🔴 آلمان بالاترین آمار خشونت خانگی را ثبت کرد
📌بر اساس آمار رسمی که روز جمعه منتشر شد، آلمان در سال ۲۰۲۴ میلادی با ۲۶۵ هزار و ۹۴۲ نفر آسیبدیده، بالاترین تعداد قربانیان خشونت خانگی را ثبت کرد.
📌به گزارش هممیهن آنلاین و به نقل از ایسنا، زنان ۷۰ درصد قربانیان را تشکیل میدهند. پلیس ۳۰۸ مورد قتل دختران و زنان را در طول این سال ثبت کرده است. مقامات همچنین ۵۳ هزار و ۴۵۱ قربانی زن جرایم مرتبط با تعرض را در سال ۲۰۲۴ ثبت کردهاند که نسبت به سال قبل ۲ درصد افزایش داشته است. تقریباً نیمی از آنها در زمان وقوع جرایم، خردسال بودهاند.
📌«کارین پرین»، وزیر امور خانواده آلمان در یک کنفرانس مطبوعاتی در برلین گفت که این ارقام نگرانکننده است و دولت در حال کار بر روی اقدامات جدیدی برای تضمین آزادی و امنیت زنان است. او تأکید کرد: خشونت علیه زنان یک جرم روزمره است که نباید آن را تحمل کنیم. هر زنی حق دارد زندگی بدون ترس و بدون خشونت داشته باشد.
📌به گزارش آناتولی، «الکساندر دوبریندت»، وزیر کشور نیز قول داد که حفاظت از زنان بالاترین اولویت برای دولت و مقامات امنیتی خواهد بود. او گفت: زنان باید احساس امنیت کنند و بتوانند آزادانه در همه جا رفت و آمد کنند.
📌وی افزود که طبق پیشنویس قانون جدید، دولت قصد دارد به دادگاهها اجازه دهد تا مرتکبان خشونت خانگی را ملزم به پوشیدن پابند الکترونیک کنند.
@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹
📌بر اساس آمار رسمی که روز جمعه منتشر شد، آلمان در سال ۲۰۲۴ میلادی با ۲۶۵ هزار و ۹۴۲ نفر آسیبدیده، بالاترین تعداد قربانیان خشونت خانگی را ثبت کرد.
📌به گزارش هممیهن آنلاین و به نقل از ایسنا، زنان ۷۰ درصد قربانیان را تشکیل میدهند. پلیس ۳۰۸ مورد قتل دختران و زنان را در طول این سال ثبت کرده است. مقامات همچنین ۵۳ هزار و ۴۵۱ قربانی زن جرایم مرتبط با تعرض را در سال ۲۰۲۴ ثبت کردهاند که نسبت به سال قبل ۲ درصد افزایش داشته است. تقریباً نیمی از آنها در زمان وقوع جرایم، خردسال بودهاند.
📌«کارین پرین»، وزیر امور خانواده آلمان در یک کنفرانس مطبوعاتی در برلین گفت که این ارقام نگرانکننده است و دولت در حال کار بر روی اقدامات جدیدی برای تضمین آزادی و امنیت زنان است. او تأکید کرد: خشونت علیه زنان یک جرم روزمره است که نباید آن را تحمل کنیم. هر زنی حق دارد زندگی بدون ترس و بدون خشونت داشته باشد.
📌به گزارش آناتولی، «الکساندر دوبریندت»، وزیر کشور نیز قول داد که حفاظت از زنان بالاترین اولویت برای دولت و مقامات امنیتی خواهد بود. او گفت: زنان باید احساس امنیت کنند و بتوانند آزادانه در همه جا رفت و آمد کنند.
📌وی افزود که طبق پیشنویس قانون جدید، دولت قصد دارد به دادگاهها اجازه دهد تا مرتکبان خشونت خانگی را ملزم به پوشیدن پابند الکترونیک کنند.
@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹
👍2
🔴 عقبنشینی نمیکنیم
گفتوگو با فعالان زن در ایران، اوکراین، فلسطین، ترکیه، شیلی و آرژانتین بهمناسبت ۲۵ نوامبر، روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان
سازمان بهداشت جهانی اعلام کرده که ۸۴۰ میلیون زن در جهان، یعنی حدود یکسوم زنان، در طول زندگی خود خشونت جنسی را تجربه کردهاند.
در ایران، شمار قتلهای موسوم به ناموسی از حدود ۱۰۵ مورد در سال ۲۰۲۳ به حدود ۱۶۵ مورد در سال ۲۰۲۴ رسیده است.
فعالان زن در کشورهای مختلف میگویند زنان روزانه انواع خشونت ساختاری، جنسیتی، سیاسی و اجتماعی را تجربه میکنند.
سازمان ملل هشدار داده کاهش کمکهای مالی موجب تعطیلی بسیاری از برنامههای مقابله با خشونت علیه زنان در جهان شده است.
در کمپین امسال، سازمان ملل با شعار «هیچ بهانهای برای سوءاستفاده آنلاین» بر خشونت دیجیتال علیه زنان تمرکز کرده است.
در ایران، تحلیلها نشان میدهد بیش از ۶۰ درصد زنان حداقل یکبار خشونت خانگی را در زندگی مشترک تجربه کردهاند.
فراتحلیلها و پژوهشگران تأکید میکنند نامگذاری و علنیکردن خشونت علیه زنان یک عمل سیاسی و ضروری است.
در ترکیه، آمار زنکشی در سال ۲۰۲۴ به ۳۹۴ نفر رسیده و خروج از کنوانسیون استانبول نقش مهمی در تشدید خشونت داشته است.
در اوکراین، گزارشها نشان میدهد تجاوز و خشونت جنسی علیه زنان بهعنوان «سلاح جنگی» استفاده شده و سیستم قضایی قادر به رسیدگی مؤثر نیست.
در آرژانتین و شیلی، جنبشهای فمینیستی مانند «نیاونا منوس» نقش اساسی در نامگذاری، آشکارسازی و سیاسیسازی خشونت علیه زنان داشتهاند.
👈🏻 متن کامل را در Instant View بخوانید.
✍🏻الهه محمدی
@hooreechannel 🌹
گفتوگو با فعالان زن در ایران، اوکراین، فلسطین، ترکیه، شیلی و آرژانتین بهمناسبت ۲۵ نوامبر، روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان
سازمان بهداشت جهانی اعلام کرده که ۸۴۰ میلیون زن در جهان، یعنی حدود یکسوم زنان، در طول زندگی خود خشونت جنسی را تجربه کردهاند.
در ایران، شمار قتلهای موسوم به ناموسی از حدود ۱۰۵ مورد در سال ۲۰۲۳ به حدود ۱۶۵ مورد در سال ۲۰۲۴ رسیده است.
فعالان زن در کشورهای مختلف میگویند زنان روزانه انواع خشونت ساختاری، جنسیتی، سیاسی و اجتماعی را تجربه میکنند.
سازمان ملل هشدار داده کاهش کمکهای مالی موجب تعطیلی بسیاری از برنامههای مقابله با خشونت علیه زنان در جهان شده است.
در کمپین امسال، سازمان ملل با شعار «هیچ بهانهای برای سوءاستفاده آنلاین» بر خشونت دیجیتال علیه زنان تمرکز کرده است.
در ایران، تحلیلها نشان میدهد بیش از ۶۰ درصد زنان حداقل یکبار خشونت خانگی را در زندگی مشترک تجربه کردهاند.
فراتحلیلها و پژوهشگران تأکید میکنند نامگذاری و علنیکردن خشونت علیه زنان یک عمل سیاسی و ضروری است.
در ترکیه، آمار زنکشی در سال ۲۰۲۴ به ۳۹۴ نفر رسیده و خروج از کنوانسیون استانبول نقش مهمی در تشدید خشونت داشته است.
در اوکراین، گزارشها نشان میدهد تجاوز و خشونت جنسی علیه زنان بهعنوان «سلاح جنگی» استفاده شده و سیستم قضایی قادر به رسیدگی مؤثر نیست.
در آرژانتین و شیلی، جنبشهای فمینیستی مانند «نیاونا منوس» نقش اساسی در نامگذاری، آشکارسازی و سیاسیسازی خشونت علیه زنان داشتهاند.
👈🏻 متن کامل را در Instant View بخوانید.
✍🏻الهه محمدی
@hooreechannel 🌹
Telegraph
عقبنشینی نمیکنیم/گفتوگو با فعالان زن در ایران، اوکراین، فلسطین، ترکیه، شیلی و آرژانتین بهمناسبت ۲۵ نوامبر، روز جهانی مبارزه…
هفته گذشته سازمان بهداشت جهانی گزارشی منتشر کرد و در آن تخمین زد که ۸۴۰ میلیون زن در سراسر جهان، یعنی تقریباً یکسوم جمعیت زنان، در طول زندگی خود خشونت جنسی را تجربه کردهاند که این شامل کسانی که این زنان با آنها در رابطه عاطفی بودهاند هم میشود. در ایران…
👍2❤1
پای روی زمین بگذارید!
ایرانی که معروف بود به چهارراه تمدن ها در وضعیتی ترحم برانگیز قرار گرفته است، مردم در نگرانی، دلهره و سختی معیشت و نومیدی بسر می برند، گسست نسلی کاملاً مشهود است، حاکمان درک درستی از واقعیت ها ندارند، در خیال و اوهام بسر می برند، چنان است که انگار کاری با ایران ندارند، با "برای ایران" بخوان نمی توان ابران را از این مخمصه نجات داد.
در بالاترین تراز قدرت افراد ناکارآمد نشسته اند و باعث و بانی بحران های عدیده هستند؛ سودجویان هم از این شرایط بحرانی نهایت استفاده خود را می برند، تغییرات اساسی و بنیادین و تغییر در سیستم اداره کشور یک نیاز فوری و جدی است.
شعار به بهشت بردن، جهنم ساخته؛ آنان که در دوزخ هوا و هوس مانده اند؛ چگونه می توانند راه جنان نشان دهند، نتیجه اش امروز است و باید امروز نظام بین الملل و سیاست های حاکم بر آن را به درستی درک کرد؛ حتی باید کدخدا را هم از نو شناخت، با موشک نمی توان با دنیا صحبت کرد؛ از آسمان وهم و خیال پائین آئید و پای روی زمین بگذارید که "ره دور و وقت دیر و شب تار و صد خطر" در پیش است و با این مرکب ضعیف و این بار گران و این راه دراز اگر درک واقع بینانه ای نباشد، همچنان گم کرده راهید و ملتی را که تمدن آفرین بوده از این هم بیچاره تر خواهید کرد.
پای روی زمین بگذارید.
✍علیرضا کفایی
@hooreechannel 🌹
ایرانی که معروف بود به چهارراه تمدن ها در وضعیتی ترحم برانگیز قرار گرفته است، مردم در نگرانی، دلهره و سختی معیشت و نومیدی بسر می برند، گسست نسلی کاملاً مشهود است، حاکمان درک درستی از واقعیت ها ندارند، در خیال و اوهام بسر می برند، چنان است که انگار کاری با ایران ندارند، با "برای ایران" بخوان نمی توان ابران را از این مخمصه نجات داد.
در بالاترین تراز قدرت افراد ناکارآمد نشسته اند و باعث و بانی بحران های عدیده هستند؛ سودجویان هم از این شرایط بحرانی نهایت استفاده خود را می برند، تغییرات اساسی و بنیادین و تغییر در سیستم اداره کشور یک نیاز فوری و جدی است.
شعار به بهشت بردن، جهنم ساخته؛ آنان که در دوزخ هوا و هوس مانده اند؛ چگونه می توانند راه جنان نشان دهند، نتیجه اش امروز است و باید امروز نظام بین الملل و سیاست های حاکم بر آن را به درستی درک کرد؛ حتی باید کدخدا را هم از نو شناخت، با موشک نمی توان با دنیا صحبت کرد؛ از آسمان وهم و خیال پائین آئید و پای روی زمین بگذارید که "ره دور و وقت دیر و شب تار و صد خطر" در پیش است و با این مرکب ضعیف و این بار گران و این راه دراز اگر درک واقع بینانه ای نباشد، همچنان گم کرده راهید و ملتی را که تمدن آفرین بوده از این هم بیچاره تر خواهید کرد.
پای روی زمین بگذارید.
✍علیرضا کفایی
@hooreechannel 🌹
😢3👍2👏1
۱۰ نشانه بلوغ عاطفی
برگرفته از درسهای مدرسه زندگی، آلن دوباتن
ترجمه: دکتر ایمان فانی
۱. یاد میگیرید مردم به طور خودکار از محتوای مغز شما خبر ندارند:
درک میکنید که لازم است احساس و نیتتان را با استفاده از کلمات معلوم کنید و نمیتوانید دیگران را سرزنش کنید که منظورتان را نمیفهمند.
۲. میفهمید که بیشتر بدرفتاریهای آدمهای دیگر از ترس و اضطراب خودشان است:
کمی از حقبهجانبی دست برمیدارید و دنیا را دیگر پر از هیولاها و احمقها نمیبینید. در این صورت دنیا کمتر سیاه و سفید به نظر میآید و از طرفی هم خیلی جالبتر میشود.
۳. والدینتان را میبخشید:
چون میفهمید آنها هم به طرز دردناکی صُلب مشکلات خودشان را به دوش میکشیدهاند. به این ترتیب، خشم، گاهی به ترحم و همدردی تبدیل میشود.
۴. اعتمادبهنفس را یاد میگیرید:
نه اینکه شما فوقالعاده باشید، در واقع همه ما ابله و ترسو و سرگردان هستیم. همه ما با آزمون و خطا زندگی میکنیم. عیبی هم ندارد.
۵. دست از قهر کردن برمیدارید:
اگر کسی شما را رنجانده باشد، نفرت را در خودتان جمع نمیکنید. انتظار ندارید دیگران بدانند شما چه مشکلی دارید. مستقیم بهشان میگویید و اگر متوجه بشوند میبخشیدشان.
۶. دست از کمالگرایی در همه زمینهها برمیدارید:
آدمها، مشاغل و زندگیهای بینقص ندارند. میفهمید که خیلی چیزها در زندگی همزمان هم ناامیدکننده هستند، هم از خیلی جهات به اندازه کافی خوباند.
۷. در کمال تعجب میفهمید که زندگی با شما خیلی هم آسان نیست:
کمتر قربانی صدقه خودتان میروید. در دوستیها و روابط، پیشاپیش دوستانه هشدار میدهید که چه مواقعی راه آمدن با شما سخت میشود.
۸. یاد میگیرید خطاها و حماقتهای خودتان را ببخشید:
بیشتر با خودتان رفاقت میکنید. بله، البته که احمق بودید، هنوز هم یک احمق دوستداشتنی هستید. همه ما هستیم.
۹. برای چیزهای کوچک جشن میگیرید:
دیگر زیاد برای شادی درازمدت به موفقیت پروژههای بلندمدت امید نمیبندید. به گلها و آسمان و غروب التفات بیشتری نشان میدهید. طبع و مزاجتان به سمت خوشیهای کوچک کشیده میشود.
۱۰. دیگر مهم نیست دیگران دربارهتان چه فکر میکنند:
میفهمید که دیگران گرفتار برنامههای خودشان هستند و لازم نیست مدام تصویر ذهنی آنها از خودتان را ویرایش کنید. مهم این است که خودتان و یکی دو نفر دیگر، با همین که هستید مشکلی ندارند.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
برگرفته از درسهای مدرسه زندگی، آلن دوباتن
ترجمه: دکتر ایمان فانی
۱. یاد میگیرید مردم به طور خودکار از محتوای مغز شما خبر ندارند:
درک میکنید که لازم است احساس و نیتتان را با استفاده از کلمات معلوم کنید و نمیتوانید دیگران را سرزنش کنید که منظورتان را نمیفهمند.
۲. میفهمید که بیشتر بدرفتاریهای آدمهای دیگر از ترس و اضطراب خودشان است:
کمی از حقبهجانبی دست برمیدارید و دنیا را دیگر پر از هیولاها و احمقها نمیبینید. در این صورت دنیا کمتر سیاه و سفید به نظر میآید و از طرفی هم خیلی جالبتر میشود.
۳. والدینتان را میبخشید:
چون میفهمید آنها هم به طرز دردناکی صُلب مشکلات خودشان را به دوش میکشیدهاند. به این ترتیب، خشم، گاهی به ترحم و همدردی تبدیل میشود.
۴. اعتمادبهنفس را یاد میگیرید:
نه اینکه شما فوقالعاده باشید، در واقع همه ما ابله و ترسو و سرگردان هستیم. همه ما با آزمون و خطا زندگی میکنیم. عیبی هم ندارد.
۵. دست از قهر کردن برمیدارید:
اگر کسی شما را رنجانده باشد، نفرت را در خودتان جمع نمیکنید. انتظار ندارید دیگران بدانند شما چه مشکلی دارید. مستقیم بهشان میگویید و اگر متوجه بشوند میبخشیدشان.
۶. دست از کمالگرایی در همه زمینهها برمیدارید:
آدمها، مشاغل و زندگیهای بینقص ندارند. میفهمید که خیلی چیزها در زندگی همزمان هم ناامیدکننده هستند، هم از خیلی جهات به اندازه کافی خوباند.
۷. در کمال تعجب میفهمید که زندگی با شما خیلی هم آسان نیست:
کمتر قربانی صدقه خودتان میروید. در دوستیها و روابط، پیشاپیش دوستانه هشدار میدهید که چه مواقعی راه آمدن با شما سخت میشود.
۸. یاد میگیرید خطاها و حماقتهای خودتان را ببخشید:
بیشتر با خودتان رفاقت میکنید. بله، البته که احمق بودید، هنوز هم یک احمق دوستداشتنی هستید. همه ما هستیم.
۹. برای چیزهای کوچک جشن میگیرید:
دیگر زیاد برای شادی درازمدت به موفقیت پروژههای بلندمدت امید نمیبندید. به گلها و آسمان و غروب التفات بیشتری نشان میدهید. طبع و مزاجتان به سمت خوشیهای کوچک کشیده میشود.
۱۰. دیگر مهم نیست دیگران دربارهتان چه فکر میکنند:
میفهمید که دیگران گرفتار برنامههای خودشان هستند و لازم نیست مدام تصویر ذهنی آنها از خودتان را ویرایش کنید. مهم این است که خودتان و یکی دو نفر دیگر، با همین که هستید مشکلی ندارند.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
❤5
قبض سنگین برای تلویزیونهای خاموش، سهم هر ایرانی: ۳۸۵ میلیون تومان!
تصور کنید سر سفره نشستهاید و کسی به زور از شما پول غذایی را میگیرد که نه دوستش دارید و نه قرار است بخورید. طبق بررسیهای بودجه، سهم هر خانواده ایرانی از هزینههای صداوسیما سالانه حدود ۳۸۵ میلیون تومان برآورد شده است؛ این یعنی پولی که میتوانست صرف زندگی شود، خرجِ یک صندلی خالی در سینمای بدون فیلم است که به زور به ما فروختهاند!
عجیب است اما باید بدانید در ۱۳ سال گذشته، در حالی که سفرههای ما آب رفته و تورم قدرت خرید مردم را بلعیده، بودجهی صداوسیما ۳۴۰۰ درصد بیشتر شده است! گویی ما سهامدارانِ زیاندیدهی شرکتی هستیم که مدیرانش فقط بلدند بودجه بگیرند و در عوض، تکرار و دلزدگی تحویلمان دهند.
غمانگیز است که در این اوضاع اقتصادی، باید هزینهی تریبونی را بدهیم که طبق آمارها تنها حدود ۱۱درصد مخاطب دارد و صدایش شبیه ما نیست. بودجهاش معادل مجموع اعتبارات چندین وزارتخانه کلیدی مثل وزارت امور خارجه و میراث فرهنگی است، اما خروجیاش هیچ شباهتی به نیازهای ما ندارد. کاش حداقل گزینهای بود برای لغو اشتراک که بگوید: «ممنون، من این هزینه را برای زندگی خودم لازم دارم!»
✍نگار صالحی
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
بله، درست خواندید. هزینهای نجومی برای رسانهای که خیلیهایمان سالهاست دوشاخهاش را از برق کشیدهایم!
تصور کنید سر سفره نشستهاید و کسی به زور از شما پول غذایی را میگیرد که نه دوستش دارید و نه قرار است بخورید. طبق بررسیهای بودجه، سهم هر خانواده ایرانی از هزینههای صداوسیما سالانه حدود ۳۸۵ میلیون تومان برآورد شده است؛ این یعنی پولی که میتوانست صرف زندگی شود، خرجِ یک صندلی خالی در سینمای بدون فیلم است که به زور به ما فروختهاند!
عجیب است اما باید بدانید در ۱۳ سال گذشته، در حالی که سفرههای ما آب رفته و تورم قدرت خرید مردم را بلعیده، بودجهی صداوسیما ۳۴۰۰ درصد بیشتر شده است! گویی ما سهامدارانِ زیاندیدهی شرکتی هستیم که مدیرانش فقط بلدند بودجه بگیرند و در عوض، تکرار و دلزدگی تحویلمان دهند.
غمانگیز است که در این اوضاع اقتصادی، باید هزینهی تریبونی را بدهیم که طبق آمارها تنها حدود ۱۱درصد مخاطب دارد و صدایش شبیه ما نیست. بودجهاش معادل مجموع اعتبارات چندین وزارتخانه کلیدی مثل وزارت امور خارجه و میراث فرهنگی است، اما خروجیاش هیچ شباهتی به نیازهای ما ندارد. کاش حداقل گزینهای بود برای لغو اشتراک که بگوید: «ممنون، من این هزینه را برای زندگی خودم لازم دارم!»
✍نگار صالحی
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
😢6👍4😱1
مغز ایدئولوژیک
(بنیادگرایی مذهبی از کجا میآید؟)
🔻بنیادگرایی مذهبی را نباید فقط با «دینداری شدید» یکی دانست؛ چیزی بسیار عمیقتر و روانشناختی در میان است. مفهوم کلیدی «سرسختی شناختی»، که در کتاب «مغز ایدئولوژیک» نوشتهٔ لئور زمیگراد، روانشناس و پژوهشگر شناختی، به تفصیل بررسی شده، هستهٔ اصلی هر ایدئولوژی بسته و سرسخت را تشکیل میدهد.
زمیگراد توضیح میدهد که سرسختی شناختی، ناتوانی یا امتناع ذهن از پذیرش ابهام، پیچیدگی و چندگانگی واقعیت است؛ ذهن به جای کاوش در خاکستریهای زندگی، به یقینهای سیاه و سفید پناه میبرد تا اضطراب را مهار کند.
🔹زمیگراد در کتابش با رویکردی علمی، نشان میدهد چگونه مغز انسان در برابر آشوب جهان مدرن، به سمت ایدئولوژیهای قطعی کشیده میشود. او تأکید میکند که این سرسختی نه یک انتخاب آگاهانه، بلکه یک مکانیزم بقا است:
مغز برای حفظ انسجام هویتی، واقعیت را فیلتر میکند و هر چیز متضاد را «تهدید» میبیند. در بنیادگرایی مذهبی، این مکانیزم به شکل چسبیدن به یک تفسیر واحد از متون مقدس ظاهر میشود.
همهچیز سریع تغییر میکند: ارزشها، شغل، روابط، هویت. زمیگراد میگوید این سرعت، مدارهای شناختی مغز را مختل میکند و اضطراب هویتی را شعلهور میسازد. مذهب بنیادگرا پاسخ میدهد: «همهٔ جوابها در همین کتاب و این قانون است؛ دیگر لازم نیست بگردی.»
۲. تجربهٔ تحقیر و دیدهنشدن
فقر، مهاجرت، شکست تحصیلی، طرد خانوادگی، تحقیر قومی یا طبقاتی. کتاب «مغز ایدئولوژیک» توضیح میدهد که این تحقیرها، حس «من ناکافیام» را در مغز حک میکنند و بنیادگرایی عزت کاذب برمیگرداند: «تو عضوی از امت برگزیدهٔ خدایی؛ دیگران گمراهاند.»
۳. نیاز به پدر یا مادر مطلق
کودکانی با والدین غایب یا غیرقابلپیشبینی، در بزرگسالی به مرجع مطلق نیاز پیدا میکنند. زمیگراد توصیف میکند چگونه خدا در روایت بنیادگرا، نقش پدر همهچیزدان، همیشه ناظر و حمایتکننده/مجازاتکننده را ایفا میکند؛ اشتباهی، خیانت به این مرجع است.
۴. ترس از آزادی
آزادی یعنی مسئولیت انتخاب، و مغز سرسخت از این مسئولیت وحشت دارد. بنیادگرایی میگوید: «فقط اطاعت کن؛ فکر کردن با ماست.» زمیگراد این را «آغوش شناختی» مینامد: یک پناهگاه موقت برای ذهن مضطرب.
🔹این چهار عامل چرخهای خودتقویتشونده میسازند:
جهان پیچیدهتر/ اضطراب بیشتر/ یقین شدیدتر/ چسبیدن به تفسیر واحد/ دشمنی با مخالفان/ تعلق گروهی قویتر/ و تکرار.
بنیادگرا با کوچکترین اختلاف، روابط را قطع میکند؛ چون ابهام، زخم قدیمی را باز میکند.
🔹در مقابل، زمیگراد در کتابش بر «انعطافپذیری شناختی» تأکید دارد: توانایی مغز برای همزیستی با تضادها، پذیرش «ندانستن» بدون وحشت، و دیدن انسانیت در مخالف. این انعطاف با تمرینهایی چون سؤالبازی («آیا ممکن است من اشتباه کنم؟») یا درمان شناختی/رفتاری رشد میکند.
🔹راه بیرون آمدن از چرخه، پذیرش تدریجی ابهام است: فهمیدن که «ندانستن» ترسناک نیست، انسان بدون همهٔ جوابها باارزش و امن است، و التیام تحقیرها و تنهاییهای قدیمی.
زمیگراد نتیجه میگیرد: تا زخم «من کافی نیستم» و «جهان خطرناک است» درمان نشود، مغز به ایدئولوژی بسته پناه میبرد؛ وعدهای کاذب که «اگر دقیقاً همینطور باشی، دیگر تنها و تحقیرشده نخواهی بود». التیام واقعی، در انعطاف نهفته است.
✍️ مصطفی سلیمانی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
(بنیادگرایی مذهبی از کجا میآید؟)
🔻بنیادگرایی مذهبی را نباید فقط با «دینداری شدید» یکی دانست؛ چیزی بسیار عمیقتر و روانشناختی در میان است. مفهوم کلیدی «سرسختی شناختی»، که در کتاب «مغز ایدئولوژیک» نوشتهٔ لئور زمیگراد، روانشناس و پژوهشگر شناختی، به تفصیل بررسی شده، هستهٔ اصلی هر ایدئولوژی بسته و سرسخت را تشکیل میدهد.
زمیگراد توضیح میدهد که سرسختی شناختی، ناتوانی یا امتناع ذهن از پذیرش ابهام، پیچیدگی و چندگانگی واقعیت است؛ ذهن به جای کاوش در خاکستریهای زندگی، به یقینهای سیاه و سفید پناه میبرد تا اضطراب را مهار کند.
🔹زمیگراد در کتابش با رویکردی علمی، نشان میدهد چگونه مغز انسان در برابر آشوب جهان مدرن، به سمت ایدئولوژیهای قطعی کشیده میشود. او تأکید میکند که این سرسختی نه یک انتخاب آگاهانه، بلکه یک مکانیزم بقا است:
مغز برای حفظ انسجام هویتی، واقعیت را فیلتر میکند و هر چیز متضاد را «تهدید» میبیند. در بنیادگرایی مذهبی، این مکانیزم به شکل چسبیدن به یک تفسیر واحد از متون مقدس ظاهر میشود.
🔹وقتی انسان با این چهار تجربهٔ طاقتفرسا روبهرو میشود، سرسختی شناختی به قول زمیگراد، «مغز ایدئولوژیک» را فعال میکند و تنها راه نجات را یک پاسخ یقینی، کامل و تغییرناپذیر میبیند:۱. آشوب و بیمعنایی زندگی مدرن
همهچیز سریع تغییر میکند: ارزشها، شغل، روابط، هویت. زمیگراد میگوید این سرعت، مدارهای شناختی مغز را مختل میکند و اضطراب هویتی را شعلهور میسازد. مذهب بنیادگرا پاسخ میدهد: «همهٔ جوابها در همین کتاب و این قانون است؛ دیگر لازم نیست بگردی.»
۲. تجربهٔ تحقیر و دیدهنشدن
فقر، مهاجرت، شکست تحصیلی، طرد خانوادگی، تحقیر قومی یا طبقاتی. کتاب «مغز ایدئولوژیک» توضیح میدهد که این تحقیرها، حس «من ناکافیام» را در مغز حک میکنند و بنیادگرایی عزت کاذب برمیگرداند: «تو عضوی از امت برگزیدهٔ خدایی؛ دیگران گمراهاند.»
۳. نیاز به پدر یا مادر مطلق
کودکانی با والدین غایب یا غیرقابلپیشبینی، در بزرگسالی به مرجع مطلق نیاز پیدا میکنند. زمیگراد توصیف میکند چگونه خدا در روایت بنیادگرا، نقش پدر همهچیزدان، همیشه ناظر و حمایتکننده/مجازاتکننده را ایفا میکند؛ اشتباهی، خیانت به این مرجع است.
۴. ترس از آزادی
آزادی یعنی مسئولیت انتخاب، و مغز سرسخت از این مسئولیت وحشت دارد. بنیادگرایی میگوید: «فقط اطاعت کن؛ فکر کردن با ماست.» زمیگراد این را «آغوش شناختی» مینامد: یک پناهگاه موقت برای ذهن مضطرب.
🔹این چهار عامل چرخهای خودتقویتشونده میسازند:
جهان پیچیدهتر/ اضطراب بیشتر/ یقین شدیدتر/ چسبیدن به تفسیر واحد/ دشمنی با مخالفان/ تعلق گروهی قویتر/ و تکرار.
بنیادگرا با کوچکترین اختلاف، روابط را قطع میکند؛ چون ابهام، زخم قدیمی را باز میکند.
🔹در مقابل، زمیگراد در کتابش بر «انعطافپذیری شناختی» تأکید دارد: توانایی مغز برای همزیستی با تضادها، پذیرش «ندانستن» بدون وحشت، و دیدن انسانیت در مخالف. این انعطاف با تمرینهایی چون سؤالبازی («آیا ممکن است من اشتباه کنم؟») یا درمان شناختی/رفتاری رشد میکند.
🔹راه بیرون آمدن از چرخه، پذیرش تدریجی ابهام است: فهمیدن که «ندانستن» ترسناک نیست، انسان بدون همهٔ جوابها باارزش و امن است، و التیام تحقیرها و تنهاییهای قدیمی.
زمیگراد نتیجه میگیرد: تا زخم «من کافی نیستم» و «جهان خطرناک است» درمان نشود، مغز به ایدئولوژی بسته پناه میبرد؛ وعدهای کاذب که «اگر دقیقاً همینطور باشی، دیگر تنها و تحقیرشده نخواهی بود». التیام واقعی، در انعطاف نهفته است.
✍️ مصطفی سلیمانی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
👍4👎2❤1🔥1
یکسوم زنان قربانی خشونت خانگی؛ آمار جهانی و سکوت آماری در ایران
خشونت علیه زنان در ایران با خلاء آمار رسمی و سرخوردگی از حمایت قانونی مواجه است.
آمار مربوط به همسرآزاری که در پزشکی قانونی ثبت می شود، صرفا مربوط به کسانی است که برای معاینه به مراکز پزشکی قانونی مراجعه می کنند و تصمیم به شکایت از همسر و احقاق حق دارند. از این آمار به دلایل مختلف نمیتوان وضعیت کلی خشونت علیه زنان را استنتاج کرد.
چون اولاً مربوط به زنان متأهل است و سایر زنان را در بر نمی گیرد. ثانیاً بر اساس مطالعات انجام شده، میزان کلی خشونت علیه زنان حدود 60 درصد و خشونت فیزیکی حدود 25 درصد است. این در حالی است که آمار شاکیان همسرآزاری زیر صدهزار نفر است.
کاهش آمار مدعیان همسرآزاری در طی هشت سال گذشته می تواند مربوط به سرخوردگی زنان از حمایت قانونی باشد. یعنی عملاً شکایت از خشونت ممکن است هیچ نتیجه مثبتی برای زنان نداشته باشد و کار بیهودهای به نظر برسد. از این رو زنان کمتر به سیستم قضایی مراجعه می کنند.
آمار زن کشی ارتباطی با آمار شاکیان همسرآزاری ندارد. ما آمار دقیقی از خشونت علیه زنان و زن کشی در سطح ملی در دست نداریم و آنچه در مورد زن کشی منتشر میشود گزارشهای رسانهای پراکندهای است که آن هم چندان دقیق نیست و تنها بخشی از واقعیت زن کشی را نشان میدهد.
در مورد قتل زنان، رسانهها در سالهای اخیر حساسیت و توجه بیشتری نشان میدهند و این موارد را گزارش می کنند. اما در گذشته این قتلها بیاهمیت بودند و اصطلاحاً ارزش خبری نداشتند. با این اوصاف ما نمیتوانیم مقایسهای بین گذشته و حال داشته باشیم و بگوییم که زن کشی روند افزایشی داشته یا کاهشی.
همچنین باید توجه داشت که قتل زنان اکثراً به دست نزدیکان مذکرشان و به دلایل فرهنگی مثل حفظ آبرو و ناموس صورت میگیرد، بنابراین کمتر ممکن است شاکی خصوصی داشته باشند و پیگیری کمتر است. بعضی از این قتل ها ممکن است به دلایل دیگر مثل خودکشی و حادثه گزارش ثبت شوند و پیگیری قضایی هم نشوند.
این در حالی است که مدیرعامل خانه امن غیردولتی آتنا سوم آبان ماه در نشست انجمن جامعهشناسان ایران، اعلام کرده بود که از ابتدای سال، حداقل ۶۳ زن بهدست اعضای نزدیک خانواده خود کشته شدند و فقط در شهریورماه ۱۴۰۴، در شادگان حداقل پنجزن کشته شدند.
این آمار در شرایطی بهدست آمده که در این کشور هیچ نهادی وجود ندارد که خود را ملزم به ارائه آماری دراینزمینه بداند و آماری شفاهی است؛ بنابراین باید حتماً به این اعداد ضریب بدهیم که بگوییم واقعی است.
آمار رسمی خشونت علیه زنان را وزارت بهداشت، سازمان بهزیستی کشور و معاونت امور زنان ریاست جمهوری میتوانند به دست آورند، ولی هیچکدام از آنها مبادرت به چنین کاری نمیکنند یا شاید نتایج را به طور عمومی منتشر نمیکنند!
برخورد این دستگاهها با مسئله خشونت علیه زنان، به رویکرد رسمی در قبال زنان مربوط میشود. واقعیت این است که در ایران نابرابری جنسیتی به رسمیت شناخته شده و حقوق و مسائل زنان از جمله خشونت نادیده گرفته میشود.
یک نگاه سنتی حاکم است که حمایت از حقوق زنان را به عنوان تهدیدی برای اقتدار مردانه و موجودیت خانواده شناسایی و از این رو به کلی رد میکند. برای همین هم هست که لایحه منع خشونت علیه زنان با گذشت بیش از یک دهه همچنان بلاتکلیف است.
✍️سیمین کاظمی
ادامه مطلب
@Citizens_Rights
@hooreechannel 🌹
خشونت علیه زنان در ایران با خلاء آمار رسمی و سرخوردگی از حمایت قانونی مواجه است.
آمار مربوط به همسرآزاری که در پزشکی قانونی ثبت می شود، صرفا مربوط به کسانی است که برای معاینه به مراکز پزشکی قانونی مراجعه می کنند و تصمیم به شکایت از همسر و احقاق حق دارند. از این آمار به دلایل مختلف نمیتوان وضعیت کلی خشونت علیه زنان را استنتاج کرد.
چون اولاً مربوط به زنان متأهل است و سایر زنان را در بر نمی گیرد. ثانیاً بر اساس مطالعات انجام شده، میزان کلی خشونت علیه زنان حدود 60 درصد و خشونت فیزیکی حدود 25 درصد است. این در حالی است که آمار شاکیان همسرآزاری زیر صدهزار نفر است.
بنابراین گویای وضعیت خشونت علیه زنان در ایران نیست.
کاهش آمار مدعیان همسرآزاری در طی هشت سال گذشته می تواند مربوط به سرخوردگی زنان از حمایت قانونی باشد. یعنی عملاً شکایت از خشونت ممکن است هیچ نتیجه مثبتی برای زنان نداشته باشد و کار بیهودهای به نظر برسد. از این رو زنان کمتر به سیستم قضایی مراجعه می کنند.
آمار زن کشی ارتباطی با آمار شاکیان همسرآزاری ندارد. ما آمار دقیقی از خشونت علیه زنان و زن کشی در سطح ملی در دست نداریم و آنچه در مورد زن کشی منتشر میشود گزارشهای رسانهای پراکندهای است که آن هم چندان دقیق نیست و تنها بخشی از واقعیت زن کشی را نشان میدهد.
در مورد قتل زنان، رسانهها در سالهای اخیر حساسیت و توجه بیشتری نشان میدهند و این موارد را گزارش می کنند. اما در گذشته این قتلها بیاهمیت بودند و اصطلاحاً ارزش خبری نداشتند. با این اوصاف ما نمیتوانیم مقایسهای بین گذشته و حال داشته باشیم و بگوییم که زن کشی روند افزایشی داشته یا کاهشی.
همچنین باید توجه داشت که قتل زنان اکثراً به دست نزدیکان مذکرشان و به دلایل فرهنگی مثل حفظ آبرو و ناموس صورت میگیرد، بنابراین کمتر ممکن است شاکی خصوصی داشته باشند و پیگیری کمتر است. بعضی از این قتل ها ممکن است به دلایل دیگر مثل خودکشی و حادثه گزارش ثبت شوند و پیگیری قضایی هم نشوند.
لایحه منع خشونت علیه زنان بیش از یک دهه است که بلاتکلیف مانده.
این در حالی است که مدیرعامل خانه امن غیردولتی آتنا سوم آبان ماه در نشست انجمن جامعهشناسان ایران، اعلام کرده بود که از ابتدای سال، حداقل ۶۳ زن بهدست اعضای نزدیک خانواده خود کشته شدند و فقط در شهریورماه ۱۴۰۴، در شادگان حداقل پنجزن کشته شدند.
این آمار در شرایطی بهدست آمده که در این کشور هیچ نهادی وجود ندارد که خود را ملزم به ارائه آماری دراینزمینه بداند و آماری شفاهی است؛ بنابراین باید حتماً به این اعداد ضریب بدهیم که بگوییم واقعی است.
آمار رسمی خشونت علیه زنان را وزارت بهداشت، سازمان بهزیستی کشور و معاونت امور زنان ریاست جمهوری میتوانند به دست آورند، ولی هیچکدام از آنها مبادرت به چنین کاری نمیکنند یا شاید نتایج را به طور عمومی منتشر نمیکنند!
برخورد این دستگاهها با مسئله خشونت علیه زنان، به رویکرد رسمی در قبال زنان مربوط میشود. واقعیت این است که در ایران نابرابری جنسیتی به رسمیت شناخته شده و حقوق و مسائل زنان از جمله خشونت نادیده گرفته میشود.
یک نگاه سنتی حاکم است که حمایت از حقوق زنان را به عنوان تهدیدی برای اقتدار مردانه و موجودیت خانواده شناسایی و از این رو به کلی رد میکند. برای همین هم هست که لایحه منع خشونت علیه زنان با گذشت بیش از یک دهه همچنان بلاتکلیف است.
✍️سیمین کاظمی
ادامه مطلب
@Citizens_Rights
@hooreechannel 🌹
😢2👍1
ایران در مرز پوچی؟ یا در حال بازتعریف؟
دکتر حاتم قادری میگوید: «ایران امروز کشوری بیآرمان و در مرز پوچی مطلق است» و برای این ادعا سه نشانه میآورد: احساس شکست، ناامیدی و باریبههرجهتبودن مردم.
ولی چنین تشخیصی، حتی با اذعان به بحرانهای واقعی، از چند جهت دچار لغزش مفهومی و روششناختی است.
نخست آنکه قادری از رفتارهای روزمره مردم—تلاش برای معاش، فردگرایی محافظهکارانه و الویتهای زیستی—نتیجهای کلان درباره «نیهیلیسم اجتماعی» میگیرد. این تعمیم در علوم اجتماعی معتبر نیست و نمونهای از تقلیلگرایی است.
دوم آنکه گذار از «زندگی برای آرمانهای بزرگ» به «زندگی برای بقا، کرامت و پیشرفت فردی» نشانه پوچی نیست؛ واکنش طبیعی جامعهای است که اعتمادش به نهادهای رسمی فرسوده شده، ولی معنا و اخلاق فردی را همچنان حفظ کرده است. مردم، با وجود ناخشنودی از ساختارهای تحمیلی، نمیتوانند و نمیخواهند زندگی را تعطیل کنند.
سوم آنکه شاخصهایی که قادری برمیشمارد، شاخص نیهیلیسم نیستند؛ بلکه نشانه یک «جامعه خسته و فرسوده»اند—و این تفاوتی تئوریک و مهم است.
چهارم آنکه جامعه ایران، در ظاهر افسرده، اما در پنهان و آشکار سخت مترصد فرصت تغییر است؛ فرصتطلبی تاریخی، بخشی از سازوکار بقای ایرانیان بوده است.
واقعیت این است: جامعه ایران بیآرمان نشده؛ آرمانهای کلان تحمیلی را کنار گذاشته و بهسوی آرمانهای خرد، فردی و واقعبینانه رفته است. چنین جامعهای در مرز پوچی نیست؛ در مرز بازتعریف خود است.
✍یدالله کریمی پور
@hooreechannel 🌹
دکتر حاتم قادری میگوید: «ایران امروز کشوری بیآرمان و در مرز پوچی مطلق است» و برای این ادعا سه نشانه میآورد: احساس شکست، ناامیدی و باریبههرجهتبودن مردم.
ولی چنین تشخیصی، حتی با اذعان به بحرانهای واقعی، از چند جهت دچار لغزش مفهومی و روششناختی است.
نخست آنکه قادری از رفتارهای روزمره مردم—تلاش برای معاش، فردگرایی محافظهکارانه و الویتهای زیستی—نتیجهای کلان درباره «نیهیلیسم اجتماعی» میگیرد. این تعمیم در علوم اجتماعی معتبر نیست و نمونهای از تقلیلگرایی است.
دوم آنکه گذار از «زندگی برای آرمانهای بزرگ» به «زندگی برای بقا، کرامت و پیشرفت فردی» نشانه پوچی نیست؛ واکنش طبیعی جامعهای است که اعتمادش به نهادهای رسمی فرسوده شده، ولی معنا و اخلاق فردی را همچنان حفظ کرده است. مردم، با وجود ناخشنودی از ساختارهای تحمیلی، نمیتوانند و نمیخواهند زندگی را تعطیل کنند.
سوم آنکه شاخصهایی که قادری برمیشمارد، شاخص نیهیلیسم نیستند؛ بلکه نشانه یک «جامعه خسته و فرسوده»اند—و این تفاوتی تئوریک و مهم است.
چهارم آنکه جامعه ایران، در ظاهر افسرده، اما در پنهان و آشکار سخت مترصد فرصت تغییر است؛ فرصتطلبی تاریخی، بخشی از سازوکار بقای ایرانیان بوده است.
واقعیت این است: جامعه ایران بیآرمان نشده؛ آرمانهای کلان تحمیلی را کنار گذاشته و بهسوی آرمانهای خرد، فردی و واقعبینانه رفته است. چنین جامعهای در مرز پوچی نیست؛ در مرز بازتعریف خود است.
✍یدالله کریمی پور
@hooreechannel 🌹
👍6❤3👎1
♻️یاد باد آن روزگاران
که راه آسمان بسته نبود
و ما نَفَس می کشیدیم.
با طلوع صبح صادق به صداقت و پاکی ایمان مردمان دیارمان و با صدای نماز پدر از خواب بیدار می شدیم
خورشید خانم از پشت کوه بلند شرق روستایمان آرام و آرام و سلانه سلانه بالا می آمد و با نور و روشنائی صاف و زلالش روزمان را شروع می کرد. قبل از بیدار شدن بسیاری از افراد ما آغل حیوانات را پر از کاه و یونجه یعنی میجه می کردیم و مادر نازنین و قهرمان روزگارمان بساط صبحانه را با نان داغ تنوری و شیر تازه و پنیر بیات و تخم مرغ تازه و کره مهیا می کرد. نمی دانم اینهمه کار را مادرم چگونه به تنهائی انجام می داد؟
سریع صبحانه می خوردیم و برنامه آن روز مدرسه را که از شب با کش لاستیکی بسته بودیم به تَرکِ دوچرخه تنها دارائی شخصی خود می بستیم و مسیر شش کیلومتری تا مدرسه را رکاب می زدیم. خدایا چه هوای پاک و زلالی از بینی به درون ریه های خود می فرستادیم تا به مدرسه برسیم وجودمان در طراوات و شادابی هوای دل انگیز غرق می شد.
خودکار بیک را پنج ریال می خریدیم آن هم نه با پول نقد بلکه با تخم مرغ، بلی در سایه فراست و کیاست و اقتصاددانی مادرم پول دفتر و کتاب و خودکار کلا با تخم مرغ ها تهیه می شد.
اصلا نتوانستم بدانم و الان هم نمی دانم مادرم با آنکه بی سواد بود و تنها چند سوره کوچک قرآن را از حفظ می خواند درس اقتصاد و معیشت را کجا خوانده بود؟!
ای کاش اقتصاد کشور را بدهند دست مادرانی از جنس مادران آن روزگاران و اگر این مسئولین نه شجاعت دل کندن از قدرت دارند و نه عرضه خدمت کاش مرحوم مادرم زنده بود و راهکاری به اینها برای سامان دادن وضعیت آشفته و پریشان و تیره و تار اقتصاد کشور می داد.
غرق درس بودیم و کمک به کارهای کشاورزی و دامداری پدر می کردیم.
نه آسمان بر ما بخیل بود و نه رقص و جنبش باد و ترانه های زیبای باران خودشان را از ما دریغ می کردند.نه هوا بر ما راه تنفس را می بست. نه نفس های ما به خِش خِش می افتاد.
نه اینترنت داشتیم و نه ماهواره و نه تلویزیون اصلا دنیا را فقط در چهار چوب داخِل آن کوههای بلند می دیدیم، نه از سوختن جنگل های هیرکانی که آن مسئول بی کفایت " علف زارش" خواند و نه از زبانه کشیدن آتش در دل جنگل های ارسباران آتش در دل هایمان زبانه می کشید.
نه گوشمان بدهکار حرف های مزخرف آن امام جمعه نادانی بود که گفت " دموکراسی غربی انسان را جای خدا می نشاند" و نه اصلا جائی بود که بشنویم امام جمعه دیگر بگوید " اگر قرار باشد برویم ایران را به آتش می کشیم"
نه روحانی با صفای ده که همه اسناد و قباله ها را می نوشت باغ ازگل کسی را بنام خود سند می زد.
کوه بود و دشت و صحرا و ما بودیم بوی یونجه های تازه که شب روی شان شبنم می نشست ذهن و ضمیرمان را به خالق مان گره می زد.
صدای دلنواز آب رودخانه که با چهچه بلبلان مست در می آمیخت موسیقی دائمی ما بود، نه کسی می توانست حراممان کند و نه کسی یارای منع کردمان داشت هر چند گاه گاهی قار قار کلاغان رشته افکارمان خراب می کرد.
آیا وقت آن نرسیده است که در خود بنگرند و ببینند چرا راه آسمان به رویشان بسته شد و کلیدش شکسته شد؟
چرا بادها از جنبش افتادند و وارونگی هوا تا عمق روستاها هم رفت؟
چرا سدها خالی شد؟
بلی باید بدانیم آدمی هر جا از راستی، از زمین، از کار، و از مهرِ مادرانه دور شود، آسمانش تیره و برکات از او گریزان میشود.
اگر هیچ سواد نداشته باشید حداقل گلستان سعدی علیه الرحمه را خوانده ائید که فرمود
"برگ درختان سبز، در نظر هوشیار
هر ورقش دفتریست، معرفت کردگار"
پس درس بگیرید و عبرت کنید.
"هان!
ای دلِ عبرتبین! از دیده عِبَر کن!
هان!
ایوانِ مدائن را آیینهٔ عبرت دان"
✍جواد لطف الله پور
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
که راه آسمان بسته نبود
و ما نَفَس می کشیدیم.
با طلوع صبح صادق به صداقت و پاکی ایمان مردمان دیارمان و با صدای نماز پدر از خواب بیدار می شدیم
خورشید خانم از پشت کوه بلند شرق روستایمان آرام و آرام و سلانه سلانه بالا می آمد و با نور و روشنائی صاف و زلالش روزمان را شروع می کرد. قبل از بیدار شدن بسیاری از افراد ما آغل حیوانات را پر از کاه و یونجه یعنی میجه می کردیم و مادر نازنین و قهرمان روزگارمان بساط صبحانه را با نان داغ تنوری و شیر تازه و پنیر بیات و تخم مرغ تازه و کره مهیا می کرد. نمی دانم اینهمه کار را مادرم چگونه به تنهائی انجام می داد؟
سریع صبحانه می خوردیم و برنامه آن روز مدرسه را که از شب با کش لاستیکی بسته بودیم به تَرکِ دوچرخه تنها دارائی شخصی خود می بستیم و مسیر شش کیلومتری تا مدرسه را رکاب می زدیم. خدایا چه هوای پاک و زلالی از بینی به درون ریه های خود می فرستادیم تا به مدرسه برسیم وجودمان در طراوات و شادابی هوای دل انگیز غرق می شد.
خودکار بیک را پنج ریال می خریدیم آن هم نه با پول نقد بلکه با تخم مرغ، بلی در سایه فراست و کیاست و اقتصاددانی مادرم پول دفتر و کتاب و خودکار کلا با تخم مرغ ها تهیه می شد.
اصلا نتوانستم بدانم و الان هم نمی دانم مادرم با آنکه بی سواد بود و تنها چند سوره کوچک قرآن را از حفظ می خواند درس اقتصاد و معیشت را کجا خوانده بود؟!
ای کاش اقتصاد کشور را بدهند دست مادرانی از جنس مادران آن روزگاران و اگر این مسئولین نه شجاعت دل کندن از قدرت دارند و نه عرضه خدمت کاش مرحوم مادرم زنده بود و راهکاری به اینها برای سامان دادن وضعیت آشفته و پریشان و تیره و تار اقتصاد کشور می داد.
غرق درس بودیم و کمک به کارهای کشاورزی و دامداری پدر می کردیم.
نه آسمان بر ما بخیل بود و نه رقص و جنبش باد و ترانه های زیبای باران خودشان را از ما دریغ می کردند.نه هوا بر ما راه تنفس را می بست. نه نفس های ما به خِش خِش می افتاد.
نه اینترنت داشتیم و نه ماهواره و نه تلویزیون اصلا دنیا را فقط در چهار چوب داخِل آن کوههای بلند می دیدیم، نه از سوختن جنگل های هیرکانی که آن مسئول بی کفایت " علف زارش" خواند و نه از زبانه کشیدن آتش در دل جنگل های ارسباران آتش در دل هایمان زبانه می کشید.
نه گوشمان بدهکار حرف های مزخرف آن امام جمعه نادانی بود که گفت " دموکراسی غربی انسان را جای خدا می نشاند" و نه اصلا جائی بود که بشنویم امام جمعه دیگر بگوید " اگر قرار باشد برویم ایران را به آتش می کشیم"
نه روحانی با صفای ده که همه اسناد و قباله ها را می نوشت باغ ازگل کسی را بنام خود سند می زد.
کوه بود و دشت و صحرا و ما بودیم بوی یونجه های تازه که شب روی شان شبنم می نشست ذهن و ضمیرمان را به خالق مان گره می زد.
صدای دلنواز آب رودخانه که با چهچه بلبلان مست در می آمیخت موسیقی دائمی ما بود، نه کسی می توانست حراممان کند و نه کسی یارای منع کردمان داشت هر چند گاه گاهی قار قار کلاغان رشته افکارمان خراب می کرد.
آیا وقت آن نرسیده است که در خود بنگرند و ببینند چرا راه آسمان به رویشان بسته شد و کلیدش شکسته شد؟
چرا بادها از جنبش افتادند و وارونگی هوا تا عمق روستاها هم رفت؟
چرا سدها خالی شد؟
بلی باید بدانیم آدمی هر جا از راستی، از زمین، از کار، و از مهرِ مادرانه دور شود، آسمانش تیره و برکات از او گریزان میشود.
اگر هیچ سواد نداشته باشید حداقل گلستان سعدی علیه الرحمه را خوانده ائید که فرمود
"برگ درختان سبز، در نظر هوشیار
هر ورقش دفتریست، معرفت کردگار"
پس درس بگیرید و عبرت کنید.
"هان!
ای دلِ عبرتبین! از دیده عِبَر کن!
هان!
ایوانِ مدائن را آیینهٔ عبرت دان"
✍جواد لطف الله پور
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
❤3👍3
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
عشق، جنگ یا صلح؟
برآیند مناسبات زنان و مردان در جامعه ما به کدام سو است؟
در فرهنگ ایرانی، در کنار کوهی از غزلیات عاشقانه، و سنایشها در مقام معشوق، البته کوههایی بلند از ضرب المثلها و اشعار زن نکوهانه نیز داریم.
به زبان سادهتر در آستانه حجلههایی که شب شان کم از صبح پادشاهی نیست، گویا در تاریخ اجتماعی ما ایرانیان گربههایی نیز کشته میشوند!
در هزار و یک شبها هم، شهریاران بسیاری قرار است عشق درمانی شوند و از جنگ با زن ها دست بردارید!
جالبتر اینکه در هزار و یک روز، دختر پادشاه کشمیر باید قصه درمانی شود و نفرتش از هرچه (نا) مرد است کناری بنهد تا بتواند عروس گردد!
از مناسبات زنان و مردان در جامعه ما، در خانه، در مدرسه، در کتب قانون، در مترو، در رسانه و ... بیشتر نغمه عشق و هم دلی بلند است یا خستگی و دلزدگی و ... یا صلح؟
♨️اگر دوست داشتنی نیستی، دست کم قابل تحمل باش!
✅در این قسمت، دکتر محسن بدره در گفتگو با جناب یاسر عرب در پی آنست که منظری تازه به تحلیل روابط دو جنس بگشاید!
@kherad_jensi
@hooreechannel 🌹
برآیند مناسبات زنان و مردان در جامعه ما به کدام سو است؟
در فرهنگ ایرانی، در کنار کوهی از غزلیات عاشقانه، و سنایشها در مقام معشوق، البته کوههایی بلند از ضرب المثلها و اشعار زن نکوهانه نیز داریم.
به زبان سادهتر در آستانه حجلههایی که شب شان کم از صبح پادشاهی نیست، گویا در تاریخ اجتماعی ما ایرانیان گربههایی نیز کشته میشوند!
در هزار و یک شبها هم، شهریاران بسیاری قرار است عشق درمانی شوند و از جنگ با زن ها دست بردارید!
جالبتر اینکه در هزار و یک روز، دختر پادشاه کشمیر باید قصه درمانی شود و نفرتش از هرچه (نا) مرد است کناری بنهد تا بتواند عروس گردد!
از مناسبات زنان و مردان در جامعه ما، در خانه، در مدرسه، در کتب قانون، در مترو، در رسانه و ... بیشتر نغمه عشق و هم دلی بلند است یا خستگی و دلزدگی و ... یا صلح؟
♨️اگر دوست داشتنی نیستی، دست کم قابل تحمل باش!
✅در این قسمت، دکتر محسن بدره در گفتگو با جناب یاسر عرب در پی آنست که منظری تازه به تحلیل روابط دو جنس بگشاید!
@kherad_jensi
@hooreechannel 🌹
👍1👏1
🔴. ورود بیسروصدای الکل به مدارس ایران
در چند سال اخیر، صدای یک زنگ خطر جدی از پشت درهای مدارس بلند شده است؛ زنگ خطری که اینبار نه درباره افت تحصیلی یا خشونت دانشآموزی، بلکه درباره پدیدهای بسیار عمیقتر و هولناکتر است: ورود بیسروصدای الکل به دنیای کودکان و نوجوانان.
آنچه روزگاری فقط در پچپچهای پنهانی زنگ تفریح شنیده میشد، امروز به روایتهای بیپردهای تبدیل شده که در دبستانها و دبیرستانها عادیسازی شدهاند.
از «چالش مزهکردن» تا مصرف در مهمانیهای خانوادگی، نوجوانان با خونسردی و حتی هیجان درباره تجربه الکل صحبت میکنند؛ گویی نه با یک رفتار پرریسک، بلکه با یک سرگرمی معمولی روبهرو هستند.
افزایش تکاندهنده مراجعه دانشآموزان به بیمارستان لقمان پرده از بحرانی بزرگ برداشته است.
جامعهشناسان این موج مصرف الکل را نه یک اتفاق پراکنده، بلکه نشانهای آشکار از فروپاشی سپرهای حفاظتی جامعه میدانند.
🔸برای نوجوان امروز، الکل فقط یک نوشیدنی نیست؛ نماد عبور از خطقرمزها، یک اعتراض خاموش به فشار کنکور، محدودیتهای محیطی، کمبود شادی و بیاعتمادی به نهادهای رسمی است./هفت صبح
@hooreechannel 🌹
در چند سال اخیر، صدای یک زنگ خطر جدی از پشت درهای مدارس بلند شده است؛ زنگ خطری که اینبار نه درباره افت تحصیلی یا خشونت دانشآموزی، بلکه درباره پدیدهای بسیار عمیقتر و هولناکتر است: ورود بیسروصدای الکل به دنیای کودکان و نوجوانان.
آنچه روزگاری فقط در پچپچهای پنهانی زنگ تفریح شنیده میشد، امروز به روایتهای بیپردهای تبدیل شده که در دبستانها و دبیرستانها عادیسازی شدهاند.
از «چالش مزهکردن» تا مصرف در مهمانیهای خانوادگی، نوجوانان با خونسردی و حتی هیجان درباره تجربه الکل صحبت میکنند؛ گویی نه با یک رفتار پرریسک، بلکه با یک سرگرمی معمولی روبهرو هستند.
افزایش تکاندهنده مراجعه دانشآموزان به بیمارستان لقمان پرده از بحرانی بزرگ برداشته است.
جامعهشناسان این موج مصرف الکل را نه یک اتفاق پراکنده، بلکه نشانهای آشکار از فروپاشی سپرهای حفاظتی جامعه میدانند.
🔸برای نوجوان امروز، الکل فقط یک نوشیدنی نیست؛ نماد عبور از خطقرمزها، یک اعتراض خاموش به فشار کنکور، محدودیتهای محیطی، کمبود شادی و بیاعتمادی به نهادهای رسمی است./هفت صبح
@hooreechannel 🌹
😢7
آلودگی هوا: قتلعام خاموشی که حکومت آن را امضا میکند
ایران، سرزمین کهن، این روزها در دود غلیظی غرق شده که نه فقط آسمان را کور کرده، بلکه ریههای میلیونها انسان را میسوزاند. همین امروز، شاخص کیفیت هوای تهران از ۳۰۰ گذشته، اصفهان ۲۸۰، اهواز ۴۵۰، اراک و کرج بالای ۲۵۰. این اعداد دیگر فقط «شاخص» نیستند؛ حکم اعدام تدریجیاند. طبق گزارش سال ۱۴۰۳ سازمان بهداشت جهانی، آلودگی هوا سالانه بیش از ۶۰ هزار ایرانی را مستقیماً میکُشد. شصت هزار! یعنی هر سال، معادل جمعیت یک شهر متوسط ایران، زیر خروسخوان بنزین سوپرِ پالایشگاههای فرسوده و مازوتسوزی نیروگاهها جان میدهند و کسی حتی یک دقیقه سکوت ملی اعلام نمیکند.
شصت هزار مرگ در سال یعنی روزانه ۱۶۴ نفر. یعنی همین حالا که شما این متن را میخوانید، چند کودک در بیمارستانهای تهران با ماسک اکسیژن در حال خفه شدناند. یعنی مادرانی که سالهاست بوی دود جای بوی نان صبح را گرفته، دیگر نمیتوانند برای فرزندشان نفس بکشند. این مرگها را نه موشک دشمن، نه زلزله، نه سیل میکشد؛ این مرگها را تصمیمات غلط، بیکفایتی مطلق و فساد سیستماتیک مدیریت کلان کشور میکشد.
بیایید عددهای تلختر را هم بگوییم: وزارت بهداشت در سال ۱۴۰۱ اعتراف کرد که فقط در تهران، آلودگی هوا سالانه بیش از ۴۸۰۰ نفر را میکشد. یعنی در هشت سال گذشته، فقط در پایتخت، بیش از ۴۰ هزار نفر قربانی سیاست «نمیصرفد فیلتر نصب کنیم»، «نمیصرفد خودروسازی را تعطیل کنیم»، «نمیصرفد مازوت را کنار بگذاریم» شدهاند. این ۴۰ هزار نفر، نه شهید راه آزادیاند، نه کشتههای جنگ تحمیلی؛ قربانی بیوطنی مسئولینیاند که ماشین خارجی آخرین مدل سوار میشوند، در ویلاهای لواسان نفس میکشند و برای مردم نسخه «در خانه بمانید» میپیچند.
یادتان هست زمستان ۹۶؟ وقتی تهران ۲۷ روز پیدرپی تعطیل شد و باز هم کسی استعفا نداد؟ یادتان هست که همان سال، رئیسجمهور سابق گفت «آلودگی هوا سیاسی است»؟ سیاسی؟! مرگ کودک ۹ سالهای که به خاطر حمله آسم در آمبولانس جان داد سیاسی است؟ سرطان ریهای که در ۱۰ سال گذشته در ایران ۱۱۵ درصد رشد کرده سیاسی است؟ (آمار مرکز تحقیقات سرطان دانشگاه علوم پزشکی تهران، ۱۴۰۳)
و حالا، در آبان ۱۴۰۴، دوباره همان داستان تکراری: مدارس تعطیل، دانشگاهها غیرحضوری، بیماران قلبی بمیرند، سالمندان در خانه حبس شوند، زنان باردار جنینشان آسیب ببیند و هیچ کس، هیچ کس، پاسخگو نباشد. نه وزیر نفت استعفا میدهد که چرا پالایشگاهها هنوز استاندارد یورو۵ ندارند، نه وزیر صمت که چرا ۳۰ سال است خودروسازان آشغال تولید میکنند، نه رئیس سازمان محیط زیست که فقط بلد است بگوید «مازوت نمیسوزانیم» و بعد دوربینهای مخفی نشان دهند نیروگاهها شبها دود سیاه میپاشند توی صورت مردم.
این دیگر آلودگی هوا نیست؛ این نسلکشی سازمانیافته است. این قتلعام با امضای کسانی است که بودجههای نجومی را صرف تبلیغات و پروژههای نمایشی میکنند اما برای یک فیلتر دوده روی اتوبوسهای شرکت واحد پول ندارند. این کشتار عمدی مردمی است که مالیات میدهند تا مسئولین در کاخهایشان اکسیژن خالص تنفس کنند.
تا کی باید کودکمان را با سرفههای خونی از خواب بیدار کنیم؟ تا کی باید به مادرمان بگوییم «امروز بیرون نرو، میمیری»؟ تا کی باید در شهری زندگی کنیم که نفس کشیدن در آن مساوی است با خودکشی تدریجی؟
این متن را نه برای تغییر مسئولین مینویسم؛ آنها گوششان کر و دل شان کور است. برای شما مینویسم، برای آن مادری که فرزندش را در آغوش گرفته و اشک میریزد، برای آن پیرمردی که با ویلچر در پارک خالی نشسته و به آسمان خاکستری نگاه میکند. ما دیگر نمیتوانیم ساکت بمانیم. این دود فقط ریه را نمیسوزاند؛ وجدان یک ملت را هم دارد خاکستر میکند.
اگر امروز فریاد نزنیم، فردا دیگر کسی نمانده که فریاد بزند.
✍ قربان عباسی
@hooreechannel 🌹
ایران، سرزمین کهن، این روزها در دود غلیظی غرق شده که نه فقط آسمان را کور کرده، بلکه ریههای میلیونها انسان را میسوزاند. همین امروز، شاخص کیفیت هوای تهران از ۳۰۰ گذشته، اصفهان ۲۸۰، اهواز ۴۵۰، اراک و کرج بالای ۲۵۰. این اعداد دیگر فقط «شاخص» نیستند؛ حکم اعدام تدریجیاند. طبق گزارش سال ۱۴۰۳ سازمان بهداشت جهانی، آلودگی هوا سالانه بیش از ۶۰ هزار ایرانی را مستقیماً میکُشد. شصت هزار! یعنی هر سال، معادل جمعیت یک شهر متوسط ایران، زیر خروسخوان بنزین سوپرِ پالایشگاههای فرسوده و مازوتسوزی نیروگاهها جان میدهند و کسی حتی یک دقیقه سکوت ملی اعلام نمیکند.
شصت هزار مرگ در سال یعنی روزانه ۱۶۴ نفر. یعنی همین حالا که شما این متن را میخوانید، چند کودک در بیمارستانهای تهران با ماسک اکسیژن در حال خفه شدناند. یعنی مادرانی که سالهاست بوی دود جای بوی نان صبح را گرفته، دیگر نمیتوانند برای فرزندشان نفس بکشند. این مرگها را نه موشک دشمن، نه زلزله، نه سیل میکشد؛ این مرگها را تصمیمات غلط، بیکفایتی مطلق و فساد سیستماتیک مدیریت کلان کشور میکشد.
بیایید عددهای تلختر را هم بگوییم: وزارت بهداشت در سال ۱۴۰۱ اعتراف کرد که فقط در تهران، آلودگی هوا سالانه بیش از ۴۸۰۰ نفر را میکشد. یعنی در هشت سال گذشته، فقط در پایتخت، بیش از ۴۰ هزار نفر قربانی سیاست «نمیصرفد فیلتر نصب کنیم»، «نمیصرفد خودروسازی را تعطیل کنیم»، «نمیصرفد مازوت را کنار بگذاریم» شدهاند. این ۴۰ هزار نفر، نه شهید راه آزادیاند، نه کشتههای جنگ تحمیلی؛ قربانی بیوطنی مسئولینیاند که ماشین خارجی آخرین مدل سوار میشوند، در ویلاهای لواسان نفس میکشند و برای مردم نسخه «در خانه بمانید» میپیچند.
یادتان هست زمستان ۹۶؟ وقتی تهران ۲۷ روز پیدرپی تعطیل شد و باز هم کسی استعفا نداد؟ یادتان هست که همان سال، رئیسجمهور سابق گفت «آلودگی هوا سیاسی است»؟ سیاسی؟! مرگ کودک ۹ سالهای که به خاطر حمله آسم در آمبولانس جان داد سیاسی است؟ سرطان ریهای که در ۱۰ سال گذشته در ایران ۱۱۵ درصد رشد کرده سیاسی است؟ (آمار مرکز تحقیقات سرطان دانشگاه علوم پزشکی تهران، ۱۴۰۳)
و حالا، در آبان ۱۴۰۴، دوباره همان داستان تکراری: مدارس تعطیل، دانشگاهها غیرحضوری، بیماران قلبی بمیرند، سالمندان در خانه حبس شوند، زنان باردار جنینشان آسیب ببیند و هیچ کس، هیچ کس، پاسخگو نباشد. نه وزیر نفت استعفا میدهد که چرا پالایشگاهها هنوز استاندارد یورو۵ ندارند، نه وزیر صمت که چرا ۳۰ سال است خودروسازان آشغال تولید میکنند، نه رئیس سازمان محیط زیست که فقط بلد است بگوید «مازوت نمیسوزانیم» و بعد دوربینهای مخفی نشان دهند نیروگاهها شبها دود سیاه میپاشند توی صورت مردم.
این دیگر آلودگی هوا نیست؛ این نسلکشی سازمانیافته است. این قتلعام با امضای کسانی است که بودجههای نجومی را صرف تبلیغات و پروژههای نمایشی میکنند اما برای یک فیلتر دوده روی اتوبوسهای شرکت واحد پول ندارند. این کشتار عمدی مردمی است که مالیات میدهند تا مسئولین در کاخهایشان اکسیژن خالص تنفس کنند.
تا کی باید کودکمان را با سرفههای خونی از خواب بیدار کنیم؟ تا کی باید به مادرمان بگوییم «امروز بیرون نرو، میمیری»؟ تا کی باید در شهری زندگی کنیم که نفس کشیدن در آن مساوی است با خودکشی تدریجی؟
این متن را نه برای تغییر مسئولین مینویسم؛ آنها گوششان کر و دل شان کور است. برای شما مینویسم، برای آن مادری که فرزندش را در آغوش گرفته و اشک میریزد، برای آن پیرمردی که با ویلچر در پارک خالی نشسته و به آسمان خاکستری نگاه میکند. ما دیگر نمیتوانیم ساکت بمانیم. این دود فقط ریه را نمیسوزاند؛ وجدان یک ملت را هم دارد خاکستر میکند.
اگر امروز فریاد نزنیم، فردا دیگر کسی نمانده که فریاد بزند.
✍ قربان عباسی
@hooreechannel 🌹
👍9❤2
مردان نگهدارنده زندگی!
🔸اگر سری به کتابفروشیها بزنید یا صفحات و کانالهای مختلف در فضای مجازی را ببینید یا حتی به سخنرانیهای مذهبی گوش دهید، متوجه میشوید (شدهاید) که برای حفظ و بالندگی خانواده، تمرکز تمام محتواها بر آموزش زنان است. بهطوریکه دانشگاهها، پژوهشکدهها و حتی معاونت ریاست جمهوری نامشان "زنان و خانواده" است و سخنی از مردان نیست.
🔸برخی از زاویه دینی، برخی روانشناسی و حتی برخی آموزشهای زرد، دائم به زنان میگویند تو باید اینگونه باشی تا شوهرت جذب تو بماند و کانون زندگیتان گرم باشد، تو باید در خانه شوهرت را سیر کنی تا چشمش در کوچه و خیابان هرز نرود، تو باید اینگونه از همسرت پذیرایی کنی، آنگونه به همسرت محبت کنی تا شوهرت و زندگیت باقی بماند. حتی به زنان آموزش داده میشود که حقوق شما چیست و چگونه آن را مطالبه کنید. (منکر این آموزشها نبستم، کمی صبور باشید و تا انتهای فرسته را مطالعه کنید)
🔸اما تحقیقات گسترده دکتر جان گاتمن و همسرش دکتر شوارتز گاتمن در لابراتور عشق بر روی زوجهای بسیار زیادی نشان داده، برخلاف تصور رایج این رفتار مردهاست که در کامیابی یا ناکامی روابط میان زوجین خیلی تاثیر دارد.
گاتمن معتقد است تمرکز جامعه بر آموزش زنان و نوشتن کنابهای بیشمار برای آنان بهجهت حفظ روابط و نادیده گرفتن و بیتوجهی به آموزش مردان، مانند انجام عمل قلب باز بر روی بیمار اشتباهی است؛ بههمین اندازه خطرناک و غیرمفید.
🔸بنابراین او و همسرش یافتههای پژوهشی خود را خطاب به مردان در کتابی با عنوان "راهنمای مردان برای شناخت زنان" بهچاپ رساندهاند تا به بهبود و ارتقا کیفی روابط زوجین کمک کنند.
🔸بهعنوان یکپژوهشگر در حوزه مطالعات اسلامی زنان که متمرکز بر قرآن تحقیق میکنم، سالها این نکته در گوشه ذهنم است که اغلب خطابهای قرآن درباره مسائل خانوادگی متوجه مردان است، نه زنان. گویا قرآن در حال آموزش دادن مردان است که چگونه زندگی مشترک با همسرشان را سامان دهند. در تعدادی محدودی از آیات خطابها یا مشترک به زن و مرد است یا فقط خطاب به زنان است.
🔹 در آیه ۱۹ سوره نسا از مردان خواسته شده با زنی که خوشایندشان نیست، بهخاطر اموالش ازدواج نکنند که در اینصورت ارثبری از زن برایشان حلال نیست همچنین زنان را برای بخشیدن مهریه تحت فشار قرار ندهند و ایشان را آزار ندهند و با زنان بهطور شایسته و پسندیده رفتار کنند.
🔹در آبه ۲۰ همین سوره تأکید میکند اگر خواستید همسرتان را طلاق دهید یا تجدید فراش کنید، مبادا مهریه همسر قبلی را هر چند که خیلی زیاد باشد، از وی پس بگیرید و در آیه بعد چنین مردانی سرزنش میشوند که چگونه مهریه زنان را از وی میگيرند درحالی که از یکدیگر کام گرفتهاند.
🔹در آیه ۲۵ نسا تأکید میکند که اگر مردی تنگدست و فقیر است و توانایی برآورده کردن حقوق مالی همسر را ندارد، یا با کنیز ازدواج کند یا صبر کند تا وضع مالیش روبهراه شود که دومی را بهتر دانسته است.
🔸در آیات مختلفی پرداخت حقوق زن و برخورد حسنه با وی برعهده مرد است و عواقب کوتاهی از آنها نیز متوجه او میباشد.
🔸حتی برای طلاق هم آدابی بیان کرده منجمله آزارندادن زن، جدا شدن بهنیکویی، نگهداشتن زن مطلقه در خانه تا پایان دوران عده و تامین نفقه زن مطلقه در ایام شیردهی فرزند (اینجا را ببینید)
🔹وقتی به مسائل جنسی میرسد میگوید هر دو شما لباس یکدیگر هستید و باید نیاز یکدیگر را رفع کنید (بقره/۱۸۷)، در مورد فرزند میگوید مادر و پدر نباید اذیت شوند و برای از شیر گرفتن فرزند پیش از دوسالگی با هم مشورت کنند(بقره/۲۳۳).
🔸مجموع این آیات نشان میدهد که "الرجال قوامون علی النساء" (نسا/۳۴) یعنی مرد مسئول تمام امور زنان است و میبایست نسبت به آن پاسخگو باشد و این به جهت حفظ کرامت زن است.
🔸#کرامت_زن زمانی تأمین میشود که بهفرموده قرآن با وی پسندیده رفتار شود (عاشِرُوهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ؛نسا/۱۹) و حقوقش بدون تحقیر و آزار و اذیت پرداخت شود (نسا/۲۰-۲۱).
🔸بهقول گاتمن بهجای جراحی قلب بیمار اشتباه که همان تمرکز بر زنان جامعه است؛ باید مردان را موردتوجه قرار داد و آنان را در شناخت بهتر زنان، یاری رساند و به ایشان آموخت که چگونه رفتار کریمانهای با زنان داشته باشند و حقوقشان را پایمال نکنند.
امام علی علیه السلام فرمود:
إنهنّ امانة الله عندکم فلا تضارّوهنّ و لا تعضلوهنّ
زنان امانتهاى خدا هستند، آزارشان نرسانید و بر آنها سخت نگیرید.
نهج البلاغه/خطبه۱۹۳
✍ نفیسه مرادی جمعه ۱۴۰۴/۹/۷
@ensanemoannas
@hooreechannel 🌹
🔸اگر سری به کتابفروشیها بزنید یا صفحات و کانالهای مختلف در فضای مجازی را ببینید یا حتی به سخنرانیهای مذهبی گوش دهید، متوجه میشوید (شدهاید) که برای حفظ و بالندگی خانواده، تمرکز تمام محتواها بر آموزش زنان است. بهطوریکه دانشگاهها، پژوهشکدهها و حتی معاونت ریاست جمهوری نامشان "زنان و خانواده" است و سخنی از مردان نیست.
🔸برخی از زاویه دینی، برخی روانشناسی و حتی برخی آموزشهای زرد، دائم به زنان میگویند تو باید اینگونه باشی تا شوهرت جذب تو بماند و کانون زندگیتان گرم باشد، تو باید در خانه شوهرت را سیر کنی تا چشمش در کوچه و خیابان هرز نرود، تو باید اینگونه از همسرت پذیرایی کنی، آنگونه به همسرت محبت کنی تا شوهرت و زندگیت باقی بماند. حتی به زنان آموزش داده میشود که حقوق شما چیست و چگونه آن را مطالبه کنید. (منکر این آموزشها نبستم، کمی صبور باشید و تا انتهای فرسته را مطالعه کنید)
🔸اما تحقیقات گسترده دکتر جان گاتمن و همسرش دکتر شوارتز گاتمن در لابراتور عشق بر روی زوجهای بسیار زیادی نشان داده، برخلاف تصور رایج این رفتار مردهاست که در کامیابی یا ناکامی روابط میان زوجین خیلی تاثیر دارد.
گاتمن معتقد است تمرکز جامعه بر آموزش زنان و نوشتن کنابهای بیشمار برای آنان بهجهت حفظ روابط و نادیده گرفتن و بیتوجهی به آموزش مردان، مانند انجام عمل قلب باز بر روی بیمار اشتباهی است؛ بههمین اندازه خطرناک و غیرمفید.
🔸بنابراین او و همسرش یافتههای پژوهشی خود را خطاب به مردان در کتابی با عنوان "راهنمای مردان برای شناخت زنان" بهچاپ رساندهاند تا به بهبود و ارتقا کیفی روابط زوجین کمک کنند.
🔸بهعنوان یکپژوهشگر در حوزه مطالعات اسلامی زنان که متمرکز بر قرآن تحقیق میکنم، سالها این نکته در گوشه ذهنم است که اغلب خطابهای قرآن درباره مسائل خانوادگی متوجه مردان است، نه زنان. گویا قرآن در حال آموزش دادن مردان است که چگونه زندگی مشترک با همسرشان را سامان دهند. در تعدادی محدودی از آیات خطابها یا مشترک به زن و مرد است یا فقط خطاب به زنان است.
🔹 در آیه ۱۹ سوره نسا از مردان خواسته شده با زنی که خوشایندشان نیست، بهخاطر اموالش ازدواج نکنند که در اینصورت ارثبری از زن برایشان حلال نیست همچنین زنان را برای بخشیدن مهریه تحت فشار قرار ندهند و ایشان را آزار ندهند و با زنان بهطور شایسته و پسندیده رفتار کنند.
🔹در آبه ۲۰ همین سوره تأکید میکند اگر خواستید همسرتان را طلاق دهید یا تجدید فراش کنید، مبادا مهریه همسر قبلی را هر چند که خیلی زیاد باشد، از وی پس بگیرید و در آیه بعد چنین مردانی سرزنش میشوند که چگونه مهریه زنان را از وی میگيرند درحالی که از یکدیگر کام گرفتهاند.
🔹در آیه ۲۵ نسا تأکید میکند که اگر مردی تنگدست و فقیر است و توانایی برآورده کردن حقوق مالی همسر را ندارد، یا با کنیز ازدواج کند یا صبر کند تا وضع مالیش روبهراه شود که دومی را بهتر دانسته است.
🔸در آیات مختلفی پرداخت حقوق زن و برخورد حسنه با وی برعهده مرد است و عواقب کوتاهی از آنها نیز متوجه او میباشد.
🔸حتی برای طلاق هم آدابی بیان کرده منجمله آزارندادن زن، جدا شدن بهنیکویی، نگهداشتن زن مطلقه در خانه تا پایان دوران عده و تامین نفقه زن مطلقه در ایام شیردهی فرزند (اینجا را ببینید)
🔹وقتی به مسائل جنسی میرسد میگوید هر دو شما لباس یکدیگر هستید و باید نیاز یکدیگر را رفع کنید (بقره/۱۸۷)، در مورد فرزند میگوید مادر و پدر نباید اذیت شوند و برای از شیر گرفتن فرزند پیش از دوسالگی با هم مشورت کنند(بقره/۲۳۳).
🔸مجموع این آیات نشان میدهد که "الرجال قوامون علی النساء" (نسا/۳۴) یعنی مرد مسئول تمام امور زنان است و میبایست نسبت به آن پاسخگو باشد و این به جهت حفظ کرامت زن است.
🔸#کرامت_زن زمانی تأمین میشود که بهفرموده قرآن با وی پسندیده رفتار شود (عاشِرُوهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ؛نسا/۱۹) و حقوقش بدون تحقیر و آزار و اذیت پرداخت شود (نسا/۲۰-۲۱).
🔸بهقول گاتمن بهجای جراحی قلب بیمار اشتباه که همان تمرکز بر زنان جامعه است؛ باید مردان را موردتوجه قرار داد و آنان را در شناخت بهتر زنان، یاری رساند و به ایشان آموخت که چگونه رفتار کریمانهای با زنان داشته باشند و حقوقشان را پایمال نکنند.
امام علی علیه السلام فرمود:
إنهنّ امانة الله عندکم فلا تضارّوهنّ و لا تعضلوهنّ
زنان امانتهاى خدا هستند، آزارشان نرسانید و بر آنها سخت نگیرید.
نهج البلاغه/خطبه۱۹۳
✍ نفیسه مرادی جمعه ۱۴۰۴/۹/۷
@ensanemoannas
@hooreechannel 🌹
❤4👎2👍1
آقایان ویژه خوار! شجاعت اعتراف به خطا را از زنان بیاموزید!
پاسخ من به پرسشها در مورد «سیمکارت سفید»
✍سمیه باغی
من به طور نابرابر از امکان و امتیازی بهرهمند شدهام که دیگران از آن محروماند.
من این موضوع را امکان و ابزارِ کارِ خبرنگار میدانستم اما اکنون میدانم این ماجرا فقط یک امکان و ابزار نیست، بلکه یک مسئله اخلاقی است.
۱) چرا من؟
این دسترسی نه ناشی از رابطه سیاسی و نه بر اساس درخواست من، اما با تایید و اختیار خودم پذیرفته شد. چون تصور میکردم یک خبرنگار باید این ابزار را داشته باشد اما واقعیت این است که در سیستم غیرشفاف ایران، هر دسترسی ویژه پرسشبرانگیز میشود و این پرسشها مشروع هستند.
۲) آیا این یک امتیاز است؟
بله. به طور حتم یک امتیاز و رانت است. بهرهمندی از اینترنت آزاد در کشور سانسورزده ما نوعی مزیت موقعیتی است و نیت من این موضوع را تغییر نمیدهد.
۳) آیا این موضوع با باورهای من درباره آزادی اطلاعات سازگار است؟
صادقانه بگویم: خیر.
من سالها با سانسور و بیعدالتی و ناحقی مخالف بودهام و اکنون در موقعیتی قرار گرفتهام که محصول همان ساختار است. این تناقض چیزی نیست که بتوان نادیده گرفته شود.
۴) مسئولیت من چیست؟
مسئولیت من دفاع از این امتیاز نیست، بلکه تبدیل آن به موضوعی عمومی و قابل نقد است. پنهانکردن این دسترسی، بازتولید نابرابری است. به همین دلیل، شنبه درخواست بازگشت سیمکارتم به وضعیت عادی را ثبت خواهم کرد تا موقعیتی که برای من ایجاد شده، پایان یابد.
این مسئله باید از یک تجربه شخصی به یک مطالبه عمومی تبدیل شود، زیرا دسترسی آزاد به اینترنت باید حق باشد؛ نه امتیاز.
۵) آیا هنوز میتوانم خود را در کنار مردم بدانم؟
تا وقتی این شکاف وجود دارد، نه؛ اما اگر آن را به رسمیت بشناسم و علیه ساختاری که آن را تولید کرده موضع بگیرم، آری.
من نه خالق این نابرابری هستم و نه مدافع آن، اما اکنون مسئول مواجهه با پیامدهایش هستم.
من این موضوع را نه یک امکان فردی، بلکه یک مسئله ساختاری میدانم که باید نقد و اصلاح شود.
حق دسترسی به اینترنت باید همگانی شود؛ نه پاداش، نه ابزار کنترل، نه امتیاز گروهی.
٭ روزنامهنگار، از صفحه ایکس نویسنده
@hooreechannel 🌹
پاسخ من به پرسشها در مورد «سیمکارت سفید»
✍سمیه باغی
من به طور نابرابر از امکان و امتیازی بهرهمند شدهام که دیگران از آن محروماند.
من این موضوع را امکان و ابزارِ کارِ خبرنگار میدانستم اما اکنون میدانم این ماجرا فقط یک امکان و ابزار نیست، بلکه یک مسئله اخلاقی است.
۱) چرا من؟
این دسترسی نه ناشی از رابطه سیاسی و نه بر اساس درخواست من، اما با تایید و اختیار خودم پذیرفته شد. چون تصور میکردم یک خبرنگار باید این ابزار را داشته باشد اما واقعیت این است که در سیستم غیرشفاف ایران، هر دسترسی ویژه پرسشبرانگیز میشود و این پرسشها مشروع هستند.
۲) آیا این یک امتیاز است؟
بله. به طور حتم یک امتیاز و رانت است. بهرهمندی از اینترنت آزاد در کشور سانسورزده ما نوعی مزیت موقعیتی است و نیت من این موضوع را تغییر نمیدهد.
۳) آیا این موضوع با باورهای من درباره آزادی اطلاعات سازگار است؟
صادقانه بگویم: خیر.
من سالها با سانسور و بیعدالتی و ناحقی مخالف بودهام و اکنون در موقعیتی قرار گرفتهام که محصول همان ساختار است. این تناقض چیزی نیست که بتوان نادیده گرفته شود.
۴) مسئولیت من چیست؟
مسئولیت من دفاع از این امتیاز نیست، بلکه تبدیل آن به موضوعی عمومی و قابل نقد است. پنهانکردن این دسترسی، بازتولید نابرابری است. به همین دلیل، شنبه درخواست بازگشت سیمکارتم به وضعیت عادی را ثبت خواهم کرد تا موقعیتی که برای من ایجاد شده، پایان یابد.
این مسئله باید از یک تجربه شخصی به یک مطالبه عمومی تبدیل شود، زیرا دسترسی آزاد به اینترنت باید حق باشد؛ نه امتیاز.
۵) آیا هنوز میتوانم خود را در کنار مردم بدانم؟
تا وقتی این شکاف وجود دارد، نه؛ اما اگر آن را به رسمیت بشناسم و علیه ساختاری که آن را تولید کرده موضع بگیرم، آری.
من نه خالق این نابرابری هستم و نه مدافع آن، اما اکنون مسئول مواجهه با پیامدهایش هستم.
من این موضوع را نه یک امکان فردی، بلکه یک مسئله ساختاری میدانم که باید نقد و اصلاح شود.
حق دسترسی به اینترنت باید همگانی شود؛ نه پاداش، نه ابزار کنترل، نه امتیاز گروهی.
٭ روزنامهنگار، از صفحه ایکس نویسنده
@hooreechannel 🌹
👍6
مصیبت کدام است؟
موضوع مهم این نیست که آلودگی شدید هوا در شهرهای بزرگ، شهروندان را خفه میکند، و مرگ و میر هزاران نفر را رقم میزند. شاید در بسیاری از شهرهای جهان، آلودگی بیشتر از این هم وجود داشته باشد.
موضوع این نیست که کمبود آب و برق و گاز و همه انرژیها، کشور را به شرایط بحران رسانده، حتما در بسیاری کشورها بحرانهای انرژی پیش میآبد، تازه آنهاکه ذخایر نفت و گاز خدادادی ندارند.
موضوع این نیست که دزدیهای هزار هزار میلیاردی در کشور عادی میشوند، در خیلی کشورهای دیگر هم دزدیها وجود دارند.
موضوع میزان بالای خودکشیها، آن هم در میان قشر جوان و تحصیلکرده نیست، شاید هنوز ایران با کشورهای دارای آمار خودکشی بالا فاصله داشته باشد.
موضوع آن نیست که تورم مداوم بالای چهلدرصد، امری عادی شده، شاید کشورهایی باشند که بالای صد در صد تورم داشته باشند.
موضوع اینترنت بشدت کنترل شده نیست، چند کشور دیگر هم هست که وضع اینترنتشان بدتر از ماست.
موضوع بیکاری جوانان با استعداد نیست، موضوع مادامالعمر بودن بسیاری سمتهای مهم در کشور ما نیست، موضوع انتخابهای هدایت شده و نبود دمکراسی نیست، موضوع از بین رفتن جنگلها نیست، فرو نشست زمین نیست، ورشکستگی صنایع و مهاجرت نخبگان مهم نیست، موضوع این نیست که منابع مشترک زیرزمینی ما با کشورهای همسایه سالهاست توسط آنها بهرهبرداری میشود و ما تنها نگاه میکنیم، دوست اقتصاددان من میگفت ما سالانه حداقل ۲۰۰ میلیارد دلار بابت همین سوءمدیریت ضرر میکنیم. سالی، دویسسسست میلیییبیارد دلااااااااار.
موضوع دغدغه دختران و زنان ما نیست که احساس میکنند حاکمیت فاسد خود را شایسته امر بهمعروف و نهی از منکر از آنها میداند. موضوع ناشاد بودن جامعه، افت کیفیت آموزش، ناامیدی در جامعه، افزایش فقر و خشونت و ناامنی و جرم و جنایت و فحشا نیست! در هر کشوری این اتفاقات میافتد!!
موضوع آنست که همه این اتفاقات بد بهطور همزمان در کشور ما دارد به وقوع میپیوندد.
موضوع آنست که هیچ چشماندازی ترسیم نمیشود که سال بعد بهتر از امسال باشد. هیچ روند رو به بهبودی دیده نمیشود.
موضوع آنست که ما هر سال بدتر از پارسال میشویم، و هیچکس نیست با صدای بلند بگوید این وضعیت اسمش "سقوط" است. سقوط یک تمدن، سقوط یک ملت، یک کشور؛ "ایران".
موضوع آنست که ما به نوعی بیحسی اجتماعی مبتلا شدهایم، انگار هیچ کاری از دستمان برنمیآید.
موضوع آنست که ما سرنوشت ناخوشایند را پذیرفتهایم.
همیشه در وضعیت حساس باشیم.
نگران از توطئه دشمنان!
همیشه فکر کنیم وضع بدتر میشود.
همیشه بترسیم قحطی نشود.
سراغمان نیایند که شما علیه نظامید و مجرم!
موضوع آنست که ما پذیرفتهایم بهتر شدن اوضاع ممکن نیست!
تغییرات مثبت نداشتن امری عادی است.
کشورهای دیگر به سرعت پیشرفت کنند و ما تنها نگاه کنیم.
پذیرفتهایم منابعمان غارت شوند و ما باز بشنویم پولمان خارج از کشور هزینه میشود.
موضوع مهم آنست که پذیرفتهایم بدترین تصمیمات توسط بیسوادترین انسانها، برایمان گرفته شود، و ما شاهد از بین رفتن تمام سرمایههای تاریخی و دستاوردهای عمرمان باشیم و بگوییم کاری از دستمان برنمیآید!
موضوع مهم همین است.
ما حق نداریم امیدمان را در بهبود شرایط
توانمان را در تغییر اوضاع کشور
و حقمان را
داشتن یک زندگی بسیار خوب
از دست بدهیم.
مصیبت وقتی است که ما از تغییر
ناامید شویم!
✍رحیم قمیشی
@ghomeishi3
@hooreechannel 🌹
موضوع مهم این نیست که آلودگی شدید هوا در شهرهای بزرگ، شهروندان را خفه میکند، و مرگ و میر هزاران نفر را رقم میزند. شاید در بسیاری از شهرهای جهان، آلودگی بیشتر از این هم وجود داشته باشد.
موضوع این نیست که کمبود آب و برق و گاز و همه انرژیها، کشور را به شرایط بحران رسانده، حتما در بسیاری کشورها بحرانهای انرژی پیش میآبد، تازه آنهاکه ذخایر نفت و گاز خدادادی ندارند.
موضوع این نیست که دزدیهای هزار هزار میلیاردی در کشور عادی میشوند، در خیلی کشورهای دیگر هم دزدیها وجود دارند.
موضوع میزان بالای خودکشیها، آن هم در میان قشر جوان و تحصیلکرده نیست، شاید هنوز ایران با کشورهای دارای آمار خودکشی بالا فاصله داشته باشد.
موضوع آن نیست که تورم مداوم بالای چهلدرصد، امری عادی شده، شاید کشورهایی باشند که بالای صد در صد تورم داشته باشند.
موضوع اینترنت بشدت کنترل شده نیست، چند کشور دیگر هم هست که وضع اینترنتشان بدتر از ماست.
موضوع بیکاری جوانان با استعداد نیست، موضوع مادامالعمر بودن بسیاری سمتهای مهم در کشور ما نیست، موضوع انتخابهای هدایت شده و نبود دمکراسی نیست، موضوع از بین رفتن جنگلها نیست، فرو نشست زمین نیست، ورشکستگی صنایع و مهاجرت نخبگان مهم نیست، موضوع این نیست که منابع مشترک زیرزمینی ما با کشورهای همسایه سالهاست توسط آنها بهرهبرداری میشود و ما تنها نگاه میکنیم، دوست اقتصاددان من میگفت ما سالانه حداقل ۲۰۰ میلیارد دلار بابت همین سوءمدیریت ضرر میکنیم. سالی، دویسسسست میلیییبیارد دلااااااااار.
موضوع دغدغه دختران و زنان ما نیست که احساس میکنند حاکمیت فاسد خود را شایسته امر بهمعروف و نهی از منکر از آنها میداند. موضوع ناشاد بودن جامعه، افت کیفیت آموزش، ناامیدی در جامعه، افزایش فقر و خشونت و ناامنی و جرم و جنایت و فحشا نیست! در هر کشوری این اتفاقات میافتد!!
موضوع آنست که همه این اتفاقات بد بهطور همزمان در کشور ما دارد به وقوع میپیوندد.
موضوع آنست که هیچ چشماندازی ترسیم نمیشود که سال بعد بهتر از امسال باشد. هیچ روند رو به بهبودی دیده نمیشود.
موضوع آنست که ما هر سال بدتر از پارسال میشویم، و هیچکس نیست با صدای بلند بگوید این وضعیت اسمش "سقوط" است. سقوط یک تمدن، سقوط یک ملت، یک کشور؛ "ایران".
موضوع آنست که ما به نوعی بیحسی اجتماعی مبتلا شدهایم، انگار هیچ کاری از دستمان برنمیآید.
موضوع آنست که ما سرنوشت ناخوشایند را پذیرفتهایم.
همیشه در وضعیت حساس باشیم.
نگران از توطئه دشمنان!
همیشه فکر کنیم وضع بدتر میشود.
همیشه بترسیم قحطی نشود.
سراغمان نیایند که شما علیه نظامید و مجرم!
موضوع آنست که ما پذیرفتهایم بهتر شدن اوضاع ممکن نیست!
تغییرات مثبت نداشتن امری عادی است.
کشورهای دیگر به سرعت پیشرفت کنند و ما تنها نگاه کنیم.
پذیرفتهایم منابعمان غارت شوند و ما باز بشنویم پولمان خارج از کشور هزینه میشود.
موضوع مهم آنست که پذیرفتهایم بدترین تصمیمات توسط بیسوادترین انسانها، برایمان گرفته شود، و ما شاهد از بین رفتن تمام سرمایههای تاریخی و دستاوردهای عمرمان باشیم و بگوییم کاری از دستمان برنمیآید!
موضوع مهم همین است.
ما حق نداریم امیدمان را در بهبود شرایط
توانمان را در تغییر اوضاع کشور
و حقمان را
داشتن یک زندگی بسیار خوب
از دست بدهیم.
مصیبت وقتی است که ما از تغییر
ناامید شویم!
✍رحیم قمیشی
@ghomeishi3
@hooreechannel 🌹
👍5
زنان عرب ایرانی، زندگیهایی که دربارهاش چیز زیادی نمیدانیم
زنان ایرانی اهل هر جا که باشند و هر هویتی که داشته باشند از تبعیضهای قانونی و شرعی و عرفی در امان نیستند. برای زنان عرب و دیگر زنان گروههای اقلیت که سایهی سنتهای قومی و قبیلهای را نیز بر بالای سر دارند، تبعیضها سنگینتر و چندلایهتر است.
شیما سیلاوی میگوید: «حکومت از یک طرف ما را قبیلهمحور و قومگرا میخواند و از طرف دیگر وضعیتی را که در آن به سر میبریم مثل چماق به سرمان میکوبد. در واقع، حکومت ترجیح میدهد که اصلاً به بعضی مسائل نپردازد. به ما میگوید که شما در قبیلهی خودتان این مشکل را حل کنید. ولی ما در کشور مدرنی زندگی میکنیم که باید در آن دادگاه و نظام تحقیق و تفحص و رسیدگی قضائی وجود داشته باشد. نمیتوانیم اجازه دهیم که مشکلاتمان را قبیله حل کند. اما از قضا جمهوری اسلامی از واگذار کردن مسئلهی قتلهای ناموسی یا زنکشی به قبیله خیلی استقبال میکند.»
لیلا، مدیر یک مدرسهی دخترانه در اهواز، میگوید که هم زنان تغییر کردهاند و هم نگاه به زنان عوض شده است: «زمانی بود که یک زن عرب جرئت اظهارنظر در مورد هیچچیزی را نداشت و فقط وظیفه داشت در خانه مادری و همسرداری کند ولی الان اینطور نیست و این نگاه خیلی کمرنگتر شده است. بیفرهنگی و ظلم و خشونت علیه زنان خیلی کمتر شده است.»
به گفتهی رانیه، دانشآموختهی رشتهی مطالعات جنسیت، زنان عرب شاید با سرعتی کمتر از جاهای دیگر تغییر کردهاند اما در سالهای اخیر سن ازدواج و بارداری در میان زنان عرب طبقهی متوسط شهری بالاتر رفته است و در این بخش از جامعه خبری از قتلهای ناموسی به گوش نمیرسد.
زنان ایرانی اهل هر جا که باشند و هر هویتی که داشته باشند از تبعیضهای قانونی و شرعی و عرفی در امان نیستند. برای زنان عرب و دیگر زنان گروههای اقلیت که سایهی سنتهای قومی و قبیلهای را نیز بر بالای سر دارند، تبعیضها سنگینتر و چندلایهتر است.
شیما سیلاوی میگوید: «حکومت از یک طرف ما را قبیلهمحور و قومگرا میخواند و از طرف دیگر وضعیتی را که در آن به سر میبریم مثل چماق به سرمان میکوبد. در واقع، حکومت ترجیح میدهد که اصلاً به بعضی مسائل نپردازد. به ما میگوید که شما در قبیلهی خودتان این مشکل را حل کنید. ولی ما در کشور مدرنی زندگی میکنیم که باید در آن دادگاه و نظام تحقیق و تفحص و رسیدگی قضائی وجود داشته باشد. نمیتوانیم اجازه دهیم که مشکلاتمان را قبیله حل کند. اما از قضا جمهوری اسلامی از واگذار کردن مسئلهی قتلهای ناموسی یا زنکشی به قبیله خیلی استقبال میکند.»
لیلا، مدیر یک مدرسهی دخترانه در اهواز، میگوید که هم زنان تغییر کردهاند و هم نگاه به زنان عوض شده است: «زمانی بود که یک زن عرب جرئت اظهارنظر در مورد هیچچیزی را نداشت و فقط وظیفه داشت در خانه مادری و همسرداری کند ولی الان اینطور نیست و این نگاه خیلی کمرنگتر شده است. بیفرهنگی و ظلم و خشونت علیه زنان خیلی کمتر شده است.»
به گفتهی رانیه، دانشآموختهی رشتهی مطالعات جنسیت، زنان عرب شاید با سرعتی کمتر از جاهای دیگر تغییر کردهاند اما در سالهای اخیر سن ازدواج و بارداری در میان زنان عرب طبقهی متوسط شهری بالاتر رفته است و در این بخش از جامعه خبری از قتلهای ناموسی به گوش نمیرسد.
آسو
زنان عرب ایرانی، زندگیهایی که دربارهاش چیز زیادی نمیدانیم
زنانی سیاهپوش، با عبایههایی که از سر تا قوزک پایشان را پوشانده، در زیر هرم آفتاب جنوب ایران، با چهرههایی خسته و مستأصل ــ این تصویر رایجی است که از زنان عرب ایران در رسانهها میبینیم.
👍3❤1
۱۱ کار روزمره که میتواند ذهن شما را زنده نگه دارد
۱. یک «علاقه سالم» پیدا کنید
چیزی را انتخاب کنید که واقعاً برایتان جذاب است و اجازه دهید ذهنتان درگیر آن شود. این نوع علاقه، بهترین تمرین برای مغز است. میتواند یاد گرفتن یک زبان جدید باشد، جمعآوری تمبر یا مطالعه تاریخ
۲. روی یک پا بایستید
موقع مسواک زدن یا وقتی منتظر جوش آمدن آب هستید، روی یک پا بایستید. ساده به نظر میرسد، اما هم عضلات و هم مغزتان را با هم فعال نگه میدارد. با بالا رفتن سن، تعادل اهمیت بیشتری پیدا میکند. پاهای قویتر و هماهنگی بهتر حتی میتوانند روند کاهش حافظه را کند کنند.
۳. از هر پنج حس بهطور همزمان استفاده کنید
وقتی آشپزی میکنید، واقعاً به بو، ظاهر و لمس مواد توجه کنید. صدای جلز و ولز در ماهیتابه یا فر را گوش دهید. این لحظههای کوچک بهترین فرصت برای تمرین کامل مغز هستند. هرچه همزمان حواس بیشتری به کار بگیرید، مغزتان پردازش بیشتری انجام میدهد.
۴. مسیر خود را عوض کنید
به جای اینکه هر روز از یک راه مشخص بروید، مسیر تازهای انتخاب کنید. این تغییر کوچک، مغزتان را بیدار میکند
۵. به عقب راه بروید (با احتیاط!)
راه رفتن به عقب، مغز را به شکل تازهای به چالش میکشد. ابتدا روی سطح صاف و آشنا مثل اتاق نشیمن شروع کنید. آهسته قدم بردارید و حواستان به اطراف باشد. این کار به تعادل کمک میکند و حتی ممکن است حافظه را تقویت کند. یک بازی جالب برای بدن و ذهن.
۶. آدامس بجوید
شاید فکر نمیکردید یک تکه آدامس بتواند تمرکزتان را بیشتر کند، اما برخی تحقیقات میگویند جویدن آدامس جریان خون را در بخشهای مرتبط با حافظه و یادگیری افزایش میدهد. آدامسی انتخاب کنید که طعمش ماندگار باشد و زود از هم نپاشد.
۷. زمزمه ملایم کنید
زمزمه آرام میتواند اعصاب را آرام کند و به مغز حس ثبات بدهد. این کار بهطور ملایم عصبی را تحریک میکند که مغز را به بخشهای دیگر بدن متصل میکند.
۸. از حافظه نقشه بکشید
یک قلم بردارید و محله یا شهرتان را بدون نگاه به نقشه رسم کنید.
۹. از دست دیگر استفاده کنید
نوشتن، غذا خوردن یا شانه کردن مو با دستی که به آن عادت ندارید امتحان کنید. در ابتدا عجیب خواهد بود، اما همین عجیب بودن باعث مفید بودنش برای مغز میشود
۱۰. در حمام چشمهایتان را ببندید (برای کمی!)
دفعه بعد که دوش میگیرید، شامپو یا صابون را با چشمهای بسته بردارید. متوجه میشوید چقدر به لمس متکی هستید. این کار یک چالش کوچک برای مغز است و شما را مجبور میکند روی حواس دیگر تمرکز کنید
۱۱. جور دیگری کتاب بخوانید
به جای خواندن در سکوت، گاهی با صدای بلند بخوانید (البته اگر کسی را اذیت نمیکنید). یا میتوانید هنگام خواندن، موسیقی را کمی بلندتر از معمول پخش کنید تا فضا تغییر کند.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
۱. یک «علاقه سالم» پیدا کنید
چیزی را انتخاب کنید که واقعاً برایتان جذاب است و اجازه دهید ذهنتان درگیر آن شود. این نوع علاقه، بهترین تمرین برای مغز است. میتواند یاد گرفتن یک زبان جدید باشد، جمعآوری تمبر یا مطالعه تاریخ
۲. روی یک پا بایستید
موقع مسواک زدن یا وقتی منتظر جوش آمدن آب هستید، روی یک پا بایستید. ساده به نظر میرسد، اما هم عضلات و هم مغزتان را با هم فعال نگه میدارد. با بالا رفتن سن، تعادل اهمیت بیشتری پیدا میکند. پاهای قویتر و هماهنگی بهتر حتی میتوانند روند کاهش حافظه را کند کنند.
۳. از هر پنج حس بهطور همزمان استفاده کنید
وقتی آشپزی میکنید، واقعاً به بو، ظاهر و لمس مواد توجه کنید. صدای جلز و ولز در ماهیتابه یا فر را گوش دهید. این لحظههای کوچک بهترین فرصت برای تمرین کامل مغز هستند. هرچه همزمان حواس بیشتری به کار بگیرید، مغزتان پردازش بیشتری انجام میدهد.
۴. مسیر خود را عوض کنید
به جای اینکه هر روز از یک راه مشخص بروید، مسیر تازهای انتخاب کنید. این تغییر کوچک، مغزتان را بیدار میکند
۵. به عقب راه بروید (با احتیاط!)
راه رفتن به عقب، مغز را به شکل تازهای به چالش میکشد. ابتدا روی سطح صاف و آشنا مثل اتاق نشیمن شروع کنید. آهسته قدم بردارید و حواستان به اطراف باشد. این کار به تعادل کمک میکند و حتی ممکن است حافظه را تقویت کند. یک بازی جالب برای بدن و ذهن.
۶. آدامس بجوید
شاید فکر نمیکردید یک تکه آدامس بتواند تمرکزتان را بیشتر کند، اما برخی تحقیقات میگویند جویدن آدامس جریان خون را در بخشهای مرتبط با حافظه و یادگیری افزایش میدهد. آدامسی انتخاب کنید که طعمش ماندگار باشد و زود از هم نپاشد.
۷. زمزمه ملایم کنید
زمزمه آرام میتواند اعصاب را آرام کند و به مغز حس ثبات بدهد. این کار بهطور ملایم عصبی را تحریک میکند که مغز را به بخشهای دیگر بدن متصل میکند.
۸. از حافظه نقشه بکشید
یک قلم بردارید و محله یا شهرتان را بدون نگاه به نقشه رسم کنید.
۹. از دست دیگر استفاده کنید
نوشتن، غذا خوردن یا شانه کردن مو با دستی که به آن عادت ندارید امتحان کنید. در ابتدا عجیب خواهد بود، اما همین عجیب بودن باعث مفید بودنش برای مغز میشود
۱۰. در حمام چشمهایتان را ببندید (برای کمی!)
دفعه بعد که دوش میگیرید، شامپو یا صابون را با چشمهای بسته بردارید. متوجه میشوید چقدر به لمس متکی هستید. این کار یک چالش کوچک برای مغز است و شما را مجبور میکند روی حواس دیگر تمرکز کنید
۱۱. جور دیگری کتاب بخوانید
به جای خواندن در سکوت، گاهی با صدای بلند بخوانید (البته اگر کسی را اذیت نمیکنید). یا میتوانید هنگام خواندن، موسیقی را کمی بلندتر از معمول پخش کنید تا فضا تغییر کند.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
❤5👍1
🔴 محو اسرائیل یا محو ایران؟
🗒 ایران این روزها چنان دچار طوفان بی وقفه بحران ها از زمین و آسمان شده که علاوه بر فشار های عینی، به گونه ای ذهنی و روانی نیز هجمه ای از اندوه، جان و قلب را در می نوردد که چه بر ایران می گذرد، از محیط زیست و هوا و آب و انرژی تا سلامت و تغذیه و رفاه و حتی اخلاق و وجدان. این روند خطرناک چگونه آغاز شد؟ در خدمت کدام پروژه تمام پروژه منافع و رفاه ملی به حاشیه رفت یا در غبار فسادها و رانت ها و ویژه خواری ها محو شد؟
⬅️ چگونه شد که «جمهوری اسلامی» مأموریت محو «اسرائیل» یافت و تمام قد در مقابل غرب ایستاد، در حالی که به واقع غرب میزبان خوبی برای اسلامگراها در دانشگاه های خود، انجمن های اسلامی و حتی برای رهبر انقلاب بود؟ از سویی اسناد نشان می دهد که در دهه ۵٠ و اوایل انقلاب، «آمریکا» و برخی کشورهای اروپایی، به دلیل مهار نفوذ چپها و کمونیستها، در پروژه «دلتا» به شکل غیرمستقیم از گروههای اسلامگرا حمایت می کردند و اسلامگراها در ایران بیشترین نفع را از این سیاست غرب بردند.
⬅️ پیش از انقلاب، جریانهای چپ انقلابی و گروههای اسلامگرای مبارز، هر کدام به شکل متفاوتی مساله اسرائیل و حمایت از فلسطین را دنبال میکردند. چپهای انقلابی غالباً تقابل با غرب و آمریکا را با نگاه ضد امپریالیستی و همبستگی با جنبشهای آزادیبخش فلسطین پیوند میزدند. اسلامگرایان انقلابی و رهبر انقلاب، اسرائیل ستیزی را با مبارزه علیه شاه که او را وابسته به آمریکا میدانستند گره زده بودند و مقابله با اسرائیل را مساله هویتی و دینی میدانستند. این تقاطع ایدئولوژیک باعث شد که اسرائیل همزمان دشمنی، سیاسی، ایدئولوژیک و نمادین تعریف شود.
⬅️ از سوی دیگر برخی گروههای شبهنظامی اسلامگرا و چپ از ایران تحت آموزشهای نظامی چریکی در منطقه قرار گرفتند که پس از انقلاب، این آموزشها در قالب بازتولید گسترده تر نیروهای شبهنظامی منطقهای به کار گرفته شد. اما علاوه بر این پیوند عینی مهمترین بخش آغازنده روند تقابل مربوط به اشغال سفارت آمریکا و سیاستهای تنشزای منطقه ای مانند ایده صدور انقلاب و توهم انقلابیون تندرو مبنی بر رهبری مسلمانان جهان بود. قدرتهای غربی که رویکردی حمایتگرایانه و یا حداقل غیرتقابلی با انقلاب ایران داشتند، در میانه ترس و نگرانی کشورهای عرب منطقه از در تقابل با ایران در جنگ با عراق درآمدند. به طوری که شاهدیم ضمن اینکه ارتش عراق از کمکهای تسلیحاتی شوروی بهره مند بود. کمک های اطلاعاتی آمریکا، جنگندههای فرانسوی و حتی سلاح شیمیایی آلمان را در موارد محدود با خود داشت.
⬅️ این تضادها باعث شد جمهوری اسلامی نیز به طور همزمان تقابل با تمام غرب را در کنار آمریکاستیزی پی بگیرد و در عین حال دشمنان منطقهای را فراتر از ایدئولوژی اسلامی به یک ایدئولوژی هویتی عامل بقا و یک ابزار مشروعیت داخلی برجسته کند و سیاست خارجی خود را بر محور محو اسرائیل به عنوان نماد غرب در منطقه؛ نه صرفا اشغاگر سرزمینهای عده ای مسلمان صورتبندی کند.
⬅️ لذا می توان گفت پس از پایان جنگ با عراق، یک پروژه امنیتی-سیاسی طراحی و اجرا میشود، مجموعه اقداماتی برای تثبیت قدرت، کنترل جامعه و مدیریت تهدیدها. در این پروژه، دشمن خارجی — عمدتاً اسرائیل و آمریکا — به عنوان نماد و ابزار مشروعیت داخلی تعریف شد و تمرکز بر آن به حکومت اجازه داد هویت ایدئولوژیک خود را با امنیت داخلی و مشروعیت سیاسی پیوند بزند. نهادهایی نظامی، شبه نظامی و امنیتی این پروژه را عملیاتی کردند و نیروهای شبهنظامی منطقهای را به عنوان ستونهای اجرایی سیاستهای منطقهای و داخلی تقویت نمودند. این پروژه به شکلی سازمانیافته، ایجاد تهدید دائمی، رصد و مهار مخالفان و حفظ اتحاد ایدئولوژیک جامعه را دنبال میکرد.
⬅️ یکی از پیامدهای جدی پروژه امنیتی-سیاسی که می توان از نیمه دهه هشتاد به شکل آشکارتری شاهد آن بود، آنچه که نیازمند بازوهای اجرایی نظامیان در قدرت بود؛ نه اصلاح طلبان، تخصیص منابع عظیم به هژمونی منطقهای و تجهیز نیروهای شبهنظامی و همزمان پیگیری تقابلی تر بخش هسته ای آن در داخل بود که آرام آرام و تدریجی نیازهای اساسی مردم ایران به حاشیه می راند؛ چرا که از سویی حمایت از گروههای فرامنطقهای، عملیات فرامرزی و تقابل با دشمنان خارجی و از سوی دیگر رانت ها و ویژه خواری های خودی های پروژه امنیتی سیاسی باعث شد که منابع مالی انسانی و سازمانی کشور از بهبود رفاه، زیرساختها، توسعه اقتصادی و مدیریت بحرانهای محیطزیستی دور شود و بخش چشمگیری از همان بودجه ای که وارد چرخه اداره کشور می شود نیز در نهادها و مناسبات پنهانی فساد هرز برود، آنچه که این نگرانی جدی را برای هر ایرانی فراهم کرده است، ادامه این وضعیت به کجا ختم می شود به محو اسرائیل یا محو ایران!؟
✍ مرضیه حاجی هاشمی
https://t.me/M_Hajihashemi_iran1
@hooreechannel 🌹
🗒 ایران این روزها چنان دچار طوفان بی وقفه بحران ها از زمین و آسمان شده که علاوه بر فشار های عینی، به گونه ای ذهنی و روانی نیز هجمه ای از اندوه، جان و قلب را در می نوردد که چه بر ایران می گذرد، از محیط زیست و هوا و آب و انرژی تا سلامت و تغذیه و رفاه و حتی اخلاق و وجدان. این روند خطرناک چگونه آغاز شد؟ در خدمت کدام پروژه تمام پروژه منافع و رفاه ملی به حاشیه رفت یا در غبار فسادها و رانت ها و ویژه خواری ها محو شد؟
⬅️ چگونه شد که «جمهوری اسلامی» مأموریت محو «اسرائیل» یافت و تمام قد در مقابل غرب ایستاد، در حالی که به واقع غرب میزبان خوبی برای اسلامگراها در دانشگاه های خود، انجمن های اسلامی و حتی برای رهبر انقلاب بود؟ از سویی اسناد نشان می دهد که در دهه ۵٠ و اوایل انقلاب، «آمریکا» و برخی کشورهای اروپایی، به دلیل مهار نفوذ چپها و کمونیستها، در پروژه «دلتا» به شکل غیرمستقیم از گروههای اسلامگرا حمایت می کردند و اسلامگراها در ایران بیشترین نفع را از این سیاست غرب بردند.
⬅️ پیش از انقلاب، جریانهای چپ انقلابی و گروههای اسلامگرای مبارز، هر کدام به شکل متفاوتی مساله اسرائیل و حمایت از فلسطین را دنبال میکردند. چپهای انقلابی غالباً تقابل با غرب و آمریکا را با نگاه ضد امپریالیستی و همبستگی با جنبشهای آزادیبخش فلسطین پیوند میزدند. اسلامگرایان انقلابی و رهبر انقلاب، اسرائیل ستیزی را با مبارزه علیه شاه که او را وابسته به آمریکا میدانستند گره زده بودند و مقابله با اسرائیل را مساله هویتی و دینی میدانستند. این تقاطع ایدئولوژیک باعث شد که اسرائیل همزمان دشمنی، سیاسی، ایدئولوژیک و نمادین تعریف شود.
⬅️ از سوی دیگر برخی گروههای شبهنظامی اسلامگرا و چپ از ایران تحت آموزشهای نظامی چریکی در منطقه قرار گرفتند که پس از انقلاب، این آموزشها در قالب بازتولید گسترده تر نیروهای شبهنظامی منطقهای به کار گرفته شد. اما علاوه بر این پیوند عینی مهمترین بخش آغازنده روند تقابل مربوط به اشغال سفارت آمریکا و سیاستهای تنشزای منطقه ای مانند ایده صدور انقلاب و توهم انقلابیون تندرو مبنی بر رهبری مسلمانان جهان بود. قدرتهای غربی که رویکردی حمایتگرایانه و یا حداقل غیرتقابلی با انقلاب ایران داشتند، در میانه ترس و نگرانی کشورهای عرب منطقه از در تقابل با ایران در جنگ با عراق درآمدند. به طوری که شاهدیم ضمن اینکه ارتش عراق از کمکهای تسلیحاتی شوروی بهره مند بود. کمک های اطلاعاتی آمریکا، جنگندههای فرانسوی و حتی سلاح شیمیایی آلمان را در موارد محدود با خود داشت.
⬅️ این تضادها باعث شد جمهوری اسلامی نیز به طور همزمان تقابل با تمام غرب را در کنار آمریکاستیزی پی بگیرد و در عین حال دشمنان منطقهای را فراتر از ایدئولوژی اسلامی به یک ایدئولوژی هویتی عامل بقا و یک ابزار مشروعیت داخلی برجسته کند و سیاست خارجی خود را بر محور محو اسرائیل به عنوان نماد غرب در منطقه؛ نه صرفا اشغاگر سرزمینهای عده ای مسلمان صورتبندی کند.
⬅️ لذا می توان گفت پس از پایان جنگ با عراق، یک پروژه امنیتی-سیاسی طراحی و اجرا میشود، مجموعه اقداماتی برای تثبیت قدرت، کنترل جامعه و مدیریت تهدیدها. در این پروژه، دشمن خارجی — عمدتاً اسرائیل و آمریکا — به عنوان نماد و ابزار مشروعیت داخلی تعریف شد و تمرکز بر آن به حکومت اجازه داد هویت ایدئولوژیک خود را با امنیت داخلی و مشروعیت سیاسی پیوند بزند. نهادهایی نظامی، شبه نظامی و امنیتی این پروژه را عملیاتی کردند و نیروهای شبهنظامی منطقهای را به عنوان ستونهای اجرایی سیاستهای منطقهای و داخلی تقویت نمودند. این پروژه به شکلی سازمانیافته، ایجاد تهدید دائمی، رصد و مهار مخالفان و حفظ اتحاد ایدئولوژیک جامعه را دنبال میکرد.
⬅️ یکی از پیامدهای جدی پروژه امنیتی-سیاسی که می توان از نیمه دهه هشتاد به شکل آشکارتری شاهد آن بود، آنچه که نیازمند بازوهای اجرایی نظامیان در قدرت بود؛ نه اصلاح طلبان، تخصیص منابع عظیم به هژمونی منطقهای و تجهیز نیروهای شبهنظامی و همزمان پیگیری تقابلی تر بخش هسته ای آن در داخل بود که آرام آرام و تدریجی نیازهای اساسی مردم ایران به حاشیه می راند؛ چرا که از سویی حمایت از گروههای فرامنطقهای، عملیات فرامرزی و تقابل با دشمنان خارجی و از سوی دیگر رانت ها و ویژه خواری های خودی های پروژه امنیتی سیاسی باعث شد که منابع مالی انسانی و سازمانی کشور از بهبود رفاه، زیرساختها، توسعه اقتصادی و مدیریت بحرانهای محیطزیستی دور شود و بخش چشمگیری از همان بودجه ای که وارد چرخه اداره کشور می شود نیز در نهادها و مناسبات پنهانی فساد هرز برود، آنچه که این نگرانی جدی را برای هر ایرانی فراهم کرده است، ادامه این وضعیت به کجا ختم می شود به محو اسرائیل یا محو ایران!؟
✍ مرضیه حاجی هاشمی
https://t.me/M_Hajihashemi_iran1
@hooreechannel 🌹
👍6
🔴 گزارشی از خشونت اقتصادی علیه زنان سالمند
📌بیش از ۷۱ درصد زنان سالمند پس از فوت همسر هیچگونه درآمدی ندارند و در معرض شدیدترین شکل خشونت اقتصادی قرار میگیرند.
📌سهمالارث زنان از اموال همسر تنها یکهشتم است و همین تبعیض حقوقی موجب بیخانمانی یا تهدید به بیخانمانی بسیاری از زنان سالمند میشود.
📌محدودیتهای فرهنگی و قانونی گذشته باعث شده بسیاری از زنان سالمند هیچ دارایی به نام خود نداشته باشند و پس از فوت همسر بدون پشتوانه مالی بمانند.
📌خشونت اقتصادی علیه زنان سالمند در بسیاری از موارد از درون خانواده آغاز میشود؛ فرزندان میتوانند آنان را از خانه پدری بیرون کنند یا برای فروش خانه فشار وارد کنند.
📌نظام حمایتی و تأمین اجتماعی ناکارآمد است و مستمریها آنقدر ناچیزند که پاسخگوی ابتداییترین نیازهای زنان سالمند نیست.
📌بیش از ۵۰ درصد مداخلات اورژانس اجتماعی درباره سالمندان، مربوط به مشکلات اقتصادی و عدم تأمین نیازهای حیاتی است.
📌آمار پایین گزارش خشونت به معنای پایین بودن خشونت نیست؛ بسیاری از زنان سالمند بهدلیل ترس، بیاطلاعی یا وابستگی مالی خشونت را گزارش نمیکنند.
📌زنان سالمند علاوه بر مشکلات اقتصادی با تنهایی، بیتوجهی، تبعیض و خشونتهای روانی و کلامی مواجهاند که شرایط زندگی آنان را دشوارتر میکند.
📌اصلاح قوانین ارث، تقویت حمایتهای اجتماعی و تغییر نگرشهای فرهنگی از مهمترین راهکارهای جلوگیری از خشونت اقتصادی علیه زنان سالمند است.
📌روایتهای فردی مانند تجربه مرضیهخانم نشان میدهد که نبود تضمین قانونی برای امنیت اقتصادی زنان سالمند چگونه میتواند به تنهایی، فقر و آسیبپذیری منجر شود.
✍🏻 نیره خادمی
👈🏻 متن کامل را در Instant View بخوانید.
@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹
📌بیش از ۷۱ درصد زنان سالمند پس از فوت همسر هیچگونه درآمدی ندارند و در معرض شدیدترین شکل خشونت اقتصادی قرار میگیرند.
📌سهمالارث زنان از اموال همسر تنها یکهشتم است و همین تبعیض حقوقی موجب بیخانمانی یا تهدید به بیخانمانی بسیاری از زنان سالمند میشود.
📌محدودیتهای فرهنگی و قانونی گذشته باعث شده بسیاری از زنان سالمند هیچ دارایی به نام خود نداشته باشند و پس از فوت همسر بدون پشتوانه مالی بمانند.
📌خشونت اقتصادی علیه زنان سالمند در بسیاری از موارد از درون خانواده آغاز میشود؛ فرزندان میتوانند آنان را از خانه پدری بیرون کنند یا برای فروش خانه فشار وارد کنند.
📌نظام حمایتی و تأمین اجتماعی ناکارآمد است و مستمریها آنقدر ناچیزند که پاسخگوی ابتداییترین نیازهای زنان سالمند نیست.
📌بیش از ۵۰ درصد مداخلات اورژانس اجتماعی درباره سالمندان، مربوط به مشکلات اقتصادی و عدم تأمین نیازهای حیاتی است.
📌آمار پایین گزارش خشونت به معنای پایین بودن خشونت نیست؛ بسیاری از زنان سالمند بهدلیل ترس، بیاطلاعی یا وابستگی مالی خشونت را گزارش نمیکنند.
📌زنان سالمند علاوه بر مشکلات اقتصادی با تنهایی، بیتوجهی، تبعیض و خشونتهای روانی و کلامی مواجهاند که شرایط زندگی آنان را دشوارتر میکند.
📌اصلاح قوانین ارث، تقویت حمایتهای اجتماعی و تغییر نگرشهای فرهنگی از مهمترین راهکارهای جلوگیری از خشونت اقتصادی علیه زنان سالمند است.
📌روایتهای فردی مانند تجربه مرضیهخانم نشان میدهد که نبود تضمین قانونی برای امنیت اقتصادی زنان سالمند چگونه میتواند به تنهایی، فقر و آسیبپذیری منجر شود.
✍🏻 نیره خادمی
👈🏻 متن کامل را در Instant View بخوانید.
@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹
Telegraph
گزارشی از خشونت اقتصادی علیه زنان سالمند؛ ۷۱ درصد زنان سالمند بعد از مرگ همسر هیچ درآمدی ندارند
در هوایی آلوده که برای گروههای حساس و حتی از نظر عقل و منطق برای گروههای غیرحساس هم ناسالم است کنار خیابان روی یک نیمکت نشسته و چشم به عبور خودروها دوخته. مرضیه خانم حدودا ۷۵ سال دارد و ۵ سال پیش همسر خود را از دست داده و حالا میگوید: «خدا پدر و مادر شوهرم…
😭2❤1👍1