This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔺ما این ملتی نبودیم که الان هستیم!
▫️جالب است که زبان فارسی، از دیرباز جنسیت را در بسیاری از ساختارهایش نادیده گرفته؛
در فارسی، «او» فقط انسان است—نه زن، نه مرد.
در واژههایمان، تبعیض جایی ندارد.
▫️اما همین ما، در همین جامعهٔ امروز،
گاهی چنان در رفتارها، نگاهها و قضاوتها جنسیتزده عمل میکنیم که انگار زبان مادریمان را نشنیدهایم.
جامعهای که واژههایش برابرند، اما گاهی رفتارهایش نه.
▫️زبان ما درس برابری میدهد،
ولی جامعهمان هنوز در حال یادگیری است.
کاش روزی برسد که رفتارهایمان،
به اندازهٔ واژههای فارسی بیطرف، انسانی و رها از تبعیض باشد.
@WomenDemands
@hooreechannel 🌹
▫️جالب است که زبان فارسی، از دیرباز جنسیت را در بسیاری از ساختارهایش نادیده گرفته؛
در فارسی، «او» فقط انسان است—نه زن، نه مرد.
در واژههایمان، تبعیض جایی ندارد.
▫️اما همین ما، در همین جامعهٔ امروز،
گاهی چنان در رفتارها، نگاهها و قضاوتها جنسیتزده عمل میکنیم که انگار زبان مادریمان را نشنیدهایم.
جامعهای که واژههایش برابرند، اما گاهی رفتارهایش نه.
▫️زبان ما درس برابری میدهد،
ولی جامعهمان هنوز در حال یادگیری است.
کاش روزی برسد که رفتارهایمان،
به اندازهٔ واژههای فارسی بیطرف، انسانی و رها از تبعیض باشد.
@WomenDemands
@hooreechannel 🌹
❤3👎2👏1
به مناسبت روز جهانی مرد
تقدیم به مردان کانال حوری
روزتان مبارک🌹
مرد امروزی چه مردی است؟
چگونه زندگی میکند و وارد رابطه میشود؟
چه جایگاهی در جامعه دارد؟
برای مردان بروز دادن هم زمان جنبههای مردانه و زنانه در جامعهی امروزی آسان نیست!
ما امروزه، یا با مردانی قوی، خشن، سرسخت و بیاحساس مواجه میشویم یا آرام، راحت و عاری از خصوصیات خشن مردانه.
مرد سخت و خشک مردی است که به او آموخته نشده یا به خود اجازه نمیدهد که بخشهای زنانهی خود مانند انعطافپذیری، نرمی و حساس بودن را ببیند و بپذیرد. میتوان گفت در مقایسه با این مرد امروزی و در درون بسیار قدیمی، بدون اغراق، پدربزرگهایمان آگاهتر از موقعیت و درون خود بودهاند!
مرد نوجوان
کسی است که ظاهر و پوششی رها و آزاد و رفتاری خوشایند و دلپذیر و درعینحال نامطمئن دارد. این کلیشهی مردانه در حال گسترش در دنیاست اما با اصالت مرد بالغ فاصله دارد.
مرد بالغ
یک مرد بالغ با بخش مردانهی خود در صلح است! حس ماجراجویی و اکتشاف در او بیدار است و او حاضر است برای کشف دنیاهای جدید ریسک کند. بهراحتی میتواند ستیزهجویی خود را بدون محکوم کردنش بپذیرد و این درواقع نوعی بهبود صلحآمیز است. او میتواند برای سلامت و آسایش جسمانی خود و اطرافیانش تلاش و حتی مبارزه کند. او لذت زندگی کردن با نیروهای مردانهاش و آگاهی بر نیروهایش و آموزش دادن به آنها را تجربه میکند تا در نهایت بتواند این دنیای در حال گذر را بسازد، شکل دهد و زیباتر کند.
مردی که با خود در صلح باشد به آنچه در درونش میگذرد آگاه است. میتواند آن را شرح دهد و به وقت لازم عمل درست را انجام دهد. میتواند از افکار و احساسات گوناگون و رنگارنگ فاصله بگیرد تا مستقیماً واقعیت زمان حال را دریابد. او در رؤیاها و افکار آینده غوطهور نمیشود. او در حال باقی میماند.
وقتی که مرد انرژیها و بخش زنانهی خود را بپذیرد و آن را با بخش مردانهاش ادغام کند نوع دیگری از آگاهی و احساس را تجربه خواهد کرد. بخشی که به دنبال اثبات خود و در ارتباط با خشم و نیروی مردانه نیست. او میتواند با اطمینان کامل وارد رابطهای عاشقانه با زن محبوبش شود و به زن این فرصت را دهد که به تمام معنا خودش باشد و لطافت، شکنندگی و چهره ی واقعیاش را نشان دهد."
https://rastmard.com
@hooreechannel 🌹
تقدیم به مردان کانال حوری
روزتان مبارک🌹
مرد امروزی چه مردی است؟
چگونه زندگی میکند و وارد رابطه میشود؟
چه جایگاهی در جامعه دارد؟
برای مردان بروز دادن هم زمان جنبههای مردانه و زنانه در جامعهی امروزی آسان نیست!
ما امروزه، یا با مردانی قوی، خشن، سرسخت و بیاحساس مواجه میشویم یا آرام، راحت و عاری از خصوصیات خشن مردانه.
مرد سخت و خشک مردی است که به او آموخته نشده یا به خود اجازه نمیدهد که بخشهای زنانهی خود مانند انعطافپذیری، نرمی و حساس بودن را ببیند و بپذیرد. میتوان گفت در مقایسه با این مرد امروزی و در درون بسیار قدیمی، بدون اغراق، پدربزرگهایمان آگاهتر از موقعیت و درون خود بودهاند!
مرد نوجوان
کسی است که ظاهر و پوششی رها و آزاد و رفتاری خوشایند و دلپذیر و درعینحال نامطمئن دارد. این کلیشهی مردانه در حال گسترش در دنیاست اما با اصالت مرد بالغ فاصله دارد.
مرد بالغ
یک مرد بالغ با بخش مردانهی خود در صلح است! حس ماجراجویی و اکتشاف در او بیدار است و او حاضر است برای کشف دنیاهای جدید ریسک کند. بهراحتی میتواند ستیزهجویی خود را بدون محکوم کردنش بپذیرد و این درواقع نوعی بهبود صلحآمیز است. او میتواند برای سلامت و آسایش جسمانی خود و اطرافیانش تلاش و حتی مبارزه کند. او لذت زندگی کردن با نیروهای مردانهاش و آگاهی بر نیروهایش و آموزش دادن به آنها را تجربه میکند تا در نهایت بتواند این دنیای در حال گذر را بسازد، شکل دهد و زیباتر کند.
مردی که با خود در صلح باشد به آنچه در درونش میگذرد آگاه است. میتواند آن را شرح دهد و به وقت لازم عمل درست را انجام دهد. میتواند از افکار و احساسات گوناگون و رنگارنگ فاصله بگیرد تا مستقیماً واقعیت زمان حال را دریابد. او در رؤیاها و افکار آینده غوطهور نمیشود. او در حال باقی میماند.
وقتی که مرد انرژیها و بخش زنانهی خود را بپذیرد و آن را با بخش مردانهاش ادغام کند نوع دیگری از آگاهی و احساس را تجربه خواهد کرد. بخشی که به دنبال اثبات خود و در ارتباط با خشم و نیروی مردانه نیست. او میتواند با اطمینان کامل وارد رابطهای عاشقانه با زن محبوبش شود و به زن این فرصت را دهد که به تمام معنا خودش باشد و لطافت، شکنندگی و چهره ی واقعیاش را نشان دهد."
https://rastmard.com
@hooreechannel 🌹
❤9👍2
♻️ صنعت خانمان سوز!
"اگر تا یک سال آینده موتور خودروها اصلاح و مصرف آنها بهینه نشود، اجازۀ تولید نخواهند داشت"
شاید در طول بیش از یک سال و اندی که از تصدی پزشکیان گذشته این تنها حرف حسابی است که از او شنیده شده است.
بر اساس آمارهای رسمی سهم تولید داخل از بازار خودرو در ایران بیش از ۹۰% است. در نیمه اول همین امسال حدود ۵۲۵ هزار دستگاه خودرو تولید شده که البته ۱۴% نسبت به سال گذشته کاهش داشته است اما بطور معمول در این سالها روی تولید حدود ۱ تا ۱.۲ میلیون خودرو حساب میشود و بر اساس همین آمار در حال حاضر چیزی در حدود ۲۵ میلیون خودرو و ۱۱.۵ میلیون موتورسیکلت در حال تردد هستند و باز هم بر اساس همین آمار میانگین مصرف روزانه بنزین چیزی در حدود ۱۳۵ میلیون لیتر است!
می توان تخمین زد که ۱۰۰ میلیون لیتر از این مصرف مربوط به خودروها، ۵.۵ میلیون لیتر مربوط به موتورسیکلت و احتمالا باقیمانده مربوط به ناوگان سنگین است که با توجه به آمار خودرو در حال تردد ۳۰ تا ۵۰% بالاتر از متوسط جهانی است!
خودروها و موتورسیکلتهای پرمصرف ایرانی ۱.۵ تا ۳ برابر و بطور میانگین دو برابر متوسط جهانی سوخت مصرف میکنند که اگر درست مصرف میکردند حداقل ۵۰ میلیون لیتر در روز معادل ۱۷.۷ میلیارد لیتر در سال بنزین مصرف نمی شد و جهت اطلاع میزان ناترازی بنزین در حال حاضر ۱۴ تا ۲۰ میلیون لیتر در روز است یعنی نه تنها ناترازی بنزین نداشتیم بلکه بر میگشتیم به همان موقعیت صادرات بنزین!
بنزین، کالایی اساسی که مطابق آخرین آمار مملکت، مورد نیاز ۱۵ میلیون نفری است که بدلیل شرایط اقتصادی ناگوار و برای گذاران زندگی در تاکسی های اینترنتی ثبت نام کرده اند! همان بنزینی که تغییر نرخش در آبان ماه ۹۸ فاجعه آفرید!
فقط بنزین نیست.
خودروهای پرمصرف ایرانی بدلیل احتراق ناکارآمد ۳۰ تا ۵۰ درصد آلاینده های بیشتری تولید می کند که اگر اینگونه نبود آلودگی شهرهای بزرگ ایران نصف این میزان بود. ۱۶۰ نفر در روز بدلیل آلودگی در کشور جان خود را از دست میدهند
گزارشهای مالی رسمی این صنعت دردانه نشان می دهد خودروسازهای عزیز ما روزانه ۱۵۰ میلیارد تومان ضرر می دهند! و زیان انباشته فقط دو خودروساز بزرگ مملکت در این سالها به ۳۲۰ هزار میلیارد تومان رسیده است. در عین حال صنعت خودرو یکی از ارزبرترین صنایع کشور است. هر خودروی داخلی بطور میانگین ۲۶۵۰ دلار، مونتاژی ۴۵۰۰ دلار و مدلهای خاص ۲۰.۰۰۰ دلار ارزبری دارد که در سال چیزی در حدود ۸ میلیارد دلار روی دست کشور هزینه دلاری میگذارد؛ برای صنعتی که جز برای مردم بینوا در داخل، مشتری دیگری در خارج از کشور ندارد. کل تعداد خودروی صادراتی از ابتدای سال ۵۱۴ عدد بوده است! مردم دنیا دیوانه نیستند خودرویی بخرند با قیمتی نامتعارف که دو برابر بنزین مصرف میکند، دو برابر آلوده می کند و نیمی از ۲۰.۰۰۰ مرگ تصادفی در جاده ها را به گردن دارد!
آنچه اسمش را خودروی ملی و خودکفایی در تولید گذاشته اید سالی ۸ میلیارد دلار برای پیچ و مهره کردن خودروهایتان ارزبری دارد، سالی ۳ میلیارد دلار هزینه روی دست سیستم بهداشت و درمان می گذارد، سالی ۷ میلیارد دلار بنزین بی جهت می سوزاند که در نهایت ۳ میلیارد دلار هم زیان بدهد!
خاموش کردن خط تولید چنین صنعت خانمان سوزی، برای مملکت سالانه ۲۰ میلیارد دلار سود و جان ۳۰.۰۰۰ نفر را نجات می دهد و شایسته کاندیداتوری صلح نوبل است!
✍حامد پاک طینت
@hooreechannel 🌹
"اگر تا یک سال آینده موتور خودروها اصلاح و مصرف آنها بهینه نشود، اجازۀ تولید نخواهند داشت"
شاید در طول بیش از یک سال و اندی که از تصدی پزشکیان گذشته این تنها حرف حسابی است که از او شنیده شده است.
بر اساس آمارهای رسمی سهم تولید داخل از بازار خودرو در ایران بیش از ۹۰% است. در نیمه اول همین امسال حدود ۵۲۵ هزار دستگاه خودرو تولید شده که البته ۱۴% نسبت به سال گذشته کاهش داشته است اما بطور معمول در این سالها روی تولید حدود ۱ تا ۱.۲ میلیون خودرو حساب میشود و بر اساس همین آمار در حال حاضر چیزی در حدود ۲۵ میلیون خودرو و ۱۱.۵ میلیون موتورسیکلت در حال تردد هستند و باز هم بر اساس همین آمار میانگین مصرف روزانه بنزین چیزی در حدود ۱۳۵ میلیون لیتر است!
می توان تخمین زد که ۱۰۰ میلیون لیتر از این مصرف مربوط به خودروها، ۵.۵ میلیون لیتر مربوط به موتورسیکلت و احتمالا باقیمانده مربوط به ناوگان سنگین است که با توجه به آمار خودرو در حال تردد ۳۰ تا ۵۰% بالاتر از متوسط جهانی است!
خودروها و موتورسیکلتهای پرمصرف ایرانی ۱.۵ تا ۳ برابر و بطور میانگین دو برابر متوسط جهانی سوخت مصرف میکنند که اگر درست مصرف میکردند حداقل ۵۰ میلیون لیتر در روز معادل ۱۷.۷ میلیارد لیتر در سال بنزین مصرف نمی شد و جهت اطلاع میزان ناترازی بنزین در حال حاضر ۱۴ تا ۲۰ میلیون لیتر در روز است یعنی نه تنها ناترازی بنزین نداشتیم بلکه بر میگشتیم به همان موقعیت صادرات بنزین!
بنزین، کالایی اساسی که مطابق آخرین آمار مملکت، مورد نیاز ۱۵ میلیون نفری است که بدلیل شرایط اقتصادی ناگوار و برای گذاران زندگی در تاکسی های اینترنتی ثبت نام کرده اند! همان بنزینی که تغییر نرخش در آبان ماه ۹۸ فاجعه آفرید!
فقط بنزین نیست.
خودروهای پرمصرف ایرانی بدلیل احتراق ناکارآمد ۳۰ تا ۵۰ درصد آلاینده های بیشتری تولید می کند که اگر اینگونه نبود آلودگی شهرهای بزرگ ایران نصف این میزان بود. ۱۶۰ نفر در روز بدلیل آلودگی در کشور جان خود را از دست میدهند
گزارشهای مالی رسمی این صنعت دردانه نشان می دهد خودروسازهای عزیز ما روزانه ۱۵۰ میلیارد تومان ضرر می دهند! و زیان انباشته فقط دو خودروساز بزرگ مملکت در این سالها به ۳۲۰ هزار میلیارد تومان رسیده است. در عین حال صنعت خودرو یکی از ارزبرترین صنایع کشور است. هر خودروی داخلی بطور میانگین ۲۶۵۰ دلار، مونتاژی ۴۵۰۰ دلار و مدلهای خاص ۲۰.۰۰۰ دلار ارزبری دارد که در سال چیزی در حدود ۸ میلیارد دلار روی دست کشور هزینه دلاری میگذارد؛ برای صنعتی که جز برای مردم بینوا در داخل، مشتری دیگری در خارج از کشور ندارد. کل تعداد خودروی صادراتی از ابتدای سال ۵۱۴ عدد بوده است! مردم دنیا دیوانه نیستند خودرویی بخرند با قیمتی نامتعارف که دو برابر بنزین مصرف میکند، دو برابر آلوده می کند و نیمی از ۲۰.۰۰۰ مرگ تصادفی در جاده ها را به گردن دارد!
آنچه اسمش را خودروی ملی و خودکفایی در تولید گذاشته اید سالی ۸ میلیارد دلار برای پیچ و مهره کردن خودروهایتان ارزبری دارد، سالی ۳ میلیارد دلار هزینه روی دست سیستم بهداشت و درمان می گذارد، سالی ۷ میلیارد دلار بنزین بی جهت می سوزاند که در نهایت ۳ میلیارد دلار هم زیان بدهد!
خاموش کردن خط تولید چنین صنعت خانمان سوزی، برای مملکت سالانه ۲۰ میلیارد دلار سود و جان ۳۰.۰۰۰ نفر را نجات می دهد و شایسته کاندیداتوری صلح نوبل است!
✍حامد پاک طینت
@hooreechannel 🌹
❤1👏1
رشد سقط جنین معلول سیاست غلط
برخلاف بسیاری از ارزشهای دنیای پیشامدرن که اکنون به حاشیه رفته است، مسأله سقط چنین همچنان محل مجادله گروههای گوناگون است و چه بسا در حال تشدید هم هست. در آخرین حکم دیوان عالی آمریکا، مجاز بودن سقط جنین در همه ایالتهای آمریکا لغو شد و سقط جنین را حقی عمومی ندانست و اختیار آن را به مجالس ایالتی واگذار کرد.
این یک پیشرفت جدی در مخالفان با سقط جنین بود، موضوعی که از دهه هفتاد در آمریکا به عنوان یک حق به رسمیت شناخته شده بود، و این یکی از مهمترین تغییرات حقوقی در پنج دهه اخیر در ایالات متحده محسوب میشود. در پی این حکم ایالتهای آنجا نسبت به سقط جنین تقریباً به سه دسته تقسیم شدند. برخی آن را کاملاً آزاد و برخی هم به شدت محدود کردند و بقیه نیز مقررات بینابین گذاشتند.
مخالفان سقط جنین آن را یک قتل میدانند و براساس باورهای اخلاقی و مذهبی و ارزش ذاتی انسان و حمایت از موجود ضعیف (جنین) و وظیفه دولت در حمایت از زندگی با آن مخالف هستند. موافقان نیز از حق انتخاب و استقلال بدن زن، و شخصی دانستن حق تصمیمگیری به بارداری و منطق آزادی فردی و برابری و به طور کلی حق انتخاب با سقط جنین موافق هستند. البته نظریههای میانه نیز قدرت بیشتری دارند که ترکیبی از هر دو را ترجیح میدهند.
این را نوشتم تا به مسأله بسیار مهم سقط جنین در ایران بپردازم.
اول از همه متاسفانه بحث آزاد در این باره وجود ندارد. چون آن را امر مسلمی شرعی و بدون چون و چرا میدانند. ماده ۶۲۳ قانون مجازات اسلامی عامل اقدامکننده به سقط جنین را محکوم به زندان و در صورت فوت مادر به دو تا پنج سال محکومیت و در هر دو صورت به پرداخت نیز دیه محکوم میکند.
البته با پیشرفت علم، سقط در شرایط خاصی و پیش از چهار ماهگی و ورود روح به جنین مجاز دانسته شده است. این موارد شامل بیماری جنین و مادر است. در صورتی که اجازه سقط قانونی داده میشود که ثابت شود جنین مبتلا به بیماریها یا ناهنجاریهایی است که پس از تولد موجب مشقات و سختیهای غیر قابل تحمل برای والدین و کودک میشود، و نیز در مواردی که حاملگی برای مادر خطر جانی داشته باشد. اثبات این شرایط فرآیند طولانی و مفصلی دارد.
... نتیجه چیست؟
چرا هیچ اقدام و اثر مثبتی در کاهش سقط جنین مشاهده نمیشود؟ بلکه برعکس شاید به نسبت کل متولدین در حال افزایش هم باشد. علت اصلی در سیاست رسمی غیر متناسب با واقعیتهای جامعه است. به خیال خودشان برای افزایش زاد و ولد دسترسی به شیوههای پیشگیری از حاملگی به شدت محدود شده و در مواردی هم منع کردهاند. در حالی که نمیدانند مردم را نمیتوان به زور صاحب فرزند نمود. اگر حامله شوند، و آن را نخواهند، توجیهی و شیوهای برای سقط آن پیدا میکنند. حکومت هم نمیتواند مانع انان شود.
فرزندآوری در دنیای امروز یک اجبار و یک رفتار طبیعی و الزامی نیست، یک انتخاب است و باید شرایط را برای افزایش انگیزه افراد به انتخاب فرزند فراهم کرد و نه افزایش فشار و محدودیت. این کاری غیر اخلاقی است که شیوههای پیشگیری را از دسترس خارج یا گران کنید، سپس آنان را مجبور به فرزندآوری کنید و بعد هم جنینهای بیگناه را سقط میکنند، بدون این که قدرت جلوگیری از ان داشته باشند. کاری که با هزینه اندکی از طریق آمپول یا خوردن قرص یا شیوههای دیگر، مجبور میشوند علی رغم میل خود یک جنین را به ناحق سقط کنند.
حکومت و سیاستگذاران باید نگاه خود را به مردم و حق انتخاب آنان و نیز رویکرد سیاستگذاری تغییر دهند، در غیر این صورت باید شاهد خشونت بیشتر علیه جنینهای بیگناه باشیم.
✍عباس عبدی
متن کامل
https://telegra.ph/
@hooreechannel 🌹
برخلاف بسیاری از ارزشهای دنیای پیشامدرن که اکنون به حاشیه رفته است، مسأله سقط چنین همچنان محل مجادله گروههای گوناگون است و چه بسا در حال تشدید هم هست. در آخرین حکم دیوان عالی آمریکا، مجاز بودن سقط جنین در همه ایالتهای آمریکا لغو شد و سقط جنین را حقی عمومی ندانست و اختیار آن را به مجالس ایالتی واگذار کرد.
این یک پیشرفت جدی در مخالفان با سقط جنین بود، موضوعی که از دهه هفتاد در آمریکا به عنوان یک حق به رسمیت شناخته شده بود، و این یکی از مهمترین تغییرات حقوقی در پنج دهه اخیر در ایالات متحده محسوب میشود. در پی این حکم ایالتهای آنجا نسبت به سقط جنین تقریباً به سه دسته تقسیم شدند. برخی آن را کاملاً آزاد و برخی هم به شدت محدود کردند و بقیه نیز مقررات بینابین گذاشتند.
مخالفان سقط جنین آن را یک قتل میدانند و براساس باورهای اخلاقی و مذهبی و ارزش ذاتی انسان و حمایت از موجود ضعیف (جنین) و وظیفه دولت در حمایت از زندگی با آن مخالف هستند. موافقان نیز از حق انتخاب و استقلال بدن زن، و شخصی دانستن حق تصمیمگیری به بارداری و منطق آزادی فردی و برابری و به طور کلی حق انتخاب با سقط جنین موافق هستند. البته نظریههای میانه نیز قدرت بیشتری دارند که ترکیبی از هر دو را ترجیح میدهند.
این را نوشتم تا به مسأله بسیار مهم سقط جنین در ایران بپردازم.
اول از همه متاسفانه بحث آزاد در این باره وجود ندارد. چون آن را امر مسلمی شرعی و بدون چون و چرا میدانند. ماده ۶۲۳ قانون مجازات اسلامی عامل اقدامکننده به سقط جنین را محکوم به زندان و در صورت فوت مادر به دو تا پنج سال محکومیت و در هر دو صورت به پرداخت نیز دیه محکوم میکند.
البته با پیشرفت علم، سقط در شرایط خاصی و پیش از چهار ماهگی و ورود روح به جنین مجاز دانسته شده است. این موارد شامل بیماری جنین و مادر است. در صورتی که اجازه سقط قانونی داده میشود که ثابت شود جنین مبتلا به بیماریها یا ناهنجاریهایی است که پس از تولد موجب مشقات و سختیهای غیر قابل تحمل برای والدین و کودک میشود، و نیز در مواردی که حاملگی برای مادر خطر جانی داشته باشد. اثبات این شرایط فرآیند طولانی و مفصلی دارد.
... نتیجه چیست؟
چرا هیچ اقدام و اثر مثبتی در کاهش سقط جنین مشاهده نمیشود؟ بلکه برعکس شاید به نسبت کل متولدین در حال افزایش هم باشد. علت اصلی در سیاست رسمی غیر متناسب با واقعیتهای جامعه است. به خیال خودشان برای افزایش زاد و ولد دسترسی به شیوههای پیشگیری از حاملگی به شدت محدود شده و در مواردی هم منع کردهاند. در حالی که نمیدانند مردم را نمیتوان به زور صاحب فرزند نمود. اگر حامله شوند، و آن را نخواهند، توجیهی و شیوهای برای سقط آن پیدا میکنند. حکومت هم نمیتواند مانع انان شود.
فرزندآوری در دنیای امروز یک اجبار و یک رفتار طبیعی و الزامی نیست، یک انتخاب است و باید شرایط را برای افزایش انگیزه افراد به انتخاب فرزند فراهم کرد و نه افزایش فشار و محدودیت. این کاری غیر اخلاقی است که شیوههای پیشگیری را از دسترس خارج یا گران کنید، سپس آنان را مجبور به فرزندآوری کنید و بعد هم جنینهای بیگناه را سقط میکنند، بدون این که قدرت جلوگیری از ان داشته باشند. کاری که با هزینه اندکی از طریق آمپول یا خوردن قرص یا شیوههای دیگر، مجبور میشوند علی رغم میل خود یک جنین را به ناحق سقط کنند.
حکومت و سیاستگذاران باید نگاه خود را به مردم و حق انتخاب آنان و نیز رویکرد سیاستگذاری تغییر دهند، در غیر این صورت باید شاهد خشونت بیشتر علیه جنینهای بیگناه باشیم.
✍عباس عبدی
متن کامل
https://telegra.ph/
@hooreechannel 🌹
👏1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
♈️ وقتی می گفتند: حین نماز، تیر را از پای علی در آوردند تا نفهمد، باورش برام سخت بود،
*ولی الآن دیدم که از اون عجیب تر هم میشه:
🔰میشه ملتی را به نماز مشغول کرد و کل دارایی اش را غارت کرد و نفهمد،
🔰 میشه ملتی را برای نماز به مسجد و مشهد برد و ناموسِش را برای تن فروشی به هتل،
🔰میشه فرزندان ملتی را در مسجد به رکوع و سجود واداشت و فرزندانِ خود را در کازینوهای بلاد کفر به شادی، لهو و لعِب فرستاد،
🔰میشه داغ پیشانیِ نماز داشت ولی قبله رو سمت کانادا کج کرد،!
🔰میشه از عدل علی گفت و حقوق نجومی گرفت،
🔰میشه خودت رو نوکر مردم معرفی کنی ولی در جای ارباب ها زندگی کنی.
@jomhuriyat
@hooreechannel 🌹
*ولی الآن دیدم که از اون عجیب تر هم میشه:
🔰میشه ملتی را به نماز مشغول کرد و کل دارایی اش را غارت کرد و نفهمد،
🔰 میشه ملتی را برای نماز به مسجد و مشهد برد و ناموسِش را برای تن فروشی به هتل،
🔰میشه فرزندان ملتی را در مسجد به رکوع و سجود واداشت و فرزندانِ خود را در کازینوهای بلاد کفر به شادی، لهو و لعِب فرستاد،
🔰میشه داغ پیشانیِ نماز داشت ولی قبله رو سمت کانادا کج کرد،!
🔰میشه از عدل علی گفت و حقوق نجومی گرفت،
🔰میشه خودت رو نوکر مردم معرفی کنی ولی در جای ارباب ها زندگی کنی.
@jomhuriyat
@hooreechannel 🌹
👍5❤1😱1
ایرانیهای وارداتی و گوش به فرمان
با دوستی جمعیت شناس به گفتگو نشسته بودیم که بر این باور بود، آنچه در ایران در حال رخ دادن است، یک سیاست جمعیتی است؛ نه یک بیسیاستی و بیتدبیری جمعیتی و بیمبالاتی در زمینه مهاجرت! وی با بررسیهایی که انجام داده بود، به این نتیجه رسیده بود، یک سیاست پنهان جایگزینی جمعیت به صورت تدریجی در حال اجراست که به نظر میرسد، هنوز بخشهایی از حاکمیت نیز به طور دقیق از آن مطلع نیست و گاه از گوشه و کنار، نمایندگانی اعتراضاتی در این زمینه دارند.
او معتقد بود که برعکس آنچه به عموم جامعه القا میشود، آنچه در مورد مهاجرت بیرویه افغانها در حال وقوع است، در راستای همان سیاست انواع حمایتها از گروههای مختلف در منطقه است تا حامیان ایدئولوژیک «جمهوری اسلامی» در سراسر جهان اسلام گسترش یابند و نفوذ عمیقتری پیدا کنند، حامیانی که خود را کاملاً وامدار و تحت امر و گوش به فرمان این ایدئولوژی میدانند.
به باور او در این سیاست، ابتدا هجوم اتباع یا بهرهوری آنها از انواع امکانات و منابع کشور بیتدبیری جلوه داده میشود تا انبوهی از صداهای معترض برخیزد. سپس به بهانه پاسخ به اعتراضات و مطالبهها در زمینه مهاجرت بیرویه یا بهرهگیری از امکاناتی چون مدارس، دانشگاهها، املاک و ... مسأله ساماندهی و قانونی کردن این امور مطرح و در گام بعدی، حضور و نفوذ آنها قانونمند و ضابطهمند شود و پس از مدتی بدون اینکه معترضان متوجه باشند، به امری قانونی، بدیهی و غیر قابل اعتراض تبدیل شود.
آنچه که این دوست جمعیت شناس بدان معتقد است و منتهی به جایگزینی آرام جمعیت و تغییر در بافت جمعیتی کشور میشود، میتواند با این هدف صورت گیرد که جمعیتی کم سواد، کم اطلاع، مطیع، بدون آگاهیهای سیاسی و با اطلاع کم از تحولات بین المللی روز دنیا، کم توقع و قانع و تابع، مانند ترکیب جمعیتی اواخر دهه ۵۰ و دهه ۶۰ در ایران جایگزین جمعیتی شوند، معترض که اکثراً تحت انواع فشارهای خارج از تحمل یا به دلیل توقعات فزاینده بر اساس «منحنی جی»(که پس از تبدیل به طبقه متوسط، تحمل زندگی به سبک طبقات پایین را ندارند)، از ایران مهاجرت نموده یا قصد مهاجرت دارند، جمعیتی که در وقایع ۱۴۰۱ از دریچهای که گشود، نمایی از خود، تنوع طبقاتی و صنفی خود، مطالبات و ویژگیهای فرهنگی و اجتماعی خود و همچنین نمودی از گرایشات، تمایلات، عقاید سیاسی و کیفیت باورهای دینی خود را به نمایش گذاشت.
به نظر میرسد، آنچه در حال رخ دادن است، به زودی واقعیتی تلخ را آشکار میکند، یک فاجعه جمعیتی که به طور کامل نسل شبه دهه شصتی غیر ایرانی را جایگزین نسلهای جدید ایرانی در تمام ارکان ساختار جامعه خواهد نمود که حالا دیگر ایرانیهایی شدهاند، گرچه وارداتی؛ ولی کاملاً گوش به فرمان، جایگزین ایرانیهای نخبه صادراتی.
✍مرضیه حاجی هاشمی
@hooreechannel 🌹
با دوستی جمعیت شناس به گفتگو نشسته بودیم که بر این باور بود، آنچه در ایران در حال رخ دادن است، یک سیاست جمعیتی است؛ نه یک بیسیاستی و بیتدبیری جمعیتی و بیمبالاتی در زمینه مهاجرت! وی با بررسیهایی که انجام داده بود، به این نتیجه رسیده بود، یک سیاست پنهان جایگزینی جمعیت به صورت تدریجی در حال اجراست که به نظر میرسد، هنوز بخشهایی از حاکمیت نیز به طور دقیق از آن مطلع نیست و گاه از گوشه و کنار، نمایندگانی اعتراضاتی در این زمینه دارند.
او معتقد بود که برعکس آنچه به عموم جامعه القا میشود، آنچه در مورد مهاجرت بیرویه افغانها در حال وقوع است، در راستای همان سیاست انواع حمایتها از گروههای مختلف در منطقه است تا حامیان ایدئولوژیک «جمهوری اسلامی» در سراسر جهان اسلام گسترش یابند و نفوذ عمیقتری پیدا کنند، حامیانی که خود را کاملاً وامدار و تحت امر و گوش به فرمان این ایدئولوژی میدانند.
به باور او در این سیاست، ابتدا هجوم اتباع یا بهرهوری آنها از انواع امکانات و منابع کشور بیتدبیری جلوه داده میشود تا انبوهی از صداهای معترض برخیزد. سپس به بهانه پاسخ به اعتراضات و مطالبهها در زمینه مهاجرت بیرویه یا بهرهگیری از امکاناتی چون مدارس، دانشگاهها، املاک و ... مسأله ساماندهی و قانونی کردن این امور مطرح و در گام بعدی، حضور و نفوذ آنها قانونمند و ضابطهمند شود و پس از مدتی بدون اینکه معترضان متوجه باشند، به امری قانونی، بدیهی و غیر قابل اعتراض تبدیل شود.
آنچه که این دوست جمعیت شناس بدان معتقد است و منتهی به جایگزینی آرام جمعیت و تغییر در بافت جمعیتی کشور میشود، میتواند با این هدف صورت گیرد که جمعیتی کم سواد، کم اطلاع، مطیع، بدون آگاهیهای سیاسی و با اطلاع کم از تحولات بین المللی روز دنیا، کم توقع و قانع و تابع، مانند ترکیب جمعیتی اواخر دهه ۵۰ و دهه ۶۰ در ایران جایگزین جمعیتی شوند، معترض که اکثراً تحت انواع فشارهای خارج از تحمل یا به دلیل توقعات فزاینده بر اساس «منحنی جی»(که پس از تبدیل به طبقه متوسط، تحمل زندگی به سبک طبقات پایین را ندارند)، از ایران مهاجرت نموده یا قصد مهاجرت دارند، جمعیتی که در وقایع ۱۴۰۱ از دریچهای که گشود، نمایی از خود، تنوع طبقاتی و صنفی خود، مطالبات و ویژگیهای فرهنگی و اجتماعی خود و همچنین نمودی از گرایشات، تمایلات، عقاید سیاسی و کیفیت باورهای دینی خود را به نمایش گذاشت.
به نظر میرسد، آنچه در حال رخ دادن است، به زودی واقعیتی تلخ را آشکار میکند، یک فاجعه جمعیتی که به طور کامل نسل شبه دهه شصتی غیر ایرانی را جایگزین نسلهای جدید ایرانی در تمام ارکان ساختار جامعه خواهد نمود که حالا دیگر ایرانیهایی شدهاند، گرچه وارداتی؛ ولی کاملاً گوش به فرمان، جایگزین ایرانیهای نخبه صادراتی.
✍مرضیه حاجی هاشمی
@hooreechannel 🌹
👍5❤1👎1
عشق چیست؟
عشق ترکیبی از احساسات، شناخت و رفتار است. یعنی فقط یک هیجان زودگذر نیست، بلکه شامل میل، تعهد و صمیمیت میشود.
نظریهی معروف استرنبرگ عشق را سهضلعی میداند:
صمیمیت (نزدیکی عاطفی و اعتماد)
شهوت یا کشش جسمانی
تعهد (تصمیم برای ادامهی رابطه)
ترکیب این سه، شکلهای مختلفی از عشق را ایجاد میکند؛ از عشق رمانتیک گرفته تا عشق دوستانه یا حتی عشق کامل (کمال عشق زمانی است که هر سه ضلع پررنگ باشند).
دلبستگی چیست؟
دلبستگی یا Attachment بیشتر به سبک ارتباط عاطفی و امنیتی که از کودکی با والدین شکل میگیرد مربوط میشود.
بر اساس نظریهی جان بالبی و پژوهشهای مری اینسورث، سبکهای دلبستگی به چند دستهی اصلی تقسیم میشوند:
ایمن (Secure): فرد احساس امنیت میکند، میتواند به دیگران اعتماد کند و در عین حال استقلال خود را حفظ نماید.
اجتنابی (Avoidant): فرد از نزدیکی عاطفی میترسد، فاصله میگیرد و به استقلال بیش از حد پناه میبرد.
اضطرابی (Anxious): فرد بیش از حد نگران از دست دادن رابطه است، نیاز شدید به اطمینان خاطر دارد و ممکن است به شدت وابسته شود.
آشفته یا دوسوگرا (Disorganized): ترکیبی از اجتناب و اضطراب؛ فرد هم به رابطه نیاز دارد و هم از صمیمیت میترسد.
رابطهی عشق و دلبستگی
سبک دلبستگی ما تعیین میکند چطور عاشق میشویم، چطور اعتماد میکنیم
و چگونه با تعارضها کنار میآییم.
کسی با دلبستگی ایمن، معمولاً عشق سالمتر و پایدارتر را تجربه میکند.
افراد با دلبستگی اضطرابی ممکن است مدام نگران طرد شدن باشند و نیاز به توجه زیاد داشته باشند.
افراد با دلبستگی اجتنابی اغلب درگیر میشوند، اما به محض اینکه صمیمیت زیاد میشود، عقب میکشند.
راه رسیدن به عشق سالم و دلبستگی ایمن
خودآگاهی: شناخت سبک دلبستگی خود و همسرتان.
گفتوگوی صادقانه: بیان نیازها و ترسها بدون سرزنش.
احترام به مرزها: تعادل میان نزدیکی و استقلال.
شفافیت و اعتمادسازی: عمل به قولها و ایجاد حس امنیت.
کار روی خود: درمان فردی یا زوجدرمانی برای تغییر الگوهای منفی.
در یک جمله:
عشق، ترکیبی از احساس، تعهد و صمیمیت است
و کیفیت آن به سبک دلبستگی ما بستگی دارد.
وقتی یاد بگیریم ریشهی ترسها و نیازهای خود را بشناسیم، عشق برایمان به جای اضطراب، تبدیل به آرامش و رشد میشود.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
عشق ترکیبی از احساسات، شناخت و رفتار است. یعنی فقط یک هیجان زودگذر نیست، بلکه شامل میل، تعهد و صمیمیت میشود.
نظریهی معروف استرنبرگ عشق را سهضلعی میداند:
صمیمیت (نزدیکی عاطفی و اعتماد)
شهوت یا کشش جسمانی
تعهد (تصمیم برای ادامهی رابطه)
ترکیب این سه، شکلهای مختلفی از عشق را ایجاد میکند؛ از عشق رمانتیک گرفته تا عشق دوستانه یا حتی عشق کامل (کمال عشق زمانی است که هر سه ضلع پررنگ باشند).
دلبستگی چیست؟
دلبستگی یا Attachment بیشتر به سبک ارتباط عاطفی و امنیتی که از کودکی با والدین شکل میگیرد مربوط میشود.
بر اساس نظریهی جان بالبی و پژوهشهای مری اینسورث، سبکهای دلبستگی به چند دستهی اصلی تقسیم میشوند:
ایمن (Secure): فرد احساس امنیت میکند، میتواند به دیگران اعتماد کند و در عین حال استقلال خود را حفظ نماید.
اجتنابی (Avoidant): فرد از نزدیکی عاطفی میترسد، فاصله میگیرد و به استقلال بیش از حد پناه میبرد.
اضطرابی (Anxious): فرد بیش از حد نگران از دست دادن رابطه است، نیاز شدید به اطمینان خاطر دارد و ممکن است به شدت وابسته شود.
آشفته یا دوسوگرا (Disorganized): ترکیبی از اجتناب و اضطراب؛ فرد هم به رابطه نیاز دارد و هم از صمیمیت میترسد.
رابطهی عشق و دلبستگی
سبک دلبستگی ما تعیین میکند چطور عاشق میشویم، چطور اعتماد میکنیم
و چگونه با تعارضها کنار میآییم.
کسی با دلبستگی ایمن، معمولاً عشق سالمتر و پایدارتر را تجربه میکند.
افراد با دلبستگی اضطرابی ممکن است مدام نگران طرد شدن باشند و نیاز به توجه زیاد داشته باشند.
افراد با دلبستگی اجتنابی اغلب درگیر میشوند، اما به محض اینکه صمیمیت زیاد میشود، عقب میکشند.
راه رسیدن به عشق سالم و دلبستگی ایمن
خودآگاهی: شناخت سبک دلبستگی خود و همسرتان.
گفتوگوی صادقانه: بیان نیازها و ترسها بدون سرزنش.
احترام به مرزها: تعادل میان نزدیکی و استقلال.
شفافیت و اعتمادسازی: عمل به قولها و ایجاد حس امنیت.
کار روی خود: درمان فردی یا زوجدرمانی برای تغییر الگوهای منفی.
در یک جمله:
عشق، ترکیبی از احساس، تعهد و صمیمیت است
و کیفیت آن به سبک دلبستگی ما بستگی دارد.
وقتی یاد بگیریم ریشهی ترسها و نیازهای خود را بشناسیم، عشق برایمان به جای اضطراب، تبدیل به آرامش و رشد میشود.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👏1
♻️ به درماندگی آموخته شده ایم .
اینکه کلینیک ترک حجاب راه می اندازند و اینکه در مترو تونل حجاب شکل می دهند و با وجود خیل بسیاری در برابر اندک گماشته حاکمیت واکنشی در مردم دیده نمی شود و اینکه حاکمیت به خود اجازه می دهد در کوران مشکلات به این راحتی وارد حریم مردم شده و حجاب که از اهمیت کمتری در مقایسه با بحران های کلان کشور دارد هزینه کلان کند چیزی نیست جز آنکه می دانند مردم به اینگونه زندگی خو گرفته اند و دم بر نمی آورند .
▫️ *مارتین ای پی سلیگمن* روانشناس و نویسنده کتابهای خودیاری است، نظریه او با نام *"درماندگیِ آموخته شده"* بهطور گسترده میان روانشناسان بالینی مطرح است .
🔻سلیگمن ۲۰ سگ شیانلو را از ابتدای نوزادی درون یک قفس تربیت کرد به طوری که سگها در صورت نیاز پدال موجود در قفس را میفشردند و بیرون می رفتند و پس از دستشویی کردن باز می گشتند.وی پس از تربیت این سگ ها، آن ها را به دو دسته دهتایی در قفس A و B تقسیم نمود.
🔸او درب قفس B را جوش داد و ۳۰ روز، روزی ۳ بار به قفس B شوک الکتریکی می داد.سگهای قفس B در روزهای اول در زمان شوک بخاطر قفل بودن درب خودشان را به میله های قفس میزدند و خود را خونی و زخمی میکردند و نتیجه ای نمی گرفتند.اما پس از چند روز سگها فهمیدند که با تلاش کردن بجز اینکه زخمی شده و رنج زیاد کشند موفق نمیشوند از درب عبور کنند.
آنها یاد گرفتند که در زمان شوک در جای خود بایستند زیرا دست کم از زخمی شدن در امان بودند.
🔸سلیگمن در انتهای آزمایش درب قفس را شکست و آنها را به سگهای قبلی قفس A (گواه) ملحق نمود، همان قفس سالم که با فشار اهرم درب باز می شد.سپس شوک الکتریکی داد.
فکر می کنید چه اتفاقی افتاد؟
🔸تمام ۱۰ سگ قفس گواه اهرم را فشار داده و بیرون آمدند اما سگهای قفس B در سرجایشان ایستاده و حرکت نکردند.
🔸او بزرگترین نظریه قرن را ارائه کرد، یعنی
بدین معنا که موجودات یاد می گیرند بدبخت زندگی کنند.
🔸از منظر دیگر، حکومتها از شوکهای گرانی قیمت ارزاق عمومی مانند گرانی نان، مرغ، تخممرغ و یا گوجهفرنگی و هویج گرفته تا با ایجاد انواع سرعتگیرهای فیزیکی و دستاندازهای اجتماعی در قفسی در بسته به مردم بدبختی را میآموزند و در پیش روی آنان راه حلی جز تحمل وضع موجود، وجود ندارد.در مسیر زندگی، مردم را به سوی "درماندگی آموختنی" هدایت میکنند تا آنان را به مرز واماندگی برسانند.در این وضعیت آنان فقط در منزل و محیط کار و پیش دوستانشان و فضای مجازی ابراز ناراحتی و غر زدن میکنند و رفتاری مشابه با سگهای سلیگمن دارند."آنها یاد گرفتهاند که بدبخت زندگی کنند."
✅این نظریه که میگوید هنوز فلان ملت به آگاهی نرسیده اند درست نیست.روانشناسان با تکیه بر ابراز همین نارضایتیها میگویند، مردم همه آگاهند منتها به "درماندگی آموخته شده" گرفتار شده اند.
🔸درکمال تاسف ملتها با بدبختیهایی که به سرشان میآید سازش می کنند و یاد میگیرند با بدبختی کنار بیایند و حاکمیتها هم بخوبی تشخیص دادهاند که عکس العمل مردم فقط سازگاری و غر زدن است.
عادت کردن و تحمل آنچه بر سرشان می آید . نتیجه سالها آزمون وخطاهاییست که حاکمیت ها در سفره مردم گذارده اند.
✍ح_درویشی
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
اینکه کلینیک ترک حجاب راه می اندازند و اینکه در مترو تونل حجاب شکل می دهند و با وجود خیل بسیاری در برابر اندک گماشته حاکمیت واکنشی در مردم دیده نمی شود و اینکه حاکمیت به خود اجازه می دهد در کوران مشکلات به این راحتی وارد حریم مردم شده و حجاب که از اهمیت کمتری در مقایسه با بحران های کلان کشور دارد هزینه کلان کند چیزی نیست جز آنکه می دانند مردم به اینگونه زندگی خو گرفته اند و دم بر نمی آورند .
▫️ *مارتین ای پی سلیگمن* روانشناس و نویسنده کتابهای خودیاری است، نظریه او با نام *"درماندگیِ آموخته شده"* بهطور گسترده میان روانشناسان بالینی مطرح است .
🔻سلیگمن ۲۰ سگ شیانلو را از ابتدای نوزادی درون یک قفس تربیت کرد به طوری که سگها در صورت نیاز پدال موجود در قفس را میفشردند و بیرون می رفتند و پس از دستشویی کردن باز می گشتند.وی پس از تربیت این سگ ها، آن ها را به دو دسته دهتایی در قفس A و B تقسیم نمود.
🔸او درب قفس B را جوش داد و ۳۰ روز، روزی ۳ بار به قفس B شوک الکتریکی می داد.سگهای قفس B در روزهای اول در زمان شوک بخاطر قفل بودن درب خودشان را به میله های قفس میزدند و خود را خونی و زخمی میکردند و نتیجه ای نمی گرفتند.اما پس از چند روز سگها فهمیدند که با تلاش کردن بجز اینکه زخمی شده و رنج زیاد کشند موفق نمیشوند از درب عبور کنند.
آنها یاد گرفتند که در زمان شوک در جای خود بایستند زیرا دست کم از زخمی شدن در امان بودند.
🔸سلیگمن در انتهای آزمایش درب قفس را شکست و آنها را به سگهای قبلی قفس A (گواه) ملحق نمود، همان قفس سالم که با فشار اهرم درب باز می شد.سپس شوک الکتریکی داد.
فکر می کنید چه اتفاقی افتاد؟
🔸تمام ۱۰ سگ قفس گواه اهرم را فشار داده و بیرون آمدند اما سگهای قفس B در سرجایشان ایستاده و حرکت نکردند.
🔸او بزرگترین نظریه قرن را ارائه کرد، یعنی
"درماندگی آموخته شدنی است»
بدین معنا که موجودات یاد می گیرند بدبخت زندگی کنند.
🔸از منظر دیگر، حکومتها از شوکهای گرانی قیمت ارزاق عمومی مانند گرانی نان، مرغ، تخممرغ و یا گوجهفرنگی و هویج گرفته تا با ایجاد انواع سرعتگیرهای فیزیکی و دستاندازهای اجتماعی در قفسی در بسته به مردم بدبختی را میآموزند و در پیش روی آنان راه حلی جز تحمل وضع موجود، وجود ندارد.در مسیر زندگی، مردم را به سوی "درماندگی آموختنی" هدایت میکنند تا آنان را به مرز واماندگی برسانند.در این وضعیت آنان فقط در منزل و محیط کار و پیش دوستانشان و فضای مجازی ابراز ناراحتی و غر زدن میکنند و رفتاری مشابه با سگهای سلیگمن دارند."آنها یاد گرفتهاند که بدبخت زندگی کنند."
✅این نظریه که میگوید هنوز فلان ملت به آگاهی نرسیده اند درست نیست.روانشناسان با تکیه بر ابراز همین نارضایتیها میگویند، مردم همه آگاهند منتها به "درماندگی آموخته شده" گرفتار شده اند.
🔸درکمال تاسف ملتها با بدبختیهایی که به سرشان میآید سازش می کنند و یاد میگیرند با بدبختی کنار بیایند و حاکمیتها هم بخوبی تشخیص دادهاند که عکس العمل مردم فقط سازگاری و غر زدن است.
عادت کردن و تحمل آنچه بر سرشان می آید . نتیجه سالها آزمون وخطاهاییست که حاکمیت ها در سفره مردم گذارده اند.
✍ح_درویشی
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
❤2👍1😢1
راه سخت توسعه
معمولاً به محض ورود به یک کتابفروشی، مستقیماً میروم سر قفسهی کتابهای فلسفی، تربیتی، اخلاقی، روانشناسی، ادبی و تاریخی. میبینم در بارهی یک موضوعِ خاص، چقدر کتاب نوشته شده است. مثلاً در زمینهی بهتر زندگی کردن، با انواع مختلفی از کتابها مواجه میشوم: آیین زندگی، رمز موفقیت، خوب زیستن، معنای زندگی، کلید طلایی ارتباط، خوشبختی، حکمت زندگی و ...
سپس با خود میاندیشم که آیا واقعاً نیازی به این حجم از کتابها وجود دارد؟ در حالی که همه میدانیم برای تهیهی دویست جلد کتاب پانصد برگی، به طور تقریبی باید سه اصله درخت قطع شود!
با این پسزمینهی ذهنی، وقتی از مقابل دادگستریها عبور میکنم، از حجم ترافیک آن منطقه متوجه میشوم که چقدر آدمها باهم درگیری دارند.
چقدر اختلاف زناشویی وجود دارد. چقدر انسانها بد زندگی میکنند. چقدر مردم، نابردبار هستند. چقدر زندانها پر است از آدمهایی که بخاطر ناتوانی در مدیریت خشم، مرتکب خطای جبرانناپذیر شدهاند. چقدر کلانتریها، پزشک قانونیها، بیمارستان و تیمارستانهای ما پر است از آدمهایی که علیرغم تحصیلات بالا، مهارت خودشناسی و روابط اجتماعی را بلد نیستند و در یک مخمصه گیر افتادهاند.
جامعه چقدر هزینه میدهد برای تادیب یک بزهکار یا جبران خطای او. با دیدن چنین صحنههایی به خود میگویم که نه تنها آن تعداد کتاب در کتابفروشیها زیاد نیست، بلکه ما نیازمند تولید متون و کتابهای مفید زیادی هستیم.
باور کنید که برای توسعهی فردی و ملی هیچ راه میانبری وجود ندارد. باید زحمت کشید؛ باید عرق ریخت؛ باید توجه و تمرکز کرد؛ شب و روز کار کرد. با هیاهو و جنجال، هیچ فردی به رشد و شکوفایی و هیچ ملتی به توسعهی پایدار نرسیده است. این جملهی معروف که میگوید «هیچ آدم موفقی ندیدهام که گذشتهی آسانی داشته باشد»، در مورد ملتها هم صادق است.
نمیخواهم متهم به غربزدگی شوم، ولی انصافاً وقتی تاریخ تمدن ویل دورانت و تاریخ سیر فلسفه در اروپا و ... را مطالعه میکنیم و نیز مراحل رشد علمی و اکتشافات و اختراعات غرب را مرور میکنیم، متوجه میشویم که نقش شانس و اقبال در تمدن و ترقی آنها، تقریباً صفر بوده است؛ ولی صفحات آنها تا دلت بخواهد پُر است از تلاش و اندیشه.
جامعهی امروز ما بیش از فریاد، به منطق نیاز دارد. بیش از دعوا، به گفتگو نیاز دارد. بیش از شعار به شعور نیاز دارد. بیش از خون به آگاهی نیاز دارد. بیش از گلوله به قلم نیاز دارد. جامعهی ما تشنهی فضیلتهای رواداری، تحمل، تامل، همزیستی، همدلی، بردباری، کنار آمدن و مدارا است.
امروزه اگر شبکههای اجتماعی به درستی جا بیفتد، یک نعمت است برای فرهنگسازی و مدنیت. بیاییم از این بستر به درستی استفاده کنیم و بیشتر بنویسیم، بیشتر بخوانیم و بیشتر تمرین کنیم. از همدیگر بیاموزیم و با هم گفتگو کنیم.
بپذیریم که ژاپن یک شبه، ژاپن نشده است. همچنین آلمان، بدون سختی و پشت سر گذاشتن مصیبت، به این رشد و شکوفایی نرسیده است.
خیلی وقت پیش این جمله را شنیدم که اگر میخواهی یک سال بعد نتیجهی تلاشت را ببینی، گندم بکار؛ اگر میخواهی ده سال بعد نتیجهی تلاشت را ببینی، درخت بکار؛ و اگر میخواهی صد سال بعد نتیجه را ببینی، روی فرهنگ جامعهات کار کن.
حال به برکت تکنولوژی، شاید این صد سال به پنحاه سال کاهش یابد، ولی آنچه مسلم است، زمانبر بودن فرایند فرهنگسازی است.
بیایید خسته نشویم و به امید دیگران ننشینیم. به قول مجتبی کاشانی:
... هیچکس بر در این خانه نخواهد کوبید و نمیگوید برخیز که صبح است، بهار آمده است...
✍سیروس شکراللهی، کانال کمپین مبارزه با بی شعوری
@hooreechannel 🌹
معمولاً به محض ورود به یک کتابفروشی، مستقیماً میروم سر قفسهی کتابهای فلسفی، تربیتی، اخلاقی، روانشناسی، ادبی و تاریخی. میبینم در بارهی یک موضوعِ خاص، چقدر کتاب نوشته شده است. مثلاً در زمینهی بهتر زندگی کردن، با انواع مختلفی از کتابها مواجه میشوم: آیین زندگی، رمز موفقیت، خوب زیستن، معنای زندگی، کلید طلایی ارتباط، خوشبختی، حکمت زندگی و ...
سپس با خود میاندیشم که آیا واقعاً نیازی به این حجم از کتابها وجود دارد؟ در حالی که همه میدانیم برای تهیهی دویست جلد کتاب پانصد برگی، به طور تقریبی باید سه اصله درخت قطع شود!
با این پسزمینهی ذهنی، وقتی از مقابل دادگستریها عبور میکنم، از حجم ترافیک آن منطقه متوجه میشوم که چقدر آدمها باهم درگیری دارند.
چقدر اختلاف زناشویی وجود دارد. چقدر انسانها بد زندگی میکنند. چقدر مردم، نابردبار هستند. چقدر زندانها پر است از آدمهایی که بخاطر ناتوانی در مدیریت خشم، مرتکب خطای جبرانناپذیر شدهاند. چقدر کلانتریها، پزشک قانونیها، بیمارستان و تیمارستانهای ما پر است از آدمهایی که علیرغم تحصیلات بالا، مهارت خودشناسی و روابط اجتماعی را بلد نیستند و در یک مخمصه گیر افتادهاند.
جامعه چقدر هزینه میدهد برای تادیب یک بزهکار یا جبران خطای او. با دیدن چنین صحنههایی به خود میگویم که نه تنها آن تعداد کتاب در کتابفروشیها زیاد نیست، بلکه ما نیازمند تولید متون و کتابهای مفید زیادی هستیم.
باور کنید که برای توسعهی فردی و ملی هیچ راه میانبری وجود ندارد. باید زحمت کشید؛ باید عرق ریخت؛ باید توجه و تمرکز کرد؛ شب و روز کار کرد. با هیاهو و جنجال، هیچ فردی به رشد و شکوفایی و هیچ ملتی به توسعهی پایدار نرسیده است. این جملهی معروف که میگوید «هیچ آدم موفقی ندیدهام که گذشتهی آسانی داشته باشد»، در مورد ملتها هم صادق است.
نمیخواهم متهم به غربزدگی شوم، ولی انصافاً وقتی تاریخ تمدن ویل دورانت و تاریخ سیر فلسفه در اروپا و ... را مطالعه میکنیم و نیز مراحل رشد علمی و اکتشافات و اختراعات غرب را مرور میکنیم، متوجه میشویم که نقش شانس و اقبال در تمدن و ترقی آنها، تقریباً صفر بوده است؛ ولی صفحات آنها تا دلت بخواهد پُر است از تلاش و اندیشه.
جامعهی امروز ما بیش از فریاد، به منطق نیاز دارد. بیش از دعوا، به گفتگو نیاز دارد. بیش از شعار به شعور نیاز دارد. بیش از خون به آگاهی نیاز دارد. بیش از گلوله به قلم نیاز دارد. جامعهی ما تشنهی فضیلتهای رواداری، تحمل، تامل، همزیستی، همدلی، بردباری، کنار آمدن و مدارا است.
امروزه اگر شبکههای اجتماعی به درستی جا بیفتد، یک نعمت است برای فرهنگسازی و مدنیت. بیاییم از این بستر به درستی استفاده کنیم و بیشتر بنویسیم، بیشتر بخوانیم و بیشتر تمرین کنیم. از همدیگر بیاموزیم و با هم گفتگو کنیم.
بپذیریم که ژاپن یک شبه، ژاپن نشده است. همچنین آلمان، بدون سختی و پشت سر گذاشتن مصیبت، به این رشد و شکوفایی نرسیده است.
خیلی وقت پیش این جمله را شنیدم که اگر میخواهی یک سال بعد نتیجهی تلاشت را ببینی، گندم بکار؛ اگر میخواهی ده سال بعد نتیجهی تلاشت را ببینی، درخت بکار؛ و اگر میخواهی صد سال بعد نتیجه را ببینی، روی فرهنگ جامعهات کار کن.
حال به برکت تکنولوژی، شاید این صد سال به پنحاه سال کاهش یابد، ولی آنچه مسلم است، زمانبر بودن فرایند فرهنگسازی است.
بیایید خسته نشویم و به امید دیگران ننشینیم. به قول مجتبی کاشانی:
... هیچکس بر در این خانه نخواهد کوبید و نمیگوید برخیز که صبح است، بهار آمده است...
✍سیروس شکراللهی، کانال کمپین مبارزه با بی شعوری
@hooreechannel 🌹
👍4
تفاوت قدیم و جدید
🔹روز جهانی کودک یعنی روز آینده. یکی از مهمترین تفاوتهای جهان امروز با گذشته در نگاه آنان به آینده است. برای بشر امروز آینده اهمیت دارد و برای بشر دیروز و گذشته اهمیت داشت. آیندهی بشر قدیم، همان گذشته او بود بدون هیچ تغییر ملموسی. درحالیکه برای بشر جدید، گذشته، گذشته است و آینده او در اختیار خودشان است آنطور که میخواهند آن را میسازند.
🔹اگر این تفاوت را نفهمیم گویی هیچ درکی از دنیای جدید نداریم. این اختلاف دو جهان و دونگاه تبعات مهمی دارد. از همه مهمتر حق تعیین سرنوشت و آزادی و حقوق مناسب برای تعیین سرنوشت کردن است. انسان آزاد باید تربیت شود و آموزش ببیند.
🔹آینده را فرزندان ما و جوانان و کودکان میسازند پس آنان ابزار تأمین نیازهای امروز ما نیستند بلکه آنان آیندهسازانی هستند که ما باید برای آنان سرمایهگذاری کنیم. تامین بهداشت، غذا، پوشاک، تفریح و از همه مهمتر آموزش آنان وظیفهای عمومی است. به همین دلیل مفهوم جدیدی شکل گرفته به نام حقوق کودک. برخلاف گذشته کودک جزء اموال پدر و مادر نیست.
🔹او ودیعه الهی و طبیعی نزد پدر و مادر است که باید او را تأمین و برای ایفای نقش آیندهسازی آماده کنند. البته این به معنای نادیده گرفتن حقوق کنونی کودک نیست. بدون احترام به حقوق و ارزش کنونی او آیندهای هم وجود نخواهد داشت. روز جهانی کودک و کنوانسیون جهانی کودک برای تأمین همین اهداف است و ایران هم عضو آن است.
🔹تفاوت اصلی جدید و قدیم در این است که در قدیم فرزندآوری انتخاب پدر یا مادر نبود. بلکه یک رفتار طبیعی و عادی بود. هر چه به دنیا میآمد خوش میآمد. کودک و اولاد هم از عوامل ثروت و قدرت محسوب میشدند. کودک پسر هم بهناچار راه پدر و پدربزرگ را در پیش میگرفت و کودک دختر هم مسیر مادر و مادربزرگ را میپیمود. سرنوشت آنان از پیش تعیین شده بود. آنان پیچ و مهرههای یک آینده مقدر بودند. درحالیکه نقش کودکان امروز در آینده لزوماً هیچ نسبتی مشابه نقش پدران و مادران آنان در حال حاضر ندارد.
🔹به همین دلیل است که برخلاف گذشته نسبت به صلاحیت پدر و مادر در نگهداری و تربیت کودک حساسیت فراوانی وجود دارد، و چون گذشته نمیتوان بهصورت پیشفرض گفت که کودک متعلق به پدر است و در صورت طلاق حضانت او جبراً در اختیار پدر است. اتفاقاً امروز و به دلایل فراوانی مادران شایستگی بیشتری برای حضانت کودکان را دارند. یکی از ابزارهای مردان علیه زنان فشاری است که در طلاق برای گرفتن فرزند میآورند و زنان حاضرند امتیازات زیادی دهند تا از این حق برخوردار شوند.
🔹یکی دیگر از حقوق مسلم کودک مسئله نفی خشونت علیه او است. شاید این وضعیت در جوامع غربی به صورت افراطی درآمده باشد ولی عکس آن نیز در ایران وجود دارد که کودکان فاقد حفاظ امنیتی در برابر خشونت هستند. اگر اغلب کودکان خشونت نمیبینند به دلیل اعتقاد والدین آنان است درحالیکه قانون در این زمینه حمایت موثری از کودک نمیکند.
🔹از مصادیق دیگری که باز هم در ایران و نسبت به گذشته تضعیف شده است منع اشتغال کودک است. این کار مصداق بهرهکشی آشکار است. گرچه پس از انقلاب این شاخص بسیار بهبود یافت ولی در دهه گذشته به دلیل مشکلات اقتصادی نهتنها از نظر تغذیه عقبگرد کردیم بلکه آمار یا حداقل نمودهای اشتغال کودکان نیز افزایش یافته است.
🔹مسئله مهم دیگر آموزش عمومی کودک است. بدون آموزش هیچکس نمیتواند پا به دنیای کنونی بگذارد چه رسد به اینکه بخواهد آیندهساز شود. افزایش ترک تحصیل در مقطع ابتدایی و کاهش نمرات آزمونهای عمومی آنان نمودی از تنزل سطح و کیفیت آموزش کودکان است. ضمن اینکه فلسفه آموزشی در ایران بسیار عقب مانده و غیرمرتبط با نیازهای امروز و آینده است.
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
🔹روز جهانی کودک یعنی روز آینده. یکی از مهمترین تفاوتهای جهان امروز با گذشته در نگاه آنان به آینده است. برای بشر امروز آینده اهمیت دارد و برای بشر دیروز و گذشته اهمیت داشت. آیندهی بشر قدیم، همان گذشته او بود بدون هیچ تغییر ملموسی. درحالیکه برای بشر جدید، گذشته، گذشته است و آینده او در اختیار خودشان است آنطور که میخواهند آن را میسازند.
🔹اگر این تفاوت را نفهمیم گویی هیچ درکی از دنیای جدید نداریم. این اختلاف دو جهان و دونگاه تبعات مهمی دارد. از همه مهمتر حق تعیین سرنوشت و آزادی و حقوق مناسب برای تعیین سرنوشت کردن است. انسان آزاد باید تربیت شود و آموزش ببیند.
🔹آینده را فرزندان ما و جوانان و کودکان میسازند پس آنان ابزار تأمین نیازهای امروز ما نیستند بلکه آنان آیندهسازانی هستند که ما باید برای آنان سرمایهگذاری کنیم. تامین بهداشت، غذا، پوشاک، تفریح و از همه مهمتر آموزش آنان وظیفهای عمومی است. به همین دلیل مفهوم جدیدی شکل گرفته به نام حقوق کودک. برخلاف گذشته کودک جزء اموال پدر و مادر نیست.
🔹او ودیعه الهی و طبیعی نزد پدر و مادر است که باید او را تأمین و برای ایفای نقش آیندهسازی آماده کنند. البته این به معنای نادیده گرفتن حقوق کنونی کودک نیست. بدون احترام به حقوق و ارزش کنونی او آیندهای هم وجود نخواهد داشت. روز جهانی کودک و کنوانسیون جهانی کودک برای تأمین همین اهداف است و ایران هم عضو آن است.
🔹تفاوت اصلی جدید و قدیم در این است که در قدیم فرزندآوری انتخاب پدر یا مادر نبود. بلکه یک رفتار طبیعی و عادی بود. هر چه به دنیا میآمد خوش میآمد. کودک و اولاد هم از عوامل ثروت و قدرت محسوب میشدند. کودک پسر هم بهناچار راه پدر و پدربزرگ را در پیش میگرفت و کودک دختر هم مسیر مادر و مادربزرگ را میپیمود. سرنوشت آنان از پیش تعیین شده بود. آنان پیچ و مهرههای یک آینده مقدر بودند. درحالیکه نقش کودکان امروز در آینده لزوماً هیچ نسبتی مشابه نقش پدران و مادران آنان در حال حاضر ندارد.
🔹به همین دلیل است که برخلاف گذشته نسبت به صلاحیت پدر و مادر در نگهداری و تربیت کودک حساسیت فراوانی وجود دارد، و چون گذشته نمیتوان بهصورت پیشفرض گفت که کودک متعلق به پدر است و در صورت طلاق حضانت او جبراً در اختیار پدر است. اتفاقاً امروز و به دلایل فراوانی مادران شایستگی بیشتری برای حضانت کودکان را دارند. یکی از ابزارهای مردان علیه زنان فشاری است که در طلاق برای گرفتن فرزند میآورند و زنان حاضرند امتیازات زیادی دهند تا از این حق برخوردار شوند.
🔹یکی دیگر از حقوق مسلم کودک مسئله نفی خشونت علیه او است. شاید این وضعیت در جوامع غربی به صورت افراطی درآمده باشد ولی عکس آن نیز در ایران وجود دارد که کودکان فاقد حفاظ امنیتی در برابر خشونت هستند. اگر اغلب کودکان خشونت نمیبینند به دلیل اعتقاد والدین آنان است درحالیکه قانون در این زمینه حمایت موثری از کودک نمیکند.
🔹از مصادیق دیگری که باز هم در ایران و نسبت به گذشته تضعیف شده است منع اشتغال کودک است. این کار مصداق بهرهکشی آشکار است. گرچه پس از انقلاب این شاخص بسیار بهبود یافت ولی در دهه گذشته به دلیل مشکلات اقتصادی نهتنها از نظر تغذیه عقبگرد کردیم بلکه آمار یا حداقل نمودهای اشتغال کودکان نیز افزایش یافته است.
🔹مسئله مهم دیگر آموزش عمومی کودک است. بدون آموزش هیچکس نمیتواند پا به دنیای کنونی بگذارد چه رسد به اینکه بخواهد آیندهساز شود. افزایش ترک تحصیل در مقطع ابتدایی و کاهش نمرات آزمونهای عمومی آنان نمودی از تنزل سطح و کیفیت آموزش کودکان است. ضمن اینکه فلسفه آموزشی در ایران بسیار عقب مانده و غیرمرتبط با نیازهای امروز و آینده است.
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
👍2❤1
این فقط سوختن چند درخت نیست؛ این خاکستر شدن هزاران سال حافظه است.
این همان لحظهایست که تاریخ، با تمام سنگینیاش، سیلی میزند و ما باز هم خود را به کوچهی «بیتقصیری» میزنیم. جنگلبان گریه میکند، اما گریهی او در این کشور حکم «اعتراض بدون مجوز» دارد: شنیده نمیشود، تکثیر نمیشود، و انگار هیچکس مسئول نیست.
آتش هیرکانی فقط تنههای کهن را نمیسوزاند؛ آتش، خودِ ما را دارد دود میکند. در جنگلی که قدمتش از تمدنهای منطقه بیشتر است، صدای «تقتق» سوختن چوبها مثل شکستن استخوانهای یک ملت میماند که دیگر توان ایستادن ندارد.
و این وسط، دستگاه عریض و طویل حکمرانی مثل همیشه یا خواب است، یا دنبال دشمن نامرئی، یا مشغول نمایشهای سیاسی که هیچکس را از زیر خاکستر بیرون نمیآورد.
جنگلبان وقتی گریه میکند، دو چیز را فریاد میزند:
یکی، تهیدستی دولت؛ دیگری، بیپشتوانگی طبیعت.
هیرکانی باستانی که باید سرمایه ملی باشد، عملاً گروگان بیبرنامگی نهادی است که حتی در خاموشکردن آتش – این ابتداییترین وظیفه یک حکمرانی – درمانده است.
هواپیما نیست، بودجه نیست، برنامه نیست، اما «دشمن» همیشه هست،
آن هم در جایی که از همه کمتر حضور دارد: درختها.
صدای گریهی جنگلبان در این کشور جای سوت آغاز یک بحران را گرفته. هر بار یکی از این انسانهای فراموششده اشک میریزد، یعنی یک قطعه از آیندهمان کنده شده و در هوا دود شده است.
اما قدرت، با خیال آسوده پشت میزهای چوبی – چوبی که شاید زمانی برادر همین درختهای سوخته بوده – نشسته و در بهترین حالت، یک پیام تسلیت خشکوخالی صادر میکند.
هیرکانی آتش گرفته، اما ماجرای واقعی آن زیر خاکستر است:
هیرکانی دارد میمیرد، چون کشور به جایی رسیده که طبیعت هم دیگر امیدی به بقا ندارد.
این آتش، اعلامیه رسمی یک فروپاشی اکولوژیک است؛ همانی که سالها هشدار داده شد، اما چون در آن «سود انتخاباتی» نبود، هیچکس جدی نگرفت. حالا هم مثل همیشه، بدلکاری رسانهای میشود: یکی میگوید عمدی بوده، یکی میگوید صاعقه، یکی میگوید کمبود تجهیزات؛ اما هیچکس نمیگوید چرا بعد از هزار سال درخت زنده مانده، اما بعد از چهل سال مدیریت ما دوام نیاورده؟
هیرکانی سوخت، اما مسئله فقط جنگل نیست. مسئله این است که کشور ما به نقطهای رسیده که هیچچیز ماندگاری از دست ما در امان نیست: نه تاریخ، نه آب، نه خاک، نه حافظه ملی.
اگر گریهی جنگلبان را بهعنوان «آخرین زنگ خطر» نشنویم، دفعه بعد شاید دیگر نه گریهای باشد، نه جنگلبانی، نه جنگلی برای ایستادن زیر سایهاش.
✍حمید آصفی
@hooreechannel 🌹
این همان لحظهایست که تاریخ، با تمام سنگینیاش، سیلی میزند و ما باز هم خود را به کوچهی «بیتقصیری» میزنیم. جنگلبان گریه میکند، اما گریهی او در این کشور حکم «اعتراض بدون مجوز» دارد: شنیده نمیشود، تکثیر نمیشود، و انگار هیچکس مسئول نیست.
آتش هیرکانی فقط تنههای کهن را نمیسوزاند؛ آتش، خودِ ما را دارد دود میکند. در جنگلی که قدمتش از تمدنهای منطقه بیشتر است، صدای «تقتق» سوختن چوبها مثل شکستن استخوانهای یک ملت میماند که دیگر توان ایستادن ندارد.
و این وسط، دستگاه عریض و طویل حکمرانی مثل همیشه یا خواب است، یا دنبال دشمن نامرئی، یا مشغول نمایشهای سیاسی که هیچکس را از زیر خاکستر بیرون نمیآورد.
جنگلبان وقتی گریه میکند، دو چیز را فریاد میزند:
یکی، تهیدستی دولت؛ دیگری، بیپشتوانگی طبیعت.
هیرکانی باستانی که باید سرمایه ملی باشد، عملاً گروگان بیبرنامگی نهادی است که حتی در خاموشکردن آتش – این ابتداییترین وظیفه یک حکمرانی – درمانده است.
هواپیما نیست، بودجه نیست، برنامه نیست، اما «دشمن» همیشه هست،
آن هم در جایی که از همه کمتر حضور دارد: درختها.
صدای گریهی جنگلبان در این کشور جای سوت آغاز یک بحران را گرفته. هر بار یکی از این انسانهای فراموششده اشک میریزد، یعنی یک قطعه از آیندهمان کنده شده و در هوا دود شده است.
اما قدرت، با خیال آسوده پشت میزهای چوبی – چوبی که شاید زمانی برادر همین درختهای سوخته بوده – نشسته و در بهترین حالت، یک پیام تسلیت خشکوخالی صادر میکند.
هیرکانی آتش گرفته، اما ماجرای واقعی آن زیر خاکستر است:
هیرکانی دارد میمیرد، چون کشور به جایی رسیده که طبیعت هم دیگر امیدی به بقا ندارد.
این آتش، اعلامیه رسمی یک فروپاشی اکولوژیک است؛ همانی که سالها هشدار داده شد، اما چون در آن «سود انتخاباتی» نبود، هیچکس جدی نگرفت. حالا هم مثل همیشه، بدلکاری رسانهای میشود: یکی میگوید عمدی بوده، یکی میگوید صاعقه، یکی میگوید کمبود تجهیزات؛ اما هیچکس نمیگوید چرا بعد از هزار سال درخت زنده مانده، اما بعد از چهل سال مدیریت ما دوام نیاورده؟
هیرکانی سوخت، اما مسئله فقط جنگل نیست. مسئله این است که کشور ما به نقطهای رسیده که هیچچیز ماندگاری از دست ما در امان نیست: نه تاریخ، نه آب، نه خاک، نه حافظه ملی.
اگر گریهی جنگلبان را بهعنوان «آخرین زنگ خطر» نشنویم، دفعه بعد شاید دیگر نه گریهای باشد، نه جنگلبانی، نه جنگلی برای ایستادن زیر سایهاش.
✍حمید آصفی
@hooreechannel 🌹
Telegram
attach 📎
😢4❤1
بسته شدن پنجرۀ عقلانیت و دانایی؛
باز شدن درهای فلاکت و تیره روزی
تجارب فردی، اجتماعی و تاریخی بسیاری از افراد، ملت ها و جوامع به خوبی هر چه تمام تر نشان می دهد که هر چقدر پنجرۀ عقلانیت و دانایی به روی آن ها باز باشد درهای پیشرفت و خوشبختی نیز به رویِ شان گشوده است و بالعکس هر چقدر این پنجره بسته بماند درهای فلاکت و تیرهبختی نیز به روی شان فروبسته است.
تو گویی که برخورداری از عقلانیت و دانایی چونان اصلی خدشه ناپذیر برای هر فرد و جامعه ای محسوب می شود تا از این طریق درهای پیشرفت و خوشبختی را به روی خود گشوده ببیند.
این اصل بنیادین هم در سطح خُرد(فردی) و هم در سطح کلان(جمعی) صادق بوده و آثار و نتایج ارزشمند خود را بر جای می گذارد.
در جهان مدرن که پیچیدگی های بسیاری در زندگی و زیست انسان ها در جوامع روی داده است بهرهمندی از عقلانیت و دانایی به ویژه بهرهمندی از دانش های این روزگار بیش از گذشته ضرورت یافته است تا از این طریق بتوان بر انبوهی از مسائل و مشکلات کنونی فائق آمد و به یک زندگی بهنجار و برخوردار از کیفیت و مطلوبیت دست یافت.
آشکار است که هر چقدر میزان بهرهمندی و برخورداری مطلوب از عقلانیت و دانایی در تمام ابعاد آن افزایش یابد از سویی سطح کیفیت و مطلوبیت زندگی نیز خودبخود افزایش یافته و از سوی دیگر از درد و رنج انسان ها نیز کاسته خواهد شد.
عقلانیت و دانایی چونان اکسیری عمل می کند که نه تنها بنیان بسیاری از مشکلات و مسائل را سست و در مواردی ریشه کن می کند، بلکه زمینه و شرایط را برای بروز و ظهور دستیابی به رفاه، برابری، آزادی، آرامش، آسایش، مداراجویی، صلح، همزیستی مسالمت آمیز، اخلاقی بودن و انسانی زیستن را فراهم می سازد.
بهره مندی از عقلانیت و دانایی است که به آدمی می فهماند که دست یابی به زیست بهنجار و سامانمند در جهان بسیار پیچیده و توبرتوی مدرن بدون در اختیار داشتن سازوکارها و ساختارهای مطابق با جهان پر پیچ و تاب کنونی امکان پذیر نبوده و تنها با برخی آرمانخواهی ها، شعارزدگی ها، توصیه ها و نصیحت ها و یا با به کارگیری روش های سنتی و گذشته نگرانه برآمدنی و شدنی نخواهد بود.
برای مثال عقلانیت و دانایی حکم می کند که در جهان مدرن به منظور برخورداری تمامی شهروندان از حقوق شهروندی شان جامعۀ مدنی را تأسیس و در جهت تقویت و گسترش آن در جامعه کوشش های فراوان به خرج داد، چرا که بدون وجود جامعۀ مدنی بهرهمندی از حقوق شهروندی تقریباً غیرممکن خواهد بود.
چنان که بررسی وضعیت شهروندانِ جوامعِ برخوردار از جامعۀ مدنی به خوبی نشان می دهد که به میزان قابل قبول و به نحو مطلوب و مناسبی به حقوق شهروندی شان دست یافته اند و بالعکس در جوامع نابرخوردار از جامعۀ مدنی، شهروندان در چه وضعیت دردناک و نگران کننده ای به سر می برند.
برخورداری از عقلانیت و دانایی سبب می شود تا هم سیاست ها و برنامه های عقلانی و دانش محور تنظیم و به کار گرفته شود و هم از نخبگان، اندیشمندان، متخصصان و دانشمندان به نحو مناسب و مطلوب در تمامی جایگاه ها استفاده شود تا سر رشتۀ امور به دست دانایان و خردورزان بیفتد و از این طریق نتایج و پیامدهای مطلوب و مفید به دست آید.
روشن است که اگر غیر از این باشد یعنی پنجرۀ عقلانیت و دانایی بسته بماند نه تنها سیاست ها و برنامه هایی مفید و مطلوب تهیه و تنظیم نمی شود، بلکه بدتر این که عدّه ای غیرمتخصص، غیرکارشناس، بیتجربه، ناآگاه و فاقد دانش و عقلانیت بر مصادر امور می نشینند و پیامد چنین وضعی افزایش مسائل و مشکلات در جامعه و افزایش درد و رنج شهروندان خواهد بود.
برای نمونه بررسی وضعیت کشورهایی که پس از کشورهای پیشرفتۀ غربی در مسیر توسعه قرار گرفته اند مانند ژاپن، کرۀ جنوبی، هنگ کنگ، سنگاپور، مالزی، ویتنام و سایر کشورهای مشابه همگی نشان از این موضوع مهم دارد که تنها با استفادۀ بهینه و مطلوب از عقلانیت و دانش های روز از یک سو و بهکارگیری تمام عیار سرمایه های انسانی و اجتماعی توانستند به پیشرفت های خیره کننده دست یابند.
در مقابل، نگاهی به کشورهای توسعه نیافته به خوبی هر چه تمام تر نشان از فقدان عقلانیت و دانایی روزآمد و کارآمد دارد که نتیجه اَش به جز تیرهبختی و فلاکت چیزی نبوده است.
✍محمدباقر تاج الدین
@hooreechannel 🌹
باز شدن درهای فلاکت و تیره روزی
تجارب فردی، اجتماعی و تاریخی بسیاری از افراد، ملت ها و جوامع به خوبی هر چه تمام تر نشان می دهد که هر چقدر پنجرۀ عقلانیت و دانایی به روی آن ها باز باشد درهای پیشرفت و خوشبختی نیز به رویِ شان گشوده است و بالعکس هر چقدر این پنجره بسته بماند درهای فلاکت و تیرهبختی نیز به روی شان فروبسته است.
تو گویی که برخورداری از عقلانیت و دانایی چونان اصلی خدشه ناپذیر برای هر فرد و جامعه ای محسوب می شود تا از این طریق درهای پیشرفت و خوشبختی را به روی خود گشوده ببیند.
این اصل بنیادین هم در سطح خُرد(فردی) و هم در سطح کلان(جمعی) صادق بوده و آثار و نتایج ارزشمند خود را بر جای می گذارد.
در جهان مدرن که پیچیدگی های بسیاری در زندگی و زیست انسان ها در جوامع روی داده است بهرهمندی از عقلانیت و دانایی به ویژه بهرهمندی از دانش های این روزگار بیش از گذشته ضرورت یافته است تا از این طریق بتوان بر انبوهی از مسائل و مشکلات کنونی فائق آمد و به یک زندگی بهنجار و برخوردار از کیفیت و مطلوبیت دست یافت.
آشکار است که هر چقدر میزان بهرهمندی و برخورداری مطلوب از عقلانیت و دانایی در تمام ابعاد آن افزایش یابد از سویی سطح کیفیت و مطلوبیت زندگی نیز خودبخود افزایش یافته و از سوی دیگر از درد و رنج انسان ها نیز کاسته خواهد شد.
عقلانیت و دانایی چونان اکسیری عمل می کند که نه تنها بنیان بسیاری از مشکلات و مسائل را سست و در مواردی ریشه کن می کند، بلکه زمینه و شرایط را برای بروز و ظهور دستیابی به رفاه، برابری، آزادی، آرامش، آسایش، مداراجویی، صلح، همزیستی مسالمت آمیز، اخلاقی بودن و انسانی زیستن را فراهم می سازد.
بهره مندی از عقلانیت و دانایی است که به آدمی می فهماند که دست یابی به زیست بهنجار و سامانمند در جهان بسیار پیچیده و توبرتوی مدرن بدون در اختیار داشتن سازوکارها و ساختارهای مطابق با جهان پر پیچ و تاب کنونی امکان پذیر نبوده و تنها با برخی آرمانخواهی ها، شعارزدگی ها، توصیه ها و نصیحت ها و یا با به کارگیری روش های سنتی و گذشته نگرانه برآمدنی و شدنی نخواهد بود.
برای مثال عقلانیت و دانایی حکم می کند که در جهان مدرن به منظور برخورداری تمامی شهروندان از حقوق شهروندی شان جامعۀ مدنی را تأسیس و در جهت تقویت و گسترش آن در جامعه کوشش های فراوان به خرج داد، چرا که بدون وجود جامعۀ مدنی بهرهمندی از حقوق شهروندی تقریباً غیرممکن خواهد بود.
چنان که بررسی وضعیت شهروندانِ جوامعِ برخوردار از جامعۀ مدنی به خوبی نشان می دهد که به میزان قابل قبول و به نحو مطلوب و مناسبی به حقوق شهروندی شان دست یافته اند و بالعکس در جوامع نابرخوردار از جامعۀ مدنی، شهروندان در چه وضعیت دردناک و نگران کننده ای به سر می برند.
برخورداری از عقلانیت و دانایی سبب می شود تا هم سیاست ها و برنامه های عقلانی و دانش محور تنظیم و به کار گرفته شود و هم از نخبگان، اندیشمندان، متخصصان و دانشمندان به نحو مناسب و مطلوب در تمامی جایگاه ها استفاده شود تا سر رشتۀ امور به دست دانایان و خردورزان بیفتد و از این طریق نتایج و پیامدهای مطلوب و مفید به دست آید.
روشن است که اگر غیر از این باشد یعنی پنجرۀ عقلانیت و دانایی بسته بماند نه تنها سیاست ها و برنامه هایی مفید و مطلوب تهیه و تنظیم نمی شود، بلکه بدتر این که عدّه ای غیرمتخصص، غیرکارشناس، بیتجربه، ناآگاه و فاقد دانش و عقلانیت بر مصادر امور می نشینند و پیامد چنین وضعی افزایش مسائل و مشکلات در جامعه و افزایش درد و رنج شهروندان خواهد بود.
برای نمونه بررسی وضعیت کشورهایی که پس از کشورهای پیشرفتۀ غربی در مسیر توسعه قرار گرفته اند مانند ژاپن، کرۀ جنوبی، هنگ کنگ، سنگاپور، مالزی، ویتنام و سایر کشورهای مشابه همگی نشان از این موضوع مهم دارد که تنها با استفادۀ بهینه و مطلوب از عقلانیت و دانش های روز از یک سو و بهکارگیری تمام عیار سرمایه های انسانی و اجتماعی توانستند به پیشرفت های خیره کننده دست یابند.
در مقابل، نگاهی به کشورهای توسعه نیافته به خوبی هر چه تمام تر نشان از فقدان عقلانیت و دانایی روزآمد و کارآمد دارد که نتیجه اَش به جز تیرهبختی و فلاکت چیزی نبوده است.
✍محمدباقر تاج الدین
@hooreechannel 🌹
👍3
🖍️معرفی کتاب تاریخ ازدواج: از اطاعت تا صمیمیت یا چگونه عشق بر ازدواج پیروز شد
نوشته استفانی کونتز، ترجمه سیمین موحد، تهران: نشر پیکان، ۱۳۸۷.
اکثر جوامع از بحران ازدواج و مشکلات آن شکایت دارند. استفانکونتز نویسنده، مورخ آمریکایی و مدرس تاریخ و مطالعات خانواده است و در کتاب «تاریخ ازدواج»، نگاهی عمیق به ازدواج دارد که از دوران ابتدایی تا دوران معاصر را دربرمیگیرد.
کونتز با ارائه اسناد فراوان، پس از بررسی انواع ازدواج در دوران باستان و همچنین نمایش چگونگی تغییرات در مفهوم و کارکرد ازدواج در دوران قرون وسطی در اروپا، به دوران صنعتیشدن میپردازد. دورانی که بار دیگر ازدواج و دلایل آن تغییر یافت و بهتدریج مفهوم عشق و علاقه میان زن و مرد به اصلی مهم در ازدواج تبدیل گشت. این نویسنده در بخشهای پایانی کتاب، به تغییرات جدید در ازدواج نگاه میکند.
از دید او برخلاف تفکرات رایج، ازدواج نه در جهت حمایت مردان از زنان و نه در جهت بهرهکشی مردان از زنان ابداع شده، بلکه ازدواج به دلیل ایجاد رابطه همکاری و گسترش شبکه ارتباطی و همکاری بهوجود آمد و همچنین ازدواج به معنای تقسیم کار اجتماعی بین زوجین بود. بهتدریج که جوامع از منابع اقتصادی برخوردار شدند، ازدواج راهی برای تحکیم منابع شد تا گروههای قدرتمند بتوانند هم تعداد نفرات و هم میزان مال و اموالشان را افزایش دهند. نظارت والدین در این دوره اهمیت خاصی برای انتخاب همسر یافت. برای اطمینان از تعلق فرزند به پدر و ممانعت از رفتار جنسی خارج از ازدواج زنان، آنان به شدت تحت کنترل جنسی قرار گرفتند و تفاوتگذاری میان فرزندان مشروع و نامشروع بهوجود آمد. در این نوع ازدواج، عشق دلیل ازدواج نبود و حتی این اعتقاد وجود داشت که «هیچچیز ناپاکتر از این نیست که انسان زنش را طوری دوست بدارد که گویی معشوقهاش است.» البته برای مردان، داشتن روابط عاشقانه خارج از ازدواج نهتنها مجاز بلکه مورد درخواست بود.
پیش از آغاز دوران صنعتیشدن، براساس تقسیم کار جنسیتی، زنان و مردان هریک وظیفه خود را در تولید کشاورزی یا پیشصنعتی انجام میدادند.
برای اولین بار در جامعه صنعتی به دلیل ممانعت از ورود زنان به فعالیتهای تولیدی همراه با دستمزد و وابستهکردن زنان به درآمدهای مردان، با مفهوم جدید «مرد نانآور» روبهرو شدیم. تقسیم کار جدید، زنان را از هویت خود بهعنوان تولیدکنندگان محروم کرد و همزمان با پرداخت دستمزد بیشتر به مردانِ نانآور باعث افزایش درآمد خانواده شد.
در قرن بیستم در جوامع صنعتی، بسیاری از کارکردهای حفاظتی، پرورشی و سلامتی خانواده به نهادهای دیگر واگذار شدند و برای اولین بار، ازدواج براساس عشق و همسرگزینی براساس تمایل فردی شکل گرفت و از میانه قرن بیستم، شکل مطلوب خانواده به شکل هستهای مطرح شد. خانوادهای که زن و مرد و فرزندان آنان را دربرمیگیرد و عشق و علاقه، اساس زندگی را تشکیل میدهد. البته باید توجه داشت که در صورت از میان رفتن عشق که عامل ازدواج بود، امکان جدایی خانواده نیز وجود داشت.
در دهههای پایانی قرن بیستم شرایط در اکثر کشور های غربی و سایر نقاط بدین شکل بود: افزایش افراد مجرد، افزایش سن ازدواج، کاهش قابل ملاحظه زوج های متاهل دارای فرزند، کاهش نرخ باروری، افزایش طلاق بدون ازدواج مجدد، افزایش مادران تنها، کاهش ازدواج و افزایش زندگی همخانگی، استقلال مادی زنان، ناپدیدشدن «مرد نانآور»، و ازدواجهای مبتنی بر دو نانآور. این تغییرات که تقریبا در تمام کشورها رخ داده است به تغییر قوانین در بسیاری از کشورها منجر شدند و به زوجهای غیرمتاهل، مزایای قانونی افراد متاهل تعلق گرفت و همچنین قوانین حقوقی زوجهای متاهل غیرهمجنس به زنان و مردان همجنسخواه بسط داده شد.
کونتز در پایان مطرح میکند که ممکن است این تغییرات را دوست داشته باشیم یا دوست نداشته باشیم. اما این تغییرات گریزناپذیرند؛ «طوفانی تمامعیار سرزمین زندگی زناشویی را درنوردیده و در آینده وجوه بسیار اندکی از ازدواج مثل سابق خواهد بود.»
کتاب «تاریخ ازدواج» بسیار آگاهیدهنده است و دلایل تغییر در ازدواج، حتی در جامعه ایران را نیز به خوبی نشان میدهد. تنها باید اشاره کرد که با وجود آنکه کتاب براساس پژوهشهای علمی یک استاد دانشگاه تألیف شده اما به نظر میرسد که در ترجمه فارسی، بخش ارجاعات و همچنین منابع مورد استفاده کتاب ارائه نشدهاند که جای تأسف دارد.
✍دکتر شهلا اعزازی | عضو گروه مطالعات زنان| آبان ۱۴۰۴
@womenstudiesisaorg
@hooreechannel 🌹
نوشته استفانی کونتز، ترجمه سیمین موحد، تهران: نشر پیکان، ۱۳۸۷.
اکثر جوامع از بحران ازدواج و مشکلات آن شکایت دارند. استفانکونتز نویسنده، مورخ آمریکایی و مدرس تاریخ و مطالعات خانواده است و در کتاب «تاریخ ازدواج»، نگاهی عمیق به ازدواج دارد که از دوران ابتدایی تا دوران معاصر را دربرمیگیرد.
کونتز با ارائه اسناد فراوان، پس از بررسی انواع ازدواج در دوران باستان و همچنین نمایش چگونگی تغییرات در مفهوم و کارکرد ازدواج در دوران قرون وسطی در اروپا، به دوران صنعتیشدن میپردازد. دورانی که بار دیگر ازدواج و دلایل آن تغییر یافت و بهتدریج مفهوم عشق و علاقه میان زن و مرد به اصلی مهم در ازدواج تبدیل گشت. این نویسنده در بخشهای پایانی کتاب، به تغییرات جدید در ازدواج نگاه میکند.
از دید او برخلاف تفکرات رایج، ازدواج نه در جهت حمایت مردان از زنان و نه در جهت بهرهکشی مردان از زنان ابداع شده، بلکه ازدواج به دلیل ایجاد رابطه همکاری و گسترش شبکه ارتباطی و همکاری بهوجود آمد و همچنین ازدواج به معنای تقسیم کار اجتماعی بین زوجین بود. بهتدریج که جوامع از منابع اقتصادی برخوردار شدند، ازدواج راهی برای تحکیم منابع شد تا گروههای قدرتمند بتوانند هم تعداد نفرات و هم میزان مال و اموالشان را افزایش دهند. نظارت والدین در این دوره اهمیت خاصی برای انتخاب همسر یافت. برای اطمینان از تعلق فرزند به پدر و ممانعت از رفتار جنسی خارج از ازدواج زنان، آنان به شدت تحت کنترل جنسی قرار گرفتند و تفاوتگذاری میان فرزندان مشروع و نامشروع بهوجود آمد. در این نوع ازدواج، عشق دلیل ازدواج نبود و حتی این اعتقاد وجود داشت که «هیچچیز ناپاکتر از این نیست که انسان زنش را طوری دوست بدارد که گویی معشوقهاش است.» البته برای مردان، داشتن روابط عاشقانه خارج از ازدواج نهتنها مجاز بلکه مورد درخواست بود.
پیش از آغاز دوران صنعتیشدن، براساس تقسیم کار جنسیتی، زنان و مردان هریک وظیفه خود را در تولید کشاورزی یا پیشصنعتی انجام میدادند.
برای اولین بار در جامعه صنعتی به دلیل ممانعت از ورود زنان به فعالیتهای تولیدی همراه با دستمزد و وابستهکردن زنان به درآمدهای مردان، با مفهوم جدید «مرد نانآور» روبهرو شدیم. تقسیم کار جدید، زنان را از هویت خود بهعنوان تولیدکنندگان محروم کرد و همزمان با پرداخت دستمزد بیشتر به مردانِ نانآور باعث افزایش درآمد خانواده شد.
در قرن بیستم در جوامع صنعتی، بسیاری از کارکردهای حفاظتی، پرورشی و سلامتی خانواده به نهادهای دیگر واگذار شدند و برای اولین بار، ازدواج براساس عشق و همسرگزینی براساس تمایل فردی شکل گرفت و از میانه قرن بیستم، شکل مطلوب خانواده به شکل هستهای مطرح شد. خانوادهای که زن و مرد و فرزندان آنان را دربرمیگیرد و عشق و علاقه، اساس زندگی را تشکیل میدهد. البته باید توجه داشت که در صورت از میان رفتن عشق که عامل ازدواج بود، امکان جدایی خانواده نیز وجود داشت.
در دهههای پایانی قرن بیستم شرایط در اکثر کشور های غربی و سایر نقاط بدین شکل بود: افزایش افراد مجرد، افزایش سن ازدواج، کاهش قابل ملاحظه زوج های متاهل دارای فرزند، کاهش نرخ باروری، افزایش طلاق بدون ازدواج مجدد، افزایش مادران تنها، کاهش ازدواج و افزایش زندگی همخانگی، استقلال مادی زنان، ناپدیدشدن «مرد نانآور»، و ازدواجهای مبتنی بر دو نانآور. این تغییرات که تقریبا در تمام کشورها رخ داده است به تغییر قوانین در بسیاری از کشورها منجر شدند و به زوجهای غیرمتاهل، مزایای قانونی افراد متاهل تعلق گرفت و همچنین قوانین حقوقی زوجهای متاهل غیرهمجنس به زنان و مردان همجنسخواه بسط داده شد.
کونتز در پایان مطرح میکند که ممکن است این تغییرات را دوست داشته باشیم یا دوست نداشته باشیم. اما این تغییرات گریزناپذیرند؛ «طوفانی تمامعیار سرزمین زندگی زناشویی را درنوردیده و در آینده وجوه بسیار اندکی از ازدواج مثل سابق خواهد بود.»
کتاب «تاریخ ازدواج» بسیار آگاهیدهنده است و دلایل تغییر در ازدواج، حتی در جامعه ایران را نیز به خوبی نشان میدهد. تنها باید اشاره کرد که با وجود آنکه کتاب براساس پژوهشهای علمی یک استاد دانشگاه تألیف شده اما به نظر میرسد که در ترجمه فارسی، بخش ارجاعات و همچنین منابع مورد استفاده کتاب ارائه نشدهاند که جای تأسف دارد.
✍دکتر شهلا اعزازی | عضو گروه مطالعات زنان| آبان ۱۴۰۴
@womenstudiesisaorg
@hooreechannel 🌹
👍1
دسترسی به داروی تجاوز تنها با ۶۰۰ هزار تومان!
حدود ۶ ماه از گزارش قبلی در درباره فروش داروی تجاوز گذشته، اما کافی است چند دقیقه در فضای مجازی بگردید؛ با یک جستوجوی ساده، به قرصی میرسید که در سراسر دنیا با عنوان «داروی تجاوز» شناخته میشود و هنوز هم بهراحتی قابل خرید است.
نه در سایتهای پنهان، بلکه در کانالهای تلگرامی و صفحات عمومی پیامرسانها؛ جایی که فروشندگان با بیپروایی همان جملات وسوسهگر را تکرار میکنند: «بیبو، بیمزه، قابل حل در نوشیدنی، اثر تضمینی.»
پرداخت با رمز ارز، امکان جدید برای متجاوزان!
اما این بار ماجرا فقط به همان قرص محدود نبود. در پیگیری که از صاحب یکی از کانالها داشتیم مشخص شد بازارشان حالا گستردهتر شده؛ از داروهای استنشاقی که روی دستمال ریخته میشوند و با چند نفس باعث بیهوشی میشوند گرفته تا قرصهای خوراکی که به راحتی در هر نوشیدنی حل میشوند را دارند، آنهم بدون آنکه ردی از خود به جا بگذارند.
به گفته خود فروشنده دارو بیبو و بیمزه است، سه تا پنج ساعت بیهوشی دارد و فرد قربانی حتی پس از حادثه هم چیزی به یاد نمیآورد.
قیمتها هم پایینتر از قبل است. دفعه پیش قیمت هر ورق قرص با دوز ۲ میلیگرم یک میلیون و پانصد هزارتومان بود که این بار فروشنده جدید گفت برای دوز کمتر (یک میلیگرم) قیمت هر ورق قرص با هزینه ارسال ۶۴۰ هزار تومان است. فروشنده میگوید با پرداخت به شکل رمزارز هم مشکلی ندارد امکانی که متجاوزان برای ناشناس ماندن از آن استقبال هم میکنند!
فردای حادثه هیچچیز به خاطر ندارید!
این قرصها که از خانواده داروهای آرامبخش هستند، اما در دوزهای بالا، نه فقط خوابآور که خطرناکاند. پزشکان میگویند در ترکیب با مشروبات الکلی یا مواد دیگر، میتوانند باعث کاهش شدید تنفس و حتی ایست تنفسی شوند. یعنی همان چیزی که به زبان ساده «خفگی خاموش» است.
علاوه بر این، ویژگی دیگر این قرصها که شاید از هر اثر جسمی خطرناکتر باشد؛ از بین بردن حافظه کوتاهمدت است. قربانی بعد از چند ساعت بیدار میشود، اما هیچ تصویری از زمان حادثه ندارد. همین ویژگی در کنار بدون رنگ و مزه بودنشان باعث شده در ادبیات پزشکی و حقوقی جهان نامشان «داروی تجاوز» باشد.
اما خطر فقط به قرص محدود نیست. در سالهای اخیر، بازار تازهای در شبکههای اجتماعی شکل گرفته که مرز میان تبلیغ و جرم را از بین برده است. کافی است چند دقیقه در فضای مجازی بچرخید؛ با ویدیوهای پرزرقوبرقی روبهرو میشوید که شکلاتها و آدامسهایی را تبلیغ میکنند با شعارهایی مثل «افزایش میل جنسی»، «لذت فوری»، یا «مناسب مهمانی». بستهبندیها شبیه هر خوراکی معمولیاند، اما ترکیباتشان نامعلوم است. فروشندهها در توضیحات مینویسند «بدون عارضه و کاملا طبیعی» عبارتی که دقیقاً برای از بین بردن تردید مخاطب طراحی شده. قیمت هر بسته حدود ۲۰۰ هزار تومان است و خرید با یک پیام مستقیم انجام میشود.
یک شکلات به ظاهر ساده
کافی است به عادت سادهای مثل تعارف شکلات در مهمانی فکر کنید. کسی میگوید «بفرما» و فرد قربانی بدون فکر، شکلات را میخورد. همین تعارف ساده اگر کمی هم با مشروبات الکلی ترکیب شود زمینه تجاوز را برای فرد سواستفادهگر فراهم میکند.
این محصولات در واقع برای سوءاستفاده از زنان طراحی شدهاند؛ چون کسی وقتی در مهمانی یا جمع دوستان شکلاتی تعارف میکند، انتظار ندارد پشت آن نیت خطرناکی پنهان باشد. اگر هدف درمان یا افزایش میل در روابط زوجین بود، نیازی نبود دارو را در بستهبندی آدامس و شکلات عرضه کنند. هدف، پنهانکردن حقیقت است تا قربانی نداند چه میخورد.
نگرانکنندهتر اینکه این خوراکیها بهراحتی در سایتها و فروشگاههای آنلاین هم فروخته میشوند؛ درست کنار محصولات معمولی، بدون هشدار و نظارت.
کارشناسان اجتماعی میگویند با پدیدهای چندوجهی روبهرو هستیم، فروش آزاد داروی بیهوشی در فضای مجازی، تبلیغ خوراکیهای بهظاهر بیضرر، و نبود آموزش کافی درباره خطر این مواد به خانوادهها و مخصوصا نوجوانها، همچنین در مدارس و دانشگاهها هیچ برنامهای برای آگاهسازی وجود ندارد، خانوادهها هم معمولا از صحبت درباره این موضوع پرهیز میکنند. نتیجه روشن است؛ نسل جوان در برابر خطر، بیدفاع مانده.
🔹خبر فوری
@hooreechannel 🌹
حدود ۶ ماه از گزارش قبلی در درباره فروش داروی تجاوز گذشته، اما کافی است چند دقیقه در فضای مجازی بگردید؛ با یک جستوجوی ساده، به قرصی میرسید که در سراسر دنیا با عنوان «داروی تجاوز» شناخته میشود و هنوز هم بهراحتی قابل خرید است.
نه در سایتهای پنهان، بلکه در کانالهای تلگرامی و صفحات عمومی پیامرسانها؛ جایی که فروشندگان با بیپروایی همان جملات وسوسهگر را تکرار میکنند: «بیبو، بیمزه، قابل حل در نوشیدنی، اثر تضمینی.»
پرداخت با رمز ارز، امکان جدید برای متجاوزان!
اما این بار ماجرا فقط به همان قرص محدود نبود. در پیگیری که از صاحب یکی از کانالها داشتیم مشخص شد بازارشان حالا گستردهتر شده؛ از داروهای استنشاقی که روی دستمال ریخته میشوند و با چند نفس باعث بیهوشی میشوند گرفته تا قرصهای خوراکی که به راحتی در هر نوشیدنی حل میشوند را دارند، آنهم بدون آنکه ردی از خود به جا بگذارند.
به گفته خود فروشنده دارو بیبو و بیمزه است، سه تا پنج ساعت بیهوشی دارد و فرد قربانی حتی پس از حادثه هم چیزی به یاد نمیآورد.
قیمتها هم پایینتر از قبل است. دفعه پیش قیمت هر ورق قرص با دوز ۲ میلیگرم یک میلیون و پانصد هزارتومان بود که این بار فروشنده جدید گفت برای دوز کمتر (یک میلیگرم) قیمت هر ورق قرص با هزینه ارسال ۶۴۰ هزار تومان است. فروشنده میگوید با پرداخت به شکل رمزارز هم مشکلی ندارد امکانی که متجاوزان برای ناشناس ماندن از آن استقبال هم میکنند!
فردای حادثه هیچچیز به خاطر ندارید!
این قرصها که از خانواده داروهای آرامبخش هستند، اما در دوزهای بالا، نه فقط خوابآور که خطرناکاند. پزشکان میگویند در ترکیب با مشروبات الکلی یا مواد دیگر، میتوانند باعث کاهش شدید تنفس و حتی ایست تنفسی شوند. یعنی همان چیزی که به زبان ساده «خفگی خاموش» است.
علاوه بر این، ویژگی دیگر این قرصها که شاید از هر اثر جسمی خطرناکتر باشد؛ از بین بردن حافظه کوتاهمدت است. قربانی بعد از چند ساعت بیدار میشود، اما هیچ تصویری از زمان حادثه ندارد. همین ویژگی در کنار بدون رنگ و مزه بودنشان باعث شده در ادبیات پزشکی و حقوقی جهان نامشان «داروی تجاوز» باشد.
اما خطر فقط به قرص محدود نیست. در سالهای اخیر، بازار تازهای در شبکههای اجتماعی شکل گرفته که مرز میان تبلیغ و جرم را از بین برده است. کافی است چند دقیقه در فضای مجازی بچرخید؛ با ویدیوهای پرزرقوبرقی روبهرو میشوید که شکلاتها و آدامسهایی را تبلیغ میکنند با شعارهایی مثل «افزایش میل جنسی»، «لذت فوری»، یا «مناسب مهمانی». بستهبندیها شبیه هر خوراکی معمولیاند، اما ترکیباتشان نامعلوم است. فروشندهها در توضیحات مینویسند «بدون عارضه و کاملا طبیعی» عبارتی که دقیقاً برای از بین بردن تردید مخاطب طراحی شده. قیمت هر بسته حدود ۲۰۰ هزار تومان است و خرید با یک پیام مستقیم انجام میشود.
یک شکلات به ظاهر ساده
کافی است به عادت سادهای مثل تعارف شکلات در مهمانی فکر کنید. کسی میگوید «بفرما» و فرد قربانی بدون فکر، شکلات را میخورد. همین تعارف ساده اگر کمی هم با مشروبات الکلی ترکیب شود زمینه تجاوز را برای فرد سواستفادهگر فراهم میکند.
این محصولات در واقع برای سوءاستفاده از زنان طراحی شدهاند؛ چون کسی وقتی در مهمانی یا جمع دوستان شکلاتی تعارف میکند، انتظار ندارد پشت آن نیت خطرناکی پنهان باشد. اگر هدف درمان یا افزایش میل در روابط زوجین بود، نیازی نبود دارو را در بستهبندی آدامس و شکلات عرضه کنند. هدف، پنهانکردن حقیقت است تا قربانی نداند چه میخورد.
نگرانکنندهتر اینکه این خوراکیها بهراحتی در سایتها و فروشگاههای آنلاین هم فروخته میشوند؛ درست کنار محصولات معمولی، بدون هشدار و نظارت.
کارشناسان اجتماعی میگویند با پدیدهای چندوجهی روبهرو هستیم، فروش آزاد داروی بیهوشی در فضای مجازی، تبلیغ خوراکیهای بهظاهر بیضرر، و نبود آموزش کافی درباره خطر این مواد به خانوادهها و مخصوصا نوجوانها، همچنین در مدارس و دانشگاهها هیچ برنامهای برای آگاهسازی وجود ندارد، خانوادهها هم معمولا از صحبت درباره این موضوع پرهیز میکنند. نتیجه روشن است؛ نسل جوان در برابر خطر، بیدفاع مانده.
🔹خبر فوری
@hooreechannel 🌹
😢2👍1
"پایان سلطه"و "آغاز پالایش"
اسلام، بهویژه مذهب شیعه در ایران، به نقطهٔ کور و بیبازگشت خود رسیده است، نقطهای که در آن دیگر نمیتواند نقش گذشتهاش را در ذهن و زندگی مردم ایفا کند.
این پدیده نه حاصل نفرت کور، بلکه نتیجهٔ تجربه و آگاهی تدریجی ملتی است که میان ایمان و نادانی، میان حقیقت و تزویر، مرزی روشن کشیده است.
در نزدیک به نیم قرن گذشته، مردم ایران دین را نه در کتاب، که در حکومت دیدند، و آنچه دیدند، نه نور ایمان، بلکه سایهٔ قدرت بود. زیرا هنگامی که دین به ابزار حکومت تبدیل میشود، اخلاق میمیرد و ایمان جای خود را به ریا میسپارد.
روحانیونی که روزی در نقش مفسران خدا ظاهر میشدند، امروز در نگاه مردم، مدیران شرکتی انتفاعیاند که سرمایهاش ترس و سودش جهل است.
در جامعهای که نسل جوان با علم، منطق و ارتباط جهانی پرورش یافته، آموزههای قرون وسطایی دیگر جایی ندارد.
نسلهای تازه نمیپذیرند که سرنوشت زن، آزادی انسان یا اندیشهٔ فردی در گروِ تفسیر مردی عمامهبهسر باشد.
اندیشهٔ مدرن درهای تازهای به روی عقل گشوده و مردم دریافتهاند که اخلاق میتواند بینیاز از مذهب، و ایمان میتواند بیواسطهٔ روحانیت وجود داشته باشد.
ایرانی امروز میان خرافه و خرد، راه دوم را برگزیده است.
تجربهٔ جمهوری اسلامی بهروشنی نشان داد که حکومت دینی نه تنها به رستگاری نمیانجامد، بلکه سرچشمهٔ تباهی، فقر، تبعیض و دروغ است. مردمی که به امید عدالت مذهبی انقلاب کردند، اکنون در آینهٔ واقعیت، فاجعهٔ حاکمیت دینی را با چشمان خود میبینند و با وجود خود مزهمزه میکنند.
اما سرنوشت دین در ایران، نابودی مطلق نیست، زیرا انسان باقی است، و انسان همواره دین را چون سایهای از معنا و باور با خود یدک میکشد. دین در آیندهٔ ایران، اگر بماند، نه بهصورت قدرت بلکه بهشکل احساسی درونی و معنایی شخصی در دل باورمندان خواهد زیست.
آنچه امروز در حال مرگ است، اسلامِ حکومتی و تشیعِ فقهی است، نه نیاز انسان به معنا و عدالت.
بیتردید، دین اسلام و مذهب شیعه در ایرانِ آینده، همچون دیگر ادیان، به یکی از عناصر فرهنگی و تاریخی این سرزمین بدل خواهند شد، بیقدرت، بیخطر، و شاید برای باورمندانش ارزشمندتر از گذشته، زیرا از سلطهٔ روحانیت رها خواهد شد.
ایرانیِ امروز در حال گذار از دینِ ترس به سوی ایمانِ خردمندانه، از تقلید به فهم و از جبر به اختیار است.
آیندهٔ دین در ایران، آیندهٔ بازگشت به انسان و انسانیت است، بازگشت به معنویتی که در شعر حافظ و حکمت زرتشت جاری است، نه در فتوای مجتهد.
جامعهٔ ایران در مسیر بلوغ فکری است، دینی که تا دیروز حاکم بر وجدانها بود، بهزودی به بخشی از حافظهٔ تاریخی ملت بدل خواهد شد. در این گذار، نه ایمان نابود میشود و نه خدا، آنچه میمیرد، تنها دروغی است که به نام خدا فروخته شد.
آیندهٔ اسلام و تشیع در ایران، آیندهٔ پایانِ تسلط و آغازِ پالایش است. مردم دیگر در پیِ خدایی نیستند که حکومت کند، بلکه در جست وجوی خداییاند که در وجدانشان سکنا گزیند، و از آن مرکز آرامش، نیکی، خرد و آزادی زاده میشود.
✍کوروش کلهر
@hooreechannel 🌹
اسلام، بهویژه مذهب شیعه در ایران، به نقطهٔ کور و بیبازگشت خود رسیده است، نقطهای که در آن دیگر نمیتواند نقش گذشتهاش را در ذهن و زندگی مردم ایفا کند.
این پدیده نه حاصل نفرت کور، بلکه نتیجهٔ تجربه و آگاهی تدریجی ملتی است که میان ایمان و نادانی، میان حقیقت و تزویر، مرزی روشن کشیده است.
در نزدیک به نیم قرن گذشته، مردم ایران دین را نه در کتاب، که در حکومت دیدند، و آنچه دیدند، نه نور ایمان، بلکه سایهٔ قدرت بود. زیرا هنگامی که دین به ابزار حکومت تبدیل میشود، اخلاق میمیرد و ایمان جای خود را به ریا میسپارد.
روحانیونی که روزی در نقش مفسران خدا ظاهر میشدند، امروز در نگاه مردم، مدیران شرکتی انتفاعیاند که سرمایهاش ترس و سودش جهل است.
در جامعهای که نسل جوان با علم، منطق و ارتباط جهانی پرورش یافته، آموزههای قرون وسطایی دیگر جایی ندارد.
نسلهای تازه نمیپذیرند که سرنوشت زن، آزادی انسان یا اندیشهٔ فردی در گروِ تفسیر مردی عمامهبهسر باشد.
اندیشهٔ مدرن درهای تازهای به روی عقل گشوده و مردم دریافتهاند که اخلاق میتواند بینیاز از مذهب، و ایمان میتواند بیواسطهٔ روحانیت وجود داشته باشد.
ایرانی امروز میان خرافه و خرد، راه دوم را برگزیده است.
تجربهٔ جمهوری اسلامی بهروشنی نشان داد که حکومت دینی نه تنها به رستگاری نمیانجامد، بلکه سرچشمهٔ تباهی، فقر، تبعیض و دروغ است. مردمی که به امید عدالت مذهبی انقلاب کردند، اکنون در آینهٔ واقعیت، فاجعهٔ حاکمیت دینی را با چشمان خود میبینند و با وجود خود مزهمزه میکنند.
اما سرنوشت دین در ایران، نابودی مطلق نیست، زیرا انسان باقی است، و انسان همواره دین را چون سایهای از معنا و باور با خود یدک میکشد. دین در آیندهٔ ایران، اگر بماند، نه بهصورت قدرت بلکه بهشکل احساسی درونی و معنایی شخصی در دل باورمندان خواهد زیست.
آنچه امروز در حال مرگ است، اسلامِ حکومتی و تشیعِ فقهی است، نه نیاز انسان به معنا و عدالت.
بیتردید، دین اسلام و مذهب شیعه در ایرانِ آینده، همچون دیگر ادیان، به یکی از عناصر فرهنگی و تاریخی این سرزمین بدل خواهند شد، بیقدرت، بیخطر، و شاید برای باورمندانش ارزشمندتر از گذشته، زیرا از سلطهٔ روحانیت رها خواهد شد.
ایرانیِ امروز در حال گذار از دینِ ترس به سوی ایمانِ خردمندانه، از تقلید به فهم و از جبر به اختیار است.
آیندهٔ دین در ایران، آیندهٔ بازگشت به انسان و انسانیت است، بازگشت به معنویتی که در شعر حافظ و حکمت زرتشت جاری است، نه در فتوای مجتهد.
جامعهٔ ایران در مسیر بلوغ فکری است، دینی که تا دیروز حاکم بر وجدانها بود، بهزودی به بخشی از حافظهٔ تاریخی ملت بدل خواهد شد. در این گذار، نه ایمان نابود میشود و نه خدا، آنچه میمیرد، تنها دروغی است که به نام خدا فروخته شد.
آیندهٔ اسلام و تشیع در ایران، آیندهٔ پایانِ تسلط و آغازِ پالایش است. مردم دیگر در پیِ خدایی نیستند که حکومت کند، بلکه در جست وجوی خداییاند که در وجدانشان سکنا گزیند، و از آن مرکز آرامش، نیکی، خرد و آزادی زاده میشود.
✍کوروش کلهر
@hooreechannel 🌹
👍5❤3👎1👏1
فاطمه جان، عذر مرا بپذیر!
از کودکی آموخته بودیم که شما تنها دختر آخرین پیامبر خدایی که تو را بسیار دوست می داشت و بر سر و سینه ات بوسه می زد و به احترامت از جای برمیخاست.
در داستانهای ننه جان شهربانو زیاد شنیده بودم که بسیار مهربان بودی و سه روز افطاری را که آماده کرده بودی به مستمند و یتیم و اسیر بخشیدی و خود با آب افطار کردی.
فاطمه جان، ما شنیده بودیم وقتی مادرت خدیجه را از دست دادی با اینکه کودکی خردسال بیش نبودی، مادر پدر شدی و با دستان کوچکت او را نوازش می کردی و غبار دشمنی قومش را از سر و رویش می زدودی.
شنیده بودیم همسرت علی را آنچنان عاشقانه دوست می داشتی و همراهی اش می کردی که علی می گفت هر گاه به چهره فاطمه نگاه می کنم تمام غمهای عالم از دلم می رود.
این را هم شنیده بودیم، وقتی پدر محبوبت را از دست دادی چنان می گریستی و در فراغش زار می زدی که مرغان آسمان هم به حالت می گریستند.
فاطمه جان، وقتی پس از مدت کوتاهی بعد از پدر زیستی، از نامرادی روزگار بسیار گفتی و از دوستان سابق پدر چنان دلگیر بودی که بارها شماتتشان کردی و حتی به علی سفارش کردی پس از مرگت مراسم تشییع و تدفین پیکرت دور از چشم اغیار باشد و حتما در این کارت و مخفی بودن قبرت رازی را به میراث گذاشتی!
فاطمه جان قرنهاست رفته ای و شیعیانت در عزای تو غمگین هستند و مظلومیت تو را یادآوری می کنند و مادران به فرزندان عشق تو و فرزندانت را منتقل می کنند.
اما پس از آن میراث عظیم انتقال محبت، سالهاست حکومتی آمده است که در عزایت همه جا را سیاهپوش می کند و بانگ عزا را بلند و روضه های بیشمار برپا، ولی نمی دانم چرا نمی توانم این همه یاد کردن از تو را باور کنم!
نمی توانم ببینم شما، اهل بیت پیامبری که آمده بود مروج اخلاق و هادی مردم به سوی نیکبختی باشد، آلت دست یک حکومت دینی شده اید. حکومتی که مدعی است رسالت پیامبران را دارد و مجاز است از هر وسیله ای برای پیشبرد اهدافش استفاده کند حتی شما!
نمی توانم باور کنم اینها که به نام تو عزاداراند و سیاهپوش، ذره ای از مرام شما در وجودشان باشد، چرا که، از یک طرف بر مظلومیت تو و علی می گریند و از سوی دیگر نه بر یک خاندان که بر یک ملت ظلم می کنند.
نمی توانم ببینم در جعبه سیاه رسانه شان روز و شب عزای بر تو را به نمایش می گذارند و مداحانشان در سوگ تو می خوانند، اما همانان در غارت اموال مردم با هم رقابت می کنند.
نمی توانم باور کنم آنها که برایت فاطمیه می گیرند و می گریند و مردم را به گریه بر تو می خوانند، چرا اشک هزاران زن و کودک گرسنه را در گوشه و کنار این مملکت نمی بینند.
نمی توانم ببینم آنها که از غصب فدک می گویند سالهاست اموال مردم را غصب می کنند و در خانه های غصبی نشسته اند و این همه را با نام شما می کنند!
نمی توانم گریه شان بر در سوخته خانه و چادر خاکی ات را باور کنم، وقتی می بینم میراث هزاران ساله این مملکت با نادانی همینان می سوزد و نابود می شود.
فاطمه جان! شرمنده ام از اینکه دیگر فکر می کنم عزای بر تو فقط نمایش حاکمیت است برای تحمیق و سرگرم کردن مردم، تا دیگر کسی فکر نکند چرا در کشوری سالهاست حکومتی دینی حکم می راند اما مردمش غبطه ممالک کفر را می خورند!
عزای بر تو و خاندانت لقمه چربی است برای چاپلوسان و متملقانی که از قِبَل ریا و تظاهر و پیشانی های پینه بسته، کاخها بنا می کنند و حسابهای بانکیشان فربه می شود و به حماقت ما عزاداران می خندند!
عذر مرا بپذیر بانوی آب و آینه! من تو را آنچنان که از کودکی برایم ترسیم کردند می بینم و به تو عشق می ورزم ولی حاضر نیستم کنار کسانی در عزایت بنشینم که تو را فقط برای منفعت خود می خواهند. من جوابی برای جوانانی که حالا شما را در آینه این حکومت می بینند و دیگر باورتان ندارند، ندارم!
✍فرشته مزینانی
@hooreechannel 🌹
از کودکی آموخته بودیم که شما تنها دختر آخرین پیامبر خدایی که تو را بسیار دوست می داشت و بر سر و سینه ات بوسه می زد و به احترامت از جای برمیخاست.
در داستانهای ننه جان شهربانو زیاد شنیده بودم که بسیار مهربان بودی و سه روز افطاری را که آماده کرده بودی به مستمند و یتیم و اسیر بخشیدی و خود با آب افطار کردی.
فاطمه جان، ما شنیده بودیم وقتی مادرت خدیجه را از دست دادی با اینکه کودکی خردسال بیش نبودی، مادر پدر شدی و با دستان کوچکت او را نوازش می کردی و غبار دشمنی قومش را از سر و رویش می زدودی.
شنیده بودیم همسرت علی را آنچنان عاشقانه دوست می داشتی و همراهی اش می کردی که علی می گفت هر گاه به چهره فاطمه نگاه می کنم تمام غمهای عالم از دلم می رود.
این را هم شنیده بودیم، وقتی پدر محبوبت را از دست دادی چنان می گریستی و در فراغش زار می زدی که مرغان آسمان هم به حالت می گریستند.
فاطمه جان، وقتی پس از مدت کوتاهی بعد از پدر زیستی، از نامرادی روزگار بسیار گفتی و از دوستان سابق پدر چنان دلگیر بودی که بارها شماتتشان کردی و حتی به علی سفارش کردی پس از مرگت مراسم تشییع و تدفین پیکرت دور از چشم اغیار باشد و حتما در این کارت و مخفی بودن قبرت رازی را به میراث گذاشتی!
فاطمه جان قرنهاست رفته ای و شیعیانت در عزای تو غمگین هستند و مظلومیت تو را یادآوری می کنند و مادران به فرزندان عشق تو و فرزندانت را منتقل می کنند.
اما پس از آن میراث عظیم انتقال محبت، سالهاست حکومتی آمده است که در عزایت همه جا را سیاهپوش می کند و بانگ عزا را بلند و روضه های بیشمار برپا، ولی نمی دانم چرا نمی توانم این همه یاد کردن از تو را باور کنم!
نمی توانم ببینم شما، اهل بیت پیامبری که آمده بود مروج اخلاق و هادی مردم به سوی نیکبختی باشد، آلت دست یک حکومت دینی شده اید. حکومتی که مدعی است رسالت پیامبران را دارد و مجاز است از هر وسیله ای برای پیشبرد اهدافش استفاده کند حتی شما!
نمی توانم باور کنم اینها که به نام تو عزاداراند و سیاهپوش، ذره ای از مرام شما در وجودشان باشد، چرا که، از یک طرف بر مظلومیت تو و علی می گریند و از سوی دیگر نه بر یک خاندان که بر یک ملت ظلم می کنند.
نمی توانم ببینم در جعبه سیاه رسانه شان روز و شب عزای بر تو را به نمایش می گذارند و مداحانشان در سوگ تو می خوانند، اما همانان در غارت اموال مردم با هم رقابت می کنند.
نمی توانم باور کنم آنها که برایت فاطمیه می گیرند و می گریند و مردم را به گریه بر تو می خوانند، چرا اشک هزاران زن و کودک گرسنه را در گوشه و کنار این مملکت نمی بینند.
نمی توانم ببینم آنها که از غصب فدک می گویند سالهاست اموال مردم را غصب می کنند و در خانه های غصبی نشسته اند و این همه را با نام شما می کنند!
نمی توانم گریه شان بر در سوخته خانه و چادر خاکی ات را باور کنم، وقتی می بینم میراث هزاران ساله این مملکت با نادانی همینان می سوزد و نابود می شود.
فاطمه جان! شرمنده ام از اینکه دیگر فکر می کنم عزای بر تو فقط نمایش حاکمیت است برای تحمیق و سرگرم کردن مردم، تا دیگر کسی فکر نکند چرا در کشوری سالهاست حکومتی دینی حکم می راند اما مردمش غبطه ممالک کفر را می خورند!
عزای بر تو و خاندانت لقمه چربی است برای چاپلوسان و متملقانی که از قِبَل ریا و تظاهر و پیشانی های پینه بسته، کاخها بنا می کنند و حسابهای بانکیشان فربه می شود و به حماقت ما عزاداران می خندند!
عذر مرا بپذیر بانوی آب و آینه! من تو را آنچنان که از کودکی برایم ترسیم کردند می بینم و به تو عشق می ورزم ولی حاضر نیستم کنار کسانی در عزایت بنشینم که تو را فقط برای منفعت خود می خواهند. من جوابی برای جوانانی که حالا شما را در آینه این حکومت می بینند و دیگر باورتان ندارند، ندارم!
✍فرشته مزینانی
@hooreechannel 🌹
👍15👎5🙏1
خطر ظاهرگرایی دینی در جامعه
🔹 یکی از مهمترین آسیبهای جوامع دینی، ظاهرگرایی و تقدم فروع بر اصول است؛ یعنی همان جامعهای که به فاطمه زهرا(س) ظلم میکند و دربرابر تضییع حق مسلمش بیتفاوت است، میخواهد برایش تشییع جنازه باشکوه بگیرد تا ثواب ببرد.
🔹 وصیت حضرت زهرا مبنی بر تشییع مخفیانه، مقابله با این کج فهمی جامعه و انحراف در دین است. آن حضرت وقتی با سکوت و بیتفاوتی مدعیان اسلام مواجه میشود، وصیت به تدفین مخفیانه میکند؛ چرا که نمیخواهد جامعهای که با سکوت و بیتفاوتی خود ظلم را تایید کرده، در تشییع و تدفین او حضور یافته و نمایشی برای حفظ ظاهر اسلام درست کند.
عباس عموی پیامبر(ص) دنبال آن بود که ضمن احترام به حضرت زهرا(س)، با تشییع و تدفین عمومی پیکر ایشان، ظواهر امور دینی را حفظ کرده و آن را در جامعه زیبا نشان دهد. این نشانه بروز انحراف در جامعه اسلامی بلافاصله پس از فوت پیامبر(ص) بود که اصل و فرع در دین جابجا شد؛ اصل، که رعایت حق انسانها و مقابله با ظلم است، تحت الشعاع فرع (حفظ ظاهر و برگزاری تشییع جنازه باشکوه) قرار گرفت.
🔹 جامعه امروز ما هم به این انحراف مبتلاست و جان انسانها و حق الناس کم اهمیت شده و حفظ ظواهر دینی و تشییع جنازه پر اهمیت دیده میشود.
رعایت ظاهر دینی و عیادت و تشییع و تدفین حضرت زهرا(س)، در واقع، سرپوش گذاشتن بر گناه بزرگ بیتفاوتی جامعه در برابر ظلم آشکاری بود که نسبت به آن حضرت روا داشته بودند. در حالی که حضرت زهرا چهل روز پیاپی به در خانه مسلمانان میرفت، هیچکس شجاعت پاسخ دادن به درخواست یاری آن حضرت را نداشت؛ سکوت و بیتفاوتی جامعه در برابر ظلم آشکار به یک انسان، آن هم دختر پیامبر که حقش قابل انکار نیست، گناهی نابخشودنی بود.
🔹 امروز نیز شاهدیم که برخی آقایان، نسبت به ریختن خون انسانها، از هر طرف که باشد یا آسیب دیدن بسیاری از افراد و خانوادهها، اهمیت چندانی نمیدهند؛ اما حفظ ظاهر و حجاب را که البته در جای خود مهم است، بر اصولی که حفظ جان انسانها و حقوق مردم است، اولویت میدهند؛ این همان ظاهرگرایی در دین است.
فقهای بزرگ ما، قاعدهای دارند به نام «حرمت تنفیر از دین» که براساس آن، رفتار و فعلی که موجب تنفر مردم و جامعه از دین شود، حرام است؛ حالا ببینید در این دوره چقدر از جوانها و مردم از دین زده شدهاند؛ آیا رفتار ما شامل این قاعده نمیشود؟ آیا در قرآن نداریم که نجات جان یک انسان، نجات کل انسانها و کشتن یک انسان غیر قاتل، کشتن همه انسانهاست؟
🔹 وقتی امیرمومنان(ع) را با ریسمان میبردند، فاطمه زهرا(س) خلیفه را مخاطب قرار داد و فرمود: چرا به ما ظلم میکنی؟ اگر پریشان کردن مو زشت نبود، به خدا قسم موهایم را پریشان میکردم و شکوه به خدا میبردم، آنجا فردی گفت علی را رها کنید و رها کردند.
چرا باید وضع ظلم و تضییع حقوق مردم، جان انسانها، چشم انسانها و آزادی انسانها به وضعی برسد که زنان راهی جز پریشان کردن مو برای تظلم و دادخواهی نداشته باشند و کسانی که ادعای دینداری دارند، نه تنها از مظلوم حمایت نکنند، بلکه با وارونه کردن اولویتها بخواهند ظلم را توجیه کنند؟
✍️ سیدضیاء مرتضوی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
🔹 یکی از مهمترین آسیبهای جوامع دینی، ظاهرگرایی و تقدم فروع بر اصول است؛ یعنی همان جامعهای که به فاطمه زهرا(س) ظلم میکند و دربرابر تضییع حق مسلمش بیتفاوت است، میخواهد برایش تشییع جنازه باشکوه بگیرد تا ثواب ببرد.
🔹 وصیت حضرت زهرا مبنی بر تشییع مخفیانه، مقابله با این کج فهمی جامعه و انحراف در دین است. آن حضرت وقتی با سکوت و بیتفاوتی مدعیان اسلام مواجه میشود، وصیت به تدفین مخفیانه میکند؛ چرا که نمیخواهد جامعهای که با سکوت و بیتفاوتی خود ظلم را تایید کرده، در تشییع و تدفین او حضور یافته و نمایشی برای حفظ ظاهر اسلام درست کند.
عباس عموی پیامبر(ص) دنبال آن بود که ضمن احترام به حضرت زهرا(س)، با تشییع و تدفین عمومی پیکر ایشان، ظواهر امور دینی را حفظ کرده و آن را در جامعه زیبا نشان دهد. این نشانه بروز انحراف در جامعه اسلامی بلافاصله پس از فوت پیامبر(ص) بود که اصل و فرع در دین جابجا شد؛ اصل، که رعایت حق انسانها و مقابله با ظلم است، تحت الشعاع فرع (حفظ ظاهر و برگزاری تشییع جنازه باشکوه) قرار گرفت.
🔹 جامعه امروز ما هم به این انحراف مبتلاست و جان انسانها و حق الناس کم اهمیت شده و حفظ ظواهر دینی و تشییع جنازه پر اهمیت دیده میشود.
رعایت ظاهر دینی و عیادت و تشییع و تدفین حضرت زهرا(س)، در واقع، سرپوش گذاشتن بر گناه بزرگ بیتفاوتی جامعه در برابر ظلم آشکاری بود که نسبت به آن حضرت روا داشته بودند. در حالی که حضرت زهرا چهل روز پیاپی به در خانه مسلمانان میرفت، هیچکس شجاعت پاسخ دادن به درخواست یاری آن حضرت را نداشت؛ سکوت و بیتفاوتی جامعه در برابر ظلم آشکار به یک انسان، آن هم دختر پیامبر که حقش قابل انکار نیست، گناهی نابخشودنی بود.
🔹 امروز نیز شاهدیم که برخی آقایان، نسبت به ریختن خون انسانها، از هر طرف که باشد یا آسیب دیدن بسیاری از افراد و خانوادهها، اهمیت چندانی نمیدهند؛ اما حفظ ظاهر و حجاب را که البته در جای خود مهم است، بر اصولی که حفظ جان انسانها و حقوق مردم است، اولویت میدهند؛ این همان ظاهرگرایی در دین است.
فقهای بزرگ ما، قاعدهای دارند به نام «حرمت تنفیر از دین» که براساس آن، رفتار و فعلی که موجب تنفر مردم و جامعه از دین شود، حرام است؛ حالا ببینید در این دوره چقدر از جوانها و مردم از دین زده شدهاند؛ آیا رفتار ما شامل این قاعده نمیشود؟ آیا در قرآن نداریم که نجات جان یک انسان، نجات کل انسانها و کشتن یک انسان غیر قاتل، کشتن همه انسانهاست؟
🔹 وقتی امیرمومنان(ع) را با ریسمان میبردند، فاطمه زهرا(س) خلیفه را مخاطب قرار داد و فرمود: چرا به ما ظلم میکنی؟ اگر پریشان کردن مو زشت نبود، به خدا قسم موهایم را پریشان میکردم و شکوه به خدا میبردم، آنجا فردی گفت علی را رها کنید و رها کردند.
چرا باید وضع ظلم و تضییع حقوق مردم، جان انسانها، چشم انسانها و آزادی انسانها به وضعی برسد که زنان راهی جز پریشان کردن مو برای تظلم و دادخواهی نداشته باشند و کسانی که ادعای دینداری دارند، نه تنها از مظلوم حمایت نکنند، بلکه با وارونه کردن اولویتها بخواهند ظلم را توجیه کنند؟
✍️ سیدضیاء مرتضوی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
👏4👎2❤1👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
چو آتش دود کرد و شعله سر داد
به ناگه طائری آواز در داد
بسوزد گر کسی این آشیان را
چنان دانم که میسوزد جهان را
اگر برقی به ما زین آذر افتد
حساب ما برون زین دفتر افتد
بسی جستم به شوق از حلقه و بند
که خواهم داشت روزی مرغکی چند💔
.....
@hooreechannel 🌹
به ناگه طائری آواز در داد
بسوزد گر کسی این آشیان را
چنان دانم که میسوزد جهان را
اگر برقی به ما زین آذر افتد
حساب ما برون زین دفتر افتد
بسی جستم به شوق از حلقه و بند
که خواهم داشت روزی مرغکی چند💔
.....
@hooreechannel 🌹
❤3
اینترنت سفید و شاه ماهی امامزاده
داستان اینترنت سفید برخی مسئولان و مدافعان فیلترینگ، شبیه داستان ماهی خوردن محمد قاضی مترجم شهیر در یک روستای طالقان در هشتاد سال قبل است.
داستانی که قاضی می گوید آئینەی تمام نمایی از تاریخ حکمرانی در مشرق زمین و تلاش حاکمان برای اغفال رعیت و جلوگیری از گسترش خرد و آگاهی است.
در پنجمین سالی که به به استخدام سازمان برنامه و بودجه درآمده بودم، دولت وقت تصمیم گرفت برای خانوارها کوپن ارزاق صادر کند. جنگ جهانی به پایان رسیده بود اما کمبود ارزاق و فقر در کشور هنوز شدت داشت. من به همراه یک کارمند مامور شدم در ناحیه طالقان آمارگیری کنم و لیست ساکنان همه دهات را ثبت نمایم.
ما دو نفر به همراه یک ژاندارم و یک بلد راه سوار بر دو قاطر به عمق کوهستان طالقان رفتیم و از تک تک روستاها آمار جمع آوری کردیم.
در یک روستا کدخدا طبق وظیفه اش ما را همراهی می نمود. به امامزاده ای رسیدیم با بنایی کوچک و گنبدی سبز رنگ که مورد احترام اهالی بود و یک چشمه باصفا به صورت دریاچه ای به وسعت صدمتر مربع مقابل امامزاده به چشم می خورد. مقابل چشمه ایستادیم که دیدم درون آب چشمه ماهی های درشت و سرحال شنا می کنند. ماهی کپور آنچنان فراوان بود که ضمن شنا با هم برخورد می کردند.
کدخدا مرد پنجاه ساله دانا و موقری بود، گفت: آقای قاضی، این ماهی ها متعلق به این امامزاده هستند و کسی جرات صید آنان را ندارد. چند سال پیش گربه ای قصد شکار بچه ماهی ها را داشت که در دم به شکل سنگ درآمد، آنجاست ببینید.
سنگی را در دامنه کوه و نزدیک چشمه نشان داد که به نظرم چندان شبیه گربه نبود. اما کدخدا آنچنان عاقل و چیزفهم بود که حرفش را پذیرفتم. چند نفر از اهل ده همراهمان شده بودند که سر تکان دادند و چیزهایی در تائید این ماجرای شگفت انگیز گفتند.
شب ناچار بودیم جایی اتراق کنیم. به دعوت کدخدا به خانه اش رفتیم. سفره شام را پهن کردند و در کنار دیسهای معطر برنج شمال، دو ماهی کپور درشت و سرخ شده هم گذاشتند.
ضمن صرف غذا گفتم: کدخدا ماهی به این لذیذی را چطور تهیه می کنید؟ به شمال که دسترسی ندارید.
به سادگی گفت: ماهی های همان چشمه امامزاده هستند !!!
لقمه غذا در گلویم گیر کرد. شاید یک دو دقیقه کپ کرده بودم. با جرعه ای آب لقمه را فرو دادم و سردرگم و وحشتزده نگاهش کردم.
حال مرا که دید قهقه ای سر داد و مفصل خندید و گفت: نکند داستان سنگ شدن و ممنوعیت و اینها را باور کردید؟!!
من از جوانی که مسئول اداره ده شدم اگر چنین داستانی خلق نمی کردم که تا به حال مردم ریشه ماهی را از آن چشمه بیرون آورده بودند. یک جوری لازم بود بترسند و پنهانی ماهی صید نکنند.
✍صلاح الدین خدیو
@hooreechannel 🌹
داستان اینترنت سفید برخی مسئولان و مدافعان فیلترینگ، شبیه داستان ماهی خوردن محمد قاضی مترجم شهیر در یک روستای طالقان در هشتاد سال قبل است.
داستانی که قاضی می گوید آئینەی تمام نمایی از تاریخ حکمرانی در مشرق زمین و تلاش حاکمان برای اغفال رعیت و جلوگیری از گسترش خرد و آگاهی است.
در پنجمین سالی که به به استخدام سازمان برنامه و بودجه درآمده بودم، دولت وقت تصمیم گرفت برای خانوارها کوپن ارزاق صادر کند. جنگ جهانی به پایان رسیده بود اما کمبود ارزاق و فقر در کشور هنوز شدت داشت. من به همراه یک کارمند مامور شدم در ناحیه طالقان آمارگیری کنم و لیست ساکنان همه دهات را ثبت نمایم.
ما دو نفر به همراه یک ژاندارم و یک بلد راه سوار بر دو قاطر به عمق کوهستان طالقان رفتیم و از تک تک روستاها آمار جمع آوری کردیم.
در یک روستا کدخدا طبق وظیفه اش ما را همراهی می نمود. به امامزاده ای رسیدیم با بنایی کوچک و گنبدی سبز رنگ که مورد احترام اهالی بود و یک چشمه باصفا به صورت دریاچه ای به وسعت صدمتر مربع مقابل امامزاده به چشم می خورد. مقابل چشمه ایستادیم که دیدم درون آب چشمه ماهی های درشت و سرحال شنا می کنند. ماهی کپور آنچنان فراوان بود که ضمن شنا با هم برخورد می کردند.
کدخدا مرد پنجاه ساله دانا و موقری بود، گفت: آقای قاضی، این ماهی ها متعلق به این امامزاده هستند و کسی جرات صید آنان را ندارد. چند سال پیش گربه ای قصد شکار بچه ماهی ها را داشت که در دم به شکل سنگ درآمد، آنجاست ببینید.
سنگی را در دامنه کوه و نزدیک چشمه نشان داد که به نظرم چندان شبیه گربه نبود. اما کدخدا آنچنان عاقل و چیزفهم بود که حرفش را پذیرفتم. چند نفر از اهل ده همراهمان شده بودند که سر تکان دادند و چیزهایی در تائید این ماجرای شگفت انگیز گفتند.
شب ناچار بودیم جایی اتراق کنیم. به دعوت کدخدا به خانه اش رفتیم. سفره شام را پهن کردند و در کنار دیسهای معطر برنج شمال، دو ماهی کپور درشت و سرخ شده هم گذاشتند.
ضمن صرف غذا گفتم: کدخدا ماهی به این لذیذی را چطور تهیه می کنید؟ به شمال که دسترسی ندارید.
به سادگی گفت: ماهی های همان چشمه امامزاده هستند !!!
لقمه غذا در گلویم گیر کرد. شاید یک دو دقیقه کپ کرده بودم. با جرعه ای آب لقمه را فرو دادم و سردرگم و وحشتزده نگاهش کردم.
حال مرا که دید قهقه ای سر داد و مفصل خندید و گفت: نکند داستان سنگ شدن و ممنوعیت و اینها را باور کردید؟!!
من از جوانی که مسئول اداره ده شدم اگر چنین داستانی خلق نمی کردم که تا به حال مردم ریشه ماهی را از آن چشمه بیرون آورده بودند. یک جوری لازم بود بترسند و پنهانی ماهی صید نکنند.
✍صلاح الدین خدیو
@hooreechannel 🌹
👍6❤4