🔺پدر جان ما را ببخش! همەی ما متهمیم!
بدون هیچ توضیحی، این ویدئو دردناک است و مانند شلاق بر وجدان های فروخفته فرود می آید. پیرمردی باربر در بازار تهران که نهارش آب و نان خشک است.
ایتدا می خواستم عنوان پدر ما متهمیم را روی آن بگذارم. عنوانی که تداعی کنندەی گفتار معروف " معلم انقلاب " دکتر شریعتی است: پدر مادر ما متهمیم!
اما دیدم آموزگار انقلاب و نطق پبشگفتەاش نیز چندان بی تقصیر نیستند. کسی که تاریخ بە تشک مبارزەی طبقاتی تبدیل کرد و تز لنینی مبارزەی خلق و امپریالیسم را در لفافەی تشیع سرخ انقلابی پیچید و مفاهیم انقلاب و شهادت را جایگزین توسعه و عقلانیت نمود.
صد البته و بی کوچک ترین تردیدی، ما متهمیم. اما نه به درازای تاریخ، آنطور که شریعتی و روشنفکران دهەی چهل و پنجاە می گفتند.
بلکه در طول دهەهای اخیر و به سبب تحریف و مثله کردن مفاهیم سیاسی و اقتصادی با دستگاه فکری چپ.
ما متهمیم؛ چون دومین کشور دارندەی گاز طبیعی و سومین کشور نفت خبز جهانیم، اما در زمرەی فقیرترین ملت ها قرار گرفتەایم.
ما متهمیم؛ چون مفاهیمی چون استقلال و استغنا را به انزوا و کنارەگیری از دنیا ترجمه کردیم و از شاهراه و مرکز جهان، یک کوچەی بن بست پرت ایدئولوژیک ساختیم.
ما متهمیم؛ چون بیش از حد در تاریخ غرق شدیم، بیش از اندازه روی گذشته تاکید کردیم و از درک حال و آینده غافل شدیم.
ما متهمیم: چون در شرایط خطیری که دو گزینه بیشتر نداریم و محکومیم که میان غرق شدن و سربلندی کشور، یکی انتخاب کنیم، به فکر پر کردن جیب هایمان و کاسبی با تحریم و تبعیض هستیم. هر کس به فکر خود است و خیر عمومی بر طاق نسیان.
ما متهمیم؛ چون کم و بیش همه در حال تاراج نظام مند مملکتبم. از آب و خاک و هوا گرفته، تا نفت و جنگل و شهر و رودخانه از غارت ما بی نصیب نمانده است. حتی دین، اخلاق، عرف و سنن و هنجارهای مان را داریم به یغما می بریم.
انصافا اگر همین امروز سایەی تمام تحریم ها از سر این کشور کنار رود، فساد لجام گسیخته اجازەی بهبود در این اوضاع اسف بار را خواهد داد؟
و سرانجام ما متهمیم؛ چون نیک می دانیم که فضیلت به پول و پله نیست و یک تار موی این پدر پیر شریف که از نان بخور نمیرش را از دسترنج خویش می خورد، به تمام مفسدان و اختلاس گران و زمین خواران و مدیران فاسد و الیگارش های ریز و درشت می ارزد. اما رواج اخلاق دروغ و تملق و ریا، قطب نمای اخلاقیمان را سردرگم کرده و کم و بیش خویش را به طوفان تباهی سپردەایم.
✍صلاح الدین خدیو
@sharname1
@hooreechannel 🌹
بدون هیچ توضیحی، این ویدئو دردناک است و مانند شلاق بر وجدان های فروخفته فرود می آید. پیرمردی باربر در بازار تهران که نهارش آب و نان خشک است.
ایتدا می خواستم عنوان پدر ما متهمیم را روی آن بگذارم. عنوانی که تداعی کنندەی گفتار معروف " معلم انقلاب " دکتر شریعتی است: پدر مادر ما متهمیم!
اما دیدم آموزگار انقلاب و نطق پبشگفتەاش نیز چندان بی تقصیر نیستند. کسی که تاریخ بە تشک مبارزەی طبقاتی تبدیل کرد و تز لنینی مبارزەی خلق و امپریالیسم را در لفافەی تشیع سرخ انقلابی پیچید و مفاهیم انقلاب و شهادت را جایگزین توسعه و عقلانیت نمود.
صد البته و بی کوچک ترین تردیدی، ما متهمیم. اما نه به درازای تاریخ، آنطور که شریعتی و روشنفکران دهەی چهل و پنجاە می گفتند.
بلکه در طول دهەهای اخیر و به سبب تحریف و مثله کردن مفاهیم سیاسی و اقتصادی با دستگاه فکری چپ.
ما متهمیم؛ چون دومین کشور دارندەی گاز طبیعی و سومین کشور نفت خبز جهانیم، اما در زمرەی فقیرترین ملت ها قرار گرفتەایم.
ما متهمیم؛ چون مفاهیمی چون استقلال و استغنا را به انزوا و کنارەگیری از دنیا ترجمه کردیم و از شاهراه و مرکز جهان، یک کوچەی بن بست پرت ایدئولوژیک ساختیم.
ما متهمیم؛ چون بیش از حد در تاریخ غرق شدیم، بیش از اندازه روی گذشته تاکید کردیم و از درک حال و آینده غافل شدیم.
ما متهمیم: چون در شرایط خطیری که دو گزینه بیشتر نداریم و محکومیم که میان غرق شدن و سربلندی کشور، یکی انتخاب کنیم، به فکر پر کردن جیب هایمان و کاسبی با تحریم و تبعیض هستیم. هر کس به فکر خود است و خیر عمومی بر طاق نسیان.
ما متهمیم؛ چون کم و بیش همه در حال تاراج نظام مند مملکتبم. از آب و خاک و هوا گرفته، تا نفت و جنگل و شهر و رودخانه از غارت ما بی نصیب نمانده است. حتی دین، اخلاق، عرف و سنن و هنجارهای مان را داریم به یغما می بریم.
انصافا اگر همین امروز سایەی تمام تحریم ها از سر این کشور کنار رود، فساد لجام گسیخته اجازەی بهبود در این اوضاع اسف بار را خواهد داد؟
و سرانجام ما متهمیم؛ چون نیک می دانیم که فضیلت به پول و پله نیست و یک تار موی این پدر پیر شریف که از نان بخور نمیرش را از دسترنج خویش می خورد، به تمام مفسدان و اختلاس گران و زمین خواران و مدیران فاسد و الیگارش های ریز و درشت می ارزد. اما رواج اخلاق دروغ و تملق و ریا، قطب نمای اخلاقیمان را سردرگم کرده و کم و بیش خویش را به طوفان تباهی سپردەایم.
✍صلاح الدین خدیو
@sharname1
@hooreechannel 🌹
Telegram
attach 📎
😢5👌2
🔴 اقلیت سازمان یافته و اکثریت خاموش
🗒 در طول تاریخ در آزمایشگاه اجتماعی، بیش از همه دو عنصر به چشم میآید، اقلیت سازمان یافته و اکثریتی خاموش و خسته. در فعل و انفعالات این دو، در ترکیب با هم و برهم کنش آنها، به ظاهر ثبات و حفظ وضع موجود نتیجه میشود؛ اما با مطالعه تاریخ سیاسی اجتماعی جوامع میتوان نشان داد که در ظرف این مخلوط ناهمگن آیا قدرت و اقلیت حامی آن، تجزیه میشود یا اکثریت؟ اینکه از اساس طبق قوانین طبیعی برای اکثریت، انحلال در اقلیت حتی منسجمترین و سازمان یافتهترین آن ممکن نیست.
⬅️ به طور کلی قدرت اقلیت از انسجام و سازمان یافتگیِ میسرتر برای جمعیت کمتر حاصل میشود؛ زیرا هماهنگی و تمرکز بر منابع برای آنها سهلتر است و امکان هزینه دادن بیشتری دارد؛ اما اکثریت به طور ذاتی اگرچه منابع انسانی بیشتری در اختیار دارد؛ اما انسجام کمتری دارد و مانند موجودی چند سر، تشتت آرا و اندیشه ها و هراس و امیدهای پر نوسانتر دارد که موجب می شود کنش جمعی هدفمند برایش سختتر باشد. در جامعه شناسی سیاسی بدان، «مشکل کنش جمعی» گفته میشود، همه ناراضیاند اما هماهنگی سخت است.
⬅️ حال با چنین ویژگیهای ذاتی، اقلیتی را در نظر آورید که قدرت سیاسی را نیز در دست داشته باشد. چند عامل مهم در اینجا خودنمایی می کند. ۱- ترس که یک عامل کلاسیک است. در هر حال اقلیت حاکم میداند که بدون همراه داشتن اکثریت، شکننده است؛ لذا از ابزارهای فشار و ایجاد ترس و وحشت مانند کنترل اطلاعات، سرکوب و ایجاد هزینه برای مخالفت استفاده می کند. حتی خشمگینترین انسانها وقتی هزینه اقدام بالا باشد، در سکوت فرو میروند. سکوت همیشه از رضایت نمیآید و نشانه آرامش نیست، می تواند از محاسبه عقلانی زنده ماندن برخیزد و نشانه ای از آتشفشان خفته باشد. ۲- فرسودگی و عادیسازی وقتی یک جامعه مدت طولانی در وضعیت نامطلوب بماند ذهن انسان برای محافظت از خودش «وضعیت غیرعادی» را به «عادی» تبدیل میکند. چیزی شبیه وقتی است که چشمهایت در تاریکی با مقدار کمی نور هم کنار میآیند. این فرآیند آگاهانه نیست؛ اما واقعی است و قدرت اقلیت را تقویت میکند.
⬅️ ۳- امیدهای کوچک، اینکه «شاید بدتر نشود»، «شاید یک تغییر کوچک بیاید»، «شاید فردا بهتر باشد». امیدِ کوچک، مثل مُسکن کوتاهمدت، درد را کامل نمیبرد؛ اما حرکت را هم کند میکند. ۴- فقدان یک داستان مشترک. اکثریت وقتی تبدیل به یک نیروی مؤثر میشود که بتواند خودش را درون یک روایت مشترک ببیند، روایتی ایجابی که بگوید «قرار است چه بشود»؛ نه فقط «چه نمیخواهیم بشود». اگر این روایت ساخته نشود انرژی خشم پخش میشود و هدر میرود.
⬅️ نمونه های متعددی از همین چرخه «اقلیت سازمانیافته/اکثریت خسته» در تاریخ وجود دارد. در «جمهوری روم»گروه کوچکی از نخبگان نظامی–سیاسی عملا سرنوشت میلیونها نفر را در مشت داشتند. اکثریت شهروندان خسته ولی پراکنده و بیسازمان بودند. ثبات و تمرکز کوتاهمدتی وجود داشت؛ اما این تمرکز اقلیتی باعث فرسایش و سقوط شد. در «فرانسه» قرن هجدهم، اشراف و روحانیون که درصد ناچیزی از جمعیت بودند و بر اکثریتی عظیم حکومت میکردند. جامعه پر از خشم بود، ولی دههها منفعل ماند تا اینکه بحران مالی و اقتصادی و چند جرقه فکری روایت مشترکی به نام «ملت» ساخت. این روایت، اکثریت را از حالت پراکنده خارج و همه چیز را دگرگون کرد.
⬅️ در «روسیه تزاری»، خاندان «رومانوف» نمونه بارز حکومت اقلیت بود، یک خاندان کوچک در برابر دهها میلیون (اکثریت) ناراضی؛ اما ساختارها آنقدر سنگین بود که حرکت جمعی سخت بود. یک جنگ بیرونی (جنگ جهانی اول) مثل پتک بر این سیستم سخت و متمرکز فرود آمد و مضمحل کرد. «آلمان» دهه ۳۰ نیز ماجرایی موازی دارد.«حزب نازی» در ابتدای کار هرگز اکثریت جامعه نبود اما سازماندهی قوی، تبلیغات، ترس و بازی با بحرانها باعث شد اقلیت سازمانیافته همه چیز را قبضه کند. اکثریت خشمگین یا سردرگم برای مدتی سکوت کرد و رهبر توتالیتر، کشور و جهانی را به ویرانی کشاند و در نهایت بازسازی بر اساس توزیع بهتر قدرت صورت گرفت.
⬅️ تاریخ چون یک خط مستقیم عمل نمیکند و مانند یک آونگ است. جایی اقلیت قدرت را میگیرد؛ چون منسجمتر است، سپس فشار جمعی بالا میگیرد و سیستم تغییر میکند. آنچه تقریباً همیشه میبینیم این است که هیچ اقلیتی نمیتواند برای همیشه بر اکثریت حکمرانی کند مگر اینکه در طول زمان رضایت تولید کند زیرا حتی اگر با ساختارهایی هزینه اعتراض را بالا ببرد، این هم پایدار نیست، انرژی اجتماعی مثل فنر است و دیر یا زود راهی پیدا میکند. فشار انباشته حتما به بیرون راه مییابد، گاهی آرام، گاهی انفجاری. جامعه چونان یک سیستم پیچیده رفتار میکند؛ نه یک ماشین ساده و به طور حتم داستان اقلیت سازمان یافته و اکثریت خاموش تمام میشود.
✍ مرضیه حاجی هاشمی
https://t.me/M_Hajihashemi_iran1
@hooreechannel 🌹
🗒 در طول تاریخ در آزمایشگاه اجتماعی، بیش از همه دو عنصر به چشم میآید، اقلیت سازمان یافته و اکثریتی خاموش و خسته. در فعل و انفعالات این دو، در ترکیب با هم و برهم کنش آنها، به ظاهر ثبات و حفظ وضع موجود نتیجه میشود؛ اما با مطالعه تاریخ سیاسی اجتماعی جوامع میتوان نشان داد که در ظرف این مخلوط ناهمگن آیا قدرت و اقلیت حامی آن، تجزیه میشود یا اکثریت؟ اینکه از اساس طبق قوانین طبیعی برای اکثریت، انحلال در اقلیت حتی منسجمترین و سازمان یافتهترین آن ممکن نیست.
⬅️ به طور کلی قدرت اقلیت از انسجام و سازمان یافتگیِ میسرتر برای جمعیت کمتر حاصل میشود؛ زیرا هماهنگی و تمرکز بر منابع برای آنها سهلتر است و امکان هزینه دادن بیشتری دارد؛ اما اکثریت به طور ذاتی اگرچه منابع انسانی بیشتری در اختیار دارد؛ اما انسجام کمتری دارد و مانند موجودی چند سر، تشتت آرا و اندیشه ها و هراس و امیدهای پر نوسانتر دارد که موجب می شود کنش جمعی هدفمند برایش سختتر باشد. در جامعه شناسی سیاسی بدان، «مشکل کنش جمعی» گفته میشود، همه ناراضیاند اما هماهنگی سخت است.
⬅️ حال با چنین ویژگیهای ذاتی، اقلیتی را در نظر آورید که قدرت سیاسی را نیز در دست داشته باشد. چند عامل مهم در اینجا خودنمایی می کند. ۱- ترس که یک عامل کلاسیک است. در هر حال اقلیت حاکم میداند که بدون همراه داشتن اکثریت، شکننده است؛ لذا از ابزارهای فشار و ایجاد ترس و وحشت مانند کنترل اطلاعات، سرکوب و ایجاد هزینه برای مخالفت استفاده می کند. حتی خشمگینترین انسانها وقتی هزینه اقدام بالا باشد، در سکوت فرو میروند. سکوت همیشه از رضایت نمیآید و نشانه آرامش نیست، می تواند از محاسبه عقلانی زنده ماندن برخیزد و نشانه ای از آتشفشان خفته باشد. ۲- فرسودگی و عادیسازی وقتی یک جامعه مدت طولانی در وضعیت نامطلوب بماند ذهن انسان برای محافظت از خودش «وضعیت غیرعادی» را به «عادی» تبدیل میکند. چیزی شبیه وقتی است که چشمهایت در تاریکی با مقدار کمی نور هم کنار میآیند. این فرآیند آگاهانه نیست؛ اما واقعی است و قدرت اقلیت را تقویت میکند.
⬅️ ۳- امیدهای کوچک، اینکه «شاید بدتر نشود»، «شاید یک تغییر کوچک بیاید»، «شاید فردا بهتر باشد». امیدِ کوچک، مثل مُسکن کوتاهمدت، درد را کامل نمیبرد؛ اما حرکت را هم کند میکند. ۴- فقدان یک داستان مشترک. اکثریت وقتی تبدیل به یک نیروی مؤثر میشود که بتواند خودش را درون یک روایت مشترک ببیند، روایتی ایجابی که بگوید «قرار است چه بشود»؛ نه فقط «چه نمیخواهیم بشود». اگر این روایت ساخته نشود انرژی خشم پخش میشود و هدر میرود.
⬅️ نمونه های متعددی از همین چرخه «اقلیت سازمانیافته/اکثریت خسته» در تاریخ وجود دارد. در «جمهوری روم»گروه کوچکی از نخبگان نظامی–سیاسی عملا سرنوشت میلیونها نفر را در مشت داشتند. اکثریت شهروندان خسته ولی پراکنده و بیسازمان بودند. ثبات و تمرکز کوتاهمدتی وجود داشت؛ اما این تمرکز اقلیتی باعث فرسایش و سقوط شد. در «فرانسه» قرن هجدهم، اشراف و روحانیون که درصد ناچیزی از جمعیت بودند و بر اکثریتی عظیم حکومت میکردند. جامعه پر از خشم بود، ولی دههها منفعل ماند تا اینکه بحران مالی و اقتصادی و چند جرقه فکری روایت مشترکی به نام «ملت» ساخت. این روایت، اکثریت را از حالت پراکنده خارج و همه چیز را دگرگون کرد.
⬅️ در «روسیه تزاری»، خاندان «رومانوف» نمونه بارز حکومت اقلیت بود، یک خاندان کوچک در برابر دهها میلیون (اکثریت) ناراضی؛ اما ساختارها آنقدر سنگین بود که حرکت جمعی سخت بود. یک جنگ بیرونی (جنگ جهانی اول) مثل پتک بر این سیستم سخت و متمرکز فرود آمد و مضمحل کرد. «آلمان» دهه ۳۰ نیز ماجرایی موازی دارد.«حزب نازی» در ابتدای کار هرگز اکثریت جامعه نبود اما سازماندهی قوی، تبلیغات، ترس و بازی با بحرانها باعث شد اقلیت سازمانیافته همه چیز را قبضه کند. اکثریت خشمگین یا سردرگم برای مدتی سکوت کرد و رهبر توتالیتر، کشور و جهانی را به ویرانی کشاند و در نهایت بازسازی بر اساس توزیع بهتر قدرت صورت گرفت.
⬅️ تاریخ چون یک خط مستقیم عمل نمیکند و مانند یک آونگ است. جایی اقلیت قدرت را میگیرد؛ چون منسجمتر است، سپس فشار جمعی بالا میگیرد و سیستم تغییر میکند. آنچه تقریباً همیشه میبینیم این است که هیچ اقلیتی نمیتواند برای همیشه بر اکثریت حکمرانی کند مگر اینکه در طول زمان رضایت تولید کند زیرا حتی اگر با ساختارهایی هزینه اعتراض را بالا ببرد، این هم پایدار نیست، انرژی اجتماعی مثل فنر است و دیر یا زود راهی پیدا میکند. فشار انباشته حتما به بیرون راه مییابد، گاهی آرام، گاهی انفجاری. جامعه چونان یک سیستم پیچیده رفتار میکند؛ نه یک ماشین ساده و به طور حتم داستان اقلیت سازمان یافته و اکثریت خاموش تمام میشود.
✍ مرضیه حاجی هاشمی
https://t.me/M_Hajihashemi_iran1
@hooreechannel 🌹
👍6❤1
حقوق مادران در ایران: چالشها و نابرابریهای ساختاری
هرچند همه زنان تجربه مادری را از سر نمیگذرانند، نقش مادری در جامعه ایران همواره بهعنوان یکی از نقشهای محوری و هویتی زنان تلقی شده است. بررسی حقوق مادران در ایران را میتوان در دو حوزه کلی دنبال کرد: سیاستهای حمایتی دولت و حقوق و اختیارات مادران در چارچوب قوانین مدنی و مقررات رسمی. هر دو حوزه نشان میدهند که فاصله میان نقش اجتماعی مادر و جایگاه حقوقی او همچنان بسیار قابل توجه است.
۱. سیاستهای حمایتی دولت
طبق اصل بیستویکم قانون اساسی، دولت موظف است سازوکارهای حمایتی ویژه برای زنان، از جمله مادران و زنان باردار، فراهم کند. طی سالهای اخیر و در راستای سیاستهای افزایش جمعیت، اقداماتی همچون افزایش مرخصی زایمان از شش ماه به نه ماه، ارائه برخی تسهیلات شغلی و تحصیلی به مادران، و تخصیص امتیازات مالی تدوین شده است.
با این حال، شکاف میان قانونگذاری و اجرا قابلتوجه است. برای مثال، مرخصی ۹ماهه عمدتاً در بخش دولتی اجرا شده و در بخش خصوصی گاه با مقاومت یا اعمال ناقص همراه بوده است. همچنین مرخصی پدری نیز هنوز بهصورت فراگیر و الزامآور در سراسر کشور اعمال نمیشود. این وضعیت نشاندهنده محدودیت قدرت اجرایی سیاستها و ضعف نظارت بر اجرای حقوق مادران است.
۲. حقوق مادران در قوانین مدنی
در قانون مدنی ایران، نسب کودک متولدشده در ایام زوجیت به پدر ملحق میشود و کودک از نظر قانونی «دارای نسب مشروع» شناخته میشود. اما دو مفهوم کلیدی در تعیین جایگاه حقوقی مادر اهمیت دارد:
حضانت: شامل نگهداری، مراقبت و حمایت جسمی از کودک
ولایت: شامل تصمیمگیری در امور مالی، حقوقی و اداری کودک
طبق قانون، ولایت قهری در اختیار پدر و در مرحله بعد جد پدری است. مادر، حتی در صورت حضانت، در این حوزه نقشی ندارد. در صورت جدایی زوجین، حضانت تا سن هفتسالگی با مادر و پس از آن با پدر است. ازدواج مجدد مادر یا ابتلای او به جنون میتواند موجب سلب حضانت شود. حتی در صورت فوت پدر، ولایت کودک به مادر منتقل نمیشود مگر در شرایط خاص و محدود.
۳. محدودیتهای مادر در امور مالی و اداری کودک
با وجود اینکه نفقه کودک بر عهده پدر است، در مواردی که پدر یا جد پدری وجود ندارد یا توانایی پرداخت ندارند، این مسئولیت به مادر منتقل میشود. با این حال، مادر در امور مالی فرزند، از جمله افتتاح حساب بانکی، مدیریت اموال یا انجام امور اداری مربوط به داراییهای کودک، اختیار مستقل ندارد. حتی هدایایی که مادر به فرزند میدهد تحت اختیار ولی قهری قرار میگیرد.
برخی بخشنامههای تازه بانکی تلاش کردهاند بخشی از این محدودیتها را کاهش دهند، اما این تغییرات هنوز فراگیر و نهادینه نشدهاند.
۴. اختیارات مادر در حوزه ازدواج و خروج از کشور
طبق قوانین موجود:
مادر در تصمیمگیری درباره ازدواج فرزند نقشی ندارد.
ازدواج دختر باکره، حتی در بزرگسالی، نیازمند اجازه پدر است و این اختیار در مورد ازدواج کودکان نیز اعمال میشود.
صدور گذرنامه و اجازه خروج از کشور برای افراد زیر ۱۸ سال تنها با اجازه ولی قهری امکانپذیر است.
به این ترتیب، مادر نمیتواند بهطور مستقل برای سفر یا خروج فرزند تصمیمگیری کند.
۵. حقوق شغلی و مزایای مرتبط با مادری
در نظام رفاهی ایران، مزایایی نظیر حق اولاد و عائلهمندی عمدتاً به پدران تعلق میگیرد. مادران شاغل فقط در شرایطی از این مزایا بهرهمند میشوند که سرپرست خانوار باشند یا همسرشان ازکارافتاده یا دارای معلولیت شدید باشد. اجرای این قوانین نیز میان سازمانها و نهادها یکسان نیست. همچنین موضوعاتی مانند بیمه فرزندان و انتقال حقوق بازنشستگی مادر، همچنان با ابهام و ناهماهنگی اجرایی مواجه است.
جمعبندی
اختیارات قانونی مادران در حوزههایی همچون حضانت، ولایت، امور مالی و اداری کودک، تصمیمگیری درباره ازدواج و خروج از کشور، و حقوق شغلی، بهطور قابل توجهی محدود است. این محدودیتها نشان میدهد که نظام حقوقی ایران هنوز نتوانسته نقش واقعی و اجتماعی مادران را بازتاب دهد و تعادلی میان مسئولیتهای سنگین مادری و اختیارات قانونی متناسب ایجاد کند. این شکاف، یکی از مهمترین چالشهای حقوق زنان در ایران به شمار میآید.
✍️دکتر شهلا اعزازی| عضو گروه مطالعات زنان| آذر۱۴۰۴
@womenstudiesisaorg
@hooreechannel 🌹
هرچند همه زنان تجربه مادری را از سر نمیگذرانند، نقش مادری در جامعه ایران همواره بهعنوان یکی از نقشهای محوری و هویتی زنان تلقی شده است. بررسی حقوق مادران در ایران را میتوان در دو حوزه کلی دنبال کرد: سیاستهای حمایتی دولت و حقوق و اختیارات مادران در چارچوب قوانین مدنی و مقررات رسمی. هر دو حوزه نشان میدهند که فاصله میان نقش اجتماعی مادر و جایگاه حقوقی او همچنان بسیار قابل توجه است.
۱. سیاستهای حمایتی دولت
طبق اصل بیستویکم قانون اساسی، دولت موظف است سازوکارهای حمایتی ویژه برای زنان، از جمله مادران و زنان باردار، فراهم کند. طی سالهای اخیر و در راستای سیاستهای افزایش جمعیت، اقداماتی همچون افزایش مرخصی زایمان از شش ماه به نه ماه، ارائه برخی تسهیلات شغلی و تحصیلی به مادران، و تخصیص امتیازات مالی تدوین شده است.
با این حال، شکاف میان قانونگذاری و اجرا قابلتوجه است. برای مثال، مرخصی ۹ماهه عمدتاً در بخش دولتی اجرا شده و در بخش خصوصی گاه با مقاومت یا اعمال ناقص همراه بوده است. همچنین مرخصی پدری نیز هنوز بهصورت فراگیر و الزامآور در سراسر کشور اعمال نمیشود. این وضعیت نشاندهنده محدودیت قدرت اجرایی سیاستها و ضعف نظارت بر اجرای حقوق مادران است.
۲. حقوق مادران در قوانین مدنی
در قانون مدنی ایران، نسب کودک متولدشده در ایام زوجیت به پدر ملحق میشود و کودک از نظر قانونی «دارای نسب مشروع» شناخته میشود. اما دو مفهوم کلیدی در تعیین جایگاه حقوقی مادر اهمیت دارد:
حضانت: شامل نگهداری، مراقبت و حمایت جسمی از کودک
ولایت: شامل تصمیمگیری در امور مالی، حقوقی و اداری کودک
طبق قانون، ولایت قهری در اختیار پدر و در مرحله بعد جد پدری است. مادر، حتی در صورت حضانت، در این حوزه نقشی ندارد. در صورت جدایی زوجین، حضانت تا سن هفتسالگی با مادر و پس از آن با پدر است. ازدواج مجدد مادر یا ابتلای او به جنون میتواند موجب سلب حضانت شود. حتی در صورت فوت پدر، ولایت کودک به مادر منتقل نمیشود مگر در شرایط خاص و محدود.
۳. محدودیتهای مادر در امور مالی و اداری کودک
با وجود اینکه نفقه کودک بر عهده پدر است، در مواردی که پدر یا جد پدری وجود ندارد یا توانایی پرداخت ندارند، این مسئولیت به مادر منتقل میشود. با این حال، مادر در امور مالی فرزند، از جمله افتتاح حساب بانکی، مدیریت اموال یا انجام امور اداری مربوط به داراییهای کودک، اختیار مستقل ندارد. حتی هدایایی که مادر به فرزند میدهد تحت اختیار ولی قهری قرار میگیرد.
برخی بخشنامههای تازه بانکی تلاش کردهاند بخشی از این محدودیتها را کاهش دهند، اما این تغییرات هنوز فراگیر و نهادینه نشدهاند.
۴. اختیارات مادر در حوزه ازدواج و خروج از کشور
طبق قوانین موجود:
مادر در تصمیمگیری درباره ازدواج فرزند نقشی ندارد.
ازدواج دختر باکره، حتی در بزرگسالی، نیازمند اجازه پدر است و این اختیار در مورد ازدواج کودکان نیز اعمال میشود.
صدور گذرنامه و اجازه خروج از کشور برای افراد زیر ۱۸ سال تنها با اجازه ولی قهری امکانپذیر است.
به این ترتیب، مادر نمیتواند بهطور مستقل برای سفر یا خروج فرزند تصمیمگیری کند.
۵. حقوق شغلی و مزایای مرتبط با مادری
در نظام رفاهی ایران، مزایایی نظیر حق اولاد و عائلهمندی عمدتاً به پدران تعلق میگیرد. مادران شاغل فقط در شرایطی از این مزایا بهرهمند میشوند که سرپرست خانوار باشند یا همسرشان ازکارافتاده یا دارای معلولیت شدید باشد. اجرای این قوانین نیز میان سازمانها و نهادها یکسان نیست. همچنین موضوعاتی مانند بیمه فرزندان و انتقال حقوق بازنشستگی مادر، همچنان با ابهام و ناهماهنگی اجرایی مواجه است.
جمعبندی
اختیارات قانونی مادران در حوزههایی همچون حضانت، ولایت، امور مالی و اداری کودک، تصمیمگیری درباره ازدواج و خروج از کشور، و حقوق شغلی، بهطور قابل توجهی محدود است. این محدودیتها نشان میدهد که نظام حقوقی ایران هنوز نتوانسته نقش واقعی و اجتماعی مادران را بازتاب دهد و تعادلی میان مسئولیتهای سنگین مادری و اختیارات قانونی متناسب ایجاد کند. این شکاف، یکی از مهمترین چالشهای حقوق زنان در ایران به شمار میآید.
✍️دکتر شهلا اعزازی| عضو گروه مطالعات زنان| آذر۱۴۰۴
@womenstudiesisaorg
@hooreechannel 🌹
❤2
سرمایه سوزی در فضای مجازی
چندی پیش به توصیه یک دوست وارد فضای ایکس یا همان توییتر سابق شدم، به محض ورود و دیدن پستها و کامنتها، احساس خفگی کردم از شدت بددهنی ها و فحش هایی که کاربران زیر پستها می گذارند! و برخی نیز با گذاشتن مطالب جنجال برانگیز به آن دامن می زنند. پس از مدتی عطایش را به لقایش بخشیدم و حیران از این همه تباهی اخلاق از آن محیط خارج شدم.
شنیده بودم فضای ایکس بازتاب فضای زیست مردمان واقعی است. محیطی که کاربران تجربیاتشان را به اشتراک می گذارند و گاه با توصیه ها و پیشنهاداتی، به یکدیگر کمک می کنند. اما در همان مدت کوتاه فهمیدم فضای امنی نیز هست برای تخریب و فحاشی و برون ریزی خشم و عقده های درونی. در این فضا از فحشهای ناموسی گرفته تا تهدید و کلمات زشتی که به راحتی در و گوهر از نوک انگشتان کاربران تراوش می کند وجود داشت. دیدم این پلتفرم و دیگر پلتفرم های مجازی قادر است آنچنان فردی را به لجن بکشد که دیگر نتواند خود را پاک کند و آنچنان مهره ای را بسوزاند که هیچ کبریتی بر آن قادر نباشد. چه بسیار سرمایه هایی که در این فضا نابود شدند و چه بسیار دلها و مغزهایی که آلوده گردیدند.
می گویند فضای مجازی بازتاب فضای واقعی است. فضایی برای تخلیه هیجانات منفی مثل خشم و ناامیدی و استرس. درست است! وقتی جامعه بستری برای تولید خشم است و ناامیدی، وقتی در مدارس و مراکز فرهنگی به جای آموزش کنترل خشم و ادب گفتگو، توهین و تحقیر افراد دگراندیش و متفاوت با گفتمان حاکم آموخته می شود، وقتی ادب گفتگو آموخته نشود و بدتر از آن فضایی برای گفتگوی مخالفان فراهم نباشد، واکنش طبیعی افراد، تخلیه خشم و نفرت بر سر همنوعان در فضای مجازی و گاه در فضای واقعی است.
زن کشی و دخترکشی و دیگرکشی و خشونتهای روزمره در گوشه و کنار شهر، نشانه خشمی انباشته در مردمی است که روز به روز در ارضای نیازهای طبیعی و اولیه خود فقیرتر و ناتوان تر می شوند. نیازهایی چون خورد و خوراک و مسکن و آموزش. و برون ریزی همین خشم به صورت فحاشی و هتاکی در فضای مجازی توسط طیف به اصطلاح نخبه و روشنفکر نیز نشانه فاصله عمیق آنها از حاکمیت و برون ریزی خشمی است که به خاطر جو ارعاب و سرکوب، قادر به ابراز آن از طرق دیگر نیستند. نگاهی به آمار افسردگی و مشکلات روانی نیز بازتاب واکنش آن دیگرانی است که این خشم را فرو می خورند و تن و روانشان آزرده بیماری های ناشی از آن است.
به نظر می رسد فحاشی و هتاکی آنها که خارج از کشور در فضایی آرام و امکاناتی بهتر زندگی می کنند و عصبانیت خود را در این فضا خالی می کنند نیز ناشی از خشم فروخورده غربتی است که ناخواسته گرفتارش شده اند. وقتی برای اجرای یک کنسرت خیابانی یا آلبوم یک خواننده و یا گفتگوی یک استاد یا خطای یک سلبریتی موجی از اهانت و فحاشی به سمتشان به راه می افتد، واکنشی که باید به فضای اسفناک داخلی برساخته حکومت علیه مردم باشد، به سمت افرادی می رود که اتفاقا زبان گویای ملت هستند و بریدن این زبانها بیش از همه به ضرر همان ملتی است که با چاقوی کلام و نوشتار خود، سرمایه هایشان را ذبح می کنند.
در شرایطی که جامعه به سمت یک انفجار اجتناب ناپذیر می رود، باید تمام تلاش ها به سمت جریان سازی و کنترل هیجانات برای تغییر برود و نه خنثی کردن تلاش های پراکنده دلسوزانی که همه دلمشغولی شان خروج از این وضعیت جهنمی است.
کنشگران و فعالان سیاسی و اجتماعی که دغدغه شان آگاهی و نجات مردم است و با روشنگری هایشان توانستند ما را به این سطح از آگاهی و تحول برسانند که دیگر فریب عوام فریبی های حکومت را نخوریم، نباید حتی در صورت اشتباه برداشت یا کلامی نسنجیده، آماج حملات ما باشند.
در شرایطی که ارتش سایبری حکومت سرکوب، با صرف هزینه های کلان، طیفهای مختلف مخالف را به جان هم می اندازد تا با استفاده از اصل طلایی انگلیسی "تفرقه بیانداز و حکومت کن"، همچنان بر گرده مردم سوار باشد و منابعشان را غارت کند، ما غافل از این امر، به جان هم افتاده ایم و هر کدام فکر می کنیم تنها خودمان ناجی هستیم و دیگران تاجی! و نیرویی را که باید برای تغییر و ساختن دوباره این مملکت غارت شده ذخیره کنیم، با فحاشی و لجن مال کردن یکدیگر هدر می دهیم و به راحتی سرمایه های ارزشمندمان را می سوزانیم.
✍فرشته مزینانی
@hooreechannel 🌹
چندی پیش به توصیه یک دوست وارد فضای ایکس یا همان توییتر سابق شدم، به محض ورود و دیدن پستها و کامنتها، احساس خفگی کردم از شدت بددهنی ها و فحش هایی که کاربران زیر پستها می گذارند! و برخی نیز با گذاشتن مطالب جنجال برانگیز به آن دامن می زنند. پس از مدتی عطایش را به لقایش بخشیدم و حیران از این همه تباهی اخلاق از آن محیط خارج شدم.
شنیده بودم فضای ایکس بازتاب فضای زیست مردمان واقعی است. محیطی که کاربران تجربیاتشان را به اشتراک می گذارند و گاه با توصیه ها و پیشنهاداتی، به یکدیگر کمک می کنند. اما در همان مدت کوتاه فهمیدم فضای امنی نیز هست برای تخریب و فحاشی و برون ریزی خشم و عقده های درونی. در این فضا از فحشهای ناموسی گرفته تا تهدید و کلمات زشتی که به راحتی در و گوهر از نوک انگشتان کاربران تراوش می کند وجود داشت. دیدم این پلتفرم و دیگر پلتفرم های مجازی قادر است آنچنان فردی را به لجن بکشد که دیگر نتواند خود را پاک کند و آنچنان مهره ای را بسوزاند که هیچ کبریتی بر آن قادر نباشد. چه بسیار سرمایه هایی که در این فضا نابود شدند و چه بسیار دلها و مغزهایی که آلوده گردیدند.
می گویند فضای مجازی بازتاب فضای واقعی است. فضایی برای تخلیه هیجانات منفی مثل خشم و ناامیدی و استرس. درست است! وقتی جامعه بستری برای تولید خشم است و ناامیدی، وقتی در مدارس و مراکز فرهنگی به جای آموزش کنترل خشم و ادب گفتگو، توهین و تحقیر افراد دگراندیش و متفاوت با گفتمان حاکم آموخته می شود، وقتی ادب گفتگو آموخته نشود و بدتر از آن فضایی برای گفتگوی مخالفان فراهم نباشد، واکنش طبیعی افراد، تخلیه خشم و نفرت بر سر همنوعان در فضای مجازی و گاه در فضای واقعی است.
زن کشی و دخترکشی و دیگرکشی و خشونتهای روزمره در گوشه و کنار شهر، نشانه خشمی انباشته در مردمی است که روز به روز در ارضای نیازهای طبیعی و اولیه خود فقیرتر و ناتوان تر می شوند. نیازهایی چون خورد و خوراک و مسکن و آموزش. و برون ریزی همین خشم به صورت فحاشی و هتاکی در فضای مجازی توسط طیف به اصطلاح نخبه و روشنفکر نیز نشانه فاصله عمیق آنها از حاکمیت و برون ریزی خشمی است که به خاطر جو ارعاب و سرکوب، قادر به ابراز آن از طرق دیگر نیستند. نگاهی به آمار افسردگی و مشکلات روانی نیز بازتاب واکنش آن دیگرانی است که این خشم را فرو می خورند و تن و روانشان آزرده بیماری های ناشی از آن است.
به نظر می رسد فحاشی و هتاکی آنها که خارج از کشور در فضایی آرام و امکاناتی بهتر زندگی می کنند و عصبانیت خود را در این فضا خالی می کنند نیز ناشی از خشم فروخورده غربتی است که ناخواسته گرفتارش شده اند. وقتی برای اجرای یک کنسرت خیابانی یا آلبوم یک خواننده و یا گفتگوی یک استاد یا خطای یک سلبریتی موجی از اهانت و فحاشی به سمتشان به راه می افتد، واکنشی که باید به فضای اسفناک داخلی برساخته حکومت علیه مردم باشد، به سمت افرادی می رود که اتفاقا زبان گویای ملت هستند و بریدن این زبانها بیش از همه به ضرر همان ملتی است که با چاقوی کلام و نوشتار خود، سرمایه هایشان را ذبح می کنند.
در شرایطی که جامعه به سمت یک انفجار اجتناب ناپذیر می رود، باید تمام تلاش ها به سمت جریان سازی و کنترل هیجانات برای تغییر برود و نه خنثی کردن تلاش های پراکنده دلسوزانی که همه دلمشغولی شان خروج از این وضعیت جهنمی است.
کنشگران و فعالان سیاسی و اجتماعی که دغدغه شان آگاهی و نجات مردم است و با روشنگری هایشان توانستند ما را به این سطح از آگاهی و تحول برسانند که دیگر فریب عوام فریبی های حکومت را نخوریم، نباید حتی در صورت اشتباه برداشت یا کلامی نسنجیده، آماج حملات ما باشند.
در شرایطی که ارتش سایبری حکومت سرکوب، با صرف هزینه های کلان، طیفهای مختلف مخالف را به جان هم می اندازد تا با استفاده از اصل طلایی انگلیسی "تفرقه بیانداز و حکومت کن"، همچنان بر گرده مردم سوار باشد و منابعشان را غارت کند، ما غافل از این امر، به جان هم افتاده ایم و هر کدام فکر می کنیم تنها خودمان ناجی هستیم و دیگران تاجی! و نیرویی را که باید برای تغییر و ساختن دوباره این مملکت غارت شده ذخیره کنیم، با فحاشی و لجن مال کردن یکدیگر هدر می دهیم و به راحتی سرمایه های ارزشمندمان را می سوزانیم.
✍فرشته مزینانی
@hooreechannel 🌹
❤2👍2
التیام زخمهای نسلی
(خودآگاهی و رویکردهای نوین تربیتی)
▪️ بسیاری از بزرگسالان امروز، در محیطی پر از نقدهای تند، تحقیرهای پنهان و سرکوب عواطف پرورش یافتهاند. والدینشان، اغلب بدون قصد بد، الگوهایی را تکرار کردهاند که ریشه در تجربیات خودشان دارد. این الگوهای ناکارآمد، اعتماد به نفس را کاهش میدهند و فرد را به سمت پنهان کردن خواستههای واقعی سوق میدهند. روانشناسان این پدیده را انتقال آسیب بیننسلی مینامند، جایی که زخمهای حلنشده والدین، ناخواسته به فرزندان منتقل میشود.
▪️ در خانوادههای سنتی، مقایسههای مداوم و مهار احساسات، کودک را وادار به کوچک شمردن علایق خویش میکند. این تجربیات، پایه روابط ناامن در آینده را میسازد و خلاقیت را محدود مینماید. والدین ما نیز اغلب در همین چرخه گرفتار بودهاند و این تکرار، جامعهای از افراد با دردهای انباشته پدید میآورد. تنها با شناخت این الگوها میتوان زنجیر را گسست.
▪️ خودآگاهی، نخستین گام برای تغییر است. فرد باید گذشته را کاوش کند، زخمها را شناسایی نماید و از کودک درون خویش حمایت کند. این فرآیند، شبیه به بازپروری خود است و نیاز به تمرینهایی مانند خوددلسوزی دارد، که در رواندرمانی مدرن بر آن تأکید میشود. با التیام این بخشها، فرد به نسخهای آرامتر و توانمندتر تبدیل میگردد.
▪️ رویکرد والدگری ذهنآگاهانه، یکی از روشهای مؤثر امروزی است. در این شیوه، والد با حضور کامل در لحظه، به جای واکنشهای ناگهانی، مکث میکند و عواطف فرزند را با همدلی میپذیرد. این رویکرد، رابطه عاطفی گرمتری میسازد و خطر اختلالاتی مانند اضطراب را کاهش میدهد. والدگری ذهنآگاهانه، آرامش درونی والد را افزایش میدهد و الگویی سالم برای مدیریت هیجانات ارائه میکند.
▪️ سبک والدگری مقتدرانه نیز از بهترین رویکردهای شناختهشده است. والدین در این روش، مرزهای روشن و منطقی تعیین میکنند، اما همزمان حمایت عاطفی فراوان عرضه مینمایند. آنها به نظرات فرزند گوش میدهند، رفتارهای مثبت را تشویق میکنند و دلایل قوانین را توضیح میدهند. این تعادل بین ساختار و محبت، فرزندان را به افرادی مسئولیتپذیر، با اعتماد به نفس بالا و قادر به بیان احساسات تبدیل میکند.
▪️ تربیت مثبت، رویکرد دیگری است که بر تقویت رفتارهای مطلوب تمرکز دارد. به جای تنبیه، والد از تشویق، همدلی و درک متقابل استفاده میکند تا محیطی امن بسازد. این روش، استقلال کودک را پرورش میدهد و او را تشویق به یادگیری از اشتباهات مینماید. تربیت مثبت، تابآوری عاطفی را افزایش میدهد و روابط خانوادگی را استوارتر میسازد.
▪️ این رویکردها، با دسترسی به دانش روانشناختی امروز، در دسترس همه قرار دارند. والدگری آگاهانه، که بر پذیرش بدون قضاوت و شفقت تأکید دارد، والدین را به سوی انتخابهای بهتر هدایت میکند. فردی که خود را التیام بخشیده، میتواند این ابزارها را به کار گیرد و عشق پایدار به فرزندانش بدهد، بدون تکرار دردهای گذشته.
▪️ تصور جامعهای را که والدین، پیش از فرزندآوری، با این رویکردها آشنا باشند: نسلی مستقل، همدل و نوآور. این تحول، با گام کوچک خودآگاهی آغاز میشود و به پرورش انسانهایی سالمتر میانجامد. اکنون فرصت آن است که چرخه را بشکنیم و میراثی از آرامش و رشد به جای گذاریم.
✍️ مصطفی سلیمانی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
(خودآگاهی و رویکردهای نوین تربیتی)
▪️ بسیاری از بزرگسالان امروز، در محیطی پر از نقدهای تند، تحقیرهای پنهان و سرکوب عواطف پرورش یافتهاند. والدینشان، اغلب بدون قصد بد، الگوهایی را تکرار کردهاند که ریشه در تجربیات خودشان دارد. این الگوهای ناکارآمد، اعتماد به نفس را کاهش میدهند و فرد را به سمت پنهان کردن خواستههای واقعی سوق میدهند. روانشناسان این پدیده را انتقال آسیب بیننسلی مینامند، جایی که زخمهای حلنشده والدین، ناخواسته به فرزندان منتقل میشود.
▪️ در خانوادههای سنتی، مقایسههای مداوم و مهار احساسات، کودک را وادار به کوچک شمردن علایق خویش میکند. این تجربیات، پایه روابط ناامن در آینده را میسازد و خلاقیت را محدود مینماید. والدین ما نیز اغلب در همین چرخه گرفتار بودهاند و این تکرار، جامعهای از افراد با دردهای انباشته پدید میآورد. تنها با شناخت این الگوها میتوان زنجیر را گسست.
▪️ خودآگاهی، نخستین گام برای تغییر است. فرد باید گذشته را کاوش کند، زخمها را شناسایی نماید و از کودک درون خویش حمایت کند. این فرآیند، شبیه به بازپروری خود است و نیاز به تمرینهایی مانند خوددلسوزی دارد، که در رواندرمانی مدرن بر آن تأکید میشود. با التیام این بخشها، فرد به نسخهای آرامتر و توانمندتر تبدیل میگردد.
▪️ رویکرد والدگری ذهنآگاهانه، یکی از روشهای مؤثر امروزی است. در این شیوه، والد با حضور کامل در لحظه، به جای واکنشهای ناگهانی، مکث میکند و عواطف فرزند را با همدلی میپذیرد. این رویکرد، رابطه عاطفی گرمتری میسازد و خطر اختلالاتی مانند اضطراب را کاهش میدهد. والدگری ذهنآگاهانه، آرامش درونی والد را افزایش میدهد و الگویی سالم برای مدیریت هیجانات ارائه میکند.
▪️ سبک والدگری مقتدرانه نیز از بهترین رویکردهای شناختهشده است. والدین در این روش، مرزهای روشن و منطقی تعیین میکنند، اما همزمان حمایت عاطفی فراوان عرضه مینمایند. آنها به نظرات فرزند گوش میدهند، رفتارهای مثبت را تشویق میکنند و دلایل قوانین را توضیح میدهند. این تعادل بین ساختار و محبت، فرزندان را به افرادی مسئولیتپذیر، با اعتماد به نفس بالا و قادر به بیان احساسات تبدیل میکند.
▪️ تربیت مثبت، رویکرد دیگری است که بر تقویت رفتارهای مطلوب تمرکز دارد. به جای تنبیه، والد از تشویق، همدلی و درک متقابل استفاده میکند تا محیطی امن بسازد. این روش، استقلال کودک را پرورش میدهد و او را تشویق به یادگیری از اشتباهات مینماید. تربیت مثبت، تابآوری عاطفی را افزایش میدهد و روابط خانوادگی را استوارتر میسازد.
▪️ این رویکردها، با دسترسی به دانش روانشناختی امروز، در دسترس همه قرار دارند. والدگری آگاهانه، که بر پذیرش بدون قضاوت و شفقت تأکید دارد، والدین را به سوی انتخابهای بهتر هدایت میکند. فردی که خود را التیام بخشیده، میتواند این ابزارها را به کار گیرد و عشق پایدار به فرزندانش بدهد، بدون تکرار دردهای گذشته.
▪️ تصور جامعهای را که والدین، پیش از فرزندآوری، با این رویکردها آشنا باشند: نسلی مستقل، همدل و نوآور. این تحول، با گام کوچک خودآگاهی آغاز میشود و به پرورش انسانهایی سالمتر میانجامد. اکنون فرصت آن است که چرخه را بشکنیم و میراثی از آرامش و رشد به جای گذاریم.
✍️ مصطفی سلیمانی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
❤2
موضوع «اعتماد و خیانت در روابط»
اعتماد؛ پایهی روابط انسانی
اعتماد مثل ستون اصلی هر رابطه است. بدون اعتماد، حتی عشق و علاقه هم نمیتواند دوام بیاورد. وقتی به کسی اعتماد میکنیم، در واقع آرامش روانیمان را به او میسپاریم؛ باور داریم که در نبود ما، پشت سرمان بد نمیگوید، رازهایمان را حفظ میکند، و انتخابهایش به ما آسیب نمیزند.
اعتماد نتیجهی تجربههای کوچک و مداوم است: قولی که عمل میشود، رفتاری که تکرار میگردد، همدلی و همراهی در سختیها.
خیانت؛ شکستن پیوند
خیانت فقط به معنای رابطهی خارج از چارچوب عاطفی یا جنسی نیست. در روانشناسی، هر رفتاری که تعهد و اعتماد طرف مقابل را نقض کند، خیانت محسوب میشود:
پنهانکاری و دروغ گفتن
بیوفایی در بحرانها
بیتوجهی به مرزهای رابطه
و البته روابط پنهانی با فرد سوم
خیانت معمولاً یک لحظهای اتفاق نمیافتد، بلکه نتیجهی کمتوجهیهای طولانی، نارضایتیهای پنهان و ضعف در گفتوگوست.
_ پیامدهای روانی
وقتی خیانت رخ میدهد، قربانی با موجی از احساسات روبهرو میشود:
شوک و ناباوری؛ انگار زمین زیر پایش خالی شده.
خشم و تحقیر؛ احساس میکند ارزش و کرامتش پایمال شده.
بیاعتمادی؛ نهتنها به فرد مقابل، بلکه به دیگران و حتی خودش.
کاهش عزتنفس؛ این فکر که «کافی نبودم» یا «من کم داشتم».
خیانت میتواند حتی زخمهای طولانیمدتی در ناخودآگاه بگذارد که در روابط بعدی هم تأثیر بگذارد.
_بازسازی یا پایان؟
بعد از خیانت، دو مسیر وجود دارد:
بازسازی اعتماد: اگر هر دو طرف مایل باشند، با صداقت کامل، پذیرش مسئولیت، گفتوگوی درمانگرانه و گذر زمان، ممکن است رابطه ترمیم شود. اما بازسازی سخت و زمانبر است.
پایان رابطه: گاهی خیانت آنقدر مرزها را شکسته که ادامهدادن بیشتر شبیه خودآزاری است. در این حالت، قطع رابطه میتواند سالمترین انتخاب باشد.
یک زوج در تحقیق «جان گاتمن» (پژوهشگر معروف روابط) گزارش دادند که بعد از ۱۵ سال زندگی مشترک، زن متوجه شد شوهرش به مدت چند ماه رابطهی عاطفی مخفیانه داشته.
واکنش اولیه زن: خشم، ترک خانه، از دست دادن اعتماد.
واکنش مرد: اعتراف کامل، پذیرش مسئولیت، قطع کامل رابطهی سوم.
فرآیند درمانی: جلسات زوجدرمانی، تمرین بازگویی شفاف احساسات، قراردادهای جدید برای
شفافیت (مثل شفافسازی در مورد سفرها یا زمان آنلاین بودن).
نتیجه: بعد از ۲ سال تلاش، توانستند رابطه را بازسازی کنند. هرچند زن میگفت «اعتماد قبلی برنگشته»، اما رابطهای عمیقتر بر پایهی صداقت و آسیبپذیری شکل گرفت.
نمونه دوم: پایان اجتنابناپذیر
در پژوهشی در دانشگاه شیکاگو، مردی تعریف کرد که همسرش به مدت طولانی دروغهای کوچک گفته بود: پنهانکردن بدهیها، تماسهای مشکوک، و در نهایت رابطهی موازی.
مرد چند بار فرصت بخشش داد.
اما زن بارها تکرار کرد و مسئولیتپذیر نبود.
نتیجه: مرد تصمیم گرفت رابطه را پایان دهد. در مصاحبه گفته بود: «بزرگترین درسی که گرفتم این بود که اعتماد یک بار بشکند، شاید بازسازی شود، اما اگر بارها بشکند، دیگر معنایی ندارد.»
نمونه سوم: خیانت غیرعاطفی اما مخرب
یک زن در جلسات درمانی گزارش داد همسرش هیچ رابطهی عاشقانه یا جنسی خارج از خانه نداشت، اما بارها قولهای کوچک را شکسته بود:
_وعدهی ترک الکل و عمل نکردن.
قول همراهی در سختیهای مالی، اما بیتوجهی.
نتیجه: زن حس میکرد «خیانت» دیده است، حتی بدون وجود شخص سوم. این نشان میدهد خیانت صرفاً به رابطهی عاطفی/جنسی محدود نیست؛ نقض تعهدهای کوچک هم همانقدر مخرب است.
_ نگاه پیشگیرانه
برای جلوگیری از رسیدن به نقطهی خیانت، باید:
از ابتدا مرزها را شفاف کنیم.
احساسات و نارضایتیها را به موقع بیان کنیم.
به جای سرکوب، ارتباط مؤثر داشته باشیم.
برای حفظ رابطه، سرمایهگذاری عاطفی و زمانی کنیم.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
اعتماد؛ پایهی روابط انسانی
اعتماد مثل ستون اصلی هر رابطه است. بدون اعتماد، حتی عشق و علاقه هم نمیتواند دوام بیاورد. وقتی به کسی اعتماد میکنیم، در واقع آرامش روانیمان را به او میسپاریم؛ باور داریم که در نبود ما، پشت سرمان بد نمیگوید، رازهایمان را حفظ میکند، و انتخابهایش به ما آسیب نمیزند.
اعتماد نتیجهی تجربههای کوچک و مداوم است: قولی که عمل میشود، رفتاری که تکرار میگردد، همدلی و همراهی در سختیها.
خیانت؛ شکستن پیوند
خیانت فقط به معنای رابطهی خارج از چارچوب عاطفی یا جنسی نیست. در روانشناسی، هر رفتاری که تعهد و اعتماد طرف مقابل را نقض کند، خیانت محسوب میشود:
پنهانکاری و دروغ گفتن
بیوفایی در بحرانها
بیتوجهی به مرزهای رابطه
و البته روابط پنهانی با فرد سوم
خیانت معمولاً یک لحظهای اتفاق نمیافتد، بلکه نتیجهی کمتوجهیهای طولانی، نارضایتیهای پنهان و ضعف در گفتوگوست.
_ پیامدهای روانی
وقتی خیانت رخ میدهد، قربانی با موجی از احساسات روبهرو میشود:
شوک و ناباوری؛ انگار زمین زیر پایش خالی شده.
خشم و تحقیر؛ احساس میکند ارزش و کرامتش پایمال شده.
بیاعتمادی؛ نهتنها به فرد مقابل، بلکه به دیگران و حتی خودش.
کاهش عزتنفس؛ این فکر که «کافی نبودم» یا «من کم داشتم».
خیانت میتواند حتی زخمهای طولانیمدتی در ناخودآگاه بگذارد که در روابط بعدی هم تأثیر بگذارد.
_بازسازی یا پایان؟
بعد از خیانت، دو مسیر وجود دارد:
بازسازی اعتماد: اگر هر دو طرف مایل باشند، با صداقت کامل، پذیرش مسئولیت، گفتوگوی درمانگرانه و گذر زمان، ممکن است رابطه ترمیم شود. اما بازسازی سخت و زمانبر است.
پایان رابطه: گاهی خیانت آنقدر مرزها را شکسته که ادامهدادن بیشتر شبیه خودآزاری است. در این حالت، قطع رابطه میتواند سالمترین انتخاب باشد.
یک زوج در تحقیق «جان گاتمن» (پژوهشگر معروف روابط) گزارش دادند که بعد از ۱۵ سال زندگی مشترک، زن متوجه شد شوهرش به مدت چند ماه رابطهی عاطفی مخفیانه داشته.
واکنش اولیه زن: خشم، ترک خانه، از دست دادن اعتماد.
واکنش مرد: اعتراف کامل، پذیرش مسئولیت، قطع کامل رابطهی سوم.
فرآیند درمانی: جلسات زوجدرمانی، تمرین بازگویی شفاف احساسات، قراردادهای جدید برای
شفافیت (مثل شفافسازی در مورد سفرها یا زمان آنلاین بودن).
نتیجه: بعد از ۲ سال تلاش، توانستند رابطه را بازسازی کنند. هرچند زن میگفت «اعتماد قبلی برنگشته»، اما رابطهای عمیقتر بر پایهی صداقت و آسیبپذیری شکل گرفت.
نمونه دوم: پایان اجتنابناپذیر
در پژوهشی در دانشگاه شیکاگو، مردی تعریف کرد که همسرش به مدت طولانی دروغهای کوچک گفته بود: پنهانکردن بدهیها، تماسهای مشکوک، و در نهایت رابطهی موازی.
مرد چند بار فرصت بخشش داد.
اما زن بارها تکرار کرد و مسئولیتپذیر نبود.
نتیجه: مرد تصمیم گرفت رابطه را پایان دهد. در مصاحبه گفته بود: «بزرگترین درسی که گرفتم این بود که اعتماد یک بار بشکند، شاید بازسازی شود، اما اگر بارها بشکند، دیگر معنایی ندارد.»
نمونه سوم: خیانت غیرعاطفی اما مخرب
یک زن در جلسات درمانی گزارش داد همسرش هیچ رابطهی عاشقانه یا جنسی خارج از خانه نداشت، اما بارها قولهای کوچک را شکسته بود:
_وعدهی ترک الکل و عمل نکردن.
قول همراهی در سختیهای مالی، اما بیتوجهی.
نتیجه: زن حس میکرد «خیانت» دیده است، حتی بدون وجود شخص سوم. این نشان میدهد خیانت صرفاً به رابطهی عاطفی/جنسی محدود نیست؛ نقض تعهدهای کوچک هم همانقدر مخرب است.
_ نگاه پیشگیرانه
برای جلوگیری از رسیدن به نقطهی خیانت، باید:
از ابتدا مرزها را شفاف کنیم.
احساسات و نارضایتیها را به موقع بیان کنیم.
به جای سرکوب، ارتباط مؤثر داشته باشیم.
برای حفظ رابطه، سرمایهگذاری عاطفی و زمانی کنیم.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍2
شب یلدا
خانم دکتر ژاله آموزگار تأویل و تفسیری دارد از شب یلدا که خیلی دلنشین است. بخوانید:
«در شب یلدا که شب کارزار روشنایی و تاریکی است، کسی نمیخوابد؛ ایرانیان گرد هم میآیند تا به نیروی عشق و نیروی مهر، به نور دل بدهند تا به جنگ سیاهترین و شومترین شب سال برود. خوراکیهای شبچره را بر سفرهٔ کرسی میگسترانند و تا صبح شعر میخوانند، قصه میگویند، فال حافظ میگیرند و بیدارمیمانند تا بیداری آنها کمکی باشد هرچند اندک به فرشتهٔ پیمان، فرشتهٔ راستی، فرشتهٔ نظم. همه نگران و منتظرند تا نتیجهٔ این کارزار را با دمیدن صبح و دیده شدن نخستین فروغ، جشن بگیرند» (سخن شفاهی استاد آموزگار در مقالهٔ خانم سیما سلطانی نقل شده است: بخارا، ش۵۷،صص۲۷۹-۲۷۸).
شب در فرهنگ و ادب ما یک نماد کهن است برای سیطرهٔ ظلم و ظلمت بر آفاق زندگی ایرانی. وقتی شکست میخوریم، سرودمان این است: چرا شب ما سحر ندارد؟
یلدا هم دیرندهترین شب است و آغازی بر سرمای سوزندهٔ زمستان. اما از دل این شب سیاه برای مردم ما خورشید میزاید؛ این یعنی به نیروی عشق و امید یلدای دیجور تبدیل میشود به شبی روشن. شبی شاد و چراغان. پس در اعماق درازترین شب سال، امید به پیروزی خورشید و نور و گرما را عشق است! مهمانی و شیرینی و شعر و شادی و شادخواری را عشق است! سرخی انار و هندوانه را عشق است! نوید آمدن نوروز را عشق است. از فردا شبها کمکمک کوتاه میشود؛ این یعنی فواره چون بلند شود، سرنگون شود و بگذرد این روزگار تلختر از زهر. این حکمت بالغهٔ ملت ایران است.
ملّت ما زمستانهای تاریخی خود را با این حکمت سرکرده: «شب یلدا اگرچه دراز بود زایل شود و صبح جهانافروز روی نماید» (ذیل نفثةالمصدور، ص۵۰).
حافظ میگفت: صحبت حکّام ظلمت شب یلداست. صحبت یعنی مصاحبت یعنی زیستن.
ملّت ما در درازنای زمان، ظلم و ظلمت شب یلدای صحبت با حکّام را تاب آورده است؛ آنها را گذرانده و راه خود را نرمکنرمک به سوی آستانهٔ صبح و خورشید پیموده است. زمین خورده و برخاسته. در اقصای سردترین زمستانها زیسته اما یخ نبسته است. زنده مانده است. یخ نبسته و زنده مانده چون هر سال در شب یلدایش، امید به برآمدن خورشید زاییده شده است:
هنوز با همه دردم امید درمان است
که آخری بود آخر شبان یلدا را
این بیت سعدی بیت نیست. اقلیم است. چکیدهٔ تاریخ مردم ایران است. میگوید درد هست، تاریکی هست، سرمای ناجوانمرد هست اما امید درمان هم هست. امید درمان هست تا تأویل روشن ملت ایران از یلدا هست. امید درمان هست تا امید و شادی و دوستی هست. تا خورشید هست. تا نوروز هست. تا ایران هست.
فال امشب حافظ برای کشور ما و ملّت ما این است:
غبار غم برود حال خوش شود حافظ
تو آب دیده از این رهگذر دریغ مدار
پس به قول استاد ژاله آموزگار امشب را با شعر و شادی و مهر و آشتی بیدار میمانیم تا بیداری ما کمکی باشد «هرچند اندک» به فرشتهٔ راستی، فرشتهٔ نظم، فرشتهٔ پیمان. تا بیداری ما کمکی باشد «هرچند اندک» به فرشتهای که نگهبان ایران است...
✍میلاد عظیمی
@hooreechannel 🌹
خانم دکتر ژاله آموزگار تأویل و تفسیری دارد از شب یلدا که خیلی دلنشین است. بخوانید:
«در شب یلدا که شب کارزار روشنایی و تاریکی است، کسی نمیخوابد؛ ایرانیان گرد هم میآیند تا به نیروی عشق و نیروی مهر، به نور دل بدهند تا به جنگ سیاهترین و شومترین شب سال برود. خوراکیهای شبچره را بر سفرهٔ کرسی میگسترانند و تا صبح شعر میخوانند، قصه میگویند، فال حافظ میگیرند و بیدارمیمانند تا بیداری آنها کمکی باشد هرچند اندک به فرشتهٔ پیمان، فرشتهٔ راستی، فرشتهٔ نظم. همه نگران و منتظرند تا نتیجهٔ این کارزار را با دمیدن صبح و دیده شدن نخستین فروغ، جشن بگیرند» (سخن شفاهی استاد آموزگار در مقالهٔ خانم سیما سلطانی نقل شده است: بخارا، ش۵۷،صص۲۷۹-۲۷۸).
شب در فرهنگ و ادب ما یک نماد کهن است برای سیطرهٔ ظلم و ظلمت بر آفاق زندگی ایرانی. وقتی شکست میخوریم، سرودمان این است: چرا شب ما سحر ندارد؟
یلدا هم دیرندهترین شب است و آغازی بر سرمای سوزندهٔ زمستان. اما از دل این شب سیاه برای مردم ما خورشید میزاید؛ این یعنی به نیروی عشق و امید یلدای دیجور تبدیل میشود به شبی روشن. شبی شاد و چراغان. پس در اعماق درازترین شب سال، امید به پیروزی خورشید و نور و گرما را عشق است! مهمانی و شیرینی و شعر و شادی و شادخواری را عشق است! سرخی انار و هندوانه را عشق است! نوید آمدن نوروز را عشق است. از فردا شبها کمکمک کوتاه میشود؛ این یعنی فواره چون بلند شود، سرنگون شود و بگذرد این روزگار تلختر از زهر. این حکمت بالغهٔ ملت ایران است.
ملّت ما زمستانهای تاریخی خود را با این حکمت سرکرده: «شب یلدا اگرچه دراز بود زایل شود و صبح جهانافروز روی نماید» (ذیل نفثةالمصدور، ص۵۰).
حافظ میگفت: صحبت حکّام ظلمت شب یلداست. صحبت یعنی مصاحبت یعنی زیستن.
ملّت ما در درازنای زمان، ظلم و ظلمت شب یلدای صحبت با حکّام را تاب آورده است؛ آنها را گذرانده و راه خود را نرمکنرمک به سوی آستانهٔ صبح و خورشید پیموده است. زمین خورده و برخاسته. در اقصای سردترین زمستانها زیسته اما یخ نبسته است. زنده مانده است. یخ نبسته و زنده مانده چون هر سال در شب یلدایش، امید به برآمدن خورشید زاییده شده است:
هنوز با همه دردم امید درمان است
که آخری بود آخر شبان یلدا را
این بیت سعدی بیت نیست. اقلیم است. چکیدهٔ تاریخ مردم ایران است. میگوید درد هست، تاریکی هست، سرمای ناجوانمرد هست اما امید درمان هم هست. امید درمان هست تا تأویل روشن ملت ایران از یلدا هست. امید درمان هست تا امید و شادی و دوستی هست. تا خورشید هست. تا نوروز هست. تا ایران هست.
فال امشب حافظ برای کشور ما و ملّت ما این است:
غبار غم برود حال خوش شود حافظ
تو آب دیده از این رهگذر دریغ مدار
پس به قول استاد ژاله آموزگار امشب را با شعر و شادی و مهر و آشتی بیدار میمانیم تا بیداری ما کمکی باشد «هرچند اندک» به فرشتهٔ راستی، فرشتهٔ نظم، فرشتهٔ پیمان. تا بیداری ما کمکی باشد «هرچند اندک» به فرشتهای که نگهبان ایران است...
✍میلاد عظیمی
@hooreechannel 🌹
❤3
♻️نتایج یکنظر سنجی در باره خلقیات اجتماعی ما ایرانیان
🔘 دکتر مقصود فراستخواه (جامعهشناس) یک پیمایش آزمایشی در سطح ملی،که پرسشهایی دربارۀ خلقیات اجتماعی ایرانیان به شکل الکترونیکی با کمک تعدادی از اعضای هئیت علمی دانشگاه های سراسر کشور انجام داده است و یکی از سؤالات آن پیمایش این بود که اگر روحیات و خلقیات ایرانی بحث انگیز است، بیشتر به کدام مؤلفهها از خلقیات ایرانی مربوط میشود؟
▫️ نتایج برحسب رتبه،به شرح زیر است:
🔸بالاترین جوابی که در بحث انگیز بودن خلقیات ایرانی داده بودند، «ضعف فرهنگ کار جمعی و فعالیت مشترک گروهی» بود.
🔸در رتبه بعد «انتقاد پذیری» را بحثانگیز دیدند. این که ایرانیان از انتقاد آزرده و ناراحت میشوند و وقتی کسی از آن ها انتقاد کند، به دل میگیرند.
🔸در رتبۀ سوّم به رودربایستی زیاد، تعریف و تمجید در حضور یکدیگر و قضاوتهای منفی در غیاب یکدیگر اشاره کردند. گفتند، تعارف ایرانیان در حد واقعیت و رفتارشان نیست.
🔸در رتبۀ چهارم گفتند، ایرانیان معمولا ً پنهانکاری میکنند و غالباً شفاف نیستند.
🔸 در رتبۀ پنجم گفتند، ایرانیها خودمدارند؛ بیشتر خواستههای خود را مبنا قرار میدهند. بیش از این که به خواستههای جمعی و گروه و منافع عمومی فکر کنند، میخواهند خود را نجات دهند.
🔸در رتبۀ ششم معتقد بودند، احساسات در ایران بیشتر بر خردورزی چیره میشود.
🔸 در رتبۀ هفتم گفتند، «دروغ» بین ایرانیان رواج دارد.
🔸 سرانجام معتقد بودند ایرانیها به سختی میتوانند گفتوگو و توافق پایداری انجام دهند.
📝منبع : کتاب ما ایرانیان، صفحۀ ۲۰، نشر نی
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
🔘 دکتر مقصود فراستخواه (جامعهشناس) یک پیمایش آزمایشی در سطح ملی،که پرسشهایی دربارۀ خلقیات اجتماعی ایرانیان به شکل الکترونیکی با کمک تعدادی از اعضای هئیت علمی دانشگاه های سراسر کشور انجام داده است و یکی از سؤالات آن پیمایش این بود که اگر روحیات و خلقیات ایرانی بحث انگیز است، بیشتر به کدام مؤلفهها از خلقیات ایرانی مربوط میشود؟
▫️ نتایج برحسب رتبه،به شرح زیر است:
🔸بالاترین جوابی که در بحث انگیز بودن خلقیات ایرانی داده بودند، «ضعف فرهنگ کار جمعی و فعالیت مشترک گروهی» بود.
🔸در رتبه بعد «انتقاد پذیری» را بحثانگیز دیدند. این که ایرانیان از انتقاد آزرده و ناراحت میشوند و وقتی کسی از آن ها انتقاد کند، به دل میگیرند.
🔸در رتبۀ سوّم به رودربایستی زیاد، تعریف و تمجید در حضور یکدیگر و قضاوتهای منفی در غیاب یکدیگر اشاره کردند. گفتند، تعارف ایرانیان در حد واقعیت و رفتارشان نیست.
🔸در رتبۀ چهارم گفتند، ایرانیان معمولا ً پنهانکاری میکنند و غالباً شفاف نیستند.
🔸 در رتبۀ پنجم گفتند، ایرانیها خودمدارند؛ بیشتر خواستههای خود را مبنا قرار میدهند. بیش از این که به خواستههای جمعی و گروه و منافع عمومی فکر کنند، میخواهند خود را نجات دهند.
🔸در رتبۀ ششم معتقد بودند، احساسات در ایران بیشتر بر خردورزی چیره میشود.
🔸 در رتبۀ هفتم گفتند، «دروغ» بین ایرانیان رواج دارد.
🔸 سرانجام معتقد بودند ایرانیها به سختی میتوانند گفتوگو و توافق پایداری انجام دهند.
📝منبع : کتاب ما ایرانیان، صفحۀ ۲۰، نشر نی
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
👍2
آیا فرزندآوری در دنیای پر از رنج، اخلاقی است؟
➕دیدگاه مخالف:
فرزندآوری غیراخلاقی است این دیدگاه که اغلب به عنوان آنتیناتالیسم شناخته میشود، بر این باور است که آوردن یک انسان جدید به دنیا، عملی غیراخلاقی است زیرا جهان پر از رنجهای اجتنابناپذیر است. فیلسوفانی مانند دیوید بناتار در کتاب خود با عنوان «بهتر است هرگز وجود نداشته باشی»، استدلال میکنند که زندگی انسانها با عدم تقارن بین رنج و لذت همراه است: نبود رنج برای کسی که وجود ندارد، یک چیز خوب است (چون هیچ دردی تجربه نمیکند)، اما نبود لذت برای او بد نیست (چون هیچ نیازی به لذت ندارد). در مقابل، وقتی کسی به دنیا میآید، حتماً رنجهایی مانند درد جسمی، بیماریهای مزمن، از دست دادن عزیزان، اضطرابهای روانی، نابرابری اجتماعی، جنگها، فاجعههای طبیعی و در نهایت مرگ را تجربه خواهد کرد. این رنجها قطعی هستند، در حالی که لذتها احتمالی و اغلب کمتر از رنجها.
➕ از منظر اخلاقی:
فرزندآوری شبیه به یک قمار غیرمنصفانه است: والدین بدون رضایت فرزند، او را به این ریسک محکوم میکنند. اصل اخلاقی «اول آسیب نرسان» (که در پزشکی و اخلاق عمومی رایج است) اینجا نقض میشود، زیرا اگر فرزند به دنیا نیاید، هیچ آسیبی به او نمیرسد، اما با تولد، رنجهای جهان واقعی بر او تحمیل میشود. در دنیای امروز، با چالشهایی مانند تغییرات آب و هوایی که نسلهای آینده را تهدید میکند، بحرانهای اقتصادی که فقر را افزایش میدهد، و همهگیریهای بیماری که زندگی را ناپایدار کرده، این استدلال قویتر میشود. منتقدان میگویند حتی اگر والدین ثروتمند و حمایتگر باشند، نمیتوانند فرزند را از رنجهای جهانی مانند تنهایی وجودی یا پیری و مرگ نجات دهند. بنابراین، بهترین انتخاب اخلاقی، جلوگیری از تولد است تا رنج بیشتری ایجاد نشود.
➕دیدگاه موافق:
فرزندآوری میتواند اخلاقی و حتی ضروری باشد
در مقابل، دیدگاههای موافق بر این تأکید دارند که زندگی علیرغم رنجهایش، ارزشمند است و فرزندآوری میتواند عملی اخلاقی، مسئولانه و حتی مثبت برای جامعه باشد.
➕از منظر سودگرایی
(که فیلسوفانی مانند جان استوارت میل آن را توسعه دادند)، اگر مجموع شادی و رضایت در زندگی فرزند بیشتر از رنج باشد، آوردن او به دنیا اخلاقی است. والدین میتوانند با فراهم کردن محیطی امن، آموزش خوب، روابط عاطفی قوی و فرصتهای رشد، شانس یک زندگی خوشبخت را افزایش دهند. برای مثال، بسیاری از افراد علیرغم سختیها، زندگی خود را معنادار و لذتبخش میدانند و حتی از رنجها به عنوان فرصتی برای رشد شخصی استفاده میکنند.
➕از دیدگاه اگزیستانسیالیستی
(مانند آنچه ژانپل سارتر یا آلبر کامو توصیف کردهاند)، زندگی فرصتی برای ایجاد معنا در میان پوچی جهان است. فرزندآوری میتواند راهی برای ادامه امید، عشق و پیشرفت بشر باشد؛ فرزندان میتوانند مخترعان، هنرمندان یا فعالانی شوند که رنج جهان را کاهش دهند، مانند کسانی که واکسنها را کشف کرده یا حقوق بشر را پیش بردهاند. در بسیاری از ادیان و فرهنگها، مانند اسلام که فرزندآوری را برکت و وظیفهای برای حفظ نسل میداند، یا مسیحیت که زندگی را هدیه الهی میبیند، این عمل نه تنها مجاز بلکه تشویق میشود. همچنین، از منظر تکاملی و اجتماعی، بدون فرزندآوری، جامعه انسانی نابود میشود و پیشرفتهایی مانند علم، هنر و فناوری متوقف خواهد شد. منتقدان آنتیناتالیسم میگویند این دیدگاه بیش از حد بدبینانه است و رنج را بیشازحد بزرگنمایی میکند؛ بسیاری از مردم با وجود سختیها، زندگی را انتخاب میکنند و حتی اگر میتوانستند، دوباره متولد میشوند. در نهایت، اگر والدین بتوانند مسئولیتپذیر باشند و رنج فرزند را به حداقل برسانند، فرزندآوری میتواند عملی اخلاقی و حتی قهرمانانه باشد.
📌نتیجه:
بحث اخلاقی فرزندآوری در دنیای پررنج، یکی از پیچیدهترین مسائل فلسفی است و هیچ پاسخ مطلقی ندارد. دیدگاه مخالف بر جلوگیری از رنج تأکید دارد و فرزندآوری را غیراخلاقی میبیند، در حالی که دیدگاه موافق بر پتانسیل شادی، معنا و پیشرفت تمرکز میکند و آن را مجاز یا حتی ضروری میداند. انتخاب نهایی به جهانبینی شخصی شما بستگی دارد:
● ۱. اگر رنج جهان را غیرقابل تحمل و غیرقابل جبران میبینید، شاید بهتر باشد از فرزندآوری اجتناب کنید؛
● ۲. اما اگر باور دارید که زندگی فرصتی برای غلبه بر رنج و ایجاد زیبایی است، این عمل میتواند اخلاقی باشد.
✍رضا غلامی
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
➕دیدگاه مخالف:
فرزندآوری غیراخلاقی است این دیدگاه که اغلب به عنوان آنتیناتالیسم شناخته میشود، بر این باور است که آوردن یک انسان جدید به دنیا، عملی غیراخلاقی است زیرا جهان پر از رنجهای اجتنابناپذیر است. فیلسوفانی مانند دیوید بناتار در کتاب خود با عنوان «بهتر است هرگز وجود نداشته باشی»، استدلال میکنند که زندگی انسانها با عدم تقارن بین رنج و لذت همراه است: نبود رنج برای کسی که وجود ندارد، یک چیز خوب است (چون هیچ دردی تجربه نمیکند)، اما نبود لذت برای او بد نیست (چون هیچ نیازی به لذت ندارد). در مقابل، وقتی کسی به دنیا میآید، حتماً رنجهایی مانند درد جسمی، بیماریهای مزمن، از دست دادن عزیزان، اضطرابهای روانی، نابرابری اجتماعی، جنگها، فاجعههای طبیعی و در نهایت مرگ را تجربه خواهد کرد. این رنجها قطعی هستند، در حالی که لذتها احتمالی و اغلب کمتر از رنجها.
➕ از منظر اخلاقی:
فرزندآوری شبیه به یک قمار غیرمنصفانه است: والدین بدون رضایت فرزند، او را به این ریسک محکوم میکنند. اصل اخلاقی «اول آسیب نرسان» (که در پزشکی و اخلاق عمومی رایج است) اینجا نقض میشود، زیرا اگر فرزند به دنیا نیاید، هیچ آسیبی به او نمیرسد، اما با تولد، رنجهای جهان واقعی بر او تحمیل میشود. در دنیای امروز، با چالشهایی مانند تغییرات آب و هوایی که نسلهای آینده را تهدید میکند، بحرانهای اقتصادی که فقر را افزایش میدهد، و همهگیریهای بیماری که زندگی را ناپایدار کرده، این استدلال قویتر میشود. منتقدان میگویند حتی اگر والدین ثروتمند و حمایتگر باشند، نمیتوانند فرزند را از رنجهای جهانی مانند تنهایی وجودی یا پیری و مرگ نجات دهند. بنابراین، بهترین انتخاب اخلاقی، جلوگیری از تولد است تا رنج بیشتری ایجاد نشود.
➕دیدگاه موافق:
فرزندآوری میتواند اخلاقی و حتی ضروری باشد
در مقابل، دیدگاههای موافق بر این تأکید دارند که زندگی علیرغم رنجهایش، ارزشمند است و فرزندآوری میتواند عملی اخلاقی، مسئولانه و حتی مثبت برای جامعه باشد.
➕از منظر سودگرایی
(که فیلسوفانی مانند جان استوارت میل آن را توسعه دادند)، اگر مجموع شادی و رضایت در زندگی فرزند بیشتر از رنج باشد، آوردن او به دنیا اخلاقی است. والدین میتوانند با فراهم کردن محیطی امن، آموزش خوب، روابط عاطفی قوی و فرصتهای رشد، شانس یک زندگی خوشبخت را افزایش دهند. برای مثال، بسیاری از افراد علیرغم سختیها، زندگی خود را معنادار و لذتبخش میدانند و حتی از رنجها به عنوان فرصتی برای رشد شخصی استفاده میکنند.
➕از دیدگاه اگزیستانسیالیستی
(مانند آنچه ژانپل سارتر یا آلبر کامو توصیف کردهاند)، زندگی فرصتی برای ایجاد معنا در میان پوچی جهان است. فرزندآوری میتواند راهی برای ادامه امید، عشق و پیشرفت بشر باشد؛ فرزندان میتوانند مخترعان، هنرمندان یا فعالانی شوند که رنج جهان را کاهش دهند، مانند کسانی که واکسنها را کشف کرده یا حقوق بشر را پیش بردهاند. در بسیاری از ادیان و فرهنگها، مانند اسلام که فرزندآوری را برکت و وظیفهای برای حفظ نسل میداند، یا مسیحیت که زندگی را هدیه الهی میبیند، این عمل نه تنها مجاز بلکه تشویق میشود. همچنین، از منظر تکاملی و اجتماعی، بدون فرزندآوری، جامعه انسانی نابود میشود و پیشرفتهایی مانند علم، هنر و فناوری متوقف خواهد شد. منتقدان آنتیناتالیسم میگویند این دیدگاه بیش از حد بدبینانه است و رنج را بیشازحد بزرگنمایی میکند؛ بسیاری از مردم با وجود سختیها، زندگی را انتخاب میکنند و حتی اگر میتوانستند، دوباره متولد میشوند. در نهایت، اگر والدین بتوانند مسئولیتپذیر باشند و رنج فرزند را به حداقل برسانند، فرزندآوری میتواند عملی اخلاقی و حتی قهرمانانه باشد.
📌نتیجه:
بحث اخلاقی فرزندآوری در دنیای پررنج، یکی از پیچیدهترین مسائل فلسفی است و هیچ پاسخ مطلقی ندارد. دیدگاه مخالف بر جلوگیری از رنج تأکید دارد و فرزندآوری را غیراخلاقی میبیند، در حالی که دیدگاه موافق بر پتانسیل شادی، معنا و پیشرفت تمرکز میکند و آن را مجاز یا حتی ضروری میداند. انتخاب نهایی به جهانبینی شخصی شما بستگی دارد:
● ۱. اگر رنج جهان را غیرقابل تحمل و غیرقابل جبران میبینید، شاید بهتر باشد از فرزندآوری اجتناب کنید؛
● ۲. اما اگر باور دارید که زندگی فرصتی برای غلبه بر رنج و ایجاد زیبایی است، این عمل میتواند اخلاقی باشد.
✍رضا غلامی
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
👍1
♻️برای نجات کشور باید از آسایش خود گذشت.
این تصویر پاسخ روشن و صریحی است به کسانی که می گویند چرا مردم حرکت نمی کنند و واکنشی برای اوضاع بدخیم ایران نشان نمی دهند!
مردی در چاهی عمیق نشسته، با چوبهای باقیمانده از نردبان، آتش روشن کرده.
او میتوانست از همان چوبها برای تکمیل نردبان و نجات خود استفاده کند، اما نیاز لحظهایاش (گرما) بر هدف بلندمدتش (آزادی) غلبه کرده.
این تصویر نبوغآمیز یادآور خطای انسانی است:
رضایت کوتاهمدت در برابر رشد درازمدت.
او خود را از نجات محروم کرده تا در لحظه آسوده بماند.
حکایت این تصویر حکایت ما مردم است مردمی که منفعت شخصی اش بر منفعت جمعی و سرزمینی برتری دارد.
مردمی که به حال مشغول اند و به روزمرگی گرفتار ؛
ملتی که منافع شخصی و منافع بخشی اش اجازه اندیشیدن به توسعه ایران را نمی دهد.
و به عبارتی ایران مظلوم، جایی در قاموس فکری مردم ندارد.
✍ح_درویشی
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
این تصویر پاسخ روشن و صریحی است به کسانی که می گویند چرا مردم حرکت نمی کنند و واکنشی برای اوضاع بدخیم ایران نشان نمی دهند!
مردی در چاهی عمیق نشسته، با چوبهای باقیمانده از نردبان، آتش روشن کرده.
او میتوانست از همان چوبها برای تکمیل نردبان و نجات خود استفاده کند، اما نیاز لحظهایاش (گرما) بر هدف بلندمدتش (آزادی) غلبه کرده.
این تصویر نبوغآمیز یادآور خطای انسانی است:
رضایت کوتاهمدت در برابر رشد درازمدت.
او خود را از نجات محروم کرده تا در لحظه آسوده بماند.
حکایت این تصویر حکایت ما مردم است مردمی که منفعت شخصی اش بر منفعت جمعی و سرزمینی برتری دارد.
مردمی که به حال مشغول اند و به روزمرگی گرفتار ؛
ملتی که منافع شخصی و منافع بخشی اش اجازه اندیشیدن به توسعه ایران را نمی دهد.
و به عبارتی ایران مظلوم، جایی در قاموس فکری مردم ندارد.
✍ح_درویشی
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
👍5
عدالت بدون پیش شرط!
ریاست محترم قوه قضائیه
جناب آقای دکتر غلامحسین محسنی اژهای
با سلام،
مستحضرید براساس ماده ۳۸۲ قانون مجازات اسلامی، در صورتی که مردی مرتکب قتل زن شود، خانوادهٔ مقتول برای اجرای حق قصاص، ملزم به پرداخت مابهالتفاوت دیهٔ زن و مرد هستند.
این شرط مالی، در عمل اجرای عدالت را برای بسیاری از خانوادههای زنان مقتول—بهویژه خانوادههایی با توان اقتصادی محدود—دشوار یا غیرممکن میسازد و دسترسی برابر شهروندان به عدالت کیفری را با مانعی تبعیضآمیز مواجه میکند.
بدینوسیله، ما امضاکنندگان این کارزار، با توجه به ظرفیتهای فقهی و قانونی موجود، خواستار بازنگری در مقررات مربوط و حذف شرط پرداخت تفاضل دیه برای اعمال حق قصاص در قتل زنان هستیم تا حق قصاص، بدون تبعیض و بهصورت برابر برای همهٔ خانوادههای مقتولان، فارغ از جنسیت، قابل اجرا باشد.
لازم به تصریح است که این کارزار بههیچوجه در مقام تشویق، ترویج یا تأیید اجرای مجازات قصاص نیست، بلکه هدف آن صرفاً جلب توجه افکار عمومی و مسئولان به وجود تبعیضها و نابرابریهای قانونی در مقررات مختلف و طرح مطالبهٔ اصلاح آنها در چارچوب عدالت، قانون و موازین حقوقی است.
با احترام؛
جمعی از مردم ایران
امضای کارزار👇
https://www.karzar.net/278744
@hooreechannel 🌹
ریاست محترم قوه قضائیه
جناب آقای دکتر غلامحسین محسنی اژهای
با سلام،
مستحضرید براساس ماده ۳۸۲ قانون مجازات اسلامی، در صورتی که مردی مرتکب قتل زن شود، خانوادهٔ مقتول برای اجرای حق قصاص، ملزم به پرداخت مابهالتفاوت دیهٔ زن و مرد هستند.
این شرط مالی، در عمل اجرای عدالت را برای بسیاری از خانوادههای زنان مقتول—بهویژه خانوادههایی با توان اقتصادی محدود—دشوار یا غیرممکن میسازد و دسترسی برابر شهروندان به عدالت کیفری را با مانعی تبعیضآمیز مواجه میکند.
بدینوسیله، ما امضاکنندگان این کارزار، با توجه به ظرفیتهای فقهی و قانونی موجود، خواستار بازنگری در مقررات مربوط و حذف شرط پرداخت تفاضل دیه برای اعمال حق قصاص در قتل زنان هستیم تا حق قصاص، بدون تبعیض و بهصورت برابر برای همهٔ خانوادههای مقتولان، فارغ از جنسیت، قابل اجرا باشد.
لازم به تصریح است که این کارزار بههیچوجه در مقام تشویق، ترویج یا تأیید اجرای مجازات قصاص نیست، بلکه هدف آن صرفاً جلب توجه افکار عمومی و مسئولان به وجود تبعیضها و نابرابریهای قانونی در مقررات مختلف و طرح مطالبهٔ اصلاح آنها در چارچوب عدالت، قانون و موازین حقوقی است.
با احترام؛
جمعی از مردم ایران
امضای کارزار👇
https://www.karzar.net/278744
@hooreechannel 🌹
www.karzar.net
امضا کنید: کارزار درخواست بازنگری در شرط پرداخت تفاضل دیه برای قصاص
ما امضاکنندگان این کارزار خواستار حذف شرط پرداخت تفاضل دیه برای قصاص در قتل زنان هستیم.
👍4❤1
لزوم ثروت برای استمرار زندگی و ربط و نسبت آن با خوشی زندگی
🔹در زمان پهلوی، کتابی به نام "پول، ارزش ارزش ها" توسط یک نویسنده چپ مارکسیست نوشته شد. به این کتاب، نقدهای فراوانی شد، اما نویسنده در این کتاب، حرف دل بسیاری از مردم را میزد. در واقع در اکثر جوامع، ثروت مهمترین چیز نزد انسانها است.
🔻اهمیت ثروت در چیست؟
1️⃣ فقدان ثروت، طول کمّی عمر انسان را به خطر میاندازد. به زبان سادهتر اگر انسانی مدتی چیزی نخورد، میمیرد. فلذا طول کمّی عمر انسان( و به طریق اولی طول کیفی آن) به ثروت بستگی دارد. این ثروت در واقع نیازهای فیزیولوژیک و بیولوژیک انسان را تامین می کند.
2️⃣ اخلاقی زیستن نیز، نیازمند ثروتمند بودن است. انسان برای اینکه اخلاقی زندگی کند، نیازمند استقلال است. یکی از وجوه استقلال، استقلال مالی(مادی) است که باید تامین شود. اگر انسانی وجه معیشت خود را از کسی بگیرد، نمیتواند در رابطه با او اخلاقی زندگی کند. در اینجا، انسان باید برای استمرار وجه معیشتی خود، از باطلها و ظلمهایی که در آن شخص میبیند، چشمپوشی کند. اساسا برای زیست اخلاقی، انواعی از استقلال وجود دارد که استقلال مالی، یکی از آن هاست. به میزانی که انسان استقلال مالی ندارد، نمیتواند زندگی اخلاقی داشته باشد.
🔹پس اگر ثروت انسان، از حدی پایینتر باشد، نمیتواند اخلاقی زندگی کند. در روایاتی که منسوب به پیغمبر اسلام است آمده است که :
" کاد الفقر ان یکون کفرا". فقر نزدیک است که به کفر بیانجامد.
و یا "الفقر سواد الوجه فی الدارین". فقر سیاه رویی آدمی، در دنیا و آخرت است.
🔹وقتی شخصی چنین سخنی میگوید، گویا میپذیرد که اگر وجه معیشتی انسان افت کند، انسان به لحاظ معنوی و فرهنگی و اخلاقی هم افت میکند. اهمیت و ضرورت ثروت، بیشتر از این دو وجه نیست و آن اهمیتی که عموم انسانها برای ثروت قائل هستند، ناشی از توهمات آنهاست.
🔹در دانشگاه هاروارد در آمریکا، تحقیقاتی در سطح جهانی به مدت 25 سال تحت نظارت ریاست دانشگاه هاروارد انجام گرفت. در این تحقیقات نزدیک به 600 روانشناس، جامعه شناس، اقتصاددان، فیلسوف، عالم اخلاق و الهیدان شرکت داشتند. جامعه آماری این تحقیقات، کشور خاص نبود و در واقع ساکنین این کره خاکی، جامعه آماری این تحقیقات تشکیل میدادند. نتیجه این تحقیقات، به رئیس جمهور آمریکا تحویل شد. چرایی انجام گرفتن این تحقیقات نیز داستان مفصل و جذابیست که مجال خود را میطلبد.
🔹در آغاز این تحقیق، حدسهایی وجود داشت که 200 عامل مطرح شده بود که این 200 عامل، بر خوشی و ناخوشی انسانها تاثیرگذارند.بعد از انجام تحقیقات، نشان داده شد که 192 عامل از این 200 عامل، همبستگی معناداری با خوشی زندگی ندارند، اما 8 مورد است که به خوشی انسانها مربوط میشوند و این خوشی چنین است که برای مثال وقتی صبح چشممان را باز میکنیم، خوشحال باشیم که چشممان به زندگی باز شده است. در اعلام نتایج این تحقیقات، مهمترین عامل سنخ روانی معرفی شد و سنخ روانی هم عبارت است از اینکه انسان درونگرا با شد یا برونگرا، کنشپذیر باشد یا کنشگر، شهودی باشد یا حسی، احساسی باشد یا متفکر، دریافت کننده باشد یا قضاوت گر و ...
در واقع بسته به اینکه در کدام فایل- از 32 فایلی که هر یک از انسان ها در آن جای می گیرند- قرار گرفته باشیم، مستعد خوشحال بودن هستیم. و این عامل اول، ارادی و اختیاری نیست و ما هیچگونه اختیاری بر آن نداریم. در واقع انسان، با سنخ روانی خود به دنیا میآید.
دومین عامل درآمد فرد است. نتیجه تحقیقات نشان داد که درآمد، نسبت به زندگی، سه حالت دارد:
فرض کنید که ضروریات زندگی انسان، X تومان باشد.
اگر درآمد انسان کمتر از X تومان باشد، احساس خوشی در زندگی شدیدا افت میکند.
اگر درآمد انسان بین X تومان و هشت برابر X تومان(8X) باشد، هر چقدر انسان بیشتر درآمد داشته باشد، احساس خوشی او در زندگی افزایش پیدا میکند.
اگر درآمد انسان، بیش از هشت برابر X تومان(8X) باشد، هر چقدر درآمد انسان بیشتر میشود، احساس خوشی در زندگی به شدت کاهش پیدا میکند. یعنی انسان به لحاظ روانی به چند جهت، تحمل درآمدی بیشتر از این را ندارد.
در ادامه وقتی که درآمد انسان، سی برابر Xتومان(30X) و یا بیشتر از این سی برابر باشد، میزان خوشی او، به اندازه کسی است که X تومان درآمد دارد. یعنی احساس خوشی فردی که سیبرابر یا بیش از سیبرابر ضروریات زندگی خود درآمد دارد، با احساس خوشی فردی به اندازه ضروریات زندگی خود درآمد دارد، برابر است.
نتایج بالا، به لحاظ درآمد مطرح شده اند و در احساس خوشی انسان، هفت عامل دیگر نیز موثرند. این تحقیقات نشان داد که کسانی که جد و جهدشان برای کسب درآمد بیشتر از هشت برابر ضروریات زندگیشان است، نادانسته در حال کاهش میزان خوشی زندگی شان هستند.
✍️مصطفی ملکیان
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
🔹در زمان پهلوی، کتابی به نام "پول، ارزش ارزش ها" توسط یک نویسنده چپ مارکسیست نوشته شد. به این کتاب، نقدهای فراوانی شد، اما نویسنده در این کتاب، حرف دل بسیاری از مردم را میزد. در واقع در اکثر جوامع، ثروت مهمترین چیز نزد انسانها است.
🔻اهمیت ثروت در چیست؟
1️⃣ فقدان ثروت، طول کمّی عمر انسان را به خطر میاندازد. به زبان سادهتر اگر انسانی مدتی چیزی نخورد، میمیرد. فلذا طول کمّی عمر انسان( و به طریق اولی طول کیفی آن) به ثروت بستگی دارد. این ثروت در واقع نیازهای فیزیولوژیک و بیولوژیک انسان را تامین می کند.
2️⃣ اخلاقی زیستن نیز، نیازمند ثروتمند بودن است. انسان برای اینکه اخلاقی زندگی کند، نیازمند استقلال است. یکی از وجوه استقلال، استقلال مالی(مادی) است که باید تامین شود. اگر انسانی وجه معیشت خود را از کسی بگیرد، نمیتواند در رابطه با او اخلاقی زندگی کند. در اینجا، انسان باید برای استمرار وجه معیشتی خود، از باطلها و ظلمهایی که در آن شخص میبیند، چشمپوشی کند. اساسا برای زیست اخلاقی، انواعی از استقلال وجود دارد که استقلال مالی، یکی از آن هاست. به میزانی که انسان استقلال مالی ندارد، نمیتواند زندگی اخلاقی داشته باشد.
🔹پس اگر ثروت انسان، از حدی پایینتر باشد، نمیتواند اخلاقی زندگی کند. در روایاتی که منسوب به پیغمبر اسلام است آمده است که :
" کاد الفقر ان یکون کفرا". فقر نزدیک است که به کفر بیانجامد.
و یا "الفقر سواد الوجه فی الدارین". فقر سیاه رویی آدمی، در دنیا و آخرت است.
🔹وقتی شخصی چنین سخنی میگوید، گویا میپذیرد که اگر وجه معیشتی انسان افت کند، انسان به لحاظ معنوی و فرهنگی و اخلاقی هم افت میکند. اهمیت و ضرورت ثروت، بیشتر از این دو وجه نیست و آن اهمیتی که عموم انسانها برای ثروت قائل هستند، ناشی از توهمات آنهاست.
🔹در دانشگاه هاروارد در آمریکا، تحقیقاتی در سطح جهانی به مدت 25 سال تحت نظارت ریاست دانشگاه هاروارد انجام گرفت. در این تحقیقات نزدیک به 600 روانشناس، جامعه شناس، اقتصاددان، فیلسوف، عالم اخلاق و الهیدان شرکت داشتند. جامعه آماری این تحقیقات، کشور خاص نبود و در واقع ساکنین این کره خاکی، جامعه آماری این تحقیقات تشکیل میدادند. نتیجه این تحقیقات، به رئیس جمهور آمریکا تحویل شد. چرایی انجام گرفتن این تحقیقات نیز داستان مفصل و جذابیست که مجال خود را میطلبد.
🔹در آغاز این تحقیق، حدسهایی وجود داشت که 200 عامل مطرح شده بود که این 200 عامل، بر خوشی و ناخوشی انسانها تاثیرگذارند.بعد از انجام تحقیقات، نشان داده شد که 192 عامل از این 200 عامل، همبستگی معناداری با خوشی زندگی ندارند، اما 8 مورد است که به خوشی انسانها مربوط میشوند و این خوشی چنین است که برای مثال وقتی صبح چشممان را باز میکنیم، خوشحال باشیم که چشممان به زندگی باز شده است. در اعلام نتایج این تحقیقات، مهمترین عامل سنخ روانی معرفی شد و سنخ روانی هم عبارت است از اینکه انسان درونگرا با شد یا برونگرا، کنشپذیر باشد یا کنشگر، شهودی باشد یا حسی، احساسی باشد یا متفکر، دریافت کننده باشد یا قضاوت گر و ...
در واقع بسته به اینکه در کدام فایل- از 32 فایلی که هر یک از انسان ها در آن جای می گیرند- قرار گرفته باشیم، مستعد خوشحال بودن هستیم. و این عامل اول، ارادی و اختیاری نیست و ما هیچگونه اختیاری بر آن نداریم. در واقع انسان، با سنخ روانی خود به دنیا میآید.
دومین عامل درآمد فرد است. نتیجه تحقیقات نشان داد که درآمد، نسبت به زندگی، سه حالت دارد:
فرض کنید که ضروریات زندگی انسان، X تومان باشد.
اگر درآمد انسان کمتر از X تومان باشد، احساس خوشی در زندگی شدیدا افت میکند.
اگر درآمد انسان بین X تومان و هشت برابر X تومان(8X) باشد، هر چقدر انسان بیشتر درآمد داشته باشد، احساس خوشی او در زندگی افزایش پیدا میکند.
اگر درآمد انسان، بیش از هشت برابر X تومان(8X) باشد، هر چقدر درآمد انسان بیشتر میشود، احساس خوشی در زندگی به شدت کاهش پیدا میکند. یعنی انسان به لحاظ روانی به چند جهت، تحمل درآمدی بیشتر از این را ندارد.
در ادامه وقتی که درآمد انسان، سی برابر Xتومان(30X) و یا بیشتر از این سی برابر باشد، میزان خوشی او، به اندازه کسی است که X تومان درآمد دارد. یعنی احساس خوشی فردی که سیبرابر یا بیش از سیبرابر ضروریات زندگی خود درآمد دارد، با احساس خوشی فردی به اندازه ضروریات زندگی خود درآمد دارد، برابر است.
نتایج بالا، به لحاظ درآمد مطرح شده اند و در احساس خوشی انسان، هفت عامل دیگر نیز موثرند. این تحقیقات نشان داد که کسانی که جد و جهدشان برای کسب درآمد بیشتر از هشت برابر ضروریات زندگیشان است، نادانسته در حال کاهش میزان خوشی زندگی شان هستند.
✍️مصطفی ملکیان
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
👍3❤1
مدیریت استرس و فشار روانی یکی از موضوعات مهم و پرطرفدار روانشناسی است، چون تقریباً همهی ما در زندگی روزمره با موقعیتهای استرسزا روبهرو میشویم.
اما اینکه چگونه با این فشارها برخورد کنیم، تفاوت بزرگی در سلامت روانی و جسمی ما ایجاد میکند.
۱. درک استرس
استرس یک واکنش طبیعی بدن است که ما را برای مقابله با چالشها آماده میکند. کمی استرس میتواند مفید باشد و انگیزه ایجاد کند.
اما وقتی طولانیمدت و شدید باشد، به فرسودگی، اضطراب و مشکلات جسمی مثل فشار خون بالا منجر میشود.
۲. روشهای فوری کاهش استرس
تنفس عمیق: چند دقیقه تمرکز روی دم و بازدم آرام میتواند ضربان قلب و تنش عضلانی را کاهش دهد.
قدم زدن یا ورزش سبک: فعالیت بدنی هورمونهای استرس را کم میکند و اندورفین تولید میشود که حال روحی را بهبود میبخشد.
نوشتن احساسات: بیان نگرانیها روی کاغذ ذهن را سبکتر میکند.
۳. راهکارهای بلندمدت مدیریت فشار روانی
برنامهریزی و مدیریت زمان: وقتی اولویتها مشخص باشند، فشار ناشی از کارهای عقبافتاده کمتر میشود.
روابط حمایتی: صحبت با یک دوست یا خانواده حس آرامش و امنیت ایجاد میکند.
مدیتیشن و یوگا: تمرینهای ذهنآگاهی به آرام کردن ذهن و افزایش تمرکز کمک میکنند.
سبک زندگی سالم: خواب کافی، تغذیه مناسب و پرهیز از کافئین و الکل در مدیریت استرس نقش زیادی دارند.
۴. تغییر نگرش
یکی از قویترین ابزارها برای مدیریت استرس، تغییر زاویه دید است. گاهی شرایط بیرونی را نمیتوان تغییر داد، اما میتوان نوع نگاه به آن را تغییر داد. تمرکز بر چیزهایی که تحت کنترل ماست، حس قدرت و آرامش میدهد.
۵. کمک حرفهای
وقتی استرس مزمن شود و زندگی روزمره را مختل کند، مشاوره با روانشناس یا رواندرمانگر میتواند مؤثرترین راهکار باشد.
یک راهنمای روزانه مدیریت استرس و فشار روانی
_ صبح (شروع روز با آرامش)
۵ دقیقه تنفس عمیق یا مدیتیشن کوتاه: روی صندلی یا تخت بنشین، چشمها رو ببند، ۴ ثانیه دم، ۴ ثانیه نگه دار، ۶ ثانیه بازدم.
نوشتن ۳ نکته مثبت: چیزهایی که بابتشون شکرگزار هستی (حتی کوچک، مثل یک فنجان چای خوشطعم).
کشش سبک یا ۱۰ دقیقه پیادهروی: بدنت رو برای روز آماده کن.
_ ظهر (میانه روز و کارها)
توقف کوتاه ۳ دقیقهای: هر ۲ ساعت از پشت میز یا کار فاصله بگیر، کمی راه برو یا دستها رو کشش بده.
آب خوردن: کمآبی استرس رو تشدید میکنه؛ همیشه یک لیوان آب کنار دستت باشه.
ناهار سبک و سالم: غذاهای چرب و سنگین سطح استرس رو بالا میبرن. سبزیجات و پروتئین سبک انتخاب کن.
_ عصر (کاهش فشار بعد از کار)
ورزش یا فعالیت بدنی ۲۰–۳۰ دقیقهای: میتونه دویدن، یوگا، یا حتی رقص باشه.
نوشتن اتفاقات روز: قبل از شام یا بعدش، چند خط درباره احساساتت بنویس. این کار ذهن رو سبک میکنه.
قطع تماس با اخبار منفی: سعی کن عصرها کمتر سراغ شبکههای خبری و محتوای استرسزا بری.
_ شب (پایان روز و آرامش ذهن)
یک فنجان دمنوش آرامبخش (مثل بابونه یا بهلیمو).
خاموش کردن موبایل حداقل نیمساعت قبل خواب: نور آبی اضطراب رو بالا میبره.
تکنیک رهاسازی بدن: دراز بکش، از نوک پا تا سر بهتدریج عضلات رو سفت و بعد رها کن.
استمرار مهمتر از شدت تمرینهاست. حتی اگر هر روز فقط ۱۰ دقیقه وقت بذاری، اثرش در بلندمدت شگفتانگیزه.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
اما اینکه چگونه با این فشارها برخورد کنیم، تفاوت بزرگی در سلامت روانی و جسمی ما ایجاد میکند.
۱. درک استرس
استرس یک واکنش طبیعی بدن است که ما را برای مقابله با چالشها آماده میکند. کمی استرس میتواند مفید باشد و انگیزه ایجاد کند.
اما وقتی طولانیمدت و شدید باشد، به فرسودگی، اضطراب و مشکلات جسمی مثل فشار خون بالا منجر میشود.
۲. روشهای فوری کاهش استرس
تنفس عمیق: چند دقیقه تمرکز روی دم و بازدم آرام میتواند ضربان قلب و تنش عضلانی را کاهش دهد.
قدم زدن یا ورزش سبک: فعالیت بدنی هورمونهای استرس را کم میکند و اندورفین تولید میشود که حال روحی را بهبود میبخشد.
نوشتن احساسات: بیان نگرانیها روی کاغذ ذهن را سبکتر میکند.
۳. راهکارهای بلندمدت مدیریت فشار روانی
برنامهریزی و مدیریت زمان: وقتی اولویتها مشخص باشند، فشار ناشی از کارهای عقبافتاده کمتر میشود.
روابط حمایتی: صحبت با یک دوست یا خانواده حس آرامش و امنیت ایجاد میکند.
مدیتیشن و یوگا: تمرینهای ذهنآگاهی به آرام کردن ذهن و افزایش تمرکز کمک میکنند.
سبک زندگی سالم: خواب کافی، تغذیه مناسب و پرهیز از کافئین و الکل در مدیریت استرس نقش زیادی دارند.
۴. تغییر نگرش
یکی از قویترین ابزارها برای مدیریت استرس، تغییر زاویه دید است. گاهی شرایط بیرونی را نمیتوان تغییر داد، اما میتوان نوع نگاه به آن را تغییر داد. تمرکز بر چیزهایی که تحت کنترل ماست، حس قدرت و آرامش میدهد.
۵. کمک حرفهای
وقتی استرس مزمن شود و زندگی روزمره را مختل کند، مشاوره با روانشناس یا رواندرمانگر میتواند مؤثرترین راهکار باشد.
یک راهنمای روزانه مدیریت استرس و فشار روانی
_ صبح (شروع روز با آرامش)
۵ دقیقه تنفس عمیق یا مدیتیشن کوتاه: روی صندلی یا تخت بنشین، چشمها رو ببند، ۴ ثانیه دم، ۴ ثانیه نگه دار، ۶ ثانیه بازدم.
نوشتن ۳ نکته مثبت: چیزهایی که بابتشون شکرگزار هستی (حتی کوچک، مثل یک فنجان چای خوشطعم).
کشش سبک یا ۱۰ دقیقه پیادهروی: بدنت رو برای روز آماده کن.
_ ظهر (میانه روز و کارها)
توقف کوتاه ۳ دقیقهای: هر ۲ ساعت از پشت میز یا کار فاصله بگیر، کمی راه برو یا دستها رو کشش بده.
آب خوردن: کمآبی استرس رو تشدید میکنه؛ همیشه یک لیوان آب کنار دستت باشه.
ناهار سبک و سالم: غذاهای چرب و سنگین سطح استرس رو بالا میبرن. سبزیجات و پروتئین سبک انتخاب کن.
_ عصر (کاهش فشار بعد از کار)
ورزش یا فعالیت بدنی ۲۰–۳۰ دقیقهای: میتونه دویدن، یوگا، یا حتی رقص باشه.
نوشتن اتفاقات روز: قبل از شام یا بعدش، چند خط درباره احساساتت بنویس. این کار ذهن رو سبک میکنه.
قطع تماس با اخبار منفی: سعی کن عصرها کمتر سراغ شبکههای خبری و محتوای استرسزا بری.
_ شب (پایان روز و آرامش ذهن)
یک فنجان دمنوش آرامبخش (مثل بابونه یا بهلیمو).
خاموش کردن موبایل حداقل نیمساعت قبل خواب: نور آبی اضطراب رو بالا میبره.
تکنیک رهاسازی بدن: دراز بکش، از نوک پا تا سر بهتدریج عضلات رو سفت و بعد رها کن.
استمرار مهمتر از شدت تمرینهاست. حتی اگر هر روز فقط ۱۰ دقیقه وقت بذاری، اثرش در بلندمدت شگفتانگیزه.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
❤2👍1
چرا امکان ذخیرهسازی باران و برف در کشور فراهم نیست؟
مشکل اساسی کشور کمآبی نیست، بلکه ناکارآمدی در مدیریت منابع آب است.
میزان آب تجدیدپذیر کشور بهطور متوسط حدود ۱۰۰ میلیارد مترمکعب در سال برآورد میشود که چندین برابر برخی کشورهای منطقه است، بنابراین نمیتوان گفت ایران کشوری کمآبی است.
حجم بارندگیهای ثبتشده در یک هفته اخیر، در صورت امکان ذخیرهسازی کامل، میتوانست آب مورد نیاز حدود ۶۰۰ میلیون نفر در یک سال را تأمین کند؛ یعنی بیش از ۶ سال مصرف کل کشور.
این آمار بهروشنی نشان میدهد مسئله اصلی، نبود آب نیست، بلکه ناتوانی در بهرهبرداری صحیح از آن است.
آبهای سطحی در جنوب کشور بهدلیل نبود ظرفیت جذب و ذخیرهسازی، به خلیج فارس میریزند و همزمان طرحهای پرهزینه انتقال آب از همان منابع مطرح میشود.
این چرخه، نتیجه مستقیم بیبرنامگی در مدیریت آب است.
✍هاشم اورعی٭ رئیس اتحادیه انجمنهای علمی انرژی ایران
لینک خبر
@hooreechannel 🌹
مشکل اساسی کشور کمآبی نیست، بلکه ناکارآمدی در مدیریت منابع آب است.
میزان آب تجدیدپذیر کشور بهطور متوسط حدود ۱۰۰ میلیارد مترمکعب در سال برآورد میشود که چندین برابر برخی کشورهای منطقه است، بنابراین نمیتوان گفت ایران کشوری کمآبی است.
حجم بارندگیهای ثبتشده در یک هفته اخیر، در صورت امکان ذخیرهسازی کامل، میتوانست آب مورد نیاز حدود ۶۰۰ میلیون نفر در یک سال را تأمین کند؛ یعنی بیش از ۶ سال مصرف کل کشور.
این آمار بهروشنی نشان میدهد مسئله اصلی، نبود آب نیست، بلکه ناتوانی در بهرهبرداری صحیح از آن است.
آبهای سطحی در جنوب کشور بهدلیل نبود ظرفیت جذب و ذخیرهسازی، به خلیج فارس میریزند و همزمان طرحهای پرهزینه انتقال آب از همان منابع مطرح میشود.
این چرخه، نتیجه مستقیم بیبرنامگی در مدیریت آب است.
✍هاشم اورعی٭ رئیس اتحادیه انجمنهای علمی انرژی ایران
لینک خبر
@hooreechannel 🌹
👍4
در دوره قاجار عقیده بر این بود که مرد هر چه قدر کثیفتر و چرکآلود و ژولیدهتر، بیشتر اهل کار و زندگی است و میگفتند مردی که دهان و بدنش بو ندهد اهل ساختن زندگی نیست! در حقیقت تنها عیب پسران و مردان در نزد عموم همان تمیزی و ظرافت و خوشگلی بود!
رواج این تفکر در جامعه سبب شده بود که کمتر کسی به تمیزی و حمام رفتن علاقه داشته باشد چرا که مردان که زیاد حمام رفته و خود را خوشبو میکردند، نزد عموم ملوط شناخته شده و مورد نفرت بوده و مردم آنها را به چشم هرزه مینگریستند
چنان که در خواستگاریها نیز از معایب پسر سخنی پیش کشیده نمیشد هر چند که او کچل و کثیف و زشت و بدبو باشد و همین قدر که پسر میتوانست دختر را ضبط و ربط کند عقد کند و مخارجش را تأمین نمایدکافی بود.
و اگر دختر به ظاهر خواستگارش ایراد میگرفت میگفتند مرد را چه به تمیزی و خوشگلی، مرد تمیز ملوط است و فاسد
البته بیشتر دخترها از نجابت بود یا از ترس اطرافیان، هرگز جرأت اعتراض کردن نداشتند و با تمام عیبهای شوهر میساختند و میسوختند.
عکس: عباس پشمی گنده لات اصفهان در دوره قاجار
طهران قدیم، جعفر شهری
گردآوری و نگارش: تاریخ و داستان
@hooreechannel 🌹
رواج این تفکر در جامعه سبب شده بود که کمتر کسی به تمیزی و حمام رفتن علاقه داشته باشد چرا که مردان که زیاد حمام رفته و خود را خوشبو میکردند، نزد عموم ملوط شناخته شده و مورد نفرت بوده و مردم آنها را به چشم هرزه مینگریستند
چنان که در خواستگاریها نیز از معایب پسر سخنی پیش کشیده نمیشد هر چند که او کچل و کثیف و زشت و بدبو باشد و همین قدر که پسر میتوانست دختر را ضبط و ربط کند عقد کند و مخارجش را تأمین نمایدکافی بود.
و اگر دختر به ظاهر خواستگارش ایراد میگرفت میگفتند مرد را چه به تمیزی و خوشگلی، مرد تمیز ملوط است و فاسد
البته بیشتر دخترها از نجابت بود یا از ترس اطرافیان، هرگز جرأت اعتراض کردن نداشتند و با تمام عیبهای شوهر میساختند و میسوختند.
عکس: عباس پشمی گنده لات اصفهان در دوره قاجار
طهران قدیم، جعفر شهری
گردآوری و نگارش: تاریخ و داستان
@hooreechannel 🌹
😱2😢2
حکایتِ فرو دستانِ شهری و درد و رنج هایِ آنان
زندگی در شهرها و به ویژه کلان شهرها الزامات و البته مرارت هایی برای بسیاری از شهروندان به همراه دارد. در این میان زندگی در شهرها و کلان شهرها برای فرو دستان با ده ها و بل با صدها رنج و مشقت و دشواری همراه است.
این فرو دستان که عموماً به دلایلی چون نداشتن شغل مناسب یا مشاغل بسیار کم درآمد، فقر گسترده، بی سوادی یا کم سوادی، زندگی در محله های فقیرنشین و حاشیهنشین، عدم دسترسی به بسیاری از خدمات، فرصت ها و امکانات شهری، نداشتن مسکن مناسب و از همه مهم تر طردشدگی اجتماعی فقط زنده اند و هیچ لذتی از زندگی نمی برند و همواره در رنج و عذاب و سختی روزگار خویش را سپری می کنند.
از سوی دیگر، در هر بحران اقتصادی اولین گروهی که بیش ترین زیان و بل آسیب متوجه آنان است همین فرودستان هستند که همان اندک سرمایه و دارایی خویش را نیز می بازند و همه چیز از کف شان می رود و می مانند با انبوهی از مشکلات و گرفتاری از یک طرف و انبوهی از درد و رنج از سوی دیگر.
به عبارت دیگر، هر چه قدر شرایط اقتصادی دشوارتر می شود این فرودستان اَند که روزگارشان سیاه تر از گذشته می شود.
برخی آمارها حکایت از این واقعیت تلخ دارند که هم اکنون درمناطق شهری کشور حدود 20 میلیون نفر در حاشیه ها و سکونت گاه های غیررسمی با شرایط بسیار ناگوار و دشوار زندگی می کنند.
بر این ها بیافزایید خط فقر 55 میلیون تومانی در کلان شهرها را به گونه ای که آن وقت با یک محاسبۀ سطحی و سرانگشتی می توان دریافت که میلیون ها فرودست شهری در ایران زندگی می کنند.
از سوی دیگر هر روزه به دلیل مهاجرت های گسترده ای که از سکونتگاه های روستایی به سمت سکونتگاه های شهری صورت می گیرد بر تعداد فرودستان شهری افزوده می شود و این یعنی گسترده شدن دایرۀ فرودستی شهری در کشور.
زندگی روزمرۀ بخش عمده ای از این فرودستان شهری با مشاغل کاذب و بی ثباتی مانند دست فروشی، دورهگردی، دادزنی، مسافرکشی، زباله جمع کنی، مواد فروشی و حتی گدایی سپری می شود.
همچنین برخی از این فرودستان بیکار و سرگردان در میادین و خیابان های شهر به پرسه زنی می پردازند و ناامید و خسته هیچ طرح و برنامه ای برای زندگی خود ندارند.
فرودستان شهری به دلایلی که در بالا بر شمرده شد همواره با انواع مشکلات حادی چون بیماری های طولانی مدت، بدهکاری به دیگران و مؤسسات پولی و بانکی، ناتوانی در پرداخت اجاره بها، سوء تغذیه، افسردگی، اضطراب و ناتوانی در برطرف نمودن مشکلات خود روبرو هستند.
بزرگ ترین مشکل این فرودستان شهری این است که فریاد و صدای شان به جایی نمی رسد و از این رو فریاد رسی هم ندارند! به عبارت دیگر، این جماعت نگونبخت از آن جا که در دایرۀ فقر و محرومیت و طرد گرفتار آمده اند لذا امکان این که صدای محرومیت و مطرودیت خود را به دست اندرکاران برسانند هم ندارند و از این رو به صداهای خاموش جامعه تبدیل شده اند.
دردناک تر این که به دلیل مهاجرت های گسترده از مناطق روستایی و شهرهای کوچک به مناطق شهری بزرگ و کلان شهرها بر تعداد این فرودستان نیز افزوده می شود و در نتیجه بر تعداد سکونتگاه های غیررسمی و حاشیه ای نیز افزوده شده و همۀ این ها سبب ساز بروز و ظهور انواع آسیب ها و مسائل اجتماعی در این مناطق خواهد بود.
یک واقعیت مهم دیگر را نیز نباید فراموش کرد که این جماعت به نوعی "طبقۀ پادرهوا" نیز محسوب می شوند چرا که دربدر به دنبال مأوا گزیدن در یکی از طبقات متعارف جامعه به ویژه طبقۀ متوسط بوده اما تو گویی که تا رسیدن به چنین جایگاهی راهی دراز و بس دشوار پیش پای شان قرار دارد! بماند که به دلیل شرایط بس بغرنج اقتصادی نه تنها طبقۀ متوسط جامعه هم فروپاشیده و دیگر چیزی به نام این طبقه وجود ندارد، بلکه فقط بر تعداد فرودستانِ شهری افزوده می شود!
بر این ها بیفزایید شکاف طبقاتی گسترده و عجیبی که در این سال ها در جامعۀ ما ایجاد شده است که اگر این فرودستان قرن ها هم بدوند هرگز نمی توانند چنین شکافی را پُر کنند!
در واقع، با این شکاف طبقاتی گسترده ای که در جامعه بروز کرده است. برای مثال در کلان شهری چون تهران شهروندانی که از خیابان های دماوند و انقلاب و آزادی به پایین زندگی می کنند را تا اطلاع ثانوی باید جزء فرودستان شهری محسوب نمود چرا که در آیندۀ بسیار نزدیک این خط را به احتمال باید بالاتر برد!
✍محمدباقر تاج الدین
@hooreechannel 🌹
زندگی در شهرها و به ویژه کلان شهرها الزامات و البته مرارت هایی برای بسیاری از شهروندان به همراه دارد. در این میان زندگی در شهرها و کلان شهرها برای فرو دستان با ده ها و بل با صدها رنج و مشقت و دشواری همراه است.
این فرو دستان که عموماً به دلایلی چون نداشتن شغل مناسب یا مشاغل بسیار کم درآمد، فقر گسترده، بی سوادی یا کم سوادی، زندگی در محله های فقیرنشین و حاشیهنشین، عدم دسترسی به بسیاری از خدمات، فرصت ها و امکانات شهری، نداشتن مسکن مناسب و از همه مهم تر طردشدگی اجتماعی فقط زنده اند و هیچ لذتی از زندگی نمی برند و همواره در رنج و عذاب و سختی روزگار خویش را سپری می کنند.
از سوی دیگر، در هر بحران اقتصادی اولین گروهی که بیش ترین زیان و بل آسیب متوجه آنان است همین فرودستان هستند که همان اندک سرمایه و دارایی خویش را نیز می بازند و همه چیز از کف شان می رود و می مانند با انبوهی از مشکلات و گرفتاری از یک طرف و انبوهی از درد و رنج از سوی دیگر.
به عبارت دیگر، هر چه قدر شرایط اقتصادی دشوارتر می شود این فرودستان اَند که روزگارشان سیاه تر از گذشته می شود.
برخی آمارها حکایت از این واقعیت تلخ دارند که هم اکنون درمناطق شهری کشور حدود 20 میلیون نفر در حاشیه ها و سکونت گاه های غیررسمی با شرایط بسیار ناگوار و دشوار زندگی می کنند.
بر این ها بیافزایید خط فقر 55 میلیون تومانی در کلان شهرها را به گونه ای که آن وقت با یک محاسبۀ سطحی و سرانگشتی می توان دریافت که میلیون ها فرودست شهری در ایران زندگی می کنند.
از سوی دیگر هر روزه به دلیل مهاجرت های گسترده ای که از سکونتگاه های روستایی به سمت سکونتگاه های شهری صورت می گیرد بر تعداد فرودستان شهری افزوده می شود و این یعنی گسترده شدن دایرۀ فرودستی شهری در کشور.
زندگی روزمرۀ بخش عمده ای از این فرودستان شهری با مشاغل کاذب و بی ثباتی مانند دست فروشی، دورهگردی، دادزنی، مسافرکشی، زباله جمع کنی، مواد فروشی و حتی گدایی سپری می شود.
همچنین برخی از این فرودستان بیکار و سرگردان در میادین و خیابان های شهر به پرسه زنی می پردازند و ناامید و خسته هیچ طرح و برنامه ای برای زندگی خود ندارند.
فرودستان شهری به دلایلی که در بالا بر شمرده شد همواره با انواع مشکلات حادی چون بیماری های طولانی مدت، بدهکاری به دیگران و مؤسسات پولی و بانکی، ناتوانی در پرداخت اجاره بها، سوء تغذیه، افسردگی، اضطراب و ناتوانی در برطرف نمودن مشکلات خود روبرو هستند.
بزرگ ترین مشکل این فرودستان شهری این است که فریاد و صدای شان به جایی نمی رسد و از این رو فریاد رسی هم ندارند! به عبارت دیگر، این جماعت نگونبخت از آن جا که در دایرۀ فقر و محرومیت و طرد گرفتار آمده اند لذا امکان این که صدای محرومیت و مطرودیت خود را به دست اندرکاران برسانند هم ندارند و از این رو به صداهای خاموش جامعه تبدیل شده اند.
دردناک تر این که به دلیل مهاجرت های گسترده از مناطق روستایی و شهرهای کوچک به مناطق شهری بزرگ و کلان شهرها بر تعداد این فرودستان نیز افزوده می شود و در نتیجه بر تعداد سکونتگاه های غیررسمی و حاشیه ای نیز افزوده شده و همۀ این ها سبب ساز بروز و ظهور انواع آسیب ها و مسائل اجتماعی در این مناطق خواهد بود.
یک واقعیت مهم دیگر را نیز نباید فراموش کرد که این جماعت به نوعی "طبقۀ پادرهوا" نیز محسوب می شوند چرا که دربدر به دنبال مأوا گزیدن در یکی از طبقات متعارف جامعه به ویژه طبقۀ متوسط بوده اما تو گویی که تا رسیدن به چنین جایگاهی راهی دراز و بس دشوار پیش پای شان قرار دارد! بماند که به دلیل شرایط بس بغرنج اقتصادی نه تنها طبقۀ متوسط جامعه هم فروپاشیده و دیگر چیزی به نام این طبقه وجود ندارد، بلکه فقط بر تعداد فرودستانِ شهری افزوده می شود!
بر این ها بیفزایید شکاف طبقاتی گسترده و عجیبی که در این سال ها در جامعۀ ما ایجاد شده است که اگر این فرودستان قرن ها هم بدوند هرگز نمی توانند چنین شکافی را پُر کنند!
در واقع، با این شکاف طبقاتی گسترده ای که در جامعه بروز کرده است. برای مثال در کلان شهری چون تهران شهروندانی که از خیابان های دماوند و انقلاب و آزادی به پایین زندگی می کنند را تا اطلاع ثانوی باید جزء فرودستان شهری محسوب نمود چرا که در آیندۀ بسیار نزدیک این خط را به احتمال باید بالاتر برد!
✍محمدباقر تاج الدین
@hooreechannel 🌹
👍2😢1
پیامک حجاب، نقشه، خانه؛
وقتی قانون حجاب به آدرسنامهی قدرت تبدیل میشود
نامش را باید صریح گفت: محمدتقی بانکیپور، طراح لایحه عفاف و حجاب. و سخنش را هم بیپرده باید شنید؛ نه برای تکرار، که برای افشا.
وقتی یک نماینده مجلس با خونسردی اعلام میکند پیامک حجاب میتواند محل زندگی «فرد بیحجاب» را مشخص کند، ما با خبر روبهرو نیستیم؛ با یک اعتراف روبهروایم. اعتراف به اینکه قانون، دیگر تنظیمکننده رفتار نیست؛ نقشهبردار بدن شهروندان است. اعتراف به اینکه حجاب، از یک مسئله فرهنگی عبور کرده و به ابزار مکانیابی انسانها رسیده است.
اینجا دیگر بحث روسری نیست؛ بحث این است که قدرت، چگونه از بدن عبور میکند تا به خانه برسد.
بانکیپور میگوید مردم گرانی را تحمل میکنند، اما بیحجابی را نه. این جمله، نه تحلیل اجتماعی است و نه حتی خطای زبانی؛ این جمله، بازنویسی واقعیت برای توجیه شکست است.
هیچ جامعهای با سفره خالی، دغدغه موی زن غریبه را ندارد. هیچ طبقه محرومی از ناتوانی در خرید نان به حجاب دیگری پناه نمیبرد.
این گزاره، ساخته اتاقهاییست که فقر را عدد میبینند و رنج را قابل مدیریت. فقر، در این نگاه، بحران نیست؛ اهرم است. مردم اگر زیر فشار معیشت خم شوند، کمتر سرشان را بالا میآورند؛ کمتر سؤال میپرسند؛ کمتر حق انتخاب مطالبه میکنند.
وقتی پیامک قرار است نقش مأمور را بازی کند و قانون، نقش دوربین را، ما وارد قلمرو تازهای شدهایم: قلمرو دولت بیچهره. دولتی که دیده میشود، اما دیده نمیشود؛ لمس میکند، اما پاسخگو نیست.
در این قلمرو، زن فقط زن نیست؛ نشانه است. بدن، فقط بدن نیست؛ کلید ورود است. و خانه، دیگر حریم نیست؛ نقطهای روی نقشه است. این همان جاییست که قانون از معنا تهی میشود و به فناوری مهار بدل میگردد.
بانکیپور و همفکرانش گمان میکنند جامعه هنوز در فاز ترس زندگی میکند. اما جامعه ایران مدتهاست وارد مرحله بیاعتنایی فعال شده است.
مردم نه حجاب را مسئله اصلی میدانند و نه بیحجابی را؛ مسئله، حق انتخاب است.
مسئله این است که چرا حکومت به جای مهار تورم، مهار مو را تمرین میکند؛ چرا به جای بستن راه رانت، میخواهد پیامک بفرستد؛ چرا به جای پاسخگویی، نشانهگذاری میکند.
این جابهجایی اولویتها تصادفی نیست؛ نشانهی حکمرانی درماندهایست که مسئله اصلی را رها کرده و به حاشیهها چنگ میزند.
لایحه عفاف و حجاب، که فعلاً ظاهراً توسط شورای عالی امنیت ملی جلوی اجرای آن را گرفته است، آنگونه که بانکیپور از آن پرده برمیدارد، نه برای اخلاق آمده و نه برای نظم اجتماعی. این لایحه، تمرین کنترل است. تمرین اینکه چگونه میتوان از یک موضوع نمادین، شبکهای از رصد و پیگیری ساخت. تمرین اینکه چگونه میتوان خانه را از حریم به پرونده تبدیل کرد. و تمرین اینکه چگونه میتوان فقر را «قابل تحمل» نامید تا آزادی «غیرقابل تحمل» جلوه کند.
قدرتی که فقر را تحملپذیر میداند، دیر یا زود با خشم غیرقابل مهار روبهرو میشود.
نظامی که خانه را رصد میکند، امنیت تولید نمیکند؛ اضطراب میکارد. و قانونی که با پیامک آغاز شود، با اعتماد پایان نمییابد. امروز پیامک است، فردا شاید چیز دیگری؛ اما آنچه باقی میماند، حافظه جمعی جامعهایست که میبیند چگونه به نام اخلاق، از کرامتش خرج میشود.
اینجا حجاب قربانی نیست؛ بهانهی قربانیسازی است. زن، هدف نهایی نیست؛ میدان آزمایش است. و بانکیپور، با همه صراحتش، ناخواسته یک خدمت کرده است: او نشان داد مسئله کجاست. مسئله نه روسری است و نه بیحجابی؛ مسئله این است که چه کسی حق داشت قانون را به آدرسنامه تبدیل کند و فقر را سپر کند تا آزادی را عقب براند. این سؤالها میمانند. و اینبار، با هیچ پیامکی پاک نمیشوند.
✍حمید آصفی
@hooreechannel 🌹
وقتی قانون حجاب به آدرسنامهی قدرت تبدیل میشود
نامش را باید صریح گفت: محمدتقی بانکیپور، طراح لایحه عفاف و حجاب. و سخنش را هم بیپرده باید شنید؛ نه برای تکرار، که برای افشا.
وقتی یک نماینده مجلس با خونسردی اعلام میکند پیامک حجاب میتواند محل زندگی «فرد بیحجاب» را مشخص کند، ما با خبر روبهرو نیستیم؛ با یک اعتراف روبهروایم. اعتراف به اینکه قانون، دیگر تنظیمکننده رفتار نیست؛ نقشهبردار بدن شهروندان است. اعتراف به اینکه حجاب، از یک مسئله فرهنگی عبور کرده و به ابزار مکانیابی انسانها رسیده است.
اینجا دیگر بحث روسری نیست؛ بحث این است که قدرت، چگونه از بدن عبور میکند تا به خانه برسد.
بانکیپور میگوید مردم گرانی را تحمل میکنند، اما بیحجابی را نه. این جمله، نه تحلیل اجتماعی است و نه حتی خطای زبانی؛ این جمله، بازنویسی واقعیت برای توجیه شکست است.
هیچ جامعهای با سفره خالی، دغدغه موی زن غریبه را ندارد. هیچ طبقه محرومی از ناتوانی در خرید نان به حجاب دیگری پناه نمیبرد.
این گزاره، ساخته اتاقهاییست که فقر را عدد میبینند و رنج را قابل مدیریت. فقر، در این نگاه، بحران نیست؛ اهرم است. مردم اگر زیر فشار معیشت خم شوند، کمتر سرشان را بالا میآورند؛ کمتر سؤال میپرسند؛ کمتر حق انتخاب مطالبه میکنند.
وقتی پیامک قرار است نقش مأمور را بازی کند و قانون، نقش دوربین را، ما وارد قلمرو تازهای شدهایم: قلمرو دولت بیچهره. دولتی که دیده میشود، اما دیده نمیشود؛ لمس میکند، اما پاسخگو نیست.
در این قلمرو، زن فقط زن نیست؛ نشانه است. بدن، فقط بدن نیست؛ کلید ورود است. و خانه، دیگر حریم نیست؛ نقطهای روی نقشه است. این همان جاییست که قانون از معنا تهی میشود و به فناوری مهار بدل میگردد.
بانکیپور و همفکرانش گمان میکنند جامعه هنوز در فاز ترس زندگی میکند. اما جامعه ایران مدتهاست وارد مرحله بیاعتنایی فعال شده است.
مردم نه حجاب را مسئله اصلی میدانند و نه بیحجابی را؛ مسئله، حق انتخاب است.
مسئله این است که چرا حکومت به جای مهار تورم، مهار مو را تمرین میکند؛ چرا به جای بستن راه رانت، میخواهد پیامک بفرستد؛ چرا به جای پاسخگویی، نشانهگذاری میکند.
این جابهجایی اولویتها تصادفی نیست؛ نشانهی حکمرانی درماندهایست که مسئله اصلی را رها کرده و به حاشیهها چنگ میزند.
لایحه عفاف و حجاب، که فعلاً ظاهراً توسط شورای عالی امنیت ملی جلوی اجرای آن را گرفته است، آنگونه که بانکیپور از آن پرده برمیدارد، نه برای اخلاق آمده و نه برای نظم اجتماعی. این لایحه، تمرین کنترل است. تمرین اینکه چگونه میتوان از یک موضوع نمادین، شبکهای از رصد و پیگیری ساخت. تمرین اینکه چگونه میتوان خانه را از حریم به پرونده تبدیل کرد. و تمرین اینکه چگونه میتوان فقر را «قابل تحمل» نامید تا آزادی «غیرقابل تحمل» جلوه کند.
قدرتی که فقر را تحملپذیر میداند، دیر یا زود با خشم غیرقابل مهار روبهرو میشود.
نظامی که خانه را رصد میکند، امنیت تولید نمیکند؛ اضطراب میکارد. و قانونی که با پیامک آغاز شود، با اعتماد پایان نمییابد. امروز پیامک است، فردا شاید چیز دیگری؛ اما آنچه باقی میماند، حافظه جمعی جامعهایست که میبیند چگونه به نام اخلاق، از کرامتش خرج میشود.
اینجا حجاب قربانی نیست؛ بهانهی قربانیسازی است. زن، هدف نهایی نیست؛ میدان آزمایش است. و بانکیپور، با همه صراحتش، ناخواسته یک خدمت کرده است: او نشان داد مسئله کجاست. مسئله نه روسری است و نه بیحجابی؛ مسئله این است که چه کسی حق داشت قانون را به آدرسنامه تبدیل کند و فقر را سپر کند تا آزادی را عقب براند. این سؤالها میمانند. و اینبار، با هیچ پیامکی پاک نمیشوند.
✍حمید آصفی
@hooreechannel 🌹
👍7👏2❤1
گرسنگی پنهان؛
زنگ خطر سلامت، امنیت اجتماعی و بحران حکمرانی
حذف تدریجی اقلام ضروریِ سفره مردم؛ از لبنیات، گوشت، مرغ و ماهی گرفته تا حبوبات، میوه و ديگر مایحتاج، صرفاً یک تغییر الگوی مصرف نیست؛ این روند نشانهای روشن از ورود جامعه به مرحلهای خطرناک از فقر غذایی است. فقیری که در ظاهر شاید زنده بماند، اما در باطن با کمبود مواد اساسی مورد نیاز بدن؛ سلامت جسم و روان خود را از دست میدهد.
این همان پدیدهای است که در ادبیات توسعه از آن با عنوان گرسنگی پنهان Hidden Hunger یاد میشود.
زمانی که اکثریت جامعه احساس میکنند دسترسی شان به حداقل های زیستی بسیار سخت شده، اعتماد عمومی فرو میریزد و شکاف دولت–ملت تعمیق میشود. در چنین شرایطی، گرسنگی دیگر صرفاً یک وضعیت اقتصادی نیست؛ به محرک نارضایتی های گسترده و حتی شورش های اجتماعی بدل میشود. تورم دو رقمیِ مداوم، اگر با سیاستهای جبرانی هوشمندانه همراه نباشد، قدرت خرید را میبلعد و سفرهها را کوچکتر میکند. اینجاست که مسئله از «معیشت» به «حکمرانی» پیوند میخورد.
حکمرانیای که نتواند امنیت غذایی را تضمین کند، دیر یا زود با چالشهای فراوان و بحران ناکارآمدی مواجه میشود. امنیت غذایی، ستون پنهان امنیت ملی است؛ بیتوجهی به آن، هزینه های سنگینی را در پی خواهد داشت. راهحل، نه در امیدبخشی های بدون پشتوانه، گفتاردرمانی و شعارهای کوتاه مدت، بلکه در سیاستگذاری مبتنی بر شواهد نهفته است: بازتعریف اولویتها به نفع معیشت و سلامت مردم؛ حمایت هدفمند از دهکهای آسیب پذیر برای تأمین حداقل سبد غذایی سالم؛ مهار تورم از مسیر اصلاحات ساختاری، نه مُسکنهای موقتی؛ و بازسازی اعتماد عمومی از طریق شفافیت، پاسخگویی و مشارکت اجتماعی.
نتیجهگیری راهبردی:
اگر مسأله تورم مزمن، گرانی افسارگسیخته و بهبود معیشت مردم در کوتاه ترین زمان ممکن حل نشود، همراستا با پیشروی تورم، گرانی نفسگیر و سختتر شدن زندگی مردم؛ تشدید بحران حکمرانی دور از انتظار نخواهد بود. زیرا گرسنگی پنهان پیش از آنکه بدنها را از پا درآورد، بنیانهای اجتماعی و سیاسی را سست میکند.
امروز، تصمیم درباره سفره مردم، تصمیم درباره آینده ثبات و توسعه کشور است.
✍سیدجواد میرموسوی
@hooreechannel 🌹
زنگ خطر سلامت، امنیت اجتماعی و بحران حکمرانی
حذف تدریجی اقلام ضروریِ سفره مردم؛ از لبنیات، گوشت، مرغ و ماهی گرفته تا حبوبات، میوه و ديگر مایحتاج، صرفاً یک تغییر الگوی مصرف نیست؛ این روند نشانهای روشن از ورود جامعه به مرحلهای خطرناک از فقر غذایی است. فقیری که در ظاهر شاید زنده بماند، اما در باطن با کمبود مواد اساسی مورد نیاز بدن؛ سلامت جسم و روان خود را از دست میدهد.
این همان پدیدهای است که در ادبیات توسعه از آن با عنوان گرسنگی پنهان Hidden Hunger یاد میشود.
زمانی که اکثریت جامعه احساس میکنند دسترسی شان به حداقل های زیستی بسیار سخت شده، اعتماد عمومی فرو میریزد و شکاف دولت–ملت تعمیق میشود. در چنین شرایطی، گرسنگی دیگر صرفاً یک وضعیت اقتصادی نیست؛ به محرک نارضایتی های گسترده و حتی شورش های اجتماعی بدل میشود. تورم دو رقمیِ مداوم، اگر با سیاستهای جبرانی هوشمندانه همراه نباشد، قدرت خرید را میبلعد و سفرهها را کوچکتر میکند. اینجاست که مسئله از «معیشت» به «حکمرانی» پیوند میخورد.
حکمرانیای که نتواند امنیت غذایی را تضمین کند، دیر یا زود با چالشهای فراوان و بحران ناکارآمدی مواجه میشود. امنیت غذایی، ستون پنهان امنیت ملی است؛ بیتوجهی به آن، هزینه های سنگینی را در پی خواهد داشت. راهحل، نه در امیدبخشی های بدون پشتوانه، گفتاردرمانی و شعارهای کوتاه مدت، بلکه در سیاستگذاری مبتنی بر شواهد نهفته است: بازتعریف اولویتها به نفع معیشت و سلامت مردم؛ حمایت هدفمند از دهکهای آسیب پذیر برای تأمین حداقل سبد غذایی سالم؛ مهار تورم از مسیر اصلاحات ساختاری، نه مُسکنهای موقتی؛ و بازسازی اعتماد عمومی از طریق شفافیت، پاسخگویی و مشارکت اجتماعی.
نتیجهگیری راهبردی:
اگر مسأله تورم مزمن، گرانی افسارگسیخته و بهبود معیشت مردم در کوتاه ترین زمان ممکن حل نشود، همراستا با پیشروی تورم، گرانی نفسگیر و سختتر شدن زندگی مردم؛ تشدید بحران حکمرانی دور از انتظار نخواهد بود. زیرا گرسنگی پنهان پیش از آنکه بدنها را از پا درآورد، بنیانهای اجتماعی و سیاسی را سست میکند.
امروز، تصمیم درباره سفره مردم، تصمیم درباره آینده ثبات و توسعه کشور است.
✍سیدجواد میرموسوی
@hooreechannel 🌹
👍4👏1
مالیات مردم، خرج تبلیغ؛
جان مردم، خرجِ هیچ
در کشوری که دریچه قلب به مرز یک میلیارد تومان رسیده و باتری قلب از دسترس طبقه متوسط هم خارج شده، خبر «رشد ۹ درصدی بودجه دفتر تبلیغات اسلامی» فقط یک عدد در لایحه بودجه نیست؛
این دستکردن مستقیم حکومت در جیب مردم برای بیاعتنایی به جان همان مردم است.
بله، این پول از آسمان نیامده.
نه از «وقف»، نه از «کمکهای مردمی»، نه از «درآمد مستقل».
این پول، از مالیات نان، دارو، اجاره، و نفس کشیدن مردم جمع شده است.
مردمی که:
• برای درمان باید خانه بفروشند
• برای باتری قلب دنبال ضامن بدوند
• و برای زنده ماندن، تحقیر شوند
همانها، حالا باید تبلیغات ایدئولوژیک حکومت را هم تأمین مالی کنند.
در منطق بودجه ۱۴۰۵:
• اگر نهاد تبلیغاتی هستی → سهمت محفوظ است
• اگر بیمار هستی → «مشکل شخصی»
• اگر نتوانستی هزینه درمان را بدهی → «تقدیر»
• اگر اعتراض کنی → «سیاهنمایی با پول دشمن»
این دیگر فقط بیعدالتی نیست؛
این تحمیل مرگ با پول خود قربانی است.
دلار ۴۲۰۰ تومانی را به اسم حمایت از مردم گرفتند،
رانت ساختند،
انبارها را خالی کردند،
پاسخ ندادند،
و حالا همان مردمی که نتیجه این سیاستها را با بدنشان پس میدهند،
باید از جیبشان هزینه تبلیغ همان سیاستها را هم بدهند.
مالیات؛ ابزار مشارکت یا ابزار اجبار؟
در هر جای دنیا، مالیات یعنی:
مشارکت شهروند در خدمات عمومی: سلامت، آموزش، امنیت.
اما اینجا مالیات یعنی:
پرداخت اجباری برای نهادهایی که نه جانت را نجات میدهند، نه پاسخگو هستند، نه حتی درد تو را به رسمیت میشناسند.
اگر ذرهای انصاف وجود داشت،
در شرایطی که تجهیزات پزشکی کمیاب و نجومی شده،
اولین جایی که باید کاهش بودجه میدادند،
نهادهای تبلیغاتی بود؛
نه اینکه با وقاحت، رشد هم بدهند.
اسلام حکومتی؛ با پول مردم، علیه مردم
تناقض به نهایت رسیده:
دینی که «حفظ جان» را بر هر عبادتی مقدم میداند،
در نسخه حکومتیاش،
با مالیات مردم تبلیغ میشود، اما جان همان مردم را رها میکند.
اینجا دیگر بحث اعتقاد نیست؛
بحث سوءاستفاده از جیب عمومی برای تثبیت قدرت است.
وقتی بیمار قلبی باید میان «فروش زندگی» و «مرگ» انتخاب کند، و همزمان دفتر تبلیغات اسلامی با پول همان بیمار، ۹ درصد رشد بودجه میگیرد،
حقیقتی عریان پیش روی ماست:
این نظام،
مالیات را برای نهادهایش میخواهد،
نه برای مردمش.
بودجه، سند جرم است
بودجه فقط جدول نیست؛
سند اولویتهای اخلاقی و سیاسی حکومت است.
و بودجه ۱۴۰۵ صریح میگوید:
• مالیات مردم صرف نجات جانشان نمیشود
• درمان، حق همگانی نیست
• و جان شهروند، در اولویت آخر است
وقتی دریچه قلب میلیاردی میشود
و تبلیغات حکومتی با پول مردم رشد میکند،
دیگر نیازی به شعار نیست؛
این اعداد، خودشان کیفرخواستاند.
این نه بحران اقتصادی است،
نه خطای محاسباتی،
بلکه استثمار سیستماتیک مردم با پول خودشان.
و بهایش را،
نه نهادهای تبلیغاتی،
بلکه قلب مردم ایران میپردازد.
✍مسعود نورمحمدی
@hooreechannel 🌹
جان مردم، خرجِ هیچ
در کشوری که دریچه قلب به مرز یک میلیارد تومان رسیده و باتری قلب از دسترس طبقه متوسط هم خارج شده، خبر «رشد ۹ درصدی بودجه دفتر تبلیغات اسلامی» فقط یک عدد در لایحه بودجه نیست؛
این دستکردن مستقیم حکومت در جیب مردم برای بیاعتنایی به جان همان مردم است.
بله، این پول از آسمان نیامده.
نه از «وقف»، نه از «کمکهای مردمی»، نه از «درآمد مستقل».
این پول، از مالیات نان، دارو، اجاره، و نفس کشیدن مردم جمع شده است.
مردمی که:
• برای درمان باید خانه بفروشند
• برای باتری قلب دنبال ضامن بدوند
• و برای زنده ماندن، تحقیر شوند
همانها، حالا باید تبلیغات ایدئولوژیک حکومت را هم تأمین مالی کنند.
در منطق بودجه ۱۴۰۵:
• اگر نهاد تبلیغاتی هستی → سهمت محفوظ است
• اگر بیمار هستی → «مشکل شخصی»
• اگر نتوانستی هزینه درمان را بدهی → «تقدیر»
• اگر اعتراض کنی → «سیاهنمایی با پول دشمن»
این دیگر فقط بیعدالتی نیست؛
این تحمیل مرگ با پول خود قربانی است.
دلار ۴۲۰۰ تومانی را به اسم حمایت از مردم گرفتند،
رانت ساختند،
انبارها را خالی کردند،
پاسخ ندادند،
و حالا همان مردمی که نتیجه این سیاستها را با بدنشان پس میدهند،
باید از جیبشان هزینه تبلیغ همان سیاستها را هم بدهند.
مالیات؛ ابزار مشارکت یا ابزار اجبار؟
در هر جای دنیا، مالیات یعنی:
مشارکت شهروند در خدمات عمومی: سلامت، آموزش، امنیت.
اما اینجا مالیات یعنی:
پرداخت اجباری برای نهادهایی که نه جانت را نجات میدهند، نه پاسخگو هستند، نه حتی درد تو را به رسمیت میشناسند.
اگر ذرهای انصاف وجود داشت،
در شرایطی که تجهیزات پزشکی کمیاب و نجومی شده،
اولین جایی که باید کاهش بودجه میدادند،
نهادهای تبلیغاتی بود؛
نه اینکه با وقاحت، رشد هم بدهند.
اسلام حکومتی؛ با پول مردم، علیه مردم
تناقض به نهایت رسیده:
دینی که «حفظ جان» را بر هر عبادتی مقدم میداند،
در نسخه حکومتیاش،
با مالیات مردم تبلیغ میشود، اما جان همان مردم را رها میکند.
اینجا دیگر بحث اعتقاد نیست؛
بحث سوءاستفاده از جیب عمومی برای تثبیت قدرت است.
وقتی بیمار قلبی باید میان «فروش زندگی» و «مرگ» انتخاب کند، و همزمان دفتر تبلیغات اسلامی با پول همان بیمار، ۹ درصد رشد بودجه میگیرد،
حقیقتی عریان پیش روی ماست:
این نظام،
مالیات را برای نهادهایش میخواهد،
نه برای مردمش.
بودجه، سند جرم است
بودجه فقط جدول نیست؛
سند اولویتهای اخلاقی و سیاسی حکومت است.
و بودجه ۱۴۰۵ صریح میگوید:
• مالیات مردم صرف نجات جانشان نمیشود
• درمان، حق همگانی نیست
• و جان شهروند، در اولویت آخر است
وقتی دریچه قلب میلیاردی میشود
و تبلیغات حکومتی با پول مردم رشد میکند،
دیگر نیازی به شعار نیست؛
این اعداد، خودشان کیفرخواستاند.
این نه بحران اقتصادی است،
نه خطای محاسباتی،
بلکه استثمار سیستماتیک مردم با پول خودشان.
و بهایش را،
نه نهادهای تبلیغاتی،
بلکه قلب مردم ایران میپردازد.
✍مسعود نورمحمدی
@hooreechannel 🌹
👏5😢3❤2