اولویتهای وارونه این بار در ناف مردم
علی مطهری، نماینده ادوار مجلس، در اظهار نظری تازه درباره حجاب گفته است:
در ابتدا شاید خیال کنیم این حرف یک شوخی است. اما چون از زبان یک سیاستمدار باسابقه بیرون آمده، ناچار باید جدی گرفت.
همین اول بگویم که این حرف آقای مطهری یک تصویر طنزآلود در ذهن ایجاد میکند. مثل این که بهزودی شاید شاهد راهاندازی «گشت ناف» باشیم. مأمورانی که وسط خیابان فردی را متوقف میکنند و میگویند: «ببخشید، چون نافتان پیدا بوده، مجبوریم ببریمتان.»
و البته این داستان میتواند جلوتر هم برود. مثلا نمایندگان مجلس بنشینند و فکر کنند که ناف چقدر بیرون باشد باید جریمه صورت پذیرد. مثلا یک انگشت بالای ناف فلان مقدار جریمه دارد و دو انگشت بالای ناف جریمهای سنگینتر.
اما از شوخی که بگذریم، زمانی که جامعه با بحرانهای بزرگ و واقعی مواجه است، پرداختن به چنین موضوعاتی نشان میدهد بخش مهمی از سیاستمداران ما از اولویتهای اصلی جامعه فاصله گرفتهاند.
امروز اگر پای صحبت هر کسی بنشینید ـ یک کارمند ساده باشد، یک استاد دانشگاه، مدیران و برخی مسئولان و هر کسی که در این کشور زندگی میکند_ اغلب از احتمال جنگ، افزایش سرسامآور قیمتها، اثرات بازگشت تحریمها و مکانیسم ماشه، بحران بیآبی و خاموشیهای گسترده میگویند. در واقع همه ما این روزها از آینده ایران نگران هستیم. در چنین فضایی صحبت کردن درباره «ناف» بیش از آنکه دغدغهای جدی باشد، شبیه بحرانسازی مصنوعی است.
این نوع اظهارنظرها معمولاً دو پیامد دارد. نخست این که مردم احساس میکنند سیاستمداران یا واقعیتها را نمیبینند یا خودشان را به ندیدن زدهاند.
دوم، جامعهای که نیازمند آرامش و گفتوگو است، بیشتر دچار تنش و عصبانیت میشود. همانطور که بسیاری گفتهاند، این نوع سخنان مثل ریختن بنزین بر آتش است.
موضوع پوشش و حجاب البته یک مسئله واقعی اجتماعی است، اما راهحلش نه در باتوم و بازداشتگاه که در گفتوگو و توافق اجتماعی است. در اغلب کشورهای جهان، هنجارها را جامعه و فرهنگ عمومی تنظیم میکند، نه پلیس و گشت خیابانی.
بدن آدمها حریم خصوصی آنهاست. اگر کسی از آزادی دیگری ناراضی است، راهش گفتوگوی مدنی است و تجربه نشان داده که مداخله حکومتی راه به جایی نمیبرد. جمهوری اسلامی ایران درست در همین نقطه با بسیاری از کشورهای دنیا متفاوت است و نتیجه اینکه هنوز به آن بلوغ اجتماعی نرسیدهایم.
از زاویهای دیگر، چنین بحثهایی یادآور تناقض بزرگی است که در زندگی روزمره مردم دیده میشود. وقتی قیمت گوشت کیلویی به یک میلیون تومان نزدیک میشود، وقتی جوانان برای یافتن شغل یا یک آینده قابل پیشبینی ناامید میشوند، وقتی خانوادهها برای اجاره خانه زیر فشار خردکننده هستند، سخن گفتن از ناف نهتنها بیاهمیت که مضحک به نظر میرسد. درست مثل کسی که در آستانه فرو ریختن یک ساختمان بزرگ ایستاده و به جای هشدار درباره ستونهای در حال فروریختن، درباره رنگ دیوارهای طبقه سوم بحث میکند.
اگر صادق باشیم، جامعه ایران دیگر از این بحثها عبور کرده است. نسلهای جدید، چه باحجاب و چه بیحجاب، خواستار آزادی انتخاب هستند. آنها نمیخواهند سبک زندگیشان را حکومت تعیین کند. تکرار این نوع مواضع فقط شکاف میان مردم و حاکمیت را عمیقتر میکند.
مسئله کشور و بسیاری از مردم این نیست که علی مطهری واقعاً از دیدن «ناف بیرون» عصبانی میشود یا نمیشود. بلکه مسئله اصلی این است که چرا بخشی از سیاستمداران ما هنوز گمان میکنند مهمترین بحران جامعه همین است.
شاید اگر گوشهای از انرژی صرفشده برای کنترل ظاهر مردم، صرف بهبود اقتصاد، مبارزه با فساد یا حل بحرانهای زیستمحیطی میشد، امروز کشور در وضعیت بهتری بود.
واقعیت این است که جامعه با «ناف» نمیچرخد. جامعه با نان، آزادی، اعتماد و امید سرپا میماند. هر سیاستمداری که این واقعیت ساده را نبیند، دیر یا زود با ضربه واقعیت مواجه خواهد شد.
✍افشین امیرشاهی روزنامهنگار
@hooreechannel 🌹
علی مطهری، نماینده ادوار مجلس، در اظهار نظری تازه درباره حجاب گفته است:
«درست است که میگوییم سختگیری نباید باشد، ولی کسی که نافش را بیرون گذاشته، چه کسی باید جلویش را بگیرد؟»
در ابتدا شاید خیال کنیم این حرف یک شوخی است. اما چون از زبان یک سیاستمدار باسابقه بیرون آمده، ناچار باید جدی گرفت.
همین اول بگویم که این حرف آقای مطهری یک تصویر طنزآلود در ذهن ایجاد میکند. مثل این که بهزودی شاید شاهد راهاندازی «گشت ناف» باشیم. مأمورانی که وسط خیابان فردی را متوقف میکنند و میگویند: «ببخشید، چون نافتان پیدا بوده، مجبوریم ببریمتان.»
و البته این داستان میتواند جلوتر هم برود. مثلا نمایندگان مجلس بنشینند و فکر کنند که ناف چقدر بیرون باشد باید جریمه صورت پذیرد. مثلا یک انگشت بالای ناف فلان مقدار جریمه دارد و دو انگشت بالای ناف جریمهای سنگینتر.
اما از شوخی که بگذریم، زمانی که جامعه با بحرانهای بزرگ و واقعی مواجه است، پرداختن به چنین موضوعاتی نشان میدهد بخش مهمی از سیاستمداران ما از اولویتهای اصلی جامعه فاصله گرفتهاند.
امروز اگر پای صحبت هر کسی بنشینید ـ یک کارمند ساده باشد، یک استاد دانشگاه، مدیران و برخی مسئولان و هر کسی که در این کشور زندگی میکند_ اغلب از احتمال جنگ، افزایش سرسامآور قیمتها، اثرات بازگشت تحریمها و مکانیسم ماشه، بحران بیآبی و خاموشیهای گسترده میگویند. در واقع همه ما این روزها از آینده ایران نگران هستیم. در چنین فضایی صحبت کردن درباره «ناف» بیش از آنکه دغدغهای جدی باشد، شبیه بحرانسازی مصنوعی است.
این نوع اظهارنظرها معمولاً دو پیامد دارد. نخست این که مردم احساس میکنند سیاستمداران یا واقعیتها را نمیبینند یا خودشان را به ندیدن زدهاند.
دوم، جامعهای که نیازمند آرامش و گفتوگو است، بیشتر دچار تنش و عصبانیت میشود. همانطور که بسیاری گفتهاند، این نوع سخنان مثل ریختن بنزین بر آتش است.
موضوع پوشش و حجاب البته یک مسئله واقعی اجتماعی است، اما راهحلش نه در باتوم و بازداشتگاه که در گفتوگو و توافق اجتماعی است. در اغلب کشورهای جهان، هنجارها را جامعه و فرهنگ عمومی تنظیم میکند، نه پلیس و گشت خیابانی.
بدن آدمها حریم خصوصی آنهاست. اگر کسی از آزادی دیگری ناراضی است، راهش گفتوگوی مدنی است و تجربه نشان داده که مداخله حکومتی راه به جایی نمیبرد. جمهوری اسلامی ایران درست در همین نقطه با بسیاری از کشورهای دنیا متفاوت است و نتیجه اینکه هنوز به آن بلوغ اجتماعی نرسیدهایم.
از زاویهای دیگر، چنین بحثهایی یادآور تناقض بزرگی است که در زندگی روزمره مردم دیده میشود. وقتی قیمت گوشت کیلویی به یک میلیون تومان نزدیک میشود، وقتی جوانان برای یافتن شغل یا یک آینده قابل پیشبینی ناامید میشوند، وقتی خانوادهها برای اجاره خانه زیر فشار خردکننده هستند، سخن گفتن از ناف نهتنها بیاهمیت که مضحک به نظر میرسد. درست مثل کسی که در آستانه فرو ریختن یک ساختمان بزرگ ایستاده و به جای هشدار درباره ستونهای در حال فروریختن، درباره رنگ دیوارهای طبقه سوم بحث میکند.
اگر صادق باشیم، جامعه ایران دیگر از این بحثها عبور کرده است. نسلهای جدید، چه باحجاب و چه بیحجاب، خواستار آزادی انتخاب هستند. آنها نمیخواهند سبک زندگیشان را حکومت تعیین کند. تکرار این نوع مواضع فقط شکاف میان مردم و حاکمیت را عمیقتر میکند.
مسئله کشور و بسیاری از مردم این نیست که علی مطهری واقعاً از دیدن «ناف بیرون» عصبانی میشود یا نمیشود. بلکه مسئله اصلی این است که چرا بخشی از سیاستمداران ما هنوز گمان میکنند مهمترین بحران جامعه همین است.
شاید اگر گوشهای از انرژی صرفشده برای کنترل ظاهر مردم، صرف بهبود اقتصاد، مبارزه با فساد یا حل بحرانهای زیستمحیطی میشد، امروز کشور در وضعیت بهتری بود.
واقعیت این است که جامعه با «ناف» نمیچرخد. جامعه با نان، آزادی، اعتماد و امید سرپا میماند. هر سیاستمداری که این واقعیت ساده را نبیند، دیر یا زود با ضربه واقعیت مواجه خواهد شد.
✍افشین امیرشاهی روزنامهنگار
@hooreechannel 🌹
👍7
دست ندادن با نامحرم در شانگهای
در جریان اجلاس شانگهای (۱۱شهریور۱۴۰۴) با حضور رهبران ۲۰ کشور جهان، همسرنخست وزیر مالزی با رئیس جمهور چین دست نداد اما خود نخست وزیر مالزی با همسر رئیس جمهور چین دست داد و این شد سوژه رسانهها.
دکتر پزشکیان رئیس جمهور ایران هم با همسر رئیس جمهور چین دست نداد.
چون این دو مقام ایرانی و مالزیایی بخاطر تقید شرعی چنین رفتاری داشتهاند لازم است از همین منظر توضیح داده شود که:
بسیاری از فقها دست دادن زن نامحرم را در صورت داشتن دستکش بلامانع دانستهاند و آیت الله منتظری نیز در سال ۱۳۸۱ در پاسخ به استفتای یک دانشجوی ایرانی ساکن اروپا میگویند: اگر مصافحه در محیط و شرایطی، ضرورت عرفی داشته باشد و ترک آنها موجب وهن گردد با وجود ضرورت، این قبیل محرمات مقدماتی به مقدار ضرور حلال میشود مگر اینکه فساد اخلاقی را در پی داشته باشد(کتاب دیدگاهها، ج۱ ص ۵۷۲)
https://amontazeri.com/book/didgaha/volume-1/572
و لینک یک یادداشت تکمیلی
«مصافحه با نامحرم»؛ نوشته ای از حجة الاسلام والمسلمین احمد منتظری
https://amontazeri.com/sothers/2018-08-24-1331
✍عماد الدین باقی
@hooreechannel 🌹
در جریان اجلاس شانگهای (۱۱شهریور۱۴۰۴) با حضور رهبران ۲۰ کشور جهان، همسرنخست وزیر مالزی با رئیس جمهور چین دست نداد اما خود نخست وزیر مالزی با همسر رئیس جمهور چین دست داد و این شد سوژه رسانهها.
دکتر پزشکیان رئیس جمهور ایران هم با همسر رئیس جمهور چین دست نداد.
چون این دو مقام ایرانی و مالزیایی بخاطر تقید شرعی چنین رفتاری داشتهاند لازم است از همین منظر توضیح داده شود که:
بسیاری از فقها دست دادن زن نامحرم را در صورت داشتن دستکش بلامانع دانستهاند و آیت الله منتظری نیز در سال ۱۳۸۱ در پاسخ به استفتای یک دانشجوی ایرانی ساکن اروپا میگویند: اگر مصافحه در محیط و شرایطی، ضرورت عرفی داشته باشد و ترک آنها موجب وهن گردد با وجود ضرورت، این قبیل محرمات مقدماتی به مقدار ضرور حلال میشود مگر اینکه فساد اخلاقی را در پی داشته باشد(کتاب دیدگاهها، ج۱ ص ۵۷۲)
https://amontazeri.com/book/didgaha/volume-1/572
و لینک یک یادداشت تکمیلی
«مصافحه با نامحرم»؛ نوشته ای از حجة الاسلام والمسلمین احمد منتظری
https://amontazeri.com/sothers/2018-08-24-1331
✍عماد الدین باقی
@hooreechannel 🌹
👍4👎3❤1😭1
♻️مردم خسته از خویش و خسته از دگران
آوار شدن ۴۵ سال اخبار فرسودگی و بازتولید تحجر ، نه تنها نفسی برای کسی باقی نگذاشته بلکه نفس جامعه را هم بریده ؛
دیگر نه زندان رفتن اکبرنژاد ها اهمیتی دارد و نه در زندان ماندن تاج زاده ها ؛
دیگر نه تئوری اندیشمندان و تحلیل گران افاقه می کند و نه صدای بی قدرتان ؛
نه سوختن جنگل و مراتع دل مردم را به درد می آورد و نه به تاراج رفتن منابع آبی ؛
این روزها که قیمت کالاهای اساسی و مایحتاج مردم ساعتی بالا می رود عدهای را در تهیه اقلام ضروری به تقلا و حرص و طمع وا می دارد وبسیاری را نیز در حسرت تماشا ؛
هفته گذشته هفته همدان بود دو روز در این هفته به کنسرت دو تن از خوانده های مطرح کشور اختصاص یافته بود.
جمعیتی دور از انتظار در میدان مرکزی شهر برای شادی و سرور گردهم آمده بودند در دهه های اخیر این همه جمعیت یکجا ندیده بودم جز مراسم عاشورا ؛
مردم خسته از دانستن خسته از فهمیدن و خسته از فرار از دیروز به شادی های خیابانی و خانوادگی پناه می برند.
مردم ناامید از امروز پیوسته در اندیشه فرار از حال و روز خویش اند.
گاهی یک کشیده از خود می خورند و گاهی یک کشیده از حکومت ، تلو تلو خوران این سوی و آنسوی می روند. گیج گیجند. همچون بوکسری که مدام مشت می خورد و از این سوی رینگ به آنسوی رینگ پرت می شود.
امروز در شرایطی هستیم که هیچ چیز دل مردم را خوش نمی کند تنها امیدواری آنها فرار از وضعیت کنونی است.
می توان گفت امیدها ناامید و خود را به دست تقدیر سپرده اند.
ما می کوشیم که مردم امیدوار باشند ،کشورشان را دوست بدارند، خود را دوست بدارند، فرزندانشان را دوست بدارند.
ما می کوشیم...
اما واقع امر آنست که ایران مظلوم تر از همیشه در اولویت آخر قرار دارد.
رفتار و سکنات مردم پر واضح است که دوست دارند پرت شوند در عالم دیگر ،
مردم از خود خسته اند از حوادث و اتفاقاتی که انتظار داشتند اوضاع را تغییر دهد اما نداد، خسته اند.
مردم از اینکه دستشان توی جیب یکدیگر است خسته اند.
مردم از اینکه خود را در آینه ارکان حاکمیت بیشتر از بیش روشن و آشکار می بینند خسته و افسرده اند.
می ترسم غمباد گرفته باشند می ترسم بجای فوران کردن دست به خودکشی بزنند.
چهارتا کنسرت در میادین شهرها شاید ساعاتی ارتباط با دنیای پرتلاطم را قطع کند اما بختک ناامیدی و لبخندهای مصنوعی غم هیچ انگاشته شدن را نمی کاهد.
تهدیدات همه جانبه در سایه ندانم کاری حاکمیت در تلنبار کردن بحرانها و آوار شدن آنها عفونت را تشدید و جامعه را به کما برده است بی حسی موضعی که نه ، بی هوشی مفرط بوی اغما می دهد.
جامعه به شوک نیاز دارد
شوک حاصل از فعالیت درونی و یا شوک حاصل از اقدام بیرونی ؛
مردم به خودی خود نمی توانند خود را بازیابی کنند.
شوک حاصل از تصمیم حاکمیت شاید بتواند آنرا از مرگ حتمی نجات دهد.
مملکت ملا حسین قلی خانی را به طبیبی حاذق با دستیارانی مجرب در زمانی کوتاه نیاز است.
خود از اینکه بخواهم موج ناامیدی را به جامعه تزریق کنم گناهکار می دانم. اما چه می شود کرد، گاهی ما که سلولهایمان را با امید و طراوت و نشاط آبیاری کرده ایم ناچار به تلنگر هستیم و هشدار ؛
✍ح_درویشی
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
آوار شدن ۴۵ سال اخبار فرسودگی و بازتولید تحجر ، نه تنها نفسی برای کسی باقی نگذاشته بلکه نفس جامعه را هم بریده ؛
دیگر نه زندان رفتن اکبرنژاد ها اهمیتی دارد و نه در زندان ماندن تاج زاده ها ؛
دیگر نه تئوری اندیشمندان و تحلیل گران افاقه می کند و نه صدای بی قدرتان ؛
نه سوختن جنگل و مراتع دل مردم را به درد می آورد و نه به تاراج رفتن منابع آبی ؛
این روزها که قیمت کالاهای اساسی و مایحتاج مردم ساعتی بالا می رود عدهای را در تهیه اقلام ضروری به تقلا و حرص و طمع وا می دارد وبسیاری را نیز در حسرت تماشا ؛
هفته گذشته هفته همدان بود دو روز در این هفته به کنسرت دو تن از خوانده های مطرح کشور اختصاص یافته بود.
جمعیتی دور از انتظار در میدان مرکزی شهر برای شادی و سرور گردهم آمده بودند در دهه های اخیر این همه جمعیت یکجا ندیده بودم جز مراسم عاشورا ؛
مردم خسته از دانستن خسته از فهمیدن و خسته از فرار از دیروز به شادی های خیابانی و خانوادگی پناه می برند.
مردم ناامید از امروز پیوسته در اندیشه فرار از حال و روز خویش اند.
گاهی یک کشیده از خود می خورند و گاهی یک کشیده از حکومت ، تلو تلو خوران این سوی و آنسوی می روند. گیج گیجند. همچون بوکسری که مدام مشت می خورد و از این سوی رینگ به آنسوی رینگ پرت می شود.
امروز در شرایطی هستیم که هیچ چیز دل مردم را خوش نمی کند تنها امیدواری آنها فرار از وضعیت کنونی است.
می توان گفت امیدها ناامید و خود را به دست تقدیر سپرده اند.
ما می کوشیم که مردم امیدوار باشند ،کشورشان را دوست بدارند، خود را دوست بدارند، فرزندانشان را دوست بدارند.
ما می کوشیم...
اما واقع امر آنست که ایران مظلوم تر از همیشه در اولویت آخر قرار دارد.
رفتار و سکنات مردم پر واضح است که دوست دارند پرت شوند در عالم دیگر ،
مردم از خود خسته اند از حوادث و اتفاقاتی که انتظار داشتند اوضاع را تغییر دهد اما نداد، خسته اند.
مردم از اینکه دستشان توی جیب یکدیگر است خسته اند.
مردم از اینکه خود را در آینه ارکان حاکمیت بیشتر از بیش روشن و آشکار می بینند خسته و افسرده اند.
می ترسم غمباد گرفته باشند می ترسم بجای فوران کردن دست به خودکشی بزنند.
چهارتا کنسرت در میادین شهرها شاید ساعاتی ارتباط با دنیای پرتلاطم را قطع کند اما بختک ناامیدی و لبخندهای مصنوعی غم هیچ انگاشته شدن را نمی کاهد.
تهدیدات همه جانبه در سایه ندانم کاری حاکمیت در تلنبار کردن بحرانها و آوار شدن آنها عفونت را تشدید و جامعه را به کما برده است بی حسی موضعی که نه ، بی هوشی مفرط بوی اغما می دهد.
جامعه به شوک نیاز دارد
شوک حاصل از فعالیت درونی و یا شوک حاصل از اقدام بیرونی ؛
مردم به خودی خود نمی توانند خود را بازیابی کنند.
شوک حاصل از تصمیم حاکمیت شاید بتواند آنرا از مرگ حتمی نجات دهد.
مملکت ملا حسین قلی خانی را به طبیبی حاذق با دستیارانی مجرب در زمانی کوتاه نیاز است.
خود از اینکه بخواهم موج ناامیدی را به جامعه تزریق کنم گناهکار می دانم. اما چه می شود کرد، گاهی ما که سلولهایمان را با امید و طراوت و نشاط آبیاری کرده ایم ناچار به تلنگر هستیم و هشدار ؛
✍ح_درویشی
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
❤3👍2
اندر برکات و مواهب اجرا نشدن قانون بحران ساز تحمیل حجاب اجباری
چند هفته ای است هیچ بگیر و ببندی در مساله حجاب وجود ندارد ….الحمدالله …همین درست است ..
خانم های محجبه مانند گذشته با سلیقه خودشان حجاب می کنند و انانکه اهل کشف حجاب و ازادی پوشش هستند هم مطابق میل خود در فضای عمومی حاضر می شوند.
بسیاری از خانمها هم به جهت سنی شرعا حکم وجوب حجاب شامل آنها نمی شود.
اقلیت بسیار بسیار معدودی هم در پوشش خلاف عرف عمل می کنند که با آنها نیز نباید برخورد سخت داشت و مسوولیت راهنمایی آنها بر عهده خانواده دوستان شان است نه پلیس و بسیج و نیروهای خودسر اجتماعی.
نکته مهمی که می خواهم بگویم اینکه با وجود رفع محدودیتها که ظاهرا بخاطر شرایط پساجنگ و برای حفظ انسجام ملی است در شکل شهر با زمانی که گشت های ارشاد بگیر و ببند می کردند و بحران ۱۴۰۱ نتیجه آن بود هیچ تغییری حاصل نشده و این یعنی این همه هزینه و بودجه و بحران و درگیری و جنجال بر سر حجاب کاملا بی نتیجه و بی اثر بوده و این جامعه است که راه خود را می رود و حکومت عاقل هیچ وقت رو در روی جامعه قرار نمی گیرد و از خواست اکثریت تبعیت می کند.
اگر این روند منطقی ادامه یابد جامعه به صداقت و اخلاص بیشتری می رسد و نقاب ها خواهد افتاد و هر کس هر طور که می اندیشد و باور دارد در جامعه ظاهر می شود و افراد از ارزشهای خود صادقانه تر پاسداری خواهند کرد.
تعامل های فرهنگی و انسانی افزایش می یابد و تعادل و میانه روی هم جریان غالب خواهد شد.
جامعه خود را تنظیم و رگلاژ می کند و حکومت هم وقت و انرژی و توان محدود خود را متوجه کارهایی خواهد کرد که در آنها صلاحیت و وظیفه دارد مانند تامین آب و برق و گاز و امنیت و نظم عمومی و ….و بیهوده با ماجراجویی در حریم فردی و خصوصی و بین فردی شهروندان دخالت نخواهد کرد.
✍امیر دبیری مهر
@hooreechannel 🌹
چند هفته ای است هیچ بگیر و ببندی در مساله حجاب وجود ندارد ….الحمدالله …همین درست است ..
خانم های محجبه مانند گذشته با سلیقه خودشان حجاب می کنند و انانکه اهل کشف حجاب و ازادی پوشش هستند هم مطابق میل خود در فضای عمومی حاضر می شوند.
بسیاری از خانمها هم به جهت سنی شرعا حکم وجوب حجاب شامل آنها نمی شود.
اقلیت بسیار بسیار معدودی هم در پوشش خلاف عرف عمل می کنند که با آنها نیز نباید برخورد سخت داشت و مسوولیت راهنمایی آنها بر عهده خانواده دوستان شان است نه پلیس و بسیج و نیروهای خودسر اجتماعی.
نکته مهمی که می خواهم بگویم اینکه با وجود رفع محدودیتها که ظاهرا بخاطر شرایط پساجنگ و برای حفظ انسجام ملی است در شکل شهر با زمانی که گشت های ارشاد بگیر و ببند می کردند و بحران ۱۴۰۱ نتیجه آن بود هیچ تغییری حاصل نشده و این یعنی این همه هزینه و بودجه و بحران و درگیری و جنجال بر سر حجاب کاملا بی نتیجه و بی اثر بوده و این جامعه است که راه خود را می رود و حکومت عاقل هیچ وقت رو در روی جامعه قرار نمی گیرد و از خواست اکثریت تبعیت می کند.
اگر این روند منطقی ادامه یابد جامعه به صداقت و اخلاص بیشتری می رسد و نقاب ها خواهد افتاد و هر کس هر طور که می اندیشد و باور دارد در جامعه ظاهر می شود و افراد از ارزشهای خود صادقانه تر پاسداری خواهند کرد.
تعامل های فرهنگی و انسانی افزایش می یابد و تعادل و میانه روی هم جریان غالب خواهد شد.
جامعه خود را تنظیم و رگلاژ می کند و حکومت هم وقت و انرژی و توان محدود خود را متوجه کارهایی خواهد کرد که در آنها صلاحیت و وظیفه دارد مانند تامین آب و برق و گاز و امنیت و نظم عمومی و ….و بیهوده با ماجراجویی در حریم فردی و خصوصی و بین فردی شهروندان دخالت نخواهد کرد.
✍امیر دبیری مهر
@hooreechannel 🌹
👍5❤2😭1
جواز کنسرت!! علی رؤوس الأشهاد!!
اولا خودِ واژه کنسرت به تنهایی واجد هزار معصیت و هزار استغفرالله است؛ پس ابتدا فکری به حال خود واژه کنید تا شنیده شدنش توسط شماری قلیلاً معدودا!!!، آنان را نگران لرزش عرش نکند.
ثانیاً فرض که از گناه خودِ واژه و نیز از گناه برگزاریِ ولو پنهان و از نمایش ولو مخفی آلات لهو و لعب در سالنی محصور بگذرند اما دیگر وامصیبتا از نمایش خیابانی و میدانیِ آن در حضور صدها هزار تماشاچی!!!: کنسرت!!! در ملأعام!!! برپا شود خوانندگان بخوانند!!! نوازندگان آشکارا بنوازند!!! تماشاچیان کف بزنند!!!
مگر نمیدانید آن جمعیتِ قلیلاً معدودا و کمتر از نیم درصد، با موسیقی و شطرنج از سر ناچاری کنار آمدند اما "کنسرت"!! (چه در خلوت و سالنی محصور و چه) به ویژه در محیطی باز و در برابر هزاران چشم و دیده، اعظم الکبائر است و حالا حالاها کنار آمدنی نیست.
معاون هنری آیا نمیداند اولیای امور چه بیمهای کهنه و موهومی دارند و به همان خاطر است که به عنوان نمونه بر درِ ورزشگاههای داخل شهرها (برای مسابقات فوتبال) قفل زدهاند و هر چه استادیوم فوتبال میسازند با کیلومترها فاصله از شهرها میسازند تا نکند چه و چه شود!
پس هرگاه بر بیمهای کوچکتر غلبه کردند و از جمله مجوز برگزاری مسابقه فوتبال در ورزشگاه شیرودی/امجدیه که در قلب تهران (یعنی بهترین نقطه) واقع شده صادر شد آنگاه سراغ تابوهای بزرگتر و رفع دیگر بیم و واهمههای بزرگتر همچو برپایی کنسرتِ خیابانی روید.
البته کار نشد ندارد و چون از نیّت پاک درخواستکننده و جسارت ستودنی مجوّزدهنده باخبریم، آرزو میکنیم اقدام آنها (که به دلایل بالا با مانع روبرو شده) به زودی به بار نشیند و شهرها یکی پس از دیگری رنگ شادی به خود گیرد و گوی سبقت را در شادی آفرینی از امجدیهها بگیرند.
و صد البته باید خیلی پیشتر از کنسرت ،که چندان هم بومی نیست ولی مقبولیت یافته، سراغ برپایی گسترده و مکرر جشنها و جشنوارههای بومی و فصلی و میوهای مناطق مختلف کشور رفت و آنها را در نه فقط در گوشه و کنار کشور (که در حال انجام است) بلکه در میادین بزرگ شهرها برپا کرد تا جشن و پایکوبی دستهجمعی و در سطح ملی به جان و به کام مردم و حکمرانان نشیند.
گفتنی است تاکنون بارها در همین کانال یادداشتهایی در جواز شرعی موسیقی و خوانندگی زنان منتشر کردهام که میتوان مراجعه کرد.
✍امیر ترکاشوند
https://t.me/baznegari/1613
@hooreechannel 🌹
اولا خودِ واژه کنسرت به تنهایی واجد هزار معصیت و هزار استغفرالله است؛ پس ابتدا فکری به حال خود واژه کنید تا شنیده شدنش توسط شماری قلیلاً معدودا!!!، آنان را نگران لرزش عرش نکند.
ثانیاً فرض که از گناه خودِ واژه و نیز از گناه برگزاریِ ولو پنهان و از نمایش ولو مخفی آلات لهو و لعب در سالنی محصور بگذرند اما دیگر وامصیبتا از نمایش خیابانی و میدانیِ آن در حضور صدها هزار تماشاچی!!!: کنسرت!!! در ملأعام!!! برپا شود خوانندگان بخوانند!!! نوازندگان آشکارا بنوازند!!! تماشاچیان کف بزنند!!!
مگر نمیدانید آن جمعیتِ قلیلاً معدودا و کمتر از نیم درصد، با موسیقی و شطرنج از سر ناچاری کنار آمدند اما "کنسرت"!! (چه در خلوت و سالنی محصور و چه) به ویژه در محیطی باز و در برابر هزاران چشم و دیده، اعظم الکبائر است و حالا حالاها کنار آمدنی نیست.
معاون هنری آیا نمیداند اولیای امور چه بیمهای کهنه و موهومی دارند و به همان خاطر است که به عنوان نمونه بر درِ ورزشگاههای داخل شهرها (برای مسابقات فوتبال) قفل زدهاند و هر چه استادیوم فوتبال میسازند با کیلومترها فاصله از شهرها میسازند تا نکند چه و چه شود!
پس هرگاه بر بیمهای کوچکتر غلبه کردند و از جمله مجوز برگزاری مسابقه فوتبال در ورزشگاه شیرودی/امجدیه که در قلب تهران (یعنی بهترین نقطه) واقع شده صادر شد آنگاه سراغ تابوهای بزرگتر و رفع دیگر بیم و واهمههای بزرگتر همچو برپایی کنسرتِ خیابانی روید.
البته کار نشد ندارد و چون از نیّت پاک درخواستکننده و جسارت ستودنی مجوّزدهنده باخبریم، آرزو میکنیم اقدام آنها (که به دلایل بالا با مانع روبرو شده) به زودی به بار نشیند و شهرها یکی پس از دیگری رنگ شادی به خود گیرد و گوی سبقت را در شادی آفرینی از امجدیهها بگیرند.
و صد البته باید خیلی پیشتر از کنسرت ،که چندان هم بومی نیست ولی مقبولیت یافته، سراغ برپایی گسترده و مکرر جشنها و جشنوارههای بومی و فصلی و میوهای مناطق مختلف کشور رفت و آنها را در نه فقط در گوشه و کنار کشور (که در حال انجام است) بلکه در میادین بزرگ شهرها برپا کرد تا جشن و پایکوبی دستهجمعی و در سطح ملی به جان و به کام مردم و حکمرانان نشیند.
گفتنی است تاکنون بارها در همین کانال یادداشتهایی در جواز شرعی موسیقی و خوانندگی زنان منتشر کردهام که میتوان مراجعه کرد.
✍امیر ترکاشوند
https://t.me/baznegari/1613
@hooreechannel 🌹
Telegram
کانال بازنگری | ترکاشوند
جواز کنسرت!! علی رؤوس الأشهاد!!
امیر ترکاشوند، ۱۴۰۴/۰۶/۱۳
اولا خودِ واژه کنسرت به تنهایی واجد هزار معصیت و هزار استغفرالله است؛ پس ابتدا فکری به حال خود واژه کنید تا شنیده شدنش توسط شماری قلیلاً معدودا!!!، آنان را نگران لرزش عرش نکند.
ثانیاً فرض که از…
امیر ترکاشوند، ۱۴۰۴/۰۶/۱۳
اولا خودِ واژه کنسرت به تنهایی واجد هزار معصیت و هزار استغفرالله است؛ پس ابتدا فکری به حال خود واژه کنید تا شنیده شدنش توسط شماری قلیلاً معدودا!!!، آنان را نگران لرزش عرش نکند.
ثانیاً فرض که از…
👍2
🖊 چرا نمیشود با حامیان ظلم بحث منطقی کرد؟
وقتی حکومت هیتلر مشغول نسلکشی فجیع ۶ میلیون یهودی در سراسر اروپا بود، نه تنها یک نفر آلمانی به این موضوع معترض نبود بلکه از این اقدامات حمایت هم میکردند! نکته جالب اینکه در آن برهه زمانی، بحث منطقی با مردم آلمان اصلآ جواب نمیداد و اکثر آنها این جنایتها را برای سعادت مردم آلمان و حتی مردم جهان توجیه میکردند.
"هانا آرنت" در کتاب "توتالیتاریسم" میگوید: انتظار بحث منطقی با حامیان حاکم ظالم هرگز جواب نمیدهد. بهخاطر اینکه به واسطه "ایدئولوژی" دو چیز در آنها مُرده:
۱) خودانگیختگی
۲) خصایص انسانی
وقتی خودانگیختگی از بین میرود، آن بخش از مغز که مسئول "تفکر انتقادی" است، انگار خاموش میشود. وقتی قابلیت تفکر نقادانه از بین میرود، فرد نمیتواند بر اساس ارزشهای اخلاقی و انسانی درونزای خودش اتفاقات را بسنجد. در واقع ترازوی ذهنی این آدمها، فقط با ایدئولوژی حکومت، خوب و بد را میسنجد.
در جنگجهانی دوم دستگاه تبلیغاتی آلمان به مردم تلقین کرده بود که یهودیان عامل بدبختی آلمان و جهان هستند. ذهن مردم آلمان هیچوقت نمیپرسید که نسلکشی یهودیان، انسانی است یا نه. چون ترازوی ذهنیشان این طور میسنجید که آنها موجودات پلیدی هستند که باید نابود شوند.
وقتی خصایص انسانی از بین میرود، آدم برای انجام هر کاری که همجهت با ایدئولوژی حکومت باشد، آمادهست؛ بدون اینکه فکر کند آن کار چقدر اخلاقی و انسانی ست. یهودیها زندهزنده داخل کورهها سوزانده میشدند ولی هیچکس اعتراضی نداشت. ولی غیر از آلمانیهای آن دوره، احتمالا همگان در طول تاریخ قضاوتشان این است که این اتفاق چقدر نفرتانگیز و غمانگیز است.
ایدئولوژی، انسانیت را از آدمها سلب کرده بود. ذهن آلمانیها این شکلی شده بود: موقع قضاوت در باره هر اتفاقی، تفکر و احساسشان تعطیل میشد و قضاوت ایدئولوژی حاکمیت، جانشین میشد. گرایش ایدئولوژی حاکمیت، تعیین میکرد که کدام اقدام خوب و زیباست و کدام اقدام نفرتانگیز و زشت.
ایدئولوژی، "انسانیت" و "اخلاق" آلمانیها را به خدمت "ماکیاولیسم" در آورده بود. برای آلمانیهای دوره نازی هر وسیلهای که باعث رسیدن به "هدف" مورد نظر حکومت بود، موجه، بدیهی، مجاز و مشروع بود.
✍️ هانا آرنت کتاب توتالیتاریسم
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
وقتی حکومت هیتلر مشغول نسلکشی فجیع ۶ میلیون یهودی در سراسر اروپا بود، نه تنها یک نفر آلمانی به این موضوع معترض نبود بلکه از این اقدامات حمایت هم میکردند! نکته جالب اینکه در آن برهه زمانی، بحث منطقی با مردم آلمان اصلآ جواب نمیداد و اکثر آنها این جنایتها را برای سعادت مردم آلمان و حتی مردم جهان توجیه میکردند.
"هانا آرنت" در کتاب "توتالیتاریسم" میگوید: انتظار بحث منطقی با حامیان حاکم ظالم هرگز جواب نمیدهد. بهخاطر اینکه به واسطه "ایدئولوژی" دو چیز در آنها مُرده:
۱) خودانگیختگی
۲) خصایص انسانی
وقتی خودانگیختگی از بین میرود، آن بخش از مغز که مسئول "تفکر انتقادی" است، انگار خاموش میشود. وقتی قابلیت تفکر نقادانه از بین میرود، فرد نمیتواند بر اساس ارزشهای اخلاقی و انسانی درونزای خودش اتفاقات را بسنجد. در واقع ترازوی ذهنی این آدمها، فقط با ایدئولوژی حکومت، خوب و بد را میسنجد.
در جنگجهانی دوم دستگاه تبلیغاتی آلمان به مردم تلقین کرده بود که یهودیان عامل بدبختی آلمان و جهان هستند. ذهن مردم آلمان هیچوقت نمیپرسید که نسلکشی یهودیان، انسانی است یا نه. چون ترازوی ذهنیشان این طور میسنجید که آنها موجودات پلیدی هستند که باید نابود شوند.
وقتی خصایص انسانی از بین میرود، آدم برای انجام هر کاری که همجهت با ایدئولوژی حکومت باشد، آمادهست؛ بدون اینکه فکر کند آن کار چقدر اخلاقی و انسانی ست. یهودیها زندهزنده داخل کورهها سوزانده میشدند ولی هیچکس اعتراضی نداشت. ولی غیر از آلمانیهای آن دوره، احتمالا همگان در طول تاریخ قضاوتشان این است که این اتفاق چقدر نفرتانگیز و غمانگیز است.
ایدئولوژی، انسانیت را از آدمها سلب کرده بود. ذهن آلمانیها این شکلی شده بود: موقع قضاوت در باره هر اتفاقی، تفکر و احساسشان تعطیل میشد و قضاوت ایدئولوژی حاکمیت، جانشین میشد. گرایش ایدئولوژی حاکمیت، تعیین میکرد که کدام اقدام خوب و زیباست و کدام اقدام نفرتانگیز و زشت.
ایدئولوژی، "انسانیت" و "اخلاق" آلمانیها را به خدمت "ماکیاولیسم" در آورده بود. برای آلمانیهای دوره نازی هر وسیلهای که باعث رسیدن به "هدف" مورد نظر حکومت بود، موجه، بدیهی، مجاز و مشروع بود.
✍️ هانا آرنت کتاب توتالیتاریسم
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
👍8❤1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥زنان در سیاست؛ از وعدهها تا واقعیت
▫️حضور زنان در سیاست رشد کرده اما هنوز با برابری فاصله دارد. در کشورهای توسعه یافته سهم زنان در پارلمانها به ۳۴ درصد رسیده، در شمال اروپا نزدیک به ۴۵ درصد است و امارات با سهمیه قانونی به ۵۰ درصد رسیده است.
▫️در مقابل، لبنان تنها ۶.۳ درصد و ایران ۴.۹ درصذ کرسیها را به زنان دادهاند. وعده ۳۰ درصد دولت روحانی نیز هرگز در سطوح عالی محقق نشد. زنان ایرانی همچنان با سقف شیشهای، تبعیض حقوقی و نگاه مردانه مواجهاند؛ تا زمانی که اصلاحات ساختاری جدی صورت نگیرد، برابری بیشتر یک شعار باقی میماند تا یک واقعیت.
✍ریحانه جولایی
@WomenDemands
@hooreechannel 🌹
▫️حضور زنان در سیاست رشد کرده اما هنوز با برابری فاصله دارد. در کشورهای توسعه یافته سهم زنان در پارلمانها به ۳۴ درصد رسیده، در شمال اروپا نزدیک به ۴۵ درصد است و امارات با سهمیه قانونی به ۵۰ درصد رسیده است.
▫️در مقابل، لبنان تنها ۶.۳ درصد و ایران ۴.۹ درصذ کرسیها را به زنان دادهاند. وعده ۳۰ درصد دولت روحانی نیز هرگز در سطوح عالی محقق نشد. زنان ایرانی همچنان با سقف شیشهای، تبعیض حقوقی و نگاه مردانه مواجهاند؛ تا زمانی که اصلاحات ساختاری جدی صورت نگیرد، برابری بیشتر یک شعار باقی میماند تا یک واقعیت.
✍ریحانه جولایی
@WomenDemands
@hooreechannel 🌹
❤1👍1
طرز صحیح انتقاد کردن از همسر
1- تو جمع ازش قدردانی کن و توی خلوتتون انتقاد،این یه قانون!
2- قبل از اینکه انتقاد کنی چندتا نکته مثبت بهش بگو مثلا عزیزم تو سفری که رفتیم خیلی رفتار خوبی داشتی ولی احساس نمیکنی توی شوخی با فلانی زیاده روی کردی؟
3- کلی گویی نکن و ... مشخص و واضح انتقاد کن؛مثلا نگو آدم دروغگویی هستی بجاش بگو از اینکه دیشب فلان قضیه رو جور دیگه بهم گفتی ناراحتم.
4- جملاتت رو با عبارت "من" شروع کن؛مثلا نگو تو من رو اولويت قرار نمیدی بجاش بگو من احساس میکنم در فلان موقعیت منو اولويت قرار ندادی.
5- در فرایند انتقاد کردن از کلمات همیشه و هیچوقت استفاده نکن.
6- به جای اینکه به شریک عاطفیت بگی چیکار نکنه،بگو که چیکار کنه!نگو سرت رو از گوشیت دربیار به جاش بگو میشه بهم توجه بیشتری داشته باشی؟
7- در آخر قبل از انتقاد کردن یادتون باشه هدف شما اینه دلخوریتون رو بیان کنید طوری که شریک عاطفیتون عصبانی یا ناراحت نشه و خودش رو اصلاح کنه.
اگه با کلامت اونو به حالت دفاعی دربیاری احتمالا به نتیجه دلخواه نمیرسی.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
1- تو جمع ازش قدردانی کن و توی خلوتتون انتقاد،این یه قانون!
2- قبل از اینکه انتقاد کنی چندتا نکته مثبت بهش بگو مثلا عزیزم تو سفری که رفتیم خیلی رفتار خوبی داشتی ولی احساس نمیکنی توی شوخی با فلانی زیاده روی کردی؟
3- کلی گویی نکن و ... مشخص و واضح انتقاد کن؛مثلا نگو آدم دروغگویی هستی بجاش بگو از اینکه دیشب فلان قضیه رو جور دیگه بهم گفتی ناراحتم.
4- جملاتت رو با عبارت "من" شروع کن؛مثلا نگو تو من رو اولويت قرار نمیدی بجاش بگو من احساس میکنم در فلان موقعیت منو اولويت قرار ندادی.
5- در فرایند انتقاد کردن از کلمات همیشه و هیچوقت استفاده نکن.
6- به جای اینکه به شریک عاطفیت بگی چیکار نکنه،بگو که چیکار کنه!نگو سرت رو از گوشیت دربیار به جاش بگو میشه بهم توجه بیشتری داشته باشی؟
7- در آخر قبل از انتقاد کردن یادتون باشه هدف شما اینه دلخوریتون رو بیان کنید طوری که شریک عاطفیتون عصبانی یا ناراحت نشه و خودش رو اصلاح کنه.
اگه با کلامت اونو به حالت دفاعی دربیاری احتمالا به نتیجه دلخواه نمیرسی.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍10❤2
♻️برباد رفته؛
برای عمر بر باد رفته غصه بخوریم یا برای نجات باقی عمر تلاش کنیم؟
مقدمه: عدهای معتقدند که پیش از انقلاب ۵۷، فریب یک دروغ بزرگ را خوردند و عمرشان برباد رفت، عدهای دیگر میگویند در طول جریان انقلاب و عدهی دیگری میگویند در زمان رای به ج.ا. و عدهای میگویند در جریان تصویب قانون اساسی و عدهی دیگری میگویند در دوران جنگ ایران با عراق و بعضی میگویند در دوران سازندگی و... ؛ اما اگر چه زمان فریب و فریبکاران مهم هستند؛ ولی مهم تر از آن آگاهی یافتن و انتخاب و تصمیمات ما برای بقیهی عمر است.
✅ یکم: نباید در مورد عمر بربادرفتهی افراد و چگونگی فریب خوردنشان و زمان آن، قضاوت کرد؛ اما باید مطالبهی تقاص فریبکارانی که عمر یک ملت را بر باد دادند، را داشت؛
✅ دوم: اگر ملتی احساس تحقیر شدن و فریب خوردن را دارد، نباید او را سرزنش کرد چرا که فریبکاران از وسائل و ابزار و ایدئولوژی نیز برای فریب او استفاده کردند و او در معرض بمباران اطلاعات ناصحیح و تحریف تارخ قرار داشت؛ ولی حالا میشود از او خواست که دیگر فریب نخورد و به #نهضت_بیداری بپیوندد.
به اعتقاد این کنشگر مدنی:
1⃣ به نظر میرسد که ملت حق دارد به ازای عمر بر باد رفته، مطالبهی #صلح، #آزادی، برابری، مذاکرهی عزتمندانه و رفع تنش با همهی دنیا و #رفع_حصر و رفع محدودیتهای زنان و برگزاری کنسرت آقای #همایون_شجریان در میدان آزادی را داشته و لااقل کمی شادی و نشاط را حس کند؛
2⃣ به نظر میرسد که ملت حق دارد به ازای عمر بر باد رفته، مطالبهی زندگی، رفاه، آسایش، شادی، نشاط، امنیت و تأمین زندگی نسل های بعد را داشته باشد؛
3⃣ به نظر می رسد که ملت حق دارد به ازای عمر بر باد رفته، آزادانه بگوید که هرکسی که خارج از انتخاب اکثریت در این کشور، حکم میراند و قانون وضع میکند و اجرا میکند و تصمیم میگیرد و فرمان میراند را قبول ندارد؛
4⃣ به نظر میرسد که ملت حق دارد به ازای عمر بر باد رفته، با عقل و منطق و بر اساس منافع ملی، بگوید که دشمن کیست و چگونه باید با دشمن مواجه شد و خودشان ادامهی دشمنی تا جنگ و یا قطع دشمنی و صلح را انتخاب کنند.
فراموش نمی کنیم که ج.ا یک زندگی به مردم ایران بدهکار است.
به خاطر داشته باشیم که اگر فکر میکنیم که عمرمان بر باد رفته، حق نداریم برای بقیهی عمر، بی تفاوت و منفعل باشیم. باید و باید برای زندگی جنگید.
توجه، توجه: خطر احساس فریب خورده بودن و خطر خودتحقیری، جدی است و حاکمیت باید برای بقای ملک و ملت، قدرت را به صورت مسالمت آمیز به مردم واگذار کند و اجازه ندهد که بی تفاوتی مردم باعث طمع بیگانگان و دشمنان به این کشور اهورایی شود.
پاینده باد ایرانِ آزاد، آباد، شاد و متحد. پاینده باد مردمِ همیشه قهرمانِ ایران.
✍رضا رضایی
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
برای عمر بر باد رفته غصه بخوریم یا برای نجات باقی عمر تلاش کنیم؟
مقدمه: عدهای معتقدند که پیش از انقلاب ۵۷، فریب یک دروغ بزرگ را خوردند و عمرشان برباد رفت، عدهای دیگر میگویند در طول جریان انقلاب و عدهی دیگری میگویند در زمان رای به ج.ا. و عدهای میگویند در جریان تصویب قانون اساسی و عدهی دیگری میگویند در دوران جنگ ایران با عراق و بعضی میگویند در دوران سازندگی و... ؛ اما اگر چه زمان فریب و فریبکاران مهم هستند؛ ولی مهم تر از آن آگاهی یافتن و انتخاب و تصمیمات ما برای بقیهی عمر است.
✅ یکم: نباید در مورد عمر بربادرفتهی افراد و چگونگی فریب خوردنشان و زمان آن، قضاوت کرد؛ اما باید مطالبهی تقاص فریبکارانی که عمر یک ملت را بر باد دادند، را داشت؛
✅ دوم: اگر ملتی احساس تحقیر شدن و فریب خوردن را دارد، نباید او را سرزنش کرد چرا که فریبکاران از وسائل و ابزار و ایدئولوژی نیز برای فریب او استفاده کردند و او در معرض بمباران اطلاعات ناصحیح و تحریف تارخ قرار داشت؛ ولی حالا میشود از او خواست که دیگر فریب نخورد و به #نهضت_بیداری بپیوندد.
به اعتقاد این کنشگر مدنی:
1⃣ به نظر میرسد که ملت حق دارد به ازای عمر بر باد رفته، مطالبهی #صلح، #آزادی، برابری، مذاکرهی عزتمندانه و رفع تنش با همهی دنیا و #رفع_حصر و رفع محدودیتهای زنان و برگزاری کنسرت آقای #همایون_شجریان در میدان آزادی را داشته و لااقل کمی شادی و نشاط را حس کند؛
2⃣ به نظر میرسد که ملت حق دارد به ازای عمر بر باد رفته، مطالبهی زندگی، رفاه، آسایش، شادی، نشاط، امنیت و تأمین زندگی نسل های بعد را داشته باشد؛
3⃣ به نظر می رسد که ملت حق دارد به ازای عمر بر باد رفته، آزادانه بگوید که هرکسی که خارج از انتخاب اکثریت در این کشور، حکم میراند و قانون وضع میکند و اجرا میکند و تصمیم میگیرد و فرمان میراند را قبول ندارد؛
4⃣ به نظر میرسد که ملت حق دارد به ازای عمر بر باد رفته، با عقل و منطق و بر اساس منافع ملی، بگوید که دشمن کیست و چگونه باید با دشمن مواجه شد و خودشان ادامهی دشمنی تا جنگ و یا قطع دشمنی و صلح را انتخاب کنند.
فراموش نمی کنیم که ج.ا یک زندگی به مردم ایران بدهکار است.
به خاطر داشته باشیم که اگر فکر میکنیم که عمرمان بر باد رفته، حق نداریم برای بقیهی عمر، بی تفاوت و منفعل باشیم. باید و باید برای زندگی جنگید.
توجه، توجه: خطر احساس فریب خورده بودن و خطر خودتحقیری، جدی است و حاکمیت باید برای بقای ملک و ملت، قدرت را به صورت مسالمت آمیز به مردم واگذار کند و اجازه ندهد که بی تفاوتی مردم باعث طمع بیگانگان و دشمنان به این کشور اهورایی شود.
پاینده باد ایرانِ آزاد، آباد، شاد و متحد. پاینده باد مردمِ همیشه قهرمانِ ایران.
✍رضا رضایی
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
❤2👍2😢1
🖊 چگونه با نسل Z ارتباطی مؤثر بسازیم؟
(راهنمای والدین از نگاه روانشناسی)
🔻والدین در عصر امروز برای ارتباط مؤثر با نسل Z باید رویکردی انعطافپذیر، آگاهانه و همدلانه داشته باشند. این نسل که در دنیای دیجیتال بزرگ شده، ویژگیهای منحصربهفردی مثل استقلالطلبی، آگاهی اجتماعی بالا و وابستگی به فناوری دارد. در ادامه، چند راهکار کلیدی از منظر روانشناختی ارائه میشود:
1️⃣ گوش دادن فعال و بدون قضاوت
نسل Z ارزش زیادی برای اصالت و شنیده شدن قائل است. والدین باید فضایی امن برای گفتوگو فراهم کنند. به جای نصیحت یا انتقاد سریع، با پرسیدن سؤالات باز (مثل «نظر تو درباره این موضوع چیه؟») به فرزندانتان نشان دهید که دیدگاهشان مهم است.
2️⃣ درک دنیای دیجیتال
نسل Z در شبکههای اجتماعی زندگی میکند. به جای سرزنش استفاده از فناوری، سعی کنید دنیای آنلاین آنها را بشناسید. مثلاً درباره اپلیکیشنها یا ترندهای مورد علاقهشان بپرسید. این کار نهتنها فاصله را کم میکند، بلکه به شما کمک میکند تأثیرات مثبت و منفی فضای مجازی را بهتر مدیریت کنید.
3️⃣ احترام به استقلال و هویت
این نسل به دنبال کشف هویت خود و ابراز فردیت است. والدین باید به جای تحمیل ارزشها، به آنها فضا بدهند تا خودشان انتخاب کنند، البته با هدایت غیرمستقیم. مثلاً به جای «باید این رشته را بخوانی»، بپرسید «دوست داری در آینده چه تأثیری بذاری؟»
4️⃣ آموزش مهارتهای عاطفی
نسل Z با چالشهای روانی مثل اضطراب و فشار اجتماعی مواجه است. والدین میتوانند با آموزش مدیریت احساسات (مثل تکنیکهای ذهنآگاهی یا تنفس عمیق) و صحبت درباره سلامت روان، به آنها کمک کنند تا در برابر استرس مقاومتر شوند.
5️⃣ الگوسازی به جای دستور دادن
نسل Z به رفتارهای عملی بیشتر از حرف واکنش نشان میدهد. اگر میخواهید ارزشهایی مثل مسئولیتپذیری یا احترام را به آنها بیاموزید، خودتان در عمل نشان دهید. مثلاً اگر انتظار دارید کمتر از گوشی استفاده کنند، خودتان هم این رفتار را مدل کنید.
6️⃣ انعطاف در قوانین
قوانین سختگیرانه بدون توضیح منطقی باعث فاصله گرفتن نسل Z میشود. به جای قوانین خشک، چارچوبهایی منعطف با گفتوگو تنظیم کنید. مثلاً به جای «گوشی بعد از ساعت 10 ممنوع»، درباره اهمیت خواب و توافق بر زمان مناسب صحبت کنید.
✅ جمعبندی
ارتباط با نسل Z نیازمند صبر، همدلی و یادگیری مداوم است. والدین باید خود را با سرعت تغییرات این نسل هماهنگ کنند و به جای کنترل، نقش یک راهنما و حامی را ایفا کنند. با ایجاد اعتماد و احترام متقابل، میتوانید رابطهای پایدار و معنادار با فرزندتان بسازید.
✍️ مصطفی سلیمانی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
(راهنمای والدین از نگاه روانشناسی)
🔻والدین در عصر امروز برای ارتباط مؤثر با نسل Z باید رویکردی انعطافپذیر، آگاهانه و همدلانه داشته باشند. این نسل که در دنیای دیجیتال بزرگ شده، ویژگیهای منحصربهفردی مثل استقلالطلبی، آگاهی اجتماعی بالا و وابستگی به فناوری دارد. در ادامه، چند راهکار کلیدی از منظر روانشناختی ارائه میشود:
1️⃣ گوش دادن فعال و بدون قضاوت
نسل Z ارزش زیادی برای اصالت و شنیده شدن قائل است. والدین باید فضایی امن برای گفتوگو فراهم کنند. به جای نصیحت یا انتقاد سریع، با پرسیدن سؤالات باز (مثل «نظر تو درباره این موضوع چیه؟») به فرزندانتان نشان دهید که دیدگاهشان مهم است.
2️⃣ درک دنیای دیجیتال
نسل Z در شبکههای اجتماعی زندگی میکند. به جای سرزنش استفاده از فناوری، سعی کنید دنیای آنلاین آنها را بشناسید. مثلاً درباره اپلیکیشنها یا ترندهای مورد علاقهشان بپرسید. این کار نهتنها فاصله را کم میکند، بلکه به شما کمک میکند تأثیرات مثبت و منفی فضای مجازی را بهتر مدیریت کنید.
3️⃣ احترام به استقلال و هویت
این نسل به دنبال کشف هویت خود و ابراز فردیت است. والدین باید به جای تحمیل ارزشها، به آنها فضا بدهند تا خودشان انتخاب کنند، البته با هدایت غیرمستقیم. مثلاً به جای «باید این رشته را بخوانی»، بپرسید «دوست داری در آینده چه تأثیری بذاری؟»
4️⃣ آموزش مهارتهای عاطفی
نسل Z با چالشهای روانی مثل اضطراب و فشار اجتماعی مواجه است. والدین میتوانند با آموزش مدیریت احساسات (مثل تکنیکهای ذهنآگاهی یا تنفس عمیق) و صحبت درباره سلامت روان، به آنها کمک کنند تا در برابر استرس مقاومتر شوند.
5️⃣ الگوسازی به جای دستور دادن
نسل Z به رفتارهای عملی بیشتر از حرف واکنش نشان میدهد. اگر میخواهید ارزشهایی مثل مسئولیتپذیری یا احترام را به آنها بیاموزید، خودتان در عمل نشان دهید. مثلاً اگر انتظار دارید کمتر از گوشی استفاده کنند، خودتان هم این رفتار را مدل کنید.
6️⃣ انعطاف در قوانین
قوانین سختگیرانه بدون توضیح منطقی باعث فاصله گرفتن نسل Z میشود. به جای قوانین خشک، چارچوبهایی منعطف با گفتوگو تنظیم کنید. مثلاً به جای «گوشی بعد از ساعت 10 ممنوع»، درباره اهمیت خواب و توافق بر زمان مناسب صحبت کنید.
✅ جمعبندی
ارتباط با نسل Z نیازمند صبر، همدلی و یادگیری مداوم است. والدین باید خود را با سرعت تغییرات این نسل هماهنگ کنند و به جای کنترل، نقش یک راهنما و حامی را ایفا کنند. با ایجاد اعتماد و احترام متقابل، میتوانید رابطهای پایدار و معنادار با فرزندتان بسازید.
✍️ مصطفی سلیمانی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
👍5❤3
📱 روایتی از یک عشق در زیر آتش: یک فلسطینی و یک اسرائیلی، حصاری دور خود کشیدند... دو نفر که از دو سوی یک دیوار آمدند
🔹ساری باشی، اسرائیلی-آمریکایی معروفی است که با به دست گرفتن مدیریت دیدهبان حقوق بشر و تلاش برای حمایت از فلسطینیان در روزهای پس از 7 اکتبر 2023، شهرت یافت. او مدتها یک فعال مدنی و وکیل حامی فلسطینیان بود و زندگی مشترک تازه را با یک فلسطینی ساخت
🔹او حدود سه هفته پیش، مطلب ویژهای را برای نیویورکتایمز منتشر کرد و از زندگی مشترکشان در روزهای آتشافروزی نتانیاهو گفت... از مصائب همسرش و خانواده او که در غزه از او دور بودند و هستند
🎙️بشنوید؛ به روایت علیرضا سرفرازی
📌در یوتیوب هممیهن مشاهدهکنید
hammihanonline.ir
@hooreechannel 🌹
🔹ساری باشی، اسرائیلی-آمریکایی معروفی است که با به دست گرفتن مدیریت دیدهبان حقوق بشر و تلاش برای حمایت از فلسطینیان در روزهای پس از 7 اکتبر 2023، شهرت یافت. او مدتها یک فعال مدنی و وکیل حامی فلسطینیان بود و زندگی مشترک تازه را با یک فلسطینی ساخت
🔹او حدود سه هفته پیش، مطلب ویژهای را برای نیویورکتایمز منتشر کرد و از زندگی مشترکشان در روزهای آتشافروزی نتانیاهو گفت... از مصائب همسرش و خانواده او که در غزه از او دور بودند و هستند
🎙️بشنوید؛ به روایت علیرضا سرفرازی
📌در یوتیوب هممیهن مشاهدهکنید
hammihanonline.ir
@hooreechannel 🌹
YouTube
روایتی از یک عشق در زیر آتش
یک فلسطینی و یک اسرائیلی، حصاری دور خود کشیدند... دو نفر که از دو سوی یک دیوار آمدند
ساری باشی، اسرائیلی-آمریکایی معروفی است که با به دست گرفتن مدیریت دیدهبان حقوق بشر و تلاش برای حمایت از فلسطینیان در روزهای پس از 7 اکتبر 2023، شهرت یافت. او مدتها یک…
ساری باشی، اسرائیلی-آمریکایی معروفی است که با به دست گرفتن مدیریت دیدهبان حقوق بشر و تلاش برای حمایت از فلسطینیان در روزهای پس از 7 اکتبر 2023، شهرت یافت. او مدتها یک…
❤3
🔴 چرخه شوم و زمین سوخته
🗒 به نظر میرسد، در جمهوری اسلامی تصمیم بر آن است تمام قد بر ایدئولوژی و سیاستهای آزمون شده خود که وضعیت کنونی را در عرصه داخلی و خارجی صورتبندی کرده و آن را پیش روی یک سرزمین کهن و ملت تاریخی قرار داده است پافشاری کند و هیچ بازبینی و آسیب شناسی نسبت بدان نداشته باشد. سوالی که این روزها به کرات شنیده میشود این است، با این وجود به لحاظ علمی چه آینده ای برای این سرزمین پیش بینی میشود؟
⬅️ برای پاسخ به این سوال میتوان از یک چارچوب تحلیلی در علم سیاست استفاده کرد. «نظریه چرخه بحران» می گوید در وضعیتی که یک کشور به گونهای مداوم در معرض فشارهای خارجی (فشارهای دیپلماتیک، نظامی و تحریم و انزوا) باشد، هرچند به نظر در حال مقاومت است؛ اما از آنجا که در عین حال، سیاستهای داخلی و خارجی آن، موجب تشدید بحران میشود، در نهایت به یک وضعیتی میرسد که می توان آن را وضعیت «زمین سوخته» نامید.
⬅️ بر اساس این نظریه میتوان دریافت که پای فشردن بر ستیزه جویی و عدم تعامل با نظم بین الملل، همچنان فشار تحریمها و فشارهای اقتصادی و سیاسی را افزون میکند و این در حالی است که در روندی فرساینده به دلیل عدم دسترسی پیوسته به فناوریهای نوین و سرمایهگذاری ناکافی در انرژی و صنایع کلیدی، عدم بهره وری شدت میگیرد و عقب ماندگی فنی و اقتصادی گستردهای سایه میافکند.
⬅️ به همین موازات، بحرانهای در هم تنیده اقتصادی، اجتماعی و سیاسی در داخل در پی فشارهای بیرونی و همزمانی سیاستهای نادرست داخلی، موجب شدت گرفتن نارضایتیهای مردمی، ناامنی اقتصادی، کاهش سرمایهگذاریهای ملی، فرار مغزها و بیثباتی گسترده میشود. همه این عوامل در کنار یکدیگر یک چرخه معیوب را شکل میدهند که هر بار بحران را تشدید و امکان بهبود و اصلاح را کاهش داده و حتی ناممکن میکند.
⬅️ آنچه که در نهایت برای این شرایط قابل پیشبینی و متصور است، وضعیتی است که منابع طبیعی و انسانی تخریب، اقتصاد فلج شده و زیرساختها به شدت فرسوده می شود و آسیب میبیند و آن سرزمین با تمام پشتوانههای ملی و هویتی خود به زمینی سوخته تبدیل میشود. این وضعیت کاملاً با نظریه سیستمهای پیچیده و فروپاشی آنها نیز سازگاری دارد. یک سیستم سیاسی- اقتصادی وقتی به صورت پایدار و پیچیده درگیر بحرانهای متعدد میشود، تخریب ساختارهای بنیادین و فروپاشی کامل، بسیار محتمل است.
⬅️ با علم به این وضعیت، بر تمام نخبگان عرصههای مختلف یک کشور ضروری است که به هر قیمتی شده و با هر میزان هزینه از تبدیل شدن کشورشان به زمین سوخته جلوگیری کنند و نگذارند ذهن های خواب، فرسوده و ایدئولوژی زده با اصرار بر سیاستهای کاملاً غلط گذشته بر چنین چرخه شومی پای بفشارند.
✍مرضیه حاجی هاشمی
https://t.me/M_Hajihashemi_iran1l
@hooreechannel 🌹
🗒 به نظر میرسد، در جمهوری اسلامی تصمیم بر آن است تمام قد بر ایدئولوژی و سیاستهای آزمون شده خود که وضعیت کنونی را در عرصه داخلی و خارجی صورتبندی کرده و آن را پیش روی یک سرزمین کهن و ملت تاریخی قرار داده است پافشاری کند و هیچ بازبینی و آسیب شناسی نسبت بدان نداشته باشد. سوالی که این روزها به کرات شنیده میشود این است، با این وجود به لحاظ علمی چه آینده ای برای این سرزمین پیش بینی میشود؟
⬅️ برای پاسخ به این سوال میتوان از یک چارچوب تحلیلی در علم سیاست استفاده کرد. «نظریه چرخه بحران» می گوید در وضعیتی که یک کشور به گونهای مداوم در معرض فشارهای خارجی (فشارهای دیپلماتیک، نظامی و تحریم و انزوا) باشد، هرچند به نظر در حال مقاومت است؛ اما از آنجا که در عین حال، سیاستهای داخلی و خارجی آن، موجب تشدید بحران میشود، در نهایت به یک وضعیتی میرسد که می توان آن را وضعیت «زمین سوخته» نامید.
⬅️ بر اساس این نظریه میتوان دریافت که پای فشردن بر ستیزه جویی و عدم تعامل با نظم بین الملل، همچنان فشار تحریمها و فشارهای اقتصادی و سیاسی را افزون میکند و این در حالی است که در روندی فرساینده به دلیل عدم دسترسی پیوسته به فناوریهای نوین و سرمایهگذاری ناکافی در انرژی و صنایع کلیدی، عدم بهره وری شدت میگیرد و عقب ماندگی فنی و اقتصادی گستردهای سایه میافکند.
⬅️ به همین موازات، بحرانهای در هم تنیده اقتصادی، اجتماعی و سیاسی در داخل در پی فشارهای بیرونی و همزمانی سیاستهای نادرست داخلی، موجب شدت گرفتن نارضایتیهای مردمی، ناامنی اقتصادی، کاهش سرمایهگذاریهای ملی، فرار مغزها و بیثباتی گسترده میشود. همه این عوامل در کنار یکدیگر یک چرخه معیوب را شکل میدهند که هر بار بحران را تشدید و امکان بهبود و اصلاح را کاهش داده و حتی ناممکن میکند.
⬅️ آنچه که در نهایت برای این شرایط قابل پیشبینی و متصور است، وضعیتی است که منابع طبیعی و انسانی تخریب، اقتصاد فلج شده و زیرساختها به شدت فرسوده می شود و آسیب میبیند و آن سرزمین با تمام پشتوانههای ملی و هویتی خود به زمینی سوخته تبدیل میشود. این وضعیت کاملاً با نظریه سیستمهای پیچیده و فروپاشی آنها نیز سازگاری دارد. یک سیستم سیاسی- اقتصادی وقتی به صورت پایدار و پیچیده درگیر بحرانهای متعدد میشود، تخریب ساختارهای بنیادین و فروپاشی کامل، بسیار محتمل است.
⬅️ با علم به این وضعیت، بر تمام نخبگان عرصههای مختلف یک کشور ضروری است که به هر قیمتی شده و با هر میزان هزینه از تبدیل شدن کشورشان به زمین سوخته جلوگیری کنند و نگذارند ذهن های خواب، فرسوده و ایدئولوژی زده با اصرار بر سیاستهای کاملاً غلط گذشته بر چنین چرخه شومی پای بفشارند.
✍مرضیه حاجی هاشمی
https://t.me/M_Hajihashemi_iran1l
@hooreechannel 🌹
❤2👏2👍1😭1
صنعت شیرخشک علیه مرخصی زایمان
پژوهشهای اخیر نشان میدهند که صنعت شیرخشک (فرمولا) با ارزش جهانی بیش از ۵۵ میلیارد دلار، از طریق لابیگریهای گسترده و روشهای بازاریابی مشابه صنایع دخانیات، نقش فعالی در تضعیف سیاستهایی مانند مرخصی با حقوق زایمان ایفا میکند.
قانون فدرال (FMLA) در آمریکا تنها ۱۲ هفته مرخصی بدون حقوق برای کارمندانی که در شرکتهایی با حداقل ۵۰ کارمند کار میکنند، در نظر میگیرد. با این حال، شرایط دشوار این قانون، میلیونها کارگر کمدرآمد و پارهوقت را از شمول آن خارج میکند؛ به طوری که حدود ۴۰٪ از کارگران آمریکایی به این حمایت حداقلی نیز دسترسی ندارند.
🌸از منظر نظریات فمینیستی، به ویژه جریان فمینیسم لیبرال و سوسیالیستی، مرخصی زایمان با حقوق نه یک امتیاز، بلکه یک حق بنیادین کارگری و اجتماعی است.
این دیدگاهها معتقدند که بار بیولوژیک و اجتماعی بارداری و مراقبت از نوزاد به شکل ناعادلانهای بر دوش زنان قرار گرفته است. عدم وجود مرخصی با حقوق، زنان را در موقعیت دشواری قرار میدهد که مجبور به انتخاب بین مادری و شغلشان هستند.
این وضعیت، نقشهای سنتی جنسیتی را که زن را به عنوان “مراقب اصلی” معرفی میکنند، تقویت کرده و از حضور و پیشرفت آنها در بازار کار جلوگیری میکند. از طرف دیگر زنانی که به دلیل نیاز مالی مجبور به بازگشت زودهنگام به کار میشوند، به کارهای با دستمزد کمتر روی میآورند.
صنعت شیرخشک با استفاده از استراتژیهای بازاریابی که ترسهای طبیعی والدین را هدف قرار میدهند (مانند گریه و بیقراری نوزاد)، آنها را به سمت محصولات خود سوق میدهد. این صنعت همچنین از نفوذ سیاسی خود برای مقاومت در برابر قوانین حمایتی استفاده میکند، مانند آنچه در آفریقای جنوبی رخ داد که اجرای «کد بازاریابی شیرخشک» بیش از ۹ سال طول کشید. «کد بازاریابی شیرخشک» که به آن کد بینالمللی بازاریابی جایگزینهای شیر مادر نیز گفته میشود، مجموعهای از توصیههای بینالمللی است که توسط سازمان جهانی بهداشت (WHO) و صندوق کودکان ملل متحد (یونیسف) در سال ۱۹۸۱ برای محافظت و ترویج تغذیه با شیر مادر تصویب شد.
این کد با هدف مقابله با شیوههای بازاریابی تهاجمی شرکتهای تولید شیرخشک تدوین شده است. طبق این کد، شرکتها نمیتوانند به تبلیغات مستقیم برای عموم، دادن نمونههای رایگان شیرخشک به مادران، ترویج محصولات خود در بیمارستانها و مراکز بهداشتی، و ارائه هدایا به کارکنان بخش سلامت بپردازند. در آفریقای جنوبی، اجرای این کد با مقاومت شدید شرکتهای شیرخشک روبرو شد که برای منافع مالی خود در برابر قوانین بهداشتی مقاومت میکردند. این مبارزه به یک کشمکش سیاسی و اجتماعی تبدیل شد که اجرای کامل قانون را برای بیش از ۹ سال به تأخیر انداخت.
🌸این حقایق نشان میدهند که مرخصی زایمان، فراتر از یک مسئله فردی، یک نبرد سیاسی و اجتماعی برای دستیابی به عدالت و سلامت عمومی است.
✅ادامه مطلب
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
پژوهشهای اخیر نشان میدهند که صنعت شیرخشک (فرمولا) با ارزش جهانی بیش از ۵۵ میلیارد دلار، از طریق لابیگریهای گسترده و روشهای بازاریابی مشابه صنایع دخانیات، نقش فعالی در تضعیف سیاستهایی مانند مرخصی با حقوق زایمان ایفا میکند.
منطق آنها ساده است: هر چقدر مادران زودتر به محل کار بازگردند، وابستگی به شیر خشک افزایش مییابد.
قانون فدرال (FMLA) در آمریکا تنها ۱۲ هفته مرخصی بدون حقوق برای کارمندانی که در شرکتهایی با حداقل ۵۰ کارمند کار میکنند، در نظر میگیرد. با این حال، شرایط دشوار این قانون، میلیونها کارگر کمدرآمد و پارهوقت را از شمول آن خارج میکند؛ به طوری که حدود ۴۰٪ از کارگران آمریکایی به این حمایت حداقلی نیز دسترسی ندارند.
🌸از منظر نظریات فمینیستی، به ویژه جریان فمینیسم لیبرال و سوسیالیستی، مرخصی زایمان با حقوق نه یک امتیاز، بلکه یک حق بنیادین کارگری و اجتماعی است.
این دیدگاهها معتقدند که بار بیولوژیک و اجتماعی بارداری و مراقبت از نوزاد به شکل ناعادلانهای بر دوش زنان قرار گرفته است. عدم وجود مرخصی با حقوق، زنان را در موقعیت دشواری قرار میدهد که مجبور به انتخاب بین مادری و شغلشان هستند.
این وضعیت، نقشهای سنتی جنسیتی را که زن را به عنوان “مراقب اصلی” معرفی میکنند، تقویت کرده و از حضور و پیشرفت آنها در بازار کار جلوگیری میکند. از طرف دیگر زنانی که به دلیل نیاز مالی مجبور به بازگشت زودهنگام به کار میشوند، به کارهای با دستمزد کمتر روی میآورند.
این امر نه تنها به شکاف دستمزد جنسیتی دامن میزند، بلکه چرخه فقر را در خانوادههای تکوالد تشدید میکند.
صنعت شیرخشک با استفاده از استراتژیهای بازاریابی که ترسهای طبیعی والدین را هدف قرار میدهند (مانند گریه و بیقراری نوزاد)، آنها را به سمت محصولات خود سوق میدهد. این صنعت همچنین از نفوذ سیاسی خود برای مقاومت در برابر قوانین حمایتی استفاده میکند، مانند آنچه در آفریقای جنوبی رخ داد که اجرای «کد بازاریابی شیرخشک» بیش از ۹ سال طول کشید. «کد بازاریابی شیرخشک» که به آن کد بینالمللی بازاریابی جایگزینهای شیر مادر نیز گفته میشود، مجموعهای از توصیههای بینالمللی است که توسط سازمان جهانی بهداشت (WHO) و صندوق کودکان ملل متحد (یونیسف) در سال ۱۹۸۱ برای محافظت و ترویج تغذیه با شیر مادر تصویب شد.
این کد با هدف مقابله با شیوههای بازاریابی تهاجمی شرکتهای تولید شیرخشک تدوین شده است. طبق این کد، شرکتها نمیتوانند به تبلیغات مستقیم برای عموم، دادن نمونههای رایگان شیرخشک به مادران، ترویج محصولات خود در بیمارستانها و مراکز بهداشتی، و ارائه هدایا به کارکنان بخش سلامت بپردازند. در آفریقای جنوبی، اجرای این کد با مقاومت شدید شرکتهای شیرخشک روبرو شد که برای منافع مالی خود در برابر قوانین بهداشتی مقاومت میکردند. این مبارزه به یک کشمکش سیاسی و اجتماعی تبدیل شد که اجرای کامل قانون را برای بیش از ۹ سال به تأخیر انداخت.
🌸این حقایق نشان میدهند که مرخصی زایمان، فراتر از یک مسئله فردی، یک نبرد سیاسی و اجتماعی برای دستیابی به عدالت و سلامت عمومی است.
✅ادامه مطلب
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
❤3🔥2
غرب ایران و شرق عراق در چند سال آینده غیر قابل سکونت میشود؛
بیتوجهی ما به تالاب هورالعظیم، فقط مرگ یک زیستگاه نیست؛ پیشدرآمد بحرانی است که در راه است. بحرانی که از اهواز تا العماره، از بصره تا آبادان، از تهران تا کویت، دوحه، دبی، ابوظبی و منامه را درگیر خواهد کرد.
گردوغبار مرز نمیشناسد، گذرنامه نمیخواهد. همانطورکه آب دریاچهها و رودها از نقشه محو میشود، امید به بقا هم از زندگی مردمان این سرزمین پاک میشود. اگر امروز هم مانند دیروز نشنویم، فردا صدای خفگی را همهجا خواهیم شنید.
در بهار ۱۴۰۴، طوفان گستردهای از جنوب عراق برخاست. بصره و العماره در تاریکی فرو رفتند و در ایران مدارس اهواز و ایلام تعطیل شدند. همان روز، سه هزار و ۷۰۰ نفر در عراق بهدلیل مشکلات تنفسی راهی بیمارستان شدند.
این فقط یک روز بود؛ تصویری کوچک از آیندهای بزرگتر. این چشمانداز تاریک را باید در آینه منابع معتبر جهانی جستوجو کرد.
منابع معتبر چه میگویند؟
مؤسسه چتمهاوس (Chatham House) در گزارشی میگوید: «طوفانهای گردوغبار چالشی مشترک امنیتی برای خاورمیانه هستند» که اغلب از کشورهای منطقه از جمله ترکیه تا عمان عبور کردهاند و عراق بیشترین آسیب را دیده است؛ این گزارش علت اصلی را مدیریت نامناسب منابع آب و زمین میداند.
چتم هاوس، در مقالهای دیگر در سال ۲۰۲۵ نوشته: عراق با شدیدترین بحران آب در بیش از هشت دهه روبهرو است. دبی دجله از حدود ۱۸ میلیارد به ۱۰ میلیارد مترمکعب کاهش یافته. فرات از ۳۰ میلیارد مترمکعب ورودی به عراق به ۱۶ میلیارد رسیده است؛ در اثر این کاهشها تا الان بیش از ۱۰ هزار خانواده مجبور به مهاجرت شدهاند.
نشنال جئوگرافی در سال ۲۰۱۸ گفت هفتاد درصد اسیران داعش در عراق و سوریه کشاورزانی بودند که از بیآبی و خشکسالی به حلقه تروریسم وارد شده بودند.
بحران هورالعظیم، هورالهویزه و هورالحمار از اینجا به بعد دیگر فقط مسئله ایران و عراق نیست و طوفانهای گردوغبار برخاسته از بینالنهرین تا عربستان، کویت، قطر و امارات هم رسیدهاند. بااینحال، واکنشهای منطقهای همچنان حداقلی است. چرا؟ کشورها درگیر مقصر نشان دادن همدیگر هستند.
دست فرمان دیپلماسی آب در ایران دست وزارت نیرو است. این وزارتخانه ترکیه را به سدسازی متهم میکند؛ عراق را هم به عدم اختصاص حقابه هورالهویزه از دجله متهم میکند (۲.۵ میلیارد مترمکعب) عراق هم ایران را به بستن کرخه و ساخت دایک مرزی متهم میکند. همچنین، ترکیه را به احداث سد ایلیسو و آتاتورک .
پاسخ روشن است؛ جنوبغرب ایران و شرق عراق قدمبهقدم بهسمت غیرقابل سکونت شدن پیش میروند.
تالابهای هورالعظیم و هورالهویزه، که روزگاری باغ عدن میانرودان بودند، امروز آخرین سپر طبیعی در برابر بیابانزایی، بیماری و بیثباتی اجتماعیاند.
نابودی آنها یعنی رها شدن میلیونها تُن گردوغبار در هوا، شور شدن زمینهای کشاورزی، مرگ دامداری و موج مهاجرت گسترده از جنوب عراق و جنوبغرب ایران. هر هکتار تالاب خشکشده، کانون تازهای برای گردوغبار میسازد؛ گردوغبارهایی که نه مرز میشناسند و نه گذرنامه.
گزارشهای سازمان ملل پیشبینی میکنند خشکشدن تالابهای بینالنهرین تا سال ۲۰۵۰ میتواند بیش از ۳۰ میلیون نفر را آواره کند.
... آینده هورالعظیم و هورالهویزه میان این دو سناریو در نوسان است. به کدام سمت میرویم؟
هورالعظیم و هورالهویزه دیگر فقط تالاب نیستند؛ آنها ضربان آخر حیات در بینالنهرین هستند. نابودیشان نه یک فاجعه محیطی ساده، بلکه خودکشی تمدنی است. امنیت ملی امروز نه در زرادخانهها، بلکه در سلامت رودها، تالابها و هوای پاک تعریف میشود. ایران و عراق و ترکیه یا راه دانوب را میروند و همکاری میکنند یا به سرنوشت چاد تن میدهند.
تصمیم امروز، آینده خوزستان، بصره و ثبات کل خلیجفارس را رقم خواهد زد.
✍مهدی افشارنیک٭ روزنامه نگار
متن کامل
@hooreechannel 🌹
خودکشی تمدنی در هورالعظیم
بیتوجهی ما به تالاب هورالعظیم، فقط مرگ یک زیستگاه نیست؛ پیشدرآمد بحرانی است که در راه است. بحرانی که از اهواز تا العماره، از بصره تا آبادان، از تهران تا کویت، دوحه، دبی، ابوظبی و منامه را درگیر خواهد کرد.
گردوغبار مرز نمیشناسد، گذرنامه نمیخواهد. همانطورکه آب دریاچهها و رودها از نقشه محو میشود، امید به بقا هم از زندگی مردمان این سرزمین پاک میشود. اگر امروز هم مانند دیروز نشنویم، فردا صدای خفگی را همهجا خواهیم شنید.
تعطیلی از العماره تا ایلام
در بهار ۱۴۰۴، طوفان گستردهای از جنوب عراق برخاست. بصره و العماره در تاریکی فرو رفتند و در ایران مدارس اهواز و ایلام تعطیل شدند. همان روز، سه هزار و ۷۰۰ نفر در عراق بهدلیل مشکلات تنفسی راهی بیمارستان شدند.
این فقط یک روز بود؛ تصویری کوچک از آیندهای بزرگتر. این چشمانداز تاریک را باید در آینه منابع معتبر جهانی جستوجو کرد.
منابع معتبر چه میگویند؟
مؤسسه چتمهاوس (Chatham House) در گزارشی میگوید: «طوفانهای گردوغبار چالشی مشترک امنیتی برای خاورمیانه هستند» که اغلب از کشورهای منطقه از جمله ترکیه تا عمان عبور کردهاند و عراق بیشترین آسیب را دیده است؛ این گزارش علت اصلی را مدیریت نامناسب منابع آب و زمین میداند.
چتم هاوس، در مقالهای دیگر در سال ۲۰۲۵ نوشته: عراق با شدیدترین بحران آب در بیش از هشت دهه روبهرو است. دبی دجله از حدود ۱۸ میلیارد به ۱۰ میلیارد مترمکعب کاهش یافته. فرات از ۳۰ میلیارد مترمکعب ورودی به عراق به ۱۶ میلیارد رسیده است؛ در اثر این کاهشها تا الان بیش از ۱۰ هزار خانواده مجبور به مهاجرت شدهاند.
نشنال جئوگرافی در سال ۲۰۱۸ گفت هفتاد درصد اسیران داعش در عراق و سوریه کشاورزانی بودند که از بیآبی و خشکسالی به حلقه تروریسم وارد شده بودند.
چرا کل منطقه بیاعتناست؟
بحران هورالعظیم، هورالهویزه و هورالحمار از اینجا به بعد دیگر فقط مسئله ایران و عراق نیست و طوفانهای گردوغبار برخاسته از بینالنهرین تا عربستان، کویت، قطر و امارات هم رسیدهاند. بااینحال، واکنشهای منطقهای همچنان حداقلی است. چرا؟ کشورها درگیر مقصر نشان دادن همدیگر هستند.
دست فرمان دیپلماسی آب در ایران دست وزارت نیرو است. این وزارتخانه ترکیه را به سدسازی متهم میکند؛ عراق را هم به عدم اختصاص حقابه هورالهویزه از دجله متهم میکند (۲.۵ میلیارد مترمکعب) عراق هم ایران را به بستن کرخه و ساخت دایک مرزی متهم میکند. همچنین، ترکیه را به احداث سد ایلیسو و آتاتورک .
آینده خلیجفارس و همسایگان؟
پاسخ روشن است؛ جنوبغرب ایران و شرق عراق قدمبهقدم بهسمت غیرقابل سکونت شدن پیش میروند.
تالابهای هورالعظیم و هورالهویزه، که روزگاری باغ عدن میانرودان بودند، امروز آخرین سپر طبیعی در برابر بیابانزایی، بیماری و بیثباتی اجتماعیاند.
نابودی آنها یعنی رها شدن میلیونها تُن گردوغبار در هوا، شور شدن زمینهای کشاورزی، مرگ دامداری و موج مهاجرت گسترده از جنوب عراق و جنوبغرب ایران. هر هکتار تالاب خشکشده، کانون تازهای برای گردوغبار میسازد؛ گردوغبارهایی که نه مرز میشناسند و نه گذرنامه.
گزارشهای سازمان ملل پیشبینی میکنند خشکشدن تالابهای بینالنهرین تا سال ۲۰۵۰ میتواند بیش از ۳۰ میلیون نفر را آواره کند.
... آینده هورالعظیم و هورالهویزه میان این دو سناریو در نوسان است. به کدام سمت میرویم؟
هورالعظیم و هورالهویزه دیگر فقط تالاب نیستند؛ آنها ضربان آخر حیات در بینالنهرین هستند. نابودیشان نه یک فاجعه محیطی ساده، بلکه خودکشی تمدنی است. امنیت ملی امروز نه در زرادخانهها، بلکه در سلامت رودها، تالابها و هوای پاک تعریف میشود. ایران و عراق و ترکیه یا راه دانوب را میروند و همکاری میکنند یا به سرنوشت چاد تن میدهند.
تصمیم امروز، آینده خوزستان، بصره و ثبات کل خلیجفارس را رقم خواهد زد.
✍مهدی افشارنیک٭ روزنامه نگار
متن کامل
@hooreechannel 🌹
👍2
خزان خاموش یا شکوفایی تدریجی؛ آیا جامعه ایران به وضعیت موجود تن داده یا تغییر در پیش است؟
مقدمه
ایران امروز، صحنهایست از سکوتی سنگین: خیابانهایی آرام، لبهایی بسته، مردمی گرفتار روزمرگی خود. روایت رسمی حکومت، این وضعیت را – اگر نه رضایتآمیز – دستکم نشانهای از پذیرش میداند؛ همانگونه که در کشورهایی چون کره شمالی یا کوبا نیز دیدهایم.
اما آیا واقعاً چنین است؟ آیا سرکوبها نتیجه دادهاند؟ آیا مردم ایران، نومید از تغییر، سرنوشت خود را به کرم جمهوری اسلامی سپردهاند؟ یا با جامعهای مواجهایم که اگرچه ساکت است، اما به تغییر باور دارد و همین حالا نیز زنده، پویا و در حال حرکت به سوی دگرگونیهای اساسیست؟
این نوشتار میکوشد، بیتکیه بر احساسات، و با استناد به نظریههایی چون شکاف نسبی، بسیج منابع، فرصت سیاسی، سرکوبزدگی و همچنین مقایسه با کشورهایی چون کوبا، کره شمالی و چین و با اتکا به واقعیتهای جامعه ایران، به این پرسش اساسی پاسخ دهد.
۱. شکاف نسبی: کشوری ثروتمند، جامعهای تهیدست
بر پایه نظریه «شکاف نسبی» (تد گور)، اعتراضات اجتماعی نه لزوماً در شرایط فقر مطلق، بلکه زمانی رخ میدهند که مردم احساس کنند آنچه حقشان بوده، از آنان ربوده شده است.
ایران، کشوریست با ذخایر عظیم نفت و گاز، موقعیتی ژئوپلیتیک ممتاز و منابع انسانی خلاق و تحصیلکرده. جوانان ایرانی به دانشگاه میروند، زبان دوم میدانند، با جهان در ارتباطاند و استانداردهای جهانی را میشناسند. اما در عمل، بیکارند، بیافقاند و بیامید.
جوانی که روزی مهندس برق بوده، اکنون از سر ناچاری مسافرکشی میکند؛ دختری که رتبهبرتر کنکور بوده، به دلیل فشار اقتصادی ناچار به ترک تحصیل شده است. این تنها مختص جوانان نیست؛ اکثریت طبقه متوسطِ سابق، اکنون در میانه انبوهی از بحرانهای اقتصادی و اجتماعی در حال فروپاشیست.
مردم با قطعی مکرر برق، بیآبی، تورم افسارگسیخته و خرد شدن کرامت انسانی مواجهاند. و مهمتر از همه، آنکه نه مانند اوایل انقلاب ۵۷ فقر را فضیلت میدانند، و نه نسبت به منشأ این وضعیت ناآگاهاند.
جامعه ایران امروز خشمگین است؛ خشمی از جنس دانایی. دانشی که میگوید این فقر، حاصل کمبود منابع نیست؛ بلکه نتیجه ساختاری ناکارآمد است که برای رفاه شهروندان خود ارزشی قائل نیست.
۲. بسیج منابع: هرچند پراکنده، اما در حال همصدایی
بر اساس نظریه «بسیج منابع» (مککارتی و زالد)، خیزش اجتماعی صرفاً از دل نارضایتی برنمیخیزد؛ بلکه نیازمند منابع انسانی، رسانهای، فضای کنش و تجمیع آنهاست.
در ایران امروز، هرچند احزاب مستقل و سازمانهای رسمی سرکوب شدهاند، اما شبکههای اجتماعی به میدان تمرین کنش سیاسی بدل شدهاند.
معلمان، پرستاران، کارگران و بازنشستگان، در سراسر کشور بهطور پیوسته دست به اعتصاب و تجمع میزنند. خانوادههای دادخواه، زندانیان سیاسی و خانوادههایشان، هنرمندان منتقد و کنشگران مدنی، حتی بدون هماهنگی رسمی، روح مشترک نارضایتی را بازتاب میدهند.
اپوزیسیون خارج از کشور فعال است و زندانیان و محصوران سیاسی داخل، شجاعانه موضعگیری میکنند. اگرچه در ظاهر، این جریانها هماهنگ نیستند و اختلافاتی بنیادین دارند، اما بهتدریج همگی به درکی مشترک رسیدهاند: تغییر وضعیت موجود، بدون دگرگونی ساختاری، ممکن نیست.
گروههای مختلف سیاسی ایران، اگرچه در یک کوپه نیستند، اما سوار بر یک قطارند؛ قطاری که آرام اما بیوقفه، به سوی خروج از نظم فعلی در حرکت است.
۳. فرصت سیاسی: ترکهایی در ستونهای حاکمیت
طبق نظریه «فرصت سیاسی» (تارو، مکآدام)، جنبشها زمانی شکوفا میشوند که ساختار قدرت دچار تزلزل، شکاف یا بحران مشروعیت شود.
در ایران، طی سالهای اخیر، این فرصتها بهشکلی بیسابقه گسترش یافتهاند:
کهولت سن رهبری نظام و بلاتکلیفی در مسئله جانشینی،
ترورهای پیاپی فرماندهان امنیتی و نظامی و اختلال در ساختار کنترل،
حذف بسیاری از نیروهای قدیمی و دارای پایگاه اجتماعی،
فاصلهگیری علنی برخی چهرههای سابق از ایدئولوژی رسمی،
موج مهاجرت گسترده فرزندان نخبگان حاکم.
همه اینها نشان میدهد که حاکمیت در وضعیت شکنندهای قرار دارد. فرصتی سیاسی در مقیاسی کمسابقه پدید آمده؛ فرصتی که اگر تداوم یابد، میتواند جامعه را بهسوی تغییری پایدار سوق دهد.
۴. سرکوبزدگی: انزجار انباشته، خشم هدفمند
در نگاه نخست، سرکوب میتواند خیابان را خالی کند. اما به گفته روانشناسان اجتماعی، در بلندمدت، سرکوب مداوم موجب پدیدهای میشود بهنام «سرکوبزدگی».
جامعهای که اعتراض در آن مدام سرکوب شده، میآموزد خشم خود را بهگونهای کنترلشده به کار گیرد و بهجای یأس، آن را به انزجار سیاسی بدل کند.
از دیماه ۹۶ تا خیزش «زن، زندگی، آزادی»، مسیر اعتراض در ایران کمکم از حالتی تکانشی و انفجاری، بهسمت بلوغ و ...
متن کامل اینجا
✍مهدی بهرامی
@hooreechannel 🌹
مقدمه
ایران امروز، صحنهایست از سکوتی سنگین: خیابانهایی آرام، لبهایی بسته، مردمی گرفتار روزمرگی خود. روایت رسمی حکومت، این وضعیت را – اگر نه رضایتآمیز – دستکم نشانهای از پذیرش میداند؛ همانگونه که در کشورهایی چون کره شمالی یا کوبا نیز دیدهایم.
اما آیا واقعاً چنین است؟ آیا سرکوبها نتیجه دادهاند؟ آیا مردم ایران، نومید از تغییر، سرنوشت خود را به کرم جمهوری اسلامی سپردهاند؟ یا با جامعهای مواجهایم که اگرچه ساکت است، اما به تغییر باور دارد و همین حالا نیز زنده، پویا و در حال حرکت به سوی دگرگونیهای اساسیست؟
این نوشتار میکوشد، بیتکیه بر احساسات، و با استناد به نظریههایی چون شکاف نسبی، بسیج منابع، فرصت سیاسی، سرکوبزدگی و همچنین مقایسه با کشورهایی چون کوبا، کره شمالی و چین و با اتکا به واقعیتهای جامعه ایران، به این پرسش اساسی پاسخ دهد.
۱. شکاف نسبی: کشوری ثروتمند، جامعهای تهیدست
بر پایه نظریه «شکاف نسبی» (تد گور)، اعتراضات اجتماعی نه لزوماً در شرایط فقر مطلق، بلکه زمانی رخ میدهند که مردم احساس کنند آنچه حقشان بوده، از آنان ربوده شده است.
ایران، کشوریست با ذخایر عظیم نفت و گاز، موقعیتی ژئوپلیتیک ممتاز و منابع انسانی خلاق و تحصیلکرده. جوانان ایرانی به دانشگاه میروند، زبان دوم میدانند، با جهان در ارتباطاند و استانداردهای جهانی را میشناسند. اما در عمل، بیکارند، بیافقاند و بیامید.
جوانی که روزی مهندس برق بوده، اکنون از سر ناچاری مسافرکشی میکند؛ دختری که رتبهبرتر کنکور بوده، به دلیل فشار اقتصادی ناچار به ترک تحصیل شده است. این تنها مختص جوانان نیست؛ اکثریت طبقه متوسطِ سابق، اکنون در میانه انبوهی از بحرانهای اقتصادی و اجتماعی در حال فروپاشیست.
مردم با قطعی مکرر برق، بیآبی، تورم افسارگسیخته و خرد شدن کرامت انسانی مواجهاند. و مهمتر از همه، آنکه نه مانند اوایل انقلاب ۵۷ فقر را فضیلت میدانند، و نه نسبت به منشأ این وضعیت ناآگاهاند.
جامعه ایران امروز خشمگین است؛ خشمی از جنس دانایی. دانشی که میگوید این فقر، حاصل کمبود منابع نیست؛ بلکه نتیجه ساختاری ناکارآمد است که برای رفاه شهروندان خود ارزشی قائل نیست.
۲. بسیج منابع: هرچند پراکنده، اما در حال همصدایی
بر اساس نظریه «بسیج منابع» (مککارتی و زالد)، خیزش اجتماعی صرفاً از دل نارضایتی برنمیخیزد؛ بلکه نیازمند منابع انسانی، رسانهای، فضای کنش و تجمیع آنهاست.
در ایران امروز، هرچند احزاب مستقل و سازمانهای رسمی سرکوب شدهاند، اما شبکههای اجتماعی به میدان تمرین کنش سیاسی بدل شدهاند.
معلمان، پرستاران، کارگران و بازنشستگان، در سراسر کشور بهطور پیوسته دست به اعتصاب و تجمع میزنند. خانوادههای دادخواه، زندانیان سیاسی و خانوادههایشان، هنرمندان منتقد و کنشگران مدنی، حتی بدون هماهنگی رسمی، روح مشترک نارضایتی را بازتاب میدهند.
اپوزیسیون خارج از کشور فعال است و زندانیان و محصوران سیاسی داخل، شجاعانه موضعگیری میکنند. اگرچه در ظاهر، این جریانها هماهنگ نیستند و اختلافاتی بنیادین دارند، اما بهتدریج همگی به درکی مشترک رسیدهاند: تغییر وضعیت موجود، بدون دگرگونی ساختاری، ممکن نیست.
گروههای مختلف سیاسی ایران، اگرچه در یک کوپه نیستند، اما سوار بر یک قطارند؛ قطاری که آرام اما بیوقفه، به سوی خروج از نظم فعلی در حرکت است.
۳. فرصت سیاسی: ترکهایی در ستونهای حاکمیت
طبق نظریه «فرصت سیاسی» (تارو، مکآدام)، جنبشها زمانی شکوفا میشوند که ساختار قدرت دچار تزلزل، شکاف یا بحران مشروعیت شود.
در ایران، طی سالهای اخیر، این فرصتها بهشکلی بیسابقه گسترش یافتهاند:
کهولت سن رهبری نظام و بلاتکلیفی در مسئله جانشینی،
ترورهای پیاپی فرماندهان امنیتی و نظامی و اختلال در ساختار کنترل،
حذف بسیاری از نیروهای قدیمی و دارای پایگاه اجتماعی،
فاصلهگیری علنی برخی چهرههای سابق از ایدئولوژی رسمی،
موج مهاجرت گسترده فرزندان نخبگان حاکم.
همه اینها نشان میدهد که حاکمیت در وضعیت شکنندهای قرار دارد. فرصتی سیاسی در مقیاسی کمسابقه پدید آمده؛ فرصتی که اگر تداوم یابد، میتواند جامعه را بهسوی تغییری پایدار سوق دهد.
۴. سرکوبزدگی: انزجار انباشته، خشم هدفمند
در نگاه نخست، سرکوب میتواند خیابان را خالی کند. اما به گفته روانشناسان اجتماعی، در بلندمدت، سرکوب مداوم موجب پدیدهای میشود بهنام «سرکوبزدگی».
جامعهای که اعتراض در آن مدام سرکوب شده، میآموزد خشم خود را بهگونهای کنترلشده به کار گیرد و بهجای یأس، آن را به انزجار سیاسی بدل کند.
از دیماه ۹۶ تا خیزش «زن، زندگی، آزادی»، مسیر اعتراض در ایران کمکم از حالتی تکانشی و انفجاری، بهسمت بلوغ و ...
متن کامل اینجا
✍مهدی بهرامی
@hooreechannel 🌹
❤1
🔴 زنان مثل مردان کار میکنند اما حقوق کمتر میگیرند | شکاف دستمزدی و شرایط نابرابر کار برای زنان کارگر بسیار زیاد است
📌بیتوجهی به مفاد قانونی برابری حقوق زنان و مردان و همچنین قوانین حمایتی ویژه زنان در محل اشتغال مانند مرخصی زایمان، شیردهی، مادران دارای کودک زیر ۶ سال و... نهتنها در کارگاههای غیررسمی که به واسطه عدم نظارت بازرسان اداره کار از آنها بیمهابا این رفتارها را انجام میدهند بلکه حتی در کارگاههای رسمی هم به وفور دیده میشود. موضوعی که باعث شده نهتنها امنیت شغلی زنان تهدید شود، بلکه نارضایتیهای شغلی هم در بین این قشر ایجاد کند. سؤالی که مطرح است این است آیا این ناعدالتیها قابل پیگیری است؟ راهکار کاهش این مظالم در حق زنان کارگر چیست و چه کسانی باید بهصورت جدی وارد میدان شوند؟
📌آمارها را که مرور میکنیم حکایت از اشتغال ۱۵ تا ۲۰ درصدی بانوان دارد. این در حالی است که به اعتقاد کارشناسان حوزه کارگری اگر تعداد زنان شاغل بیشتر از مردان نباشد کمتر نیست. گرچه کارشناسان و برنامهریزان دستشان از آمار دقیق و مشخص برای اثبات این موضوع کوتاه است اما میگویند نگاهی گذرا به حضور زنان شاغل در جامعه گویای برابری جمعیت زنان و مردان شاغل است. بهگفته این کارشناسان متأسفانه بخش زیادی از زنان شاغل در کارگاههای غیررسمی مشغول به کارند. بهخاطر همین چون لیست بیمهای برای این زنان رد نمیشود، آمارشان در میان زنان شاغل بهحساب نمیآید. همین مسئله باعث شده تا نهتنها امنیت شغلی مناسبی نداشته باشند بلکه کارفرمایان بهخاطر عدم نظارت بازرسان تامین اجتماعی براساس میل و اراده خود حقوق و دستمزد این قشر از کارگران را تعیین کنند. مدافعان حقوق کارگری میگویند وزارت کار باید در گام نخست با افزایش تعداد بازرسان خود از تضییع حقوق زنان کارگر جلوگیری کند. در حال حاضر تنها ۸۰۰ بازرس، کار نظارت برمحیطهای اشتتغال را در سراسر کشور انجام میدهند تعداد محدودی که برای بازرسی کارگاههای رسمی هم کافی نیست چه برسد به کارگاههای غیررسمی که این روزها تعدادشان بیشتر هم شده است.
✍🏻فاطمه عسگرینیا
متن کامل را در Instant View بخوانید.
@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹
📌بیتوجهی به مفاد قانونی برابری حقوق زنان و مردان و همچنین قوانین حمایتی ویژه زنان در محل اشتغال مانند مرخصی زایمان، شیردهی، مادران دارای کودک زیر ۶ سال و... نهتنها در کارگاههای غیررسمی که به واسطه عدم نظارت بازرسان اداره کار از آنها بیمهابا این رفتارها را انجام میدهند بلکه حتی در کارگاههای رسمی هم به وفور دیده میشود. موضوعی که باعث شده نهتنها امنیت شغلی زنان تهدید شود، بلکه نارضایتیهای شغلی هم در بین این قشر ایجاد کند. سؤالی که مطرح است این است آیا این ناعدالتیها قابل پیگیری است؟ راهکار کاهش این مظالم در حق زنان کارگر چیست و چه کسانی باید بهصورت جدی وارد میدان شوند؟
📌آمارها را که مرور میکنیم حکایت از اشتغال ۱۵ تا ۲۰ درصدی بانوان دارد. این در حالی است که به اعتقاد کارشناسان حوزه کارگری اگر تعداد زنان شاغل بیشتر از مردان نباشد کمتر نیست. گرچه کارشناسان و برنامهریزان دستشان از آمار دقیق و مشخص برای اثبات این موضوع کوتاه است اما میگویند نگاهی گذرا به حضور زنان شاغل در جامعه گویای برابری جمعیت زنان و مردان شاغل است. بهگفته این کارشناسان متأسفانه بخش زیادی از زنان شاغل در کارگاههای غیررسمی مشغول به کارند. بهخاطر همین چون لیست بیمهای برای این زنان رد نمیشود، آمارشان در میان زنان شاغل بهحساب نمیآید. همین مسئله باعث شده تا نهتنها امنیت شغلی مناسبی نداشته باشند بلکه کارفرمایان بهخاطر عدم نظارت بازرسان تامین اجتماعی براساس میل و اراده خود حقوق و دستمزد این قشر از کارگران را تعیین کنند. مدافعان حقوق کارگری میگویند وزارت کار باید در گام نخست با افزایش تعداد بازرسان خود از تضییع حقوق زنان کارگر جلوگیری کند. در حال حاضر تنها ۸۰۰ بازرس، کار نظارت برمحیطهای اشتتغال را در سراسر کشور انجام میدهند تعداد محدودی که برای بازرسی کارگاههای رسمی هم کافی نیست چه برسد به کارگاههای غیررسمی که این روزها تعدادشان بیشتر هم شده است.
✍🏻فاطمه عسگرینیا
متن کامل را در Instant View بخوانید.
@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹
❤1
به کویر ارومیه خوش آمدید!
دریاچه ارومیه به طور کامل خشک و از نقشەی ایران حذف شد. محو این پهنەی آبی دوازده هزار ساله با مساحتی دو برابر کشور لوکزامبورگ یک رخداد اکولوژیکی خارق العاده است.
این فاجعەی زیست محیطی غول آسا که تماما مخلوق دخالت مخرب بشر است، زنگ بیدارباش را در سطح جهانی به صدا در می آورد.
خشک شدن این دریاچه از الگوی خشکسالی پیروی نمی کند. چە در فاصلەی کوتاهی از آن، دریاچەی وان ترکیه تراز معمول آبی خود را حفظ کرده است.
دریاچه ارومیه هم در تاریخ خود از دورەهای خشکسالی بدی جان سالم بدر برده است.
مرگ دریاچەی ارومیه ناشی از سوء مدیریت منابع آبی در ایران پس از انقلاب است و فاجعەی خشک شدن دریاچەی آرال در دهەی شصت میلادی در روسیه را به یاد می آورد.
آرال هم مانند ارومیه قربانی تغییر مسیر و انحراف رودخانه های حوزەی آبخیز خود شد.
در اینجا هم سدسازی های بی رویه، گسترش مطالعه نشدەی کشاورزی، تبدیل کشت دیمی به آبی، بهم خوردن تعادل بخش صنعتی و کشاورزی در کنار خشکسالی دست بدست هم دادند و دریاچەی ارومیه را به فنا بردند.
سرجمع این عوامل را می توان در پدیدەای بنام زوال عقلانیت بروکراسی در ایران پس از انقلاب معنا کرد:
اولا انسجام سیستمی و انضباط ساختاری دستگاه دولتی با مداخلەهای فراقانونی امامان جمعه، نمایندگان مجلس، نظامیان و ... به تدریج به یغما رفت و نوعی ملوک الطوایفی اداری حاکم شد.
فرضا اگر در شهری پس از امکان سنجی و پیوست های توجیهی قرار بود سدی یا کارخانه ای ساخته شود، امام جمعه و نمایندەی شهر همسایه هم فورا اعتراض می کرد و آنجا هم ساخته می شد.
از این چرخەی معیوب در چهل سال گذشته موجی از منطقه گرایی و بخشی نگری برخاست که امر ملی را اساسا ممتنع می کرد.
دوما ذهنیت این کاربدستان یک ذهنیت ناب روستایی با انگاره هایی از قبیل استقلال و استغنا و سیر کردن ملت از طریق خودکفایی در کشاورزی بود.
این عقلانیت سقیم که ریشه در رویاهای انقلابی و توهم برتری ایمان برعلم و منطق و واقعیت را داشت در درجەی نخست به گسست از جهان و احساس بی نیازی از آن انجامید.
گویاترین مثال در این باره دخالت ملا حسنی امام جمعەی سابق ارومیه در احداث میانگذر پانزده کیلومتری دریاچه است.
میانگذری که به یکی از قاتلان آن تبدیل شد.
حسنی در خاطرات خود از روزی در سال 1358 می گوید که همراه مدیرکل وقت راه با قایق چرخی در دریاچه می زند و کم عرض ترین نقطه را برای پل زدن بر می گزیند.
وی هفتەی بعد همان جا نماز جمعه را اقامه و همراه نمازگزاران با بیل و کلنگ شروع به پر کردن آب با خاک های اطراف می نماید!
با این تفاصیل عجیب نیست که ایران، کشور میزبان کنوانسیون جهانی رامسر، خود تمام تالاب ها و پهنه های آبی داخل سرزمینی اش خشک شده باشد. شادگان، گاوخونی، بختگان، هامون به خاطره ها پیوسته و تالاب انزلی نیز به زودی به آنها می پیوندد.
چه چیزی اسف بارتر از این که دریاچەی ارومیه که سال 1355 از سوی یونسکو ذخیرەگاە زیست کره نام گرفت، امروز مرگ و نیستی را تداعی می کند.
✍صلاح الدین خدیو
@hooreechannel 🌹
دریاچه ارومیه به طور کامل خشک و از نقشەی ایران حذف شد. محو این پهنەی آبی دوازده هزار ساله با مساحتی دو برابر کشور لوکزامبورگ یک رخداد اکولوژیکی خارق العاده است.
این فاجعەی زیست محیطی غول آسا که تماما مخلوق دخالت مخرب بشر است، زنگ بیدارباش را در سطح جهانی به صدا در می آورد.
خشک شدن این دریاچه از الگوی خشکسالی پیروی نمی کند. چە در فاصلەی کوتاهی از آن، دریاچەی وان ترکیه تراز معمول آبی خود را حفظ کرده است.
دریاچه ارومیه هم در تاریخ خود از دورەهای خشکسالی بدی جان سالم بدر برده است.
مرگ دریاچەی ارومیه ناشی از سوء مدیریت منابع آبی در ایران پس از انقلاب است و فاجعەی خشک شدن دریاچەی آرال در دهەی شصت میلادی در روسیه را به یاد می آورد.
آرال هم مانند ارومیه قربانی تغییر مسیر و انحراف رودخانه های حوزەی آبخیز خود شد.
در اینجا هم سدسازی های بی رویه، گسترش مطالعه نشدەی کشاورزی، تبدیل کشت دیمی به آبی، بهم خوردن تعادل بخش صنعتی و کشاورزی در کنار خشکسالی دست بدست هم دادند و دریاچەی ارومیه را به فنا بردند.
سرجمع این عوامل را می توان در پدیدەای بنام زوال عقلانیت بروکراسی در ایران پس از انقلاب معنا کرد:
اولا انسجام سیستمی و انضباط ساختاری دستگاه دولتی با مداخلەهای فراقانونی امامان جمعه، نمایندگان مجلس، نظامیان و ... به تدریج به یغما رفت و نوعی ملوک الطوایفی اداری حاکم شد.
فرضا اگر در شهری پس از امکان سنجی و پیوست های توجیهی قرار بود سدی یا کارخانه ای ساخته شود، امام جمعه و نمایندەی شهر همسایه هم فورا اعتراض می کرد و آنجا هم ساخته می شد.
از این چرخەی معیوب در چهل سال گذشته موجی از منطقه گرایی و بخشی نگری برخاست که امر ملی را اساسا ممتنع می کرد.
دوما ذهنیت این کاربدستان یک ذهنیت ناب روستایی با انگاره هایی از قبیل استقلال و استغنا و سیر کردن ملت از طریق خودکفایی در کشاورزی بود.
این عقلانیت سقیم که ریشه در رویاهای انقلابی و توهم برتری ایمان برعلم و منطق و واقعیت را داشت در درجەی نخست به گسست از جهان و احساس بی نیازی از آن انجامید.
گویاترین مثال در این باره دخالت ملا حسنی امام جمعەی سابق ارومیه در احداث میانگذر پانزده کیلومتری دریاچه است.
میانگذری که به یکی از قاتلان آن تبدیل شد.
حسنی در خاطرات خود از روزی در سال 1358 می گوید که همراه مدیرکل وقت راه با قایق چرخی در دریاچه می زند و کم عرض ترین نقطه را برای پل زدن بر می گزیند.
وی هفتەی بعد همان جا نماز جمعه را اقامه و همراه نمازگزاران با بیل و کلنگ شروع به پر کردن آب با خاک های اطراف می نماید!
با این تفاصیل عجیب نیست که ایران، کشور میزبان کنوانسیون جهانی رامسر، خود تمام تالاب ها و پهنه های آبی داخل سرزمینی اش خشک شده باشد. شادگان، گاوخونی، بختگان، هامون به خاطره ها پیوسته و تالاب انزلی نیز به زودی به آنها می پیوندد.
چه چیزی اسف بارتر از این که دریاچەی ارومیه که سال 1355 از سوی یونسکو ذخیرەگاە زیست کره نام گرفت، امروز مرگ و نیستی را تداعی می کند.
✍صلاح الدین خدیو
@hooreechannel 🌹
😭3❤1
افتخارمان این است که در دوران جمهوری اسلامیمان یک وجب از مرزهای کشورمان کم نشده؛
غافل از آنکه درونِ همان مرزها، کم از آن کم شدن نکردهایم:
بزرگترین دریاچه (ارومیه) را خشکاندیم
(کاش جزو مرزمان نبود)
سفرههای آب زیرزمینی را به نفسنفس انداختیم
(کاش جزو مرزمان نمیبود)
هامون و هزار خاطره و افسانهاش را به حوضی کوچک رساندیم
(کاش هیچاش جزو مرزمان نبود)
با اینکه در مجموع منابع نفت و گاز، اولِ جهانیم اما توان بهرهبرداری از آنها نداریم و هشتمان گروِ نهمان است
(کاش مرزهایمان فاقد آنها بود و همهاش نصیبِ از ما بهتران میبود)
در برپایی جشنهای ملی، بومی، محلی و شادیآفرین چه بسیار غنی و خودکفا و شهرهایم اما همهاش را حرام و در فهرست کالاهای قاچاق قرار دادیم
(کاش آن استعدادهای شادیآفرین جایی برون از مرزها زاده میشدند)
ملت و مرزش را قربانیِ اُمت و آنورِ مرز کردیم
(کاش آنور زاده میشدیم تا بلکه کمی دیگران قربانمان روند)
مرز را در خدمت آخرالزمان و رؤیاهای آن گرفتیم و در آن مسیر، سختیهای طاقتفرسا بر مردم روا داشتیم
(کاش در این همه مرزهای دیگرِ خدا زاده میشدیم تا در زمان! زندگی میکردیم)
مرز را چنان فدای فلسطینها و غزهها و هر مظلومِ دیگرِ آنور مرزی کردیم که در پیاش انواع تیرهبختیهای فلسطینی در جای جایِ مرز در حال سر برون آوردن است
(کاش در مرزی زاده میشدیم که حد یقفی برای میزان فداکاری تعریف میشد: لعلّک باخعٌ نفسک ...)
مرز را، همه و همه را دربست هدیه به اسلام کردیم
(کاش کمی آنورِ مرز در امالقری زاده میشدیم یا مسافر زمان بعثت میشدیم تا درمییافتیم اسلام را باید به مردم و کشور هدیه کرد و نه برعکس)
و هنوز سخن بازرگان در گوشها طنینانداز است که: اسلام برای ایران (: مهندس بازرگان) یا ایران برای اسلام (: امام خمینی)
کاش حال که رهبری، سرودِ "ای ایران" میطلبد و وعدهی سرودِ "ای سرای امید" میگیرد، از کارشناسان بخواهد تا به آن پرسش و اختلاف بپردازند و نسبتِ میان اسلام و مردم ایران را به گفتوگو درآورند تا بلکه برآیند نوینی شکل گیرد و افقی باز شود
✍امیر ترکاشوند ۱۴۰۴/۰۶/۱۷
https://t.me/baznegari/1614
@hooreechannel 🌹
غافل از آنکه درونِ همان مرزها، کم از آن کم شدن نکردهایم:
بزرگترین دریاچه (ارومیه) را خشکاندیم
(کاش جزو مرزمان نبود)
سفرههای آب زیرزمینی را به نفسنفس انداختیم
(کاش جزو مرزمان نمیبود)
هامون و هزار خاطره و افسانهاش را به حوضی کوچک رساندیم
(کاش هیچاش جزو مرزمان نبود)
با اینکه در مجموع منابع نفت و گاز، اولِ جهانیم اما توان بهرهبرداری از آنها نداریم و هشتمان گروِ نهمان است
(کاش مرزهایمان فاقد آنها بود و همهاش نصیبِ از ما بهتران میبود)
در برپایی جشنهای ملی، بومی، محلی و شادیآفرین چه بسیار غنی و خودکفا و شهرهایم اما همهاش را حرام و در فهرست کالاهای قاچاق قرار دادیم
(کاش آن استعدادهای شادیآفرین جایی برون از مرزها زاده میشدند)
ملت و مرزش را قربانیِ اُمت و آنورِ مرز کردیم
(کاش آنور زاده میشدیم تا بلکه کمی دیگران قربانمان روند)
مرز را در خدمت آخرالزمان و رؤیاهای آن گرفتیم و در آن مسیر، سختیهای طاقتفرسا بر مردم روا داشتیم
(کاش در این همه مرزهای دیگرِ خدا زاده میشدیم تا در زمان! زندگی میکردیم)
مرز را چنان فدای فلسطینها و غزهها و هر مظلومِ دیگرِ آنور مرزی کردیم که در پیاش انواع تیرهبختیهای فلسطینی در جای جایِ مرز در حال سر برون آوردن است
(کاش در مرزی زاده میشدیم که حد یقفی برای میزان فداکاری تعریف میشد: لعلّک باخعٌ نفسک ...)
مرز را، همه و همه را دربست هدیه به اسلام کردیم
(کاش کمی آنورِ مرز در امالقری زاده میشدیم یا مسافر زمان بعثت میشدیم تا درمییافتیم اسلام را باید به مردم و کشور هدیه کرد و نه برعکس)
و هنوز سخن بازرگان در گوشها طنینانداز است که: اسلام برای ایران (: مهندس بازرگان) یا ایران برای اسلام (: امام خمینی)
کاش حال که رهبری، سرودِ "ای ایران" میطلبد و وعدهی سرودِ "ای سرای امید" میگیرد، از کارشناسان بخواهد تا به آن پرسش و اختلاف بپردازند و نسبتِ میان اسلام و مردم ایران را به گفتوگو درآورند تا بلکه برآیند نوینی شکل گیرد و افقی باز شود
✍امیر ترکاشوند ۱۴۰۴/۰۶/۱۷
https://t.me/baznegari/1614
@hooreechannel 🌹
👍4👎2👏2❤1
🔴 فتوا علیه عکس زنان در تذکره و شکلگیریِ شهروندیِ ناقص در افغانستان؛ تعارض بین شرع و هویت مدرن
📌در چرخشی جدید از سیاستهای جنسیتی، طالبان با تکیه بر تفسیری محدود و ایدئولوژیک از شریعت، هویت قانونیِ زنان افغانستان را نادیده گرفت.
📌به گزارش شفقنا افغانستان، دارالافتای طالبان با صدور فتوای جدیدی، درج عکس زنان در تذکره داخلی را «غیرشرعی» و تنها در موارد خاصی اختیاری یا اجباری اعلام کرد. این تصمیم نه تنها سیستم ثبت هویت ملی را با چالشهای فنی و امنیتی جدی مواجه کرده، بلکه نشاندهندهٔ عمق بیش از پیش نگاه ساختاری به زنان بهعنوان شهروندان درجهدوم است. در حالی که جهان به سمت هویت دیجیتال و بیومتریک حرکت میکند، طالبان با بازگشت به چارچوبهای پیشمدرن نه تنها زنان را از حق بنیادین هویت محروم میکند، بلکه خود را از انطباق با استانداردهای بینالمللی فاصله میدهد.
📍فتوای جدید: تفسیر شرعی بر فناوری و هویت مدرن
📌دارالافتای طالبان در یادداشتی رسمی و محرمانه، که بعدها به دست رسانهها رسید، با استناد به تفاسیر فقهی سنتی درج عکس زنان در تذکره داخلی را «بدون ضرورت شرعی» و، در نتیجه، «غیرمجاز» اعلام کرد. این مرجع فقهی، که از بالاترین نهادهای تصمیمگیری دینی در نظام طالبان است، تأکید کرد: «هرگونه عکسبرداری از زنان، بدون ضرورت شرعی، موجب تشویش، فتنه و انتشار عریانی است و بر اساس احکام اسلامی حرام میباشد.»
📌این فتوا بهصورت کلی شامل تمامیِ زنان مقیم داخل افغانستان میشود، با این استثنای کوچک که زنانی که به منظور سفر، درمان، تحصیل یا مهاجرت به خارج از کشور نیاز به تذکره دارند موظف به درج عکس هستند. این استثنا نشان میدهد که طالبان در تعامل با جهان خارج، مجبور به پذیرش حداقلی از استانداردهای بینالمللی هستند، اما در فضای داخلی اولویت را به تفسیر ایدئولوژیک خود میدهند.
📍واکنش جامعهٔ مدنی: هویت زنان، حقی غیرقابلتملک
📌این فتوا با موجی از انتقادهای شدید از سوی فعالان حقوق بشر، زنان تحصیلکرده، روزنامهنگاران و سازمانهای بینالمللی مواجه شده است.
📌در فضای مجازی هشتگ #عکس_من_هویت_من به سرعت گسترش یافت. کاربران به این نکته اشاره کردند که بدون عکس، زنان در سیستمهای بانکی، هوایی و قضایی «نامرئی» میشوند و این امر بهراحتی میتواند منجر به انکار خدمات، تبعیض و سوءاستفاده شود.
📌سازمانهای بینالمللی مانند سازمان عفو بینالملل و کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل نیز ابراز نگرانی کردهاند و خواستار توقف این سیاست شدهاند.
پیشینه: سیاستهای سیستماتیک محدودکنندهٔ زنان
📌این فتوا تنها یک اقدام منفرد نیست، بلکه بخشی از یک زنجیرهٔ طولانی از سیاستهای محدودکنندهٔ زنان تحت حکومت طالبان است:
ممنوعیت تحصیل دختران از کلاس ششم به بالا (سال ۱۴۰۱)
ممنوعیت ورود زنان به دانشگاهها (سال ۱۴۰۱)
محدودیت سفر بدون محرم
تعطیلی اکثر انجمنهای زنان و سازمانهای حقوق بشری
حذف وزارت امور زنان و جایگزینیِ آن با امر به معروف
ممنوعیت کار زنان در بسیاری از بخشها، از جمله سازمان ملل
این فتوای درج عکس، در واقع، ادامهٔ همین خط سیاستی است: حذف زنان از فضای عمومی، قانونی و اجتماعی.
📍و در آخر:
📌فتوای دارالافتای طالبان علیه درج عکس زنان در تذکره، بیش از آنکه یک موضع فقهی باشد، نشاندهندهٔ یک استراتژی سیاسی برای نادیدهگرفتن هویت قانونیِ زنان است. این اقدام نه تنها بر برابریِ جنسیتی ظلم میکند، بلکه امنیت ملی، شفافیت اداری و تعامل بینالمللیِ افغانستان را تضعیف میکند. در یک کشور که بیش از دو دهه با جنگ، مهاجرت و تخریب نهادهای مدنی دستوپنجه نرم کرده، چنین تصمیمی نه تنها غیرمنطقی، بلکه خطرناک است.
📌حق هویت یکی از بنیادیترین حقوق بشر است. با سلب این حق از زنان، طالبان نه تنها قانون بینالمللی را نقض میکند، بلکه خود را بهعنوان یک نظام غیرقابلاعتماد در عینک جهانی جا میدهد. تا زمانی که زنان افغانستان بتوانند بدون شرط و تفسیر ایدئولوژیک به هویت قانونی دست یابند هیچ صحبتی دربارهٔ «ثبات»، «توسعه» یا «احیای دولت» معنا نخواهد داشت.
🔗 متن کامل را در اینجا بخوانید.
@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹
📌در چرخشی جدید از سیاستهای جنسیتی، طالبان با تکیه بر تفسیری محدود و ایدئولوژیک از شریعت، هویت قانونیِ زنان افغانستان را نادیده گرفت.
📌به گزارش شفقنا افغانستان، دارالافتای طالبان با صدور فتوای جدیدی، درج عکس زنان در تذکره داخلی را «غیرشرعی» و تنها در موارد خاصی اختیاری یا اجباری اعلام کرد. این تصمیم نه تنها سیستم ثبت هویت ملی را با چالشهای فنی و امنیتی جدی مواجه کرده، بلکه نشاندهندهٔ عمق بیش از پیش نگاه ساختاری به زنان بهعنوان شهروندان درجهدوم است. در حالی که جهان به سمت هویت دیجیتال و بیومتریک حرکت میکند، طالبان با بازگشت به چارچوبهای پیشمدرن نه تنها زنان را از حق بنیادین هویت محروم میکند، بلکه خود را از انطباق با استانداردهای بینالمللی فاصله میدهد.
📍فتوای جدید: تفسیر شرعی بر فناوری و هویت مدرن
📌دارالافتای طالبان در یادداشتی رسمی و محرمانه، که بعدها به دست رسانهها رسید، با استناد به تفاسیر فقهی سنتی درج عکس زنان در تذکره داخلی را «بدون ضرورت شرعی» و، در نتیجه، «غیرمجاز» اعلام کرد. این مرجع فقهی، که از بالاترین نهادهای تصمیمگیری دینی در نظام طالبان است، تأکید کرد: «هرگونه عکسبرداری از زنان، بدون ضرورت شرعی، موجب تشویش، فتنه و انتشار عریانی است و بر اساس احکام اسلامی حرام میباشد.»
📌این فتوا بهصورت کلی شامل تمامیِ زنان مقیم داخل افغانستان میشود، با این استثنای کوچک که زنانی که به منظور سفر، درمان، تحصیل یا مهاجرت به خارج از کشور نیاز به تذکره دارند موظف به درج عکس هستند. این استثنا نشان میدهد که طالبان در تعامل با جهان خارج، مجبور به پذیرش حداقلی از استانداردهای بینالمللی هستند، اما در فضای داخلی اولویت را به تفسیر ایدئولوژیک خود میدهند.
📍واکنش جامعهٔ مدنی: هویت زنان، حقی غیرقابلتملک
📌این فتوا با موجی از انتقادهای شدید از سوی فعالان حقوق بشر، زنان تحصیلکرده، روزنامهنگاران و سازمانهای بینالمللی مواجه شده است.
📌در فضای مجازی هشتگ #عکس_من_هویت_من به سرعت گسترش یافت. کاربران به این نکته اشاره کردند که بدون عکس، زنان در سیستمهای بانکی، هوایی و قضایی «نامرئی» میشوند و این امر بهراحتی میتواند منجر به انکار خدمات، تبعیض و سوءاستفاده شود.
📌سازمانهای بینالمللی مانند سازمان عفو بینالملل و کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل نیز ابراز نگرانی کردهاند و خواستار توقف این سیاست شدهاند.
پیشینه: سیاستهای سیستماتیک محدودکنندهٔ زنان
📌این فتوا تنها یک اقدام منفرد نیست، بلکه بخشی از یک زنجیرهٔ طولانی از سیاستهای محدودکنندهٔ زنان تحت حکومت طالبان است:
ممنوعیت تحصیل دختران از کلاس ششم به بالا (سال ۱۴۰۱)
ممنوعیت ورود زنان به دانشگاهها (سال ۱۴۰۱)
محدودیت سفر بدون محرم
تعطیلی اکثر انجمنهای زنان و سازمانهای حقوق بشری
حذف وزارت امور زنان و جایگزینیِ آن با امر به معروف
ممنوعیت کار زنان در بسیاری از بخشها، از جمله سازمان ملل
این فتوای درج عکس، در واقع، ادامهٔ همین خط سیاستی است: حذف زنان از فضای عمومی، قانونی و اجتماعی.
📍و در آخر:
📌فتوای دارالافتای طالبان علیه درج عکس زنان در تذکره، بیش از آنکه یک موضع فقهی باشد، نشاندهندهٔ یک استراتژی سیاسی برای نادیدهگرفتن هویت قانونیِ زنان است. این اقدام نه تنها بر برابریِ جنسیتی ظلم میکند، بلکه امنیت ملی، شفافیت اداری و تعامل بینالمللیِ افغانستان را تضعیف میکند. در یک کشور که بیش از دو دهه با جنگ، مهاجرت و تخریب نهادهای مدنی دستوپنجه نرم کرده، چنین تصمیمی نه تنها غیرمنطقی، بلکه خطرناک است.
📌حق هویت یکی از بنیادیترین حقوق بشر است. با سلب این حق از زنان، طالبان نه تنها قانون بینالمللی را نقض میکند، بلکه خود را بهعنوان یک نظام غیرقابلاعتماد در عینک جهانی جا میدهد. تا زمانی که زنان افغانستان بتوانند بدون شرط و تفسیر ایدئولوژیک به هویت قانونی دست یابند هیچ صحبتی دربارهٔ «ثبات»، «توسعه» یا «احیای دولت» معنا نخواهد داشت.
🔗 متن کامل را در اینجا بخوانید.
@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹
Telegram
افغانستانیها
🍁 فتوا علیه عکس زنان در تذکره و شکلگیریِ شهروندیِ ناقص در افغانستان؛ تعارض بین شرع و هویت مدرن
در چرخشی جدید از سیاستهای جنسیتی، طالبان با تکیه بر تفسیری محدود و ایدئولوژیک از شریعت، هویت قانونیِ زنان افغانستان را نادیده گرفت.
به گزارش شفقنا افغانستان،…
در چرخشی جدید از سیاستهای جنسیتی، طالبان با تکیه بر تفسیری محدود و ایدئولوژیک از شریعت، هویت قانونیِ زنان افغانستان را نادیده گرفت.
به گزارش شفقنا افغانستان،…
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
اقدام دیگری برای فرار مغزها و نیروهای خدمت گذار؛
اعلام جرم علیه رئیس و برخی عوامل یک بیمارستان در تهران
مرکز رسانه قوه قضاییه:
با انتشار تصویری از مراسمی در بیمارستانی در تهران که نشان از رفتار خلاف شان و عرف و موارد غیراخلاقی داشت، مقام قضایی ضمن تشکیل پرونده علیه نفراتی اعلام جرم کرد.
برای رئیس بیمارستان مورد اشاره و برخی عوامل بیمارستان پرونده قضایی تشکیل شده و علیه آنها اعلام جرم شده است.
شهرما
@hooreechannel 🌹
اعلام جرم علیه رئیس و برخی عوامل یک بیمارستان در تهران
مرکز رسانه قوه قضاییه:
با انتشار تصویری از مراسمی در بیمارستانی در تهران که نشان از رفتار خلاف شان و عرف و موارد غیراخلاقی داشت، مقام قضایی ضمن تشکیل پرونده علیه نفراتی اعلام جرم کرد.
برای رئیس بیمارستان مورد اشاره و برخی عوامل بیمارستان پرونده قضایی تشکیل شده و علیه آنها اعلام جرم شده است.
شهرما
@hooreechannel 🌹
😢3❤1🔥1