آیین محمد
1500 سال پیش، چشم به این جهان گشود، در حجاز، مکه، چهل سال زیست، آن چنانکه او را لقب «امین» دادند و هیچ دروغ از او نشنیدند و هیچ خیانت و هیچ آلودگی.
و آن زمان، سخنی گفت که بسیاری با او دشمنی کردند، و بسیاری با او همراهی: «من سخن خداوند را میشنوم، من پیامآور او هستم».
و حال پس از پانزده قرن؛ دهها مذهب، مکتب، سلیقه و گرایش، و بیشمار آموزهها، اخبار، روایات، حکایتها، یافتهها، و البته بافتهها را بنگرید... و بنگرید به مجامع حدیثی، در اهل سنت، «کَنز العُمّال» با بيش از 46هزار حدیث، و بحارالانوار شیعه با بیش از 85هزار حدیث. و بنگرید به دورههای فقه، به عنوان نمونه «جواهر الکلام» در 43جلد، هر جلدی دستکم 450صفحه، 19350صفحه فقه!
و دانشِ پُرنِقاشِ کلام،
و مراسم و مناسک بسیار و درازدامنه در هر سرزمینی، و در میانِ پیروان هر مذهبی، از صوفیان مصر تا شیعیان پاکستان... .
آیین محمد کدام بود؟ کدام است؟ او به چه فراخواند؟ به احکامی بیست هزار صفحهای؟! نزاع روزافزونِ آنها چنین گفتند و ما چنین میگوییم! به فرمانرواییِ خویشتن؟! به خلافت و ولایتِ بر جایِ او نشستگان؟!
او فراخواند به اسلام؟! به اسلامـی که این سویَش به آن سویَش نفرین میکند، لعنت میفرستد...
آن چنان شده که اگر کسی بگوید: اسلام چنین گفته یا چنان خواسته، خیره خیره نگاهَش باید کرد که کدام اسلام؟! کدامین قرائت از آن؟!
گروهی در پیِ آن افتادند که به گذشته بازگردند و پیروی از «سَلَف صالح» کنند؛ کدام گذشته؟! کدامین سَلف؟!
و مگر نه اینکه مسلمانان در همان پنجاه سال نخستِ پس از پیامبر، بر همدیگر شمشیر کشیدند و خاک از خون یکدگر رنگین نمودند.
و من ادعا کنم که اسلام «نابَش» نزد من، و اسلامِ دیگر مسلمانان ناخالص است؟! دیگران گمراه و ما راهیافته؟!
این حقیقتی ناگزیر است؛ دین چون در مذاهب و راهها، مکاتب و پندارها، پرشمار شود و پیچدرپیچ؛ نتیجهاش، یا تعصبی کور است بر پایه خودبرتربینی و خویشتنرستگارپنداری...
و یا سرگردانی است بر در این بِیت و آن خانقاه و فلان مکتب و بهمان مدرسه! امروز پیروِ این پیر و فردا چشم به دهان آن قطب؛
اولیاش جهالت است و دومیاش حیرتِ ضلالت.
آیین محمد را اگر از پسِ پرده پارهپاره مذاهب بنگرید، به فقه فقیهان دچارش کنید، بر پایه باور متکلمان چارچوبَش ببندید و یا به تفسیر مفسران در بندَش کنید؛ به «فَترَت» میرسد، که رسیده است.
و نه آنکه تنها سنی و شیعه در خلاف و اختلاف باشند؛ بلکه شیعهیِ این و شیعهیِ آن، شافعی و حنبلی، اهل حدیث و نومعتزلی، صوفی و اهل جماعت، سنتی و روشنفکر...
آیین محمد، هیچ یک از اینها نیست؛ این همه متأخر از او هستند، برآمده از دورانی پس از او، اندیشهها و پندارها، بلکه گاه اوهام و خیالاتِ این و آن که به محمد نسبت برده است؛
آیین محمد را
نه در مناسک تودرتو و درازنای،
و نه در پیچیدهگوییهایِ تهی از معنا،
و نه در نزاعهایِ نافرجام،
و نه در خودبرتربینیهایِ خونینبار،
نمیتوان یافت.
پیشتر به طعنه و کنایه نوشتم که اگر همینک محمد برخیزد، شریعتمداران بر شیوهاش خرده گیرند، و مدعیانِ دیانتش، روش وی را تاب نیاورند.
آیین محمد، پیش از هر تکثّر و پیچیدگی، پیراسته از هر مذهب و مکتب پسساخته، برون از آنچه محاصرهاش کرده و بند بر او نهاده، همانا «ملت ابراهیم» است؛ آیین ابراهیمی که نه مذهبمذهب شد، نه فقه و کلام دورَش را گرفت، نه حکومتی به نامَش بر پا خاست، نه حوزه و زیارتگاه و خانقاهی برایَش بنا شد؛ آیین محمدی، همان دین ابراهیم است که پیرایه نگرفت به تفسیرها و تأویلها، آلوده نشد به فرمانفرماییها و قدرقدرتها.
آیین محمد، یا ملت ابراهیم، نخست از بندِ همه درآمدن است؛ لا إله،
و پس از آن به دل گرفتنِ بندگی تنها دلدارِ هستی؛ إلّا الله.
آغاز و پایان آیین محمد و ملّتِ ابراهیم؛ و پایه و اساسَش؛
«صراط مستقیمِ» عقل است،
و «دینِ قَیِّمِ» خرد.
این پیامبرِ درون است که سخنِ پیامبر برون را میشنود و درمییابد و میپذیرد؛
و آنچه که عقل ناشایست ببیند و نادرست بیابد؛ آیین محمد نیست، ملت ابراهیم نیز نیست؛
بشنوید که خدایِ محمد، به او چه گفت که او به ما بگوید:
قُلْ إِنَّنِي هَدَانِي رَبِّي إِلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ دِينًا قِيَمَاً / قَیِّماً مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ
[ای محمد] بگو: مرا پروردگارم به راهی راست و استوار ره نموده است، دینی برپای / ارجمند، آیینِ راستینِ ابراهیم، و او از همتاپنداران نبود.
* همینک ربیعالاول 1447 ق. است، و پیامبر در 53سالگی هجرت کرد؛ پس 1500سال از زادروزش گذشته است.
* قِيَمَاً / قَیِّماً: اختلاف قرائت.
* همتاپنداران؛ مُشرکان، هر آن کسی که برای خدا همتایی بتراشد و بپندارد، و بر جای خدا، دیگری را بنشاند.
✍محمد سلطانی رنانی
https://t.me/soltanirenani600
@hooreechannel 🌹
1500 سال پیش، چشم به این جهان گشود، در حجاز، مکه، چهل سال زیست، آن چنانکه او را لقب «امین» دادند و هیچ دروغ از او نشنیدند و هیچ خیانت و هیچ آلودگی.
و آن زمان، سخنی گفت که بسیاری با او دشمنی کردند، و بسیاری با او همراهی: «من سخن خداوند را میشنوم، من پیامآور او هستم».
و حال پس از پانزده قرن؛ دهها مذهب، مکتب، سلیقه و گرایش، و بیشمار آموزهها، اخبار، روایات، حکایتها، یافتهها، و البته بافتهها را بنگرید... و بنگرید به مجامع حدیثی، در اهل سنت، «کَنز العُمّال» با بيش از 46هزار حدیث، و بحارالانوار شیعه با بیش از 85هزار حدیث. و بنگرید به دورههای فقه، به عنوان نمونه «جواهر الکلام» در 43جلد، هر جلدی دستکم 450صفحه، 19350صفحه فقه!
و دانشِ پُرنِقاشِ کلام،
و مراسم و مناسک بسیار و درازدامنه در هر سرزمینی، و در میانِ پیروان هر مذهبی، از صوفیان مصر تا شیعیان پاکستان... .
آیین محمد کدام بود؟ کدام است؟ او به چه فراخواند؟ به احکامی بیست هزار صفحهای؟! نزاع روزافزونِ آنها چنین گفتند و ما چنین میگوییم! به فرمانرواییِ خویشتن؟! به خلافت و ولایتِ بر جایِ او نشستگان؟!
او فراخواند به اسلام؟! به اسلامـی که این سویَش به آن سویَش نفرین میکند، لعنت میفرستد...
آن چنان شده که اگر کسی بگوید: اسلام چنین گفته یا چنان خواسته، خیره خیره نگاهَش باید کرد که کدام اسلام؟! کدامین قرائت از آن؟!
گروهی در پیِ آن افتادند که به گذشته بازگردند و پیروی از «سَلَف صالح» کنند؛ کدام گذشته؟! کدامین سَلف؟!
و مگر نه اینکه مسلمانان در همان پنجاه سال نخستِ پس از پیامبر، بر همدیگر شمشیر کشیدند و خاک از خون یکدگر رنگین نمودند.
و من ادعا کنم که اسلام «نابَش» نزد من، و اسلامِ دیگر مسلمانان ناخالص است؟! دیگران گمراه و ما راهیافته؟!
این حقیقتی ناگزیر است؛ دین چون در مذاهب و راهها، مکاتب و پندارها، پرشمار شود و پیچدرپیچ؛ نتیجهاش، یا تعصبی کور است بر پایه خودبرتربینی و خویشتنرستگارپنداری...
و یا سرگردانی است بر در این بِیت و آن خانقاه و فلان مکتب و بهمان مدرسه! امروز پیروِ این پیر و فردا چشم به دهان آن قطب؛
اولیاش جهالت است و دومیاش حیرتِ ضلالت.
آیین محمد را اگر از پسِ پرده پارهپاره مذاهب بنگرید، به فقه فقیهان دچارش کنید، بر پایه باور متکلمان چارچوبَش ببندید و یا به تفسیر مفسران در بندَش کنید؛ به «فَترَت» میرسد، که رسیده است.
و نه آنکه تنها سنی و شیعه در خلاف و اختلاف باشند؛ بلکه شیعهیِ این و شیعهیِ آن، شافعی و حنبلی، اهل حدیث و نومعتزلی، صوفی و اهل جماعت، سنتی و روشنفکر...
آیین محمد، هیچ یک از اینها نیست؛ این همه متأخر از او هستند، برآمده از دورانی پس از او، اندیشهها و پندارها، بلکه گاه اوهام و خیالاتِ این و آن که به محمد نسبت برده است؛
آیین محمد را
نه در مناسک تودرتو و درازنای،
و نه در پیچیدهگوییهایِ تهی از معنا،
و نه در نزاعهایِ نافرجام،
و نه در خودبرتربینیهایِ خونینبار،
نمیتوان یافت.
پیشتر به طعنه و کنایه نوشتم که اگر همینک محمد برخیزد، شریعتمداران بر شیوهاش خرده گیرند، و مدعیانِ دیانتش، روش وی را تاب نیاورند.
آیین محمد، پیش از هر تکثّر و پیچیدگی، پیراسته از هر مذهب و مکتب پسساخته، برون از آنچه محاصرهاش کرده و بند بر او نهاده، همانا «ملت ابراهیم» است؛ آیین ابراهیمی که نه مذهبمذهب شد، نه فقه و کلام دورَش را گرفت، نه حکومتی به نامَش بر پا خاست، نه حوزه و زیارتگاه و خانقاهی برایَش بنا شد؛ آیین محمدی، همان دین ابراهیم است که پیرایه نگرفت به تفسیرها و تأویلها، آلوده نشد به فرمانفرماییها و قدرقدرتها.
آیین محمد، یا ملت ابراهیم، نخست از بندِ همه درآمدن است؛ لا إله،
و پس از آن به دل گرفتنِ بندگی تنها دلدارِ هستی؛ إلّا الله.
آغاز و پایان آیین محمد و ملّتِ ابراهیم؛ و پایه و اساسَش؛
«صراط مستقیمِ» عقل است،
و «دینِ قَیِّمِ» خرد.
این پیامبرِ درون است که سخنِ پیامبر برون را میشنود و درمییابد و میپذیرد؛
و آنچه که عقل ناشایست ببیند و نادرست بیابد؛ آیین محمد نیست، ملت ابراهیم نیز نیست؛
بشنوید که خدایِ محمد، به او چه گفت که او به ما بگوید:
قُلْ إِنَّنِي هَدَانِي رَبِّي إِلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ دِينًا قِيَمَاً / قَیِّماً مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ
[ای محمد] بگو: مرا پروردگارم به راهی راست و استوار ره نموده است، دینی برپای / ارجمند، آیینِ راستینِ ابراهیم، و او از همتاپنداران نبود.
* همینک ربیعالاول 1447 ق. است، و پیامبر در 53سالگی هجرت کرد؛ پس 1500سال از زادروزش گذشته است.
* قِيَمَاً / قَیِّماً: اختلاف قرائت.
* همتاپنداران؛ مُشرکان، هر آن کسی که برای خدا همتایی بتراشد و بپندارد، و بر جای خدا، دیگری را بنشاند.
✍محمد سلطانی رنانی
https://t.me/soltanirenani600
@hooreechannel 🌹
👍2
اگر این چیزها باعث برانگیختگی احساسیات نمیشوند، پدر و مادرت کارشان را درست انجام دادهاند
تصور کنید در جمعی نشستهاید که بحثی داغ بین دو نفر درگرفته.همه در حال واکنش نشاندادناند؛ برخی با صدای بلند، برخی با حالت تدافعی. اما شما آرام ماندهاید. نه چون بیتفاوت هستید، بلکه چون آموختهاید احساساتتان را بدون انفجار درونی مدیریت کنید.
این نوع از تنظیم هیجان (Emotional Regulation)، نشانهٔ پرورش سالم در دوران کودکی است.
۱. موفقیت دیگران آزارت نمیدهد، اگر درست تربیت شده باشی
شاید شما هم افرادی را بشناسید که موفقیت دیگران را تهدیدی برای خود میدانند. این افراد با شنیدن خبرهای خوب دربارهٔ بقیه، بیقرار میشوند و ناخودآگاه خودشان را در مسابقهای نابرابر میبینند.
اما کسی که والدینش به او یاد دادهاند که ارزش درونیاش به تأیید یا پیشرفت دیگران وابسته نیست، چنین احساسی ندارد.
افرادی که بهدرستی تربیت شدهاند، میتوانند از صمیم قلب برای موفقیت دیگران دست بزنند، بیآنکه احساس کمبود یا شکست کنند.
۲. نقد سازنده شما را پریشان نمیکند، بلکه رشدتان میدهد
وقتی پدر و مادر بهجای تحقیر یا تهدید، با مهربانی اشتباهات را گوشزد کردهاند، کودک میآموزد که بازخورد، وسیلهای برای اصلاح است، نه ابزارِ شرمساری.
چنین افرادی، در بزرگسالی هم با شنیدن نقد، متزلزل نمیشوند.
۳. شنیدن «نه» شما را نابود نمیکند، اگر مرزها را از کودکی آموخته باشید
کسانی که والدینی آگاهی داشتهاند، آموختهاند که نپذیرفتهشدن یا رد شدن، بهمعنای بیارزشی نیست. گاهی نه گفتن دیگران، فقط یک مسیر جایگزین است؛ نشانهای که باید جهت را عوض کرد، نه اینکه رابطه یا اعتمادبهنفس را زیر سوال برد.
۴. نظر مخالف را توهین نمیدانی، بلکه فرصتی برای گفتوگو میبینی
افرادی که بهدرستی تربیت شدهاند، میدانند که حق اختلاف دیدگاه وجود دارد و توافق نداشتن، الزاماً بیاحترامی نیست.
در جامعهای مانند ایران که اختلاف نظر گاه بار احساسی یا حتی اجتماعی سنگینی دارد، پرورش چنین ظرفیت روانی، ارزش بسیار دارد.
۵. از سکوت و لحظات بدون کلام نمیترسی، اگر با آرامش بزرگ شده باشی
کسانی که در خانهای بدون آشفتگی مداوم، بدون سر و صدای افراطی و بدون فورانهای هیجانی رشد یافتهاند، از سکوت نمیترسند.
در واقع، آرامش درونی چنین افرادی، اجازه میدهد که سکوت را فرصتی برای اندیشه و تأمل بدانند، نه نشانهٔ شکست در مکالمه
۶. وقتی دیگران برای خودشان مرز میگذارند، آن را توهین تلقی نمیکنی
کسی که در خانهای با مرزهای سالم بزرگ شده، میداند که گفتن «نه» یا تعیین محدوده، نشانهٔ بلوغ است، نه بیمهری. چنین فردی، با شنیدن «الان وقت ندارم» یا «دوست ندارم در این مورد صحبت کنم»، دچار احساس طردشدگی نمیشود.
۷. مورد انتقاد یا ذکر عبارتی تصحیحی در جمع، عزتنفسات را از بین نمیبرد
کسی که از کودکی اجازه داشته اشتباه کند و در عین حال دوستداشتنی باقی بماند، دیگر اصلاح در جمع را نشانهٔ بیارزشی نمیداند. او با شنیدن بازخورد، هرچند ناخوشایند، دچار رنجش مفرط نمیشود، بلکه ترجیح میدهد پیامی که پشت این اصلاح وجود دارد را دریابد.
۸. مرکز توجه نبودن، احساس بیاهمیتی در تو ایجاد نمیکند
فردی که پدر و مادرش برای «خودِ او» ارزش قائل بودند، نه برای نمرهاش، ظاهرش یا هنر نمایشش، در بزرگسالی هم با آرامش در حاشیه مینشیند و از آن لذت میبرد. او میداند که ارزشش ثابت است، چه دیده شود، چه نه.
۹. احساسات دیگران را فرو نمیدهی!
اگر والدینتان به شما یاد دادهاند که همدلی با دیگران بهمعنای سهیم کردن خود در احساسات آنها نیست، امروز میتوانید بدون ازهمپاشیدن، با دیگران همدردی کنید. یعنی میتوانید غم کسی را ببینید، بشنوید، درک کنید، ولی اجازه ندهید آن غم شما را از درون متلاشی کند.
۱۰. تغییر و ناپایداری فلجتان نمیکند
اگر والدینی داشتهای که در عین ثبات، تو را با مفهوم انعطافپذیری آشنا کردهاند، احتمالاً در بزرگسالی توانایی انطباق بالایی داری.
افراد با «تابآوری هیجانی» (Emotional Resilience) میتوانند در مواجهه با موقعیتهای ناشناخته، تصمیمگیری مؤثر داشته باشند، نه اینکه تسلیم هراس شوند.
۱۱. وقتی کسی دوستت ندارد، احساس بیارزشی نمیکنی
کسانی که در خانهای با عشق بیقید و شرط رشد کردهاند، میدانند که دوستداشتنی بودن، الزاماً بهمعنای تأیید شدن نیست. آنها نیازی ندارند که برای اثبات خود، نظر دیگران را تغییر دهند. چون ارزش خود را از درون میگیرند، نه از میزان محبوبیت بیرونی.
اگر امروز میتوانی با آرامش بپذیری که «همه قرار نیست دوستم داشته باشند»، پس احتمالاً تربیت سالمی داشتهای.
pezeshkweblg
@hooreechannel 🌹
تصور کنید در جمعی نشستهاید که بحثی داغ بین دو نفر درگرفته.همه در حال واکنش نشاندادناند؛ برخی با صدای بلند، برخی با حالت تدافعی. اما شما آرام ماندهاید. نه چون بیتفاوت هستید، بلکه چون آموختهاید احساساتتان را بدون انفجار درونی مدیریت کنید.
این نوع از تنظیم هیجان (Emotional Regulation)، نشانهٔ پرورش سالم در دوران کودکی است.
۱. موفقیت دیگران آزارت نمیدهد، اگر درست تربیت شده باشی
شاید شما هم افرادی را بشناسید که موفقیت دیگران را تهدیدی برای خود میدانند. این افراد با شنیدن خبرهای خوب دربارهٔ بقیه، بیقرار میشوند و ناخودآگاه خودشان را در مسابقهای نابرابر میبینند.
اما کسی که والدینش به او یاد دادهاند که ارزش درونیاش به تأیید یا پیشرفت دیگران وابسته نیست، چنین احساسی ندارد.
افرادی که بهدرستی تربیت شدهاند، میتوانند از صمیم قلب برای موفقیت دیگران دست بزنند، بیآنکه احساس کمبود یا شکست کنند.
۲. نقد سازنده شما را پریشان نمیکند، بلکه رشدتان میدهد
وقتی پدر و مادر بهجای تحقیر یا تهدید، با مهربانی اشتباهات را گوشزد کردهاند، کودک میآموزد که بازخورد، وسیلهای برای اصلاح است، نه ابزارِ شرمساری.
چنین افرادی، در بزرگسالی هم با شنیدن نقد، متزلزل نمیشوند.
۳. شنیدن «نه» شما را نابود نمیکند، اگر مرزها را از کودکی آموخته باشید
کسانی که والدینی آگاهی داشتهاند، آموختهاند که نپذیرفتهشدن یا رد شدن، بهمعنای بیارزشی نیست. گاهی نه گفتن دیگران، فقط یک مسیر جایگزین است؛ نشانهای که باید جهت را عوض کرد، نه اینکه رابطه یا اعتمادبهنفس را زیر سوال برد.
۴. نظر مخالف را توهین نمیدانی، بلکه فرصتی برای گفتوگو میبینی
افرادی که بهدرستی تربیت شدهاند، میدانند که حق اختلاف دیدگاه وجود دارد و توافق نداشتن، الزاماً بیاحترامی نیست.
در جامعهای مانند ایران که اختلاف نظر گاه بار احساسی یا حتی اجتماعی سنگینی دارد، پرورش چنین ظرفیت روانی، ارزش بسیار دارد.
۵. از سکوت و لحظات بدون کلام نمیترسی، اگر با آرامش بزرگ شده باشی
کسانی که در خانهای بدون آشفتگی مداوم، بدون سر و صدای افراطی و بدون فورانهای هیجانی رشد یافتهاند، از سکوت نمیترسند.
در واقع، آرامش درونی چنین افرادی، اجازه میدهد که سکوت را فرصتی برای اندیشه و تأمل بدانند، نه نشانهٔ شکست در مکالمه
۶. وقتی دیگران برای خودشان مرز میگذارند، آن را توهین تلقی نمیکنی
کسی که در خانهای با مرزهای سالم بزرگ شده، میداند که گفتن «نه» یا تعیین محدوده، نشانهٔ بلوغ است، نه بیمهری. چنین فردی، با شنیدن «الان وقت ندارم» یا «دوست ندارم در این مورد صحبت کنم»، دچار احساس طردشدگی نمیشود.
۷. مورد انتقاد یا ذکر عبارتی تصحیحی در جمع، عزتنفسات را از بین نمیبرد
کسی که از کودکی اجازه داشته اشتباه کند و در عین حال دوستداشتنی باقی بماند، دیگر اصلاح در جمع را نشانهٔ بیارزشی نمیداند. او با شنیدن بازخورد، هرچند ناخوشایند، دچار رنجش مفرط نمیشود، بلکه ترجیح میدهد پیامی که پشت این اصلاح وجود دارد را دریابد.
۸. مرکز توجه نبودن، احساس بیاهمیتی در تو ایجاد نمیکند
فردی که پدر و مادرش برای «خودِ او» ارزش قائل بودند، نه برای نمرهاش، ظاهرش یا هنر نمایشش، در بزرگسالی هم با آرامش در حاشیه مینشیند و از آن لذت میبرد. او میداند که ارزشش ثابت است، چه دیده شود، چه نه.
۹. احساسات دیگران را فرو نمیدهی!
اگر والدینتان به شما یاد دادهاند که همدلی با دیگران بهمعنای سهیم کردن خود در احساسات آنها نیست، امروز میتوانید بدون ازهمپاشیدن، با دیگران همدردی کنید. یعنی میتوانید غم کسی را ببینید، بشنوید، درک کنید، ولی اجازه ندهید آن غم شما را از درون متلاشی کند.
۱۰. تغییر و ناپایداری فلجتان نمیکند
اگر والدینی داشتهای که در عین ثبات، تو را با مفهوم انعطافپذیری آشنا کردهاند، احتمالاً در بزرگسالی توانایی انطباق بالایی داری.
افراد با «تابآوری هیجانی» (Emotional Resilience) میتوانند در مواجهه با موقعیتهای ناشناخته، تصمیمگیری مؤثر داشته باشند، نه اینکه تسلیم هراس شوند.
۱۱. وقتی کسی دوستت ندارد، احساس بیارزشی نمیکنی
کسانی که در خانهای با عشق بیقید و شرط رشد کردهاند، میدانند که دوستداشتنی بودن، الزاماً بهمعنای تأیید شدن نیست. آنها نیازی ندارند که برای اثبات خود، نظر دیگران را تغییر دهند. چون ارزش خود را از درون میگیرند، نه از میزان محبوبیت بیرونی.
اگر امروز میتوانی با آرامش بپذیری که «همه قرار نیست دوستم داشته باشند»، پس احتمالاً تربیت سالمی داشتهای.
pezeshkweblg
@hooreechannel 🌹
❤5
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
به طور نسبی مردم از برخی دیوارهای حیوانی عبور کرده اند .
مردم جوامع جهانی دیگر ثروت ،قدرت و شهرت را به هر قیمتی نمی خواهند. آنها ثروت را برای همه. قدرت را برای همه و انسانیت را شهرت می دانند .
مردم جهان به سرعت صوت در حال دگرگونی اندیشه و رفتار هستند .
دیگر نه ایدیولوژی و نه نژاد و نه دین و نه جغرافیا را ملاک برتری خود بر دیگری می دانند . و نه زبان و چهره و محل تولد ؛
به نظر من قرن بیست و یکم مرکز تقابل جهان شهری با دهکده جهانی است .
گردانندگان دهکده جهانی در راستای منافع اقتصادی و بسط قدرت هر روز نقشه ها می ریزند و طراحی ها می کنند .
اما اندیشمندان خاص و عام خزنده و بالنده مرزها را در می نوردند می شود آنچه که خواهد شد ...
ویدئو پیوست همگرایی دو انسان ودوگروه با دینی یهودی و اسلامی را به نمایش می گذارد
تا بیهودگی در جنگ گرایی و جنگ طلبی را به سخره گیرد ...
اوباش برای استحکام تخت قدرت ناچار به ایجاد تفرقه و زدن بر طبل جنگ هستند ...
جنگ فرقه ای و دینی و نژادی نتیجه جهل است و دست مایه اقتدار اقتدارگرایان؛
✍ح_درویشی
https://t.me/darvishane49
حتما ویدیو را ببینید 🙏
@hooreechannel 🌹
مردم جوامع جهانی دیگر ثروت ،قدرت و شهرت را به هر قیمتی نمی خواهند. آنها ثروت را برای همه. قدرت را برای همه و انسانیت را شهرت می دانند .
مردم جهان به سرعت صوت در حال دگرگونی اندیشه و رفتار هستند .
دیگر نه ایدیولوژی و نه نژاد و نه دین و نه جغرافیا را ملاک برتری خود بر دیگری می دانند . و نه زبان و چهره و محل تولد ؛
به نظر من قرن بیست و یکم مرکز تقابل جهان شهری با دهکده جهانی است .
گردانندگان دهکده جهانی در راستای منافع اقتصادی و بسط قدرت هر روز نقشه ها می ریزند و طراحی ها می کنند .
اما اندیشمندان خاص و عام خزنده و بالنده مرزها را در می نوردند می شود آنچه که خواهد شد ...
ویدئو پیوست همگرایی دو انسان ودوگروه با دینی یهودی و اسلامی را به نمایش می گذارد
تا بیهودگی در جنگ گرایی و جنگ طلبی را به سخره گیرد ...
اوباش برای استحکام تخت قدرت ناچار به ایجاد تفرقه و زدن بر طبل جنگ هستند ...
جنگ فرقه ای و دینی و نژادی نتیجه جهل است و دست مایه اقتدار اقتدارگرایان؛
✍ح_درویشی
https://t.me/darvishane49
حتما ویدیو را ببینید 🙏
@hooreechannel 🌹
❤4👍1
♻️تغییر ممنوع!
نزد غالب مردمان جامعه ما تغییر ممنوع است. و هیچکس ـ آری هیچکس مجاز نیست اندیشە و رفتار خود را تغییر دهد! اگر چنین کرد وی را حقه باز و منافق می خوانیم و چنان بر وی می تازیم کە از جامعه طرد شود!
این نگرش مخرب و ناپسند ریشە در اصلی بدتر دارد به نام " مطلق گرایی" که در عرصه سیاسی منجر به شکل گیری سیکل ( انقلاب ـ استبداد) شده است. دراین رویکرد ما علیه یک سیستم مستبد قیام می کنیم, نابودش می کنیم و سیستم دیگری را جایگزینش می کنیم. سپس با اعتماد مطلق آن را رها می کنیم تا سرانجام آن هم تبدیل به سیستم مستبد دیگری شود. دوباره قیام دوباره انقلاب. تاکی؟
نمی دانم! این حکایت دردناک تاریخ سرزمین ماست!
در مورد افراد هم قصە همین گونە است. یا کسی را کامل می پسندیم یا کامل نمی پسندیم؟ با یک عبارت خشک و کلی نظیر; " فلانی خوب است. فلانی بد است. این را قبول دارم. آن را قبول ندارم" به چارچوبی می رسیم دگم که نسبیت را از روابط می می گیرد. به همین سادگی. جز سیاه وسفید رنگی نمی شناسیم! وبا این عینک مطلق گرایی حق تغییر برای هیچکس و هیچ سازمانی قایل نیستیم. این ریشه بسیاری از نابسامانی ها, بحران ها و مشکلات جامعه ماست. این اصل ویرانگر نه تنها در حوزه های فرهنگی و اجتماعی بلکه در سیاسی هم وجود دارد!
هم میهن عزیزم!
باور کنید مادام این عینک مطلق گرایی را بر چشم داریم, مادام برای خود و دیگران حق " تغییر" قایل نباشیم به جایی نخواهیم رسید. نه ملت می شویم. نه کشور می شویم. نه نظام دموکراتیک خواهیم داشت و نه در مسیر توسعه و سربلندی گام بر می داریم!
* نمک بر زخم دلم پاشیدە می شود وقتی کە بە یاد این سخن مهم پیامبر رحمت می افتم که چهارده قرن پیش فرمود: " مومن نیست آن کسی کە امروزش مانند دیروزش باشد!" و ما فقط داعیه پیروی از او را داریم!
تغییر ، بزرگترین چالش پیش روی ما
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
نزد غالب مردمان جامعه ما تغییر ممنوع است. و هیچکس ـ آری هیچکس مجاز نیست اندیشە و رفتار خود را تغییر دهد! اگر چنین کرد وی را حقه باز و منافق می خوانیم و چنان بر وی می تازیم کە از جامعه طرد شود!
این نگرش مخرب و ناپسند ریشە در اصلی بدتر دارد به نام " مطلق گرایی" که در عرصه سیاسی منجر به شکل گیری سیکل ( انقلاب ـ استبداد) شده است. دراین رویکرد ما علیه یک سیستم مستبد قیام می کنیم, نابودش می کنیم و سیستم دیگری را جایگزینش می کنیم. سپس با اعتماد مطلق آن را رها می کنیم تا سرانجام آن هم تبدیل به سیستم مستبد دیگری شود. دوباره قیام دوباره انقلاب. تاکی؟
نمی دانم! این حکایت دردناک تاریخ سرزمین ماست!
در مورد افراد هم قصە همین گونە است. یا کسی را کامل می پسندیم یا کامل نمی پسندیم؟ با یک عبارت خشک و کلی نظیر; " فلانی خوب است. فلانی بد است. این را قبول دارم. آن را قبول ندارم" به چارچوبی می رسیم دگم که نسبیت را از روابط می می گیرد. به همین سادگی. جز سیاه وسفید رنگی نمی شناسیم! وبا این عینک مطلق گرایی حق تغییر برای هیچکس و هیچ سازمانی قایل نیستیم. این ریشه بسیاری از نابسامانی ها, بحران ها و مشکلات جامعه ماست. این اصل ویرانگر نه تنها در حوزه های فرهنگی و اجتماعی بلکه در سیاسی هم وجود دارد!
هم میهن عزیزم!
باور کنید مادام این عینک مطلق گرایی را بر چشم داریم, مادام برای خود و دیگران حق " تغییر" قایل نباشیم به جایی نخواهیم رسید. نه ملت می شویم. نه کشور می شویم. نه نظام دموکراتیک خواهیم داشت و نه در مسیر توسعه و سربلندی گام بر می داریم!
* نمک بر زخم دلم پاشیدە می شود وقتی کە بە یاد این سخن مهم پیامبر رحمت می افتم که چهارده قرن پیش فرمود: " مومن نیست آن کسی کە امروزش مانند دیروزش باشد!" و ما فقط داعیه پیروی از او را داریم!
تغییر ، بزرگترین چالش پیش روی ما
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
👏5👍1👌1
Forwarded from امتداد
🎥ژاکلین و شهره؛ صداقتی کمیاب
✍🏻امتداد-افشین امیرشاهی، روزنامهنگار: به سخنان زندهیاد ژاکلین گوش کنید. حرفهایش صادقانه و بیریا است. چون اصلا نیازی ندارد ریا کند. او از خواب امام علی و امام رضا میگوید . او که یک ایرانی ارمنیتبار است و دختر ویگن خواننده محبوب ایرانیها.
🔹ژاکلین، آهنگساز، ترانهسرا و خواننده هم چون پدرش، نامش با تاریخ موسیقی پاپ ایران گره خورده و از او بهعنوان یکی از آهنگسازان زن شاخص در این عرصه یاد میشود. زنی که با استعداد و جسارت بینظیرش جایگاهی ماندگار به دست آورد.
🔹اینجا حرفهایش برای نمایش نیست. نمیخواهد چیزی را ثابت کند یا ایمانش را به رخ بکشد. مثل کسانی نیست که مدام جانماز آب میکشند. حرفهایش متفاوت از آنهایی است با پیشانیهای پینه بسته که عبادتهای شبانهشان را به رخ میکشند و ریا میکنند و عملشان متفاوت از نمایششان است.
🔹در فیلم بعد هم حرفهای شهره صولتی را میشنویم که میگوید اولین جایی که میروم امام رضا است. این حرفها چه از زبان ژاکلین باشد چه شهره میتواند بازتابی از ایمان واقعی مردم باشد. ایمانی که برخلاف تظاهر، ریشه در دل دارد. ژاکلین و شهره از جنس همین مردم هستند. مردمی دور از هیاهو. دور از آن گروههای تندرو که هیچ چیزشان شبیه به مردم کوچه و خیابان نیست.
🔹حرفهای ژاکلین و شهره و همین طور نتایج برخی پیمایشها از جمله پیمایش ملی ارزشها و نگرشهای ایرانیان، نشان میدهد در سالهای پیش از انقلاب، ایمان مذهبی در ایران بیشتر رنگ و بوی شخصی و درونی داشت. مردم ایران دین و باورشان را نه به اجبار و فشار نهادهای رسمی، بلکه در بستر زندگی روزمره و فرهنگ خانوادگی تجربه میکردند. مراسم مذهبی و آیینی در محلهها، مساجد و تکایا جریان داشت اما این تجربه بیشتر برآمده از عشق و باور قلبی بود تا دستور و اجبار بیرونی. همین ویژگی باعث میشد ایمان مردم خالصانهتر و بیریاتر باشد. کسی لازم نمیدید با نمایش ظاهری یا نشانههای بیرونی خودش را مذهبی نشان بدهد. ایمان درونی بود و در رفتار و اخلاق جاری میشد، نه لزوماً در شعار و تظاهر.
🔹اما پس از انقلاب، بسیاری از عرصههای دینی و اعتقادی با سیاست و قدرت درآمیخت. نهادهای رسمی تلاش کردند دین را در همه عرصههای زندگی اجتماعی، سیاسی و حتی فرهنگی مردم اعمال کنند. این روند به مرور زمان باعث شد بخشی از ایمان و دینداری از مسیر طبیعی و شخصی خود خارج شود و بهشکل دستوری و حکومتی درآید. وقتی نماز، حجاب، شعائر و حتی نوع پوشش و سبک زندگی به دستور و اجبار پیوند خورد، فاصلهای عمیق میان دین و تجربه فردی مردم ایجاد شد.
🔹به همین خاطر بسیاری از مردم، بهویژه نسلهای بعدی دین را نه بهعنوان باور قلبی، بلکه بهعنوان امری تحمیلی تجربه کردند. این تفاوت شکافی اساسی میان ایمان پیش از انقلاب و ایمان پس از آن به وجود آورد. ایمان و اعتقاد در گذشتهای نه چندان دور بیشتر جنبه فرهنگی و عاطفی داشت و از دل سنتهای جامعه میجوشید. اما پس از انقلاب، دینداری بیش از اندازه با سیاست گره خورد و در بسیاری از موارد به ابزار مشروعیت قدرت بدل شد.
🔹این تغییرات باعث شد که اعتماد مردم به صداقت دینی حاکمان و رسانهها کمرنگ شود و ایمان از یک تجربه ناب و فردی به موضوعی اجتماعی ـ سیاسی و گاه ظاهری تبدیل شود. این تفاوتها، یکی از مهمترین دلایل کاهش سرمایه دینی در جامعه امروز ایران است.
#امتداد
@emtedadnet
✍🏻امتداد-افشین امیرشاهی، روزنامهنگار: به سخنان زندهیاد ژاکلین گوش کنید. حرفهایش صادقانه و بیریا است. چون اصلا نیازی ندارد ریا کند. او از خواب امام علی و امام رضا میگوید . او که یک ایرانی ارمنیتبار است و دختر ویگن خواننده محبوب ایرانیها.
🔹ژاکلین، آهنگساز، ترانهسرا و خواننده هم چون پدرش، نامش با تاریخ موسیقی پاپ ایران گره خورده و از او بهعنوان یکی از آهنگسازان زن شاخص در این عرصه یاد میشود. زنی که با استعداد و جسارت بینظیرش جایگاهی ماندگار به دست آورد.
🔹اینجا حرفهایش برای نمایش نیست. نمیخواهد چیزی را ثابت کند یا ایمانش را به رخ بکشد. مثل کسانی نیست که مدام جانماز آب میکشند. حرفهایش متفاوت از آنهایی است با پیشانیهای پینه بسته که عبادتهای شبانهشان را به رخ میکشند و ریا میکنند و عملشان متفاوت از نمایششان است.
🔹در فیلم بعد هم حرفهای شهره صولتی را میشنویم که میگوید اولین جایی که میروم امام رضا است. این حرفها چه از زبان ژاکلین باشد چه شهره میتواند بازتابی از ایمان واقعی مردم باشد. ایمانی که برخلاف تظاهر، ریشه در دل دارد. ژاکلین و شهره از جنس همین مردم هستند. مردمی دور از هیاهو. دور از آن گروههای تندرو که هیچ چیزشان شبیه به مردم کوچه و خیابان نیست.
🔹حرفهای ژاکلین و شهره و همین طور نتایج برخی پیمایشها از جمله پیمایش ملی ارزشها و نگرشهای ایرانیان، نشان میدهد در سالهای پیش از انقلاب، ایمان مذهبی در ایران بیشتر رنگ و بوی شخصی و درونی داشت. مردم ایران دین و باورشان را نه به اجبار و فشار نهادهای رسمی، بلکه در بستر زندگی روزمره و فرهنگ خانوادگی تجربه میکردند. مراسم مذهبی و آیینی در محلهها، مساجد و تکایا جریان داشت اما این تجربه بیشتر برآمده از عشق و باور قلبی بود تا دستور و اجبار بیرونی. همین ویژگی باعث میشد ایمان مردم خالصانهتر و بیریاتر باشد. کسی لازم نمیدید با نمایش ظاهری یا نشانههای بیرونی خودش را مذهبی نشان بدهد. ایمان درونی بود و در رفتار و اخلاق جاری میشد، نه لزوماً در شعار و تظاهر.
🔹اما پس از انقلاب، بسیاری از عرصههای دینی و اعتقادی با سیاست و قدرت درآمیخت. نهادهای رسمی تلاش کردند دین را در همه عرصههای زندگی اجتماعی، سیاسی و حتی فرهنگی مردم اعمال کنند. این روند به مرور زمان باعث شد بخشی از ایمان و دینداری از مسیر طبیعی و شخصی خود خارج شود و بهشکل دستوری و حکومتی درآید. وقتی نماز، حجاب، شعائر و حتی نوع پوشش و سبک زندگی به دستور و اجبار پیوند خورد، فاصلهای عمیق میان دین و تجربه فردی مردم ایجاد شد.
🔹به همین خاطر بسیاری از مردم، بهویژه نسلهای بعدی دین را نه بهعنوان باور قلبی، بلکه بهعنوان امری تحمیلی تجربه کردند. این تفاوت شکافی اساسی میان ایمان پیش از انقلاب و ایمان پس از آن به وجود آورد. ایمان و اعتقاد در گذشتهای نه چندان دور بیشتر جنبه فرهنگی و عاطفی داشت و از دل سنتهای جامعه میجوشید. اما پس از انقلاب، دینداری بیش از اندازه با سیاست گره خورد و در بسیاری از موارد به ابزار مشروعیت قدرت بدل شد.
🔹این تغییرات باعث شد که اعتماد مردم به صداقت دینی حاکمان و رسانهها کمرنگ شود و ایمان از یک تجربه ناب و فردی به موضوعی اجتماعی ـ سیاسی و گاه ظاهری تبدیل شود. این تفاوتها، یکی از مهمترین دلایل کاهش سرمایه دینی در جامعه امروز ایران است.
#امتداد
@emtedadnet
❤3👍2
جنبش بچه های نپو!
گفت اگر ما صدایمان را بلند نکنیم و در صحنه حضور نداشته باشیم؛ پس چه کسی این کار را خواهد کرد.
ما آتشی هستیم که تاریکی را خواهد سوزاند. ما طوفانی هستیم که بی عدالتی را از بین میبرد و رفاه را به ارمغان میآورد. ما خود آتشیم. ما ناامیدی را خواهیم سوزاند.
آیا ما سرنوشت این ملت را تغییر خواهیم داد یا خواهیم گذاشت در غل و زنجیر باقی بماند.
اینها بخشی از صحبت های یک جوان نپالی روبروی دوربین های تلویزیون است. همان جوانانی که تا فهمیدند دولت عرصه ی آگاهی و دانایی را بر آنان مسدود کرده به خیابان ها ریختند و رخدادی شگرف را در کشورشان رقم زدند.
تعطیلی رسانههای اجتماعی و فساد های مکرر مدیران و مسئولان نپالی منجر به درگیری های خشونت آمیز بین پلیس و معترضان جوان شد که در این حرکت خیابانی حداقل ۱۹ نفر در اعتراضات پایتخت نپال و سایر شهرها کشته شدند.
اعتراضاتی که موسوم به نسل زد گسترده ترین اعتراضات در تاریخ مدرن نپال را در حافظه ی جمعی تاریخ ثبت کرد و کلید آن از روز دوشنبه آغاز شد.
این اعتراضات با ممنوعیت اعمال شده توسط دولت بر فیس بوک و سایر پلتفرمهای اصلی رسانههای اجتماعی در هفته گذشته آن هنگام که زیر پوستی یک جنبش آنلاین علیه فرزندان سیاستمداران و چهرههای قدرتمند در حال شکل گیری بود آغاز شد. فسادی که وزراء و مدیران نپالی را بیش از حد مغرور کرده بود تا هر چه می خواهند انجام دهند. انقلابی که به واقع شوخی نبود و از نسلی حادث شده بود که می دانست دقیقا چه می خواهد.
متعاقب این اعتراضات همگانی وزیر کشور استعفا داد و دولت روز بعد ممنوعیت رسانههای اجتماعی را بلافاصله لغو کرد. دولت همچنین یک هیئت تحقیق برای بررسی آنچه در پایتخت اتفاق افتاده است را راهاندازی کرد.
جوانان نپالی می گویند ممنوعیت رسانههای اجتماعی دلیلی برای تجمع معترضان بوده اما تمرکز واقعی بر فساد گستردهتر بوده است. ما میخواهیم کشورمان را پس بگیریم. ما برای جلوگیری از فساد آمدهایم.
در همین حال کمیسیون حقوق بشر این کشور خواستار خویشتنداری در نحوه برخورد دولت با اعتراضات شده. دبیر کل بزرگترین حزب نپال هم روز دوشنبه در بیانیهای گفته که دولت باید مسئولیت کامل فعالیتهای ناخواسته و خشونت آمیزی که در جریان اعتراضات مسالمت آمیز رخ داده را بپذیرد و افزوده : سرکوب شدید انجام شده توسط دولت به نام کنترل اعتراضات محکوم و نابخشودنی است.
معترضان جوان اما در نپال حالا دیگر به خانه نمی روند. آنها می گویند ما انقلاب کردیم و به این حرکت امیدواریم. این کار توسط هیچ حزب سیاسی در کشور انجام نمیشد. این صرفاً توسط نسل زد هدایت شد.
ما جوانان در نپال نشان دادیم که قدرت حفظ این جنبش را داریم. ما اکنون نمیتوانیم متوقف شویم. بسیاری از جوانان بی گناه جان خود را از دست دادند. اگر ساکت بمانیم ؛ این رهبران و فرزندانشان فقط با همان سیستم فاسد دوباره ادامه خواهند داد.
✍جعفر بخشی بی نیاز٭نویسنده و روزنامه نگار
@hooreechannel 🌹
گفت اگر ما صدایمان را بلند نکنیم و در صحنه حضور نداشته باشیم؛ پس چه کسی این کار را خواهد کرد.
ما آتشی هستیم که تاریکی را خواهد سوزاند. ما طوفانی هستیم که بی عدالتی را از بین میبرد و رفاه را به ارمغان میآورد. ما خود آتشیم. ما ناامیدی را خواهیم سوزاند.
آیا ما سرنوشت این ملت را تغییر خواهیم داد یا خواهیم گذاشت در غل و زنجیر باقی بماند.
اینها بخشی از صحبت های یک جوان نپالی روبروی دوربین های تلویزیون است. همان جوانانی که تا فهمیدند دولت عرصه ی آگاهی و دانایی را بر آنان مسدود کرده به خیابان ها ریختند و رخدادی شگرف را در کشورشان رقم زدند.
تعطیلی رسانههای اجتماعی و فساد های مکرر مدیران و مسئولان نپالی منجر به درگیری های خشونت آمیز بین پلیس و معترضان جوان شد که در این حرکت خیابانی حداقل ۱۹ نفر در اعتراضات پایتخت نپال و سایر شهرها کشته شدند.
اعتراضاتی که موسوم به نسل زد گسترده ترین اعتراضات در تاریخ مدرن نپال را در حافظه ی جمعی تاریخ ثبت کرد و کلید آن از روز دوشنبه آغاز شد.
این اعتراضات با ممنوعیت اعمال شده توسط دولت بر فیس بوک و سایر پلتفرمهای اصلی رسانههای اجتماعی در هفته گذشته آن هنگام که زیر پوستی یک جنبش آنلاین علیه فرزندان سیاستمداران و چهرههای قدرتمند در حال شکل گیری بود آغاز شد. فسادی که وزراء و مدیران نپالی را بیش از حد مغرور کرده بود تا هر چه می خواهند انجام دهند. انقلابی که به واقع شوخی نبود و از نسلی حادث شده بود که می دانست دقیقا چه می خواهد.
متعاقب این اعتراضات همگانی وزیر کشور استعفا داد و دولت روز بعد ممنوعیت رسانههای اجتماعی را بلافاصله لغو کرد. دولت همچنین یک هیئت تحقیق برای بررسی آنچه در پایتخت اتفاق افتاده است را راهاندازی کرد.
جوانان نپالی می گویند ممنوعیت رسانههای اجتماعی دلیلی برای تجمع معترضان بوده اما تمرکز واقعی بر فساد گستردهتر بوده است. ما میخواهیم کشورمان را پس بگیریم. ما برای جلوگیری از فساد آمدهایم.
در همین حال کمیسیون حقوق بشر این کشور خواستار خویشتنداری در نحوه برخورد دولت با اعتراضات شده. دبیر کل بزرگترین حزب نپال هم روز دوشنبه در بیانیهای گفته که دولت باید مسئولیت کامل فعالیتهای ناخواسته و خشونت آمیزی که در جریان اعتراضات مسالمت آمیز رخ داده را بپذیرد و افزوده : سرکوب شدید انجام شده توسط دولت به نام کنترل اعتراضات محکوم و نابخشودنی است.
معترضان جوان اما در نپال حالا دیگر به خانه نمی روند. آنها می گویند ما انقلاب کردیم و به این حرکت امیدواریم. این کار توسط هیچ حزب سیاسی در کشور انجام نمیشد. این صرفاً توسط نسل زد هدایت شد.
ما جوانان در نپال نشان دادیم که قدرت حفظ این جنبش را داریم. ما اکنون نمیتوانیم متوقف شویم. بسیاری از جوانان بی گناه جان خود را از دست دادند. اگر ساکت بمانیم ؛ این رهبران و فرزندانشان فقط با همان سیستم فاسد دوباره ادامه خواهند داد.
✍جعفر بخشی بی نیاز٭نویسنده و روزنامه نگار
@hooreechannel 🌹
👍5
بودجه محیط زیست و دانشگاهها مهمتر هستند، یا بودجه تبلیغات اسلامی؟
هفته گذشته آقای کیاوش حافظی از خبر آنلاین تماس گرفتند و خواستار یک مصاحبه پیرامون انتقاد آقای پزشکیان از نهادها و دستگاههای بودجه بگیری که برایندی هم به تعبیر ایشان ندارند شدند.
آقای حافظی گفتند که ظاهراً مقصود آقای پزشکیان مؤسسات و بنیادهای مذهبی فرهنگی بوده که علیرغم بودجههای هنگفتی که دریافت میکنند، اثربخشی چندانی هم نداشتهاند.
من از ایشان خواستم که بودجه امسال شماری از این نهادها را برایم پیدا کنند و آنها را فهرست کردم:
میلیارد تومان
۱-صدا و سیما ۳۰۰۰۰
۲- وزارت ارشاد ۱۴۰۰۰
۳-حوزههای علمیه قم ۹۰۰۰
۴- سازمان تبلیغات اسلامی ۶۳۰۰
۵- قرب بقیه الله. ۱۹۰۰
۶-دفتر تبلیغات حوزه علمیه قم. ۹۶۰
۷- جامعه المصطفی ۹۵۰
۸- مؤسسه امام خمینی (آیتالله مصباح) ۴۵۰
۹- مجمع جهانی اهلبیت ۳۰۰
۱۰ - ستاد امربهمعروف و نهیازمنکر. ۲۶۰
۱۱- تقریب مذاهب ۲۰۰
همانطور که ملاحظه میشود جمع بودجههای یکساله فرهنگی - اسلامی میشود ۶۴ همت.
بد نیست بودجه این نهادها را مقایسه نماییم با بودجههای محیطزیست و دانشگاه تهران.
سازمان محیطزیست کل کشور ۸۲۰۰
دانشگاه تهران. ۶۵۰۰
غمانگیز است اما نظام ما ۱۰ برابر بودجه دانشگاه تهران، یعنی بزرگترین نهاد علمی، آموزشی، مطالعاتی و تحقیقاتی کشور با دهها هزار استاد، کارمند و دانشجو، صرف فعالیتها و تبلیغات مذهبی میکند.
آنچه دردناکتر است اینکه میتوان پرسید که این نهادهایی که کارشان اشاعه فرهنگ دینی بوده، چه برآیندی و چه نتایجی ظرف ۴۶ سال گذشته داشتهاند؟
آقای حافظی پرسیدند آیا پزشکیان میتواند از بودجه آنها بکاهند؟ گفتم آقای پزشکیان که سهل است پدرجد ایشان هم نمیتواند یک ریال از بودجه این تشکیلات بکاهد. چون این تشکیلات میتوانند دمار از روزگار پزشکیان و بزرگتر از ایشان در بیاورند درحالیکه آقای پزشکیان قادر نیست بگوید که بالای چشمان زیبای این نهادها یک ابروی زیباتری هم وجود دارد.
✍صادق زیباکلام
@hooreechannel 🌹
هفته گذشته آقای کیاوش حافظی از خبر آنلاین تماس گرفتند و خواستار یک مصاحبه پیرامون انتقاد آقای پزشکیان از نهادها و دستگاههای بودجه بگیری که برایندی هم به تعبیر ایشان ندارند شدند.
آقای حافظی گفتند که ظاهراً مقصود آقای پزشکیان مؤسسات و بنیادهای مذهبی فرهنگی بوده که علیرغم بودجههای هنگفتی که دریافت میکنند، اثربخشی چندانی هم نداشتهاند.
من از ایشان خواستم که بودجه امسال شماری از این نهادها را برایم پیدا کنند و آنها را فهرست کردم:
میلیارد تومان
۱-صدا و سیما ۳۰۰۰۰
۲- وزارت ارشاد ۱۴۰۰۰
۳-حوزههای علمیه قم ۹۰۰۰
۴- سازمان تبلیغات اسلامی ۶۳۰۰
۵- قرب بقیه الله. ۱۹۰۰
۶-دفتر تبلیغات حوزه علمیه قم. ۹۶۰
۷- جامعه المصطفی ۹۵۰
۸- مؤسسه امام خمینی (آیتالله مصباح) ۴۵۰
۹- مجمع جهانی اهلبیت ۳۰۰
۱۰ - ستاد امربهمعروف و نهیازمنکر. ۲۶۰
۱۱- تقریب مذاهب ۲۰۰
همانطور که ملاحظه میشود جمع بودجههای یکساله فرهنگی - اسلامی میشود ۶۴ همت.
بد نیست بودجه این نهادها را مقایسه نماییم با بودجههای محیطزیست و دانشگاه تهران.
سازمان محیطزیست کل کشور ۸۲۰۰
دانشگاه تهران. ۶۵۰۰
غمانگیز است اما نظام ما ۱۰ برابر بودجه دانشگاه تهران، یعنی بزرگترین نهاد علمی، آموزشی، مطالعاتی و تحقیقاتی کشور با دهها هزار استاد، کارمند و دانشجو، صرف فعالیتها و تبلیغات مذهبی میکند.
آنچه دردناکتر است اینکه میتوان پرسید که این نهادهایی که کارشان اشاعه فرهنگ دینی بوده، چه برآیندی و چه نتایجی ظرف ۴۶ سال گذشته داشتهاند؟
آقای حافظی پرسیدند آیا پزشکیان میتواند از بودجه آنها بکاهند؟ گفتم آقای پزشکیان که سهل است پدرجد ایشان هم نمیتواند یک ریال از بودجه این تشکیلات بکاهد. چون این تشکیلات میتوانند دمار از روزگار پزشکیان و بزرگتر از ایشان در بیاورند درحالیکه آقای پزشکیان قادر نیست بگوید که بالای چشمان زیبای این نهادها یک ابروی زیباتری هم وجود دارد.
✍صادق زیباکلام
@hooreechannel 🌹
👍7
آن اوائل که هنوز هم را بلد نبودیم، هر مشاجره ای می شد من در مغزم چمدان می بستم و فکر می کردم تمام شد.
«همیشه پیش از آن که فکر کنی اتفاق میافتد. باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم»... بعد که خشم تمام می شد، ما هنوز بودیم.
یک بار این را خیلی واضح یادم هست که خشم بر من مستولی شده بود و وسط اتاق ایستاده بودم و صدایم رفته بود روی سرم.
و من حقیقتا اهل دعوا و داد نیستم. اغلب میلم به سکوت و صلح است.
میلم به گفت و گو و مراعات است.
این را اصلا یادم نیست که چرا آن جور آب و روغنم قاطی کرده بود که زده بود به سوزاندن موتور. داشتم داد میزدم. ساکت و جدی، خیز برداشت سمت من، محکم بغلم کرد.
کاربرد سیم earth را می دانید، مسیری از مقاومت الکتریکی به زمین ایجاد می کند که جلوی شوک مغناطیسی را می گیرد، باعث میشود انرژی زیاد شار گذرنده، کابل اصلی را نسوزاند.
انگار کابل سوزان من را لرزان در هوا، وصل کرده باشند به زمین. ساکت و ساکن شدم. خشم و خروشم، ته نشست.
خواستم امروز، بعد حدودا سیزده سال از آن ماجرا، از اهمیت آغوش های بی کلام بگویم.
از اهمیت سکوت و لمس به موقع. اهمیت تصمیم آنی به حرکتی سمت جلو وقتی آدم مطمئن نتیجه نیست ولی چیزی هم برای از دست دادن ندارد.
در کنار این شاید، پرانتز پررنگی باز کنم برای اهمیت حفظ ارتباط با کلام و نگاه وقتی چراغهای رابطه رو به خاموشی اند، از تلاش و تکاپوی به موقع. پرهیز از امتداد سکوت، تلاش برای ترمیم، تلاش ... پیش از آنکه دیر شود و رشته رابطه قطع. رابطه که میگویم خواه شریک زندگی، خواه فرزند، خواه دوست و خویش و ... اصلا هر که بودنش در حوالی آدم مهم است.
یک وقت هایی حضور و لمس جواب است.
یک وقت هایی حرف و توصیف و توضیح.
یک وقت هایی احترام به فضا و فاصله و سکوت.
و در تمام این وقت ها، حواس جمع لازم است. حواس جمع برای تشخیص ملزومات آن موقعیت. پیش از آن که برای همه چیز دیر شود.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
«همیشه پیش از آن که فکر کنی اتفاق میافتد. باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم»... بعد که خشم تمام می شد، ما هنوز بودیم.
یک بار این را خیلی واضح یادم هست که خشم بر من مستولی شده بود و وسط اتاق ایستاده بودم و صدایم رفته بود روی سرم.
و من حقیقتا اهل دعوا و داد نیستم. اغلب میلم به سکوت و صلح است.
میلم به گفت و گو و مراعات است.
این را اصلا یادم نیست که چرا آن جور آب و روغنم قاطی کرده بود که زده بود به سوزاندن موتور. داشتم داد میزدم. ساکت و جدی، خیز برداشت سمت من، محکم بغلم کرد.
کاربرد سیم earth را می دانید، مسیری از مقاومت الکتریکی به زمین ایجاد می کند که جلوی شوک مغناطیسی را می گیرد، باعث میشود انرژی زیاد شار گذرنده، کابل اصلی را نسوزاند.
انگار کابل سوزان من را لرزان در هوا، وصل کرده باشند به زمین. ساکت و ساکن شدم. خشم و خروشم، ته نشست.
خواستم امروز، بعد حدودا سیزده سال از آن ماجرا، از اهمیت آغوش های بی کلام بگویم.
از اهمیت سکوت و لمس به موقع. اهمیت تصمیم آنی به حرکتی سمت جلو وقتی آدم مطمئن نتیجه نیست ولی چیزی هم برای از دست دادن ندارد.
در کنار این شاید، پرانتز پررنگی باز کنم برای اهمیت حفظ ارتباط با کلام و نگاه وقتی چراغهای رابطه رو به خاموشی اند، از تلاش و تکاپوی به موقع. پرهیز از امتداد سکوت، تلاش برای ترمیم، تلاش ... پیش از آنکه دیر شود و رشته رابطه قطع. رابطه که میگویم خواه شریک زندگی، خواه فرزند، خواه دوست و خویش و ... اصلا هر که بودنش در حوالی آدم مهم است.
یک وقت هایی حضور و لمس جواب است.
یک وقت هایی حرف و توصیف و توضیح.
یک وقت هایی احترام به فضا و فاصله و سکوت.
و در تمام این وقت ها، حواس جمع لازم است. حواس جمع برای تشخیص ملزومات آن موقعیت. پیش از آن که برای همه چیز دیر شود.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👌3❤2👍1
♻️آیا توانمندسازی سالمندان با فناوری موبایل شدنی است؟
🔺 افزایش جمعیت سالمندان، جامعه را با چالشی تازه روبهرو کرده است؛ چالشی که پاسخ آن در تلفیق دانش پزشکی با فناوریهای موبایلی نهفته است.
🔺 اپلیکیشنهای سلامتیار میتوانند با پایش مستمر، آموزش کاربردی و ارتباط فوری با مراکز درمانی، حلقهای مطمئن میان سالمند، خانواده و پزشک ایجاد کنند.
🔺 ارائه یادآوریها و هشدارها برای مصرف داروها، وقت قرارهای پزشکی، تمرینات فیزیکی، و غیره، به کاربران کمک میکند تا به نحو احسن برنامهریزی کنند و مراقبتی بهتری داشته باشند. فراموش کردن تجویز و گرفتن دارو در زمان، مشکلات مهمی برای بزرگسالان مسن است که ممکن است در زمانهای مختلف روز چندین دارو مصرف کنند.
🔺 علاوه بر پایش مواردی چون تغذیه، کاربران امکان مییابند وضعیت سلامت عمومی خود را پایش کنند، از جمله مواردی مانند فشار خون، ضربان قلب، قند خون، و غیره. این اطلاعات میتواند به صورت دستی وارد شود یا از طریق دستگاههای پوشیدنی جمعآوری شود/ ایرنا
@Citizens_Rights
@hooreechannel 🌹
🔺 افزایش جمعیت سالمندان، جامعه را با چالشی تازه روبهرو کرده است؛ چالشی که پاسخ آن در تلفیق دانش پزشکی با فناوریهای موبایلی نهفته است.
🔺 اپلیکیشنهای سلامتیار میتوانند با پایش مستمر، آموزش کاربردی و ارتباط فوری با مراکز درمانی، حلقهای مطمئن میان سالمند، خانواده و پزشک ایجاد کنند.
🔺 ارائه یادآوریها و هشدارها برای مصرف داروها، وقت قرارهای پزشکی، تمرینات فیزیکی، و غیره، به کاربران کمک میکند تا به نحو احسن برنامهریزی کنند و مراقبتی بهتری داشته باشند. فراموش کردن تجویز و گرفتن دارو در زمان، مشکلات مهمی برای بزرگسالان مسن است که ممکن است در زمانهای مختلف روز چندین دارو مصرف کنند.
🔺 علاوه بر پایش مواردی چون تغذیه، کاربران امکان مییابند وضعیت سلامت عمومی خود را پایش کنند، از جمله مواردی مانند فشار خون، ضربان قلب، قند خون، و غیره. این اطلاعات میتواند به صورت دستی وارد شود یا از طریق دستگاههای پوشیدنی جمعآوری شود/ ایرنا
@Citizens_Rights
@hooreechannel 🌹
❤4👍1
برخیز و مخور غم جهان گذران
تهران یا درستترش ایران سر بزنگاهها آدمهای ظاهربین را غافلگیر میکند.
آخر هفتهها جادههای شمال و خروجیهای تهران و شهرهای بزرگ شلوغ است. کافهها و رستورانهای گرانقیمت پرند، استقبال از کنسرتهای میلیونی بالاست. بلیت هواپیما هم به سختی پیدا میشود.
برخی از همهی اینها نتیجه میگیرند که وضع مردم ـ آنقدرها که میگویند ـ بد نیست.
ایران بیش از ۹۰ میلیون جمعیت دارد. فرض کنید ۱۰ درصد ۹۰ میلیون که میشود ۹ میلیون وضعشان خوب باشد، تمام ظرفیت جادهها و هتلها و بازارها و کافهها و رستورانها و هواپیماها پر میشود.
از این شلوغیها و رونقها نمیشود وضع خوب ایرانیان را نتیجه گرفت، اما شوق زندگی را چرا.
چند هفتهای است برای پیادهروی شبها با گیسو میرویم بوستانهای مرکز شهر و یک ساعتی تند راه میرویم و گپ میزنیم.
دیشب تنهایی رفتم پارک لاله. بساط بزنوبکوب در جایجای پارک برپا بود. خانوادههایی شام شبشان را آورده بودند در پارک و دور هم میخوردند.
مردم با ظاهر و احتمالاً گرایشهای فکری متفاوت در کنار هم راه میرفتند یا ایستاده بودند و هنرنمایی جوانان را تماشا میکردند. در فضاهایی دیگر دختر و پسر و زن و مرد ورزش میکردند و بازی والیبال با تیمهای مختلط پرطرفدار بود.
راستهی خیابان کارگر حدفاصل موزهی هنرهای معاصر تا ورودی بوستان هم بازارچهای پررفتوآمد بود.
گشتوگذار در بوستانها و خوردن شامی آماده دور هم و ورزش کردن و نواختن و خواندن یا شنیدنشان به اندازهی کنسرتها و کافهها و سفر با ماشین شخصی خرج ندارد.
سفر با قطار و اتوبوس و چادر زدن هم هزینهاش پایینتر است و در روزهای تعطیل پیدا کردن بلیت قطار و گاهی اتوبوس سخت است. یعنی عدهای از مردم با روشهایی ارزانتر سفر میکنند.
شب قبلترش رفتیم کاشان، کویر ابوزیدآباد. ظهر راه افتادیم و نیمهشب برگشتیم. تعداد زیادی هم آنجا بودند. ما با ماشین خودمان رفتیم و برگشتیم و خرجش شد ۱۵۰ هزار تومان پول بنزین. بقیه چیزها را از خانه بردیم.
غرض این است که وضع اقتصادی مردم خوب نیست، اما تهران و ایرانی که ما در آن زندگی میکنیم نفس میکشد و در کنار همهی مصائبش فرصتهایی برای شادی دارد و مردم شوق زندگی دارند و از این فرصتها نمیگذرند؛ شاید نوعی زندگی که در شعر خیام بازتاب دارد:
برخیز و مخور غم جهان گذران
بنشین و دمی به شادمانی گذران
در طبع جهان اگر وفایی بودی
نوبت به تو خود نیامدی از دگران
✍علی اصغر سیدآبادی
@hooreechannel 🌹
تهران یا درستترش ایران سر بزنگاهها آدمهای ظاهربین را غافلگیر میکند.
آخر هفتهها جادههای شمال و خروجیهای تهران و شهرهای بزرگ شلوغ است. کافهها و رستورانهای گرانقیمت پرند، استقبال از کنسرتهای میلیونی بالاست. بلیت هواپیما هم به سختی پیدا میشود.
برخی از همهی اینها نتیجه میگیرند که وضع مردم ـ آنقدرها که میگویند ـ بد نیست.
ایران بیش از ۹۰ میلیون جمعیت دارد. فرض کنید ۱۰ درصد ۹۰ میلیون که میشود ۹ میلیون وضعشان خوب باشد، تمام ظرفیت جادهها و هتلها و بازارها و کافهها و رستورانها و هواپیماها پر میشود.
از این شلوغیها و رونقها نمیشود وضع خوب ایرانیان را نتیجه گرفت، اما شوق زندگی را چرا.
چند هفتهای است برای پیادهروی شبها با گیسو میرویم بوستانهای مرکز شهر و یک ساعتی تند راه میرویم و گپ میزنیم.
دیشب تنهایی رفتم پارک لاله. بساط بزنوبکوب در جایجای پارک برپا بود. خانوادههایی شام شبشان را آورده بودند در پارک و دور هم میخوردند.
مردم با ظاهر و احتمالاً گرایشهای فکری متفاوت در کنار هم راه میرفتند یا ایستاده بودند و هنرنمایی جوانان را تماشا میکردند. در فضاهایی دیگر دختر و پسر و زن و مرد ورزش میکردند و بازی والیبال با تیمهای مختلط پرطرفدار بود.
راستهی خیابان کارگر حدفاصل موزهی هنرهای معاصر تا ورودی بوستان هم بازارچهای پررفتوآمد بود.
گشتوگذار در بوستانها و خوردن شامی آماده دور هم و ورزش کردن و نواختن و خواندن یا شنیدنشان به اندازهی کنسرتها و کافهها و سفر با ماشین شخصی خرج ندارد.
سفر با قطار و اتوبوس و چادر زدن هم هزینهاش پایینتر است و در روزهای تعطیل پیدا کردن بلیت قطار و گاهی اتوبوس سخت است. یعنی عدهای از مردم با روشهایی ارزانتر سفر میکنند.
شب قبلترش رفتیم کاشان، کویر ابوزیدآباد. ظهر راه افتادیم و نیمهشب برگشتیم. تعداد زیادی هم آنجا بودند. ما با ماشین خودمان رفتیم و برگشتیم و خرجش شد ۱۵۰ هزار تومان پول بنزین. بقیه چیزها را از خانه بردیم.
غرض این است که وضع اقتصادی مردم خوب نیست، اما تهران و ایرانی که ما در آن زندگی میکنیم نفس میکشد و در کنار همهی مصائبش فرصتهایی برای شادی دارد و مردم شوق زندگی دارند و از این فرصتها نمیگذرند؛ شاید نوعی زندگی که در شعر خیام بازتاب دارد:
برخیز و مخور غم جهان گذران
بنشین و دمی به شادمانی گذران
در طبع جهان اگر وفایی بودی
نوبت به تو خود نیامدی از دگران
✍علی اصغر سیدآبادی
@hooreechannel 🌹
👍8
ویدیوی کامل مناظره آذر منصوری و ابوالفضل اقبالی را در لینک زیر ببینید
https://youtu.be/mgrEehliMZU?si=javhwFaCEwHvAFpG
@hooreechannel 🌹
https://youtu.be/mgrEehliMZU?si=javhwFaCEwHvAFpG
@hooreechannel 🌹
YouTube
مناظره: زنان ایرانی تحت آزارند؟ | گفتگوی داغ آذر منصوری و ابوالفضل اقبالی
در این مناظره، آذر منصوری، رئیس جبهه اصلاحات و ابوالفضل اقبالی رئیس اندیشکده زوج، به بررسی موضوع حساسی پرداختهاند: افزایش خشونت علیه زنان در ایران
در این مناظره که قبل از جنگ ۱۲ روزه ضبط شده، طرفین درمورد وجود یا عدم وجود خشونت علیه زنان در ایران، بی عملی…
در این مناظره که قبل از جنگ ۱۲ روزه ضبط شده، طرفین درمورد وجود یا عدم وجود خشونت علیه زنان در ایران، بی عملی…
بحران منابع؛
از اعتراف به کمبود تا ضرورت بازاندیشی
وقتی عالیترین مقام اجرایی کشور میگوید: نه آب داریم، نه برق داریم، نه گاز، نه پول داریم، این جملات تنها گزارش وضعیت نیست؛ بلکه نشانهای آشکار از فروپاشی حکمرانی منابع است.
این سخنان در واقع اعترافی تلخ است به اینکه کشور نه به دلیل کمبود طبیعی، بلکه به سبب سوء مدیریت مزمن، در این تنگنای تاریخی قرار گرفته است.
مشکل اصلی نبودن منابع نیست؛ بلکه مدیریت نادرست منابع است. کشوری با این وسعت جغرافیا، تنوع اقلیمی و ظرفیت انسانی، نباید در نقطهای بایستد که رئیس دولتش ناچار بگوید: یکی بیاید بگوید چه کار کنیم؟
این بیان بیش از آنکه از بحران کمبود خبر دهد، از بحران بیبرنامگی و ناتوانی در تصمیم گیری حکایت دارد.
در این میان اما پیشنهادهایی چون کاهش ساعات کاری ادارات از ۹ تا ۱۳، نه راهحل بلکه فرار از مسئولیت است. این تصمیمات بیشتر شبیه مسکنهای موقتیاند که شاید برای چند روز التهاب را کاهش دهند، اما دردی از بحران ریشهای دوا نمیکنند.
برونرفت از وضع موجود نیازمند بازنگری اساسی در استراتژی ملی منابع، کاهش هدررفت در فرآیندهای ناکارآمد، بهرهگیری از ظرفیت عظیم سرمایه انسانی، و استفاده هوشمندانه از فناوریهای نوین است. در کنار همه اینها، بدون اصلاح ساختارهای تصمیمگیری و بازگشت به حکمرانی شفاف و پاسخگو، هیچ راهحلی به ثمر نخواهد نشست.
نتیجهگیری راهبردی:
بحران امروز ایران، بیش از آنکه بحران نداشتن باشد، بحران ندانستن و نتوانستن است.
کشور نیازمند نقشه راهی است که به جای اظهار ناتوانی، با بهرهگیری از متخصصان داخلی و خارجی، اراده و چشمانداز روشن برای آینده ایران را نشان دهد.
✍سید جواد میرموسوی
@hooreechannel 🌹
از اعتراف به کمبود تا ضرورت بازاندیشی
وقتی عالیترین مقام اجرایی کشور میگوید: نه آب داریم، نه برق داریم، نه گاز، نه پول داریم، این جملات تنها گزارش وضعیت نیست؛ بلکه نشانهای آشکار از فروپاشی حکمرانی منابع است.
این سخنان در واقع اعترافی تلخ است به اینکه کشور نه به دلیل کمبود طبیعی، بلکه به سبب سوء مدیریت مزمن، در این تنگنای تاریخی قرار گرفته است.
مشکل اصلی نبودن منابع نیست؛ بلکه مدیریت نادرست منابع است. کشوری با این وسعت جغرافیا، تنوع اقلیمی و ظرفیت انسانی، نباید در نقطهای بایستد که رئیس دولتش ناچار بگوید: یکی بیاید بگوید چه کار کنیم؟
این بیان بیش از آنکه از بحران کمبود خبر دهد، از بحران بیبرنامگی و ناتوانی در تصمیم گیری حکایت دارد.
در این میان اما پیشنهادهایی چون کاهش ساعات کاری ادارات از ۹ تا ۱۳، نه راهحل بلکه فرار از مسئولیت است. این تصمیمات بیشتر شبیه مسکنهای موقتیاند که شاید برای چند روز التهاب را کاهش دهند، اما دردی از بحران ریشهای دوا نمیکنند.
برونرفت از وضع موجود نیازمند بازنگری اساسی در استراتژی ملی منابع، کاهش هدررفت در فرآیندهای ناکارآمد، بهرهگیری از ظرفیت عظیم سرمایه انسانی، و استفاده هوشمندانه از فناوریهای نوین است. در کنار همه اینها، بدون اصلاح ساختارهای تصمیمگیری و بازگشت به حکمرانی شفاف و پاسخگو، هیچ راهحلی به ثمر نخواهد نشست.
نتیجهگیری راهبردی:
بحران امروز ایران، بیش از آنکه بحران نداشتن باشد، بحران ندانستن و نتوانستن است.
کشور نیازمند نقشه راهی است که به جای اظهار ناتوانی، با بهرهگیری از متخصصان داخلی و خارجی، اراده و چشمانداز روشن برای آینده ایران را نشان دهد.
✍سید جواد میرموسوی
@hooreechannel 🌹
👍2
🔴 کتاب «علیه تربیت فرزند» به چاپ سیام رسید.
🔸 تصور اغلب ما از تربیت فرزندمان این است: فراهمکردن محیطی امن؛ برنامهریزی دقیق و هدفمند برای زمانهای کار و فراغت؛ نظارت دقیق بر اعمال و روابطش و هدایت او تا رسیدن به اهدافی عالی. هدف والدین امروزی این است که فرزندشان را به شکلی خاص و دلخواه «بسازند» تا در بزرگسالی فردی موفق شود. اما آلیسون گوپنیک، از روانشناسان پیشرو معاصر، در این کتاب از غیرعلمیبودن و همچنین زیانبار بودن این نگاه به فرزندپروری سخن میگوید.
🔹 او نشان میدهد که چرا هرگز نباید دنبال ساختن و شکلدادن به فرزندانمان باشیم: کودکان طوری خلق شدهاند که نامنضبط و بازیگوش و پیشبینیناپذیر و خیالپرداز باشند؛ آنها طوری خلق شدهاند که هم بسیار متفاوت از والدینشان و هم بسیار متفاوت از یکدیگر باشند. گوپنیک همچنین توضیح میدهد که چطور از فرزندانمان طوری مراقبت کنیم که بیاموزند در جهانی پیشبینیناپذیر افرادی انعطافپذیر، خلاق و مقاوم باشند.
🔺برای مطالعۀ بخشهایی از کتاب و تهیۀ آن به فروشگاه اینترنتی ترجمان بروید.
🔗 لینک خرید:
https://B2n.ir/gn6237
🔸علیه تربیت فرزند: برای فرزندمان باغبان باشیم یا نجار؟
✍🏻 نوشتۀ آلیسون گوپنیک
✍🏻 ترجمۀ مینا قاجارگر
📚 ۲۷۲ صفحه؛ رقعی؛ جلد نرم؛ قیمت، همراه با تخفیف: ۲۶۸۲۰۰ تومان
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
🔸 تصور اغلب ما از تربیت فرزندمان این است: فراهمکردن محیطی امن؛ برنامهریزی دقیق و هدفمند برای زمانهای کار و فراغت؛ نظارت دقیق بر اعمال و روابطش و هدایت او تا رسیدن به اهدافی عالی. هدف والدین امروزی این است که فرزندشان را به شکلی خاص و دلخواه «بسازند» تا در بزرگسالی فردی موفق شود. اما آلیسون گوپنیک، از روانشناسان پیشرو معاصر، در این کتاب از غیرعلمیبودن و همچنین زیانبار بودن این نگاه به فرزندپروری سخن میگوید.
🔹 او نشان میدهد که چرا هرگز نباید دنبال ساختن و شکلدادن به فرزندانمان باشیم: کودکان طوری خلق شدهاند که نامنضبط و بازیگوش و پیشبینیناپذیر و خیالپرداز باشند؛ آنها طوری خلق شدهاند که هم بسیار متفاوت از والدینشان و هم بسیار متفاوت از یکدیگر باشند. گوپنیک همچنین توضیح میدهد که چطور از فرزندانمان طوری مراقبت کنیم که بیاموزند در جهانی پیشبینیناپذیر افرادی انعطافپذیر، خلاق و مقاوم باشند.
🔺برای مطالعۀ بخشهایی از کتاب و تهیۀ آن به فروشگاه اینترنتی ترجمان بروید.
🔗 لینک خرید:
https://B2n.ir/gn6237
🔸علیه تربیت فرزند: برای فرزندمان باغبان باشیم یا نجار؟
✍🏻 نوشتۀ آلیسون گوپنیک
✍🏻 ترجمۀ مینا قاجارگر
📚 ۲۷۲ صفحه؛ رقعی؛ جلد نرم؛ قیمت، همراه با تخفیف: ۲۶۸۲۰۰ تومان
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
❤1
پادشاه غير منتخب پاسخگو، قطعا دموكرات تراز ژنرالی است كه با انتخابات فرمايشی سر كار آمده باشد
این تصاویر در ایران برای همه ما آشناست: به نانوایی میرویم، با فروتنی درخواست چند عدد نان میکنیم و معمولاً هم به نانوا نمیگوییم نان را برای من با چه کیفیتی بپز. هرچه از تنور درآمد بر روی چشم میگذاریم و پولش را میپردازیم و میبریم.
وقتی به مطب پزشک میرویم خیلی فروتن مینشینیم تا پزشک از ما سؤال کند و اگر یکی دو تا سؤال داشتهباشیم با کلی شرمندگی میپرسیم و جرات هم نمیکنیم از پزشک بپرسیم فلان قرص برای کدام مشکل من است و فلان آمپول برای چه بود و آیا با توجه به اینکه فشار خون دارم، فلان دارو برای من ضرر ندارد؟
وقتی به شهرداری میرویم خیلی مهربان و سربهزیر درخواست خود را میگوییم و اگر مهندس شهرساز درخواست ما را رد کرد اغلب نمیپرسیم به استناد کدام آییننامه یا کدام مصوبه؟ بلکه باز با فروتنی میگوییم حالا شما یک لطفی بکنید این کار را حل کنید. تصاویری از این دست در ساعت به ساعت زندگی ما ایرانیان قابل مشاهده است.
البته متقابلاً من هم که در نانوایی و مطب و شهرداری سربهزیر و فروتن هستم، در موضع شغلی خودم، حکومت میکنم؛ یعنی اگر فرضاً اپراتور تلفن ادارهای هستم، وقتی فردی تماس بگیرد و بیش از یکی دو سوال بپرسد، جواب سربالا میدهم و تلفن را قطع میکنم.
اینها همه تصاویر جامعهای است که افرادش انباشته از خوی و رفتار سلطهگری و دیکتاتوری هستند.
در چنین جامعهای همه افراد در هر موقعیتی در اغلب موارد محکوم و در موضع دست پایین هستند و فقط در یک مورد (جایی که مرتبط با شغل و مسئولیت خودشان است) حاکم و در موضع بالا هستند. بنابراین در جامعه سلطهگر، افراد در همه موارد محکوم و سلطهپذیرند و در یک موضع، حاکم و سلطهگر و چنین میشود که روح سلطهگری و سلطهپذیری در همه زندگی ما رسوخ میکند.
چنین جامعهای اگر هفتهای یک انتخابات هم برگزار کند، دموکرات و آزادمنش نیست.
در چنین جامعهای انتخابات بیشتر به یک نمایش میماند و البته حاکمانش در انتخابات دخالت میکنند و کسی هم نمیتواند آنها را به دادگاه بکشاند.
حالا داستان را بر عکس کنید. اگر هر فردی فقط در یک موضع (جایی که موضع شغلی اوست و مسئولیت دارد) محکوم، یعنی پاسخگو باشد، آنگاه در همه موارد دیگر، یعنی در تمامی مواضعی که با شغل دیگران سر و کار دارد، حاکم خواهد بود.
در چنین جامعهای هر فرد فقط در یک مورد محکوم و در اغلب موارد حاکم است و چه دلپذیر است زیستن در چنین جامعهای.
جامعه دوم قطعاً یک جامعه دموکراتتر و آزادمنشتر است. حتی اگر حکومتش پادشاهی باشد و هیچ انتخاباتی در آن برگزار نشود.
بنابراین دموکراسی واقعی ربطی به انتخابات ندارد. انتخابات فقط یکی از شیوههای تجربهشده گردش قدرت سیاسی است؛ دموکراسی واقعی، آن مناسباتی است که در بین ما رواج دارد.
یک پادشاه غیرمنتخبِ پاسخگو، قطعاً دموکراتتر از ژنرالی است که با انتخابات فرمایشی سرکار آمده باشد.
پس دموکراسی تنها با یک تغییر کوچک در رفتار ما تحقق مییابد. یعنی اینکه بپذیریم در موضع شغلی خودمان، هرجا هستیم، پاسخگو باشیم اما روحیه چنین پذیرشی کجا شکل میگیرد؟ در خانه و مدرسه.
اولین پیامد یک نظام آموزشی که در آن، معلم، گوینده صرف و دانشآموز شنونده صرف باشد، شکلگیری رابطه سلطه میان دانشآموز و معلم است. قاعده روانشناسی این است که دیکتاتورها در موضع ضعف، سلطهپذیر هستند و در موضع قدرت، سلطهگر و دیکتاتور خواهند شد.
اگر در جامعهای در همه بخشها و همه مشاغل اداری و غیراداری و همه تعاملات روزمره تا جایی که امکان دارد سلطهگری صورت میگیرد به دلیل آن است که در مدارس از کودکی بهطور آشکار یا پنهان یا بهصورت رسمی یا ضمنی، سلطهپذیری آموزش داده شده است و در نتیجه همان کودکان، زمانی که به اولین دستاویزهای قدرت مجهز میشوند، سلطهگری میکنند.
✍محسن رنانی/ حسین قربانی
@hooreechannel 🌹
این تصاویر در ایران برای همه ما آشناست: به نانوایی میرویم، با فروتنی درخواست چند عدد نان میکنیم و معمولاً هم به نانوا نمیگوییم نان را برای من با چه کیفیتی بپز. هرچه از تنور درآمد بر روی چشم میگذاریم و پولش را میپردازیم و میبریم.
وقتی به مطب پزشک میرویم خیلی فروتن مینشینیم تا پزشک از ما سؤال کند و اگر یکی دو تا سؤال داشتهباشیم با کلی شرمندگی میپرسیم و جرات هم نمیکنیم از پزشک بپرسیم فلان قرص برای کدام مشکل من است و فلان آمپول برای چه بود و آیا با توجه به اینکه فشار خون دارم، فلان دارو برای من ضرر ندارد؟
وقتی به شهرداری میرویم خیلی مهربان و سربهزیر درخواست خود را میگوییم و اگر مهندس شهرساز درخواست ما را رد کرد اغلب نمیپرسیم به استناد کدام آییننامه یا کدام مصوبه؟ بلکه باز با فروتنی میگوییم حالا شما یک لطفی بکنید این کار را حل کنید. تصاویری از این دست در ساعت به ساعت زندگی ما ایرانیان قابل مشاهده است.
البته متقابلاً من هم که در نانوایی و مطب و شهرداری سربهزیر و فروتن هستم، در موضع شغلی خودم، حکومت میکنم؛ یعنی اگر فرضاً اپراتور تلفن ادارهای هستم، وقتی فردی تماس بگیرد و بیش از یکی دو سوال بپرسد، جواب سربالا میدهم و تلفن را قطع میکنم.
اینها همه تصاویر جامعهای است که افرادش انباشته از خوی و رفتار سلطهگری و دیکتاتوری هستند.
در چنین جامعهای همه افراد در هر موقعیتی در اغلب موارد محکوم و در موضع دست پایین هستند و فقط در یک مورد (جایی که مرتبط با شغل و مسئولیت خودشان است) حاکم و در موضع بالا هستند. بنابراین در جامعه سلطهگر، افراد در همه موارد محکوم و سلطهپذیرند و در یک موضع، حاکم و سلطهگر و چنین میشود که روح سلطهگری و سلطهپذیری در همه زندگی ما رسوخ میکند.
چنین جامعهای اگر هفتهای یک انتخابات هم برگزار کند، دموکرات و آزادمنش نیست.
در چنین جامعهای انتخابات بیشتر به یک نمایش میماند و البته حاکمانش در انتخابات دخالت میکنند و کسی هم نمیتواند آنها را به دادگاه بکشاند.
حالا داستان را بر عکس کنید. اگر هر فردی فقط در یک موضع (جایی که موضع شغلی اوست و مسئولیت دارد) محکوم، یعنی پاسخگو باشد، آنگاه در همه موارد دیگر، یعنی در تمامی مواضعی که با شغل دیگران سر و کار دارد، حاکم خواهد بود.
در چنین جامعهای هر فرد فقط در یک مورد محکوم و در اغلب موارد حاکم است و چه دلپذیر است زیستن در چنین جامعهای.
جامعه دوم قطعاً یک جامعه دموکراتتر و آزادمنشتر است. حتی اگر حکومتش پادشاهی باشد و هیچ انتخاباتی در آن برگزار نشود.
بنابراین دموکراسی واقعی ربطی به انتخابات ندارد. انتخابات فقط یکی از شیوههای تجربهشده گردش قدرت سیاسی است؛ دموکراسی واقعی، آن مناسباتی است که در بین ما رواج دارد.
یک پادشاه غیرمنتخبِ پاسخگو، قطعاً دموکراتتر از ژنرالی است که با انتخابات فرمایشی سرکار آمده باشد.
پس دموکراسی تنها با یک تغییر کوچک در رفتار ما تحقق مییابد. یعنی اینکه بپذیریم در موضع شغلی خودمان، هرجا هستیم، پاسخگو باشیم اما روحیه چنین پذیرشی کجا شکل میگیرد؟ در خانه و مدرسه.
اولین پیامد یک نظام آموزشی که در آن، معلم، گوینده صرف و دانشآموز شنونده صرف باشد، شکلگیری رابطه سلطه میان دانشآموز و معلم است. قاعده روانشناسی این است که دیکتاتورها در موضع ضعف، سلطهپذیر هستند و در موضع قدرت، سلطهگر و دیکتاتور خواهند شد.
اگر در جامعهای در همه بخشها و همه مشاغل اداری و غیراداری و همه تعاملات روزمره تا جایی که امکان دارد سلطهگری صورت میگیرد به دلیل آن است که در مدارس از کودکی بهطور آشکار یا پنهان یا بهصورت رسمی یا ضمنی، سلطهپذیری آموزش داده شده است و در نتیجه همان کودکان، زمانی که به اولین دستاویزهای قدرت مجهز میشوند، سلطهگری میکنند.
✍محسن رنانی/ حسین قربانی
@hooreechannel 🌹
👏5❤1👍1
🔴 موتورسواری زنان؛ قانونی یا غیرقانونی
📌در ابتداي اين يادداشت لازم است تكليف مخاطبي كه تراوشات ذهني نگارنده را مطالعه و مورد داوري قرار ميدهد، روشن كرده و صراحتا اعلام كنم طبق اصل اباحه اصل بر مباح و مجاز بودن هر رفتار انسان است مگر رفتاري كه به موجب قانون و بر اساس ادله عقلي مورد نهي قرار گرفته و ممنوع اعلام شود كه بر اين اساس نيز اصل بر مباح و قانوني بودن موتورسواري زنان است و هيچ شخص يا مقامي نميتواند مانع انجام آن شود.
📌سال گذشته در يكي از خيابانهاي پايتخت شاهد توقف دختري موتورسوار توسط پليس راهنمايي و رانندگي بودم كه دختر موتورسوار با گريه و زاري خواستار رفع توقيف آن بوده و از عدم پرداخت اقساط خريد آن اظهار گلايه ميكرد. استدلال پليس اين بود كه به دليل فقدان گواهينامه موتورسيكلت براي راكب آن، اقدام به توقيف كرده كه به ايشان گفتم در جامعهاي كه پليس از صدور گواهينامه موتورسيكلت براي زنان خودداري ميكند آنها براي اخذ گواهينامه مزبور به كجا مراجعه كنند. در هر حال پليس اعمال قانون كرده و موتورسيكلت به پاركينگ انتقال يافت.
📌من ماندم و پاسخ به اين سوال كه اگر زني قصد استفاده و هدايت موتورسيكلت را داشته باشد بايد درخواست خود جهت اخذ گواهينامه آن را به چه مرجعي تقديم دارد؟
📌فرض كنيم يك زن خارجي با استفاده از گواهينامه بينالمللي موتورسيكلت در حالي كه سوار موتورسيكلت خود بوده قصد ورود به كشور را داشته باشد به لحاظ اينكه پليس كشور در هر حال راكبان زن موتورسيكلت را متوقف ميكند بايد در همان لحظه ورود، موتورسيكلت خود را رها كرده و امكان استفاده از موتورسيكلت براي او در ايران وجود ندارد. حتي در مواردي كه زنان موتورسوار هيچ تخلفي مرتكب نشده باشند، چون پليس ميداند كه تمامي زنان موتورسوار فاقد گواهينامه موتورسيكلت هستند خود را مختار در متوقف ساختن آنها ميداند و در مورد زنان موتورسوار اصل بر متخلف بودن آنان نهاده شده، اما در مورد مردان چنين نيست و صرفا در صورت ارتكاب تخلف، متوقف خواهند شد.
📌اخيرا بازار گمانهزني و تحليل در مورد قانوني بودن يا نبودن موتورسواري بانوان افزايش يافته؛ چون در چندين دهه اخير اصلا اجازه موتورسواري به زنان داده نشده و بالطبع هيچ زن موتورسواري در خیابانها مشاهده نشده تا بحثي در خصوص قانوني بودن آن مطرح شود و علاوه بر آن هم تاكنون به ندرت و در موارد بسيار محدود زنان جهت دريافت گواهينامه موتورسيكلت به پليس راهنمايي و رانندگي مراجعه كرده كه درخواست آنها مورد اجابت قرار نگرفته، اما اكنون كه بر اثر تغييرات بسيار مثبت اجتماعي سنوات اخير در مورد بروز بديهيترين حقوق زنان از جمله حق پوشش و اشتغال شاهد مراجعه و تقاضاي تعداد زنان بيشتر براي هدايت موتورسيكلت و بالطبع داشتن گواهينامه مربوط به آن هستيم كه اكنون نميتوان اين درخواستهاي بحق و قانوني را ناديده گرفت./ اعتماد
✍عثمان مزین - وكيل پايه يك دادگستري
متن کامل را در Instant View بخوانید.
@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹
📌در ابتداي اين يادداشت لازم است تكليف مخاطبي كه تراوشات ذهني نگارنده را مطالعه و مورد داوري قرار ميدهد، روشن كرده و صراحتا اعلام كنم طبق اصل اباحه اصل بر مباح و مجاز بودن هر رفتار انسان است مگر رفتاري كه به موجب قانون و بر اساس ادله عقلي مورد نهي قرار گرفته و ممنوع اعلام شود كه بر اين اساس نيز اصل بر مباح و قانوني بودن موتورسواري زنان است و هيچ شخص يا مقامي نميتواند مانع انجام آن شود.
📌سال گذشته در يكي از خيابانهاي پايتخت شاهد توقف دختري موتورسوار توسط پليس راهنمايي و رانندگي بودم كه دختر موتورسوار با گريه و زاري خواستار رفع توقيف آن بوده و از عدم پرداخت اقساط خريد آن اظهار گلايه ميكرد. استدلال پليس اين بود كه به دليل فقدان گواهينامه موتورسيكلت براي راكب آن، اقدام به توقيف كرده كه به ايشان گفتم در جامعهاي كه پليس از صدور گواهينامه موتورسيكلت براي زنان خودداري ميكند آنها براي اخذ گواهينامه مزبور به كجا مراجعه كنند. در هر حال پليس اعمال قانون كرده و موتورسيكلت به پاركينگ انتقال يافت.
📌من ماندم و پاسخ به اين سوال كه اگر زني قصد استفاده و هدايت موتورسيكلت را داشته باشد بايد درخواست خود جهت اخذ گواهينامه آن را به چه مرجعي تقديم دارد؟
📌فرض كنيم يك زن خارجي با استفاده از گواهينامه بينالمللي موتورسيكلت در حالي كه سوار موتورسيكلت خود بوده قصد ورود به كشور را داشته باشد به لحاظ اينكه پليس كشور در هر حال راكبان زن موتورسيكلت را متوقف ميكند بايد در همان لحظه ورود، موتورسيكلت خود را رها كرده و امكان استفاده از موتورسيكلت براي او در ايران وجود ندارد. حتي در مواردي كه زنان موتورسوار هيچ تخلفي مرتكب نشده باشند، چون پليس ميداند كه تمامي زنان موتورسوار فاقد گواهينامه موتورسيكلت هستند خود را مختار در متوقف ساختن آنها ميداند و در مورد زنان موتورسوار اصل بر متخلف بودن آنان نهاده شده، اما در مورد مردان چنين نيست و صرفا در صورت ارتكاب تخلف، متوقف خواهند شد.
📌اخيرا بازار گمانهزني و تحليل در مورد قانوني بودن يا نبودن موتورسواري بانوان افزايش يافته؛ چون در چندين دهه اخير اصلا اجازه موتورسواري به زنان داده نشده و بالطبع هيچ زن موتورسواري در خیابانها مشاهده نشده تا بحثي در خصوص قانوني بودن آن مطرح شود و علاوه بر آن هم تاكنون به ندرت و در موارد بسيار محدود زنان جهت دريافت گواهينامه موتورسيكلت به پليس راهنمايي و رانندگي مراجعه كرده كه درخواست آنها مورد اجابت قرار نگرفته، اما اكنون كه بر اثر تغييرات بسيار مثبت اجتماعي سنوات اخير در مورد بروز بديهيترين حقوق زنان از جمله حق پوشش و اشتغال شاهد مراجعه و تقاضاي تعداد زنان بيشتر براي هدايت موتورسيكلت و بالطبع داشتن گواهينامه مربوط به آن هستيم كه اكنون نميتوان اين درخواستهاي بحق و قانوني را ناديده گرفت./ اعتماد
✍عثمان مزین - وكيل پايه يك دادگستري
متن کامل را در Instant View بخوانید.
@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹
👍4❤1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔺لعنت به ماده قانونی که بازدارندگی را از بین ببرد!
*هشدار محتوای آزارنده*
▫️مادر آیلار، قتل دخترک مظلومش را روایت میکند…
با شنیدن نحوه قتل این دختر ۸ ساله لنگرودی، مو به به تن آدم سیخ میشود.
قاتل به زنش که خودش را روی بچه انداخته چاقو نزده و گفته اگر تو را بکشم مادرت مرا قصاص میکند! ببینید که چطور یک قانون میتواند قاتل بسازد!
این ماده قانونی لعنتی نیاز به بازبینی و اصلاح فوری دارد!
آقای اژه ای، امیدوارم مویه های این مادر گوش شما را بیازارد و دل شمارا به درد آورد و برای تکرار نشدن این مویه ها کاری کنید.
@WomenDemands
@hooreechannel 🌹
*هشدار محتوای آزارنده*
▫️مادر آیلار، قتل دخترک مظلومش را روایت میکند…
با شنیدن نحوه قتل این دختر ۸ ساله لنگرودی، مو به به تن آدم سیخ میشود.
قاتل به زنش که خودش را روی بچه انداخته چاقو نزده و گفته اگر تو را بکشم مادرت مرا قصاص میکند! ببینید که چطور یک قانون میتواند قاتل بسازد!
این ماده قانونی لعنتی نیاز به بازبینی و اصلاح فوری دارد!
آقای اژه ای، امیدوارم مویه های این مادر گوش شما را بیازارد و دل شمارا به درد آورد و برای تکرار نشدن این مویه ها کاری کنید.
@WomenDemands
@hooreechannel 🌹
😱6
وقتی برخورد قاطع، فقط در مواجهه با مردم قابلیت اجرا دارد!
به دنبال انتشار صحنه شادی و رقص از یک کافه در قم که منجر به پلمپ و برخورد سنگین قضایی با آن شد، رئیس پلیس اماکن قم تاکید کرده: طبق مصوبات قانونی در استان، از این پس هیچگونه پروانه کسب برای رسته کافهداری در قم صادر نخواهد شد و این موضوع بهطور قطعی در دستور کار قرار گرفته است.
در پاسخ به این اقدام، خاصه با تایید و تاکید عضو شورای شهر قم، محمود مسگری، بر این تصمیم، بایستی یادآوری کرد:
اگر خطای یک فرد یا واحد صنفی، میتواند ملاک محدودیت و عدم صدور مجوز و فعالیت برای کل آن صنف و واحدها باشد، بر اساس این قاعده، روزی نیست که در خبرها ما شاهد افشای تخلف و دستگیری اعضای شورای فلان شهر نباشیم! خوب بر این اساس چرا مجدد انتخابات شورای شهر برگزار میشود؟
یا اصلا چرا راه دوری برویم! اگر این قاعده حکفرماست، پس با رو شدن تخلف جناب صدیقی در حوزه علمیه ازگل، بعد از این یعنی باید منتظر توقف صدور مجوز برای تاسیس حوزههای علمیه در کشور باشیم؟
✍حبیب رمضانخانی
@hooreechannel 🌹
به دنبال انتشار صحنه شادی و رقص از یک کافه در قم که منجر به پلمپ و برخورد سنگین قضایی با آن شد، رئیس پلیس اماکن قم تاکید کرده: طبق مصوبات قانونی در استان، از این پس هیچگونه پروانه کسب برای رسته کافهداری در قم صادر نخواهد شد و این موضوع بهطور قطعی در دستور کار قرار گرفته است.
در پاسخ به این اقدام، خاصه با تایید و تاکید عضو شورای شهر قم، محمود مسگری، بر این تصمیم، بایستی یادآوری کرد:
اگر خطای یک فرد یا واحد صنفی، میتواند ملاک محدودیت و عدم صدور مجوز و فعالیت برای کل آن صنف و واحدها باشد، بر اساس این قاعده، روزی نیست که در خبرها ما شاهد افشای تخلف و دستگیری اعضای شورای فلان شهر نباشیم! خوب بر این اساس چرا مجدد انتخابات شورای شهر برگزار میشود؟
یا اصلا چرا راه دوری برویم! اگر این قاعده حکفرماست، پس با رو شدن تخلف جناب صدیقی در حوزه علمیه ازگل، بعد از این یعنی باید منتظر توقف صدور مجوز برای تاسیس حوزههای علمیه در کشور باشیم؟
✍حبیب رمضانخانی
@hooreechannel 🌹
👍8👏1
🌎 اسم همسر رونالدو !
🌐 واقعه آن قدر غم انگیز است که مبلغان مذهبی و روحانیونِ حاضر در جلسه را عمیقا متاسف می کند و به ناگاه سکوتی فاجعه بار در مجلس حاکم می شود. صدا از کسی در نمی آید و خاموشی قفلی می شود تا لبها را به هم ببندد و کسی توان حرف زدن پیدا نکند. ظاهرا یک سوال ساده است. دختران تازه به بلوغ رسیده در یک جشن تکلیف در مشهد که تعدادشان زیاد است قرار است در یک اقدام معنوی منبعد چادر به سر کنند و فصل جدیدی از حیاتِ خود را در یک شهر مذهبی در پوششی تازه به جشن و شادمانی بنشینند. مجلس مفرحی ست تا چاشنی برنامه ها با سرود و موسیقی های مجاز و سوالاتی که در خود جایزه دارد وارد مرحله ی هیجانی و حساس خود شود. مدیران کل آموزش و پرورش ؛ و بسیاری از روحانیون و والدین دانش آموزان نیز در این مجلس شرف حضور دارند.
🌐 برنامه آغاز شده و دارد به نقطه ی حساس آن می رسد. روحانی شناخته شده ی مشهدی که خود مجری برنامه است و در صدا و سیما صندلی مخصوص مُبلّغی دارد با طرح یک سوال فانتزی می خواهد هوش و استعداد بچه ها را بسنجد و آن را در میانه ی قضاوت مدیران کل آموزش و پرورش استان قرار دهد. سوال این است : نام زن رونالدو فوتبالیست معروف چیست. همه یک صدا فریاد می زنند. جورجینا. جواب کاملا صحیح است. و حالا سوال اصلی. روحانی و مجری برنامه نام مادر چند تن از ائمه و امامان را محور سوال قرار می دهد و از همین دانش آموزان تیزهوش که نام زن رونالدو را می دانند می خواهد که فقط نام مادر یک تن از امامان را ببرد. اما هیچ کس نمی داند. دستگاه های عریض و طویل فرهنگی که تبلیغ دین می کردند و می خواستند اسلام صادراتی را در دنیا جار بزنند فقط در یک مورد ساده و معمولی برآیند این هزینه ها و تبلیغات را توسط یک روحانی سرشناس در یک جمع کثیر به نمایش و آزمایش می گذارند تا بر همگان اثبات شود که راه را چقدر اشتباه رفته اند.
🌐 در شرایطی که تورم سرسام آور استخوانهای اقشار مختلف مردم را در جامعه خرد کرده و توان زندگی را از مردم گرفته و دولت نه تنها با کسری بودجه برای تأمین معوقات و حقوق بازنشستگان ؛ کارگران ؛ کشاورزان ؛ معلمان و بسیاری دیگر از امور مواجه است و حتی در تأمین اقلام ضروری شهروندان نیز عاجز مانده و واردات بسیاری از کالاهای اساسی را به بهانه کسری بودجه ممنوع کرده ؛ متاسفانه شاهد افزایش بودجه برخی نهادهای فرهنگی و مذهبی در کشور هستیم که ذره ای خروجی ندارند و تمام هزینه ها را هرز داده و نابود کرده اند. نهادهای طویلی که برخی از آنها موازی هم کار میکنند و نظارت شفافی بر هزینه کرد آنها نیز مطلقا وجود ندارد. نهادهایی که به اسم مذهب نتیجه عملکردشان دور کردن مردم از اعتقاداتشان بود و موجب سلب اعتماد آنها از نظام شد. نهادهایی که با بودجه های میلیاردی نتوانستند نسل مطالبه گر را با خود همراه کنند و به طرق مختلف آنان را فریفتند و دیواری از بی اعتمادی را در جامعه بنا گذاشتند. دیواری که از ناکارآمدی و بی کفایتی همین آقایان هی دارد بالا و بالاتر می رود.
✍جعفر بخشی بی نیاز
نویسنده و روزنامه نگار
https://t.me/hichjbb
@hooreechannel 🌹
🌐 واقعه آن قدر غم انگیز است که مبلغان مذهبی و روحانیونِ حاضر در جلسه را عمیقا متاسف می کند و به ناگاه سکوتی فاجعه بار در مجلس حاکم می شود. صدا از کسی در نمی آید و خاموشی قفلی می شود تا لبها را به هم ببندد و کسی توان حرف زدن پیدا نکند. ظاهرا یک سوال ساده است. دختران تازه به بلوغ رسیده در یک جشن تکلیف در مشهد که تعدادشان زیاد است قرار است در یک اقدام معنوی منبعد چادر به سر کنند و فصل جدیدی از حیاتِ خود را در یک شهر مذهبی در پوششی تازه به جشن و شادمانی بنشینند. مجلس مفرحی ست تا چاشنی برنامه ها با سرود و موسیقی های مجاز و سوالاتی که در خود جایزه دارد وارد مرحله ی هیجانی و حساس خود شود. مدیران کل آموزش و پرورش ؛ و بسیاری از روحانیون و والدین دانش آموزان نیز در این مجلس شرف حضور دارند.
🌐 برنامه آغاز شده و دارد به نقطه ی حساس آن می رسد. روحانی شناخته شده ی مشهدی که خود مجری برنامه است و در صدا و سیما صندلی مخصوص مُبلّغی دارد با طرح یک سوال فانتزی می خواهد هوش و استعداد بچه ها را بسنجد و آن را در میانه ی قضاوت مدیران کل آموزش و پرورش استان قرار دهد. سوال این است : نام زن رونالدو فوتبالیست معروف چیست. همه یک صدا فریاد می زنند. جورجینا. جواب کاملا صحیح است. و حالا سوال اصلی. روحانی و مجری برنامه نام مادر چند تن از ائمه و امامان را محور سوال قرار می دهد و از همین دانش آموزان تیزهوش که نام زن رونالدو را می دانند می خواهد که فقط نام مادر یک تن از امامان را ببرد. اما هیچ کس نمی داند. دستگاه های عریض و طویل فرهنگی که تبلیغ دین می کردند و می خواستند اسلام صادراتی را در دنیا جار بزنند فقط در یک مورد ساده و معمولی برآیند این هزینه ها و تبلیغات را توسط یک روحانی سرشناس در یک جمع کثیر به نمایش و آزمایش می گذارند تا بر همگان اثبات شود که راه را چقدر اشتباه رفته اند.
🌐 در شرایطی که تورم سرسام آور استخوانهای اقشار مختلف مردم را در جامعه خرد کرده و توان زندگی را از مردم گرفته و دولت نه تنها با کسری بودجه برای تأمین معوقات و حقوق بازنشستگان ؛ کارگران ؛ کشاورزان ؛ معلمان و بسیاری دیگر از امور مواجه است و حتی در تأمین اقلام ضروری شهروندان نیز عاجز مانده و واردات بسیاری از کالاهای اساسی را به بهانه کسری بودجه ممنوع کرده ؛ متاسفانه شاهد افزایش بودجه برخی نهادهای فرهنگی و مذهبی در کشور هستیم که ذره ای خروجی ندارند و تمام هزینه ها را هرز داده و نابود کرده اند. نهادهای طویلی که برخی از آنها موازی هم کار میکنند و نظارت شفافی بر هزینه کرد آنها نیز مطلقا وجود ندارد. نهادهایی که به اسم مذهب نتیجه عملکردشان دور کردن مردم از اعتقاداتشان بود و موجب سلب اعتماد آنها از نظام شد. نهادهایی که با بودجه های میلیاردی نتوانستند نسل مطالبه گر را با خود همراه کنند و به طرق مختلف آنان را فریفتند و دیواری از بی اعتمادی را در جامعه بنا گذاشتند. دیواری که از ناکارآمدی و بی کفایتی همین آقایان هی دارد بالا و بالاتر می رود.
✍جعفر بخشی بی نیاز
نویسنده و روزنامه نگار
https://t.me/hichjbb
@hooreechannel 🌹
👍8❤1
خشونت واقعی کجاست؟
نقدی بر ادعاهای ابوالفضل اقبالی درباره حجاب
✍🏻امتداد-افشین امیرشاهی، روزنامهنگار: ابوالفضل اقبالی، از طراحان اصلی «لایحه عفاف و حجاب» در سخنانی تازه مدعی شده است که «برهنگی و عریانی و اروتیسم در جامعه» مصداق خشونت روانی علیه مردان است. او حتی پا را فراتر گذاشته و گفته است که «جوانان ۱۷ و ۱۸ ساله به خاطر همین تصاویر اروتیک در خیابان درگیر خودارضایی میشوند» و پرسیده: «آیا این خشونت و تعرض جنسی علیه مردان نیست؟»
این سخنان آقای اقبالی دارای مفاهیمی وراونه و پیشفرضهایی نادرست است که سوبرداشتهایی اخلاقی، اجتماعی و علمی را به همراه دارد.
اقبالی میگوید: «من حق دارم آرامش جنسی داشته باشم». خب همه انسانهای روی زمین حق دارند آرامش داشته باشند، اما ایراد حرفشان اینجا است که آرامش جنسی یک حق فردی است که از مسیر خودکنترلی، آموزش جنسی سالم و نهاد خانواده تأمین میشود. اما ایشان محدود کردن آزادی پوشش دیگران را مسیر دستیابی خودش به آرامش جنسی میداند.
او باید بداند که آزادی فردی تنها زمانی محدود میشود که آزادی دیگران را بهطور مستقیم و قابل اثبات نقض کند. لذا اینکه مردی از دیدن زنی با پوشش آزاد دچار هیجان شود، مصداق نقض حق نیست، بلکه بخشی از واقعیت روانی و اجتماعی زندگی انسانی است. حرفهای اقبالی همراه با یک تناقض بزرگ برای جامعه ایران است. یعنی برای تأمین «حق آرامش مردان» باید «حق آزادی زنان» نقض شود. این وارونهسازی کاملا غیراخلاقی، ناموجه و خطرناک است.
مهمترین مشکل سخنان آقای اقبالی، فقدان هرگونه پشتوانه علمی و داده معتبر است. وقتی او از «خشونت روانی» سخن میگوید، به هیچ پژوهش دانشگاهی، آمار قابل استناد یا حتی چارچوب نظری معتبر اشاره نمیکند. اصلا وقتی کلمه خشونت علیه مردان را میآورد تعریف دقیقی از خشونت دارد؟ خشونت یعنی تحمیل آسیب فیزیکی یا روانی به دیگری، آن هم از موضع قدرت یا اجبار. آیا حضور یک زن با پوشش متفاوت در خیابان یعنی تحمیل آگاهانه آسیب به مردان است؟ قطعا خیر. لذا ما در سخنان آقای اقبالی با یک «کژتابی مفهومی» روبهرو هستیم. جابهجایی معنای خشونت برای توجیه سیاست محدودسازی زنان.
تنوع سبک زندگی و پوشش هر چه باشد قطعا خشونتآفرین نیست. حتی فراتر یک بخشی از واقعیت زندگی شهری و مدرن است. اتفاقاً آنچه به خشونت میانجامد، تلاش برای حذف این تنوع و تحمیل یکنواختی بر جامعهای پرجمعیت و چندفرهنگی است. یعنی خود آقای اقبالی با اصرار بر اجرایی شدن لایحه عفاف و حجاب به دنبال خشونتورزی در جامعه است.
سخنان آقای ابوالفضل اقبالی را باید در بستر سیاسیاش ببینیم. او درباره مسئله حجاب هر چه بگوید قطعا نمیتوانیم به عنوان یک پژوهشگر یا نویسنده ارزیابیاش کنیم. چون اقبالی یکی از طراحان لایحه عفاف و حجاب است. بنابراین سخنانش بهطور مستقیم در خدمت یک پروژه سیاسی و ایدئولوژیک قرار میگیرد. پروژهای که خروجیاش در نهایت توجیه سرکوب زنان در عرصه عمومی است. ایشان و همفکرانشان باید درک کنند که وقتی مفاهیم علمی مانند «خشونت» یا «آرامش روانی» وارونه میشوند و در خدمت سیاست قرار میگیرند، نتیجه چیزی جز بیاعتمادی عمومی و عمیقتر شدن شکاف میان حکومت و جامعه در پی نخواهد داشت. درواقع استفاده ابزاری از علم و پژوهش خود شکلی از خشونت فکری علیه جامعه است.
بنابراین سخنان آقای اقبالی هر چه باشد نقد نیست، بلکه یک نظام فکری است که میخواهد مسئولیتهای فردی را به دوش زنان بیندازد، مردان را ناتوان و بیاختیار جلوه دهد و جامعهای متنوع و پویا را در قفسی آهنین زندانی کند.
اگر سخنان آقای اقبالی را وارونه بخوانیم ــ یعنی همان معنای پنهان و برعکسی که در عمل از آنها برمیآید را ببینیم ــ به یک حقیقت روشن میرسیم:
خشونت روانی نه از سوی زنان، بلکه از جانب قوانینی اعمال میشود که با محدود کردن آزادی به زندگی فردی و اجتماعی آنها آسیب میزنند.
تعرض جنسی نه در پوشش آزاد زنان، بلکه در نگاه ابزاری و در فرایند «جنسیسازی دائمی بدن زنان» نهفته است. نگاهی که هر حضور اجتماعی زن را به یک مسئله جنسی تقلیل میدهد.
قربانی اصلی نه مردان، بلکه زنانی هستند که برای دستیابی به ابتداییترین حق انسانی ــ مثل انتخاب پوشش و سبک زندگی ــ ناچارند زیر فشار، تهدید، تحقیر و محرومیت زندگی کنند.
@emtedadnet
@hooreechannel 🌹
نقدی بر ادعاهای ابوالفضل اقبالی درباره حجاب
✍🏻امتداد-افشین امیرشاهی، روزنامهنگار: ابوالفضل اقبالی، از طراحان اصلی «لایحه عفاف و حجاب» در سخنانی تازه مدعی شده است که «برهنگی و عریانی و اروتیسم در جامعه» مصداق خشونت روانی علیه مردان است. او حتی پا را فراتر گذاشته و گفته است که «جوانان ۱۷ و ۱۸ ساله به خاطر همین تصاویر اروتیک در خیابان درگیر خودارضایی میشوند» و پرسیده: «آیا این خشونت و تعرض جنسی علیه مردان نیست؟»
این سخنان آقای اقبالی دارای مفاهیمی وراونه و پیشفرضهایی نادرست است که سوبرداشتهایی اخلاقی، اجتماعی و علمی را به همراه دارد.
اقبالی میگوید: «من حق دارم آرامش جنسی داشته باشم». خب همه انسانهای روی زمین حق دارند آرامش داشته باشند، اما ایراد حرفشان اینجا است که آرامش جنسی یک حق فردی است که از مسیر خودکنترلی، آموزش جنسی سالم و نهاد خانواده تأمین میشود. اما ایشان محدود کردن آزادی پوشش دیگران را مسیر دستیابی خودش به آرامش جنسی میداند.
او باید بداند که آزادی فردی تنها زمانی محدود میشود که آزادی دیگران را بهطور مستقیم و قابل اثبات نقض کند. لذا اینکه مردی از دیدن زنی با پوشش آزاد دچار هیجان شود، مصداق نقض حق نیست، بلکه بخشی از واقعیت روانی و اجتماعی زندگی انسانی است. حرفهای اقبالی همراه با یک تناقض بزرگ برای جامعه ایران است. یعنی برای تأمین «حق آرامش مردان» باید «حق آزادی زنان» نقض شود. این وارونهسازی کاملا غیراخلاقی، ناموجه و خطرناک است.
مهمترین مشکل سخنان آقای اقبالی، فقدان هرگونه پشتوانه علمی و داده معتبر است. وقتی او از «خشونت روانی» سخن میگوید، به هیچ پژوهش دانشگاهی، آمار قابل استناد یا حتی چارچوب نظری معتبر اشاره نمیکند. اصلا وقتی کلمه خشونت علیه مردان را میآورد تعریف دقیقی از خشونت دارد؟ خشونت یعنی تحمیل آسیب فیزیکی یا روانی به دیگری، آن هم از موضع قدرت یا اجبار. آیا حضور یک زن با پوشش متفاوت در خیابان یعنی تحمیل آگاهانه آسیب به مردان است؟ قطعا خیر. لذا ما در سخنان آقای اقبالی با یک «کژتابی مفهومی» روبهرو هستیم. جابهجایی معنای خشونت برای توجیه سیاست محدودسازی زنان.
تنوع سبک زندگی و پوشش هر چه باشد قطعا خشونتآفرین نیست. حتی فراتر یک بخشی از واقعیت زندگی شهری و مدرن است. اتفاقاً آنچه به خشونت میانجامد، تلاش برای حذف این تنوع و تحمیل یکنواختی بر جامعهای پرجمعیت و چندفرهنگی است. یعنی خود آقای اقبالی با اصرار بر اجرایی شدن لایحه عفاف و حجاب به دنبال خشونتورزی در جامعه است.
سخنان آقای ابوالفضل اقبالی را باید در بستر سیاسیاش ببینیم. او درباره مسئله حجاب هر چه بگوید قطعا نمیتوانیم به عنوان یک پژوهشگر یا نویسنده ارزیابیاش کنیم. چون اقبالی یکی از طراحان لایحه عفاف و حجاب است. بنابراین سخنانش بهطور مستقیم در خدمت یک پروژه سیاسی و ایدئولوژیک قرار میگیرد. پروژهای که خروجیاش در نهایت توجیه سرکوب زنان در عرصه عمومی است. ایشان و همفکرانشان باید درک کنند که وقتی مفاهیم علمی مانند «خشونت» یا «آرامش روانی» وارونه میشوند و در خدمت سیاست قرار میگیرند، نتیجه چیزی جز بیاعتمادی عمومی و عمیقتر شدن شکاف میان حکومت و جامعه در پی نخواهد داشت. درواقع استفاده ابزاری از علم و پژوهش خود شکلی از خشونت فکری علیه جامعه است.
بنابراین سخنان آقای اقبالی هر چه باشد نقد نیست، بلکه یک نظام فکری است که میخواهد مسئولیتهای فردی را به دوش زنان بیندازد، مردان را ناتوان و بیاختیار جلوه دهد و جامعهای متنوع و پویا را در قفسی آهنین زندانی کند.
اگر سخنان آقای اقبالی را وارونه بخوانیم ــ یعنی همان معنای پنهان و برعکسی که در عمل از آنها برمیآید را ببینیم ــ به یک حقیقت روشن میرسیم:
خشونت روانی نه از سوی زنان، بلکه از جانب قوانینی اعمال میشود که با محدود کردن آزادی به زندگی فردی و اجتماعی آنها آسیب میزنند.
تعرض جنسی نه در پوشش آزاد زنان، بلکه در نگاه ابزاری و در فرایند «جنسیسازی دائمی بدن زنان» نهفته است. نگاهی که هر حضور اجتماعی زن را به یک مسئله جنسی تقلیل میدهد.
قربانی اصلی نه مردان، بلکه زنانی هستند که برای دستیابی به ابتداییترین حق انسانی ــ مثل انتخاب پوشش و سبک زندگی ــ ناچارند زیر فشار، تهدید، تحقیر و محرومیت زندگی کنند.
@emtedadnet
@hooreechannel 🌹
👍6👏1