فقر، این آتشِ بیدود
فقر فقط خالی بودنِ جیب نیست؛ خالی شدنِ روح است. فقر، تنها گرسنگیِ شکم نیست، گرسنگیِ ایمان است. از بیرون شاید دیده نشود، اما درونِ خانوادهها مثل آتش میدود، آرام، بیصدا، اما سوزانندهتر از هر شعلهای. خانه را نمیسوزاند؛ حرمت را میسوزاند. نان را نمیگیرد؛ ایمان را میبلعد.
فقر، ایمان را نمیکُشد — آن را ذرهذره پوسانده، در تاریکیِ یأس دفن میکند.
آدمی که هر روز نان ندارد، دیگر به وعدهی آسمان باور ندارد. چگونه میشود از خدایی گفت که بر سفرهاش چیزی نیست؟ چگونه میشود به عدالت ایمان داشت، وقتی عدالت در نان سنگینتر از خدا شده است؟
فقر، دین را نمیگیرد، اما معنایش را میکَند. در خانهی فقیر، شاید نمازی هم هنوز خوانده شود، اما میانِ هر سجده، یک آه است — آهی از شرمِ پدر، از شرمِ ناتوانی، از نگاهِ کودکی که میپرسد: «بابا، چرا ما نداریم؟»
فقر، ایمان را به تمسخر میگیرد، چون عدالت وعده داده و گرسنگی تحویل گرفتهای.
فقر دشمنِ اخلاق است، دشمنِ خانواده، دشمنِ زیبایی. در خانهی فقیر، عشق هم نحیف میشود. خشم جای مهر را میگیرد، گلایه جای گفتوگو را.
مادری که هر شب نگران کرایه است، چگونه برای فرزندش رؤیا میبافد؟
پدری که شرمِ نان دارد، چگونه لبخندِ اقتدار بر لب نگه دارد؟
کودکی که با حسرت به کفشِ همکلاسیاش نگاه میکند، چگونه از زندگی چیزی جز حقارت یاد میگیرد؟
فقر، روابط را میپوساند. خانواده را از درون تهی میکند. صداقت را از بین میبرد. چون انسان گرسنه برای بقا مجبور است دروغ بگوید، تملق کند، تحقیر را بپذیرد. فقر، آدم را به جانِ خودش میاندازد، تا شاید لقمهای بماند.
در این معنا، فقر فقط اقتصادی نیست؛ بیماریِ روحیِ یک ملت است.
فقر، غرور را میشکند. انسانِ فقیر، در آینه خود را نمیبیند؛ سایهای از خویش میبیند. در فقر، کرامت از یاد میرود و انسان به «متقاضی» تبدیل میشود. صفِ نان، صفِ یارانه، صفِ صدقه… صفهایی که روح را له میکند پیش از آنکه شکم را سیر کند.
و خطرناکتر از همه، آنجاست که فقر، «عادی» میشود. وقتی فقر به عادت بدل شود، ملت میمیرد. وقتی گرسنگی دیگر دردناک نیست، وجدان هم دیگر بیدار نمیشود. فقر، وقتی جا خوش کند، امید را میکُشد و ترس را جای آن مینشاند. و جامعهای که از ترس و شرم ساخته شده، دیگر هیچوقت روی رهایی نمیبیند.
میگویند فقر، امتحان است. اما کدام امتحان؟ امتحانی که نسلها را بسوزاند؟ که مادر را شرمندهی فرزند کند؟ که ایمان را در نان خفه کند؟
فقر، نه امتحان خدا، که شکست انسان است. شکستِ سیاست، شکستِ وجدان، شکستِ عدالت.
در سرزمینی که زمین و دریا و نفت و طلا دارد، فقر دیگر تقدیر نیست — خیانت است.
و این خیانت، هر روز تکرار میشود: در سفرههای خالی، در چشمان خاموش، در امیدهایی که به نان بند است. فقر، انسان را از انسان میگیرد و او را به سایهای از نیاز بدل میکند.
هر چه فقیرتر، خاموشتر؛ هر چه خاموشتر، مطیعتر. و این همان سیاستِ بزرگِ فقر است: تولیدِ اطاعت از دلِ گرسنگی.
اما فقر، اگرچه ایمان را میسوزاند، گاه از خاکسترش خشم زاده میشود. خشمِ پاکِ مردمی که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارند. تاریخ همیشه با گرسنگی آغاز شده است، با نانِ نیافته، با حقارتِ سفرهها. و از دلِ همین فقر است که گاه انسان تازهای برمیخیزد — انسانی که ایمانش دیگر در آسمان نیست، در عدالتِ زمین است.
فقر، زشتترین چهرهی جهان است؛ چهرهای که به ما نگاه میکند و از ما میپرسد:
تا کی قرار است انسان، انسان را گرسنه نگه دارد؟
✍قربان عباسی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
فقر فقط خالی بودنِ جیب نیست؛ خالی شدنِ روح است. فقر، تنها گرسنگیِ شکم نیست، گرسنگیِ ایمان است. از بیرون شاید دیده نشود، اما درونِ خانوادهها مثل آتش میدود، آرام، بیصدا، اما سوزانندهتر از هر شعلهای. خانه را نمیسوزاند؛ حرمت را میسوزاند. نان را نمیگیرد؛ ایمان را میبلعد.
فقر، ایمان را نمیکُشد — آن را ذرهذره پوسانده، در تاریکیِ یأس دفن میکند.
آدمی که هر روز نان ندارد، دیگر به وعدهی آسمان باور ندارد. چگونه میشود از خدایی گفت که بر سفرهاش چیزی نیست؟ چگونه میشود به عدالت ایمان داشت، وقتی عدالت در نان سنگینتر از خدا شده است؟
فقر، دین را نمیگیرد، اما معنایش را میکَند. در خانهی فقیر، شاید نمازی هم هنوز خوانده شود، اما میانِ هر سجده، یک آه است — آهی از شرمِ پدر، از شرمِ ناتوانی، از نگاهِ کودکی که میپرسد: «بابا، چرا ما نداریم؟»
فقر، ایمان را به تمسخر میگیرد، چون عدالت وعده داده و گرسنگی تحویل گرفتهای.
فقر دشمنِ اخلاق است، دشمنِ خانواده، دشمنِ زیبایی. در خانهی فقیر، عشق هم نحیف میشود. خشم جای مهر را میگیرد، گلایه جای گفتوگو را.
مادری که هر شب نگران کرایه است، چگونه برای فرزندش رؤیا میبافد؟
پدری که شرمِ نان دارد، چگونه لبخندِ اقتدار بر لب نگه دارد؟
کودکی که با حسرت به کفشِ همکلاسیاش نگاه میکند، چگونه از زندگی چیزی جز حقارت یاد میگیرد؟
فقر، روابط را میپوساند. خانواده را از درون تهی میکند. صداقت را از بین میبرد. چون انسان گرسنه برای بقا مجبور است دروغ بگوید، تملق کند، تحقیر را بپذیرد. فقر، آدم را به جانِ خودش میاندازد، تا شاید لقمهای بماند.
در این معنا، فقر فقط اقتصادی نیست؛ بیماریِ روحیِ یک ملت است.
فقر، غرور را میشکند. انسانِ فقیر، در آینه خود را نمیبیند؛ سایهای از خویش میبیند. در فقر، کرامت از یاد میرود و انسان به «متقاضی» تبدیل میشود. صفِ نان، صفِ یارانه، صفِ صدقه… صفهایی که روح را له میکند پیش از آنکه شکم را سیر کند.
و خطرناکتر از همه، آنجاست که فقر، «عادی» میشود. وقتی فقر به عادت بدل شود، ملت میمیرد. وقتی گرسنگی دیگر دردناک نیست، وجدان هم دیگر بیدار نمیشود. فقر، وقتی جا خوش کند، امید را میکُشد و ترس را جای آن مینشاند. و جامعهای که از ترس و شرم ساخته شده، دیگر هیچوقت روی رهایی نمیبیند.
میگویند فقر، امتحان است. اما کدام امتحان؟ امتحانی که نسلها را بسوزاند؟ که مادر را شرمندهی فرزند کند؟ که ایمان را در نان خفه کند؟
فقر، نه امتحان خدا، که شکست انسان است. شکستِ سیاست، شکستِ وجدان، شکستِ عدالت.
در سرزمینی که زمین و دریا و نفت و طلا دارد، فقر دیگر تقدیر نیست — خیانت است.
و این خیانت، هر روز تکرار میشود: در سفرههای خالی، در چشمان خاموش، در امیدهایی که به نان بند است. فقر، انسان را از انسان میگیرد و او را به سایهای از نیاز بدل میکند.
هر چه فقیرتر، خاموشتر؛ هر چه خاموشتر، مطیعتر. و این همان سیاستِ بزرگِ فقر است: تولیدِ اطاعت از دلِ گرسنگی.
اما فقر، اگرچه ایمان را میسوزاند، گاه از خاکسترش خشم زاده میشود. خشمِ پاکِ مردمی که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارند. تاریخ همیشه با گرسنگی آغاز شده است، با نانِ نیافته، با حقارتِ سفرهها. و از دلِ همین فقر است که گاه انسان تازهای برمیخیزد — انسانی که ایمانش دیگر در آسمان نیست، در عدالتِ زمین است.
فقر، زشتترین چهرهی جهان است؛ چهرهای که به ما نگاه میکند و از ما میپرسد:
تا کی قرار است انسان، انسان را گرسنه نگه دارد؟
✍قربان عباسی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
👏5
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
چند نکته در مورد هالوین تهرانی؛ هالووین برای جوانان تفریح است،
آن را معضل فرهنگی و سیاسی نکنید
۱- چند سالی هست که جشنهای جهانی مثل ولنتاین و هالووین و کریسمس در ایران کم و بیش وجود دارد. بیشتر یک فان است و نتیجه این که به دلیل سوشیال مدیا جوانان خودشان را جزئی از جامعه جهانی می دانند.
۲- جشن هالووین به صورت تاریخی یک اتفاق مذهبی است و جوانان ایرانی هالووینی احتمالا مذهبی نیستند. و تفریح است برای آنان.
۳- افراط در عزاداریها، جلوگیری از شادیهای مطلوب نسل جوان، دو عامل جدی برای این اتفاقات است.
۴-و خلاصه این موضوع فان جوانانه را به تحریک رسانه های بیگانه تبدیل به معضل فرهنگی و سیاسی نکنید. به جای آن محدودیتهای شادی نسل جوان را کم کنید. جوان نسل زد با اینترنت بزرگ شده است. در همه جای دنیا مثل هم فکر می کنند.
✍محمدعلی ابطحی
@hooreechannel 🌹
آن را معضل فرهنگی و سیاسی نکنید
۱- چند سالی هست که جشنهای جهانی مثل ولنتاین و هالووین و کریسمس در ایران کم و بیش وجود دارد. بیشتر یک فان است و نتیجه این که به دلیل سوشیال مدیا جوانان خودشان را جزئی از جامعه جهانی می دانند.
۲- جشن هالووین به صورت تاریخی یک اتفاق مذهبی است و جوانان ایرانی هالووینی احتمالا مذهبی نیستند. و تفریح است برای آنان.
۳- افراط در عزاداریها، جلوگیری از شادیهای مطلوب نسل جوان، دو عامل جدی برای این اتفاقات است.
۴-و خلاصه این موضوع فان جوانانه را به تحریک رسانه های بیگانه تبدیل به معضل فرهنگی و سیاسی نکنید. به جای آن محدودیتهای شادی نسل جوان را کم کنید. جوان نسل زد با اینترنت بزرگ شده است. در همه جای دنیا مثل هم فکر می کنند.
✍محمدعلی ابطحی
@hooreechannel 🌹
👍6👎1
از تولد تمدن کهن قنات تا مرگ تدریجی آن
هفته گذشته در شب قنات و کاریز بخارا به اتفاق دو تن از دوستانم در خانه هنرمندان حضور پیدا کردم. خرسند از اینکه اطلاعات جدیدی درباره قنات و کاریز از استادان و پژوهشگران این حوزه خواهم آموخت، مرا با اشتیاق به این نشست کشاند.
وقتی گزارش مبتنی بر مستندات و دادههای این سخنرانان از گذشتههای بسیار دور افتخار آمیز تمدن پارسی در رابطه مهرآمیز و عاشقانه با آب و طلب کردن و نکوداشت آب از جانب ایرانیان پیشین را شنیدم، سرشار از حس غرور ملی شدم. اما دیری نپائید که سخنان این پژوهشگران و متخصصان حوزه آب و قنات و ایران شناس به وضعیت کنونی این تمدن کهن رسید که حکایت از نادانی و ناسپاسی به آب و دانش پیشینیان با مدعای مدرن شدن به اسم توسعه و نابودی تمدن قنات با مدیریت افراد ناشایسته و نا کارشناس رسید و قلبم را به درد افکند.
سخنرانان توضیح دادند که چگونه برونداد دههی سی شمسی بدین سو با آغاز مدرنیزاسیون ناقص و غیرکارشناسی و تقلیدی در پیوند با تهاجمی گسترده و عمیق بر تمدن قنات در پنج دههی اخیر پس از انقلاب سال ۵۷، گرهخورد و خاک این سرزمین را تبدیل به آبکش و اسفنجی بزرگ و آسیب دیده نموده است.
در حالیکه فناوری شگفتی ساز قنات که توانسته در طی قرون متوالی گذشته، بقای بسیاری از سکونت گاهها و آبادیهای واقع در پهنههای بیابانی را فراهم آورد و الگوی همزیستی با طبیعت و نشانه ای از پایداری و زندگی باشد و میتواند به کمک دانش امروزی آمده و در کاهش و برطرف ساختن چالش های مبتلا به مدیریت منابع آب؛ ایران را از خشکسالی و فرونشست زمین نجات ببخشد؛ آمار و دادههای کنونی نشان از نابودی هرچه افزونتر این تمدن دیرپا و شگفتانگیز میدهد.
به دادههای دردناک زیر و سخنان و گزارش کامل پژوهشگران و متخصصان حوزه تمدن قنات و کاریز و آب در شب قنات بخارا (پست بعدی) که حاوی هشدارها، آمارهای جدیدتر، واقعیتر و رنجآورتر است، توجه کنید.
سال ۱۳۴۰ تا ۱۳۵۵ دست کم ۵۰ هزار حلقه چاه آب در ایران حفر شده است و از سال ۱۳۵۵ تا دهه ۶۰ حفر چاهها به دو برابر این تعداد رسیده است. در این میان هر چه میزان آب به لایههای پایینتر میرود قناتهای بیشتری خشک میشوند.
۵۰ سال پیش، دستکم ۷۰ هزار قنات در ایران وجود داشت که درحالحاضر از این تعداد قنات، ۳۴ هزار رشته قنات باقی مانده است( تابناک، اردیبهشت ۱۴۰۴).
تقریبا در تمام شهرهای ایران با قناتهای در حال نابودی مواجهیم و در شهرهای بزرگ مانند مشهد، اصفهان، یزد و شیراز، بسیاری از قناتها از بین رفتهاند اما شدت این تخریب و نابودی در تهران بیشتر است.
در یکی از بازدیدهایی که از مناطق شمالی تهران داشتم، قناتی را مشاهده کردم که هنوز فعال و پر آب بود، در حالی که همین آب ارزشمند، بدون استفاده، وارد سیستم فاضلاب شهری میشود ( فرارو، مهر ۱۴۰۴).
✍فریبا نظری
@hooreechannel 🌹
هفته گذشته در شب قنات و کاریز بخارا به اتفاق دو تن از دوستانم در خانه هنرمندان حضور پیدا کردم. خرسند از اینکه اطلاعات جدیدی درباره قنات و کاریز از استادان و پژوهشگران این حوزه خواهم آموخت، مرا با اشتیاق به این نشست کشاند.
وقتی گزارش مبتنی بر مستندات و دادههای این سخنرانان از گذشتههای بسیار دور افتخار آمیز تمدن پارسی در رابطه مهرآمیز و عاشقانه با آب و طلب کردن و نکوداشت آب از جانب ایرانیان پیشین را شنیدم، سرشار از حس غرور ملی شدم. اما دیری نپائید که سخنان این پژوهشگران و متخصصان حوزه آب و قنات و ایران شناس به وضعیت کنونی این تمدن کهن رسید که حکایت از نادانی و ناسپاسی به آب و دانش پیشینیان با مدعای مدرن شدن به اسم توسعه و نابودی تمدن قنات با مدیریت افراد ناشایسته و نا کارشناس رسید و قلبم را به درد افکند.
سخنرانان توضیح دادند که چگونه برونداد دههی سی شمسی بدین سو با آغاز مدرنیزاسیون ناقص و غیرکارشناسی و تقلیدی در پیوند با تهاجمی گسترده و عمیق بر تمدن قنات در پنج دههی اخیر پس از انقلاب سال ۵۷، گرهخورد و خاک این سرزمین را تبدیل به آبکش و اسفنجی بزرگ و آسیب دیده نموده است.
در حالیکه فناوری شگفتی ساز قنات که توانسته در طی قرون متوالی گذشته، بقای بسیاری از سکونت گاهها و آبادیهای واقع در پهنههای بیابانی را فراهم آورد و الگوی همزیستی با طبیعت و نشانه ای از پایداری و زندگی باشد و میتواند به کمک دانش امروزی آمده و در کاهش و برطرف ساختن چالش های مبتلا به مدیریت منابع آب؛ ایران را از خشکسالی و فرونشست زمین نجات ببخشد؛ آمار و دادههای کنونی نشان از نابودی هرچه افزونتر این تمدن دیرپا و شگفتانگیز میدهد.
به دادههای دردناک زیر و سخنان و گزارش کامل پژوهشگران و متخصصان حوزه تمدن قنات و کاریز و آب در شب قنات بخارا (پست بعدی) که حاوی هشدارها، آمارهای جدیدتر، واقعیتر و رنجآورتر است، توجه کنید.
آنگاه که برنامه تمام شد با چشمانی اشکبار،قلبی سرشار از خشم و درد، خانه هنرمندان را ترک نمودم؛ گویی به مجلس یادبود و ختم قنات آمده بودم! …سال ۱۳۴۰ تا ۱۳۵۵ دست کم ۵۰ هزار حلقه چاه آب در ایران حفر شده است و از سال ۱۳۵۵ تا دهه ۶۰ حفر چاهها به دو برابر این تعداد رسیده است. در این میان هر چه میزان آب به لایههای پایینتر میرود قناتهای بیشتری خشک میشوند.
۵۰ سال پیش، دستکم ۷۰ هزار قنات در ایران وجود داشت که درحالحاضر از این تعداد قنات، ۳۴ هزار رشته قنات باقی مانده است( تابناک، اردیبهشت ۱۴۰۴).
تقریبا در تمام شهرهای ایران با قناتهای در حال نابودی مواجهیم و در شهرهای بزرگ مانند مشهد، اصفهان، یزد و شیراز، بسیاری از قناتها از بین رفتهاند اما شدت این تخریب و نابودی در تهران بیشتر است.
در یکی از بازدیدهایی که از مناطق شمالی تهران داشتم، قناتی را مشاهده کردم که هنوز فعال و پر آب بود، در حالی که همین آب ارزشمند، بدون استفاده، وارد سیستم فاضلاب شهری میشود ( فرارو، مهر ۱۴۰۴).
✍فریبا نظری
@hooreechannel 🌹
😢2👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎬 پیام ویدیویی نویسنده کارزار
«درخواست برای آموزش اجباری محیطزیست از دبستان تا دانشگاه»
🗣 «ایران امروز با بحرانهای گسترده محیطزیستی مواجه است؛ از خشکسالی و آلودگی هوا تا فرسایش خاک و نابودی جنگلها. این بحرانها تنها از راه قانون و فناوری حل نخواهند شد، بلکه نیازمند آموزش آگاهانه و مستمر از سنین پایین هستند تا نسلی شکل گیرد که با طبیعت مسئولانهتر و مهربانتر رفتار کند.»
✅ این متن کارزاری است که نیاز به حمایت دارد؛ برای مطالعهی متن کامل کارزار و امضا روی لینک بزنید:
https://www.karzar.net/260020
#قدرت_بی_قدرتان ✌🏻
@Karzarnet
@hooreechannel 🌹
«درخواست برای آموزش اجباری محیطزیست از دبستان تا دانشگاه»
🗣 «ایران امروز با بحرانهای گسترده محیطزیستی مواجه است؛ از خشکسالی و آلودگی هوا تا فرسایش خاک و نابودی جنگلها. این بحرانها تنها از راه قانون و فناوری حل نخواهند شد، بلکه نیازمند آموزش آگاهانه و مستمر از سنین پایین هستند تا نسلی شکل گیرد که با طبیعت مسئولانهتر و مهربانتر رفتار کند.»
✅ این متن کارزاری است که نیاز به حمایت دارد؛ برای مطالعهی متن کامل کارزار و امضا روی لینک بزنید:
https://www.karzar.net/260020
#قدرت_بی_قدرتان ✌🏻
@Karzarnet
@hooreechannel 🌹
❤4👍2
🌍 کشوری که در آن حرام ها به سهولت حلال می شود !
🌐 روزی که داشت دستور فیلترینگ تلگرام را صادر می کرد ؛ مسئولان تندروی حکومتی و دولتی برایش کف و سوت زدند. کلی تشویقش کردند و او را سر دست گرفتند که یعنی تو باعث شدی صراط حق در ایران نلرزد و جامعه به سمت سقوط و تباهی نرود. تلگرام که فیلتر شد نُمرد. از بین نرفت. نابود هم نشد. فقط مدلش تغییر کرد. فیلتر شکن ها به کمکش آمدند و دوباره تلگرام را سر پا کردند. فروشنده گان فیلتر شکن که عمدتا آقا زاده های همین مسئولانی بودند که برای بانی مسدود شدن تلگرام کف زدند ؛ به سود میلیاردی رسیدند و جیب هایشان را پر کردند. هر اندازه طراحان و تصویب کنندگان طرح صیانت از فضای مجازی تلاش بیشتری برای در حاشیه قرار گرفتن روند تصویب طرح صیانت صورت دادند به همان اندازه حاشیههای برآمده از این طرح بیشتر در ویترین افکار عمومی نشست که فرجام این فیلتر کردن چه بود و چه کسانی را منتفع کرد. پول به جیب چه کسانی ریخت و اساسا چرا باید تلگرام فیلتر می شد. یکی از مجلسی ها در خصوص فیلتر شکن ها گفته بود : گردش مالی ویپیان دقیقا دست کسانی ست که فیلتر هم میکنند. هم حرام می کنند و هم حلال. در حقیقت ویپیان فروشها در داخل کشور هستند نه خارج.
🌐 نویسندگان برنامه فیلترینگ (طرح صیانت) همان هایی بودند که نویسندگان ویپیانها ( فیلتر شکنها ) هم هستند. یعنی کسی که برنامه فیلترینگ را مینویسد یا خودشان مستقیما یا با چند واسطه ویپیان را هم در کشور میفروشد. یک فیلتر شکن مشهور اعلام کرده بود هفتگی ۳۵ میلیون کاربر ایرانی دارد. در همین حال یک نماینده مجلس هم با اشاره به مافیای کسب سودهای زیاد از فیلتر شکن ها به وزارت ارتباطات پیشنهاد داده بود که خود بدون واسطه ویپیان ها را به فروش برساند تا سود بیشتری نصیبش شود. اوج فاجعه این جاست که بشنویم انجمن تجارت الکترونیک تهران هم در گزارشی که از وضعیت اینترنت منتشر شده اعلام کرده بود که ۹۶ درصد مردم در ایران از فیلتر شکن استفاده می کنند. رقمی که بین ۴۰ تا ۵۰ هزار میلیارد تومان را در کشور به جیب مافیای فیلتری ها می ریزد. حالا اما شرائط دارد برای فروشنده گان فیلتر شکن سخت می شود و بازارشان را به سمت کسادی می برد. فروش استارلینک ( اینترنت ماهواره ای بدون فیلتر ) در ایران صدها برابر شده و نشان می دهد که به زودی در کشور اتفاقات شگرفی در راه است. حلال هایی که ممکن است دوباره حرام شود.
🌐 استارلینک پروژه ای ست که توسط شرکت اسپیس ایکس انجام میشود و هدف آن مهیا سازی اینترنت در تمام کره زمین و حتی فضاست. این شرکت با استفاده از تعداد زیادی ماهواره که در اطراف زمین قرار میگیرند ؛ قصد دارد تمامی زمین را به اینترنت متصل نماید. استارلینک میتواند دسترسی به اینترنت را عملاً در هر نقطه از کره خاکی مهیا سازد. هدف پروژه استارلینک ایلان ماسک این است که هزاران ماهواره کوچک به فضا پرتاب کند و در مدار پایینی زمین جای بگیرند. سپس همین ماهوارهها قادر به مخابره سیگنالهای سریع اینترنتی به زمین خواهند بود. تکنولوژی سریع تر از باد می وزد و سرعتش از زمان بیشتر است. رفته رفته هوش مصنوعی جهان را به تسخیر خود درخواهد آورد و ماشین زحمت انسان را برای همیشه کم می کند. مدیران و مسئولان حکومتی هم هر چقدر بخواهند تکنولوژی را بازداشت کرده و به حبس ببرند ؛ موفق نمی شوند. او از در برود از پنجره حتما باز می گردد. وقتی دنیا دارد رو به جلو حرکت می کند و دانش و خرد جای خرافات را می گیرد دیگر نمی توان ایستاد و از تکنولوژی فرار کرد. ما بی تردید با داشتن تفکرات دگم و بسته ی بعضی ها دیر به مدینه فاضله خواهیم رسید ؛ اما سرانجام خواهیم رسید. چرا که یقین داریم خود خدا هم به تکنولوژی لبخند می زند و آن را قبول دارد ؛ اینها که کاره ای نیستند !
✍جعفر بخشی بی نیاز
نویسنده و روزنامه نگار
https://t.me/hichjbb
@hooreechannel 🌹
🌐 روزی که داشت دستور فیلترینگ تلگرام را صادر می کرد ؛ مسئولان تندروی حکومتی و دولتی برایش کف و سوت زدند. کلی تشویقش کردند و او را سر دست گرفتند که یعنی تو باعث شدی صراط حق در ایران نلرزد و جامعه به سمت سقوط و تباهی نرود. تلگرام که فیلتر شد نُمرد. از بین نرفت. نابود هم نشد. فقط مدلش تغییر کرد. فیلتر شکن ها به کمکش آمدند و دوباره تلگرام را سر پا کردند. فروشنده گان فیلتر شکن که عمدتا آقا زاده های همین مسئولانی بودند که برای بانی مسدود شدن تلگرام کف زدند ؛ به سود میلیاردی رسیدند و جیب هایشان را پر کردند. هر اندازه طراحان و تصویب کنندگان طرح صیانت از فضای مجازی تلاش بیشتری برای در حاشیه قرار گرفتن روند تصویب طرح صیانت صورت دادند به همان اندازه حاشیههای برآمده از این طرح بیشتر در ویترین افکار عمومی نشست که فرجام این فیلتر کردن چه بود و چه کسانی را منتفع کرد. پول به جیب چه کسانی ریخت و اساسا چرا باید تلگرام فیلتر می شد. یکی از مجلسی ها در خصوص فیلتر شکن ها گفته بود : گردش مالی ویپیان دقیقا دست کسانی ست که فیلتر هم میکنند. هم حرام می کنند و هم حلال. در حقیقت ویپیان فروشها در داخل کشور هستند نه خارج.
🌐 نویسندگان برنامه فیلترینگ (طرح صیانت) همان هایی بودند که نویسندگان ویپیانها ( فیلتر شکنها ) هم هستند. یعنی کسی که برنامه فیلترینگ را مینویسد یا خودشان مستقیما یا با چند واسطه ویپیان را هم در کشور میفروشد. یک فیلتر شکن مشهور اعلام کرده بود هفتگی ۳۵ میلیون کاربر ایرانی دارد. در همین حال یک نماینده مجلس هم با اشاره به مافیای کسب سودهای زیاد از فیلتر شکن ها به وزارت ارتباطات پیشنهاد داده بود که خود بدون واسطه ویپیان ها را به فروش برساند تا سود بیشتری نصیبش شود. اوج فاجعه این جاست که بشنویم انجمن تجارت الکترونیک تهران هم در گزارشی که از وضعیت اینترنت منتشر شده اعلام کرده بود که ۹۶ درصد مردم در ایران از فیلتر شکن استفاده می کنند. رقمی که بین ۴۰ تا ۵۰ هزار میلیارد تومان را در کشور به جیب مافیای فیلتری ها می ریزد. حالا اما شرائط دارد برای فروشنده گان فیلتر شکن سخت می شود و بازارشان را به سمت کسادی می برد. فروش استارلینک ( اینترنت ماهواره ای بدون فیلتر ) در ایران صدها برابر شده و نشان می دهد که به زودی در کشور اتفاقات شگرفی در راه است. حلال هایی که ممکن است دوباره حرام شود.
🌐 استارلینک پروژه ای ست که توسط شرکت اسپیس ایکس انجام میشود و هدف آن مهیا سازی اینترنت در تمام کره زمین و حتی فضاست. این شرکت با استفاده از تعداد زیادی ماهواره که در اطراف زمین قرار میگیرند ؛ قصد دارد تمامی زمین را به اینترنت متصل نماید. استارلینک میتواند دسترسی به اینترنت را عملاً در هر نقطه از کره خاکی مهیا سازد. هدف پروژه استارلینک ایلان ماسک این است که هزاران ماهواره کوچک به فضا پرتاب کند و در مدار پایینی زمین جای بگیرند. سپس همین ماهوارهها قادر به مخابره سیگنالهای سریع اینترنتی به زمین خواهند بود. تکنولوژی سریع تر از باد می وزد و سرعتش از زمان بیشتر است. رفته رفته هوش مصنوعی جهان را به تسخیر خود درخواهد آورد و ماشین زحمت انسان را برای همیشه کم می کند. مدیران و مسئولان حکومتی هم هر چقدر بخواهند تکنولوژی را بازداشت کرده و به حبس ببرند ؛ موفق نمی شوند. او از در برود از پنجره حتما باز می گردد. وقتی دنیا دارد رو به جلو حرکت می کند و دانش و خرد جای خرافات را می گیرد دیگر نمی توان ایستاد و از تکنولوژی فرار کرد. ما بی تردید با داشتن تفکرات دگم و بسته ی بعضی ها دیر به مدینه فاضله خواهیم رسید ؛ اما سرانجام خواهیم رسید. چرا که یقین داریم خود خدا هم به تکنولوژی لبخند می زند و آن را قبول دارد ؛ اینها که کاره ای نیستند !
✍جعفر بخشی بی نیاز
نویسنده و روزنامه نگار
https://t.me/hichjbb
@hooreechannel 🌹
❤6👍2
تفاوتهای زنان و مردان در روانشناسی
_ زبان احساسات
زنان در بیان و پردازش احساسات معمولاً راحتترند. آنها وقتی مشکلی دارند بیشتر تمایل به صحبت و تخلیه هیجانی دارند.
مردان اما بیشتر به دنبال راهحل سریعاند و ممکن است سکوت کنند.
همین تفاوت باعث میشود گاهی زن به شنیده شدن نیاز داشته باشد، ولی مرد فقط بخواهد مشکل را حل کند.
_ زبان بدن و جزئیات
زنان معمولاً به نشانههای ظریف زبان بدن توجه بیشتری میکنند. یک تغییر کوچک در لحن یا نگاه را سریعتر متوجه میشوند.
مردان بیشتر روی پیام اصلی تمرکز میکنند و ممکن است از جزئیات عاطفی عبور کنند.
_ واکنش به استرس
زنان در موقع استرس تمایل دارند شبکههای حمایتی ایجاد کنند، با دوستان حرف بزنند و همدلی بگیرند.
مردان بیشتر به سمت انزوا یا فعالیتهای عملی میروند تا فشار را تخلیه کنند.
_ یادگیری و حافظه
تحقیقات نشان داده زنان معمولاً در حافظه کلامی و جزئیات اجتماعی قویترند.
مردان در کارهای فضایی–حرکتی مثل جهتیابی یا کار با نقشهها عملکرد بهتری دارند.
_ سبک عشق ورزیدن
زنان بیشتر عشق را با توجه، کلمات و مراقبت احساسی نشان میدهند.
مردان غالباً با عمل، حمایت مالی یا حل مشکلات، عشق خود را ابراز میکنند.
این تفاوتها به معنای "بهتر بودن" یکی نیست، بلکه مکمل هم هستند.
وقتی زن و مرد این تفاوتها را میشناسند، توقعاتشان واقعیتر میشود و روابطشان عمیقتر.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
_ زبان احساسات
زنان در بیان و پردازش احساسات معمولاً راحتترند. آنها وقتی مشکلی دارند بیشتر تمایل به صحبت و تخلیه هیجانی دارند.
مردان اما بیشتر به دنبال راهحل سریعاند و ممکن است سکوت کنند.
همین تفاوت باعث میشود گاهی زن به شنیده شدن نیاز داشته باشد، ولی مرد فقط بخواهد مشکل را حل کند.
_ زبان بدن و جزئیات
زنان معمولاً به نشانههای ظریف زبان بدن توجه بیشتری میکنند. یک تغییر کوچک در لحن یا نگاه را سریعتر متوجه میشوند.
مردان بیشتر روی پیام اصلی تمرکز میکنند و ممکن است از جزئیات عاطفی عبور کنند.
_ واکنش به استرس
زنان در موقع استرس تمایل دارند شبکههای حمایتی ایجاد کنند، با دوستان حرف بزنند و همدلی بگیرند.
مردان بیشتر به سمت انزوا یا فعالیتهای عملی میروند تا فشار را تخلیه کنند.
_ یادگیری و حافظه
تحقیقات نشان داده زنان معمولاً در حافظه کلامی و جزئیات اجتماعی قویترند.
مردان در کارهای فضایی–حرکتی مثل جهتیابی یا کار با نقشهها عملکرد بهتری دارند.
_ سبک عشق ورزیدن
زنان بیشتر عشق را با توجه، کلمات و مراقبت احساسی نشان میدهند.
مردان غالباً با عمل، حمایت مالی یا حل مشکلات، عشق خود را ابراز میکنند.
این تفاوتها به معنای "بهتر بودن" یکی نیست، بلکه مکمل هم هستند.
وقتی زن و مرد این تفاوتها را میشناسند، توقعاتشان واقعیتر میشود و روابطشان عمیقتر.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
❤2👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
📌این با آن فرق میکند؟
من به لحن و نحوه بازی گرفتن کارگردان از میمیک چهره این دختربچههای زیبا و معصوم کاری ندارم، لیکن آیا این محتوا مناسب همخوانی این گروه سنی حتی جدای از جنسیتیش هست یا خیر؟
به صورت کلی به نظر سوءاستفاده از کودکان دارد وارد فاز جدیدی میشود و این ثمره دوره زوال و اتمام معنا در زیست مصرفگرای رسانهای و ایدئولوژیک است.
از ساسی مانکن تا خواندن چنین آهنگی نامناسب!
براستی چه تمایزی میان سوء استفاده از کودکان وجود دارد!
✍سیدهاشم فیروزی
@hooreechannel 🌹
من به لحن و نحوه بازی گرفتن کارگردان از میمیک چهره این دختربچههای زیبا و معصوم کاری ندارم، لیکن آیا این محتوا مناسب همخوانی این گروه سنی حتی جدای از جنسیتیش هست یا خیر؟
به صورت کلی به نظر سوءاستفاده از کودکان دارد وارد فاز جدیدی میشود و این ثمره دوره زوال و اتمام معنا در زیست مصرفگرای رسانهای و ایدئولوژیک است.
از ساسی مانکن تا خواندن چنین آهنگی نامناسب!
براستی چه تمایزی میان سوء استفاده از کودکان وجود دارد!
✍سیدهاشم فیروزی
@hooreechannel 🌹
👍7❤1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
اخیرا یک موج آموزشی خطاب به پدران در جوامع غربی راه افتاده است که نشاندهنده اهمیت رابطه پدر_دختری در آینده اوست.
کار ارزشمندی که امیدوارم در فرهنگ ایرانی البته نه به صورت نمایشی، نهادینه شود. در فرهنگ ایرانی امر تربیت فرزند تقریبا تمام و کمال بعهده مادر است.
در تمام کارهای پژوهشی که تابحال انجام دادم به وضوح شاهد تبعات رابطه غیرصمیمی پدران و دختران بودم. تبعاتی که در بسیاری از موارد جبران پذیر هم نبودند.
@kherad_jensi
@hooreechannel 🌹
کار ارزشمندی که امیدوارم در فرهنگ ایرانی البته نه به صورت نمایشی، نهادینه شود. در فرهنگ ایرانی امر تربیت فرزند تقریبا تمام و کمال بعهده مادر است.
در تمام کارهای پژوهشی که تابحال انجام دادم به وضوح شاهد تبعات رابطه غیرصمیمی پدران و دختران بودم. تبعاتی که در بسیاری از موارد جبران پذیر هم نبودند.
@kherad_jensi
@hooreechannel 🌹
👍6
✅ جَم یا جٍم ؟!
جٍم:
بزرگترین موزه باستان شناسی جهان
دومین موزه بزرگ دنیا
با مساحت ۴۷۰.۰۰۰ متر مربع
و فضای نمایشگاهی ۱۱۰.۰۰۰ متر
بیش از ۱۰۰.۰۰۰ اثر باستانی
بی رقیب در زمینه باستان شناسی در دنیا
یک معماری منحصر بفرد، الهام گرفته از اهرام مصر با نمایی خارجی از سنگ اهک و شیبدار درست مانند شیب اهرام سه گانه و با سایبانی مشبک به مساحت ۴۸.۰۰۰ متر که سایه ای شبیه بالهای خدای هوروس ایجاد می کند، با نور طبیعی و ورودی تمثیل معابد باستانی، دیشب در جوار مجسمه ابوالهول با حضور مقامات عالی مصری و مهمانان بین المللی افتتاح شد.
موزه بزرگ مصر یا Grand Egyption Museum که اختصارا GEM نامیده میشود در سه طبقه به علاوه زیرزمین و تراس های خارجی، با امکاناتی رفاهی و تفریحی گسترده، در یک مراسم مجلل و پوشش رسانه ای جهانی کار خود را آغاز کرد تا روزانه ۱۰.۰۰۰ بازدیدکننده را با رزرواسیون آنلاین پذیرا باشد.
یک پروژه چندملیتی با معماری یک کمپانی ایرلندی، پیمانکاری مشترک بلژیکی و مصری با سابقه ساخت برج خلیفه دوبی و مشاوره مهندسی ژاپنی و البته نظارت یونسکو، که یک میلیارد دلار برای دولت مصر آب خورده هرچند ۸۰% آن وام ۱.۴% با بازپرداخت ۲۵ ساله و ۷ سال تنفس از بانکهای ژاپن و بقیه آن هم بنیادهای فرهنگی و تاریخی از جمله یونسکو، اتحادیه اروپا و در سراسر جهان تقبل کرده اند!
السیسی بدنبال چیست؟!
مصر با این موزه منحصر بفرد سالانه ۵ تا ۷ میلیون گردشگر جدید به ارزش ۲ میلیارد دلار جذب می کند و به سرعت به سوی چشم انداز ۳۰ میلیون گردشگر سالانه حرکت خواهد کرد. مصر بدنبال رها شدن از وابستگی به کانال سوئز و نفت و تبدیل شدن به قطب گردشگری خاورمیانه است. ۱۰.۰۰۰ شغل مستقیم و ۵۰.۰۰۰ هزار شغل غیرمستقیم با تمرکز بر جوانان دستاورد دیگر این موزه است.
السیسی اما فقط اهداف اقتصادی را دنبال نمی کند. او با اینکار، میراث ۵۰۰۰ ساله مصر را از انبارها خارج کرد تا به مردم مصر و بخصوص جوانان هویت ملی و نمادی از وحدت و همبستگی تاریخی ارایه کند حتی برای دو آتیشه های ضدغربی مصر این موزه یک نماد ملی است. مصر این پروژه را با یونسکو و مشهورترین موزه های جهان گره زد و این کشور را بعنوان نگهبان میراث بشری در دنیا معرفی کرد؛ تاریخ و فرهنگش را به رخ جهانیان کشید، تصویر جدیدی در دنیا از خود ساخت و به شرق تا غرب دست دوستی و رفاقت داد.
جَم:
بزرگترین موزه جهان
مساحت ۵۷ هکتار
فضای نمایشگاهی ۲۲۰.۰۰۰ متر مربع
هزاران اثر باستانی بی نظیر
بی رقیب در زمینه باستان شناسی در دنیا
جَم، شامل تراس هایی پانوراما برای دید به ستونهای آپادانا، رمپ های الهام گرفته از راه شاهی و یک سایبان هخامنشی برای حفاظت از آثار با ظرفیت بازدید ۱۵.۰۰۰ نفر روزانه و ۲۰ میلیون نفر تور مجازی سالانه میتوانست تخت جمشید ما را با وسعت جغرافیایی امپراتوری هخامنشی از هند تا یونان، آثاری از پاسارگاد تا شوش را در انظار جهانیان بدرخشاند. تاریخ ایران باستان از ۳۰۰۰ قبل از میلاد مسیح و امپراتوری هخامنشیان ۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح با ۲۵۰۰ سال تاریخ مستند و پیوند با تمدن های پیشین با جواهراتی مانند سرستون گاو بالدار، استوانه کوروش( اولین منشور حقوق بشر) می توانست یک سر و گردن بالاتر از جٍم باشد. این موزه می توانست ۵ تا ۱۰% به تولید ناخالص ملی ایران معادل ۱۰ میلیارد دلار اضافه کند و ۸۰۰۰ شغل مستقیم و ۳۰.۰۰۰ شغل غیرمستقیم خلق کند؛ همه برای جوانان.
اما حیف!
حیف که همین امروز خبر آمد که ۸۰۰ هزار میلیارد تومان کسری بودجه داریم که دولت مانده است در این چهار ماه آخر سال باید با آن چه کند؛ درست یک روز بعد از آنکه گفتند بانک آینده ۵۰۰ هزار میلیارد تومان با خود برده و ۱۴۰ هزار میلیارد تومان در چای دبش گم شده است! اصلا در این گیر و دار تحریم و جنگ و دعوا چه کسی به ما وام تاریخی، فرهنگی، هنری می دهد؟ به کدام حساب تراستی واریز کند!؟ و کدام بنیاد حاضر است حمایتی بکند زمانی که ملاحظه می کند دولت، خود، سرگرم پروژه های فرهنگی مهمتری است!
حیف که جَم با فرسایش زمین و فرونشست حاصل از خشکسالی، ساختنش زیر سئوال است، خیلی چیزهای دیگرش هم زیر سئوال است!
موزه جَم، می توانست در باستان شناسی روی کره زمین بی رقیب باشد
واقعا حیف شد!
✍حامد پاک طینت
@hooreechannel 🌹
جٍم:
بزرگترین موزه باستان شناسی جهان
دومین موزه بزرگ دنیا
با مساحت ۴۷۰.۰۰۰ متر مربع
و فضای نمایشگاهی ۱۱۰.۰۰۰ متر
بیش از ۱۰۰.۰۰۰ اثر باستانی
بی رقیب در زمینه باستان شناسی در دنیا
یک معماری منحصر بفرد، الهام گرفته از اهرام مصر با نمایی خارجی از سنگ اهک و شیبدار درست مانند شیب اهرام سه گانه و با سایبانی مشبک به مساحت ۴۸.۰۰۰ متر که سایه ای شبیه بالهای خدای هوروس ایجاد می کند، با نور طبیعی و ورودی تمثیل معابد باستانی، دیشب در جوار مجسمه ابوالهول با حضور مقامات عالی مصری و مهمانان بین المللی افتتاح شد.
موزه بزرگ مصر یا Grand Egyption Museum که اختصارا GEM نامیده میشود در سه طبقه به علاوه زیرزمین و تراس های خارجی، با امکاناتی رفاهی و تفریحی گسترده، در یک مراسم مجلل و پوشش رسانه ای جهانی کار خود را آغاز کرد تا روزانه ۱۰.۰۰۰ بازدیدکننده را با رزرواسیون آنلاین پذیرا باشد.
یک پروژه چندملیتی با معماری یک کمپانی ایرلندی، پیمانکاری مشترک بلژیکی و مصری با سابقه ساخت برج خلیفه دوبی و مشاوره مهندسی ژاپنی و البته نظارت یونسکو، که یک میلیارد دلار برای دولت مصر آب خورده هرچند ۸۰% آن وام ۱.۴% با بازپرداخت ۲۵ ساله و ۷ سال تنفس از بانکهای ژاپن و بقیه آن هم بنیادهای فرهنگی و تاریخی از جمله یونسکو، اتحادیه اروپا و در سراسر جهان تقبل کرده اند!
السیسی بدنبال چیست؟!
مصر با این موزه منحصر بفرد سالانه ۵ تا ۷ میلیون گردشگر جدید به ارزش ۲ میلیارد دلار جذب می کند و به سرعت به سوی چشم انداز ۳۰ میلیون گردشگر سالانه حرکت خواهد کرد. مصر بدنبال رها شدن از وابستگی به کانال سوئز و نفت و تبدیل شدن به قطب گردشگری خاورمیانه است. ۱۰.۰۰۰ شغل مستقیم و ۵۰.۰۰۰ هزار شغل غیرمستقیم با تمرکز بر جوانان دستاورد دیگر این موزه است.
السیسی اما فقط اهداف اقتصادی را دنبال نمی کند. او با اینکار، میراث ۵۰۰۰ ساله مصر را از انبارها خارج کرد تا به مردم مصر و بخصوص جوانان هویت ملی و نمادی از وحدت و همبستگی تاریخی ارایه کند حتی برای دو آتیشه های ضدغربی مصر این موزه یک نماد ملی است. مصر این پروژه را با یونسکو و مشهورترین موزه های جهان گره زد و این کشور را بعنوان نگهبان میراث بشری در دنیا معرفی کرد؛ تاریخ و فرهنگش را به رخ جهانیان کشید، تصویر جدیدی در دنیا از خود ساخت و به شرق تا غرب دست دوستی و رفاقت داد.
جَم:
بزرگترین موزه جهان
مساحت ۵۷ هکتار
فضای نمایشگاهی ۲۲۰.۰۰۰ متر مربع
هزاران اثر باستانی بی نظیر
بی رقیب در زمینه باستان شناسی در دنیا
جَم، شامل تراس هایی پانوراما برای دید به ستونهای آپادانا، رمپ های الهام گرفته از راه شاهی و یک سایبان هخامنشی برای حفاظت از آثار با ظرفیت بازدید ۱۵.۰۰۰ نفر روزانه و ۲۰ میلیون نفر تور مجازی سالانه میتوانست تخت جمشید ما را با وسعت جغرافیایی امپراتوری هخامنشی از هند تا یونان، آثاری از پاسارگاد تا شوش را در انظار جهانیان بدرخشاند. تاریخ ایران باستان از ۳۰۰۰ قبل از میلاد مسیح و امپراتوری هخامنشیان ۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح با ۲۵۰۰ سال تاریخ مستند و پیوند با تمدن های پیشین با جواهراتی مانند سرستون گاو بالدار، استوانه کوروش( اولین منشور حقوق بشر) می توانست یک سر و گردن بالاتر از جٍم باشد. این موزه می توانست ۵ تا ۱۰% به تولید ناخالص ملی ایران معادل ۱۰ میلیارد دلار اضافه کند و ۸۰۰۰ شغل مستقیم و ۳۰.۰۰۰ شغل غیرمستقیم خلق کند؛ همه برای جوانان.
اما حیف!
حیف که همین امروز خبر آمد که ۸۰۰ هزار میلیارد تومان کسری بودجه داریم که دولت مانده است در این چهار ماه آخر سال باید با آن چه کند؛ درست یک روز بعد از آنکه گفتند بانک آینده ۵۰۰ هزار میلیارد تومان با خود برده و ۱۴۰ هزار میلیارد تومان در چای دبش گم شده است! اصلا در این گیر و دار تحریم و جنگ و دعوا چه کسی به ما وام تاریخی، فرهنگی، هنری می دهد؟ به کدام حساب تراستی واریز کند!؟ و کدام بنیاد حاضر است حمایتی بکند زمانی که ملاحظه می کند دولت، خود، سرگرم پروژه های فرهنگی مهمتری است!
حیف که جَم با فرسایش زمین و فرونشست حاصل از خشکسالی، ساختنش زیر سئوال است، خیلی چیزهای دیگرش هم زیر سئوال است!
موزه جَم، می توانست در باستان شناسی روی کره زمین بی رقیب باشد
واقعا حیف شد!
✍حامد پاک طینت
@hooreechannel 🌹
Telegram
attach 📎
👍2
روز جهانی زنان خانهدار
🔹۳ نوامبر در تقویم جهانی به نام «روز زنان خانهدار» نامگذاری شده است؛ روزی برای قدردانی از میلیونها زنی که بیوقفه در خانه و خانواده نقشآفرینی میکنند، بیآنکه زحماتشان همواره دیده شود.
زنان خانهدار ستونهای خاموش زندگی خانوادگیاند
🔹از مدیریت خانه و تربیت فرزندان گرفته تا مراقبت از سالمندان، آشپزی، نظافت، برنامهریزی اقتصادی و ایجاد آرامش در خانواده همه در حیطه کار روزانه آنان است.
🔹 بر اساس برآوردهای جهانی، اگر فعالیتهای زنان خانهدار بهعنوان «کار رسمی» محاسبه شود، میانگین ساعت کاری آنها بیش از ۱۲ ساعت در روز است؛ بدون مرخصی، حقوق یا بیمه.
🔹 در حالیکه سهم آنان در پایداری اقتصادی و اجتماعی جامعه انکارناپذیر است، هنوز در بسیاری از کشورها کار خانگی به رسمیت شناخته نشده و ارزشگذاری اقتصادی مشخصی ندارد.
🔹این روز یادآور آن است که باید به کار بیمزد اما پرارزش زنان خانهدار، احترام و توجه بیشتری نشان داد چه در سطح خانواده و چه در سیاستگذاریهای اجتماعی.
به تمام بانوان خانهدار،که با عشق، صبر و تلاش بیپایان زندگی را گرم نگه میدارند،درود و قدردانی
@hooreechannel 🌹
🔹۳ نوامبر در تقویم جهانی به نام «روز زنان خانهدار» نامگذاری شده است؛ روزی برای قدردانی از میلیونها زنی که بیوقفه در خانه و خانواده نقشآفرینی میکنند، بیآنکه زحماتشان همواره دیده شود.
زنان خانهدار ستونهای خاموش زندگی خانوادگیاند
🔹از مدیریت خانه و تربیت فرزندان گرفته تا مراقبت از سالمندان، آشپزی، نظافت، برنامهریزی اقتصادی و ایجاد آرامش در خانواده همه در حیطه کار روزانه آنان است.
🔹 بر اساس برآوردهای جهانی، اگر فعالیتهای زنان خانهدار بهعنوان «کار رسمی» محاسبه شود، میانگین ساعت کاری آنها بیش از ۱۲ ساعت در روز است؛ بدون مرخصی، حقوق یا بیمه.
🔹 در حالیکه سهم آنان در پایداری اقتصادی و اجتماعی جامعه انکارناپذیر است، هنوز در بسیاری از کشورها کار خانگی به رسمیت شناخته نشده و ارزشگذاری اقتصادی مشخصی ندارد.
🔹این روز یادآور آن است که باید به کار بیمزد اما پرارزش زنان خانهدار، احترام و توجه بیشتری نشان داد چه در سطح خانواده و چه در سیاستگذاریهای اجتماعی.
به تمام بانوان خانهدار،که با عشق، صبر و تلاش بیپایان زندگی را گرم نگه میدارند،درود و قدردانی
@hooreechannel 🌹
❤2😱1
روانشناسی جدایی و طلاق: چرا سخت است و چگونه میتوانیم عبور کنیم؟
جدایی و طلاق یکی از پرچالشترین تجربههای انسانی است.
تجربهای که نه فقط یک رابطه را پایان میدهد، بلکه دنیای درونی، هویت، و حتی آیندهی فرد را تحتتأثیر قرار میدهد.
روانشناسان میگویند جدایی چیزی شبیه به سوگ است؛ همانطور که مرگ عزیزان باعث شکستن ما میشود، جدایی هم با خود غم، خشم، احساس گناه و حتی شوک به همراه دارد.
چرا جدایی اینقدر دردناک است؟
وابستگی عاطفی و مغزی
تحقیقات نشان میدهد هنگام رابطهی عاشقانه، مغز هورمونهایی مثل دوپامین و اکسیتوسین ترشح میکند که حس لذت و امنیت میدهند.
وقتی رابطه قطع میشود، مغز دقیقاً مانند ترک اعتیاد واکنش نشان میدهد. به همین دلیل است که جدایی میتواند شبیه یک بحران جسمی و روانی باشد.
از دست دادن هویت مشترک
ما در یک رابطه فقط "خودمان" نیستیم؛ بخشی از هویت ما با "ما" تعریف میشود. بعد از جدایی، فرد ممکن است احساس کند بخشی از وجودش گم شده.
ترس از آینده
بسیاری از افراد با سوالهایی مثل "آیا دوباره کسی مرا دوست خواهد داشت؟"، "آیا میتوانم از صفر شروع کنم؟" و "آیا شکست خوردهام؟" دستوپنجه نرم میکنند. این ترسها طبیعیاند، اما در صورت ماندگار شدن، میتوانند به اضطراب و افسردگی تبدیل شوند.
مراحل روانی بعد از جدایی
روانشناسان معتقدند بیشتر افراد این پنج مرحله را تجربه میکنند:
انکار: "نه، این جدی نیست. برمیگردد."
خشم: "چطور توانست با من این کار را بکند؟"
چانهزنی: "اگر تغییر کنم، شاید دوباره برگردیم."
افسردگی: "هیچ چیز دیگر ارزشمند نیست."
پذیرش: "این اتفاق افتاد، حالا باید زندگی تازهای بسازم."
این مراحل لزوماً به ترتیب نیستند و افراد ممکن است بارها میان آنها رفتوبرگشت داشته باشند.
چگونه از جدایی عبور کنیم؟
اجازه بدهید احساس کنید
سرکوب احساسات فقط درد را طولانیتر میکند. گریه کردن، نوشتن یا صحبت کردن با یک دوست صمیمی راهی برای تخلیهی سالم است.
حمایت اجتماعی بگیرید
تنها ماندن، افکار منفی را تشدید میکند. دوستان، خانواده یا گروههای حمایتی میتوانند مثل یک پناهگاه عمل کنند.
مرزهای سالم بکشید
تلاش برای برقراری تماسهای مکرر یا دنبال کردن زندگی طرف مقابل در شبکههای اجتماعی، روند بهبود را عقب میاندازد. گاهی بهترین کار، فاصلهی کامل است.
مراقبت از خود را جدی بگیرید
ورزش، خواب کافی، تغذیهی مناسب و حتی یادگیری مهارت جدید، میتواند مغز و بدن را به آرامی بازسازی کند.
به رشد فردی فکر کنید
جدایی میتواند فرصتی باشد برای شناختن دوبارهی خود، کشف نیازهای واقعی و ساختن آیندهای که با ارزشهای شخصیتان هماهنگتر باشد.
هیچ پایان رابطهای، پایان زندگی نیست. جدایی میتواند آغازی برای استقلال، خودشناسی و حتی روابط سالمتر در آینده باشد. همانطور که روانشناس معروف «استر پرل» میگوید:
گاهی پایان یک رابطه، تولد دوبارهی فردیت ماست.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
جدایی و طلاق یکی از پرچالشترین تجربههای انسانی است.
تجربهای که نه فقط یک رابطه را پایان میدهد، بلکه دنیای درونی، هویت، و حتی آیندهی فرد را تحتتأثیر قرار میدهد.
روانشناسان میگویند جدایی چیزی شبیه به سوگ است؛ همانطور که مرگ عزیزان باعث شکستن ما میشود، جدایی هم با خود غم، خشم، احساس گناه و حتی شوک به همراه دارد.
چرا جدایی اینقدر دردناک است؟
وابستگی عاطفی و مغزی
تحقیقات نشان میدهد هنگام رابطهی عاشقانه، مغز هورمونهایی مثل دوپامین و اکسیتوسین ترشح میکند که حس لذت و امنیت میدهند.
وقتی رابطه قطع میشود، مغز دقیقاً مانند ترک اعتیاد واکنش نشان میدهد. به همین دلیل است که جدایی میتواند شبیه یک بحران جسمی و روانی باشد.
از دست دادن هویت مشترک
ما در یک رابطه فقط "خودمان" نیستیم؛ بخشی از هویت ما با "ما" تعریف میشود. بعد از جدایی، فرد ممکن است احساس کند بخشی از وجودش گم شده.
ترس از آینده
بسیاری از افراد با سوالهایی مثل "آیا دوباره کسی مرا دوست خواهد داشت؟"، "آیا میتوانم از صفر شروع کنم؟" و "آیا شکست خوردهام؟" دستوپنجه نرم میکنند. این ترسها طبیعیاند، اما در صورت ماندگار شدن، میتوانند به اضطراب و افسردگی تبدیل شوند.
مراحل روانی بعد از جدایی
روانشناسان معتقدند بیشتر افراد این پنج مرحله را تجربه میکنند:
انکار: "نه، این جدی نیست. برمیگردد."
خشم: "چطور توانست با من این کار را بکند؟"
چانهزنی: "اگر تغییر کنم، شاید دوباره برگردیم."
افسردگی: "هیچ چیز دیگر ارزشمند نیست."
پذیرش: "این اتفاق افتاد، حالا باید زندگی تازهای بسازم."
این مراحل لزوماً به ترتیب نیستند و افراد ممکن است بارها میان آنها رفتوبرگشت داشته باشند.
چگونه از جدایی عبور کنیم؟
اجازه بدهید احساس کنید
سرکوب احساسات فقط درد را طولانیتر میکند. گریه کردن، نوشتن یا صحبت کردن با یک دوست صمیمی راهی برای تخلیهی سالم است.
حمایت اجتماعی بگیرید
تنها ماندن، افکار منفی را تشدید میکند. دوستان، خانواده یا گروههای حمایتی میتوانند مثل یک پناهگاه عمل کنند.
مرزهای سالم بکشید
تلاش برای برقراری تماسهای مکرر یا دنبال کردن زندگی طرف مقابل در شبکههای اجتماعی، روند بهبود را عقب میاندازد. گاهی بهترین کار، فاصلهی کامل است.
مراقبت از خود را جدی بگیرید
ورزش، خواب کافی، تغذیهی مناسب و حتی یادگیری مهارت جدید، میتواند مغز و بدن را به آرامی بازسازی کند.
به رشد فردی فکر کنید
جدایی میتواند فرصتی باشد برای شناختن دوبارهی خود، کشف نیازهای واقعی و ساختن آیندهای که با ارزشهای شخصیتان هماهنگتر باشد.
هیچ پایان رابطهای، پایان زندگی نیست. جدایی میتواند آغازی برای استقلال، خودشناسی و حتی روابط سالمتر در آینده باشد. همانطور که روانشناس معروف «استر پرل» میگوید:
گاهی پایان یک رابطه، تولد دوبارهی فردیت ماست.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍1
🔴 ساخت قدرتی در دوره پیشا بلوغ
🗒 اغلب کنشهای جمعی انقلابی و رادیکال، پس از گذار از دوران انقلاب و عبور از دوره «وحشت» و فاز تندروی های شورمندانه، بهتدریج فرو مینشینند. نظامهای سیاسیِ برآمده از انقلابها، پس از استقرار نهادهای قدرت و ورود به مرحلهی ثبات و بلوغ، معمولاً گذشته رادیکال خود را بازبینی و گاه تقبیح میکنند؛ چنانکه در تاریخ، یورش به موزهها، میراث تمدنی، نهادهای بینالمللی و حتی سفارتخانهها، پس از فروکشِ تب انقلابی، به نشانهای از خامی و افراطگرایی تعبیر شده است؛ اما پرسش بنیادین اینجاست، در ساخت قدرت جمهوری اسلامی، چه نسبتی میان رادیکالیسم و بنیادگرایی دینی برقرار شده است که پس از گذشت نزدیک به نیم قرن، همچنان «انقلابی بودن» یکی از ژستهای مشروع و افتخارآمیز سیاستورزان باقی مانده است؟ چگونه ممکن است رادیکالیسم که معمولاً در مسیر بلوغ نظامهای سیاسی فرومینشیند، در این ساختار بهصورت بنیادگرایی نهادینه شده است؟
⬅️ در نگاه «ویکتور فرانکل» اگر معنا از درون بجوشد، ایمان است؛ ولی اگر از بیرون تحمیل شود، بنیادگرایی. به تعبیر فرانکل، «مؤمنِ ترسان از پوچی، بنیادگرا میشود»؛ زیرا به جای درک معنای وجود، به قطعیت پناه میبرد. در مقابلِ این نگاه فردمحور به بنیادگرایی «ماکس وبر» نشان می دهد که چگونه بنیادگرایی به صورت جمعی باز تولید می شود، آنگاه که قدرت دینی، از کاریزمای رستگاریخواه به نظم اداری تبدیل میشود، به گونه ای که کاریزمای دینی در قالب نهادهای رسمی بازتولید میشود. این همان چیزی است که در جمهوری اسلامی میبینیم، کاریزمای انقلابی در ساختار بوروکراتیک نظام نهادینه شده و از دل آن، نوعی بنیادگرایی نهادی زاده شده است.
⬅️ پس از انقلاب، رهبران انقلابی خود را حامل حقیقت مطلق میدانستند و در ذهن جمعی مردم، تقدس و سیاست به هم آمیخت. نیروهای تندرو در نهادهای نوپای انقلابی، مشروعیت خود را نه از قانون؛ بلکه از احساس مأموریت الهی در قالب شور انقلابی میگرفتند. در این دوران، خشونت و انحصارگرایی نه انحراف؛ بلکه نشانه خلوص تلقی میشد. ساخت قدرت برای تثبیت خود به زبان قدسی نیاز داشت و رادیکالیسم دینی که بعدها به شکل بنیادگرایی، متشکل شد، این زبان را فراهم کرد.
⬅️ با پایان جنگ و آغاز بازسازی، انقلاب باید به نظام تبدیل می شد، بوروکراسی جای کاریزما را می گرفت و عقلانیت مدیریتی جای شور انقلابی می نشست. بسیاری از نیروهای انقلاب، در تماس با واقعیت حکومتداری، از تندروی به اصلاحطلبی تغییر موضع دادند. اصلاحطلبی در دهه هفتاد تلاشی بود برای ترجمه ایمان در زبان سیاست مدرن؛ اما چون از دل همان ساختار برخاست، هرگز نتوانست از سایه بنیادگرایی رهایی یابد. در عمق نهادها، تقدس هنوز منبع مشروعیت بود.
⬅️ در حالی که اصلاحطلبی میکوشید قرائتی عقلانی از دین ارائه دهد، بنیادگرایی از مسیر نهادهای رسمی و امنیتی بازتولید شد. در این مرحله، دیگر نیاز به شور خیابانی نبود، زبان قدرت، خود قدسی شده بود. بنیادگرایی از ایدئولوژی به سازوکار بدل شد. نظام سیاسی برای بقا به زبان تقدس نیاز داشت و بنیادگرایی برای نفوذ به قدرت، محتاج همین مشروعیت بود. در این بدهبستان، تقدس به ابزاری برای کنترل تبدیل شد و قدرت از ایمان، زبانِ اجبار گرفت. این همان نقطهای است که سیاست و ایمان، به جای تکمیل هم، به تملک یکدیگر پرداختند.
⬅️ جنبش نوگرا و بنیادگرا هر دو رادیکالند، یکی بر حقیقت جدید، پای می فشرد و دیگری بر حقیقتی قدیمی، اصلاحطلبان در پی سازگاری دین با مدرنیته بودند؛ اما آنها نیز می خواستند طرحی نو دراندازند و همچنان به تقدس سیاسی پشت نکنند؛ از این رو در نهایت در دام همان دوگانهی «مشروعیت الهی – کارآمدی زمینی» گرفتار شدند. بنیادگرایان نیز که در واکنش به آنها متشکل می شدند، خود را حافظان ایمان میدانستند و در واقع نگهبانان نهاد قدرت شدند.
⬅️ در نتیجه، رادیکالیسم در جمهوری اسلامی نه انحراف؛ بلکه ساختاری پایدار است؛ حتی در دورههای ثبات، بنیادگرایان از بحران تغذیه میکنند؛ چون بحران، منبع معنای آنان است. آنان برای بقا نیازمند دشمن هستند و قدرت سیاسی نیز از این دشمنسازی برای انسجام استفاده میکند. رادیکالیسم بنیادگرا در دوران ثبات هم ذاتا در منطق اضطرار زیست می کند، در قالب اقتصاد سیاسی از قدرت، منابع و زبان رسمی بهره می برد، حقیقت را به انحصار در می آورد، ایمان را بوروکراتیزه و مقررات را قدسی می کند.
⬅️ در چنین زمینهای، رادیکالیسم نه بحران؛ بلکه شرط بقای نظام است، رادیکالیسمی از درآمیختن بنیادگرایی با قدرت؛ لذا در ساخت قدرت جمهوری اسلامی، شور انقلابی و رادیکالیسم هرگز پایان نمییابد؛ بلکه به فرم اداریِ ایمان تبدیل میشود که می توان گفت ساخت قدرتی در دوره پیشا بلوغ و شورهای انقلابی پابرجا مانده است.
✍ مرضیه حاجی هاشمی
@hooreechannel 🌹
🗒 اغلب کنشهای جمعی انقلابی و رادیکال، پس از گذار از دوران انقلاب و عبور از دوره «وحشت» و فاز تندروی های شورمندانه، بهتدریج فرو مینشینند. نظامهای سیاسیِ برآمده از انقلابها، پس از استقرار نهادهای قدرت و ورود به مرحلهی ثبات و بلوغ، معمولاً گذشته رادیکال خود را بازبینی و گاه تقبیح میکنند؛ چنانکه در تاریخ، یورش به موزهها، میراث تمدنی، نهادهای بینالمللی و حتی سفارتخانهها، پس از فروکشِ تب انقلابی، به نشانهای از خامی و افراطگرایی تعبیر شده است؛ اما پرسش بنیادین اینجاست، در ساخت قدرت جمهوری اسلامی، چه نسبتی میان رادیکالیسم و بنیادگرایی دینی برقرار شده است که پس از گذشت نزدیک به نیم قرن، همچنان «انقلابی بودن» یکی از ژستهای مشروع و افتخارآمیز سیاستورزان باقی مانده است؟ چگونه ممکن است رادیکالیسم که معمولاً در مسیر بلوغ نظامهای سیاسی فرومینشیند، در این ساختار بهصورت بنیادگرایی نهادینه شده است؟
⬅️ در نگاه «ویکتور فرانکل» اگر معنا از درون بجوشد، ایمان است؛ ولی اگر از بیرون تحمیل شود، بنیادگرایی. به تعبیر فرانکل، «مؤمنِ ترسان از پوچی، بنیادگرا میشود»؛ زیرا به جای درک معنای وجود، به قطعیت پناه میبرد. در مقابلِ این نگاه فردمحور به بنیادگرایی «ماکس وبر» نشان می دهد که چگونه بنیادگرایی به صورت جمعی باز تولید می شود، آنگاه که قدرت دینی، از کاریزمای رستگاریخواه به نظم اداری تبدیل میشود، به گونه ای که کاریزمای دینی در قالب نهادهای رسمی بازتولید میشود. این همان چیزی است که در جمهوری اسلامی میبینیم، کاریزمای انقلابی در ساختار بوروکراتیک نظام نهادینه شده و از دل آن، نوعی بنیادگرایی نهادی زاده شده است.
⬅️ پس از انقلاب، رهبران انقلابی خود را حامل حقیقت مطلق میدانستند و در ذهن جمعی مردم، تقدس و سیاست به هم آمیخت. نیروهای تندرو در نهادهای نوپای انقلابی، مشروعیت خود را نه از قانون؛ بلکه از احساس مأموریت الهی در قالب شور انقلابی میگرفتند. در این دوران، خشونت و انحصارگرایی نه انحراف؛ بلکه نشانه خلوص تلقی میشد. ساخت قدرت برای تثبیت خود به زبان قدسی نیاز داشت و رادیکالیسم دینی که بعدها به شکل بنیادگرایی، متشکل شد، این زبان را فراهم کرد.
⬅️ با پایان جنگ و آغاز بازسازی، انقلاب باید به نظام تبدیل می شد، بوروکراسی جای کاریزما را می گرفت و عقلانیت مدیریتی جای شور انقلابی می نشست. بسیاری از نیروهای انقلاب، در تماس با واقعیت حکومتداری، از تندروی به اصلاحطلبی تغییر موضع دادند. اصلاحطلبی در دهه هفتاد تلاشی بود برای ترجمه ایمان در زبان سیاست مدرن؛ اما چون از دل همان ساختار برخاست، هرگز نتوانست از سایه بنیادگرایی رهایی یابد. در عمق نهادها، تقدس هنوز منبع مشروعیت بود.
⬅️ در حالی که اصلاحطلبی میکوشید قرائتی عقلانی از دین ارائه دهد، بنیادگرایی از مسیر نهادهای رسمی و امنیتی بازتولید شد. در این مرحله، دیگر نیاز به شور خیابانی نبود، زبان قدرت، خود قدسی شده بود. بنیادگرایی از ایدئولوژی به سازوکار بدل شد. نظام سیاسی برای بقا به زبان تقدس نیاز داشت و بنیادگرایی برای نفوذ به قدرت، محتاج همین مشروعیت بود. در این بدهبستان، تقدس به ابزاری برای کنترل تبدیل شد و قدرت از ایمان، زبانِ اجبار گرفت. این همان نقطهای است که سیاست و ایمان، به جای تکمیل هم، به تملک یکدیگر پرداختند.
⬅️ جنبش نوگرا و بنیادگرا هر دو رادیکالند، یکی بر حقیقت جدید، پای می فشرد و دیگری بر حقیقتی قدیمی، اصلاحطلبان در پی سازگاری دین با مدرنیته بودند؛ اما آنها نیز می خواستند طرحی نو دراندازند و همچنان به تقدس سیاسی پشت نکنند؛ از این رو در نهایت در دام همان دوگانهی «مشروعیت الهی – کارآمدی زمینی» گرفتار شدند. بنیادگرایان نیز که در واکنش به آنها متشکل می شدند، خود را حافظان ایمان میدانستند و در واقع نگهبانان نهاد قدرت شدند.
⬅️ در نتیجه، رادیکالیسم در جمهوری اسلامی نه انحراف؛ بلکه ساختاری پایدار است؛ حتی در دورههای ثبات، بنیادگرایان از بحران تغذیه میکنند؛ چون بحران، منبع معنای آنان است. آنان برای بقا نیازمند دشمن هستند و قدرت سیاسی نیز از این دشمنسازی برای انسجام استفاده میکند. رادیکالیسم بنیادگرا در دوران ثبات هم ذاتا در منطق اضطرار زیست می کند، در قالب اقتصاد سیاسی از قدرت، منابع و زبان رسمی بهره می برد، حقیقت را به انحصار در می آورد، ایمان را بوروکراتیزه و مقررات را قدسی می کند.
⬅️ در چنین زمینهای، رادیکالیسم نه بحران؛ بلکه شرط بقای نظام است، رادیکالیسمی از درآمیختن بنیادگرایی با قدرت؛ لذا در ساخت قدرت جمهوری اسلامی، شور انقلابی و رادیکالیسم هرگز پایان نمییابد؛ بلکه به فرم اداریِ ایمان تبدیل میشود که می توان گفت ساخت قدرتی در دوره پیشا بلوغ و شورهای انقلابی پابرجا مانده است.
✍ مرضیه حاجی هاشمی
@hooreechannel 🌹
❤1👍1👏1
چرا قربانی را سرزنش میکنیم؟
به خانهی همسایه دزدی دستبرد میزند. هنوز اولین جملهی اعلام تأسف را به پایان نرسانده، میپرسیم «در را درست قفل کرده بودی؟ پنجره باز مانده بود؟برای خانهتان دزدگیر نصب نکردید؟ شبها قبل از خواب همهچیز را یکبار کنترل میکنید ببینید در و روزنهای باز نمانده باشد؟»
متجاوزی به یکی از آشنایان ما آزار جنسی رسانده است. پشت سر او یا گاه جلوی روی او میگوییم تقصیر خودش هم بود خب: «همیشه لباسهای یقهباز و چسبان به تن میکند، خرواری مواد آرایشی به سر و صورت میمالد، چرا اصلاً در مهمانی با حضور آن همه آدم مست میکند؟ چرا شب پیاده برگشت و تاکسی نگرفت؟» ...یا «چرا الان این موضوع را علنی کرد؟ چرا همان ۲ سال پیش که میگوید به او تجاوز شد ماجرا را علنی نکرد؟ چرا صاف پیش پلیس نرفت؟»
حقی از گروهی از شهروندان سلب میشود. مثلاً حق حضور در استادیومهای ورزشی که سالهاست از زنان ایران سلب شده است. گروهی که حقاش سلب شده و قربانیست، شروع به اعتراض و کنشگری میکند تا حقِ از دست رفتهی خود را پس بگیرد. به عنوان شاهد این تلاشها فوری چوبمان را بلند میکنیم که «تقصیر خودشان هم هست. آنقدر شلوغاش میکنند و هیاهو راه میاندازند و جار و جنجال که مقامات هم بدتر جری میشوند. چرا میروند با رسانههای خارجی مصاحبه میکنند؟ چرا در خیابان و دم در استادیوم تجمع میکنند و جیغ و فریاد راه میاندازند؟ چرا به جایش نمیروند با مقامات مذاکره کنند؟ و...»
🌸انگار هروقت حقی از کسی سلب شده، به او تعرض شده، آزار دیده، قربانی زورگویی و خشونت و نفرت و سلطهی دیگری قرار گرفته، خیلیها عادت دارند ناگهان ترازو شوند و حتماً در این میان «سهمی» را هم در وزنهی قربانی بگذارند و او را سرزنش کنند.
میدانیم که عادت به سرزنش قربانی، یک «شیوهی دفاعی» رایج آدمیزاد است تا در جهان گل و بلبل خود باقی بماند، همان باور دروغینی را چنگ بزند که از کودکی در گوشاش کردهاند: «جهان، سرای عدل است» و آدمخوبها پاداش میبینند و آدمبدها به سزای اعمال خود میرسند.
✅سرزنش قربانی در عین حال شیوهی دفاعی آدمیزاد است تا در احساس ناتوانی و نداشتن قدرت تغییر شرایط فرو نرود و میدانیم که این عادت، ریشه در مجموعهی باورها و ارزشهای تربیتی ما دارد.
رویهی رایج سرزنش قربانی به جای ظالم زورگو یا آزارگر خشن، قربانیان را منزویتر میکند و بیقدرتتر، گاه داغ ننگ بر پیشانی آنها میکوبد، آنها را بیشتر به دالان حس تنهایی و وحشت هل میدهد، راه را برای ادامهی رویهی ظالم و آزارگر و زورگو باز میکند، دادخواهی را ناممکن میکند، چرخهی خشونت و تبعیض و آزار را ادامه میدهد و در یک کلام کاملاً مخرب است. اما برای تغییر این رویه چه باید کرد؟
🌸روانشناسان میگویند برخلاف بسیاری از پیچیدگیهای دیگر اجتماعی، راهحل این یکی چندان پیچیده نیست. راهحل یک کلمه است:«همدلی».
نتیجهی تحقیقی هم که در «ژورنال روانشناسی اجتماعی و شخصیت» منتشر شد، تأییدی بر همین بود. محققان این تحقیق، شرایطی مشابه آزمایش کلیدی ویلیام رایان را فراهم کردند که قبلاً توضیح داده شد. اینبار اما خواستند به جای اینکه قربانی را تشویق یا تنبیه کنند، هربار که به قربانی شوک الکتریکی داده میشود، خودشان را در جای قربانی تصور کنند. چه حسی داشتند اگر جای او بودند؟ چه درد فیزیکی و روانی را تجربه میکردند؟ همین تغییر ساده کافی بود تا نتیجه عوض شود. اعضای گروه تحقیق حالا بسیار کمتر این تمایل را داشتند که سوژه، تنبیه شود و دیگر کسی فکر نمیکرد که مقصر خود سوژه است و حقاش است که مجازات شود.
دفعهی بعدی که روایت یک آزار جنسی را شنیدیم، به خانهی همسایه دزدی دستبرد زد، حق تحصیل یک هموطن سلب شد، زنان باز پشت در استادیوم ماندند، یک نفر به اتهامهای واهی به حبس طولانیمدت محکوم شد، روزنامهای توقیف شد و … لحظهای چشمهایمان را ببندیم، تمرکز کنیم و خودمان را درست در آن موقعیت تصور کنیم.
🌸ما در آن وضعیت چقدر عاملیت داشتیم؟ چقدر قدرت و اختیار داشتیم؟ وسط وحشت و هراس یا سانسور و چماق اصلاً چه کاری از دستمان برمیآمد؟ چه حسی داشتیم؟ حس تلخ تنهایی، له شدن، به ناحق تنبیه و تحقیر شدن، نادیده گرفته شدن، وحشت و اضطراب؟…
🌸حالا همان لحظهای است که باید آن چوب و چماق و خط کش قضاوت و سرزنش قربانی را که همین حالا هم به گوشهی رینگ پرتاب شده کنار گذاشت، سر را برگرداند و در چشم آن مقصر اصلی، آزارگر یا ظالم و مستبد زل زد و انگشت اشاره را به سمت او نشانه گرفت.
✍فرناز سیفی
✅ادامه مطلب
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
به خانهی همسایه دزدی دستبرد میزند. هنوز اولین جملهی اعلام تأسف را به پایان نرسانده، میپرسیم «در را درست قفل کرده بودی؟ پنجره باز مانده بود؟برای خانهتان دزدگیر نصب نکردید؟ شبها قبل از خواب همهچیز را یکبار کنترل میکنید ببینید در و روزنهای باز نمانده باشد؟»
متجاوزی به یکی از آشنایان ما آزار جنسی رسانده است. پشت سر او یا گاه جلوی روی او میگوییم تقصیر خودش هم بود خب: «همیشه لباسهای یقهباز و چسبان به تن میکند، خرواری مواد آرایشی به سر و صورت میمالد، چرا اصلاً در مهمانی با حضور آن همه آدم مست میکند؟ چرا شب پیاده برگشت و تاکسی نگرفت؟» ...یا «چرا الان این موضوع را علنی کرد؟ چرا همان ۲ سال پیش که میگوید به او تجاوز شد ماجرا را علنی نکرد؟ چرا صاف پیش پلیس نرفت؟»
حقی از گروهی از شهروندان سلب میشود. مثلاً حق حضور در استادیومهای ورزشی که سالهاست از زنان ایران سلب شده است. گروهی که حقاش سلب شده و قربانیست، شروع به اعتراض و کنشگری میکند تا حقِ از دست رفتهی خود را پس بگیرد. به عنوان شاهد این تلاشها فوری چوبمان را بلند میکنیم که «تقصیر خودشان هم هست. آنقدر شلوغاش میکنند و هیاهو راه میاندازند و جار و جنجال که مقامات هم بدتر جری میشوند. چرا میروند با رسانههای خارجی مصاحبه میکنند؟ چرا در خیابان و دم در استادیوم تجمع میکنند و جیغ و فریاد راه میاندازند؟ چرا به جایش نمیروند با مقامات مذاکره کنند؟ و...»
🌸انگار هروقت حقی از کسی سلب شده، به او تعرض شده، آزار دیده، قربانی زورگویی و خشونت و نفرت و سلطهی دیگری قرار گرفته، خیلیها عادت دارند ناگهان ترازو شوند و حتماً در این میان «سهمی» را هم در وزنهی قربانی بگذارند و او را سرزنش کنند.
میدانیم که عادت به سرزنش قربانی، یک «شیوهی دفاعی» رایج آدمیزاد است تا در جهان گل و بلبل خود باقی بماند، همان باور دروغینی را چنگ بزند که از کودکی در گوشاش کردهاند: «جهان، سرای عدل است» و آدمخوبها پاداش میبینند و آدمبدها به سزای اعمال خود میرسند.
✅سرزنش قربانی در عین حال شیوهی دفاعی آدمیزاد است تا در احساس ناتوانی و نداشتن قدرت تغییر شرایط فرو نرود و میدانیم که این عادت، ریشه در مجموعهی باورها و ارزشهای تربیتی ما دارد.
اما آیا همهی اینها کسی را محق میکند که قربانیان را سرزنش کند؟ جواب، یک نه قاطع است.
رویهی رایج سرزنش قربانی به جای ظالم زورگو یا آزارگر خشن، قربانیان را منزویتر میکند و بیقدرتتر، گاه داغ ننگ بر پیشانی آنها میکوبد، آنها را بیشتر به دالان حس تنهایی و وحشت هل میدهد، راه را برای ادامهی رویهی ظالم و آزارگر و زورگو باز میکند، دادخواهی را ناممکن میکند، چرخهی خشونت و تبعیض و آزار را ادامه میدهد و در یک کلام کاملاً مخرب است. اما برای تغییر این رویه چه باید کرد؟
🌸روانشناسان میگویند برخلاف بسیاری از پیچیدگیهای دیگر اجتماعی، راهحل این یکی چندان پیچیده نیست. راهحل یک کلمه است:«همدلی».
نتیجهی تحقیقی هم که در «ژورنال روانشناسی اجتماعی و شخصیت» منتشر شد، تأییدی بر همین بود. محققان این تحقیق، شرایطی مشابه آزمایش کلیدی ویلیام رایان را فراهم کردند که قبلاً توضیح داده شد. اینبار اما خواستند به جای اینکه قربانی را تشویق یا تنبیه کنند، هربار که به قربانی شوک الکتریکی داده میشود، خودشان را در جای قربانی تصور کنند. چه حسی داشتند اگر جای او بودند؟ چه درد فیزیکی و روانی را تجربه میکردند؟ همین تغییر ساده کافی بود تا نتیجه عوض شود. اعضای گروه تحقیق حالا بسیار کمتر این تمایل را داشتند که سوژه، تنبیه شود و دیگر کسی فکر نمیکرد که مقصر خود سوژه است و حقاش است که مجازات شود.
دفعهی بعدی که روایت یک آزار جنسی را شنیدیم، به خانهی همسایه دزدی دستبرد زد، حق تحصیل یک هموطن سلب شد، زنان باز پشت در استادیوم ماندند، یک نفر به اتهامهای واهی به حبس طولانیمدت محکوم شد، روزنامهای توقیف شد و … لحظهای چشمهایمان را ببندیم، تمرکز کنیم و خودمان را درست در آن موقعیت تصور کنیم.
🌸ما در آن وضعیت چقدر عاملیت داشتیم؟ چقدر قدرت و اختیار داشتیم؟ وسط وحشت و هراس یا سانسور و چماق اصلاً چه کاری از دستمان برمیآمد؟ چه حسی داشتیم؟ حس تلخ تنهایی، له شدن، به ناحق تنبیه و تحقیر شدن، نادیده گرفته شدن، وحشت و اضطراب؟…
🌸حالا همان لحظهای است که باید آن چوب و چماق و خط کش قضاوت و سرزنش قربانی را که همین حالا هم به گوشهی رینگ پرتاب شده کنار گذاشت، سر را برگرداند و در چشم آن مقصر اصلی، آزارگر یا ظالم و مستبد زل زد و انگشت اشاره را به سمت او نشانه گرفت.
✍فرناز سیفی
✅ادامه مطلب
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
❤2👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
سودان
نه اعراب به یاری تو میآیند،
نه مسلمین را
ملالِ عطسهای حتی.
اینجا... سیارهی ستمگران
جایی برای تو و تنهایی آدمی
ندارد.
یا خنکایِ آرامِ آب،
یا عطرِ گرسنهی نان،
دعایِ دخترانِ دریا آیا
رو به مزارگاهِ گمنامان
مستجاب خواهد شد!؟
نه اندوهِ مردمِ بیقیام وُ
نه قولِ ناممکنِ ملائک،
خودت... تنها خودت،
و تنها خودت برخیز...!
✍سیدعلی صالحی
@hooreechannel 🌹
نه اعراب به یاری تو میآیند،
نه مسلمین را
ملالِ عطسهای حتی.
اینجا... سیارهی ستمگران
جایی برای تو و تنهایی آدمی
ندارد.
یا خنکایِ آرامِ آب،
یا عطرِ گرسنهی نان،
دعایِ دخترانِ دریا آیا
رو به مزارگاهِ گمنامان
مستجاب خواهد شد!؟
نه اندوهِ مردمِ بیقیام وُ
نه قولِ ناممکنِ ملائک،
خودت... تنها خودت،
و تنها خودت برخیز...!
✍سیدعلی صالحی
@hooreechannel 🌹
😢9
اگر ممدانی ایرانی بود!
زهران ممدانی مسلمان شیعه، مهاجر و سوسیال دمکرات شهردار نیویورک بزرگترین شهر آمریکا و پایتخت مالی جهان شد.
ممدانی که می گوید از ستم ستیزی امام حسین الهام گرفته، خطاب به ترامپ گفت:
دونالد ترامپ، چون میدانم تماشا میکنی، چهار کلمه برایت دارم: صدا را بلند کن. نیویورک همچنان شهری خواهد بود ساخته و اداره شده توسط مهاجران، و از امشب، رهبری آن نیز بر عهده یک مهاجر است.
بنابراین، رئیسجمهور ترامپ، وقتی میگویم برای رسیدن به هیچکدام از ما، باید از همهٔ ما عبور کنید، این را جدی بگیرید. من جوانم، مسلمانم، یک سوسیالیست دموکراتم و مهمتر از همه، حاضر به عذرخواهی برای هیچکدام از اینها نیستم.
دونالد ترامپ بارها و آشکارا نفرت خود را از ممدانی ابراز کرد و حتی وی را به کاهش بودجەی فدرال تهدید نموده است.
از دید رئیس جمهور نژادپرست آمریکا، هر سه خصیصەی ممدانی یعنی مهاجر بودن، سوسیالیست بودن و مسلمانی تاوانند.
ترامپ بارها به نفرت پراکنی علیه صادق خان شهردار لندن هم پرداخته است. پسر یک راننده اتوبوس مهاجر پاکستانی که اینک کلیددار قدیمی ترین متروپل سرمایه داری جهان است.
با هر نگاهی ممدانی و صادق خان، شکوفه های دمکراسی در فصل خزان آنند. در زمانەی پسرفت دمکراسی و پاییز پدرسالاری راست مردم فریب، ارادەی مردم هنوز از دل توفان قد راست می کند.
در بدترین شرایط بدترین دمکراسی باز بهتر از بهترین اندک سالاری است.
اگر به حق از ناعادلانه بودن نظام جهانی شکوه می کنیم و از ناهمسنگی قوا در دنیا می نالیم، نباید سهم خود را از این شکست و ادبار از یاد ببریم.
قوت غرب ناشی از سیستم های سیاسی کارامد و شیوه های سامان دهی اجتماعی قدرتمند آن است. آنها در مسیر شایسته سالاری هیچ قید و بند و سهمیەای را نمی پذیرند.
چرخ پویاترین و سریع ترین شهرهای امروز جهان بدست مهاجران می گردد. کارآفرینان، مخترعان، متخصصان و مغزهایی که از اقصی نقاط جهان راهی جوامع غربی می شوند، در درجەی اول شیفتەی حاکمیت قانون و شایسته گزینی و نظام خالی از تبعیض و سرشار از تکریم، شهرهای اروپایی و آمریکای شمالی و قارەی اقیانوسیه می شوند.
حتی شهرهای جهان وطن همسایەی ما نظیر دوبی و ابوظبی فارغ از تقلید پیشگفته نیستند.
صد البته غرب گل و بلبل خالص نیست و نژادپرستان و اسلام هراسان و مهاجرستیزان هم وجود دارند که در ترامپیسم و راست سیاسی افراطی نمود می یابند.
نکته هم این جاست؛ نسبت ما با ترامپیسم! اگر قول و فعل ترامپ را بدترین نسخەی اندیشەی سیاسی غرب کنونی بدانیم، شوربختانه فارغ از نمونەهای وطنی آن نیستیم.
هر گفتار و رفتار سیاسی حذفی و خالص ساز که دل در گرو حاکمیت اقلیت بر اکثریت دارد و از چرخش دمکراتیک قدرت می هراسد، دانسته و ندانسته رهرو ترامپیسم است!
آیا در همین تهران به اصطلاح ام القرای جهان اسلام، امکان شهردار شدن نه یک مسلمان سنی، بلکه فنسالاری دگراندیش ولو شیعه وجود دارد؟
آیا اگر تهران، روادار و گشاده به روی همەی ایرانیان شایسته و دلبند وطن باشد، در مرزها راست کیشی دینی به سکەی قلب قوم گرایی بیگانه پرست مبدل می شود؟
حتم دارم ممدانی و صادق خان اگر به ایران می آمدند، دشوار بود غیر از سرایداری منازل شمال شهر، فرصت پیشرفت چشمگیری بیابند!
به همین ارومیەی خودمان بنگرید تا بدانید زبان سیاسی کدام جریان بیشتر آغشته به واژگان منحوس ترامپ است!
چه کسی مدام مهاجر مهاجر می کند. چه کسی فکر می کند تاریخ ایران، چای دبش یا زمین ازگل است که آن را به سرقت و یغما برد و تحریف و تقطیعش کرد؟
شباهت واژگان و مصطلحات جریان های سیاسی با زبان و ادبیات ترامپ نه اتفاقی، بلکه علامت خوردن از یک آبشخور مشترک است.
هراس افکنی های جمعیتی، تقسیم شهروندان و پاسداشت تبعیض و تفرقه، الگوی مشترک راست نژادپرست امروز است. راست مذهبی، راست قومی، راست زبانی همه و همه کاریکاتوری حقیر از ترامپ اصلی است.
✍صلاح الدین خدیو
@hooreechannel 🌹
زهران ممدانی مسلمان شیعه، مهاجر و سوسیال دمکرات شهردار نیویورک بزرگترین شهر آمریکا و پایتخت مالی جهان شد.
ممدانی که می گوید از ستم ستیزی امام حسین الهام گرفته، خطاب به ترامپ گفت:
دونالد ترامپ، چون میدانم تماشا میکنی، چهار کلمه برایت دارم: صدا را بلند کن. نیویورک همچنان شهری خواهد بود ساخته و اداره شده توسط مهاجران، و از امشب، رهبری آن نیز بر عهده یک مهاجر است.
بنابراین، رئیسجمهور ترامپ، وقتی میگویم برای رسیدن به هیچکدام از ما، باید از همهٔ ما عبور کنید، این را جدی بگیرید. من جوانم، مسلمانم، یک سوسیالیست دموکراتم و مهمتر از همه، حاضر به عذرخواهی برای هیچکدام از اینها نیستم.
دونالد ترامپ بارها و آشکارا نفرت خود را از ممدانی ابراز کرد و حتی وی را به کاهش بودجەی فدرال تهدید نموده است.
از دید رئیس جمهور نژادپرست آمریکا، هر سه خصیصەی ممدانی یعنی مهاجر بودن، سوسیالیست بودن و مسلمانی تاوانند.
ترامپ بارها به نفرت پراکنی علیه صادق خان شهردار لندن هم پرداخته است. پسر یک راننده اتوبوس مهاجر پاکستانی که اینک کلیددار قدیمی ترین متروپل سرمایه داری جهان است.
با هر نگاهی ممدانی و صادق خان، شکوفه های دمکراسی در فصل خزان آنند. در زمانەی پسرفت دمکراسی و پاییز پدرسالاری راست مردم فریب، ارادەی مردم هنوز از دل توفان قد راست می کند.
در بدترین شرایط بدترین دمکراسی باز بهتر از بهترین اندک سالاری است.
اگر به حق از ناعادلانه بودن نظام جهانی شکوه می کنیم و از ناهمسنگی قوا در دنیا می نالیم، نباید سهم خود را از این شکست و ادبار از یاد ببریم.
قوت غرب ناشی از سیستم های سیاسی کارامد و شیوه های سامان دهی اجتماعی قدرتمند آن است. آنها در مسیر شایسته سالاری هیچ قید و بند و سهمیەای را نمی پذیرند.
چرخ پویاترین و سریع ترین شهرهای امروز جهان بدست مهاجران می گردد. کارآفرینان، مخترعان، متخصصان و مغزهایی که از اقصی نقاط جهان راهی جوامع غربی می شوند، در درجەی اول شیفتەی حاکمیت قانون و شایسته گزینی و نظام خالی از تبعیض و سرشار از تکریم، شهرهای اروپایی و آمریکای شمالی و قارەی اقیانوسیه می شوند.
حتی شهرهای جهان وطن همسایەی ما نظیر دوبی و ابوظبی فارغ از تقلید پیشگفته نیستند.
صد البته غرب گل و بلبل خالص نیست و نژادپرستان و اسلام هراسان و مهاجرستیزان هم وجود دارند که در ترامپیسم و راست سیاسی افراطی نمود می یابند.
نکته هم این جاست؛ نسبت ما با ترامپیسم! اگر قول و فعل ترامپ را بدترین نسخەی اندیشەی سیاسی غرب کنونی بدانیم، شوربختانه فارغ از نمونەهای وطنی آن نیستیم.
هر گفتار و رفتار سیاسی حذفی و خالص ساز که دل در گرو حاکمیت اقلیت بر اکثریت دارد و از چرخش دمکراتیک قدرت می هراسد، دانسته و ندانسته رهرو ترامپیسم است!
آیا در همین تهران به اصطلاح ام القرای جهان اسلام، امکان شهردار شدن نه یک مسلمان سنی، بلکه فنسالاری دگراندیش ولو شیعه وجود دارد؟
آیا اگر تهران، روادار و گشاده به روی همەی ایرانیان شایسته و دلبند وطن باشد، در مرزها راست کیشی دینی به سکەی قلب قوم گرایی بیگانه پرست مبدل می شود؟
حتم دارم ممدانی و صادق خان اگر به ایران می آمدند، دشوار بود غیر از سرایداری منازل شمال شهر، فرصت پیشرفت چشمگیری بیابند!
به همین ارومیەی خودمان بنگرید تا بدانید زبان سیاسی کدام جریان بیشتر آغشته به واژگان منحوس ترامپ است!
چه کسی مدام مهاجر مهاجر می کند. چه کسی فکر می کند تاریخ ایران، چای دبش یا زمین ازگل است که آن را به سرقت و یغما برد و تحریف و تقطیعش کرد؟
شباهت واژگان و مصطلحات جریان های سیاسی با زبان و ادبیات ترامپ نه اتفاقی، بلکه علامت خوردن از یک آبشخور مشترک است.
هراس افکنی های جمعیتی، تقسیم شهروندان و پاسداشت تبعیض و تفرقه، الگوی مشترک راست نژادپرست امروز است. راست مذهبی، راست قومی، راست زبانی همه و همه کاریکاتوری حقیر از ترامپ اصلی است.
✍صلاح الدین خدیو
@hooreechannel 🌹
👍3❤1👎1
عِرض خود میبری و زحمت ما میداری!
دربارهی تبعیض جنسیتی و مردانِ همیشه متهم
١. زن میانسال که تیپ اسپرت دارد، میآید پشت باجه و درخواست تمدید گذرنامه میدهد. کارهایش پیش میرود تا آنجا که میشنود: «همسرتون باید اجازه بدن برای خروج...» زن میگوید بار قبل از همسرش اجازهی خروج گرفته. خانم متصدی توضیح میدهد که برای هر بار درخواست گذرنامه باید رضایتنامه داشته باشد. زن با کلافگی فرمها را میچپاند توی کیف و زیر لب غر میزند «با شصت سال سن مثل بچهها باید اجازه بگیرم؟ اصلاً با خودش دارم میرم که!»
٢. طبق معمول مسئولیت اجتماعیام گل میکند. میروم جلو و به او توضیح می دهم که چگونه میتواند اذن خروج دائمی بگیرد تا دیگر نیازی به حضور همسرش نباشد. با وجود ناراحتیاش، آرام تشکر میکند و میگوید: «حالا این مسخرهبازیها چیه؟ مگه میخوام فرار کنم؟ والا همهش بهخاطر پوله!» پاسخی ندارم. وقتی طبق قانون، ترک منزل توسط زن تنها مسقط نفقه است و نمیتوان او را به بازگشت الزام کرد، وصل کردن خروج از کشور زنان متأهل به رضایت همسر چه منطقی دارد؟
٣. در گروه دانشگاه بعد از مدتها دوباره بحث تذکر حجاب شده. آن وسطها یکی نوشته «مردها و زنها از نظر روانی متفاوتن. مردها آستانهی تحریکشون پایینه. مرد متأهل زنهای بدون حجاب رو ببینه از همسرش سیر میشه. مرد مجرد به گناه میافته.» اعصابم به هم میریزد. نمیدانم این توهین آشکار به مردها چرا همیشه نادیده گرفته شده؟ چرا مردها برایشان مهم نیست که این ایدهی «زن خودش رو بپوشونه تا مرد به گناه نیفته»، آنها را فاقد خودکنترلی و تقوا و ارادهی انسانی در نظر میگیرد؟ چرا از میان اینهمه توجیه و تبیین برای حجاب، این یکی هنوز رواج دارد؟
۴. صدای بوق ممتد میآید و بعد یک فریاد بلند. بر میگردیم. زن موتورسوار که انگار نزدیک بوده با ماشین روبهرویی برخورد کند، از ما کمک میخواهد. میرویم سمتش. موتور را نگه میداریم. دستهایش میلرزند. دارد تشکر میکند که میگویم: «بدون گواهینامه خیلی خطرناکهها خانم. خداینکرده اتفاقی بیفته، داستان دارید.» با حسرت مخلوط با اعتراض میگوید: «چیکار کنم آقا؟ وقتی گواهینامه نمیدن، چیکار کنم؟» باز حرفی ندارم. هیچجوره نمیتوانم این تناقض را توجیه کنم که زنان میتوانند ترک موتور بنشینند، اما دووجب جلوتر، نه!
۵. گروهها را سرسری نگاهی میاندازم. توییتی حسابی دست به دست شده با عنوان «یک فریم از زن بودن در ایران». زنی از این موقعیت گفته که خواهرش نیاز به عمل جراحی دارد و بیمارستان بدون رضایت شوهر اینکار را انجام نمیدهد. شوهر هم مدتی است خانه را رها کرده و رفته و خبری از او نیست. وکیلی پاسخ داده که برای عمل جراحی باید از دادستان اجازه بگیرد. کامنت میگذارم که اصرار بیمارستانها برای اخذ رضایت شوهر، مستند به هیچ قانونی نیست و آن رضایتنامه فقط برای از سر باز کردن ادعاهای بعدی است. اما چه تفاوتی دارد؟ زنان دارند با این قانونهای غیرقانونی زیست میکنند.
۶. این عرفها و عادتها و قانونهای تبعیضآمیز که اغلب نه مستند شرعی دارند و نه پذیرش اجتماعی، همچنان شکاف جنسیتی در فرهنگ رسمی را تداوم میبخشند. زنان بیشتری روز به روز بهخاطر همین محدودیتهای بدون توجیه از دین و قانون فاصله میگیرند و مردان هم مدام با اتهام سوءاستفاده از حق روبهرو هستند - جدا از اینکه متأسفانه بعضاً این سوءاستفاده را هم انجام میدهند.
٧. چهکار کنیم؟ ما مردان چگونه ثابت کنیم که نمیخواهیم در جایگاه متهم بایستیم؟ چهطور میشود به خودمان قبولاند که هم مردسالاری سنتی و هم فمینیسم رادیکال، ما را در جایگاه متهم نشاندهاند. مگر میشود مدام این را توضیح داد؟ مگر آموزش و تربیت ما از کودکی در راستای عدالت جنسیتی بوده است؟ چگونه میتوان به این واقعیت رسید که تبعیض، در نهایت به نفع خودمان هم نیست؟ هنوز نمیدانم.
✍ روح الله طالبی توتی
@tadaeeat
@hooreechannel 🌹
دربارهی تبعیض جنسیتی و مردانِ همیشه متهم
١. زن میانسال که تیپ اسپرت دارد، میآید پشت باجه و درخواست تمدید گذرنامه میدهد. کارهایش پیش میرود تا آنجا که میشنود: «همسرتون باید اجازه بدن برای خروج...» زن میگوید بار قبل از همسرش اجازهی خروج گرفته. خانم متصدی توضیح میدهد که برای هر بار درخواست گذرنامه باید رضایتنامه داشته باشد. زن با کلافگی فرمها را میچپاند توی کیف و زیر لب غر میزند «با شصت سال سن مثل بچهها باید اجازه بگیرم؟ اصلاً با خودش دارم میرم که!»
٢. طبق معمول مسئولیت اجتماعیام گل میکند. میروم جلو و به او توضیح می دهم که چگونه میتواند اذن خروج دائمی بگیرد تا دیگر نیازی به حضور همسرش نباشد. با وجود ناراحتیاش، آرام تشکر میکند و میگوید: «حالا این مسخرهبازیها چیه؟ مگه میخوام فرار کنم؟ والا همهش بهخاطر پوله!» پاسخی ندارم. وقتی طبق قانون، ترک منزل توسط زن تنها مسقط نفقه است و نمیتوان او را به بازگشت الزام کرد، وصل کردن خروج از کشور زنان متأهل به رضایت همسر چه منطقی دارد؟
٣. در گروه دانشگاه بعد از مدتها دوباره بحث تذکر حجاب شده. آن وسطها یکی نوشته «مردها و زنها از نظر روانی متفاوتن. مردها آستانهی تحریکشون پایینه. مرد متأهل زنهای بدون حجاب رو ببینه از همسرش سیر میشه. مرد مجرد به گناه میافته.» اعصابم به هم میریزد. نمیدانم این توهین آشکار به مردها چرا همیشه نادیده گرفته شده؟ چرا مردها برایشان مهم نیست که این ایدهی «زن خودش رو بپوشونه تا مرد به گناه نیفته»، آنها را فاقد خودکنترلی و تقوا و ارادهی انسانی در نظر میگیرد؟ چرا از میان اینهمه توجیه و تبیین برای حجاب، این یکی هنوز رواج دارد؟
۴. صدای بوق ممتد میآید و بعد یک فریاد بلند. بر میگردیم. زن موتورسوار که انگار نزدیک بوده با ماشین روبهرویی برخورد کند، از ما کمک میخواهد. میرویم سمتش. موتور را نگه میداریم. دستهایش میلرزند. دارد تشکر میکند که میگویم: «بدون گواهینامه خیلی خطرناکهها خانم. خداینکرده اتفاقی بیفته، داستان دارید.» با حسرت مخلوط با اعتراض میگوید: «چیکار کنم آقا؟ وقتی گواهینامه نمیدن، چیکار کنم؟» باز حرفی ندارم. هیچجوره نمیتوانم این تناقض را توجیه کنم که زنان میتوانند ترک موتور بنشینند، اما دووجب جلوتر، نه!
۵. گروهها را سرسری نگاهی میاندازم. توییتی حسابی دست به دست شده با عنوان «یک فریم از زن بودن در ایران». زنی از این موقعیت گفته که خواهرش نیاز به عمل جراحی دارد و بیمارستان بدون رضایت شوهر اینکار را انجام نمیدهد. شوهر هم مدتی است خانه را رها کرده و رفته و خبری از او نیست. وکیلی پاسخ داده که برای عمل جراحی باید از دادستان اجازه بگیرد. کامنت میگذارم که اصرار بیمارستانها برای اخذ رضایت شوهر، مستند به هیچ قانونی نیست و آن رضایتنامه فقط برای از سر باز کردن ادعاهای بعدی است. اما چه تفاوتی دارد؟ زنان دارند با این قانونهای غیرقانونی زیست میکنند.
۶. این عرفها و عادتها و قانونهای تبعیضآمیز که اغلب نه مستند شرعی دارند و نه پذیرش اجتماعی، همچنان شکاف جنسیتی در فرهنگ رسمی را تداوم میبخشند. زنان بیشتری روز به روز بهخاطر همین محدودیتهای بدون توجیه از دین و قانون فاصله میگیرند و مردان هم مدام با اتهام سوءاستفاده از حق روبهرو هستند - جدا از اینکه متأسفانه بعضاً این سوءاستفاده را هم انجام میدهند.
٧. چهکار کنیم؟ ما مردان چگونه ثابت کنیم که نمیخواهیم در جایگاه متهم بایستیم؟ چهطور میشود به خودمان قبولاند که هم مردسالاری سنتی و هم فمینیسم رادیکال، ما را در جایگاه متهم نشاندهاند. مگر میشود مدام این را توضیح داد؟ مگر آموزش و تربیت ما از کودکی در راستای عدالت جنسیتی بوده است؟ چگونه میتوان به این واقعیت رسید که تبعیض، در نهایت به نفع خودمان هم نیست؟ هنوز نمیدانم.
✍ روح الله طالبی توتی
@tadaeeat
@hooreechannel 🌹
👍5❤1
خشکی ریشه زندگی
سرمقاله هممیهن
15 آبان 1404
🔹گزارههایی چون آب، یعنی آبادانی؛ آب ریشه زندگی؛ آب سرمایه ملی و امثال این نه شعار که واقعیت ملموس است؛ پس چرا کمتر کسی تحت تأثیر این گزارهها قرار گرفته و مصرف خود را کم میکند؟ اصلاً چرا هر وقت گیر میکنیم توصیههای اخلاقی را پیشه کرده و از مردم خواسته میشود که مصرف خود را داوطلبانه کم کنند؟
🔹واقعیت این است که مسئله آب در کشور و تهران بسیار جدیتر از آن است که با چنین شعارهای کماثری حل شود. همه مواقعی بوده که دسترسی به آب خوردن یا نظافت نداشتهایم و کلافه شدهایم پس چرا همچنان مطابق گذشته مصرف میکنیم؟
🔹در وجود وضعیت خشکسالی عجیب بهویژه پاییز امسال تردیدی نیست ولی ریشه مشکل آب جدیتر از خشکسالی است. امیدواریم که بارشها بهزودی آغاز شود که اگر نشود آنگاه به عمق مسئله آب در کشور و تهران پیخواهیم برد. مشکل آب مثل بیشتر مشکلات دیگر ریشه در سیاستگذاریهای نادرست دارد. در اینجا به برخی نکات اشاره میشود.
🔹اولین و مهمترین مسئله منابع مالی نامتوازن و وابسته به دولت و نفت است. حکومت چون در گذشته از طریق نفت منابع را تامین میکرد چندان دغدغهای در قیمت تمامشده نداشت. بعلاوه آب را هم رایگان حساب میکرد ولی اکنون که به مشکل خوردهاند دچار بحران شدهاند. کافی بود یک خشکسالی هم به آن بخورد و بحران برجسته شود.
🔹برای پیدا کردن درکی دقیق از ماجرا کافی است قیمت آب را در تهران بررسی کنیم. یک ساختمان ۶ واحدی بزرگ و البته خوشمصرف با مصرف روزانه حدود ۱۸۰۰ لیتر آب حدود ده هزار تومان میدهد، و این کمتر از هزینه خرید یک بطری آب معدنی نیملیتری است. چرا؟ چون کلیت حکومت و نظام اداری آن پاسخگویی کافی ندارند و نمیتوانند منابع لازم را برای تامین آب شرب و با کیفیت فراهم کنند. همین موجب هدررفت آب، افزایش مصرف، چه پیش از کنتور و چه بعد از آن و نیز کیفیت پایین آب میشود.
🔹مطابق گزارشهای رسمی سرانه مصرف هر فرد تهرانی حدود ۱۹۵ لیتر بدون احتساب ۲۲ درصد هدررفت است، که با احتساب آن ۲۵۰ لیتر است. در حالی که الگوی مصرف ۱۳۰ لیتر در روز است. توصیه به صرفهجویی یک سیاست دائمی نیست. بلکه فقط در شرایط ویژه اضطراری کاربرد دارد. باید اساس را بر قیمت و بهبود کیفیت آبرسانی و حفظ منابع آب قرار داد.
🔹همچنین قیمت یارانهای آب موجب رواج الگوی مصرف مشاع در آپارتمانها شده که از عوامل افزایش مصرف آب است و کممصرفها هزینه پرمصرفها را میدهند و هزینه همه اینها را مردم پرداخت میکنند. دولت میتواند حداقلی از مصرف مورد نیاز را به همه بدهد و اضافه بر آن را با قیمت تمام شده دریافت کند. نکته جالب اینکه مصرف آب مردم نواحی شمال تهران حدود ۶۰ درصد بیشتر از میانگین سرانه کل شهر و ۱۳۰ درصد بالاتر از مردم جنوب تهران است. در واقع این گونه قیمتگذاری به نفع پرمصرفها است هر چند با شیوه پلهای کوشیدهاند این شکاف و بیعدالتی را تا حدی تعدیل کنند.
🔹دولت باید برای تفکیک کنتورهای مصرفی مردم سرمایهگذاری نموده یا کمک به جلوگیری از هدررفت آب داخل اماکن کند و برای هدررفت خود نیز قاطعانهتر عمل نماید. باید دادن رایگان آب به نهادهای گوناگون را به کلی حذف کرد و اگر نیاز هست مستقیماً پول پرداخت شود. یارانههای کالایی همیشه خطر اتلاف منابع را دارند. مهمتر از همه اینکه در تخصیص آب بر حسب بارش تمامی احتیاطهای ضروری را رعایت کند. سال گذشته بیش از الگوی تعیین شده عرضه شد و امروز با خطر کمبود جدی منابع آب مواجه هستیم.
@hooreechannel 🌹
سرمقاله هممیهن
15 آبان 1404
🔹گزارههایی چون آب، یعنی آبادانی؛ آب ریشه زندگی؛ آب سرمایه ملی و امثال این نه شعار که واقعیت ملموس است؛ پس چرا کمتر کسی تحت تأثیر این گزارهها قرار گرفته و مصرف خود را کم میکند؟ اصلاً چرا هر وقت گیر میکنیم توصیههای اخلاقی را پیشه کرده و از مردم خواسته میشود که مصرف خود را داوطلبانه کم کنند؟
🔹واقعیت این است که مسئله آب در کشور و تهران بسیار جدیتر از آن است که با چنین شعارهای کماثری حل شود. همه مواقعی بوده که دسترسی به آب خوردن یا نظافت نداشتهایم و کلافه شدهایم پس چرا همچنان مطابق گذشته مصرف میکنیم؟
🔹در وجود وضعیت خشکسالی عجیب بهویژه پاییز امسال تردیدی نیست ولی ریشه مشکل آب جدیتر از خشکسالی است. امیدواریم که بارشها بهزودی آغاز شود که اگر نشود آنگاه به عمق مسئله آب در کشور و تهران پیخواهیم برد. مشکل آب مثل بیشتر مشکلات دیگر ریشه در سیاستگذاریهای نادرست دارد. در اینجا به برخی نکات اشاره میشود.
🔹اولین و مهمترین مسئله منابع مالی نامتوازن و وابسته به دولت و نفت است. حکومت چون در گذشته از طریق نفت منابع را تامین میکرد چندان دغدغهای در قیمت تمامشده نداشت. بعلاوه آب را هم رایگان حساب میکرد ولی اکنون که به مشکل خوردهاند دچار بحران شدهاند. کافی بود یک خشکسالی هم به آن بخورد و بحران برجسته شود.
🔹برای پیدا کردن درکی دقیق از ماجرا کافی است قیمت آب را در تهران بررسی کنیم. یک ساختمان ۶ واحدی بزرگ و البته خوشمصرف با مصرف روزانه حدود ۱۸۰۰ لیتر آب حدود ده هزار تومان میدهد، و این کمتر از هزینه خرید یک بطری آب معدنی نیملیتری است. چرا؟ چون کلیت حکومت و نظام اداری آن پاسخگویی کافی ندارند و نمیتوانند منابع لازم را برای تامین آب شرب و با کیفیت فراهم کنند. همین موجب هدررفت آب، افزایش مصرف، چه پیش از کنتور و چه بعد از آن و نیز کیفیت پایین آب میشود.
🔹مطابق گزارشهای رسمی سرانه مصرف هر فرد تهرانی حدود ۱۹۵ لیتر بدون احتساب ۲۲ درصد هدررفت است، که با احتساب آن ۲۵۰ لیتر است. در حالی که الگوی مصرف ۱۳۰ لیتر در روز است. توصیه به صرفهجویی یک سیاست دائمی نیست. بلکه فقط در شرایط ویژه اضطراری کاربرد دارد. باید اساس را بر قیمت و بهبود کیفیت آبرسانی و حفظ منابع آب قرار داد.
🔹همچنین قیمت یارانهای آب موجب رواج الگوی مصرف مشاع در آپارتمانها شده که از عوامل افزایش مصرف آب است و کممصرفها هزینه پرمصرفها را میدهند و هزینه همه اینها را مردم پرداخت میکنند. دولت میتواند حداقلی از مصرف مورد نیاز را به همه بدهد و اضافه بر آن را با قیمت تمام شده دریافت کند. نکته جالب اینکه مصرف آب مردم نواحی شمال تهران حدود ۶۰ درصد بیشتر از میانگین سرانه کل شهر و ۱۳۰ درصد بالاتر از مردم جنوب تهران است. در واقع این گونه قیمتگذاری به نفع پرمصرفها است هر چند با شیوه پلهای کوشیدهاند این شکاف و بیعدالتی را تا حدی تعدیل کنند.
🔹دولت باید برای تفکیک کنتورهای مصرفی مردم سرمایهگذاری نموده یا کمک به جلوگیری از هدررفت آب داخل اماکن کند و برای هدررفت خود نیز قاطعانهتر عمل نماید. باید دادن رایگان آب به نهادهای گوناگون را به کلی حذف کرد و اگر نیاز هست مستقیماً پول پرداخت شود. یارانههای کالایی همیشه خطر اتلاف منابع را دارند. مهمتر از همه اینکه در تخصیص آب بر حسب بارش تمامی احتیاطهای ضروری را رعایت کند. سال گذشته بیش از الگوی تعیین شده عرضه شد و امروز با خطر کمبود جدی منابع آب مواجه هستیم.
@hooreechannel 🌹
👍2❤1
خون دل به جای آش شله قلم کار
امروز قبل از حضور درجلسه اول تدریس حقوق ارتباطات در ترم جدید، از مترو میدان فردوسی که پیاده شدم یادم افتاد نهار نخوردم رفتم آش و حلیم فروشی نبش کوچه شاهرود . سفارش دادم و نشستم مقداری خنک بشه حدود ساعات ۱۴:۳۰ بود …خانمی میان سال حدودا شصت ساله و
بسیار محجوب و محترم و مودب اما با چادر مشکی و رنگ پریده آمد داخل .
من روبروی در نشسته بودم ومثل همیشه به اقتضای جامعه شناسی، نظارهگر رفتار مردمان. دیدم این پا و آن پا میکنه برای سفارش دادن.
همه قیمتها را پرسید! آش رشته؟ حلیم؟ اش شله قلمکار؟ شله زرد و…کارگر کم حوصله آش فروش
گفت: مادر کدوم را میخواهی؟ زود باش!
خانم آرام گفت هر کدام ارزانتره!!!
دلم هری ریخت و تا اخرِ داستان را خواندم. کارگر گفت مال من نیست …قیمت داره ۱۱۰ هزار تومانه …
خانم آرام تر گفت با مادر شهید ارزانتر حساب کن..
ناخواسته بغض کردم از این دیدن این صحنه و شنیدن این مکالمه …
آمدم بگم که پسر جان این مادر هر چه می خواهد تقدیم کن من حساب می کنم که شنیدم کارگر گفت اون حاج اقا گفته هر چی میخواهید سفارش بدین! منظورش مردی پشت سر من بود که با سعادت تر بود …مردی با محاسن سفید و وجیهالمنظر …
آنچنان بغضم سنگین شده بود که جای آش خون دل می خوردم.
خانم به کارگر گفت من خیلی کم می خورم. دارم میروم شورای حل اختلاف. زیاد نریز اما بجاش مقداری حلیم بده فردا با خانواده صبحانه بخوریم ..
گوشم به حرفها بود و چشمانم تماشاگر آن اما ذهن من در جستجوی نام هایی بود که با نابلدی و ناپاکی ایران عزیز را به اینجا رساندند که
یک شهروند، آن هم خانم، آن هم میان سال، آن هم خانواده شهید اینگونه نجیبانه بین وادی فقر و حرمت و حفظ عزت نفس هروله کند و از درون نابود شود.
بجای انانکه بجای همت والا صدای بلند دارند و در مجلس ودولت عربده می کشند و بجای نجابت در برابر مردم مملو از وقاحت هستند و بجای شوق خدمت مست قدرتند از شرم آب شدم
انانکه به گزارش های اداری بی اساس و مملو از دروغ و تحریف دلخوش هستند و مدعی قدرت و پیشرفت و عزت هستند و از بدنه جامعه و واقعیات عینی و دلهای خون مردم بیاطلاع هستند و افراد دلسوز و واقع بین و دردشناس را به سیاه نمایی متهم می کنند.
با تمام وجود از خداوند خواستم شر این نامردمان را از سر این کشور کوتاه کند و میدان کار و خدمت برای مردان و زنان کاربلد و صالح و دلسوز فراهم شود.
آش سرد شد دیدم زمان کلاس شروع شده و چند دقیقه ای پیاده روی هم دارم.
پا شدم رفتم جلو به خانم گفتم مادرم اگر هر سفارش دیگری دارید امر کنید. به آرامی سرش را آورد بالا وبا چشمان بیحال اما مهربان و با ارامش گفت نه پسرم همین همزیاده …
از شرم و خجالت نمی توانستم
در چشمان اونگاه کنم.
صدام می لرزید…گفتم بهر حال من را فرزند خود بدانید تعارف نکنید گفت نه پسرم ممنون از مهرت.
آمدم بیرون سوز پاییزی چشمان پر از اشکم را تشدیدکرد. شلوغی خیابان انقلاب را فراموش کردم در گوشم صدای سوت بود که به عمق مغزم رسوخ کرده بود.
✍امیر دبیری مهر
@hooreechannel 🌹
امروز قبل از حضور درجلسه اول تدریس حقوق ارتباطات در ترم جدید، از مترو میدان فردوسی که پیاده شدم یادم افتاد نهار نخوردم رفتم آش و حلیم فروشی نبش کوچه شاهرود . سفارش دادم و نشستم مقداری خنک بشه حدود ساعات ۱۴:۳۰ بود …خانمی میان سال حدودا شصت ساله و
بسیار محجوب و محترم و مودب اما با چادر مشکی و رنگ پریده آمد داخل .
من روبروی در نشسته بودم ومثل همیشه به اقتضای جامعه شناسی، نظارهگر رفتار مردمان. دیدم این پا و آن پا میکنه برای سفارش دادن.
همه قیمتها را پرسید! آش رشته؟ حلیم؟ اش شله قلمکار؟ شله زرد و…کارگر کم حوصله آش فروش
گفت: مادر کدوم را میخواهی؟ زود باش!
خانم آرام گفت هر کدام ارزانتره!!!
دلم هری ریخت و تا اخرِ داستان را خواندم. کارگر گفت مال من نیست …قیمت داره ۱۱۰ هزار تومانه …
خانم آرام تر گفت با مادر شهید ارزانتر حساب کن..
ناخواسته بغض کردم از این دیدن این صحنه و شنیدن این مکالمه …
آمدم بگم که پسر جان این مادر هر چه می خواهد تقدیم کن من حساب می کنم که شنیدم کارگر گفت اون حاج اقا گفته هر چی میخواهید سفارش بدین! منظورش مردی پشت سر من بود که با سعادت تر بود …مردی با محاسن سفید و وجیهالمنظر …
آنچنان بغضم سنگین شده بود که جای آش خون دل می خوردم.
خانم به کارگر گفت من خیلی کم می خورم. دارم میروم شورای حل اختلاف. زیاد نریز اما بجاش مقداری حلیم بده فردا با خانواده صبحانه بخوریم ..
گوشم به حرفها بود و چشمانم تماشاگر آن اما ذهن من در جستجوی نام هایی بود که با نابلدی و ناپاکی ایران عزیز را به اینجا رساندند که
یک شهروند، آن هم خانم، آن هم میان سال، آن هم خانواده شهید اینگونه نجیبانه بین وادی فقر و حرمت و حفظ عزت نفس هروله کند و از درون نابود شود.
بجای انانکه بجای همت والا صدای بلند دارند و در مجلس ودولت عربده می کشند و بجای نجابت در برابر مردم مملو از وقاحت هستند و بجای شوق خدمت مست قدرتند از شرم آب شدم
انانکه به گزارش های اداری بی اساس و مملو از دروغ و تحریف دلخوش هستند و مدعی قدرت و پیشرفت و عزت هستند و از بدنه جامعه و واقعیات عینی و دلهای خون مردم بیاطلاع هستند و افراد دلسوز و واقع بین و دردشناس را به سیاه نمایی متهم می کنند.
با تمام وجود از خداوند خواستم شر این نامردمان را از سر این کشور کوتاه کند و میدان کار و خدمت برای مردان و زنان کاربلد و صالح و دلسوز فراهم شود.
آش سرد شد دیدم زمان کلاس شروع شده و چند دقیقه ای پیاده روی هم دارم.
پا شدم رفتم جلو به خانم گفتم مادرم اگر هر سفارش دیگری دارید امر کنید. به آرامی سرش را آورد بالا وبا چشمان بیحال اما مهربان و با ارامش گفت نه پسرم همین همزیاده …
از شرم و خجالت نمی توانستم
در چشمان اونگاه کنم.
صدام می لرزید…گفتم بهر حال من را فرزند خود بدانید تعارف نکنید گفت نه پسرم ممنون از مهرت.
آمدم بیرون سوز پاییزی چشمان پر از اشکم را تشدیدکرد. شلوغی خیابان انقلاب را فراموش کردم در گوشم صدای سوت بود که به عمق مغزم رسوخ کرده بود.
✍امیر دبیری مهر
@hooreechannel 🌹
❤5😢4👍2
شوگر ددی و شوگر مامی؛
واقعیت تلخ جامعه امروز!
چه خوشمان بیاید یا نیاید، پدیده شوگرددی و شوگرمامی این روزها یکی از پدیدههای رایج اما در پس سایه در شهرهای بزرگ و بهخصوص پایتخت شده است که آرام و خزنده در حال رشد و ریشه دواندن است.
یک رابطه «رمانتیک» و «شیک» البته به ظاهر؛ رابطهای که در آن عشق فروخته میشود و پول خریده میشود در تفاوت سنی که به اندازه والد و فرزند است. به عبارت ساده: «پول از اون، جوونی از این!»
پدیده شوگرها چنان شایع شده که حتی پاتوقهایی در سطح شهر نیز دارند. از میدان «....» در سعادتآباد تا فلکه «...» در تهرانپارس و یا برخی پارکها.
در ساعتهای پایانی شب ماشینهای مدل بالا و شاسیبلندی که رانندگان آنها را زنان و مردان میانسال و سالخوردهای تشکیل میدهد که پسران و دختران حاضر در این خیابانها و میدانها را رصد میکنند تا یکی را برای یک شب و شاید یک رابطه طولانی انتخاب کنند.
شرایط مالی هم توافقی است. از قیمتهای دو سه میلیونی برای یک شب گرفته تا آشنایی با هدف ارتباطهای طولانی که در آن شوگرهای زن یا مرد، دختران و پسران جوان را ساپورت مالی میکنند.
🔹هفتصبح
@hooreechannel 🌹
واقعیت تلخ جامعه امروز!
چه خوشمان بیاید یا نیاید، پدیده شوگرددی و شوگرمامی این روزها یکی از پدیدههای رایج اما در پس سایه در شهرهای بزرگ و بهخصوص پایتخت شده است که آرام و خزنده در حال رشد و ریشه دواندن است.
یک رابطه «رمانتیک» و «شیک» البته به ظاهر؛ رابطهای که در آن عشق فروخته میشود و پول خریده میشود در تفاوت سنی که به اندازه والد و فرزند است. به عبارت ساده: «پول از اون، جوونی از این!»
پدیده شوگرها چنان شایع شده که حتی پاتوقهایی در سطح شهر نیز دارند. از میدان «....» در سعادتآباد تا فلکه «...» در تهرانپارس و یا برخی پارکها.
در ساعتهای پایانی شب ماشینهای مدل بالا و شاسیبلندی که رانندگان آنها را زنان و مردان میانسال و سالخوردهای تشکیل میدهد که پسران و دختران حاضر در این خیابانها و میدانها را رصد میکنند تا یکی را برای یک شب و شاید یک رابطه طولانی انتخاب کنند.
شرایط مالی هم توافقی است. از قیمتهای دو سه میلیونی برای یک شب گرفته تا آشنایی با هدف ارتباطهای طولانی که در آن شوگرهای زن یا مرد، دختران و پسران جوان را ساپورت مالی میکنند.
🔹هفتصبح
@hooreechannel 🌹
😢5❤1👍1