✅بحران آب در ایران؛ زنگ خطر فرونشست، تورم غذایی و تهدید زیرساختها/ نشانههای یک فروپاشی زیستمحیطی
✍🏻اقتصاد۲۴: تابستان ۱۴۰۴ در حالی به یکی از خشکترین دورههای نیم قرن اخیر بدل شده که اکنون دیگر وزیر نیرو نیز نسبت به وضعیت «بیسابقه» ذخایر آبی هشدار داده و همزمان گزارشها از خشک شدن کامل برخی سدها، فرونشست زمین و تنشهای شدید آبی در بیش از ۳۰۰ شهر کشور حکایت دارد.
🔹اما این اعلام بحران تازه توسط وزیر اصلا حرف تازهای نیست و پیش از این نیز تصاویر منتشر شده در زمستان سال گذشته و در شبکههای اجتماعی و رسانههای داخلی ایران از خشک شدن بخش بزرگی از سد کرج، موجی از نگرانی را نسبت به چگونگی تامین آب شرب تهران در ماههای آینده ایجاد کرده بود.
🔹در همان زمان بسیاری این تصاویر تکاندهنده را با چند دهه گذشته یعنی زمانی که سد کرج از پر آبترین سدهای ایران بود مقایسه کرده بودند.
به گزارش اقتصاد ۲۴، علی شریعت، دبیر کل فدراسیون صنعت آب، در گفتوگویی با خبرگزاری انتخاب که روز سهشنبه ۲۱ اسفند منتشر شد، از بحرانی بزرگ و جدی خبر داده چنان که آنطور که او گفته بود «عملاً چهار سد از پنج سد اصلی تهران از مدار بهرهبرداری خارج شده» و باید منتظر «جیرهبندی آب» بود.
🔹شریعت هم چنین با اشاره به تابستان خشک و بدون آب ایران در سال ۱۴۰۴ افزوده بود که «خیلی خوشبینانه است که فکر کنیم تابستان بسیار سختی در پیش داریم. به نظر بنده نه تنها تابستان بلکه در بسیاری از استانهای کشور، بهار سختی پیش را داریم.»
🔹روز شنبه ۱۸ اسفند سال گذشته نیز رجحان سزاوار، مدیر مطالعات پایه منابع آب شرکت آب منطقهای البرز، نوشته بود که «سد کرج فقط ۸ درصد آب دارد که این میزان نسبت به زمان مشابه در سال گذشته ۱۰ درصد کمتر است.»
🔹این اخطارها و ابراز نگرانیها نیز در حالی بود که در همان زمان نیز بنا بر اعلام معاون وزیر نیروی ایران، حجم ذخایر سدهای کلیدی تامین آب تهران نسبت به سالهای گذشته (پیش از ۱۴۰۳) با کاهش جدی روبهرو شده بود.
🔹چنان چه که در اسفند ۱۴۰۳ گفته شد که وضعیت سدهای لار، لتیان، ماملو و به ویژه سد کرج که بخش زیادی از آب شرب تهران را تامین میکند، بحرانی است.
🔸متن کامل
@emtedadnet
@hooreechannel 🌹
✍🏻اقتصاد۲۴: تابستان ۱۴۰۴ در حالی به یکی از خشکترین دورههای نیم قرن اخیر بدل شده که اکنون دیگر وزیر نیرو نیز نسبت به وضعیت «بیسابقه» ذخایر آبی هشدار داده و همزمان گزارشها از خشک شدن کامل برخی سدها، فرونشست زمین و تنشهای شدید آبی در بیش از ۳۰۰ شهر کشور حکایت دارد.
🔹اما این اعلام بحران تازه توسط وزیر اصلا حرف تازهای نیست و پیش از این نیز تصاویر منتشر شده در زمستان سال گذشته و در شبکههای اجتماعی و رسانههای داخلی ایران از خشک شدن بخش بزرگی از سد کرج، موجی از نگرانی را نسبت به چگونگی تامین آب شرب تهران در ماههای آینده ایجاد کرده بود.
🔹در همان زمان بسیاری این تصاویر تکاندهنده را با چند دهه گذشته یعنی زمانی که سد کرج از پر آبترین سدهای ایران بود مقایسه کرده بودند.
به گزارش اقتصاد ۲۴، علی شریعت، دبیر کل فدراسیون صنعت آب، در گفتوگویی با خبرگزاری انتخاب که روز سهشنبه ۲۱ اسفند منتشر شد، از بحرانی بزرگ و جدی خبر داده چنان که آنطور که او گفته بود «عملاً چهار سد از پنج سد اصلی تهران از مدار بهرهبرداری خارج شده» و باید منتظر «جیرهبندی آب» بود.
🔹شریعت هم چنین با اشاره به تابستان خشک و بدون آب ایران در سال ۱۴۰۴ افزوده بود که «خیلی خوشبینانه است که فکر کنیم تابستان بسیار سختی در پیش داریم. به نظر بنده نه تنها تابستان بلکه در بسیاری از استانهای کشور، بهار سختی پیش را داریم.»
🔹روز شنبه ۱۸ اسفند سال گذشته نیز رجحان سزاوار، مدیر مطالعات پایه منابع آب شرکت آب منطقهای البرز، نوشته بود که «سد کرج فقط ۸ درصد آب دارد که این میزان نسبت به زمان مشابه در سال گذشته ۱۰ درصد کمتر است.»
🔹این اخطارها و ابراز نگرانیها نیز در حالی بود که در همان زمان نیز بنا بر اعلام معاون وزیر نیروی ایران، حجم ذخایر سدهای کلیدی تامین آب تهران نسبت به سالهای گذشته (پیش از ۱۴۰۳) با کاهش جدی روبهرو شده بود.
🔹چنان چه که در اسفند ۱۴۰۳ گفته شد که وضعیت سدهای لار، لتیان، ماملو و به ویژه سد کرج که بخش زیادی از آب شرب تهران را تامین میکند، بحرانی است.
🔸متن کامل
@emtedadnet
@hooreechannel 🌹
اقتصاد24
بحران آب در ایران؛ زنگ خطر فرونشست، تورم غذایی و تهدید زیرساختها/ نشانههای یک فروپاشی زیستمحیطی
بحران آب در ایران دیگر نه یک هشدار دوردست، که واقعیتی جاری و تهدیدی فوری برای اقتصاد، امنیت و حیات اجتماعی کشور است. در غیاب تصمیمات سختگیرانه و سیاستگذاری شجا
زندگی یا جنگ، زور کدامیک بیشتر است؟
دوازده شبانه روز، جنگ پیچیده و گسترده متفاوت از جنگهای رایج؛ و بیست و یک شبانه روز آتشبسی موقت همراه با انتظار جنگ یا صلح!
سی و سه شبانه روز بر ایران و مردمانش در اضطراب دوچندان گذشت و در تمام این مدت، بحرانها و مسائل اجتماعی همچون:
فقر، آلودگیهای مختلف هوا، آب و محیطهای درمانی، طلاق و اعتیاد و آسیبهای اجتماعی، بر ایرانیان آوار شده و بهویژه بازنشستگان، معلمان، کارگران، کشاورزان، زندانیان سیاسی، اقتصادی و اجتماعی، و خانوادههای ایشان، گروههای دارای گرایشات مذهبی و دینی مختلف، در رنج و تبعیض و ستم قرار دارند.
معلولان و بیماران و سالمندان، در سایه شوم جنگ؛ فراموش شده و همچنان درگیر مشکلات و مسائل حل نشدهاند.
خشونت خانگی، اجتماعی و اقتصادی بهویژه بر زنان و کودکان ادامه دارد.
و دردآور آن که افزون بر اینها، کودکان، رویاهای زیبا و کودکانه شان به واژگان جنگ و موشک و مرگ و ویرانی؛ درآمیخته است!
در ۲ دوره با ده کودک زیر ۱۷ سال همنشین بوده و گفتوگو کردهام:
مرحله ۱: در میانه جنگ دوازده روزه
مرحله ۲: در میانه آتشبس
یادآوری میکنم من درباره جنگ با آنها سخن نگفتم گرچه در جمع و میانشان بودم یا با ایشان قدم میزدم. اما متأسفانه صحبت آنها به طرز دردناکی فقط از جنگ بود! هر بار که کلام را به سوی دیگر میبردم، در کمال تعجب و تلخی دوباره از جنگ سخن میگفتند!
دو نکته در این میان مورد توجه و درنگ است:
۱- محور صحبت و دغدغه کودکان در میانه جنگ ۱۲ روزه و پس از آن در آتشبس با فاصله ۱۶ روز و توقف موقت جنگ، همچنان جنگ و موشک و خرابی مناطق آسیبدیده و کشته شدن افراد بوده است.
۲- بسامد و فراوانی کلمات و جملات کودکان درباره جنگ و ابعاد آن در سخنان دوره آتشبس؛ بیشتر از روزهای جنگ بوده است.
دختر ۱۲ سالهای با خشم میگفت:
نمیخوام بمیرم! من کلی رویا و خواسته دارم! میخوام به آنها برسم!
دختر دیگری میگفت: ما مانند غزه میشیم حالا ببینید! ما همگی بدون آب و غذا میمیریم!
پسر ۸ سالهای تندتند از صدای آمبولانس ها پس از اصابت موشک به منطقه نزدیک خانه شان حرف میزد!
پسر ده ساله دیگری میگفت: من موشکها را در آسمان دنبال میکردم و به دوستانم نشان میدادم!
دختر ده سالهای میگفت: دیوار و شیشه های خانه ما بعد از انفجار نزدیک، ترک برداشت و من خیلی ترسیدم!
دختر ۱۰ سالهای که همراه پدر و برادرش به محل تخریب شده اصابت موشک رفته بودند، میگفت: کلی گربه و حیوان مرده بودند و آنجا بوی بدی میداد…
پسر ۱۷ ساله و دختر ۱۵ ساله نگران ادامه جنگ بودند بهویژه در پایتخت.
دختر دوازده سالهای میگفت: نام تمام موشکهای ایران را حفظم و شروع به نام بردن کرد! سپس گفت چرا باید با اسرائیل بجنگیم؟ اسرائیل که خیلی با ما فاصله دارد!
پسر پانزده سالهای میگفت: ما اول جنگ را شروع نکردیم!
پسر ۱۳ سالهای گفت: نتونستیم جوابشون رو خوب و حسابی بدیم! اه!
من سالها در مرکز اسناد شهدای جنگ هشت ساله ایران و عراق بنیاد شهید، فعالیت داشته و هزاران یادداشت، وصیتنامه، نامه و خاطره ایشان را خواندهام.
صدها کتاب خاطرات و تاریخ شفاهی جنگ را خوانده و بررسی کردهام.
پایان نامه هر سه دوره دانشگاهیام، در حوزه جنگ بوده است.
سالهاست همدم و همراه یک کهنه سرباز و مجروح جنگ ایران و عراق در نقش همسری بوده و هستم که ازقضا کودک سربازی داوطلب بوده و چهل ماه زیر سن ۱۸ سال جنگیده و شاهد جان باختن نزدیک ترین دوستان و یاران خود بوده و با جسم و جانی زخمی و خسته، امروز چون من نگران ایران است.
من شاهد مسائل و دردهای همسران مجروحان و شهدا و اسرای جنگ و شنونده رنجها و سختی های زنانی بودهام که فراموش کردهاند میشود زندگی کرد!
اینها را گفتم که بگویم با جنگ بیگانه نیستم، آن را میشناسم، مطالعه کرده و با پیامدهای آن زندگی میکنم، از اینرو در نوشتار مختلف تلاش میکنم که به جنگ، نه بگویم و دشواریها و زشتیهای ویرانگر آن را با شما مرور کنم تا از آن دوری کنیم و بیهوده بر طبل آن نکوبیم!
ما یکبار جنگ را زیستهایم با همه ویرانی ها و رنجها و سوگهای ماندگارش و سالهاست در شرایط تحریم، خشونت، فقر، فساد و تبعیضهای اقتصادی، اجتماعی و سیاسی زندگیمیکنیم؛ روا نیست دوباره رویای کودکان ایران را به جنگی ویرانگر آلوده کنیم و ذهن زیبایشان را از زندگی بسوی جنگ ناشی از اراده قدرتمداران جنگطلب، بکشانیم.
✍فریبا نظری
@hooreechannel 🌹
دوازده شبانه روز، جنگ پیچیده و گسترده متفاوت از جنگهای رایج؛ و بیست و یک شبانه روز آتشبسی موقت همراه با انتظار جنگ یا صلح!
سی و سه شبانه روز بر ایران و مردمانش در اضطراب دوچندان گذشت و در تمام این مدت، بحرانها و مسائل اجتماعی همچون:
فقر، آلودگیهای مختلف هوا، آب و محیطهای درمانی، طلاق و اعتیاد و آسیبهای اجتماعی، بر ایرانیان آوار شده و بهویژه بازنشستگان، معلمان، کارگران، کشاورزان، زندانیان سیاسی، اقتصادی و اجتماعی، و خانوادههای ایشان، گروههای دارای گرایشات مذهبی و دینی مختلف، در رنج و تبعیض و ستم قرار دارند.
معلولان و بیماران و سالمندان، در سایه شوم جنگ؛ فراموش شده و همچنان درگیر مشکلات و مسائل حل نشدهاند.
خشونت خانگی، اجتماعی و اقتصادی بهویژه بر زنان و کودکان ادامه دارد.
و دردآور آن که افزون بر اینها، کودکان، رویاهای زیبا و کودکانه شان به واژگان جنگ و موشک و مرگ و ویرانی؛ درآمیخته است!
در ۲ دوره با ده کودک زیر ۱۷ سال همنشین بوده و گفتوگو کردهام:
مرحله ۱: در میانه جنگ دوازده روزه
مرحله ۲: در میانه آتشبس
یادآوری میکنم من درباره جنگ با آنها سخن نگفتم گرچه در جمع و میانشان بودم یا با ایشان قدم میزدم. اما متأسفانه صحبت آنها به طرز دردناکی فقط از جنگ بود! هر بار که کلام را به سوی دیگر میبردم، در کمال تعجب و تلخی دوباره از جنگ سخن میگفتند!
دو نکته در این میان مورد توجه و درنگ است:
۱- محور صحبت و دغدغه کودکان در میانه جنگ ۱۲ روزه و پس از آن در آتشبس با فاصله ۱۶ روز و توقف موقت جنگ، همچنان جنگ و موشک و خرابی مناطق آسیبدیده و کشته شدن افراد بوده است.
۲- بسامد و فراوانی کلمات و جملات کودکان درباره جنگ و ابعاد آن در سخنان دوره آتشبس؛ بیشتر از روزهای جنگ بوده است.
دختر ۱۲ سالهای با خشم میگفت:
نمیخوام بمیرم! من کلی رویا و خواسته دارم! میخوام به آنها برسم!
دختر دیگری میگفت: ما مانند غزه میشیم حالا ببینید! ما همگی بدون آب و غذا میمیریم!
پسر ۸ سالهای تندتند از صدای آمبولانس ها پس از اصابت موشک به منطقه نزدیک خانه شان حرف میزد!
پسر ده ساله دیگری میگفت: من موشکها را در آسمان دنبال میکردم و به دوستانم نشان میدادم!
دختر ده سالهای میگفت: دیوار و شیشه های خانه ما بعد از انفجار نزدیک، ترک برداشت و من خیلی ترسیدم!
دختر ۱۰ سالهای که همراه پدر و برادرش به محل تخریب شده اصابت موشک رفته بودند، میگفت: کلی گربه و حیوان مرده بودند و آنجا بوی بدی میداد…
پسر ۱۷ ساله و دختر ۱۵ ساله نگران ادامه جنگ بودند بهویژه در پایتخت.
دختر دوازده سالهای میگفت: نام تمام موشکهای ایران را حفظم و شروع به نام بردن کرد! سپس گفت چرا باید با اسرائیل بجنگیم؟ اسرائیل که خیلی با ما فاصله دارد!
پسر پانزده سالهای میگفت: ما اول جنگ را شروع نکردیم!
پسر ۱۳ سالهای گفت: نتونستیم جوابشون رو خوب و حسابی بدیم! اه!
من سالها در مرکز اسناد شهدای جنگ هشت ساله ایران و عراق بنیاد شهید، فعالیت داشته و هزاران یادداشت، وصیتنامه، نامه و خاطره ایشان را خواندهام.
صدها کتاب خاطرات و تاریخ شفاهی جنگ را خوانده و بررسی کردهام.
پایان نامه هر سه دوره دانشگاهیام، در حوزه جنگ بوده است.
سالهاست همدم و همراه یک کهنه سرباز و مجروح جنگ ایران و عراق در نقش همسری بوده و هستم که ازقضا کودک سربازی داوطلب بوده و چهل ماه زیر سن ۱۸ سال جنگیده و شاهد جان باختن نزدیک ترین دوستان و یاران خود بوده و با جسم و جانی زخمی و خسته، امروز چون من نگران ایران است.
من شاهد مسائل و دردهای همسران مجروحان و شهدا و اسرای جنگ و شنونده رنجها و سختی های زنانی بودهام که فراموش کردهاند میشود زندگی کرد!
اینها را گفتم که بگویم با جنگ بیگانه نیستم، آن را میشناسم، مطالعه کرده و با پیامدهای آن زندگی میکنم، از اینرو در نوشتار مختلف تلاش میکنم که به جنگ، نه بگویم و دشواریها و زشتیهای ویرانگر آن را با شما مرور کنم تا از آن دوری کنیم و بیهوده بر طبل آن نکوبیم!
ما یکبار جنگ را زیستهایم با همه ویرانی ها و رنجها و سوگهای ماندگارش و سالهاست در شرایط تحریم، خشونت، فقر، فساد و تبعیضهای اقتصادی، اجتماعی و سیاسی زندگیمیکنیم؛ روا نیست دوباره رویای کودکان ایران را به جنگی ویرانگر آلوده کنیم و ذهن زیبایشان را از زندگی بسوی جنگ ناشی از اراده قدرتمداران جنگطلب، بکشانیم.
بگذاریم کودکان ما از زندگی و فردایی آرام و زیبا سخن بگویند، نه از جنگ.
باور کنیم زندگی، زورش و قدرتش بر جنگ برتری دارد!✍فریبا نظری
@hooreechannel 🌹
ایران در انتظار اختلال استرس جمعی
بررسی تاثیر آسیبهای جنگ بر روان مردم و احتمال پریشانی عاطفی در میان مردم ساکن ایران
🖌سارا سبزی | خبرنگار گروه جامعه
🔹زخمهای پنهان جنگ از همان روزهای اول آغاز شد؛ زمانی که موشکها به خانهها خوردند و مردم از شروع بیخوابیها و اضطرابها گفتند و تصاویر خانههای خرابشده به واقعیت تبدیل شد. وزارت بهداشت، انجمنهای تخصصی و سازمان بهزیستی چند روز بعد آغاز حملات اسرائیل، اطلاعاتی برای کمک به سلامت روان در شرایط جنگ در اختیار مردم قرار دادند تا برای مواجهه با آن شرایط آماده شوند. گزارش هممیهن در روزهای اول جنگ، نشان میداد که علاوه بر بیمارستانها، مراجعه مردم به بیمارستانهای روانپزشکی و اورژانسها بهدلیل افزایش فشارها و حملههای عصبی بهشدت افزایش یافت.
🔹بعد از آغاز این بحران و در ادامه نشستهای افزایش آگاهی جمعی در بحران که توسط سازمان جهاد دانشگاهی برگزار میشود، نشست حمایتهای روانی اجتماعی از زنان در بحرانهای اجتماعی، توسط جهاد دانشگاهی قم و با حضور زینب نصیری، معاون اجتماعی وزیر بهداشت و معصومه کمالالدینی، جامعهشناس و دبیر گروه جامعهشناسی مصایب و بلایای طبیعی انجمن جامعهشناسی برگزار شد. محور این نشست بررسی برنامههای ملی ایران برای حمایتهای روانی و اجتماعی از مردم در شرایط بحران بود.
🔹معصومه کمالالدینی، دبیر گروه جامعهشناسی مصایب و بلایای طبیعی انجمن جامعهشناسی: «هرنوع رویداد و اتفاقی که جامعه و نظم آن را دچار مشکل کند و روند طبیعی آن را تغییر دهد، در دایره تعریف بحران قرار میگیرد. به گفته او هر بحران، بحرانهای متعدد دیگری از جمله اجتماعی را به دنبال دارد.»
🔹همین فرآیند، ضرورت بحث حمایت اجتماعی و روانی و مداخلات ضروری آن را نشان میدهد. طبق یک الگوی کلی، وقتی یک بحران موجب میشود بحران اجتماعی ایجاد شود، گروههای مختلف مردم، بخشی از حمایت اجتماعی و نظم روانی زندگی فردی و گروهی خود را از دست میدهند و دچار نوعی پریشانی عاطفی میشوند. گاهی این بحرانها نوعی سوگواری، تروما و اضطراب جمعی ایجاد میکند؛ به همین دلیل من احساس میکنم حتی یک پی.تی.اسدی (اختلال استرس پس از سانحه) جمعی خواهیم داشت.
🔹زینب نصیری، مشاور اجتماعی وزیر بهداشت: «ما از ابتدای جنگ، سیاست ارتباط با دو گروه افراد آسیبدیده و جمعیت عمومی را در پیش گرفتیم. نمونه آن همکاری انجمنهای روانشناسان و روانپزشکان و معرفی پلتفرم ایرانیار به جمعیت عمومی بود که اطلاعات مورد نیاز مردم به کمک آن در دسترسشان قرار میگیرد. این روزها جلسات خوبی با پلتفرمهای اقتصاد دیجیتال مثل دیجیکالا، تپسی و آگاپه برگزار کردیم که بتوانیم محتواهای تولیدشده برای افزایش آگاهی مردم را از طریق آنها توزیع کنیم. بخشی از خدمات مربوط به گروههای آسیبپذیر در داخل بیمارستانها و از طریق ادارههای مددکاری اجتماعی تخصصی انجام میشود که پروتکلهای ویژهای دارند. افراد آسیبدیده از لحظه ترخیص از بیمارستان به شبکه بهداشت وصل شده و کارشناسان سلامت روان هم ارزیابیهای اولیه را انجام میدهند و در صورت نیاز به مراکزی مانند سراج ارجاع داده میشوند.»
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
بررسی تاثیر آسیبهای جنگ بر روان مردم و احتمال پریشانی عاطفی در میان مردم ساکن ایران
🖌سارا سبزی | خبرنگار گروه جامعه
🔹زخمهای پنهان جنگ از همان روزهای اول آغاز شد؛ زمانی که موشکها به خانهها خوردند و مردم از شروع بیخوابیها و اضطرابها گفتند و تصاویر خانههای خرابشده به واقعیت تبدیل شد. وزارت بهداشت، انجمنهای تخصصی و سازمان بهزیستی چند روز بعد آغاز حملات اسرائیل، اطلاعاتی برای کمک به سلامت روان در شرایط جنگ در اختیار مردم قرار دادند تا برای مواجهه با آن شرایط آماده شوند. گزارش هممیهن در روزهای اول جنگ، نشان میداد که علاوه بر بیمارستانها، مراجعه مردم به بیمارستانهای روانپزشکی و اورژانسها بهدلیل افزایش فشارها و حملههای عصبی بهشدت افزایش یافت.
🔹بعد از آغاز این بحران و در ادامه نشستهای افزایش آگاهی جمعی در بحران که توسط سازمان جهاد دانشگاهی برگزار میشود، نشست حمایتهای روانی اجتماعی از زنان در بحرانهای اجتماعی، توسط جهاد دانشگاهی قم و با حضور زینب نصیری، معاون اجتماعی وزیر بهداشت و معصومه کمالالدینی، جامعهشناس و دبیر گروه جامعهشناسی مصایب و بلایای طبیعی انجمن جامعهشناسی برگزار شد. محور این نشست بررسی برنامههای ملی ایران برای حمایتهای روانی و اجتماعی از مردم در شرایط بحران بود.
🔹معصومه کمالالدینی، دبیر گروه جامعهشناسی مصایب و بلایای طبیعی انجمن جامعهشناسی: «هرنوع رویداد و اتفاقی که جامعه و نظم آن را دچار مشکل کند و روند طبیعی آن را تغییر دهد، در دایره تعریف بحران قرار میگیرد. به گفته او هر بحران، بحرانهای متعدد دیگری از جمله اجتماعی را به دنبال دارد.»
🔹همین فرآیند، ضرورت بحث حمایت اجتماعی و روانی و مداخلات ضروری آن را نشان میدهد. طبق یک الگوی کلی، وقتی یک بحران موجب میشود بحران اجتماعی ایجاد شود، گروههای مختلف مردم، بخشی از حمایت اجتماعی و نظم روانی زندگی فردی و گروهی خود را از دست میدهند و دچار نوعی پریشانی عاطفی میشوند. گاهی این بحرانها نوعی سوگواری، تروما و اضطراب جمعی ایجاد میکند؛ به همین دلیل من احساس میکنم حتی یک پی.تی.اسدی (اختلال استرس پس از سانحه) جمعی خواهیم داشت.
🔹زینب نصیری، مشاور اجتماعی وزیر بهداشت: «ما از ابتدای جنگ، سیاست ارتباط با دو گروه افراد آسیبدیده و جمعیت عمومی را در پیش گرفتیم. نمونه آن همکاری انجمنهای روانشناسان و روانپزشکان و معرفی پلتفرم ایرانیار به جمعیت عمومی بود که اطلاعات مورد نیاز مردم به کمک آن در دسترسشان قرار میگیرد. این روزها جلسات خوبی با پلتفرمهای اقتصاد دیجیتال مثل دیجیکالا، تپسی و آگاپه برگزار کردیم که بتوانیم محتواهای تولیدشده برای افزایش آگاهی مردم را از طریق آنها توزیع کنیم. بخشی از خدمات مربوط به گروههای آسیبپذیر در داخل بیمارستانها و از طریق ادارههای مددکاری اجتماعی تخصصی انجام میشود که پروتکلهای ویژهای دارند. افراد آسیبدیده از لحظه ترخیص از بیمارستان به شبکه بهداشت وصل شده و کارشناسان سلامت روان هم ارزیابیهای اولیه را انجام میدهند و در صورت نیاز به مراکزی مانند سراج ارجاع داده میشوند.»
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
👎1
چه رنج های بیهوده که زنان ایرانی برای حجاب اجباری نکشیدند!
دیروز در یکی از محلات تهران قدم می زدم. زنان و دختران چادر برسر، با پوشش روسری و بدون چادر و روسری باهم و در کنار هم قدم میزدند و پیاده راه میرفتند و زندگی میکردند.
در این چهل و اندی سال چقدر تلاش کردند تا حجاب اجباری را سر دختران مردم کنند و جامعه مصنوعی بسازند، ولی نشد که نشد.
دختران زیادی آسیب دیدند و رنج کشیدند اما اصل جامعه در کشورهای اسلامی همین است که این روزها در کوی و برزن میبینیم.
مصر هم همین است. لبنان، سوریه، عربستان، ترکیه، عراق و....همه و همه جامعه طبیعیشان از لحاظ حجاب همینگونه است.
ایران قبل از انقلاب اسلامی هم شبیه اینها بوده.
تصویری که پشت سر رییس جمهور پزشکیان در حال سخنرانی میبینید، تصاویر شهدای حمله وحشیانه اسرائیل به وطن است.
تصاویر زنان شهیده به لحاظ حجاب جامعه طبیعی را نشان میدهد.
این تصویر پشت رئیس جمهور حرفهای زیادی برای گفتن دارد و هرت سه نوع پوشش زنان ایرانی را در خود جای داده.
بگذاریم مردم و جامعه زندگی خودش را داشته باشند. به تعبیر سپهری بگذاریم که احساس هوایی بخورد.
✍سعید معدنی
@hooreechannel 🌹
دیروز در یکی از محلات تهران قدم می زدم. زنان و دختران چادر برسر، با پوشش روسری و بدون چادر و روسری باهم و در کنار هم قدم میزدند و پیاده راه میرفتند و زندگی میکردند.
در این چهل و اندی سال چقدر تلاش کردند تا حجاب اجباری را سر دختران مردم کنند و جامعه مصنوعی بسازند، ولی نشد که نشد.
دختران زیادی آسیب دیدند و رنج کشیدند اما اصل جامعه در کشورهای اسلامی همین است که این روزها در کوی و برزن میبینیم.
مصر هم همین است. لبنان، سوریه، عربستان، ترکیه، عراق و....همه و همه جامعه طبیعیشان از لحاظ حجاب همینگونه است.
ایران قبل از انقلاب اسلامی هم شبیه اینها بوده.
تصویری که پشت سر رییس جمهور پزشکیان در حال سخنرانی میبینید، تصاویر شهدای حمله وحشیانه اسرائیل به وطن است.
تصاویر زنان شهیده به لحاظ حجاب جامعه طبیعی را نشان میدهد.
این تصویر پشت رئیس جمهور حرفهای زیادی برای گفتن دارد و هرت سه نوع پوشش زنان ایرانی را در خود جای داده.
بگذاریم مردم و جامعه زندگی خودش را داشته باشند. به تعبیر سپهری بگذاریم که احساس هوایی بخورد.
✍سعید معدنی
@hooreechannel 🌹
👌7
بنویسید قطعیِ آب اما بخوانید مقداری افتِ فشار!!!
در محله ما در شرق تهران سومین روزی است که قطعی آب داریم و امروز از ساعت 9 صبح تا الان که ساعت از 16 هم گذشته یعنی 7 ساعت است که قطعی آب داریم و دچار مشکلات زیادی هستیم.
برخی همسایگان ظرف آب به دست خود را به پارک و بوستان ها می رسانند تا شاید مقداری آب پیدا کنند جهت رفع برخی نیازهای ضروری مانند سرویس بهداشتی. این که کولرها هم در اثر بی آبی خاموش شدند و از گرما پر پر می زنیم بماند!
در این میان اما وزیر نیرو و مدیران آب و فاضلاب اصرار دارند بگویند که مقداری افت فشار آب داریم!! و قطعیِ آب را گردن نمی گیرند. می شود این دوستان بگویند که قطعیِ 7 ساعت آب را چگونه می توان افت فشار نامید؟
بدتر این که این مدیران برخی توضیحات ابتدایی و ساده انگارانه در این زمینه ارائه می کنند که آدمی را دچار تعجب بیش از پیش می کند.
به راستی الان باید بگویند که خشکسالی موجب بروز کم آبی و بی آبی شده است؟
مگر سال ها و بلکه دهه ها پیش بسیاری از کارشناسان حوزۀ آب و محیط زیست هشدار نداده بودند که سال های آینده قطعا با بی آبی و کم آبی شدید روبرو می شویم اما همین مدیران هیچ توجهی نکردند و حتی این حرفها را به سخره گرفتند!
زنده یاد استاد کردوانی یکی از کارشناسان به نام حوزۀ آب و منابع آبی کشور سال ها پیش بارها و بارها با صدای بلند فریاد زدند که کشور ایران دچار خشکسالی مزمنی شده است و هر چه زودتر باید فکر و اقدامی اساسی در این زمینه نمود! اما مگر گوش شنوایی بود؟
چرا نظام حکمرانی و سیاستگذاری کشور سال ها پیش فکر و اقدامی اساسی برای رفع این مشکل نکرده است که حالا شهروندان بسیاری از مناطق کشور با بحرانی بزرگ مواجه شوند؟ مشکل کم آبی و بی آبی شوخی بردار نیست و یک بحران ملّی محسوب می شود که همگان می بایست در این زمینه اقدام کنند. این که در نهایت فقط از مردم بخواهند کم مصرف کنند و منبع آب و پمپ آب تهیه کنند به هیچ وجه راه حل اساسی نیست و هیچ دردی را درمان نمی کند.
البته که راه حل های فنی و بنیادین در این زمینه وجود داشت و دارد که سیاستگذاران و مدیران این حوزه می توانستند خیلی زودتر به فکر می افتادند و نه در هنگامه ای که دیگر منابع آبی کشور دچار رکود و فقر شدید شده است.
تنش آبی کشور پدیده ای نیست که امروز روی بدهد بلکه پدیده ای است که طی دهه ها بروز کرده و اکنون به اوج خودش رسیده است.
من کارشناس این حوزه نیستم و صلاحیت اظهار نظر هم در این زمینه را ندارم اما از قول کارشناسان می شنویم که راه کارهای فنی ای وجود دارد که شوربختانه مورد توجه مجموعۀ مدیریتی حوزۀ آبی کشور قرار نگرفته و اکنون به بحران بزرگی برخورده اند.
برای مثال تبدیل کولرهای آبی به کولرهای گازی در کشوری که اقلیم خشک و نیمه خشک دارد یا اصلاح مصرف آب در بخش کشاورزی که بخش بزرگی از آب شیرین را هدر می دهد و خروجی چندان مطلوبی هم ندارد.
به هر حال کمبود و نبود آب بحران بزرگی برای شهروندان بوده و زندگی آنان را با چالش های جدی مواجه می کند که ضرورت تام دارد فکر و اقدامی اساسی و زودهنگام در این زمینه بشود. این بحران بزرگ هرگز با نصیحت و توصیه و خواهش حل نمی شود و فقط باید از طریق راه کارهای علمی و فنی اقدام شود.
هنگامی که می شود فاضلاب کشور با تصفیه سازی به چرخۀ مصرف برگردد چرا این اقدام مهم صورت نگرفته و نمی گیرد؟
وقتی تأمین آب شرب که ضروری ترین نیازهای یک جامعه است در اولویت سیاستگذاری ها و برنامه ریزی ها نبوده است این گونه می شود که حالا به وضع اسف باری خودش را به همگان نشان بدهد!
هزاران دریغ و درد که گوش شنوایی نه تنها در این زمینه بلکه در سایر زمینه ها هم وجود نداشت و ندارد!! این مشکل همان بحث نبرد تلویزیون و یخچال است که پیش تر از قول الکسویچ آورده ام!
✍محمدباقر تاج الدین
@hooreechannel 🌹
در محله ما در شرق تهران سومین روزی است که قطعی آب داریم و امروز از ساعت 9 صبح تا الان که ساعت از 16 هم گذشته یعنی 7 ساعت است که قطعی آب داریم و دچار مشکلات زیادی هستیم.
برخی همسایگان ظرف آب به دست خود را به پارک و بوستان ها می رسانند تا شاید مقداری آب پیدا کنند جهت رفع برخی نیازهای ضروری مانند سرویس بهداشتی. این که کولرها هم در اثر بی آبی خاموش شدند و از گرما پر پر می زنیم بماند!
در این میان اما وزیر نیرو و مدیران آب و فاضلاب اصرار دارند بگویند که مقداری افت فشار آب داریم!! و قطعیِ آب را گردن نمی گیرند. می شود این دوستان بگویند که قطعیِ 7 ساعت آب را چگونه می توان افت فشار نامید؟
بدتر این که این مدیران برخی توضیحات ابتدایی و ساده انگارانه در این زمینه ارائه می کنند که آدمی را دچار تعجب بیش از پیش می کند.
به راستی الان باید بگویند که خشکسالی موجب بروز کم آبی و بی آبی شده است؟
مگر سال ها و بلکه دهه ها پیش بسیاری از کارشناسان حوزۀ آب و محیط زیست هشدار نداده بودند که سال های آینده قطعا با بی آبی و کم آبی شدید روبرو می شویم اما همین مدیران هیچ توجهی نکردند و حتی این حرفها را به سخره گرفتند!
زنده یاد استاد کردوانی یکی از کارشناسان به نام حوزۀ آب و منابع آبی کشور سال ها پیش بارها و بارها با صدای بلند فریاد زدند که کشور ایران دچار خشکسالی مزمنی شده است و هر چه زودتر باید فکر و اقدامی اساسی در این زمینه نمود! اما مگر گوش شنوایی بود؟
چرا نظام حکمرانی و سیاستگذاری کشور سال ها پیش فکر و اقدامی اساسی برای رفع این مشکل نکرده است که حالا شهروندان بسیاری از مناطق کشور با بحرانی بزرگ مواجه شوند؟ مشکل کم آبی و بی آبی شوخی بردار نیست و یک بحران ملّی محسوب می شود که همگان می بایست در این زمینه اقدام کنند. این که در نهایت فقط از مردم بخواهند کم مصرف کنند و منبع آب و پمپ آب تهیه کنند به هیچ وجه راه حل اساسی نیست و هیچ دردی را درمان نمی کند.
البته که راه حل های فنی و بنیادین در این زمینه وجود داشت و دارد که سیاستگذاران و مدیران این حوزه می توانستند خیلی زودتر به فکر می افتادند و نه در هنگامه ای که دیگر منابع آبی کشور دچار رکود و فقر شدید شده است.
تنش آبی کشور پدیده ای نیست که امروز روی بدهد بلکه پدیده ای است که طی دهه ها بروز کرده و اکنون به اوج خودش رسیده است.
من کارشناس این حوزه نیستم و صلاحیت اظهار نظر هم در این زمینه را ندارم اما از قول کارشناسان می شنویم که راه کارهای فنی ای وجود دارد که شوربختانه مورد توجه مجموعۀ مدیریتی حوزۀ آبی کشور قرار نگرفته و اکنون به بحران بزرگی برخورده اند.
برای مثال تبدیل کولرهای آبی به کولرهای گازی در کشوری که اقلیم خشک و نیمه خشک دارد یا اصلاح مصرف آب در بخش کشاورزی که بخش بزرگی از آب شیرین را هدر می دهد و خروجی چندان مطلوبی هم ندارد.
به هر حال کمبود و نبود آب بحران بزرگی برای شهروندان بوده و زندگی آنان را با چالش های جدی مواجه می کند که ضرورت تام دارد فکر و اقدامی اساسی و زودهنگام در این زمینه بشود. این بحران بزرگ هرگز با نصیحت و توصیه و خواهش حل نمی شود و فقط باید از طریق راه کارهای علمی و فنی اقدام شود.
هنگامی که می شود فاضلاب کشور با تصفیه سازی به چرخۀ مصرف برگردد چرا این اقدام مهم صورت نگرفته و نمی گیرد؟
وقتی تأمین آب شرب که ضروری ترین نیازهای یک جامعه است در اولویت سیاستگذاری ها و برنامه ریزی ها نبوده است این گونه می شود که حالا به وضع اسف باری خودش را به همگان نشان بدهد!
هزاران دریغ و درد که گوش شنوایی نه تنها در این زمینه بلکه در سایر زمینه ها هم وجود نداشت و ندارد!! این مشکل همان بحث نبرد تلویزیون و یخچال است که پیش تر از قول الکسویچ آورده ام!
✍محمدباقر تاج الدین
@hooreechannel 🌹
😢5
🔴 بی عدالتی ها علیه زنان هم چنان در اقتصادهای مختلف دنیا جاری است
🔻 به گزارش امور پژوهشی کمیسیون، گزارش 2025 وضعیت جهانی شکاف جنسیتی بار دیگر این واقعیت را برجسته کرد که در اقتصادهای مختلف دنیا هنوز بی عدالتی در حوزه زنان زیاد است و هیچ جامعه ای نتوانسته به وضعیت مطلوب نائل آید.
🔻گزارش جهانی شکاف جنسیتی منتشره از سوی مجمع جهانی اقتصاد، هر سال وضعیت کنونی و روند تغییر برابری جنسیتی را در چهار جنبه کلیدی ارزیابی و مقایسه میکند: مشارکت و فرصتهای اقتصادی، دستاوردهای آموزشی، سلامت و بقا و توانمندسازی سیاسی.
🔻مجمع یاد شده مدعی است از زمان شروع گزارش مزبور در سال ۲۰۰۶، این ارزیابی بهعنوان قدیمیترین مستندی شناخته میشود که روند پیشرفت کشورهای مختلف در کاهش شکافها در حوزه های چهارگانه فوق را در طول زمان بررسی میکند.
🔻یادآوری میکند گزارش مذکور در 395 صفحه عرضه شده و وضعیت 148 کشور را بر اساس داده های دردسترس خود تحلیل کرده است. بزودی ترجمه فارسی مهم ترین یافته های گزارش از سوی کمیسیون منتشر خواهد شد.
🔻لینک گزارش به زبان انگلیسی:
https://reports.weforum.org/docs/WEF_GGGR_2025.pdf
@IHRCIRAN
@hooreechannel 🌹
🔻 به گزارش امور پژوهشی کمیسیون، گزارش 2025 وضعیت جهانی شکاف جنسیتی بار دیگر این واقعیت را برجسته کرد که در اقتصادهای مختلف دنیا هنوز بی عدالتی در حوزه زنان زیاد است و هیچ جامعه ای نتوانسته به وضعیت مطلوب نائل آید.
🔻گزارش جهانی شکاف جنسیتی منتشره از سوی مجمع جهانی اقتصاد، هر سال وضعیت کنونی و روند تغییر برابری جنسیتی را در چهار جنبه کلیدی ارزیابی و مقایسه میکند: مشارکت و فرصتهای اقتصادی، دستاوردهای آموزشی، سلامت و بقا و توانمندسازی سیاسی.
🔻مجمع یاد شده مدعی است از زمان شروع گزارش مزبور در سال ۲۰۰۶، این ارزیابی بهعنوان قدیمیترین مستندی شناخته میشود که روند پیشرفت کشورهای مختلف در کاهش شکافها در حوزه های چهارگانه فوق را در طول زمان بررسی میکند.
🔻یادآوری میکند گزارش مذکور در 395 صفحه عرضه شده و وضعیت 148 کشور را بر اساس داده های دردسترس خود تحلیل کرده است. بزودی ترجمه فارسی مهم ترین یافته های گزارش از سوی کمیسیون منتشر خواهد شد.
🔻لینک گزارش به زبان انگلیسی:
https://reports.weforum.org/docs/WEF_GGGR_2025.pdf
@IHRCIRAN
@hooreechannel 🌹
نقدی بر قرائت رسمی از دین
این تنها دولتهای توتالیتر (تمامیت خواه) هستند که میتوانند ادعای فرهنگسازی کنند. اما چه کسی است که از فاجعههایی که زیر پوشش فرهنگسازی این حکومتها به وجود آمده آگاه نباشد. در کشور ما طرفداران فرهنگساز شدن حکومت از این حقیقت غافل ماندند که دادن فرهنگ به دست حکومت یعنی اعدام فرهنگ.
فرهنگ دینی و غیردینی جامعه را متفکران دینی و غیردینی جامعه میسازند و نه حکومت. البته این بسیار بجاست که عالمان دین نگران فرهنگ معنوی و دینی جامعه باشند اما باید بدانند برای رشد و رواج فرهنگ دینی بیش از همه خود آنان مسئولند و این بار را نباید بر دوش دولت انداخت که در آن صورت این بار کج به منزل نخواهد رسید.
قربانی کردن آزادیهای سیاسی افراد (دموکراسی) به پای فرهنگسازی حکومت از طرفی مجال فرهنگسازی را از متفکران جامعه میگیرد و از طرف دیگر حکومت که تمایل ذاتی به بسط قدرت دارد، به عنوان فرهنگسازی (رشد
معنوی دادن به مردم ) دائما از محدودههای قانونی خود تجاوز میکند و هرگونه شر و ستم را زیر پوشش رشد معنوی دادن به مردم پنهان میسازد وحاکم مطلق العنان میشود.
پافشاری بر دموکراسی از یک طرف و کوشش برای بسط فرهنگی توسط نهادهای مدنی و نه دولتی از طرف دیگر، تنها راه درست دلسوزی برای رشد فرهنگ دینی جامعهها در عصر حاضر است.
✍محمد مجتهد شبستری
@hooreechannel 🌹
این تنها دولتهای توتالیتر (تمامیت خواه) هستند که میتوانند ادعای فرهنگسازی کنند. اما چه کسی است که از فاجعههایی که زیر پوشش فرهنگسازی این حکومتها به وجود آمده آگاه نباشد. در کشور ما طرفداران فرهنگساز شدن حکومت از این حقیقت غافل ماندند که دادن فرهنگ به دست حکومت یعنی اعدام فرهنگ.
فرهنگ دینی و غیردینی جامعه را متفکران دینی و غیردینی جامعه میسازند و نه حکومت. البته این بسیار بجاست که عالمان دین نگران فرهنگ معنوی و دینی جامعه باشند اما باید بدانند برای رشد و رواج فرهنگ دینی بیش از همه خود آنان مسئولند و این بار را نباید بر دوش دولت انداخت که در آن صورت این بار کج به منزل نخواهد رسید.
قربانی کردن آزادیهای سیاسی افراد (دموکراسی) به پای فرهنگسازی حکومت از طرفی مجال فرهنگسازی را از متفکران جامعه میگیرد و از طرف دیگر حکومت که تمایل ذاتی به بسط قدرت دارد، به عنوان فرهنگسازی (رشد
معنوی دادن به مردم ) دائما از محدودههای قانونی خود تجاوز میکند و هرگونه شر و ستم را زیر پوشش رشد معنوی دادن به مردم پنهان میسازد وحاکم مطلق العنان میشود.
پافشاری بر دموکراسی از یک طرف و کوشش برای بسط فرهنگی توسط نهادهای مدنی و نه دولتی از طرف دیگر، تنها راه درست دلسوزی برای رشد فرهنگ دینی جامعهها در عصر حاضر است.
✍محمد مجتهد شبستری
@hooreechannel 🌹
👌1
♻️ ما و هندیها !
📌 اونهایی که به هند سفر کردند و با اهالی این منطقه ارتباط دارند تعجب میکنند ازینکه چطور مردم هند با وضع معیشتی شاید خیلی بدتر از ما چطور انقدر شادتر از ما هستند. عدهای میگن به خاطر اختلافات فرهنگیه، عدهای میگن به خاطر اختلاف در سطح تحصیلاته، بعضی حتی توجیهات نژادپرستانه میارن که اونا «ذاتا عقلشون کمه، خوشن». عدهای هم که مبتلا به سندروم «معیوب دانستن ایرانیان» هستند تقصیر رو میندازن گردن ما که زیادی سخت میگیریم!
📌 اما علتش هیچکدوم اینها نیست. علتش اینه که جنس فقر در ایران با جنس فقر در هند خیلی فرق داره. جاهایی مثل هند و یا حتی چین، رشد مثبت وجود داره، ولی اینجا با رشد منفی مواجهیم. کافیه به وضع خودتون و پدرتون نگاه کنید. سال ۴۷ پدر من میتونست آخرین مدل مزدا رو بخره، درست یک ماه بعد از معرفیش در ژاپن! سال ۵۷ دیگه نمیتونست مزدا بخره اما یه شولت دستدوم گیرش میاومد. سال ۶۷ دیگه شولته هم وجود نداشت و حداکثر میتونست یه وانت مزدا مونتاژ داخل بخره. سال ۷۷ باید به پژو ۴۰۵ فرانسوی اکتفا میکرد. سال ۸۷ چیز بهتری از یه ال۹۰ مونتاژ داخل گیرش نمیاومد، و سال ۹۷ دیگه همونش هم نمیشه خرید چون ۶۰ میلیون تومن شد! امسال هم که تکلیف مشخصه! این سیر نزولی رو در مورد مسکن هم میشه پیدا کرد. تو چند سال اخیر حتی در کالاهای خیلی کوچکتر هم مصداق پیدا کرده. دوربینی که شش سال پیش با کمی پس انداز میشد خرید، امروز حتی با پسانداز هم نمیشه خرید. یعنی مسئله دیگه این نیست که کیفیت رفاهی که قبلا میتونسته بدست بیاره رو الان نمیتونه، بلکه حتی در کمیتش هم دچار محدودیت شده. یعنی دیروز میتونسته عکس بگیره، و امروز نمیتونه. دیروز میتونسته فیلم بسازه و امروز نمیتونه. دیروز میتونسته بره مسافرت و امروز نمیتونه.
📌 شهروند هندی یا در فقر خودش ثابته، یعنی قبلا وضعیت مطلوبتری نداشته، یا فقرش در حال کمرنگتر شدنه، یعنی داره وضعش مطلوبتر میشه. اما شهروند ایرانی قدرت خرید و رفاه خودش رو با گذشته مقایسه میکنه و پسرفت میبینه، و آینده خودش رو تخمین میزنه و باز پسرفت میبینه. یعنی شهروند هندی، در زمان حال قرار داره. و حتی میشه گفت زمان حال به کل عمرش استمرار پیدا کرده. اما افسوس گذشته و ناامیدی از آینده، زمان حال رو به کلی از شهروند ایرانی گرفته. کسی که در حال حضور نداره مسلم که نمیتواند شاد باشد.
📌 همونطور که در قانون نسبیت فیزیک موقعیت «ناظر» تعیینکنندهست، در احساس فقر هم موقعیت ما تعیین میکنه که چقدر میتونیم خوش باشیم یا نباشیم. در موقعیتی که ما توش قرار داریم و در حال نظارهایم، گذشته و آینده به ما تسلط دارن و دارن حال ما رو میبلعند. برای همینه که حتی اگه وضعمون خیلی هم بد نباشه باز حس خوبی نداریم، و حتی ثروتمندهامون هم مضطربند.
📌 ممکنه پرسیده بشه این رشد منفی وضعیت ایران تا کی میتونه ادامه پیدا کنه؟ خب.. تا مدتی بسیار زیاد!
اتفاقا یه دلیل عمیق بودن ناشاد بودن ما همینه که این سقوط خیلی کش پیدا کرده. میشه تو آوارگان سوری آدمهای خوشحالتر و باانگیزهتری پیدا کرد. چون با اینکه وطنشون به کلی از بین رفت و عذاب زیادی کشیدن، ولی سریع اتفاق افتاد و تکلیفشون هم زود مشخص شد. کسی که یه بار تو رینگ بوکس مشت خورده و بیهوش افتاده زمین، راحتتر به زندگی عادی برمیگرده تا نوجوانی که سالها تو خونه از پدرش کتک خورده. کار آن بوکسوره با چندتا بخیه راه میفته، اما اون نوجوان باید تا چندسال بره پیش مشاور، و حتی دارو بخوره.
📌 اگه کسی به ایرانیان انتقاد وارد کرد که چرا انقدر ناراحتند حتی اگه مثلا گوشی آیفون تو جیبشون باشه، باید به او یادآوری کنید که ما آن نوجوان آزاردیدهایم، نه آن بوکسوره.
#قلمبیداری
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
📌 اونهایی که به هند سفر کردند و با اهالی این منطقه ارتباط دارند تعجب میکنند ازینکه چطور مردم هند با وضع معیشتی شاید خیلی بدتر از ما چطور انقدر شادتر از ما هستند. عدهای میگن به خاطر اختلافات فرهنگیه، عدهای میگن به خاطر اختلاف در سطح تحصیلاته، بعضی حتی توجیهات نژادپرستانه میارن که اونا «ذاتا عقلشون کمه، خوشن». عدهای هم که مبتلا به سندروم «معیوب دانستن ایرانیان» هستند تقصیر رو میندازن گردن ما که زیادی سخت میگیریم!
📌 اما علتش هیچکدوم اینها نیست. علتش اینه که جنس فقر در ایران با جنس فقر در هند خیلی فرق داره. جاهایی مثل هند و یا حتی چین، رشد مثبت وجود داره، ولی اینجا با رشد منفی مواجهیم. کافیه به وضع خودتون و پدرتون نگاه کنید. سال ۴۷ پدر من میتونست آخرین مدل مزدا رو بخره، درست یک ماه بعد از معرفیش در ژاپن! سال ۵۷ دیگه نمیتونست مزدا بخره اما یه شولت دستدوم گیرش میاومد. سال ۶۷ دیگه شولته هم وجود نداشت و حداکثر میتونست یه وانت مزدا مونتاژ داخل بخره. سال ۷۷ باید به پژو ۴۰۵ فرانسوی اکتفا میکرد. سال ۸۷ چیز بهتری از یه ال۹۰ مونتاژ داخل گیرش نمیاومد، و سال ۹۷ دیگه همونش هم نمیشه خرید چون ۶۰ میلیون تومن شد! امسال هم که تکلیف مشخصه! این سیر نزولی رو در مورد مسکن هم میشه پیدا کرد. تو چند سال اخیر حتی در کالاهای خیلی کوچکتر هم مصداق پیدا کرده. دوربینی که شش سال پیش با کمی پس انداز میشد خرید، امروز حتی با پسانداز هم نمیشه خرید. یعنی مسئله دیگه این نیست که کیفیت رفاهی که قبلا میتونسته بدست بیاره رو الان نمیتونه، بلکه حتی در کمیتش هم دچار محدودیت شده. یعنی دیروز میتونسته عکس بگیره، و امروز نمیتونه. دیروز میتونسته فیلم بسازه و امروز نمیتونه. دیروز میتونسته بره مسافرت و امروز نمیتونه.
📌 شهروند هندی یا در فقر خودش ثابته، یعنی قبلا وضعیت مطلوبتری نداشته، یا فقرش در حال کمرنگتر شدنه، یعنی داره وضعش مطلوبتر میشه. اما شهروند ایرانی قدرت خرید و رفاه خودش رو با گذشته مقایسه میکنه و پسرفت میبینه، و آینده خودش رو تخمین میزنه و باز پسرفت میبینه. یعنی شهروند هندی، در زمان حال قرار داره. و حتی میشه گفت زمان حال به کل عمرش استمرار پیدا کرده. اما افسوس گذشته و ناامیدی از آینده، زمان حال رو به کلی از شهروند ایرانی گرفته. کسی که در حال حضور نداره مسلم که نمیتواند شاد باشد.
📌 همونطور که در قانون نسبیت فیزیک موقعیت «ناظر» تعیینکنندهست، در احساس فقر هم موقعیت ما تعیین میکنه که چقدر میتونیم خوش باشیم یا نباشیم. در موقعیتی که ما توش قرار داریم و در حال نظارهایم، گذشته و آینده به ما تسلط دارن و دارن حال ما رو میبلعند. برای همینه که حتی اگه وضعمون خیلی هم بد نباشه باز حس خوبی نداریم، و حتی ثروتمندهامون هم مضطربند.
📌 ممکنه پرسیده بشه این رشد منفی وضعیت ایران تا کی میتونه ادامه پیدا کنه؟ خب.. تا مدتی بسیار زیاد!
اتفاقا یه دلیل عمیق بودن ناشاد بودن ما همینه که این سقوط خیلی کش پیدا کرده. میشه تو آوارگان سوری آدمهای خوشحالتر و باانگیزهتری پیدا کرد. چون با اینکه وطنشون به کلی از بین رفت و عذاب زیادی کشیدن، ولی سریع اتفاق افتاد و تکلیفشون هم زود مشخص شد. کسی که یه بار تو رینگ بوکس مشت خورده و بیهوش افتاده زمین، راحتتر به زندگی عادی برمیگرده تا نوجوانی که سالها تو خونه از پدرش کتک خورده. کار آن بوکسوره با چندتا بخیه راه میفته، اما اون نوجوان باید تا چندسال بره پیش مشاور، و حتی دارو بخوره.
📌 اگه کسی به ایرانیان انتقاد وارد کرد که چرا انقدر ناراحتند حتی اگه مثلا گوشی آیفون تو جیبشون باشه، باید به او یادآوری کنید که ما آن نوجوان آزاردیدهایم، نه آن بوکسوره.
#قلمبیداری
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
👍3
زنانِ تبریزی !
🌐 در هیچ کجای تاریخ ؛ پیروزی یا شکست بی آن که رد پای زنی یا زنانی در آن باشد ؛ ثبت نشده و به بایگانی نرفته. توفیقی هم اگر بوده و پرچمی بالا رفته و فتح و ظفر نمایان شده ؛ فاتحین از زنان هم اسم برده اند و آنان را به تکریم و احترام ستوده اند. نمی شود از مرد گفت اما پیش از آن از زن حرفی نزد. در تمام جهان زنان چون مردان تغییر دادند. ماهیت بخشیدند. بزرگ شدند و به شوکت رسیدند. جهان را به گمانم زنان ساختند و مردان نگهش داشتند. جهان وام دار زنان است. حتی آنها که فقط زن بودند.
🌐 اما برخی زنان زیادی زن اند. زیادی معنا دارند و شکوه و شوکت شان وصف ناشدنی ست. در عهد نامه ترکمانچای زنان تبریزی کولاک کردند و فاتحانِ بی نام و نشانِ آذربایجان شدند. در قسمت کرورات و تخلیه سر حدات در فصل سوم عهد نامه آمده : اگر خدای نکرده مبلغ مزبور فوق که هشت کرور تومان است، روز پانزدهم ماه آگوست ۱۸۲۸ میلادی که عبارت است از پانزدهم شهر صفرالمنظر ۱۲۴۴ هجری به تمامه تسلیم نشود ؛ معلوم بوده و خواهد بود که تمام ولایت آذربایجان از ایران انفصال دائمی خواهد یافت و اعلیحضرت امپراطور کل ممالک روسیه مطلقاً استحقاق خواهد داشت که او را یا ضمیمه ممالک خود سازد یا در زیر حمایت بی واسطه و بالانفراد خود خان نشینهای خودسر که انتقال آنها به ارث باشد در آن معین کنند.
🌐 این مبلغ غرامت در دولتِ بی لیاقت قاجار ؛ باید پرداخت می شد ورنه ایران آذربایجان نداشت. ایران سبلان را نمی دید و با سهند بیگانه بود. اما قاجار به دلیل کم توانی و خساست های فتحلی شاه امکان پرداخت این غرامت را نداشت. شاه عاجزتر و بی عرضه تر از آن بود که پادشاهی بلد باشد. داشت بخت سیاه به سرنوشت ایرانیان بافته می شد تا خطه ای زر خیز و شریف و نجیب از دست برود و داغش تا ابدالآباد بر جانِ ایران و ایرانی بنشیند. در این هنگام که از دست مردان کاری ساخته نبود ؛ زنان شریف و بزرگِ تبریزی با وقف طلا و جواهرات خود کاری کردند کارستان تا آذربایجان همچنان آذربایجان باقی بماند و ایران با آذربایجان عزیز و خواستنی تر شود. آذربایجان با زنانش بیشتر شکوه دارد و با آنهاست که به خود می بالد.
✍جعفر بخشی بی نیاز
https://t.me/hichjbb
@hooreechannel 🌹
🌐 در هیچ کجای تاریخ ؛ پیروزی یا شکست بی آن که رد پای زنی یا زنانی در آن باشد ؛ ثبت نشده و به بایگانی نرفته. توفیقی هم اگر بوده و پرچمی بالا رفته و فتح و ظفر نمایان شده ؛ فاتحین از زنان هم اسم برده اند و آنان را به تکریم و احترام ستوده اند. نمی شود از مرد گفت اما پیش از آن از زن حرفی نزد. در تمام جهان زنان چون مردان تغییر دادند. ماهیت بخشیدند. بزرگ شدند و به شوکت رسیدند. جهان را به گمانم زنان ساختند و مردان نگهش داشتند. جهان وام دار زنان است. حتی آنها که فقط زن بودند.
🌐 اما برخی زنان زیادی زن اند. زیادی معنا دارند و شکوه و شوکت شان وصف ناشدنی ست. در عهد نامه ترکمانچای زنان تبریزی کولاک کردند و فاتحانِ بی نام و نشانِ آذربایجان شدند. در قسمت کرورات و تخلیه سر حدات در فصل سوم عهد نامه آمده : اگر خدای نکرده مبلغ مزبور فوق که هشت کرور تومان است، روز پانزدهم ماه آگوست ۱۸۲۸ میلادی که عبارت است از پانزدهم شهر صفرالمنظر ۱۲۴۴ هجری به تمامه تسلیم نشود ؛ معلوم بوده و خواهد بود که تمام ولایت آذربایجان از ایران انفصال دائمی خواهد یافت و اعلیحضرت امپراطور کل ممالک روسیه مطلقاً استحقاق خواهد داشت که او را یا ضمیمه ممالک خود سازد یا در زیر حمایت بی واسطه و بالانفراد خود خان نشینهای خودسر که انتقال آنها به ارث باشد در آن معین کنند.
🌐 این مبلغ غرامت در دولتِ بی لیاقت قاجار ؛ باید پرداخت می شد ورنه ایران آذربایجان نداشت. ایران سبلان را نمی دید و با سهند بیگانه بود. اما قاجار به دلیل کم توانی و خساست های فتحلی شاه امکان پرداخت این غرامت را نداشت. شاه عاجزتر و بی عرضه تر از آن بود که پادشاهی بلد باشد. داشت بخت سیاه به سرنوشت ایرانیان بافته می شد تا خطه ای زر خیز و شریف و نجیب از دست برود و داغش تا ابدالآباد بر جانِ ایران و ایرانی بنشیند. در این هنگام که از دست مردان کاری ساخته نبود ؛ زنان شریف و بزرگِ تبریزی با وقف طلا و جواهرات خود کاری کردند کارستان تا آذربایجان همچنان آذربایجان باقی بماند و ایران با آذربایجان عزیز و خواستنی تر شود. آذربایجان با زنانش بیشتر شکوه دارد و با آنهاست که به خود می بالد.
✍جعفر بخشی بی نیاز
https://t.me/hichjbb
@hooreechannel 🌹
نان خشک، زندگی سوخته | تصویری از فرودستان ایران پس از «جنگ ۱۲ روزه»
در ایران امروز، آنچه بر سر سفره خانوادههای کارگری میآید، دیگر غذا نیست؛ مجموعهایست از هشدارها، فریادهای خاموش، و طعم تلخ تحقیر.
عددها و درصدها و بریدههای روزنامهها ممکن است برای دیوانسالاران کافی باشد، اما واقعیت در دستان پینهبستهی کارگری است که نان را سهمیهبندی میکند، کودکش را سیر نمیخواباند و نیمی از شب را با فکر اجارهخانه بیدار میماند.
طبق گزارش رسمی «ایرانآنلاین»، هزینهی سه وعده غذای ساده برای یک خانوادهی چهارنفره به بیش از یک میلیون تومان در روز رسیده است. اما این تازه اول ماجراست. آنچه بیرون از آمار نشسته، واقعیاتیست که بر پوست مردم حک میشود: گرانی افسارگسیخته، قطع آب و برق، تعطیلی کارخانهها، عدم پرداخت دستمزد، و بیتفاوتی هولناک دولت.
نان، این سادهترین عنصر بقا، حالا در لیست کالاهای «لوکس» برای طبقه کارگر جا خوش کرده. افزایش ۵۲ درصدی قیمت نان نهفقط یک عدد، که یک سیلی سیاسیست به صورت میلیونها انسان. کارگری که ۱۳ تا ۱۴ میلیون تومان دستمزد میگیرد (اگر مشمول قانون کار باشد، و اگر حقوقش به موقع پرداخت شود) در پایان ماه چیزی برای زنده ماندن ندارد، چه رسد به زندگی کردن. در این معادله مرگآور، بازنشستگان، زنان سرپرست خانوار و کارگران غیررسمی، حتی جایی در محاسبات دولت ندارند.
هیچیک از این بحرانها پنهان نیستند.
آنها روی بیلبوردهای تهران نمیروند، اما در صفهای نانوایی، در چهرههای زردشده از سوءتغذیه، در فروش کودکان و اندام، در پناه آوردن مردم به نسیه و قرض، با صدای بلند فریاد زده میشوند.
پیش از «جنگ ۱۲ روزه»، واحدهای صنعتی یکی پس از دیگری از قطع آب و برق ناله میکردند. بعد از جنگ، نالهها به سکوت بدل شد، چون بسیاری از کارخانهها حالا بهکلی خاموش شدهاند. لاستیکسازی خوزستان تعطیل شد، خودروسازی «شاتا» درهایش را بست، و این فقط دو نام از فهرستی بلندبالاست.
کارگرانی که در این واحدها شاغل بودند، حالا نه فقط حقوق ندارند، که حتی امنیت شغلیشان نیز به باد رفته. کارگرانی که دستمزدشان به اندازه زنده ماندن نبود، اکنون باید بدون آن هم زنده بمانند. کارگرانی که هنوز زندهاند، فقط چون مُردن خرج دارد.
دولت ساکت است. نه از افزایش دستمزد حرفی میزند، نه از سیاست حمایتی. سال گذشته هم، وقتی حتی نهادهای رسمی وابسته به حاکمیت برای افزایش حداقل مزد درخواست کردند، دولت زیر بار نرفت. حالا نیز هیچ نشانهای از عزم یا اراده برای نجات دهکهای پایین وجود ندارد. دولت، اگر نگوییم شریک جرم، دستکم تماشاگر مرگ است.
«جنگ ۱۲ روزه» برای حاکمیت یک بهانه شد؛ اما برای مردم، آغاز موجی تازه از فروپاشی بود. این جنگ اگرچه بیرون از مرزهای ایران رخ داد، اما آوارش روی سر سفره کارگر ایرانی فرود آمد.
سکوت حکومت در برابر افزایش قیمتها، بهنوعی رضایت و مشارکت است. انگار توافقی نانوشته با گرانیها بسته شده: بگذار تورم کار خودش را بکند، تا صدای معترضان در نطفه خفه شود.
اقتصاد فروپاشیده، جامعه را میبلعد. وقتی دستمزد وجود ندارد، یا آنقدر ناچیز است که توان زندهمانی را هم نمیدهد، ما وارد مرحلهای تازه از فقر میشویم: فقر ساختاریافته، همراه با انحطاط اخلاقی، فروپاشی خانوادهها، و گسترش بیسابقه آسیبهای اجتماعی.
نمیتوان پیشبینی نکرد که بیکاری افسارگسیخته، منجر به نارضایتیهای عمیقتر خواهد شد. مردم گرسته، مردم تحقیرشده، مردم خسته، آماده هیچ گفتوگوی ملی نیستند. آنها برای زندهماندن میجنگند؛ بیهیچ سلاحی جز تنهایشان.
حکومت امروز ایران، ستونهای خود را نه بر منافع ملی، نه بر خواست مردم، که بر ویرانههای طبقه کارگر و تهیدستان شهری استوار کرده است.
آنچه امروز بهنام «اقتصاد مقاومتی» تبلیغ میشود، در عمل چیزی نیست جز نظم سرمایهداری رانتمحور اسلامی؛ نظمی که در آن تولید قربانی میشود، نیروی کار تحقیر، و فقر، تبدیل به ابزار کنترل اجتماعی میگردد.
این ساختار نه بهدنبال عدالت است، نه توسعه، و نه بقا. بقای خود را در نابودی معاش مردم جستوجو میکند. همگرایی مرگبار فساد ساختاری، اقتصاد پادگانی، و ناکارآمدی مطلق، اکنون به مرحلهای رسیده که حتی حداقلهای بقاء را از میلیونها خانواده ایرانی دریغ میکند.
در چنین شرایطی، فرودستان دیگر فقط یک طبقه نیستند؛ آنها نیرویی در حال فوراناند. اگر دیده نشوند، اگر شنیده نشوند، اگر جدی گرفته نشوند، دیر یا زود همان ساختاری را که نان و امید را از آنها گرفته، با تمام ستونهای لرزانش، فرو خواهند ریخت.
این سکوتِ کوچهها، آتش در زیر خاکستر است. و اینکه امروز در خیابانها فریادی نیست، فقط بهمعنای یکی از دو چیز است: یا خستگی کامل؛ یا طوفانی در راه.
✍حمید آصفی
@hooreechannel 🌹
در ایران امروز، آنچه بر سر سفره خانوادههای کارگری میآید، دیگر غذا نیست؛ مجموعهایست از هشدارها، فریادهای خاموش، و طعم تلخ تحقیر.
عددها و درصدها و بریدههای روزنامهها ممکن است برای دیوانسالاران کافی باشد، اما واقعیت در دستان پینهبستهی کارگری است که نان را سهمیهبندی میکند، کودکش را سیر نمیخواباند و نیمی از شب را با فکر اجارهخانه بیدار میماند.
طبق گزارش رسمی «ایرانآنلاین»، هزینهی سه وعده غذای ساده برای یک خانوادهی چهارنفره به بیش از یک میلیون تومان در روز رسیده است. اما این تازه اول ماجراست. آنچه بیرون از آمار نشسته، واقعیاتیست که بر پوست مردم حک میشود: گرانی افسارگسیخته، قطع آب و برق، تعطیلی کارخانهها، عدم پرداخت دستمزد، و بیتفاوتی هولناک دولت.
نان، این سادهترین عنصر بقا، حالا در لیست کالاهای «لوکس» برای طبقه کارگر جا خوش کرده. افزایش ۵۲ درصدی قیمت نان نهفقط یک عدد، که یک سیلی سیاسیست به صورت میلیونها انسان. کارگری که ۱۳ تا ۱۴ میلیون تومان دستمزد میگیرد (اگر مشمول قانون کار باشد، و اگر حقوقش به موقع پرداخت شود) در پایان ماه چیزی برای زنده ماندن ندارد، چه رسد به زندگی کردن. در این معادله مرگآور، بازنشستگان، زنان سرپرست خانوار و کارگران غیررسمی، حتی جایی در محاسبات دولت ندارند.
هیچیک از این بحرانها پنهان نیستند.
آنها روی بیلبوردهای تهران نمیروند، اما در صفهای نانوایی، در چهرههای زردشده از سوءتغذیه، در فروش کودکان و اندام، در پناه آوردن مردم به نسیه و قرض، با صدای بلند فریاد زده میشوند.
پیش از «جنگ ۱۲ روزه»، واحدهای صنعتی یکی پس از دیگری از قطع آب و برق ناله میکردند. بعد از جنگ، نالهها به سکوت بدل شد، چون بسیاری از کارخانهها حالا بهکلی خاموش شدهاند. لاستیکسازی خوزستان تعطیل شد، خودروسازی «شاتا» درهایش را بست، و این فقط دو نام از فهرستی بلندبالاست.
کارگرانی که در این واحدها شاغل بودند، حالا نه فقط حقوق ندارند، که حتی امنیت شغلیشان نیز به باد رفته. کارگرانی که دستمزدشان به اندازه زنده ماندن نبود، اکنون باید بدون آن هم زنده بمانند. کارگرانی که هنوز زندهاند، فقط چون مُردن خرج دارد.
دولت ساکت است. نه از افزایش دستمزد حرفی میزند، نه از سیاست حمایتی. سال گذشته هم، وقتی حتی نهادهای رسمی وابسته به حاکمیت برای افزایش حداقل مزد درخواست کردند، دولت زیر بار نرفت. حالا نیز هیچ نشانهای از عزم یا اراده برای نجات دهکهای پایین وجود ندارد. دولت، اگر نگوییم شریک جرم، دستکم تماشاگر مرگ است.
«جنگ ۱۲ روزه» برای حاکمیت یک بهانه شد؛ اما برای مردم، آغاز موجی تازه از فروپاشی بود. این جنگ اگرچه بیرون از مرزهای ایران رخ داد، اما آوارش روی سر سفره کارگر ایرانی فرود آمد.
سکوت حکومت در برابر افزایش قیمتها، بهنوعی رضایت و مشارکت است. انگار توافقی نانوشته با گرانیها بسته شده: بگذار تورم کار خودش را بکند، تا صدای معترضان در نطفه خفه شود.
اقتصاد فروپاشیده، جامعه را میبلعد. وقتی دستمزد وجود ندارد، یا آنقدر ناچیز است که توان زندهمانی را هم نمیدهد، ما وارد مرحلهای تازه از فقر میشویم: فقر ساختاریافته، همراه با انحطاط اخلاقی، فروپاشی خانوادهها، و گسترش بیسابقه آسیبهای اجتماعی.
نمیتوان پیشبینی نکرد که بیکاری افسارگسیخته، منجر به نارضایتیهای عمیقتر خواهد شد. مردم گرسته، مردم تحقیرشده، مردم خسته، آماده هیچ گفتوگوی ملی نیستند. آنها برای زندهماندن میجنگند؛ بیهیچ سلاحی جز تنهایشان.
حکومت امروز ایران، ستونهای خود را نه بر منافع ملی، نه بر خواست مردم، که بر ویرانههای طبقه کارگر و تهیدستان شهری استوار کرده است.
آنچه امروز بهنام «اقتصاد مقاومتی» تبلیغ میشود، در عمل چیزی نیست جز نظم سرمایهداری رانتمحور اسلامی؛ نظمی که در آن تولید قربانی میشود، نیروی کار تحقیر، و فقر، تبدیل به ابزار کنترل اجتماعی میگردد.
این ساختار نه بهدنبال عدالت است، نه توسعه، و نه بقا. بقای خود را در نابودی معاش مردم جستوجو میکند. همگرایی مرگبار فساد ساختاری، اقتصاد پادگانی، و ناکارآمدی مطلق، اکنون به مرحلهای رسیده که حتی حداقلهای بقاء را از میلیونها خانواده ایرانی دریغ میکند.
در چنین شرایطی، فرودستان دیگر فقط یک طبقه نیستند؛ آنها نیرویی در حال فوراناند. اگر دیده نشوند، اگر شنیده نشوند، اگر جدی گرفته نشوند، دیر یا زود همان ساختاری را که نان و امید را از آنها گرفته، با تمام ستونهای لرزانش، فرو خواهند ریخت.
این سکوتِ کوچهها، آتش در زیر خاکستر است. و اینکه امروز در خیابانها فریادی نیست، فقط بهمعنای یکی از دو چیز است: یا خستگی کامل؛ یا طوفانی در راه.
✍حمید آصفی
@hooreechannel 🌹
🌎 نسخه ای برای احوال مملکت !
🌐 نزدیک به ۷۵ درصد مردم از نظام اداری کشور ناراضی اند. چرایش بماند که رفیع زاده معاون رییس جمهور و رییس سازمان امور اداری و استخدامی کشور دقیقا نگفته علت این نارضایتی چیست. فقط گفته مردم با چنین ساختاری حالشان خوب نیست. خب وقتی معاون ارشد رییس جمهور این را بگوید حتما درز و دوزها باز شده و راهی برای بستنِ آن نیست. به معنای ساده و کمی خودمانی یعنی وضعیت خوب نیست. وقتی این درصد از مردم از نظام اداری کشور گلایه دارند به این معناست که فرآیندها دچار اشکال اساسی و ریشه ای ست. و از آن طرف البته اگر فرصتی باقی مانده باشد ؛ نیازمند اصلاح است.
🌐 خودشان حرف شان این است که می گویند نمی شود در ستاد نشست و فقط بخشنامه صادر کرد. دستور داد و یا با امر و نهی امور را پیش برد. ساختاری که بی شک یک شبه معیوب نشده. کم کم و به مرور زمان آب رفته. این گلایه و انتقاد و نارضایتی البته تنها به بخش ساختاری نظام اداری مرتبط نمی شود. که در تمامِ ارکانِ حاکمیت معنا می یابد. با دقت و به دور از تعارفات معمول اگر زیر پوست جامعه را با دقت ببینیم و در احوالات مردم کنکاش کنیم این نارضایتی را به وضوح در تمام جامعه می بینیم و آن را به خوبی حس می کنیم. انگار چیزی سر جایش نیست و این کشتی به امان خدا در این دریای طوفانی رها شده. حالا از شانس و اقبال ماست که یا غرق مان کند یا ما را به ساحل برساند.
🌐 این ساختار بیمار است. درد دارد. باید که مداوا شود. که اگر درمان نشود نارضایتی و گلایه تمام جامعه را می گیرد که البته گرفته. کاش فقط همین نظام اداری بود که درد داشت. درد همه جا هست. جایی که اخلاق اجتماعی بی فروغ شده و عصبیت به اوجِ خود رسیده و معیشت ؛ مردم را به خواری و خفت رسانده ؛ دیگر نه زندگی که تنها زنده ماندن را برای مردم معنا کرده است. تعبیر نان و پنیری ساده و دو متر جای خواب تا روز شب شود و شب به روز برسد. بیمار وقتی درد دارد ؛ سراغ درمان می رود. و درمان زمانی کار ساز است که بیمار از آن تبعیت کند. جامعه ای که درد دارد و رنجوری و ضعف تمام وجودش را گرفته ؛ وقتی پیِ درمان نباشد ؛ بی شک حال خوبی نخواهد داشت. نه امروز و نه هیچ زمانِ دیگر ...
✍جعفر بخشی بی نیاز
https://t.me/hichjbb
@hooreechannel 🌹
🌐 نزدیک به ۷۵ درصد مردم از نظام اداری کشور ناراضی اند. چرایش بماند که رفیع زاده معاون رییس جمهور و رییس سازمان امور اداری و استخدامی کشور دقیقا نگفته علت این نارضایتی چیست. فقط گفته مردم با چنین ساختاری حالشان خوب نیست. خب وقتی معاون ارشد رییس جمهور این را بگوید حتما درز و دوزها باز شده و راهی برای بستنِ آن نیست. به معنای ساده و کمی خودمانی یعنی وضعیت خوب نیست. وقتی این درصد از مردم از نظام اداری کشور گلایه دارند به این معناست که فرآیندها دچار اشکال اساسی و ریشه ای ست. و از آن طرف البته اگر فرصتی باقی مانده باشد ؛ نیازمند اصلاح است.
🌐 خودشان حرف شان این است که می گویند نمی شود در ستاد نشست و فقط بخشنامه صادر کرد. دستور داد و یا با امر و نهی امور را پیش برد. ساختاری که بی شک یک شبه معیوب نشده. کم کم و به مرور زمان آب رفته. این گلایه و انتقاد و نارضایتی البته تنها به بخش ساختاری نظام اداری مرتبط نمی شود. که در تمامِ ارکانِ حاکمیت معنا می یابد. با دقت و به دور از تعارفات معمول اگر زیر پوست جامعه را با دقت ببینیم و در احوالات مردم کنکاش کنیم این نارضایتی را به وضوح در تمام جامعه می بینیم و آن را به خوبی حس می کنیم. انگار چیزی سر جایش نیست و این کشتی به امان خدا در این دریای طوفانی رها شده. حالا از شانس و اقبال ماست که یا غرق مان کند یا ما را به ساحل برساند.
🌐 این ساختار بیمار است. درد دارد. باید که مداوا شود. که اگر درمان نشود نارضایتی و گلایه تمام جامعه را می گیرد که البته گرفته. کاش فقط همین نظام اداری بود که درد داشت. درد همه جا هست. جایی که اخلاق اجتماعی بی فروغ شده و عصبیت به اوجِ خود رسیده و معیشت ؛ مردم را به خواری و خفت رسانده ؛ دیگر نه زندگی که تنها زنده ماندن را برای مردم معنا کرده است. تعبیر نان و پنیری ساده و دو متر جای خواب تا روز شب شود و شب به روز برسد. بیمار وقتی درد دارد ؛ سراغ درمان می رود. و درمان زمانی کار ساز است که بیمار از آن تبعیت کند. جامعه ای که درد دارد و رنجوری و ضعف تمام وجودش را گرفته ؛ وقتی پیِ درمان نباشد ؛ بی شک حال خوبی نخواهد داشت. نه امروز و نه هیچ زمانِ دیگر ...
✍جعفر بخشی بی نیاز
https://t.me/hichjbb
@hooreechannel 🌹
❤4
مصرف خانگی
بهخاطر کارم به کاربرد واژههایی مثل «خانه»، «خانواده»، «خانوار» و «خانگی» توسط اصحاب سیاست حساس هستم. اینکه آن را چطور میفهمند، با چه نیتی از آن استفاده میکنند و چطور میشود که یاد آن میافتند. خانواده گرچه نخستین سلول جامعه مدنی است، ولی بهطور معمول مسائلاش دغدغه سیاستمدارانِ ما نیست و همچنان تاحدود زیادی خارج از قلمرو قانون، عدالت، انصاف و سایر ارزشهای مدنی مانده است. ارزش فینفسه ندارد. در نسبت با منافع قلمرو عمومی و حکمرانان گاهی باید سبک زندگی خاصی به او تحمیل شود یا جمعیتاش زیادتر/کمتر باشد.
این روزها که با کاهش (فقدان) خطرناک منابع انرژی، به ویژه آب مواجه شدهایم عبارت «مصرف خانگی» و لزوم صرفهجویی در آن، از دهان نمیافتد.
نمیدانم چرا اغلب مسئله محیطزیست تبدیل به مسئله امنیتی میشد. نمیدانم چرا هیچ وقت به هشدارهای جدی و دائمی توجه نشد. نمیدانم پشتوانه نظری توسعه کشاورزی، تخصیص و توزیع مسرفانه انرژی در کشور عمدتاً خشک و پهناوری مثل ایران چه بوده است: چپ اسلامی بدون دوراندیشی؟
(حرف سیاسی نزنیم)
بیتعارف ما منابع طبیعی خود را غارت کردهایم و از پی این غارت مسرفانه با مکیدن آبهای زیرزمینی شهر تهران سبز و خرم شده و جمعیتی بسیار بیش از ظرفیتاش در آن سکونت یافته. بعد هم آب تصفیه شده را برای دستشویی و حمام روانه فاضلابها کرده و سبکزندگیهای مصرفیِ مسرفانه در بسیاری خانهها شکلداده که با خواهش و التماس نمیشود تغییرش داد.
زنِ خانهدار، آخرین حلقه زنجیره استخراج است؛ او هم باید مصرف کند تا اقتصاد بازار بچرخد، هم صرفهجویی کند تا اقتصاد خانه بچرخد، هم مسئولیت فرهنگی-اخلاقی بحرانی ملی را بر عهده بگیرد؟
کافیست یکی از اعضای خانواده شما وسواس تمیزی و «خانهـزندگی دستهگل» داشته باشد. سرگیجه خواهید گرفت از میزان آب تصفیهشده که برای نظافت، شستشو، وضوگرفتن، استحمام و... استفاده میکند. میزان آب تصفیه شده برای اثبات «زنیّت» برساختۀ مصرفزدگی، فرهنگ کنترلگر، مردسالاری، خانهمانی و خانهداری تماموقت و بیقدرتی و اضطراب اجتماعی.
(کاش پژوهشهایی داشتیم درباره شیوع وسواس تمیزی میان زنان ایرانی و دلایل «فرهنگی» و «روانی» آن_ ولی به هرحال آن زن، آخرین حلقه از زنجیره کاربردمسرفانه منابع آبی است. احتمالاً کمترین میزان کنترل را هم بررفتار خود دارد. نمیشود مهار هدررفت آب را از آخرین مرحله شروع کرد.)
زنها هم مثل منابع طبیعی تنها بههنگام بحران مرئی میشوند. نگاه به آنها ابزاری است. حالا که باران نباریده و طبیعت بهیاری جبران سیاستهای غلط نیامد، حالا که منابع طبیعی جای اینکه سرمایهای بین نسلی دانستهشوند چونان غنیمت بهرهبرداری شده، حالا دکمه «مصرف خانگی» را که البته بالاتر از متوسط آمار جهانی است، بزنیم و از زنان و خانوادهها بخواهیم مراعات کنند. باشد. دکمه را بزنیم. چاره دیگری نیست. کاش کار کند.
خودم تاجایی که بتوانم صرفهجویی کرده و میکنم. امیدوارم همه این کار را بکنیم. ولی بیش از آن، امیدوارم این بحرانها فرصتی برای بازنگری اساسی در نگرش حاکم به بهرهبرداری از منابع طبیعی و مشارکت اجتماعی باشد.
✍مریم نصر، مطالعات زنان
@hooreechannel 🌹
بهخاطر کارم به کاربرد واژههایی مثل «خانه»، «خانواده»، «خانوار» و «خانگی» توسط اصحاب سیاست حساس هستم. اینکه آن را چطور میفهمند، با چه نیتی از آن استفاده میکنند و چطور میشود که یاد آن میافتند. خانواده گرچه نخستین سلول جامعه مدنی است، ولی بهطور معمول مسائلاش دغدغه سیاستمدارانِ ما نیست و همچنان تاحدود زیادی خارج از قلمرو قانون، عدالت، انصاف و سایر ارزشهای مدنی مانده است. ارزش فینفسه ندارد. در نسبت با منافع قلمرو عمومی و حکمرانان گاهی باید سبک زندگی خاصی به او تحمیل شود یا جمعیتاش زیادتر/کمتر باشد.
این روزها که با کاهش (فقدان) خطرناک منابع انرژی، به ویژه آب مواجه شدهایم عبارت «مصرف خانگی» و لزوم صرفهجویی در آن، از دهان نمیافتد.
نمیدانم چرا اغلب مسئله محیطزیست تبدیل به مسئله امنیتی میشد. نمیدانم چرا هیچ وقت به هشدارهای جدی و دائمی توجه نشد. نمیدانم پشتوانه نظری توسعه کشاورزی، تخصیص و توزیع مسرفانه انرژی در کشور عمدتاً خشک و پهناوری مثل ایران چه بوده است: چپ اسلامی بدون دوراندیشی؟
(حرف سیاسی نزنیم)
بیتعارف ما منابع طبیعی خود را غارت کردهایم و از پی این غارت مسرفانه با مکیدن آبهای زیرزمینی شهر تهران سبز و خرم شده و جمعیتی بسیار بیش از ظرفیتاش در آن سکونت یافته. بعد هم آب تصفیه شده را برای دستشویی و حمام روانه فاضلابها کرده و سبکزندگیهای مصرفیِ مسرفانه در بسیاری خانهها شکلداده که با خواهش و التماس نمیشود تغییرش داد.
زنِ خانهدار، آخرین حلقه زنجیره استخراج است؛ او هم باید مصرف کند تا اقتصاد بازار بچرخد، هم صرفهجویی کند تا اقتصاد خانه بچرخد، هم مسئولیت فرهنگی-اخلاقی بحرانی ملی را بر عهده بگیرد؟
کافیست یکی از اعضای خانواده شما وسواس تمیزی و «خانهـزندگی دستهگل» داشته باشد. سرگیجه خواهید گرفت از میزان آب تصفیهشده که برای نظافت، شستشو، وضوگرفتن، استحمام و... استفاده میکند. میزان آب تصفیه شده برای اثبات «زنیّت» برساختۀ مصرفزدگی، فرهنگ کنترلگر، مردسالاری، خانهمانی و خانهداری تماموقت و بیقدرتی و اضطراب اجتماعی.
(کاش پژوهشهایی داشتیم درباره شیوع وسواس تمیزی میان زنان ایرانی و دلایل «فرهنگی» و «روانی» آن_ ولی به هرحال آن زن، آخرین حلقه از زنجیره کاربردمسرفانه منابع آبی است. احتمالاً کمترین میزان کنترل را هم بررفتار خود دارد. نمیشود مهار هدررفت آب را از آخرین مرحله شروع کرد.)
زنها هم مثل منابع طبیعی تنها بههنگام بحران مرئی میشوند. نگاه به آنها ابزاری است. حالا که باران نباریده و طبیعت بهیاری جبران سیاستهای غلط نیامد، حالا که منابع طبیعی جای اینکه سرمایهای بین نسلی دانستهشوند چونان غنیمت بهرهبرداری شده، حالا دکمه «مصرف خانگی» را که البته بالاتر از متوسط آمار جهانی است، بزنیم و از زنان و خانوادهها بخواهیم مراعات کنند. باشد. دکمه را بزنیم. چاره دیگری نیست. کاش کار کند.
خودم تاجایی که بتوانم صرفهجویی کرده و میکنم. امیدوارم همه این کار را بکنیم. ولی بیش از آن، امیدوارم این بحرانها فرصتی برای بازنگری اساسی در نگرش حاکم به بهرهبرداری از منابع طبیعی و مشارکت اجتماعی باشد.
✍مریم نصر، مطالعات زنان
@hooreechannel 🌹
👍1
"بیحسی جمعی"
به وضعیتی گفته میشود که در آن یک گروه بزرگ از مردم، معمولاً در یک جامعه یا ملت، نسبت به رویدادهای مهم اجتماعی، سیاسی، انسانی یا حتی شخصی بیتفاوت، بیاحساس یا بیانرژی میشوند.
چرا اتفاق میافته؟
بیحسی جمعی معمولاً نتیجهی قرار گرفتن طولانیمدت در معرض بحرانها، اخبار منفی، خشونت، استرس، یا فشارهای اجتماعی و اقتصادی است. ذهن انسان وقتی برای مدت طولانی تحت فشار باشد، برای محافظت از خودش ممکنه واکنشهایی مثل بیتفاوتی یا کرختی احساسی نشون بده.
- نشانههای بیحسی جمعی:
مردم دیگه واکنش احساسی قوی به اخبار بد یا فاجعهها نشون نمیدن.
احساس "خستهام، دیگه برام مهم نیست" رایجه.
حتی در برابر اتفاقات خوب (مثل موفقیت یا شادیهای عمومی)، حس خاصی ندارن.
تمایل به انزوا یا بیمیلی برای تعامل اجتماعی.
کاهش همدلی نسبت به رنج دیگران.
مثالهای واقعی:
مردمی که سالها در جنگ یا بحران اقتصادی زندگی کردهاند و دیگه به شنیدن اخبار بد واکنش نشون نمیدن.
بیتفاوتی عمومی نسبت به فجایع انسانی، مثل زلزله، مرگ مهاجران یا اخبار خشونت.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
به وضعیتی گفته میشود که در آن یک گروه بزرگ از مردم، معمولاً در یک جامعه یا ملت، نسبت به رویدادهای مهم اجتماعی، سیاسی، انسانی یا حتی شخصی بیتفاوت، بیاحساس یا بیانرژی میشوند.
چرا اتفاق میافته؟
بیحسی جمعی معمولاً نتیجهی قرار گرفتن طولانیمدت در معرض بحرانها، اخبار منفی، خشونت، استرس، یا فشارهای اجتماعی و اقتصادی است. ذهن انسان وقتی برای مدت طولانی تحت فشار باشد، برای محافظت از خودش ممکنه واکنشهایی مثل بیتفاوتی یا کرختی احساسی نشون بده.
- نشانههای بیحسی جمعی:
مردم دیگه واکنش احساسی قوی به اخبار بد یا فاجعهها نشون نمیدن.
احساس "خستهام، دیگه برام مهم نیست" رایجه.
حتی در برابر اتفاقات خوب (مثل موفقیت یا شادیهای عمومی)، حس خاصی ندارن.
تمایل به انزوا یا بیمیلی برای تعامل اجتماعی.
کاهش همدلی نسبت به رنج دیگران.
مثالهای واقعی:
مردمی که سالها در جنگ یا بحران اقتصادی زندگی کردهاند و دیگه به شنیدن اخبار بد واکنش نشون نمیدن.
بیتفاوتی عمومی نسبت به فجایع انسانی، مثل زلزله، مرگ مهاجران یا اخبار خشونت.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
❤4👍1
بحران آب، ورشکستگی آبی، سی سال پیشبینی میشد ولی گوش شنوایی نبود
سی سال پیش همین پیش بینی را داشتیم و هر چه کردیم شاید تغییری بدهیم، نتوانستیم. کاشکی ساختار قابلیت اصلاح داشت و حرف منتقدان و آدمهای دلسوز را میشنیدند.
این روزها باز یاد جلسات درس سازه های هیدرولیکی کارشناسی ارشد دانشگاه شریف میفتم که سی و یک سال پیش در دوران رفسنجانی داشتیم. دکتر غلامرضا انصاری استاد بود. اون زمانها هر رشته کارشناسی ارشد پنج شش نفر در شریف میگرفتند و کلاس ما شش هفت نفر دانشجو بودیم.
چند نفریمون با ایشان نزدیکتر بودیم و بعد از کلاس میماندیم و با ایشان درد دل میکردیم. بارها چشمانمان پربغض بود، چون آنچه امروز بر سر ایران آمده را میدیدیم، از همان زمان شواهد مشخص بود. از همان زمان جایجای ایران مشاهده فرونشست زمین شروع شده بود و برای آینده اخطار دهنده بود. مثلا خود رفسنجان که پز صادرات زیاد پسته را میدادند و به منطقه و شاید خود رییس جمهور وقت مرتبط بود.
آن زمان مهمترین مجله جهانی مرتبط
Hydropower and Dams
هم با هاشمی به دلیل سدسازی مصاحبه اختصاصی داشت و او واقعا فکر میکرد ایران را دارد نجات میدهد از نظر آبی در حالی که پروژه های آبی به فرموده توجیه و اجرا میشد.
همان زمانها سپاه برای سود اقتصادی و آموختن ساخت تونل و مغار که به شهرهای موشکیشان منجر شود و برای نفوذ به محیط و رشته و وزارتخانههای تخصصی، با کمک سیاستهای پس از جنگ هاشمی و با کمک کسانی در وزارت نیرو که بعدها شاخصهای اصلاح طلبی شناخته شدند وارد پروژههای آبی هم شدند. اوایل آنها پیمانکار بودند ولی بعدتر در کارفرمای وزارت نیرو نفوذ کردند.
فتاح اولین وزیر کاملا سپاهی بود و پس از او تا همین دوران پزشکیان، سپاهیها در این وزارتخانه قدرتمند و گاه وزیر بودهاند. اشتراک آنها عدم درک تخصصی و نگاه ایدیولوژیک و غیرتخصصی بوده و هست.
همان رویه و سیاستهای آبی در دوران اصلاحات و بعدش ادامه داشت. و دوران احمدینژاد سرعت تخریب زیرساختها و آب زیرزمینی فاجعه بارتر هم شد.
سی و دو سال پیش یعنی پیش از کلاسی که گفتم، وزارت نیرو سفری به آذربایجان را برای دانشجویان دانشگاههای تهران ترتیب داده بود که از هر دانشگاه دو دانشجو نمایندگی میکردند و شاهد ساخت سدهای اطراف ارومیه بودیم.
فاجعه ورشکستگی آبی در ایران یک روزه و یک ساله شکل نگرفته. و آن هم به طول دوران جا بوده است.
فاجعه خودکفایی کشاورزی و تعبیر فاجعه بار استقلال کشاورزی، فاجعه توجیه نادرست و استانی پروژه های صنعتی و کشاورزی در مناطق خشک، فاجعه انتقال آب از حوضههای آبریز به حوضه های خشکتر، فاجعه استفاده بی محدودیت و بیمطالعه از آبهای زیرزمینی، فاجعه تصور فانتزی و خیالی بودن محیط زیست، هر چقدر هم اساتیدی آگاه که فروخته نمیشدند و هم ما جوانان آن روز نوشتیم و گفتیم و با مسوولان صحبت کردیم، و .... جا و مسوولان نادان و ناکارآمد و ساختار هرمی که تخصص را زیر چتر فرمودههای مدیران نادان و ناکارآمد کرده، مسوول این فاجعه ورشکستگی آبی هم مثل بقیه فاجعههای سیاسی اقتصادی اجتماعی فرهنگی و ... بوده و هست.
سالهای بعدش در دانشگاه صنعت آب و برق گاهی سدسازی تدریس میکردم و دانشجویانم تعجب میکردند که چرا سدسازی بیرویه و سیاستهای آبی را به تندی نقد میکنم.
آنچه بسیاری فراموش میکنند یا نمیدانند جایگاه اصلاحطلبان فعلی و سابق در قهقرایی امروز ایران است. آنچه همواره نگرانمان میکند بازگشت اصلاحطلبان سابق و امروز حتی درصورت و پس از عبور از جا به قدرت است که همانها باز شاید همفکران خود و حتی سپاهیها را برای ادامه تخریب ایران باز وارد عرصه حکومت کنند.
✍بهنام شادروان٭دکترای مهندسی عمران. محقق توسعه پایدار. استاد دانشگاه در آمریکا
https://t.me/s/dastanhayeyekzendegi
@hooreechannel 🌹
سی سال پیش همین پیش بینی را داشتیم و هر چه کردیم شاید تغییری بدهیم، نتوانستیم. کاشکی ساختار قابلیت اصلاح داشت و حرف منتقدان و آدمهای دلسوز را میشنیدند.
این روزها باز یاد جلسات درس سازه های هیدرولیکی کارشناسی ارشد دانشگاه شریف میفتم که سی و یک سال پیش در دوران رفسنجانی داشتیم. دکتر غلامرضا انصاری استاد بود. اون زمانها هر رشته کارشناسی ارشد پنج شش نفر در شریف میگرفتند و کلاس ما شش هفت نفر دانشجو بودیم.
چند نفریمون با ایشان نزدیکتر بودیم و بعد از کلاس میماندیم و با ایشان درد دل میکردیم. بارها چشمانمان پربغض بود، چون آنچه امروز بر سر ایران آمده را میدیدیم، از همان زمان شواهد مشخص بود. از همان زمان جایجای ایران مشاهده فرونشست زمین شروع شده بود و برای آینده اخطار دهنده بود. مثلا خود رفسنجان که پز صادرات زیاد پسته را میدادند و به منطقه و شاید خود رییس جمهور وقت مرتبط بود.
آن زمان مهمترین مجله جهانی مرتبط
Hydropower and Dams
هم با هاشمی به دلیل سدسازی مصاحبه اختصاصی داشت و او واقعا فکر میکرد ایران را دارد نجات میدهد از نظر آبی در حالی که پروژه های آبی به فرموده توجیه و اجرا میشد.
همان زمانها سپاه برای سود اقتصادی و آموختن ساخت تونل و مغار که به شهرهای موشکیشان منجر شود و برای نفوذ به محیط و رشته و وزارتخانههای تخصصی، با کمک سیاستهای پس از جنگ هاشمی و با کمک کسانی در وزارت نیرو که بعدها شاخصهای اصلاح طلبی شناخته شدند وارد پروژههای آبی هم شدند. اوایل آنها پیمانکار بودند ولی بعدتر در کارفرمای وزارت نیرو نفوذ کردند.
فتاح اولین وزیر کاملا سپاهی بود و پس از او تا همین دوران پزشکیان، سپاهیها در این وزارتخانه قدرتمند و گاه وزیر بودهاند. اشتراک آنها عدم درک تخصصی و نگاه ایدیولوژیک و غیرتخصصی بوده و هست.
همان رویه و سیاستهای آبی در دوران اصلاحات و بعدش ادامه داشت. و دوران احمدینژاد سرعت تخریب زیرساختها و آب زیرزمینی فاجعه بارتر هم شد.
سی و دو سال پیش یعنی پیش از کلاسی که گفتم، وزارت نیرو سفری به آذربایجان را برای دانشجویان دانشگاههای تهران ترتیب داده بود که از هر دانشگاه دو دانشجو نمایندگی میکردند و شاهد ساخت سدهای اطراف ارومیه بودیم.
فاجعه ورشکستگی آبی در ایران یک روزه و یک ساله شکل نگرفته. و آن هم به طول دوران جا بوده است.
فاجعه خودکفایی کشاورزی و تعبیر فاجعه بار استقلال کشاورزی، فاجعه توجیه نادرست و استانی پروژه های صنعتی و کشاورزی در مناطق خشک، فاجعه انتقال آب از حوضههای آبریز به حوضه های خشکتر، فاجعه استفاده بی محدودیت و بیمطالعه از آبهای زیرزمینی، فاجعه تصور فانتزی و خیالی بودن محیط زیست، هر چقدر هم اساتیدی آگاه که فروخته نمیشدند و هم ما جوانان آن روز نوشتیم و گفتیم و با مسوولان صحبت کردیم، و .... جا و مسوولان نادان و ناکارآمد و ساختار هرمی که تخصص را زیر چتر فرمودههای مدیران نادان و ناکارآمد کرده، مسوول این فاجعه ورشکستگی آبی هم مثل بقیه فاجعههای سیاسی اقتصادی اجتماعی فرهنگی و ... بوده و هست.
سالهای بعدش در دانشگاه صنعت آب و برق گاهی سدسازی تدریس میکردم و دانشجویانم تعجب میکردند که چرا سدسازی بیرویه و سیاستهای آبی را به تندی نقد میکنم.
آنچه بسیاری فراموش میکنند یا نمیدانند جایگاه اصلاحطلبان فعلی و سابق در قهقرایی امروز ایران است. آنچه همواره نگرانمان میکند بازگشت اصلاحطلبان سابق و امروز حتی درصورت و پس از عبور از جا به قدرت است که همانها باز شاید همفکران خود و حتی سپاهیها را برای ادامه تخریب ایران باز وارد عرصه حکومت کنند.
✍بهنام شادروان٭دکترای مهندسی عمران. محقق توسعه پایدار. استاد دانشگاه در آمریکا
https://t.me/s/dastanhayeyekzendegi
@hooreechannel 🌹
بهجای عشق و برابری،خشونت و سلطه میآموزیم
اخباری که مدتی پیش از جنگ دوازده روزه مردان سیاست، در شبکههای اجتماعی میچرخید، بیش از پیش پرده از خشونتی برداشت که از لایههای پنهان جامعه بیرون خزیده است.
از الهه حسیننژاد، زنی که چهل روز پیش با ضربات چاقوی مرد رانندهای کشته شد...تا قتل هانیه بهبودی، قهرمان کشوری مچاندازی به دست همسرش که مچ دست او را قطع کرد... از تجاوز گروهی ورزشکاران ایرانی در آنسوی مرزها به زنی بیدفاع، تا حمایت چهرههای محبوب مجازی با میلیونها دنبالکننده از آن!
از مردی که زن و دخترش را شش سال در قفس پرندگان حبس کرده تا صحنهی کتکخوردن یک زن در برنامهی عاشقانه «عشق ابدی» مقابل دوربینها.
وجه مشترک تمام این فجایع روشن است: خشونتگری مردان علیه زنان.
قتل، تجاوز، قطع عضو، حبس، تحقیر، ضرب و شتم… همه نشانههای خشونتیاند که نظاممند، مکرر و مردانه است.
🌸آیا مردان ذاتاً خشونتگرند؟
مدتی در دو دبستان دخترانه و پسرانه طرحی میگذرانم و طی ۹ ماه، رفتار کودکان را زیر نظر داشتم. در پایه اول، دختران و پسران هردو عاطفی، مهربان و مشتاق ارتباط بودند. در کلاس دختران، تقریباً همه به هنگام ورود به کلاس به استقبالم میآمدند و تا دقایقی در آغوشم میماندند. در کلاس پسران، این رقم نصف بود.اما با گذر زمان و رسیدن به پایههای بالاتر، تفاوتها تدریجی و سپس چشمگیر شدند.
دختران از پایه پنجم کمکم یاد میگرفتند با نگاه فرودست به خود بنگرند و در پسران برعکس نشانههای سلطهجویی، آزار و خشونت ديده میشد و در پایه ششم به وضوح خلق و منش کودکان سمت و سوی دیگر گرفته بود. در کلاس پسران دیگر خبری از آن کودکان مهربان نبود. کودک پر از عطوفت هفت ساله، قدم به قدم تبدیل به پسر کلاس ششمی شده که فحش جنسیتی میداد و خودش را به واسطه جنسیتش برتر از زنان میدانست! دختران ششمی نیز اخلاق موردپسند جامعه را برای زنان آموخته و درونی کرده بودند.
🌸بر آن کودک هفت ساله چه گذشته که از آغوش یک زن به عنوان معلمش درآمده و تنها در مدت شش سال تبدیل به فرشتهای سرکوب شده یا یک هیولای زنستیز شده است؟
🌸ما چه چیزی را آموزش میدهیم؟
اینکه پسران از خانوادههای فرهیخته نیز آلوده به زنستیزی میشوند، تصادفی نیست.
چه اتفاقی در این شش سال میافتد که پسران زنستیزی و خشونت را جزیی از مردانگی تلقی میکنند؟ باوری که در طول بقیه سالهای مدرسه تثبیت میشود.
مدرسه، معلمان و مدیران، سلسلهمراتب جنسیتی را به کودکان منتقل میکنند. همانان که مدام با جملات جنسیتزده بر صفات برتریجویانه یا سرکوبگرانه تاکید میکنند نگاه سلطهگر و فرومایه جنسیتی را مستقیم و غیرمستقیم به دانشآموزان انتقال میدهد.
🌸پسران، در این نظام یاد میگیرند برای دیده شدن، امتیاز گرفتن و برتر بودن، باید سلطهگر باشند.
مدرسهی ما یک کارخانه است؛ خروجیاش:
پسرانی برتریطلب و دخترانی سرکوبشده
✍دکتر یاسمن آرنگ
✅ادامه مطلب
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
اخباری که مدتی پیش از جنگ دوازده روزه مردان سیاست، در شبکههای اجتماعی میچرخید، بیش از پیش پرده از خشونتی برداشت که از لایههای پنهان جامعه بیرون خزیده است.
از الهه حسیننژاد، زنی که چهل روز پیش با ضربات چاقوی مرد رانندهای کشته شد...تا قتل هانیه بهبودی، قهرمان کشوری مچاندازی به دست همسرش که مچ دست او را قطع کرد... از تجاوز گروهی ورزشکاران ایرانی در آنسوی مرزها به زنی بیدفاع، تا حمایت چهرههای محبوب مجازی با میلیونها دنبالکننده از آن!
از مردی که زن و دخترش را شش سال در قفس پرندگان حبس کرده تا صحنهی کتکخوردن یک زن در برنامهی عاشقانه «عشق ابدی» مقابل دوربینها.
وجه مشترک تمام این فجایع روشن است: خشونتگری مردان علیه زنان.
قتل، تجاوز، قطع عضو، حبس، تحقیر، ضرب و شتم… همه نشانههای خشونتیاند که نظاممند، مکرر و مردانه است.
🌸آیا مردان ذاتاً خشونتگرند؟
مدتی در دو دبستان دخترانه و پسرانه طرحی میگذرانم و طی ۹ ماه، رفتار کودکان را زیر نظر داشتم. در پایه اول، دختران و پسران هردو عاطفی، مهربان و مشتاق ارتباط بودند. در کلاس دختران، تقریباً همه به هنگام ورود به کلاس به استقبالم میآمدند و تا دقایقی در آغوشم میماندند. در کلاس پسران، این رقم نصف بود.اما با گذر زمان و رسیدن به پایههای بالاتر، تفاوتها تدریجی و سپس چشمگیر شدند.
دختران از پایه پنجم کمکم یاد میگرفتند با نگاه فرودست به خود بنگرند و در پسران برعکس نشانههای سلطهجویی، آزار و خشونت ديده میشد و در پایه ششم به وضوح خلق و منش کودکان سمت و سوی دیگر گرفته بود. در کلاس پسران دیگر خبری از آن کودکان مهربان نبود. کودک پر از عطوفت هفت ساله، قدم به قدم تبدیل به پسر کلاس ششمی شده که فحش جنسیتی میداد و خودش را به واسطه جنسیتش برتر از زنان میدانست! دختران ششمی نیز اخلاق موردپسند جامعه را برای زنان آموخته و درونی کرده بودند.
🌸بر آن کودک هفت ساله چه گذشته که از آغوش یک زن به عنوان معلمش درآمده و تنها در مدت شش سال تبدیل به فرشتهای سرکوب شده یا یک هیولای زنستیز شده است؟
🌸ما چه چیزی را آموزش میدهیم؟
اینکه پسران از خانوادههای فرهیخته نیز آلوده به زنستیزی میشوند، تصادفی نیست.
چه اتفاقی در این شش سال میافتد که پسران زنستیزی و خشونت را جزیی از مردانگی تلقی میکنند؟ باوری که در طول بقیه سالهای مدرسه تثبیت میشود.
مدرسه، معلمان و مدیران، سلسلهمراتب جنسیتی را به کودکان منتقل میکنند. همانان که مدام با جملات جنسیتزده بر صفات برتریجویانه یا سرکوبگرانه تاکید میکنند نگاه سلطهگر و فرومایه جنسیتی را مستقیم و غیرمستقیم به دانشآموزان انتقال میدهد.
🌸پسران، در این نظام یاد میگیرند برای دیده شدن، امتیاز گرفتن و برتر بودن، باید سلطهگر باشند.
مدرسهی ما یک کارخانه است؛ خروجیاش:
پسرانی برتریطلب و دخترانی سرکوبشده
✍دکتر یاسمن آرنگ
✅ادامه مطلب
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
👍1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥زنان ایرانی فاتح میدان
🔹نمایی از موفقیتهای زنان ورزشکار ایرانی در سطح جهانی با صدای محسن چاوشی
@hammihanonline
@hooreechannel 🌹
🔹نمایی از موفقیتهای زنان ورزشکار ایرانی در سطح جهانی با صدای محسن چاوشی
@hammihanonline
@hooreechannel 🌹
👏1
همه چیز داشتیم و ما را به کار نیامد و این تراژدی تلخ روزگار ماست
انتخاب سادهای بود؛ میتوانستیم فرش را انتخاب کنیم اما انرژی هستهای را ترجیح دادیم.
میشد تمام دلارهای نفتی را که کردیم سانتریفیوژ و حالا محبوس خاک فردو و نطنز است را تار و پودهای رنگی بخریم و قسمتش کنیم بین تمام کارگاههای قالیبافی خاکخوردهی کاشان و تبریز و بیرجند و قم و نایین و چهارمحال تا نقش ایرانی ببافند و هنر و اقتصاد ایران را سوار بر قالیچههای سلیمانی به اقصی نقاط عالم پرواز دهند.
انتخاب بی شیله پیله ای بود؛ میتوانستیم زعفران را انتخاب کنیم. تمام خاک خراسان را زعفران بکاریم و این زرِ سرخ را در جهان نامورتر از آن چه هست کنیم اما ترجیحمان این شد که ما را به سرخی دنبالهی موشکهایمان بشناسد جهان.
انتخاب راحتی بود. می شد پیچیده اش نکنیم و آفتاب را انتخاب کنیم. تمام دشت لوت و کویرمان را بیاراییم به سفره های خورشیدی و به اندازهی یک جهان برق تولید کنیم.
میشد بادهای صد و بیست روزه سیستان را به خدمت بگیریم و پیشروترین تولید کننده انرژیهای پاک در جهان باشیم اما انتخاب ما سختترینش بود: شکافتن هسته اتم!
انتخاب واضحی بود؛ میتوانستیم از چهار گوشهی چهار فصل ایرانمان ستونهای صنعت توریسم را برافرازیم و جهان و جهانیان را به تحسین میهمان نوازی خود واداریم و ترکیه و دبی را حسرتکش دلارهای توریستی میهمانان وطن کنیم اما گویا برای عدهای از ما خوشایندتر آن بود که جهان ما را با گروگانگیری توریستهای چشم رنگی و موطلایی اش بشناسد.
انتخاب بی دردسری بود؛ میشد با یک صدم آن دلارها که خرج آتش کردیم وام بدهیم به صیادان کنارک و دیلم و بندر آفتاب تا کشتیهای صیادی پربازده بخرند و در آبهای گرم خلیج همیشه فارس و دریای عمانمان پا جای پای کشتیهای صید ترال چینی بگذارند، اما فلاکت و فقر را برای بلوچستانمان زیبندهتر تشخیص دادیم لابد.
انتخاب بدیهی بود؛ آنجا که با قطر و امارات و عراق و عربستان و کویت ظرفهای نفت و گاز مشترکی داشتیم، اولویت قاعدتا میبایست برداشت از آن کاسهی اشتراکی میبود تا پیش از آن که رقیب تمامش کند ما محتوایش را سر کشیده باشیم، اما برای ما واجبتر آن بود گویا که روی موشکهایمان به عبری از نابودی اسراییل بگوییم تا جهان با کاغذپارههایش تحریممان کند و هزار سال عقب بمانیم از تکنولوژی روز اکتشاف و برداشت نفت و گاز که همه همسایگانمان بدان مجهزند و نتیجه اش بشود همین جدول خاموشی هر روزه.
همه چیز داشتیم و ما را به کار نیامد و این تراژدی تلخ روزگار ماست. این که انتخاب سهلی داشتیم: میشد زندگی را انتخاب کنیم اما در ما جماعتی به مرگ تشنهتر بودند!
✍امیر رحمتی
@iranazadvaabad
@hooreechannel 🌹
انتخاب سادهای بود؛ میتوانستیم فرش را انتخاب کنیم اما انرژی هستهای را ترجیح دادیم.
میشد تمام دلارهای نفتی را که کردیم سانتریفیوژ و حالا محبوس خاک فردو و نطنز است را تار و پودهای رنگی بخریم و قسمتش کنیم بین تمام کارگاههای قالیبافی خاکخوردهی کاشان و تبریز و بیرجند و قم و نایین و چهارمحال تا نقش ایرانی ببافند و هنر و اقتصاد ایران را سوار بر قالیچههای سلیمانی به اقصی نقاط عالم پرواز دهند.
انتخاب بی شیله پیله ای بود؛ میتوانستیم زعفران را انتخاب کنیم. تمام خاک خراسان را زعفران بکاریم و این زرِ سرخ را در جهان نامورتر از آن چه هست کنیم اما ترجیحمان این شد که ما را به سرخی دنبالهی موشکهایمان بشناسد جهان.
انتخاب راحتی بود. می شد پیچیده اش نکنیم و آفتاب را انتخاب کنیم. تمام دشت لوت و کویرمان را بیاراییم به سفره های خورشیدی و به اندازهی یک جهان برق تولید کنیم.
میشد بادهای صد و بیست روزه سیستان را به خدمت بگیریم و پیشروترین تولید کننده انرژیهای پاک در جهان باشیم اما انتخاب ما سختترینش بود: شکافتن هسته اتم!
انتخاب واضحی بود؛ میتوانستیم از چهار گوشهی چهار فصل ایرانمان ستونهای صنعت توریسم را برافرازیم و جهان و جهانیان را به تحسین میهمان نوازی خود واداریم و ترکیه و دبی را حسرتکش دلارهای توریستی میهمانان وطن کنیم اما گویا برای عدهای از ما خوشایندتر آن بود که جهان ما را با گروگانگیری توریستهای چشم رنگی و موطلایی اش بشناسد.
انتخاب بی دردسری بود؛ میشد با یک صدم آن دلارها که خرج آتش کردیم وام بدهیم به صیادان کنارک و دیلم و بندر آفتاب تا کشتیهای صیادی پربازده بخرند و در آبهای گرم خلیج همیشه فارس و دریای عمانمان پا جای پای کشتیهای صید ترال چینی بگذارند، اما فلاکت و فقر را برای بلوچستانمان زیبندهتر تشخیص دادیم لابد.
انتخاب بدیهی بود؛ آنجا که با قطر و امارات و عراق و عربستان و کویت ظرفهای نفت و گاز مشترکی داشتیم، اولویت قاعدتا میبایست برداشت از آن کاسهی اشتراکی میبود تا پیش از آن که رقیب تمامش کند ما محتوایش را سر کشیده باشیم، اما برای ما واجبتر آن بود گویا که روی موشکهایمان به عبری از نابودی اسراییل بگوییم تا جهان با کاغذپارههایش تحریممان کند و هزار سال عقب بمانیم از تکنولوژی روز اکتشاف و برداشت نفت و گاز که همه همسایگانمان بدان مجهزند و نتیجه اش بشود همین جدول خاموشی هر روزه.
همه چیز داشتیم و ما را به کار نیامد و این تراژدی تلخ روزگار ماست. این که انتخاب سهلی داشتیم: میشد زندگی را انتخاب کنیم اما در ما جماعتی به مرگ تشنهتر بودند!
✍امیر رحمتی
@iranazadvaabad
@hooreechannel 🌹
😢3👍2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 گلایههای از سر درد یک پزشک کرمانی به دختر رییسجمهور:
فرمان را بدهید دست آدمهایی که بلدند و میتوانند این کشور را نجات بدهند
🔺 زهرا پزشکیان برای دلجویی از خانواده دختران تیزهوش مدرسه فرزانگان کرمان که در تصادف کشته شدند به کرمان رفته
صحبتهای این خانم دکتر کرمانی با او بسیار شنیدنی است:
🔹من بابت این حرفهایی که میخواهم بزنم نگرانی ندارم؛ نگران از دست دادن شغل یا پست و مقام نیستم
🔹از سر درد دارم میگویم؛ این مملکت خیلی آدم فهیم و دانا دارد، خیلی آدم نخبه دارد
🔹شما را بخدا میز و پست و مقام را از آدمهای بیسواد بگیرید
🔹 حواستان باشد ما داریم سقوط میکنیم
🔹از آقای دکتر پزشکیان خواهش میکنم فرمان را بدهید دست آدمهایی که بلدند و میتوانند این کشور را نجات بدهند
🔹به خدا قسم ارزش این مردم خیلی زیاد است این مردم صفا دارند، وفا دارند، این کشور ثروت دارد، نعمت دارد، اندیشه دارد....حیف است از دست برود.
@hammihanonline
@hooreechannel 🌹
فرمان را بدهید دست آدمهایی که بلدند و میتوانند این کشور را نجات بدهند
🔺 زهرا پزشکیان برای دلجویی از خانواده دختران تیزهوش مدرسه فرزانگان کرمان که در تصادف کشته شدند به کرمان رفته
صحبتهای این خانم دکتر کرمانی با او بسیار شنیدنی است:
🔹من بابت این حرفهایی که میخواهم بزنم نگرانی ندارم؛ نگران از دست دادن شغل یا پست و مقام نیستم
🔹از سر درد دارم میگویم؛ این مملکت خیلی آدم فهیم و دانا دارد، خیلی آدم نخبه دارد
🔹شما را بخدا میز و پست و مقام را از آدمهای بیسواد بگیرید
🔹 حواستان باشد ما داریم سقوط میکنیم
🔹از آقای دکتر پزشکیان خواهش میکنم فرمان را بدهید دست آدمهایی که بلدند و میتوانند این کشور را نجات بدهند
🔹به خدا قسم ارزش این مردم خیلی زیاد است این مردم صفا دارند، وفا دارند، این کشور ثروت دارد، نعمت دارد، اندیشه دارد....حیف است از دست برود.
@hammihanonline
@hooreechannel 🌹
❤7
آی پیروان یهوه و ای فرزندان صهیون!
آیا بنی اسرائیل این همه بی رحم بوده است؟ شما از آوارگی و کوچ های اجباری در طول سده ها و هزاره ها، همواره شکوه کرده اید، اما آیا تاریخ به یاد دارد که شما را همچون مردم غزه گرسنه و تشنه نگاه داشته باشند و یا کودکان و کهن سالان شما را بر ویرانه های خانه هایشان، هنگامی که برای گرفتن تکه ای نان و جرعه ای آب تلاش می کردند، به گلوله بسته باشند؟ به راستی اگر با شما چنین کرده باشند ، آن را جز قساوت و بی رحمی خواهید خواند؟
شما به جای آموختن درس از تاریخ، امروز با مردم بی نوای فلسطین بدتر از آن می کنید که ستمگران، پیشتر با شما کرده اند. بدانید که هیچگاه از خارهای قساوت و کینه و آوارهای خانه های دیگران و از تن جنازه های افتاده بر خاک، گلهای زندگی برای شما و هیچ کس دیگر نخواهد شکفت.
قانون ظالمانه و جنگ برافروز « نان برای من گرسنگی برای تو، آب برای من تشنگی برای تو، خانه برای من آوارگی برای تو و زندگی برای من مرگ برای تو» باید منسوخ گردد.
من به آن دسته از یهودیان اسرائیلی که با جنایات دهشتناک نتانیاهو مخالفند پیشنهاد می کنم که برای دفاع از کرامت انسانی، با ظرفهای آب و غذا به سوی غزه حرکت کنند.
کاش من نیز می توانستم چنین کنم.
آیا نتانیاهو مردم خود را نیز که با آب و غذا به سوی غزه ی مظلوم می روند، خواهد کشت؟
✍صدیقه وسمقی
https://t.me/DrVasmaghi
@hooreechannel 🌹
آیا بنی اسرائیل این همه بی رحم بوده است؟ شما از آوارگی و کوچ های اجباری در طول سده ها و هزاره ها، همواره شکوه کرده اید، اما آیا تاریخ به یاد دارد که شما را همچون مردم غزه گرسنه و تشنه نگاه داشته باشند و یا کودکان و کهن سالان شما را بر ویرانه های خانه هایشان، هنگامی که برای گرفتن تکه ای نان و جرعه ای آب تلاش می کردند، به گلوله بسته باشند؟ به راستی اگر با شما چنین کرده باشند ، آن را جز قساوت و بی رحمی خواهید خواند؟
شما به جای آموختن درس از تاریخ، امروز با مردم بی نوای فلسطین بدتر از آن می کنید که ستمگران، پیشتر با شما کرده اند. بدانید که هیچگاه از خارهای قساوت و کینه و آوارهای خانه های دیگران و از تن جنازه های افتاده بر خاک، گلهای زندگی برای شما و هیچ کس دیگر نخواهد شکفت.
قانون ظالمانه و جنگ برافروز « نان برای من گرسنگی برای تو، آب برای من تشنگی برای تو، خانه برای من آوارگی برای تو و زندگی برای من مرگ برای تو» باید منسوخ گردد.
من به آن دسته از یهودیان اسرائیلی که با جنایات دهشتناک نتانیاهو مخالفند پیشنهاد می کنم که برای دفاع از کرامت انسانی، با ظرفهای آب و غذا به سوی غزه حرکت کنند.
کاش من نیز می توانستم چنین کنم.
آیا نتانیاهو مردم خود را نیز که با آب و غذا به سوی غزه ی مظلوم می روند، خواهد کشت؟
✍صدیقه وسمقی
https://t.me/DrVasmaghi
@hooreechannel 🌹
👍5👎3
♻️ما همان آمار هستيم
هاروكى موراكامى در داستان كوتاه "كجا ممكن است پيدايش كنم" مى نويسد:
گفت: "این روزها، کمی افسرده به نظر می رسی."
گفتم: "واقعا؟"
گفت: "حتماً نیمه شب ها، زیادی فکر می کنی. من فکر کردن های نیمه شب را کنار گذاشته ام."
"چه طور توانستی این کار را بکنی؟"
او گفت: "هر وقت افسردگی به سراغم می آید، شروع به تمیز کردن خانه می کنم. حتی اگر دو یا سه صبح باشد. ظرف ها را می شویم، اجاق را گردگیری می کنم، زمین را جارو می کشم، دستمال ظرف ها را در سفید کننده می اندازم، کشوهای میزم را منظم می کنم و هر لباسی را که جلوی چشم باشد، اتو می کشم... آن قدر این کار را می کنم تا خسته شوم ... و می خوابم. صبح بیدار می شوم و وقتی جوراب هایم را می پوشم، حتی یادم نمی آید شب قبل به چه فکر می کردم."
بار دیگر به اطراف نگاهی انداختم. اتاق مثل همیشه تمیز و مرتب بود.
آدم ها در ساعت سه صبح به هر جور چیزی فکر می کنند. همه ما این طور هستیم. برای همین هر کدام مان باید شیوه ی مبارزه خود را با آن پیدا کنیم.
اينجا ساعت سه صبح ندارد، اينجا ساعت هشت صبح، دوازده ظهر، هشت شب همه اش همان سه صبح است كه آدم به هر جور چيزى فكر مى كند! اينجا با كى با چى بايد مبارزه كرد تا خودمان را پيدا كنيم!
اينجا همه عليه هم مدعى اند، اينجا كسى سر جايش نيست، اينجا مردم فقط عددند. استالين يك بار گفته بود؛ مرگ يك نفر فاجعه است و مرگ يك ميليون نفر يك آمار است.
ما همان آمار هستيم، ما فاجعه نيستيم اگر قبول نداريد برويد از سياستمداران اينجا از وزير و وكيلش بپرسيد!
✍مختار جباری
@Citizens_Rights
@hooreechannel 🌹
هاروكى موراكامى در داستان كوتاه "كجا ممكن است پيدايش كنم" مى نويسد:
گفت: "این روزها، کمی افسرده به نظر می رسی."
گفتم: "واقعا؟"
گفت: "حتماً نیمه شب ها، زیادی فکر می کنی. من فکر کردن های نیمه شب را کنار گذاشته ام."
"چه طور توانستی این کار را بکنی؟"
او گفت: "هر وقت افسردگی به سراغم می آید، شروع به تمیز کردن خانه می کنم. حتی اگر دو یا سه صبح باشد. ظرف ها را می شویم، اجاق را گردگیری می کنم، زمین را جارو می کشم، دستمال ظرف ها را در سفید کننده می اندازم، کشوهای میزم را منظم می کنم و هر لباسی را که جلوی چشم باشد، اتو می کشم... آن قدر این کار را می کنم تا خسته شوم ... و می خوابم. صبح بیدار می شوم و وقتی جوراب هایم را می پوشم، حتی یادم نمی آید شب قبل به چه فکر می کردم."
بار دیگر به اطراف نگاهی انداختم. اتاق مثل همیشه تمیز و مرتب بود.
آدم ها در ساعت سه صبح به هر جور چیزی فکر می کنند. همه ما این طور هستیم. برای همین هر کدام مان باید شیوه ی مبارزه خود را با آن پیدا کنیم.
اينجا ساعت سه صبح ندارد، اينجا ساعت هشت صبح، دوازده ظهر، هشت شب همه اش همان سه صبح است كه آدم به هر جور چيزى فكر مى كند! اينجا با كى با چى بايد مبارزه كرد تا خودمان را پيدا كنيم!
اينجا همه عليه هم مدعى اند، اينجا كسى سر جايش نيست، اينجا مردم فقط عددند. استالين يك بار گفته بود؛ مرگ يك نفر فاجعه است و مرگ يك ميليون نفر يك آمار است.
ما همان آمار هستيم، ما فاجعه نيستيم اگر قبول نداريد برويد از سياستمداران اينجا از وزير و وكيلش بپرسيد!
✍مختار جباری
@Citizens_Rights
@hooreechannel 🌹