حوری
1.35K subscribers
1.23K photos
646 videos
3 files
2.32K links
زن، خانواده، محیط زیست
Download Telegram
✅ تهران را تخلیه کنید!

"اگر باران نبارد آب از آذر ماه در تهران جیره بندی می شود و اگر باز هم نبارد باید تهران را خالی کنید"

این جملات رئیس جمهور محبوبمان دیروز در سخنرانی سنندج بوده است!

چه شد که به این روز افتادیم؟

۹۰% آب ایران در کشاورزی مصرف میشود که ۶۰% آنرا هدر میرود. دولت ها در تمام این ادوار از خودکفایی کشاورزی گفتند بدون آنکه به ظرفیتهای ایران خشک کمترین توجهی کنند، بیش از ۶۰۰ سد ساختند که رودخانه ها را قطع و تالابها را خشک کرد و در همین شهر تهران ۲۲% آب شرب در لوله های فرسوده هدر میرود؛ شهری که از یک جمعیت ۵ میلیون نفری بدون برنامه ریزی برای آب، برای ترافیک و زیرساخت به بیش از ۱۵ میلیون نفر رسید

حداقل ده دولت قبل و تمام مسئولان مرتبط باید پاسخگوی این بحران باشند. کدامیک را بیاد دارید که سیستم آبیاری نوین را برای کشاورزی اجبار کرده باشند که می توانست مصرف آب را نصف کند؟ کدامیک را بیاد دارید که کشت محصولات پرآب بر در مناطق مرکزی و ترویج کشت محصولات کم آب بر را در دستور کار قرار دادند؟

چرا نکردند؟ چون خودکفایی در دستور کار بود؛ چون ذینفعانی در بردن آب بود که قدرت داشتند - مافیای آب

همه دولتها باید پاسخگو باشند که چرا در طول این چند دهه و با علم به اینکه روزی به این نقطه خواهیم رسید، ظرفیت شیرین سازی آب خلیج فارس یا دریای عمان را نتوانستند به ۵ میلیون متر مکعب برسانند. امروز فقط ۱% از آب شرب از این روش تامین میشود در حالیکه عربستان ۷۰% از آب مصرفی خود را از این طریق تامین می کند و چرا تصفیه و بازیافت فاضلاب شهری برای مصارف صنعتی و کشاورزی هرگز بعنوان یک پروژه ملی در دستور کار قرار نگرفت

باید پاسخگو باشند که چرا در طول این چند دهه حداقل ۳۰% از بودجه آب به نوسازی لوله های فرسوده اختصاص نیافت که امروز عامل هدررفت یک چهارم آب تهران شود و جای آن مردم، بعنوان مقصر مصرف بیش از حد آب جلوه داده شود. باید پاسخ داده شود چرا هیچ دولتی صنایع آب بر در مناطق خشک را ممنوع نکرد و سیاست مرکز زدایی از تهران را از حرف به عمل تبدیل نکرد

دولتها حتی اگر به ناتوانی و ناکارآمدی خود عالم و واقف بودند باید به کنوانسیونهای جهانی آب می پیوستند تا برای فناوریهای جدید و کاهش مصرف و با توجه با اقلیم معلوم ایران در خشکسالی کمک و یاری می طلبیدند اما بپذیریم که هیچیک از اینها اولویتهای ما نبود. اصلا رابطه با دنیا اولویت ما نبود

بحران آب در تهران و ایران حالا به اوج خود رسیده تا حدی که سدهای تهران بیشتر از ۵% آب ندارد و معلوم نیست جواب تامین آب ۱۵ میلیون نفر را چه کسی باید بدهد!

از دو سه هفته آینده محله هایی بخصوص حوالی ازگل، یوسف آباد، نیاوران، جردن و گیشا در وضعیت نیمه بحرانی قرار خواهد گرفت. جیره بندی آب قطعی است. برای برخی مناطق ممکن است بین ۲ الی ۳ ساعت در روز در صورت استمرار وضعیت بیشتر آب نباشد. کمبود آب شرب تمیز، خطر بیماریهای عفونی را افزایش می دهد بخصوص برای کودکان و سالمندان و دولت فخیمه حداقل باید برای این موضوع پیش بینی های لازم را انجام دهد!

صرفه جویی ۲۰% آب توسط مردم که تنها راه حل دولت شده است مشخص نیست چقدر عملی است و روشن نیست صنایع، رستورانها، بیمارستانها و البته محصولات کشاورزی و مواد غذایی که باید به این شهر برسد چگونه مدیریت خواهد شد؛ تنها چیزی که روشن است تاثیر این وضعیت بر قیمتهاست!

دولت پزشکیان می تواند مدعی باشد این وضعیت حاصل چند دهه ندانم کاری و سو مدیریت است اما نمی تواند از امکان ناپذیری تخلیه تهران که به زبان رانده شانه خالی کند

۱۵ میلیون نفر به کجا بروند آقای پزشکیان؟ تهران بزرگترین کلان شهر خاورمیانه است. تخلیه حتی موقت این شهر یعنی تامین مسکن این ۱۵ میلیون نفر در نقاط دیگری از ایران! شغل این افراد چه خواهد شد؟ مدارس فرزاندانشان کجاست؟ چگونه می خواهی حمل و نقل این افراد را تا شهرهای دیگر و در داخل همان شهر مدیریت کنی؟ چگونه می خواهی مایحتاج روزانه آنها و لجستیک این موضوع را مدیریت کنی؟ و از همه مهمتر از کجا می خواهی آب مصرفی این ۱۵ میلیون نفر را در شهر دیگری تامین کنی؟!!

جابجایی ۱۵ میلیون نفر انسان یا حتی جابجایی پایتخت یک پروژه ۲۵ ساله است حداقل با ۲۵ میلیارد دلار بودجه تهیه زیرساخت و تا جایی که بیاد داریم جنابعالی گیر ۱ میلیارد دلار هستید!

جای جلسات بی خاصیت با سازمان هواشناسی و امید به باران یا هشدار به مردم تهران، جای شما بودم ۲۰۰ میلیون دلار از زیر سنگ پیدا می کردم، از بودجه یکی از همین مراکز فرهنگی بی خاصیت، و خرج بازسازی لوله های فرسوده تهران می کردم.

تمام راه حلهای دیگر میان مدت و بلند مدت است. این وضعیت بغرنج راه حل کوتاه مدت دیگری ندارد.

بحران از آنچه می بینید به شما نزدیکتر است!

✍️حامد پاک طینت

@hooreechannel 🌹
👍4👏2👎1
🌎 مغزهای پیر و فسیل شده !

🌐 گفت در این مملکت افرادی هستند که راه نمی روند ؛ خوب نمی بینند ؛ گوش هایشان سنگین است و خودشان را به زورِ دارو و درمان نگهداشته اند و حتی ... ، اما نزدیک به ۴۰ سال است که شغل دولتی و حکومتی دارند و ول کن پست و منصب هم نیستند. فقط صندلی عوض می کنند و از این اداره به آن اداره می روند. در طول همین سالها حدود دو هزار نفر پیر و سالخورده و فرتوت در کشور بارها و بارها در سمت‌ های مختلف جا به جا شده‌اند ؛ بدون آن‌ که بازنشسته شوند یا استعفا دهند. خب برای شکستن این چرخه ی تکراری و خسته کننده باید محدودیت زمانی برای آنها تعیین شود. مثلا بگویند هر فرد حداکثر ده سال فرصت دارد تا آنچه می‌داند به کشور عرضه کند و توانمندی هایش را نشان دهد و پس از آن جای خود را به نسل بعدی بدهد. کسی که در همین ده سال هیچ کار مثبت و اثر گذاری نداشته و افکارش چون سوهان بر روح و روانِ مردم زخم زده و فقط پول مفت از دولت گرفته مشحصا در این چهل سال معلوم است چه گُلی به سر این ملت گذاشته‌.

🌐 ما در رده های بالای حکومتی بازنشسته نداریم. خانه نشین نداریم. بگویی رزومه ات را نشان بده تا ده ها و صدها عنوان شغلی را در نهادهای دولتی و خصوصی برایت سیاهه می کنند. با حقوق های نجومی و درآمدهایی که در فیش ها هرگز درج نمی شود. در مقابل جوانانی مستعد ؛ تحصیل کرده ؛ پر توان و کارآمد باید بروند اسنپ یا کارگری توی شرکت های تولیدی با حداقل حقوق. یا مشاغلی که در آن ناگزیرند مدارک تحصیلی را پنهان کرده و به اسم زیر دیپلم تن به کارهای پست و حقیر دهند. این تناقض نشانِ آشکار بی عدالتی و تبعیض در جامعه ی به اصطلاح اسلامی ست. جامعه ای که در آن شکاف طبقاتی بیداد می کند و هیچ کس بر اساس تلاشی که دارد روزی نمی گیرد. شکافی که در آن در یک طرف همین پیرها که توان حرکت و کار کردن ندارند زمین های چند هزار متری به نام خود می کنند و در لوای دیانت برای خود شال و کلاه می بافند. بی آن که از رنج و درد ملت مطلع باشند. و در عوض جوانانی که بی کارند و روزگاری تیره و تار را سپری می کنند. روزگاری ناپیدا ؛ بی هدف و بسیار تاریک.

🌐 بی گمان و الزاما احترام به پیرها وظیفه است. حرمت بزرگترها را لای واژه های محبت آمیز بستن و با نگاهی مهر آمیز به تماشای آنها ایستادن حتما که بزرگی می آورد و شخصیت را غنا می دهد. که ما هر چه داریم از باباهای خوب و مادرهای نازنین مان داریم. پیرهایی که تجاربی سنگین و گران قیمت در کوله دارند و برای ما چراغ راهند. این توضیح با آن عمل که پیرها را بر امور دشوار و حساس بگماریم و از آنان توقعِ فرج و گشایش داشته باشیم در تناقض است. پیرها توانی دارند محدود. نگاهی دارند بسته و اندیشه ای که متعلق به گذشته است. هوش مصنوعی ؛ تکنولوژی و قدرت با مغز و قدرت قرابت دارد نه با افکار پوسیده و دست و پایی خسته و معلول شده. بهتر آن است که بزرگان مان را جور دیگری به احترام بنشینیم و از جوانان مان تا ترک وطن نکرده و سرمایه های فکری و تخصصی شان را به غریبه ها نداده ؛ استفاده های بهینه کنیم. آنها را روی سر بگذاریم و وطن را به تنی جان افزا برایشان تبدیل کنیم. پیرها عزیزند اما در خانه ؛ نه در مشاغل حساس کشور که سرنوشت میلیونها ایرانی به تصمیم و حرف های آن ها بسته است.

✍ جعفر بخشی بی نیاز

https://t.me/hichjbb
@hooreechannel 🌹
👍4
📍خودویرانگری سمی


🔴 گفتگو با دکتر کتایون مصری، پژوهشگر حوزه مطالعات زنان

✍🏻احساس بی‌لیاقتی در میان زنان ایرانی فقط یک مشکل روانی نیست؛ بازتابِ ساختارهایی‌ست که سال‌ها زنان را نادیده گرفته‌اند.

📌سندرم ایمپاستر نتیجه‌ی تجربه‌ی تکرارشونده‌ی نادیده‌انگاری‌ست؛ وقتی زنی تحسین می‌شود، باور نمی‌کند که این تحسین واقعی است.

📌امروز زنان در برابر جامعه‌ای ایستاده‌اند که «منع می‌کند» نه «اجازه»؛ جامعه‌ای که از آن‌ها می‌خواهد شاکر باشند، نه مطالبه‌گر.

📌«زنانگی سمی» یعنی وقتی زنان به‌جای حمایت از هم، علیه هم رفتار می‌کنند؛ همین رفتار، مردسالاری را زنده نگه می‌دارد.

📌رهایی از خودویرانگری یعنی ساختن شبکه‌های حمایتی واقعی؛ جمع‌هایی برای اعتماد، همدلی و رشد، نه رقابت و قضاوت.

📌دخترانی که از کودکی با تبعیض‌های کوچک بزرگ می‌شوند، در بزرگسالی بیشتر دچار تردید و احساس بی‌کفایتی‌اند.

📌در جامعه‌ای که از زنان انتظار «کمال» دارد، کوچک‌ترین خطا می‌تواند به شرم و خودویرانگری منجر شود.

📌زنان تحصیل‌کرده هم از سندرم ایمپاستر در امان نیستند؛ چون نظام مردسالار موفقیت‌شان را «لطف» می‌داند نه شایستگی.

📌وقتی زنان از هم حمایت نمی‌کنند و با همان ادبیات مردانه علیه هم می‌ایستند، چرخه‌ی مردسالاری بی‌زحمت ادامه پیدا می‌کند.

📌تا وقتی زنان خود را باور نکنند و در کنار هم نایستند، این چرخه‌ی خودویرانگری تکرار می‌شود.

✍مینا حیدری

👈🏻  متن کامل را در Instant View بخوانید.

@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹
👍5
کم بارشی نتیجه  پنهان کردن عقل در لفافه  جهل است  نه برهنگی تن ها ؟

کامران غضنفری گفته است: 
«آقای پزشکیان! شما با مخالفت‌هایی که با قانون عفاف و حجاب داشتید، باعث گسترش فساد و فحشا در سراسر کشور شدید. 
خداوند به‌واسطه‌ی گسترش فساد، برکات خود را کم می‌کند و کاهش می‌دهد.»


کامران خان!
با این استدلال حتماً علتِ کم‌بارشی در کویر هم، نتیجه برهنگیِ مارمولک‌هاست!

جناب کامران‌خان! 
اگر استدلال شما درست بود، امروز باید در عربستان سعودی — که بن‌سلمان آزادی‌های اجتماعی را گسترش داده و حجاب اجباری را کنار گذاشته — مردم همگی از تشنگی مرده باشند و بلای آسمانی بر آن سرزمین نازل شده باشد!

کامران‌خان، از دین فقط «حجاب اجباری» را فهمیده‌اید! 
اگر اندکی فراتر می‌نگریستید، درمی‌یافتید که بلایای طبیعی، نتیجه‌ی رفتار نادرست انسان در برخورد با طبیعت و محیط زیست است: 
خانه ساختن در مسیر سیلاب‌ها، بی‌رویه برداشت‌کردن از سفره‌های زیرزمینی، تخریب جنگل‌ها، و آلوده‌کردن هوا. 
اینهاست که بارش را کم می‌کند و زمین را خشک.

اما اینکه بگوییم نوع پوشش مردم باعث زلزله و خشکسالی است، نه با عقل بشر سازگار است، نه با عدالت الهی. 
اگر چنین بود، امروز در هیچ نقطه‌ای از جهان نباید موجود زنده‌ای باقی می‌ماند.

درضمن عامل اصلی فساد و فحشاء  در کشور  فقر است !
فقری  که شما ها با فرآهم کردن زمینه تحریم ها و کارشنکی در کار دولت ها برای  رفع انها  مسببش بودید !

✍️ مازیار اوستا
@hooreechannel 🌹
👍3
زانو زدن نام‌ها ونشان‌های ملی در مقابل انقلابیون


این روز ها اخبار مراسم نصب مجسمه «زانو زدن والرین امپراطور روم در برابر شاپور ساسانی»! در تهران با سروصدای فراوان از از رسانه ها در حال پخش است. 

بیایید به گذشته برگردیم. فراموش نکرده ایم که درست ۴۴ سال پیش، نام ها و نشانه‌‌ها و سمبل‌های ملی و میهنی به دست برخی انقلابیون تندرو ۱۳۵۷ پاک شده و یکی پس از دیگری نابود می‌شدند.در اینجا تنها به چند نمونه اشاره می‌کنم.

آبان ۱۳۵۸‌ است تغییر نام‌های ملی همچنان ادامه دارد. نام خیابان تخت جمشید (یا همان پارسه به زبان ایران باستان و پرسپولیس در نزد غربی‌ها) به نام خیابان طالقانی و بعدها خیابان تخت طاووس (رهاورد حمله نادر به هند)  به نام خیابان مطهری تغییر یافت.

خیابان کوروش کبیر هم علی شریعتی نامیده شد. علی شریعتی در این خیابان در حسینیه ارشاد «اسلام‌انقلابی» را شرح و نشر می‌داد.

خیابان شاه‌عباس ، نادرشاه و... همگی قبلاً تغییر کرده بودند. حتی تا رده‌های پایین تر، مدیر  مدرسه‌ای در شرق تهران می‌خواست خود را انقلابی و شیعه تمام عیار نشان دهد نام «یعقوب لیث صفار» را از روی مدرسه تحت مدیریت اش حذف کرد.

یادم هست نام مدرسه راهنمایی ما «شهریار» بود دانش آموزان انقلابی اعتراض داشتند که چرا شهریار (نام شاه و طاغوتی و باستانی) گذاشته اید. مدیر مدرسه مان آقای رنجبر معتقد بود که  این به نام شاعر شهریار است. دانش آموزان معترض انقلابی می‌گفتند چرا پس «مدرسه محمد حسین شهریار » نیست!

همچنین برخی از افراد انقلابی که نام های ملی و باستانی مثل شهرام و منوچهر و اردلان و کوروش و داریوش و ساسان داشتند برای خود نام مستعار اسلامی همچون ابوذر و مقداد و یاسر و میثم و مانند آن انتخاب کردند. 

حتی بسیاری از تندروها در روزهای آغازین پیروزی انقلاب، سر مجسمه فردوسی را در میدان فردوسی تهران قطع کرده و  برخی تابلوهای خیابان حافظ و خیام را هم برداشته بودند. «احتمالا قطع سر مجسمه فردوسی که بعدا مرمت شد اين بود که نام کتابش را شاهنامه گذارده بود، حال آن که منظور فردوسی از بکار بردن واژه شاهنامه (=تاريخ) بود که «تاريخ» واژه ای عربی است.
شاهنامه فردوسی تاريخ ايران به زبان شعر است و وی کوشيده است که از واژه های بيگانه استفاده کمتری شود. همچنين احتمالا برداشتن تابلوهای حافظ و خيام از روی خيابانها اين بود که در اشعار خود واژه «شراب» را بکار برده بودند. اين تابلوها بارديگر در جای خود نصب شد»
( به نقل از سایت:  انوشیروان کیهانی زاده) 

در همان سال‌ها نماد شیر و خورشید از پرچم سه رنگ ایران حذف و به جای آن واژگان و علائم عربی- دینی جایگزین شد.
یکی موارد جالب « مجلس شورای اسلامی» بود. برایم همیشه این ابهام وجود داشت که چرا مجلس شورای ملی به مجلس شورای اسلامی تغییر نام داد. مگر قرار نبود این مجلس در داخل مرز های ایران و برای ایران و ایرانیان تصمیم بگیرد؟
جالب آنکه پس از انقلاب نهادی به نام  شورای نگهبان، اسلامی بودن قوانین مصوب مجلس را درجهت مطابق بودن با اسلام، قرآن و قانون اساسی چک و تایید می‌کند.
نمی دانیم مجلسی که برای ملت ایران قانون تصویب می‌کند چرا باید مجلس اسلام نام بگیرد؟
اما بهرحال تب شور و احساس اسلامی انقلابیون بسیار بالا بود و باید همه چیز اسلامی می‌شد.

اکنون پس از گذشت سال‌ها از قلع و قمع نام و نمادهای ملی باید از مسئولان مملکتی که احساس ملی‌گرایی شان ناگهان گل کرده و تندیس زانو زدن والرین مقابل شاپور پادشاه ایرانی را به نمایش می‌گذارند، پرسید وارثان والرین (ایتالیا) اکنون به لحاظ توسعه و رشد اقتصادی در کجای تاریخ ایستاده‌اند و ما ایرانیان در کجای تاریخ ایستاده ایم که برای مردم آب و برق کافی نداریم و آب را به دلیل فشل بودن مدیریت ۴۰‌ ساله کشور جیره بندی کرده‌ایم.‌ 

✍سعید معدنی
@hooreechannel 🌹
👍7
«افسانۀ زن شرقی»


افسانه‌ای دربارۀ «زن شرقی» از دیرباز در ذهن عموم ایرانی‌ها وجود داشته است؛ تصور زنی باعفاف که هزار سال پیش از اسلام هم چنین فرهنگ و پوششی داشته است. و لابد در برابر زن شرقی نیز زن غربی است که از اول برهنه بوده. این هم از آن دوگانه‌های پوچ و عوامانه‌ای است که در ذهن خاص و عام وجود داشته است.

این گفته را دربارۀ زن و جایگاهش بخوانید و حدس بزنید متعلق به کیست:

«شوهر ارباب زنش است و زن باید از او اطاعت کند. این اطاعت باید آزادانه باشد، نه از روی بندگی. از نظر یک زن حقیقی، اطاعت نوعی آزادی و افتخار به حساب می‌آید و می‌داند اطاعت از شوهرش باعث می‌شود که او ایمن و آزاد باشد... هر گاه زنی به دلیل گستاخی یا بی‌بندوباری یا هر دلیل دیگری قدرت و اختیارات شوهرش را نادیده بگیرد، روح و روانش در آرامش نخواهد بود تا زمانی که دوباره از او اطاعت کند.»

این جملات شبیه گفته‌های یکی از رهبران طالبان نیست؟ اما این جملات متعلق به جان وینتروپ است؛ یکی از بنیانگذاران آمریکا در ماساچوست!

در غرب پیشامدرن مسئلۀ دوشیزگی (بکارت) زنان مسئله‌ای مهم و عنصری فرهنگی بود. فروید در سال ۱۹۰۸ ــ دقت بفرمایید در اوایل قرن بیستم که جهان مدت‌ها بود وارد عصر مدرن شده بود ــ در مقالۀ «تابوی بکارت» می‌نویسد: «در نظر ما ارزش بکارت [زن] برای مرد خواستگار چنان مسلم و بدیهی است که وقتی قرار می‌شود این قضاوت را مستدل کنیم، دستپاچه می‌شویم.» انگار این جمله در توصیف جامعۀ ما گفته شده است... این‌طور نیست؟

در اروپا تا قرن بیستم مسئلۀ باکرگی زن تا پیش از ازدواج از جهت حقوقی نیز تضمین شده بود. برای مثال در آلمان اگر مردی بکارت نامزد خود را پیش از ازدواج از بین می‌برد و بعد قرار نامزدی را بر هم می‌زد، طبق مادۀ ۱۳۰۰ در قانون مدنی محکوم به پرداخت نوعی دیه (Kranzgeld) می‌شد. دلیل این جریمه این بود که در واقع با از میان رفتن بکارت، بخت زن برای ازدواج کاهش می‌یافت و در واقع این نوعی غرامت برای خسارت اجتماعی و تنزل جایگاه اجتماعی زن بود (این قانون رفته‌رفته رنگ باخت و بی‌اهمیت شد تا این‌که در نهایت در سال ۱۹۹۸ به طور کلی از قوانین مدنی آلمان خط خورد).

زن غربی تا دو سدۀ پیش هیچ حقی نداشت، کتک خوردن از شوهر عادی بود و لباس‌های زنان به پوشیدگی محجبه‌ترین زنان امروز ما بود. «لباس شنای زنان در عصر ویکتوریایی در بریتانیا» بهترین مثال است. لباس شنای زنان در اواخر قرن نوزدهم اروپا ــ همین حدود ۱۳۰ سال پیش ــ چندان تفاوتی با لباس محجبۀ ما نداشت. سه چهار لایه کل اندام زن را از فرق سر تا نوک پا می‌پوشاند؛ فقط آرنج به پایین و صورت و گردن باز بود ــ و امکان تخطی هم وجود نداشت. به طور کلی پوشش زنان در جایی که «غرب» خوانده می‌شود، رفته‌رفته باز و بازتر شد. قوانین برای محدودیت پوشش وجود داشت، اما «عُرف» قانون را رفته‌رفته عوض می‌کرد. در نتیجه زنِ به اصطلاح «غربی» از طریق تغییر عرف، اندامش را سانتی‌متر به سانتی‌متر دوباره تصاحب کرد. (به عنوان یک نمونۀ مطالعاتیِ دیگر در این باره در این پست بنگرید به ماجرای «ممنوعیت الکل در آمریکا».)

دوگانۀ زن‌ شرقی و زن غربی مانند کلِ دوگانۀ غرب و شرق پوچ است. آنچه امروز در غرب وجود دارد، انسانِ غربیِ صد سال پیش را در حد سکته شوکه می‌کند. دوگانۀ غربی‌ــ‌شرقی ساختۀ ذهن ماست و واقعیت ندارد. تنها دوگانۀ راستین «مدرن و نامدرن» است و این «مدرنیته» نیز امری نسبی است. به همین دلیل مفهوم «غرب‌زدگی» از اساس پوچ است و در واقع ساخته‌ای ایدئولوژیک برای مقاومت در برابر «مدرنیته» است. آن چیزی که برخی از آن بیزارند غرب نیست، مدرنیته است.

فرهنگ امری ثابث و لایتغیر نیست، بلکه «وابسته به صناعت و تمدن» است. وقتی تمدن پیش می‌رود، فرهنگ هم تغییر می‌کند. یکی از چیزهایی که مدرنیته، به عنوان واپسین مرحلۀ تمدنِ عمومی بشر، برای انسان به همراه آورد آزادی‌های فردی بود ــ از جمله تملک بر اندام و جسمانیت‌باوری. مدرنیته جسم را محور عالم کرد. قبول این آزادی‌ها در غرب و شرق به یک اندازه سخت و پرهزینه بود و مقاومت برانگیخت.

اینکه ایرانیان باستان چه پوششی داشتند، جالب و محترم است، اما در ارتباط با زندگی امروز همان‌قدر بی‌اهمیت است که آن‌ها چه طب، آموزش یا حمل‌ونقلی داشتند. در عهد باستان وقتی پای کسی می‌شکست و عفونت می‌کرد، پا را بدون بیهوشی و بی‌حسی قِرِچ‌قرچ می‌بریدند و برای شکستن استخوانش هم احتمالاً از ساتور استفاده می‌کردند. اگر امروز به جای گذاشتن پلاتین و درمان عفونت، پا را قطع می‌کنید، می‌توانید پوشش ایرانیان عهد باستان را نیز مبنای ادعاها و استدلال‌های خود قرار دهید.

✍مهدی تدینی
@tarikhandishi
@hooreechannel 🌹
👍6❤1
زخم‌های به ارث رسیده
(میراث نسل‌ها، زنجیر درمان‌نشده)

🔹در کودکی، ذهن ساده‌مان گناه را به یکی از والدین نسبت می‌دهد. گاهی پدر را مقصر می‌پنداریم که راه را کج رفت، گاهی مادر را که کم گذاشت و ناتوان ماند. این قضاوت‌های خام، همچون دیوارهای موقت، ما را از پذیرش پیچیدگی زندگی محافظت می‌کند. اما با بلوغ حقیقی، پرده برداشته می‌شود و حقیقت آشکار می‌گردد: هیچ‌کدام از آن‌ها استاد زندگی نبودند. آن‌ها نیز فرزندان زخم‌های پیشینیان خود بودند.

🔹اریک فروم، روان‌شناس انسان‌گرا، در کتاب «هنر عشق ورزیدن» می‌گوید: «عشق نه غریزه‌ای خودکار، که مهارتی آموختنی است.» والدین ما اغلب این مهارت را نیاموخته بودند. آن‌ها با ترس‌های کودکی‌شان، با فقدان الگوهای سالم، و با فشارهای اجتماعی وارد میدان والدگری شدند. پدر شاید از خشم سرکوب‌شده‌ی پدربزرگ رنج می‌برد، مادر شاید از اضطراب مادرانه‌ای که نسل‌ها منتقل شده بود. این زخم‌ها نه با قصد آسیب، که با ناآگاهی منتقل می‌شوند، همچون زنجیری نامرئی که از شانه‌های آن‌ها به شانه‌های ما آویزان می‌گردد.

🔹ویکتور فرانکل، بازمانده‌ی اردوگاه‌های مرگ و بنیان‌گذار معنادرمانی، در «انسان در جستجوی معنا» می‌نویسد: «آزادی نهایی انسان، انتخاب نگرش در برابر شرایط است.» این جمله، نقطه‌ی عطف مسئولیت فردی ماست. تا زمانی که کودکیم، زخم‌ها را به ارث می‌بریم؛ اما از لحظه‌ای که آگاهی می‌یابیم، قدرت انتخاب داریم. آیا این زنجیره را ادامه دهیم؟ آیا خشم پدر را به فرزندانمان منتقل کنیم؟ آیا اضطراب مادر را در رفتارمان تکرار کنیم؟ یا مسیر را بشکنیم و درمان را آغاز کنیم؟

🔹از منظر روان‌شناسی رشد، اریکسون مراحل هشت‌گانه‌ی تحول روانی را ترسیم می‌کند. در مرحله‌ی «اعتماد در برابر بی‌اعتمادی» (نوزادی)، پایه‌های امنیت عاطفی گذاشته می‌شود. اگر والدین به دلیل زخم‌های خود نتوانند این اعتماد را بسازند، کودک با شکاکیت به جهان می‌نگرد. اما همین نظریه نشان می‌دهد که تحول تا پایان عمر ادامه دارد. در مرحله‌ی «تولید در برابر رکود» (میانسالی)، ما فرصت جبران داریم، نه تنها برای خود، که برای نسل بعد.

🔹فلسفه‌ی اگزیستانسیالیسم، به ویژه در آثار ژان پل سارتر، تأکید می‌کند که «انسان محکوم به آزادی است.» این آزادی، بار مسئولیت را بر دوش ما می‌گذارد. والدین ما انتخاب‌های خود را کردند، با محدودیت‌هایشان. اکنون نوبت ماست. آیا قربانی بمانیم و زخم را توجیه کنیم؟ یا شجاعانه به روان‌درمانگر مراجعه کنیم، الگوهای ناسالم را شناسایی کنیم، و مهارت‌های جدید بیاموزیم؟

🔹تربیت سالم، فراتر از انتقال ژن است؛ انتقال الگوهای رفتاری است. تحقیقات روان‌شناسی بین‌نسلی نشان می‌دهد که ترومای درمان‌نشده تا سه نسل ادامه می‌یابد. اما خبر امیدوارکننده این است که یک نسل آگاه می‌تواند این چرخه را بشکند. والدینی که خودشان درمان شده‌اند، فرزندانی با تاب‌آوری بالاتر پرورش می‌دهند.

🔹کارل راجرز، روان‌شناس انسان‌گرا، مفهوم «خودپنداره‌ی هم‌نوا» را مطرح می‌کند. وقتی والدین با زخم‌هایشان زندگی می‌کنند، خودپنداره‌ی ناسالم را به کودک منتقل می‌کنند. اما با خودآگاهی، می‌توانیم این پنداره را بازسازی کنیم. درمان، نه ضعف، که نشانه‌ی قدرت است. مراجعه به مشاور، شرکت در کارگاه‌های والدگری آگاهانه، مطالعه‌ی کتاب‌های روان‌شناسی رشد، همه ابزارهایی برای شکستن زنجیر هستند.

🔹در نهایت، بزرگسالی حقیقی زمانی آغاز می‌شود که مسئولیت کامل زندگی‌مان را بپذیریم. والدین ما جنگجویان ناتمامی بودند که با سلاح‌های ناکافی جنگیدند. ما نتیجه‌ی آن جنگیم، اما ادامه‌دهنده‌ی اجباری آن نیستیم. انتخاب با ماست: زخم را به عنوان بهانه بپذیریم و آن را منتقل کنیم، یا زخم را درمان کنیم و میراثی سالم برجای گذاریم.

🔹این یادداشت، دعوتی است به تأمل. اگر امروز احساس خشم، اضطراب، یا الگوهای تکراری می‌کنید، لحظه‌ای مکث کنید. ریشه را در کودکی‌تان بیابید، اما مسئولیت را در امروزتان بپذیرید. درمان آغاز می‌شود با یک تصمیم:
«من زنجیره را می‌شکنم.»

@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
❤1
⭕️انفجار زباله در شمال ایران؛ جنگل‌های هیرکانی زیر کوه‌های پسماند دفن می‌شوند

📌در بسیاری از روستاهای سه استان شمالی ایران، نبود زیرساخت مناسب برای جمع‌آوری و بازیافت زباله مردم را به روش‌های خطرناک خانگی سوق داده است

♦️تصاویر تازه‌ای که فعالان محیط‌زیست در روزهای ابتدایی آبان‌ماه منتشر کرده‌اند و حجم انبوه زباله‌های رهاشده در شهرها و روستاهای استان‌های شمالی ایران را نشان می‌دهد، بار دیگر ابعاد بحران پسماند در این مناطق را برجسته کرده است.

ادامه دفن غیراصولی زباله‌های شهری در نقاط مختلف جنگل‌های هیرکانی، آلودگی شدید هوای نوشهر و چالوس در اثر فعالیت غیراستاندارد مرکز زباله‌سوزی نوشهر، رها شدن شیرابه‌های سمی در جنگل‌های لاهیجان و بندپی بابل و نیز بروز مشکلات گسترده برای ساکنان آق‌قلا و آزادشهر در استان گلستان به‌ دلیل تکمیل ظرفیت مراکز انبار زباله، همگی نشانه‌های بحرانی‌اند که به‌ گفته کارشناسان، شرایط زیست‌محیطی را به مرز فروپاشی رسانده است.

✍امیرحسین میراسماعیلی
IndyPersian
@hooreechannel 🌹
😭5😢2👍1
♻️ «روز صفر»

حکومت عمدتا متهم به اهمال، غارت، بروکراسی احمقانه و تمرکز بر سیاسی بازی، به جای ساختن مملکت بود.

برغم روشن بودن مسئله آب، دولت صرفا به ارایه آمار سیاه و هشدار به مردم بسنده کرد و عملا نظاره گر وضعیت موجود بود، کوچکترین اقدامی انجام نداد تا زمانی که کار از کار گذشت

دولت بالاخره مجبور به اعلام وضعیت اضطراری شد هرچند بدون یک کمیته بحران سازمان یافته و ساختارمند، بدون تخصیص بودجه فوری، صرفا محدود به دستور انتقال آب از چند سد ورشکسته در حوالی شهر! سدهایی که خود به زیر ۱۰% ظرفیت رسیده بودند. عوامل اقلیمی هم به یاری این ندانم کاری آمده بود تا فاجعه را تکمیل کند. معمولا همینطور است!

رشد جمعیت بی حساب و کتاب بدون افزایش متناسب زیرساختها عاقبتش چنین است. رشد ۷۱ درصدی جمعیت در مقابل توسعه زیرساخت ۱۷ درصدی ! بی توجهی پی در پی به تقاضاهای طبیعی این جمعیت، عدم سرمایه گذاری مناسب و مکفی، فساد و ندانم کاری نباید نتیجه دیگری میداد

خشکسالی واقعی از ۶ سال قبل شروع شده بود، سطح سدها گواه این موضوع بود، سال به سال ۱۰ الی ۱۵% کمتر می شد، درجه حرارت شهر نشان از یک روند داشت، افت مستمر بارندگی ها مثل روز برای هر ناظری معنا داشت اما حکومت اولویت های دیگری داشت.

زمانیکه نه به اختیار بلکه به اجبار قطعی آب شروع شد و مصرف سرانه آب از ۱۵۰ لیتر به ۵۰ لیتر رسید بیماریها سر به فلک کشید. ۲۰% جمعیت شهر گرفتار بیماریهای اسهالی، گوارشی، هپاتیت و تیفوئید شدند، ۳۷۰۰۰ هزار شغل در یک ماه از دست رفت. ۵۰.۰۰۰ نفر زیر خط فقر رفتند، ۶۰% کشاورزی به اجبار متوقف شد که معادل ۱۰% از اقتصاد بود و ۲۰% صادرات سقوط کرد. گردشگری عملا بی معنا شد و نفس شهر ایستاد. همه اینها اما تبدیل شد به دعواهای سیاسی بین گروهها و اهرمی برای سرکوفت یکدیگر.

«جاکوب زوما» رئیس جمهور آفریقای جنوبی پایان عمر سیاسی خود را با روندی که گفته شد در سال ۲۰۱۸ به چشمان خود دید. او با رساندن شهر کیپ تاون به این وضعیت مجبور به استعفا شد. نیازی به توضیح نیست که ناکارآمدی صرفا در بخش آب نبود اما این «روز صفر» آب بود که موجب سقوط او از قدرت شد

«رمافوزا» بلافاصله پس از او سوگند ریاست جمهوری خورد و با تمرکز بر اصلاحات اقتصادی و مبارزه با فساد کار را شروع کرد. البته که حمایت مردمی هم داشت؛ سرمایه گذاری های اضطراری در دستور کار قرار گرفت. .واکنش به بحران آب در سه محور کوتاه مدت، میان مدت و بلند مدت با کمیته ای به ریاست خودش و اقتدار کامل آغاز شد.

او بحران آب را اولویت اول ملی اعلام کرد و برنامه های دقیق و عملیاتی خود را منتشر کرد تا مردم از همه چیز مطلع باشند و همکاری کنند. تخصیص بودجه فوری برای پروژه های نیمه تمام آبرسانی، بخصوص تعمیر و بازسازی لوله های فرسوده آبرسانی، تغییر فوری نرخ آب بصورت پلکانی برای تمام مصارف مسکونی، صنعتی و کشاورزی همزمان با اعزام تیم های تعمیرکار به منازل و صنایع برای بازسازی لوله های فرسوده، اعمال جریمه های چندهزاردلاری برای مصارف بالا در تمام بخشها، ممنوع کردن کشاورزی پرآب بر، تهیه و ارسال ابزار و لوازم کاهش مصرف آب بصورت رایگان به دو دهک پایین جامعه و نیم بها به بقیه مردم شهر، یارانه کامل برای بیمارهای ناشی از کمبود آب و به عنوان رهبر کمیته، بازدید و نظارتهای جدی روزانه از تمام این عملیات داشت

فقط ۹ ماه طول کشید!

او دقیقا ۹ ماه پس از این عملیات، لغو «روز صفر» آب را در شهر اعلام کرد. به لطف تمام این تدابیر مصرف آب ۸۱% خانواده ها به زیر حد مجاز رسید، کشاورزی و صنعت سامان یافت و سطح سدها به بالای ۱۵% رسید. طبیعت هم به یاری او آمد، معمولا همینطور است! بارندگی زمستان سطح سدها را به ۷۰% رساند، محدودیت ها و جیره بندیها بطور کامل برداشته شد و برنامه عملیاتی او جایزه بهترین مدیریت بحران آب سازمان ملل را دریافت کرد

«رمافوزا» هم می توانست بگوید تمام این فاجعه به او به ارث رسیده و مقصر، دولتهای قبل هستند. می توانست بگوید همه بیرون گود هستند و می گویند لنگش کن! می توانست بگوید من امکانات می دهم خودتان انجام دهید، می توانست بگوید به باران امید داریم که اگر نبارد باید شهر را خالی کنید
.

اما او، جای همه اینها، اقدام کرد!

✍حامد پاک‌طینت

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
👍7👌3❤2
ترند ارتباطی جدید؛ زنان ترجیح می‌دهند تنها باشند؛ آن‌ها دیگر با مردان قرار نمی‌گذارند

✅یک ترند جدید در قرار آشنایی باعث شده تا زنان بیشتری از جنس مخالف پرهیز کنند. هدف از آن، افزایش سلامت روانی زنان است.

نسل زد ( Z) که به شکستن الگوهای رفتاری سنتی اجتماعی معروف است، به جای ورود به رابطه، به طور کلی از آن پرهیز می‌کند. این نسل کمتر از نسل‌های قبلی به دنبال روابط عاشقانه است و رابطه جنسی برایش نقش کمتری ایفا می‌کند.

🌸متعلقان به این نسل اکنون، نیز روش جدیدی در روابط خود پیش گرفته‌اند: "boysober" که می‌توان گفت رواج دهنده دوری از مردان است.

پدیده‌ای که از ایالات متحده آمده و عمدتا در تیک تاک رواج یافته است. هشتگ مرتبط با آن میلیون‌ها دنبال‌کننده دارد و به معنای "هشیار" ترجمه می‌شود. در ترجمه آزاد می‌تواند به معنای ترک عادت از مردان باشد و در تیک تاک بیشتر و بیشتر زنان جوان آن را در پیش گرفته‌اند.
 
بر اساس گزارش "نیویورک تایمز"، هوپ وودارد، کمدین آمریکایی این جنبش را در سال ۲۰۲۲ شروع کرد. به گفته وودارد، این پرهیز باعث شده تا از قرارها و روابط موقت، تأییدیه دروغین نگیرد و انرژی‌اش را صرف چیزهای دیگر کند.

با این ترند زنان جوان بیشتر و بیشتری
دیگر نمی‌خواهند با مردان قرار بگذارند.

زیرا اگرچه نسل زد مدعی است که در برخورد با خود و دیگران نگرشی آگاه‌تر دارد، ولی این بدان معنا نیست که از روابط پُر مشکل و سمی دور باشد.بهترین مثال "سیچوئیشن شیپ" است. رابطه‌ای که هیچ یک از طرفین آن را جدی یا در حال پیشرفت نمی‌دانند.

✒️هدف از این ترند، افزایش سلامت روانی زنان و صرف انرژی برای خودشان است.


@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
👍3❤1👏1
📌بگذارید بچه‌ها خاک بازی کنند برای سلامتی آنها بهتر است!

می دونید که فنلاند سالهاست در صدر جدول سیستم آموزشی کارآمد قرارها داره. یکی از دلایل این برتری بررسی و پژوهش‌هایی که در مورد کودکان انجام میدن و هزینه‌هایی که خرج این کار می‌کنند!
مثلا دولت فنلاند با سرمایه‌گذاری ۱ میلیون یورویی، ۴۳ مهدکودک را از محیط آسفالت یا کف پوش لاستیکی به محیط‌های طبیعی (شامل خاک، خزه و پوشش گیاهی جنگلی) تبدیل کرده است. این اقدام با هدف مقابله با افزایش بیماری‌های مرتبط با سیستم ایمنی در اروپا صورت گرفته! در واقع با این کار خواستن سیستم ایمنی بچه‌ها رو تقویت کنند چون قرار گرفتن زودهنگام در معرض تنوع زیستی میکروسکوپی (باکتری‌ها و قارچ‌ها) به تعدیل سیستم ایمنی انسان کمک می‌کنه.

فقط ۲۸ روز بعد از اجرای این پروژه تغییرات مثبت و سریع در میکروبیوتای پوست، بزاق و روده کودکان مشاهده شده! علاوه بر این موارد زیر اتفاق افتاده

🔸افزایش قدرت دفاعی سیستم ایمنی.

🔸کاهش باکتری‌های مضر و بهبود میکروبیوم روده (کاهش کلستریدیوم).

🔸افزایش سلول‌های خونی که از بدن در برابر اختلالات خودایمنی محافظت می‌کنند.

این یافته‌ها نشان می‌ده تماس مستقیم با طبیعت، سریعاً بر سلامت ایمنی کودکان تأثیر می‌ گذاره! پس بذارید بچه‌ها با طبیعت در ارتباط باشن

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
❤4👍2
مردم را روانی کرده اید

ما تحت شدیدترین بمب باران های تعارض ها هستیم. تحت شدید ترین سانسورها ، دروغ ها ،  تهدیدها ، تحقیرها ...ما تحت شدید ترین وزشت ترین تورم ، فساد و اختلاس تحمیلی هستیم.
چرا این را می گویم  چون

یک ماشین بوق می‌زند و ما با تمام وجود می‌خواهیم راننده‌اش را از وسط نصف کنیم.

در اتوبوس بچه‌ای گریه می‌کند، دندان‌هایمان را از خشم به هم فشار می‌دهیم.

یک نفر سؤالی را دو بار تکرار می‌کند و می‌خواهیم سرش را به دیوار بکوبیم.

در ترافیک، ماشین جلویی چند ثانیه دیر حرکت می‌کند، دلمان می‌خواهد گاز بدهیم و از رویش رد شویم.

بچه چیزی از دستش می‌افتد و می‌شکند. چنان داد می‌زنیم که انگار کسی را کشته است.

آیا واقعا این چیزها تا این حد عصبانی‌کننده هستند؟

بسیاری از چیزهایی که باعث می‌شوند به شدت عصبانی شویم، در واقع دلیل اصلی عصبانیت ما نیستند.

از جای دیگری دلخوریم. از حاکمیتی که پایش را بر روی گلوی ما گذاشته تا دست و پایمان ناخودآگاه به این سوی و آنسوی پرت شود و کسی را بیازاریم.

مسائل حل‌نشده‌ در طول چند دهه گذشته به مرور زمان جمع شده‌اند و بادکنکی از خشم ساخته‌اند.

آیا سوزن کوچکی می‌تواند ما را منفجر کند.؟!

مردم از نمایندگان و نظام حاکم به خاطر سالها دهن کجی و تحقیر، دلخور بودند و اینک قهرند حاکمیت بر زشتکاری خود اصرار می ورزد و فاصله را به دره ای از بی اعتمادی تبدیل کرده است 

مردم غر می زنند گله می کنند فریاد خاموش آنها گوش فلک را کر می کند اما باز هم شنیده نمی شود فریادرسی ندارند مال و منابع اشان به تاراج می رود و جیبشان تهی از عزت به روز سیاه می نشینند. بادکنک خشم مردم در حال باد شدن است.
بسیاری نیز برای نجات میهن ایستاده اند  امید می دهند راه می سازند اما راهی چنین هائل، غم مردم را نمی کاهد افسرده تر و ناامید تر از گذشته می رود تا خشم، به طوفانی بدل شود  یا به سیلی و یا زلزله ای و یا چه می دانم تن دادن به نیستی !!

تکلیف مسائل را در خود روشن کنیم 
نگذاریم مسائل در طولانی‌مدت، حل‌نشده باقی بمانند. باید در مورد آنها حرف بزنیم، گفتگو کنیم حاکمیت را وادار کنیم ما را هم ببیند.

اگر با تعامل نمی توانیم مشکلات را حل کنیم  و اگر راهی برای برطرف کردن موانع پیدا نمی کنیم  راه دیگری را آغاز کنید.

بلاتکلیف ماندن مسائل، روان ما را فرسوده کرده است  باید منتظر باد شدن بادکنک های خشم خود باشیم.

آقای حاکمیت این زورگویی تا یک زمانی قابل تحمل است. کافیست این همه تهدید و سرکوب و تهی کردن حساب بانکی و سرپوش گذاردن بر فساد سیستماتیک و روایت وارونه  بادکنک خشم مردم را بترکاند!

✍ح_درویشی

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
❤8👍5
🔸حجاب؛ شرعی یا عرفی؟

پوشش زن مانند پوشش مرد، امری عرفی است که البته شریعت نیز توصیه‌هایی دربارۀ آن دارد.
بنابراین، پوشش زن و مرد، تحت هیچ قانون ثابتی درنمی‌آید؛ مگر قانون التزام به هنجارهای اجتماعی و فرهنگ عمومی جامعه، که آن نیز به‌شدت متغیر است، زیرا هنجارها را در هر جامعه‌ای و در هر دوره‌ای از زمان، عرف و فرهنگ آن جامعه تعیین می‌کند؛ بلکه عرف و فرهنگ تنها معیار تمییز به‌ هنجار از نابه‌هنجار است.
در مسئلۀ پوشش، آنچه دین از دینداران و شهروندان می‌خواهد، پایبندی به هنجارهای جمعی است، نه فراتر یا فروتر از آن. در اینجا فرقی میان زن و مرد نیست.
مردان معمولا لباسی می‌پوشند که عرف از آنان توقع دارد. چنین نیست که لباس مرد را عرف تعیین کند و لباس زن را منبع و مرجعی دیگر.
اینکه در جامعۀ ما بر سر پوشش زن، تنش و نزاع بالا گرفته است اما یک‌هزارم این نزاع بر سر پوشش مرد نیست، از آن رو است که داوری دربارۀ پوشش مرد را به عرف سپرده‌ایم، اما پوشش زن را به نهادی غیر از عرف واگذار کرده‌ایم.
ممکن است بگویند پوشش زن را نباید به پوشش مرد قیاس کرد؛ زیرا مفسده‌ای که در عریانی زن است در عریانی مرد نیست. می‌گویم: اولا چنین نیست؛ ثانیا از قضا عرف به این تفاوت‌ها و ظرایف توجه دارد.
از همین رو است که پوشش عرفی زن، مستقلا در هیچ جامعه‌ای مفسده‌ عمومی و فراگیر برنمی‌انگیزد؛ حتی اگر آن پوشش بسیار کمتر از پوشش زن در عرفی دیگر و در جامعه‌ای دیگر باشد.
اکنون پوشش زن محجبۀ ایرانی در افغانستان، چندان مطلوب عرف نیست و شرعی محسوب نمی‌شود و پوشش زن مسلمان مالایی، در ایران ممنوع است؛ یعنی آنچه شرع در ایران به آن رضایت می‌دهد، در افغانستان بدحجابی است. چرا؟ چون عرف این جوامع متفاوت است؛ اگرچه هر سه کشور، اسلامی است. 

توصیه‌های دینی دربارۀ پوشش زن و مرد، بیشتر پشتیبانی از پوشش عرفی و اصرار بر مراعات آن و نهی از ستیز با هنجارهای متعارف و معمول در جامعه است.
این توصیه‌های اندک‌شمار و بسیار نرم، به دلیل ثبت در متون دینی، به احکام شرعی ثابت و سخت تبدیل شد؛ در حالی که حقیقت آنها بیش از توصیه به مراعات عرف زمان نیست؛ بلکه حجاب مطلوب شرع، همان است که عرف را برنمی‌آشوبد و زن را انگشت‌نما و هنجارستیز نمی‌کند.
تعیین هنجارها نیز بیشتر برعهدۀ عرف است تا شرع یا حکومت یا سبک زندگی گروهی خاص از مؤمنان. آری؛ در برخی آیات و روایات که شمار آنها نیز اندک است و حتی مخاطبان خاص(مانند همسران پیامبر یا مؤمنان سرشناس، کنیزان و زنان اهل کتاب) دارد، پاره‌ای توصیه‌ها دربارۀ حجاب به چشم می‌خورد که اندکی فراتر و گاهی فروتر از عرف زمان است.
این توصیه‌ها تعیین حجاب شرعی برای همۀ مسلمانان در همۀ زمان‌ها و مکان‌ها نیست؛ زیرا از مجموع متون دینی و سنت پیشوایان، چنین برمی‌آید که شرع در مسئله حجاب، بیشتر پشتیبان عرف جامعه و گاهی در مقام اصلاحات ناصحانه است، نه در صدد براندازی عرف و تأسیس هنجارهای جدید و نامتعارف.

✍رضا بابایی(مدرس حوزه و دانشگاه، ادیب، محقق و پژوهشگر و مسؤول انجمن قلم حوزه)

مطالعه کامل
@hijabandtruth
@hooreechannel 🌹
👍3❤1
شوک بازگشت پس از ۶ سال،
روایت یک سفر به ایران؛
ایران دیگر همان ایران ۶ سال پیش نیست


اولین سفر من به ایران پس از شش سال، هم هیجان‌انگیز و هم آموزنده بود.

گرچه من به‌عنوان یک ایرانی طی این سال‌ها اخبار ایران را دنبال می‌کردم، اما هیچ چیزی جای تجربه‌ی مستقیم را نمی‌گیرد. همان‌طور که یک ضرب‌المثل فارسی می‌گوید: «شنیدن کی بود مانند دیدن.»

این تجربه‌ی دست‌اول، درک عمیق‌تری از وضعیت فعلی ایران به من داد.
در ادامه، برخی از تغییراتی که بیشترین شگفتی را برای من داشتند، ذکر می‌کنم

تحول فرهنگ حجاب
مشاهده‌ی تغییرات مربوط به حجاب، یکی از برجسته‌ترین نکات بود. از همان لحظه‌ای که وارد فرودگاه شدم، صحنه‌هایی را دیدم که تنها درباره‌ی آن‌ها درباره دوران قبل از انقلاب ۵۷ شنیده بودم.
زنان برخی با حجاب و برخی بدون حجاب آزادانه و در هماهنگی کامل کنار هم حرکت می‌کردند، بدون هیچ تنش یا ترس.

واکنش مردان نیز بسیار جالب بود. آن‌ها نه تنها پذیرای این تحول جدید بودند، بلکه اغلب از انتخاب زنان حمایت می‌کردند. این سطح از هارمونی اجتماعی برای من شگفت آور بود.
این تحول اجتماعی نشان‌دهنده‌ی رشد چشمگیر جامعه‌ی ایران و پیشرفت موفقیت‌آمیز روند سکولاریزاسیون است.

با وجود سال‌ها تبلیغات حکومتی که حجاب را برای حفاظت زنان ضروری می‌دانست، زنان ایرانی پس از سال‌ها مبارزه، این حق اساسی خود را بازیافته‌اند. این دستاورد تنها نمادین نیست؛ بلکه گامی تعیین‌کننده در جهت آینده‌ای بازتر و عادلانه‌تر برای جامعه ایران است

رشد بازی مافیا و فرهنگ کافه‌ نشینی
روند جالب دیگر، گسترش فرهنگ کافه و محبوبیت بازی مافیا بود.
این بازی، گرچه حدود دو دهه پیش وارد ایران شد، اما طی پنج سال گذشته با حمایت تلویزیون‌های دولتی و مستقل، به شدت محبوبیت پیدا کرده است.
این پدیده‌ی اجتماعی، شکل‌های جدیدی از جمع‌های جوانان ایجاد کرده است. جوهره‌ی بازی کشف اقلیت زیرک در میان اکثریت ناآگاه با واقعیت‌های سیاسی و اجتماعی که جوانان ایرانی روزانه با آن روبه‌رو هستند، هم‌راستا است.

در دنیایی که بیشتر تعاملات آن از طریق شبکه‌های اجتماعی انجام می‌شود، دیدن جوانانی که به‌صورت حضوری به بحث و تحلیل و گاهی فلسفه می‌پردازند، بسیار الهام‌بخش بود. این نشان‌دهنده‌ی جستجوی مداوم آن‌ها برای حقیقت و عدالت در یک سیستم ناقص است.

افزایش همدلی نسبت به حیوانات
تغییر مثبت دیگری که مشاهده کردم، تحول نگرش مردم نسبت به حیوانات بود. شهرهای ایران بیش از پیش به محیطی امن برای حیوانات، به ویژه گربه‌ها، تبدیل شده‌اند.
بخاطر می آورم زمانی که صدمه زدن به حیوانات، به‌ویژه در کودکان، رایج بود. اما اکنون مراقبت و تغذیه‌ی حیوانات خیابانی به یک فرهنگ گسترده تبدیل شده است.

رفتار یک جامعه نسبت به حیوانات، اغلب منعکس‌کننده‌ی سطح همدلی و بلوغ اخلاقی آن جامعه است. این تغییر نشان‌دهنده‌ی رشد اخلاقی و فرهنگی جامعه است.

چالش‌ها
با وجود این نشانه‌های مثبت، ایران با چالش‌های عظیمی مواجه است. تحریم‌های بین‌المللی، سقوط ارزش پول ملی و یکی از بدترین خشکسالی‌های تاریخ معاصر، فشار سنگینی بر مردم وارد کرده‌اند. ورود به ماه نوامبر بدون بارش قابل توجه، بحران آب کشور را بحرانی ترکرده است.

اعتماد عمومی نیز به دلیل رسوایی‌های مالی، مانند پرونده‌ی اختلاس بانک آینده، آسیب دیده است. بسیاری از جوانان درباره‌ی آینده خود نگرانی دارند و میان بیم و امید در نوسان هستند.
برخی از شهروندان خوشحال بودند که حملات اسرائیل تنها ۱۲ روز طول کشید، در حالی که برخی دیگر از اینکه رژیم سرپا باقی ماند، ناامید شدند.

میان‌سالان ایرانی معمولاً روی ثبات اقتصادی تمرکز دارند و به بهبود وضعیت اقتصادی امیدوارند، فارغ از اینکه چه کسی حکومت می‌کند.
حتی در شرایط خشکسالی شدید تهران و گفتگوها راجع به تخلیه تهران، ساخت برج‌های لوکس در مناطق شمالی شهر ادامه دارد، نمادی آشکار از تضاد و نابرابری و ادامه سیاست‌های شکست خورده.

جوانانی که ملاقات کردم، بیشتر مجرد بودند و تمایلی به تشکیل خانواده نداشتند، آماری که حتی در داده‌های رسمی نیز منعکس شده است.
این مسئله نشان‌دهنده‌ی نبود اعتماد به آینده است، نه عدم تمایل به داشتن خانواده.

ایران میزبان یکی از جوان‌ترین، تحصیل‌کرده‌ترین و سکولارترین نسل‌های خاورمیانه است.
با این حال، این نسل در میان سیستم سیاسی ناکارآمد و پیر و سیاست‌گذاران کوتاه‌نگر غربی که همچنان با اعمال تحریم‌ها به جای حمایت از نیروهای پیشرو، فشار بیشتری به آنها وارد می‌کنند، گرفتار شده است.

✍ عرفان نوربخش٭کارشناس مسائل اوراسیا


@hooreechannel 🌹
❤4👍3
مدیریت زندگی خود را به قضاوت‌ها و انتظارات دیگران نسپاریم


بسیاری از ما چنان به دیگران وابسته‌ایم که حتی خوب یا بد شدن خود را نیز به داوری‌ها و واکنش‌های آنها گره می‌زنیم. اگر دیگران از ما تعریف و تمجید نکنند، کارهای نیکو را انجام نمی‌دهیم و چنان‌چه ما را سرزنش و نکوهش کنند، کارهای نیکو را ترک می‌کنیم. اگر به دیگران اعتماد کنیم و چند نفر از اعتماد ما سوء استفاده کنند، به این نتیجه می‌رسیم که اساساً اعتماد کردن به دیگران کار نادرستی است و  آن را برای همیشه کنار می‌گذاریم. اگر خطاهای دیگران را ببخشیم و در این میان، چند نفر به خاطر بخشایش ما، گستاخ و پررو شوند، برای همیشه دست از عفو و بخشایش برمی‌داریم. اگر به دیگران کمک کنیم و کسانی از سخاوت ما سوء استفاده کنند، به طور کامل بخشش را ترک می‌کنیم. اگر کسی که دوستش داریم، به ما خیانت کند، حتی نسبت به سلامت جسم و جان خود نیز بی‌توجه می‌شویم و دست از همۀ کارهایی که برای بهبود کیفیت زندگی ما لازم‌اند، برمی‌داریم.

همۀ این کارها بدآن معنا هستند که ما در درون خود نقطۀ قابل اتکای نیرومندی نداریم که ما را در درجۀ اول به خاطر نیک‌بختی خودمان، و در وهلۀ بعد برای تقرّب به حقیقت و خدمت به انسانیت، به کارهای نیکو برانگیزد. عموم انسان‌ها خوب بودنِ خود را به تأیید و تکذیب دیگران گره می‌زنند و با این کار تیشه به ریشۀ نیک‌بختی خود می‌کوبند. انسان والا اصول بنیادین زندگی و قانون‌های ثابت اخلاقی را مبنای زندگی خود قرار می‌دهد و بی اعتنا به نظرات و عواطف دیگران، با گام‌هایی استوار راه خود را طی می‌کند.

نقل قول زیبای زیر از بانوی فرزانه، مادرترزا، به خوبی این موضوع مهم را تبیین می‌کند:

بیشتر انسان‌ها غیرمنطقی و خودخواه‌اند، اما تو در هر صورت از خطاهای آنها چشم‌پوشی کن.

اگر مهربان باشی، ممکن است کسانی تو را ریاکار و فریب‌کار بخوانند، با این حال تو مهربان باش.

اگر موفق شوی، حتماً دوستان دروغین و دوستانِ راستین پیرامون تو جمع می‌شوند، اما تو موفق بمان.

اگر صادق باشی، ممکن است دیگران تو را فریب دهند، اما تو در هر حال صادق باش.

ممکن است کسانی آنچه را که در طول سال‌ها، با زحمت و کوشش فراوان، ساخته‌ای، یک‌شبه خراب کنند، با این حال تو سازنده باقی بمان.

اگر خوش‌بخت شوی، ممکن است دیگران به تو حسودی کنند و تو را بیازارند، اما تو خوش‌بخت باقی بمان.

ممکن است کارهای خوبِ امروز تو را فردا فراموش کنند، با این حال تو به کارهای خوب خود ادامه بده.

با تمام وجود به دنیا خدمت کن و بدان که در نهایت همه چیز میان تو و خداست، نه میان تو و مردم.

(عادت هشتم، از استفان کاوی، ترجمۀ مهدی قراچه داغی، چاپ انتشارات پیکان، سال ۱۳۹۷، با تصرف فراوان در متن ترجمه).

کافی است که ما در نهایت آگاهی و صداقت، در مسیر درست گام برداریم و با اصول درست زندگی کنیم. در این صورت می‌توانیم بی اعتنا به رد و قبول دیگران، با گام‌هایی استوار در راه خود به پیش برویم. به تعبیر زیبای مولانا،  گلی که شکفته شده است، از رد و قبول دیگران بیمی به خود راه نمی‌دهد:

چون گل بشکفت و روی خود دید
زآن پس ز قبول و رد نترسد
(کلیات شمس، غزل ۷۰۳)

✍ایرج شهبازی
چهارشنبه، چهاردهم آبان‌ماه ۱۴۰۴

@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
👍2
سیستم عصبی زنی که روزی «دختر عصبانی» نامیده شد...

او در حقیقت عصبانی نبود.
او نادیده گرفته شده بود.

وقتی کودک بود و احساساتش را بیان می‌کرد،
با بی‌اعتنایی، تحقیر یا انکار روبه‌رو می‌شد.

سال‌ها زندگی در چنین محیطی، به او یاد داد
که احساساتش ارزش ندارند.
که رنج‌هایش زیادی‌اند.
که صدایش شنیده نمی‌شود.

اما حقیقت این است:
احساسات او همیشه واقعی بودند.
او فقط داشت به محیطش واکنش طبیعی نشان می‌داد.

«عصبانیت» او در واقع فریاد سیستم عصبی‌اش بود
برای دیده شدن، برای امنیت، برای ارتباط.

پدر و مادرش خشم و ناکامی‌های خود را روی او خالی می‌کردند،
و او به مرور یاد گرفت «فرزند مسئول‌دار» خانواده است.

سال‌ها بی‌صدا بار احساساتی را به دوش کشید
که هیچ‌کس در خانه جرات نگاه کردن به آن‌ها را نداشت.

هر بار که گریه می‌کرد، حرف می‌زد یا مخالفتی نشان می‌داد،
به او برچسب می‌زدند:
«زیادی حساسی»،
«نمایشی»،
«سخت و مشکل‌ساز».

وقتی مرزها و دیدگاه‌هایش بارها نادیده گرفته شد،
تنها سلاحی که برای دفاع از خودش باقی ماند، خشم بود.

خشم، سپری شد برای زنده ماندن.

وقتی برچسب «فرزند مسئول‌دار» بر پیشانی‌اش زده شد،
در حالی‌که تنها چیزی که می‌خواست عشق و حمایت عاطفی بود،

سیستم عصبی‌اش آموخت:
آسیب‌پذیری عاطفی = ناامنی.

در عمق وجودش اما، انسانی حساس و همدل است.
فقط هیچ‌وقت فضایی امن نداشت
تا یاد بگیرد چگونه احساساتش را سالم بیان کند.

آنچه واقعاً درونش جریان دارد،
نه خشم، که اندوه است.
نه سختی، که تنهایی.
نه مشکل‌سازی، که اشتیاقی عمیق برای شنیده شدن،
فهمیده شدن، و پذیرفته شدن.

سیستم عصبی‌اش سال‌ها در حالت جنگ یا گریز گیر کرده است.
مدام در حال رصد کردن بی‌عدالتی‌ها، زخم‌ها،
و لحظاتی که شاید مجبور شود از خودش دفاع کند.

این بیدار بودن همیشگی، همان چیزی‌ست که بدنش آن را «ایمنی» می‌نامد،
هرچند حقیقتاً فرسودگی‌ست.

در بزرگسالی، ظاهراً آرام، متین و حتی «خیلی ریلکس» به نظر می‌رسد.
اما درونش هنوز ظریف و حساس است.

آنچه در اعماق می‌خواهد، قوی بودن همیشگی نیست؛
بلکه دیده شدن واقعی است.
پذیرفته شدن بی‌قید و شرط.
آغوشی که بگوید:
می‌توانی آسیب‌پذیر باشی، و هنوز هم امن بمانی.

حتی حالا که از محیط کودکی‌اش بیرون آمده
و زندگی‌اش رنگ بیشتری از شادی گرفته،
سیستم عصبی‌اش هنوز الگوی قدیمی را در خود نگه داشته:
انقباض، سرکوب، نقاب زدن،
و پایش مداوم خودش.

و چون سال‌ها احساساتش نادیده گرفته شدند،
هنوز دسترسی کامل به دنیای عاطفی‌اش ندارد.

درون او انباشته‌ای از اندوه‌های فروخورده،
سوگ‌های قدیمی و تنهایی‌های طولانی،
که هنوز به دنبال راهی برای جاری شدن هستند.


https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍3
بحران آب در جهان؛
روایت تکان‌دهنده بانک جهانی

بانک جهانی در چهارم نوامبر ۲۰۲۵ کتاب "خشک‌شدن قاره‌ای: تهدیدی برای آینده مشترک ما" را منتشر کرد. این کتاب به بحران آب جهان در دو دهه اخیر پرداخته است.

زمین سالانه ۳۲۴ میلیارد مترمکعب آب شیرین از دست می‌دهد که معادل نیاز سالانه ۲۸۰ میلیون نفر است. ذخایر آب شیرین در سراسر جهان در دو دهه اخیر به‌طور متوسط ۳٪ از منابع تجدیدپذیر سالانه کاهش یافته‌اند و در مناطق خشک تا ۱۰٪ رسیده‌اند.

ماهواره‌های GRACE و مدل‌های جدید نشان می‌دهند مناطق خشک در حال گسترش‌اند و «ابر‌خشکی‌های قاره‌ای» در آمریکای شمالی، آسیا، شمال آفریقا، و اروپا در حال شکل‌گیری‌اند.

خشکی قاره‌ای چهار دلیل عمده دارد:
۱. گرمایش جهانی: تبخیر بالا و تغییر چرخه بارش.
۲. تغییرات کاربری زمین: جنگل‌زدایی، شهرسازی، و آبیاری بی‌رویه عامل اصلی افت آب زیرزمینی است.
۳. مدیریت نادرست آب و قیمت‌گذاری غلط: ارزان بودن آب کشاورزی و سوخت، منجر به پمپاژ بیش از حد منابع زیرزمینی شده است.
۴. ضعف مدیریت یکپارچه منابع آب (IWRM): کشورهایی با مدیریت ضعیف دو تا سه برابر سریع‌تر ذخایرشان را از دست می‌دهند.

مصرف جهانی آب بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۹، ۲۵٪ افزایش یافته و یک‌سوم این رشد در مناطق در حال خشک‌شدن رخ داده است. بخش کشاورزی ۹۸٪ مصرف جهانی آب را تشکیل می‌دهد. در مناطق خشک، حدود یک‌چهارم کشاورزی دیم و یک‌سوم کشاورزی آبی با کارایی پایین آب انجام می‌شود. کشت محصولات پرآب (برنج، گندم، پنبه، ذرت، نیشکر) به‌ویژه برای صادرات باعث تشدید بحران شده است.

هر انحراف یک انحراف معیار در افت ذخایر آب، احتمال وقوع آتش‌سوزی‌های طبیعی را ۲۷٪ و در مناطق تنوع زیستی بالا تا ۵۰٪ افزایش می‌دهد. از ۳۶ منطقه اصلی تنوع زیستی جهان، ۱۷ منطقه به‌طور مداوم با کاهش منابع آب روبه‌رو هستند.

پیشنهادات سیاستی بانک جهانی در انتهای کتاب سه محور اصلی دارد:
۱. مدیریت تقاضا: افزایش بهره‌وری آب، محدودیت برداشت، آموزش عمومی.
۲. افزایش عرضه: بازیافت آب، آب‌شیرین‌کن‌ها، و افزایش ذخایر طبیعی و مصنوعی.
۳. بهبود تخصیص آب: تقسیم منصفانه و کارای منابع میان بخش‌ها.

🔹اکونومیست فارسی

@hooreechannel 🌹
👍3😱1
مرگ به مثابه رسانه؛
عشیره بالدی یا عشیره پایداری؟


این روزها که سیاست‌های رسمی به سختی دنبال فرزندآوری است، گویی که مرگ را فراموش کرده‌اند، در حالی که مسأله مهم‌تر از سیاست‌های فرزندآور برای ما سیاست‌های مرگ‌آور است.
طی این دو روز دو مرگ تأثرآور در تهران و اهواز رخ داده است که گر چه به ظاهر متفاوت هستند، ولی این یادداشت نشان خواهد داد که چرا هر دو از یک جا سرچشمه می‌گیرند.

در گذشت خودخواسته فواد شمس جوان دهه شصتی که امسال به اوج بلوغ خود رسیده و چهل ساله شده بود، و مرگ ناباورانه خود را پیشاپیش اعلام کرده بود، بسیاری را متأثر و‌ متالم کرد.

گرچه ماهیت ماجرا بطور رسمی و دقیق اعلام نشده ولی می‌توان حدس زد که چه سختی‌هایی را تحمل کرده بود. کافی است که گوشه‌ای از این‌ها را با هم مرور کنیم. این متنی است که فواد شمس ماه‌ها پیش در یک گروه تلگرامی و در توضیح فشاری که جوانان از طریق تبعیض نظام‌مند تحمل می‌کنند نوشته بود که با حذف بخش‌های شخصی‌تر، اینجا بازنشر می‌کنم.

فواد بسیار ایران‌دوست و عدالت‌طلب بود، اغلب آنان که با او آشنا بودند جز نیکی از او چیزی نقل نمی‌کنند. او عاشق ایران بود که ایران برای او هر چیز بود، ولی وضعیت کنونی نتوانست مسیر زندگی متعارف را برای او فراهم کند و به بن‌بست رسید؟ در حالی که جوان مشابه و با رویکردهای نزدیک به او می‌تواند در مهد نظام سرمایه‌داری به شهرداری مهم‌ترین شهر آنجا برسد، او‌ بناچار راه دیگری را برگزید.

... دومین مورد نیز دو روز پیش رخ داد. احمد بالدی دانشجوی جوانی که پیش چشم مادر و جمعیت و مأموران شهرداری اقدام به خودسوزی کرد، البته او از آتش‌سوزی فوت نکرد، از نحوه نادرست و خلاف مقررات اطفای حریق مأموران شهرداری فوت کرد که با پودر و کف کپسول آتش‌نشانی آتش را خاموش کردند، و همین موجب مرگ وی شد. 

او در مواجهه با تخریب دکه‌ پدرش مقاومت کرد که بی‌فایده بود و مواجه با اقدام فیزیکی و برخورد مأموران بویژه با مادرش شد و او نیز تهدید خود را عملی کرد و هنگامی که مأمور مربوط به جای آرام کردنش به تمسخر می‌گوید فندک بدهم و به مادرش حمله می‌کند، او نیز اقدام به خودسوزی می‌کند و زحمت فندک دادن مامور نابخرد را کم می‌کند.

هر دو مرگ بازتاب‌دهنده وضعیت خطیری در جامعه است که نه امید دارند و نه راهی برای برون‌رفت از مشکل. یکی از دوستان می‌گفت در جایی دختر جوان دانشجویی را دیده و از روی احترام از او پرسیده چطوری؟ خوبی؟ او هم صریح گفته؛ نه. پرسیده چرا؟ گفته دارم به تباهی می‌رسم. دوستم به من گفت چیزی بگو؛ بلکه حکومت تکانی بخورد، و دریچه‌ای رو به امید بگشاید. 

گفتم؛ کجای کاری. در حال هزینه کردن برای فرزندآوری هستند، در حالی که فواد شمس چهل ساله ازدواج نکرده بود، یک بار هم که ازدواج می‌کند، به دلایل اقتصادی فوری به بن‌بست می‌رسد و پیش از آغاز، پایان می‌یابد. احمد بالدی نیز ۶ خواهر و برادر هستند که گویا هیچ کدام ازدواج نکرده‌اند، هنوز بانیان وضع موجود دنبال مسایل مهندسی فرهنگی فرزندآوری هستند. در حال که سیاست‌های مرگ‌آور را اجرایی می‌کنند. اولی در گزینش شهرداری رد شده و در بن‌بست اشتغال و امکان یک زندگی حداقلی قرار گرفته بود، و دومی هم به جای پدر در کنار درس، دکه غذاخوری را اداره می‌کرد که قصد تخریب ان را داشتند. 

جالب است یکی از روحانیون خوزستانی در پیام به خانواده بالدی ضمن همدردی، خطاب به آنان‌ می‌گوید که «عشیره بالدی» کاری نکنند که دشمن سوءاستفاده کند. در حالی که هیچ گاه زحمت این را به خود نمی‌دهند که «عشیره پایداری» را مورد خطاب قرار دهند که چرا مدیریت‌های تحت امر آنان با مردم چنین بی‌محابا برخورد می‌کنند؟ عشایر عرب چه کاری کرده‌اند، جز مقاومت در برابر دشمن بعثی. 

این عشیره پایداری است که پستان‌های قدرت را با تمام قدرت می‌دوشد و میان اعضای عشیره تقسیم می‌کند، نمونه‌اش رفتار با همین صاحب دکه است، امیدوارم گزارش دقیقی از رفتار مزبور منتشر شود. نیم قرن است که استانداری از هموطنان عرب در آنجا نبود، اطمینان دارم که اگر امروز هم استانداری غیر عرب بود، این مسأله به یک بحران امنیتی تبدیل می‌شد و خوشبختانه چنین نشد، و با دستور به برکناری خاطیان و همراهی استاندار در مقابل سکوت پایداری‌چی‌های شورای شهر و شهرداری، تا کنون ختم به خیر شده است.

در هر حال این دو مرگ، دو زنگ خطر با فرکانس یکسان است که باید حکومت و سیاست‌گذاران و دولت آن را جدی بگیرند. آمار خودکشی به صورت تصاعدی در حال افزایش است و مهم‌تر اینکه کیفیت افرادی که خودکشی می‌کنند متحول شده است. در همین ۵ سال اخیر، تا حدود ۶۰ درصد بیش‌تر شده است. کسانی که باور نمی‌کنیم. امیدوارم که تا دیر نشده حکومت هم باور کند که جامعه بیمار است، باید افقی گشوده شود تا همه به آینده امیدوار شوند.

✍عباس عبدی

متن کامل
https://telegra.ph/
@hooreechannel 🌹
❤7👍3
غائله مهریه

✒️نمایندگان مجلس طرح اصلاحی را تصویب کردند که براساس آن سقف ضمانت اجرای کیفری و محکومیت زندان برای مردان از ۱۱۰ سکه به ۱۴ سکه رسیده است

حقوقدانان معتقدند در صورت قانون شدن این طرح، زنان طلبکار در موضوع مهریه یک ضمانت اجرایی بازدارنده و اثربخش را ازدست می دهند
نمایندگان موافق این طرح می گویند برای کم کردن تعداد زندانیان مهریه، دست به اصلاح قانون مهریه زده اند؛ پرسروصداترین بخش این طرح، کاهش سقف ضمانت اجرای کیفری از ۱۱۰ سکه به ۱۴ سکه است.

اگر این طرح تبدیل به قانون شود، ضمانت اجرای کیفری تنها برای مهریه هایی تا ۱۴ سکه اعمال می  شود و دیگر مانند قبل که اگر کسی مهریه تا سقف ۱۱۰ سکه بهار آزادی را پرداخت نمی کرد، ممکن بود به زندان برود، این محکومیت اعمال نمی شود.

تعداد زیادی از حقوقدانان و فعالان حقوق زنان معتقدند که محدودتر کردن شرایط دریافت مهریه توسط زنان، آن هم در شرایطی که براساس مواد قانون مدنی، حق طلاق، حضانت، خروج از کشور و... با مرد است، بیش ازپیش تبعیض در قوانین، علیه زنان تشدید می‌شود؛

🌸 یکی از مثال‌ها مربوط به حق طلاق است، اینکه اگر زنی حق طلاق نداشته باشد و بخواهد از اهرم فشار مهریه استفاده کند تا طلاق بگیرد، عملاً این ابزار از دست‌اش خارج می شود.

✍گزارش الناز محمدی

@Zane_Ruz_Twitter
@hooreechannel 🌹
👎3❤2
نه میرآب خوبی بودیم نه "نعمت نفتی" قابلی!

در سال 1345 سه نفر عریضەای جهت حفر چهار حلقه چاه عمیق در دشت جیرفت به دستگاه مربوطه تقدیم می کنند. سازمان آب منطقه ضمن رد درخواست آنها به استناد قانون، این نکتەی مهم را گوشزد می کند:
منابع آب و خاک به یک نسل تعلق ندارد و دولت نمیتواند شاهد و ناظر از بین رفتن این منابع باشد!

دیدگاه جامع فوق صرفا ریشه در عقلانیت مدرن و آموزەهای علمی در این رابطه ندارد. بلکه مدیریت آب در کشوری نسبتا فقیر از لحاظ منابع آبی پیشینەای چند هزار سالە دارد
معلوم نیست که چگونه در دهەهای اخیر این نگاه بلنداندیش زائل شد و با آب و خاک مانند غنیمت جنگی رفتار شد.

ایران در حال حاضر دارای حدود یک میلیون حلقه چاه آب است که نیمی از آن غیر مجاز است.
این در حالیست که جمع چاه های آب کشورهای خاورمیانه 400 هزار حلقه است.
وضعیت نگهداری از خاک از این هم بدتر است. در دورەی وزارت کلانتری، با اجرای طرح موسوم به طوبی، میلیونها هکتار از اراضی دولتی با لطایف الحیل به تصرف مالکان خصوصی در آمد. جدا از تصرف اراضی ملی، کشاورزی هم به طرزی نامناسب گسترش یافت و منابع آبی بیشتری را بلعید.

ایران باستان به عنوان دولتی کهن از دیرباز به عنوان یکی از الگوهای شیوەی تولید آسیایی و برقراری استبداد شرقی مطرح بوده است. به این معنا که بر اثر کمبود آب، وجود یک دستگاه دولتی قاهر جهت مدیریت و توزیع منابع محدود به ضرورتی ناگزیر تبدیل می شد.
پژوهشگران غربی وجود شبکه های گستردەی قنات را دلیل این ارزیابی می دانستند. امری که صرفا از دولتی قوی و صاحب اختیار بر می آمد و میرآبی آن را در مقام مستید و قدرت فائقه قرار می داد.

در دوران معاصر استبداد نفتی جای میرآبی را گرفت. اما به شکلی دراماتیک آب و نفت هر دو سرنوشتی تراژیک یافتند، نه بسان گذشته میرآب خوبی بودیم نه یک دولت رانتیر کلاسیک!
هر کس به قلەی قدرت نزدیک تر بود، سهم بیشتری از درآمدهای نفتی را به صورت مستقیم و غیرمستقیم برد.
آب و خاک اما به شکلی گستردەتر حیف و میل شدند.

ریشەی طرح طوبی به یک توهم انقلابی بر می گشت: خودکفایی و استقلال غذایی و استغنا از جهان. اما مانند هر طرح ایدئووژی زدەی دیگر سوار بر  ارابەی چهار نعلەی فساد سر از ناکجاآباد در آورد.

غیر از دست درازی عمومی به منابع آبی که در غیاب حاکمیت قانون و پیروی از یک سیاست افراطی حامی پروری شکل تاراج به خود گرفت، دستکاری های بروکراتیک هم سهمی درخور داشت.
انتقال آب از پیرامون به مرکز و از مناطق حاشیه ای به مراکز شهری پرجمعیت.
فاجعەی امروز محصول زوال عقلانیتی است که در این نامەی شصت سال قبل مانند اروند و ارس ساری و جاری است!

✍صلاح الدین خدیو

@hooreechannel 🌹
👍1