه در کوچه و خیابان؛ میخواهم بگویم حتی اگر حجاب اجباری نباشد، من برای پوشش خودم، خارج از حریم خانواده، حدودی را در نظر میگیرم، برای مثال، لباسی با یقه باز یا بدون آستین، همچنین لباسهای جذب نمیپوشم، چون نمیپسندم، همان طور که چادر و مقنعه و شال را دوست ندارم. نمیخواهم نسخه بپیچم برای همنوعانم؛ میخواهم بگویم، پوششی میانه و وزینم آرزوست. میگویند، نمیتوان حدی در نظر گرفت برای سلایق گوناگون، و انسانها در انتخاب پوشش آزادند. همچنین میگویند، هر کشور عرف و قوانین خود را دارد. همه اینها در جای خود درست، من اما، بهخصوص با توجه به وضعیت خاص کشورم، بهتأکید میگویم، پوششی میانه و وزینم آرزوست....
✍نازی عابدی
ادامه مطلب در پیوند زیر 👇
https://share.google/9ywUaEkGSpfxNbvCc
@hooreechannel 🌹
من برهنگی را نمیپسندم، اما با اجبار و هر نوع خشونت در زمینه پوشش نیز مخالفم؛ آن چه در کشور ما طی دو نیمقرن اخیر، دو شکل کاملا متضاد آن تجربه شده و بسیار جای تأمل دارد. البته به نظر میرسد، چنین وضعیتی در مقاطعی از دوران صفویه و قاجاریه نیز تجربه شده باشد.
اول در جایگاه یک انسان و دوم در جایگاه یک زن، حس خوبی ندارم از مشاهده نیمبرهنگی بانوان، خارج از حریم خانواده؛ خواه برای بانویی که مجری یا گوینده یک رسانه باشد داخل یا خارج این سرزمین، خواه در مراسم جشن و پایکوبی و میهمانی، خواه در فضای مجازی و خواه در کوچه و خیابان؛ میخواهم بگویم حتی اگر حجاب اجباری نباشد، من برای پوشش خودم، خارج از حریم خانواده، حدودی را در نظر میگیرم، برای مثال، لباسی با یقه باز یا بدون آستین، همچنین لباسهای جذب نمیپوشم، چون نمیپسندم، همان طور که چادر و مقنعه و شال را دوست ندارم. نمیخواهم نسخه بپیچم برای همنوعانم؛ میخواهم بگویم، پوششی میانه و وزینم آرزوست. میگویند، نمیتوان حدی در نظر گرفت برای سلایق گوناگون، و انسانها در انتخاب پوشش آزادند. همچنین میگویند، هر کشور عرف و قوانین خود را دارد. همه اینها در جای خود درست، من اما، بهخصوص با توجه به وضعیت خاص کشورم، بهتأکید میگویم، پوششی میانه و وزینم آرزوست....
✍نازی عابدی
ادامه مطلب در پیوند زیر 👇
https://share.google/9ywUaEkGSpfxNbvCc
@hooreechannel 🌹
Telegraph
پوششی میانه و وزینم آرزوست...!
پوششی میانه و وزینم آرزوست... نازی عابدی من برهنگی را نمیپسندم، اما با اجبار و هر نوع خشونت در زمینه پوشش نیز مخالفم؛ آن چه در کشور ما طی دو نیمقرن اخیر، دو شکل کاملا متضاد آن تجربه شده و بسیار جای تأمل دارد. البته به نظر میرسد، چنین وضعیتی در مقاطعی از…
👎3👍1👌1