Forwarded from F M
.
🟩 *واردشدن اجباریِ کَل اسدالله بهحمام زنانه*
مهدی محبی کرمانی داستانی دارد بهنام *کُتِ زوک*.
کُت بهکرمانی یعنی سوراخ و زوک همان لولههای سفالی است.
داستان از اینقرار است که در نوبت حمام خانمها(حمام، نوبتی زنانه و مردانه بوده)، کُتِ زوکِ خزینه میگیرد و آب، بهمقدارزیادی گرممیشود و غیر قابل استفاده.
صاحبجان، یکی از زنان حمام، نزد کَلاسدالله (که مسئول حمام است) میرود و از او میخواهد بهحمام بیاید و کُت را بازکند. او میگوید:
《کَلاسدالله، کَلاسدالله! دستم بهدومنت!. کُتِ زوکِ خزونه گرفته. آبا داغشدن آتش، زِنِکا میخوان جونشونه ور آب بِکِشَن، بشورن بیان بهدر، نمیتونن . . . الانم اذانِ میگن، مَردِکا میریزن تو حموم، رسوایی میشه، وَخی یهفکری بکن. تو رو دونی خدا، وخی ...》
خلاصه اینکه کلاسدالله اولش بهانهمیآورد که نه! نمیشود و زنها لخت هستند و از اینحرفها. اما گویا اینپیشآمد بیسابقه نبوده و کلاسدالله هم راهِ رفتن بهحمام زنانه را خوب بلد است.
این است که با صابجان همراهمیشود . . .
پاچههای شلوارش را بالامیکشد و در ورودیِ حمام، دادمیزند:
«اوی، زِنکا، چشماتون ببندین، مرد داره میا تو» زنهای لخت، چشمهایشان را ببندن که کل اسدالله واردشود!
و صابجان هم پشتبند او داد میزند: «اوی، چشماتون ببندین، مرد داره میا تو، چشماتون ببندین»
وَ اینگونه است که کَلاسدالله وارد حمام میشود. از میان زنان لخت، که دست بر چشم دارند، میگذرد و کُتِ زوک را بازمیکند!
آب، ولرم میشود و کلاسدالله میرود.
مادر اوسشکرالله، که در حمام بوده، بهسمت خزینه میرود، دستی توی آب میزند و با رضایت میگوید:
« بارکالله کلاسدالله بارکالله ... خدا خیرش بده ...»
و سپس با لحنی فیلسوفانه ادامهمیدهد:
«ولی کَلاسدالله میباس چشماشِ ببنده، نه ما!»
و صابجان با لحنی حقبهجانب پاسخمیدهد:
«خب، اُوَخ کُتِ چطو وابُکنه؟ »
-----------
چقدر شبیه حالوُروز ما است.
بهجای اینکه مسئولان چشمشان بازکنند که اختلاس و.... نشه (شرمکنند)،
مردم باید چشماشون ببندند تا مسئولان چپاول کنند.
آدم یاد تصویب قانون مجلس میافتد که:
*تجسس در اموال مسئولان، جرم محسوبمیشود!*
و مردم باید چشمانشان را روی اموال مسئولان ببندند.
واقعاً که...
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
🟩 *واردشدن اجباریِ کَل اسدالله بهحمام زنانه*
مهدی محبی کرمانی داستانی دارد بهنام *کُتِ زوک*.
کُت بهکرمانی یعنی سوراخ و زوک همان لولههای سفالی است.
داستان از اینقرار است که در نوبت حمام خانمها(حمام، نوبتی زنانه و مردانه بوده)، کُتِ زوکِ خزینه میگیرد و آب، بهمقدارزیادی گرممیشود و غیر قابل استفاده.
صاحبجان، یکی از زنان حمام، نزد کَلاسدالله (که مسئول حمام است) میرود و از او میخواهد بهحمام بیاید و کُت را بازکند. او میگوید:
《کَلاسدالله، کَلاسدالله! دستم بهدومنت!. کُتِ زوکِ خزونه گرفته. آبا داغشدن آتش، زِنِکا میخوان جونشونه ور آب بِکِشَن، بشورن بیان بهدر، نمیتونن . . . الانم اذانِ میگن، مَردِکا میریزن تو حموم، رسوایی میشه، وَخی یهفکری بکن. تو رو دونی خدا، وخی ...》
خلاصه اینکه کلاسدالله اولش بهانهمیآورد که نه! نمیشود و زنها لخت هستند و از اینحرفها. اما گویا اینپیشآمد بیسابقه نبوده و کلاسدالله هم راهِ رفتن بهحمام زنانه را خوب بلد است.
این است که با صابجان همراهمیشود . . .
پاچههای شلوارش را بالامیکشد و در ورودیِ حمام، دادمیزند:
«اوی، زِنکا، چشماتون ببندین، مرد داره میا تو» زنهای لخت، چشمهایشان را ببندن که کل اسدالله واردشود!
و صابجان هم پشتبند او داد میزند: «اوی، چشماتون ببندین، مرد داره میا تو، چشماتون ببندین»
وَ اینگونه است که کَلاسدالله وارد حمام میشود. از میان زنان لخت، که دست بر چشم دارند، میگذرد و کُتِ زوک را بازمیکند!
آب، ولرم میشود و کلاسدالله میرود.
مادر اوسشکرالله، که در حمام بوده، بهسمت خزینه میرود، دستی توی آب میزند و با رضایت میگوید:
« بارکالله کلاسدالله بارکالله ... خدا خیرش بده ...»
و سپس با لحنی فیلسوفانه ادامهمیدهد:
«ولی کَلاسدالله میباس چشماشِ ببنده، نه ما!»
و صابجان با لحنی حقبهجانب پاسخمیدهد:
«خب، اُوَخ کُتِ چطو وابُکنه؟ »
-----------
چقدر شبیه حالوُروز ما است.
بهجای اینکه مسئولان چشمشان بازکنند که اختلاس و.... نشه (شرمکنند)،
مردم باید چشماشون ببندند تا مسئولان چپاول کنند.
آدم یاد تصویب قانون مجلس میافتد که:
*تجسس در اموال مسئولان، جرم محسوبمیشود!*
و مردم باید چشمانشان را روی اموال مسئولان ببندند.
واقعاً که...
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
👍9❤3
هزینه سکوت: وقتی هشدار کارشناسان جرم انگاشته شود.
در دفاع از اسماعیل کهرم
وقتی یک حکومت به جایی میرسد که حتی جملهای ساده و خجالتزده درباره آلودگی هوا را «جرم» تلقی میکند، مشکل نه از طبیعت است و نه از فعال محیطزیست؛ مشکل از ساختاری است که حقیقت را خطرناکتر از هر موشکی میبیند.
اسماعیل کهرم فقط یک حقیقت عریان را بیان کرد: هزینه چند موشک میتواند جان میلیونها نفر را از هوای سمی نجات دهد. همین. نه تحریک بود، نه توهین، نه دعوت به شورش. فقط یک محاسبه ساده ریاضی و یک آهِ از سر دلسوزی.
اما ظاهراً در جمهوری اسلامی، حقیقت اگر بوی نقد بدهد، از مواد رادیواکتیو هم خطرناکتر است.
اینکه قوه قضاییه علیه یک کارشناس محیطزیست اعلام جرم میکند، نه دفاع از «امنیت ملی» است و نه حمایت از «حیثیت نظام»؛ دفاع از یک اولویتگذاری معیوب است که سالهاست جان مردم را قربانی کرده: موشکها مقدساند، خاک و هوا و آبِ این کشور نه.
جرم کهرم این بود که آلودگی هوا را «امنیت ملی» تعریف نکرد، وگرنه همه میدانند هوایی که میلیونها تهرانی را بیمار میکند، امنیت بیشتری را تهدید میکند تا هر منتقد پیر و آزردهای.
از آن عجیبتر، اعلام جرم علیه رسانهای است که صرفاً تریبون گفتوگو بوده. یعنی حتی «پرسیدن» هم جرم است؛ حتی «گفتوگو» هم جرم است؛ یعنی آنقدر از حقیقت هراس دارند که صدا را همراه با گوینده حذف میکنند.
اگر قرار باشد کسی محاکمه شود، آنهاییاند که دهههاست مازوت میسوزانند، طبیعت را غارت میکنند، سدهای بیمنطق میسازند، و آلودگی را بر گرده مردم بار میکنند. نه متخصصی که با شرافت علمیاش ایستاد و گفت: «این راه غلط است.»
در کشوری که فعال محیطزیست زندانی و متهم میشود، اما آلودگی و خشکسالی و فرسایش خاک هر روز تشدید میشود، چه کسی هنوز شک دارد که مشکل از طبیعت نیست، از مدیریت است؟
دفاع از اسماعیل کهرم، دفاع از یک فرد نیست؛ دفاع از حق مردم برای نفس کشیدن است؛ دفاع از عقل سلیم در برابر یک ساختار لجوج و سنگی که نقد را دشمنی میخواند.
کسی که برای نجات هوا متهم میشود، بیگناهترین متهم این سرزمین است.
✍حمید آصفی
@hooreechannel 🌹
در دفاع از اسماعیل کهرم
وقتی یک حکومت به جایی میرسد که حتی جملهای ساده و خجالتزده درباره آلودگی هوا را «جرم» تلقی میکند، مشکل نه از طبیعت است و نه از فعال محیطزیست؛ مشکل از ساختاری است که حقیقت را خطرناکتر از هر موشکی میبیند.
اسماعیل کهرم فقط یک حقیقت عریان را بیان کرد: هزینه چند موشک میتواند جان میلیونها نفر را از هوای سمی نجات دهد. همین. نه تحریک بود، نه توهین، نه دعوت به شورش. فقط یک محاسبه ساده ریاضی و یک آهِ از سر دلسوزی.
اما ظاهراً در جمهوری اسلامی، حقیقت اگر بوی نقد بدهد، از مواد رادیواکتیو هم خطرناکتر است.
اینکه قوه قضاییه علیه یک کارشناس محیطزیست اعلام جرم میکند، نه دفاع از «امنیت ملی» است و نه حمایت از «حیثیت نظام»؛ دفاع از یک اولویتگذاری معیوب است که سالهاست جان مردم را قربانی کرده: موشکها مقدساند، خاک و هوا و آبِ این کشور نه.
جرم کهرم این بود که آلودگی هوا را «امنیت ملی» تعریف نکرد، وگرنه همه میدانند هوایی که میلیونها تهرانی را بیمار میکند، امنیت بیشتری را تهدید میکند تا هر منتقد پیر و آزردهای.
از آن عجیبتر، اعلام جرم علیه رسانهای است که صرفاً تریبون گفتوگو بوده. یعنی حتی «پرسیدن» هم جرم است؛ حتی «گفتوگو» هم جرم است؛ یعنی آنقدر از حقیقت هراس دارند که صدا را همراه با گوینده حذف میکنند.
اگر قرار باشد کسی محاکمه شود، آنهاییاند که دهههاست مازوت میسوزانند، طبیعت را غارت میکنند، سدهای بیمنطق میسازند، و آلودگی را بر گرده مردم بار میکنند. نه متخصصی که با شرافت علمیاش ایستاد و گفت: «این راه غلط است.»
در کشوری که فعال محیطزیست زندانی و متهم میشود، اما آلودگی و خشکسالی و فرسایش خاک هر روز تشدید میشود، چه کسی هنوز شک دارد که مشکل از طبیعت نیست، از مدیریت است؟
دفاع از اسماعیل کهرم، دفاع از یک فرد نیست؛ دفاع از حق مردم برای نفس کشیدن است؛ دفاع از عقل سلیم در برابر یک ساختار لجوج و سنگی که نقد را دشمنی میخواند.
کسی که برای نجات هوا متهم میشود، بیگناهترین متهم این سرزمین است.
✍حمید آصفی
@hooreechannel 🌹
👍5👏5❤1👎1
✅«زنکشی» پدیدهای که قانونگذار به آن ورود نمیکند
به گزارش خبرنگار ایلنا، چند روز پیش بود که پارلمان ایتالیا قانونی را به تصویب رساند که زنکشی یا «فمیساید» را وارد قانون کیفری این کشور میکند. قانونگذاران ایتالیایی بهاتفاق آرا هرگونه «زنکشی»، یعنی قتل عمدی زنان یا دختران، را بهعنوان جرمی مستقل با مجازات حبس ابد در نظر گرفتند.
🔹البته پیش از این هم قوانین این کشور نسبت خانوادگی یا زناشویی میان قاتل و قربانی را جزو موارد تشدیدکننده مجازات در نظر گرفته بود.
🔹این رویکرد پارلمان ایتالیا از این جهت در کشور ما هم مورد توجه قرار گرفت که تعداد زنان قربانی قتلهای موسوم به «قتل ناموسی» کم نیست. تا جایی که در بسیاری موارد حقوقدانها و جامعهشناسان معتقدند در کنار بسترسازیهای فرهنگی برای کاستن از این نوع قتلها نیاز به قوانین ویژه و سختگیرانهتر نسبت به زنکشی هم وجود دارد. با این حال قانونگذار در ایران حتی نیمنگاهی به این موضوع ندارد چنانکه «لایحه رومینا» هم به سکوت گذاشته شد. در حال حاضر کاستن از مجازات کیفری مردان در موضوع مهریه بیش از تامین امنیت زنان توجه قانونگذار را در کشور ما به خود جلب کرده است.
🔹یکی از موارد جالبی که در این میان وجود دارد موضوع آمار است. مؤسسه ملی آمار ایتالیا اعلام کرده است که از میان ۳۲۷ مورد قتل ثبتشده در این کشور در سال ۲۰۲۴ ، ۱۱۶ مورد قربانیان زن یا دختر بودهاند و در ۹۲ درصد موارد، قاتل مرد بوده است.
🔹در ایران اما آمار رسمی درباره تعداد زنکشیها وجود ندارد. آخرین آمار اعلام شده در این خصوص اما در آبان ماه منتشر شد، آماری غیررسمی اما هولناک که انجمن جامعهشناسی ایران از میان اخبار منتشر شده احصاء کرد: «از ابتدای سال تا کنون ۶۳ مورد زنکشی در درکشور رخ داده است.» این آمار البته غیررسمی بوده و مشخص نیست در صورت احصا همه موارد شاهد چه عددی به دست خواهد آمد. این عدد را میتوان نوک کوه یخ خشونت نهادینه شده علیه زنان در خانواده دانست.
🔹با این حال زنکشی در ایران ادامه دارد. مردانی که زنان خانواده را ملک و خود را صاحب او و تصمیمگیرنده درباره شئون زندگی و حتی مرگش میدانند به راه خود میروند. در مواردی که طایفه و خانواده زن هم در برنامهریزی برای قتل زن به دلیل آنچه ناموسی خوانده میشوند نقش دارند، قاتل در نهایت با رضایت اولیای دم از مهلکه میگریزد. حالا اگر قاتل پدر زن باشد هم اساسا قصاص نمیشود و تنها مجازاتی که برای او در نظر گرفته میشود سه تا ۱۰ سال حبس است. از نظر آنها که قوانین فعلی را در مجازات قاتلین مرتکب قتل ناموسی کافی میدانند در صورت قصاص نشدن قاتل همان مجازات سه تا ۱۰ سال حبس برای گرفتن یک جان کافی است. مجازاتی که شواهد عینی گواه میدهد بازدارندگی و کارآیی لازم برای جلوگیری از تکرار چنین قتلهایی را ندارد.
🔹این گروه که به نظر میرسد قانونگذاران کشور هم در زمره آنها قرار دارند، معتقدند که کار مبارزه با خشونت علیه زنان بیش از هر چیز اقدامی فرهنگی است. به نظر میرسد این گروه از تاثیر و تاثر متقابل قانون و فرهنگ به شدت غافل ماندهاند. / ایلنا
✍شادی مکی
@hooreechannel 🌹
به گزارش خبرنگار ایلنا، چند روز پیش بود که پارلمان ایتالیا قانونی را به تصویب رساند که زنکشی یا «فمیساید» را وارد قانون کیفری این کشور میکند. قانونگذاران ایتالیایی بهاتفاق آرا هرگونه «زنکشی»، یعنی قتل عمدی زنان یا دختران، را بهعنوان جرمی مستقل با مجازات حبس ابد در نظر گرفتند.
🔹البته پیش از این هم قوانین این کشور نسبت خانوادگی یا زناشویی میان قاتل و قربانی را جزو موارد تشدیدکننده مجازات در نظر گرفته بود.
🔹این رویکرد پارلمان ایتالیا از این جهت در کشور ما هم مورد توجه قرار گرفت که تعداد زنان قربانی قتلهای موسوم به «قتل ناموسی» کم نیست. تا جایی که در بسیاری موارد حقوقدانها و جامعهشناسان معتقدند در کنار بسترسازیهای فرهنگی برای کاستن از این نوع قتلها نیاز به قوانین ویژه و سختگیرانهتر نسبت به زنکشی هم وجود دارد. با این حال قانونگذار در ایران حتی نیمنگاهی به این موضوع ندارد چنانکه «لایحه رومینا» هم به سکوت گذاشته شد. در حال حاضر کاستن از مجازات کیفری مردان در موضوع مهریه بیش از تامین امنیت زنان توجه قانونگذار را در کشور ما به خود جلب کرده است.
🔹یکی از موارد جالبی که در این میان وجود دارد موضوع آمار است. مؤسسه ملی آمار ایتالیا اعلام کرده است که از میان ۳۲۷ مورد قتل ثبتشده در این کشور در سال ۲۰۲۴ ، ۱۱۶ مورد قربانیان زن یا دختر بودهاند و در ۹۲ درصد موارد، قاتل مرد بوده است.
🔹در ایران اما آمار رسمی درباره تعداد زنکشیها وجود ندارد. آخرین آمار اعلام شده در این خصوص اما در آبان ماه منتشر شد، آماری غیررسمی اما هولناک که انجمن جامعهشناسی ایران از میان اخبار منتشر شده احصاء کرد: «از ابتدای سال تا کنون ۶۳ مورد زنکشی در درکشور رخ داده است.» این آمار البته غیررسمی بوده و مشخص نیست در صورت احصا همه موارد شاهد چه عددی به دست خواهد آمد. این عدد را میتوان نوک کوه یخ خشونت نهادینه شده علیه زنان در خانواده دانست.
🔹با این حال زنکشی در ایران ادامه دارد. مردانی که زنان خانواده را ملک و خود را صاحب او و تصمیمگیرنده درباره شئون زندگی و حتی مرگش میدانند به راه خود میروند. در مواردی که طایفه و خانواده زن هم در برنامهریزی برای قتل زن به دلیل آنچه ناموسی خوانده میشوند نقش دارند، قاتل در نهایت با رضایت اولیای دم از مهلکه میگریزد. حالا اگر قاتل پدر زن باشد هم اساسا قصاص نمیشود و تنها مجازاتی که برای او در نظر گرفته میشود سه تا ۱۰ سال حبس است. از نظر آنها که قوانین فعلی را در مجازات قاتلین مرتکب قتل ناموسی کافی میدانند در صورت قصاص نشدن قاتل همان مجازات سه تا ۱۰ سال حبس برای گرفتن یک جان کافی است. مجازاتی که شواهد عینی گواه میدهد بازدارندگی و کارآیی لازم برای جلوگیری از تکرار چنین قتلهایی را ندارد.
🔹این گروه که به نظر میرسد قانونگذاران کشور هم در زمره آنها قرار دارند، معتقدند که کار مبارزه با خشونت علیه زنان بیش از هر چیز اقدامی فرهنگی است. به نظر میرسد این گروه از تاثیر و تاثر متقابل قانون و فرهنگ به شدت غافل ماندهاند. / ایلنا
✍شادی مکی
@hooreechannel 🌹
👍2❤1👎1
فقر مهمترین عامل ترکتحصیل کودکان است. روزنامه «هفت صبح» در گزارشی مینویسد:
«استانهای سیستان و بلوچستان، تهران و خوزستان
بیشترین آمار ترک تحصیل را دارند.»
پیشتر علیرضا کاظمی، وزیر آموزشوپرورش جمهوری اسلامی در سخنانی عجیب ادعا کرده بود:
«کودکان بازمانده از تحصیل ربطی به آموزش و پرورش ندارد.»
کاظمی در ادامه گفته بود در ایران به اندازه کافی مدرسه و کلاس درس وجود دارد.
این در حالی است که در کشور ثروتمند ایران، بیش از هزار مدرسه سنگی وجود دارد. باید تاکید کنیم که این مدارس همگی ناایمن هستند.
مدارس کانکسی مدارس قدیمی با ساختمانهای فرسوده و مدارس چادری هم نمونههای دیگر مدارس ناایمن هستند. آقای کاظمی اما ادعا میکند در ایران به اندازه کافی مدرسه و کلاس درس وجود دارد.
مسئولان جمهوری اسلامی چشمانشان را بر فقر جامعه بسته و بهعمد نگرانیهای مالی خانوادهها را نادیده میگیرند در حالی که مهمترین عامل ترک تحصیل کودکان فقر خانوادهها ست.
@hooreechannel 🌹
«استانهای سیستان و بلوچستان، تهران و خوزستان
بیشترین آمار ترک تحصیل را دارند.»
پیشتر علیرضا کاظمی، وزیر آموزشوپرورش جمهوری اسلامی در سخنانی عجیب ادعا کرده بود:
«کودکان بازمانده از تحصیل ربطی به آموزش و پرورش ندارد.»
کاظمی در ادامه گفته بود در ایران به اندازه کافی مدرسه و کلاس درس وجود دارد.
این در حالی است که در کشور ثروتمند ایران، بیش از هزار مدرسه سنگی وجود دارد. باید تاکید کنیم که این مدارس همگی ناایمن هستند.
مدارس کانکسی مدارس قدیمی با ساختمانهای فرسوده و مدارس چادری هم نمونههای دیگر مدارس ناایمن هستند. آقای کاظمی اما ادعا میکند در ایران به اندازه کافی مدرسه و کلاس درس وجود دارد.
مسئولان جمهوری اسلامی چشمانشان را بر فقر جامعه بسته و بهعمد نگرانیهای مالی خانوادهها را نادیده میگیرند در حالی که مهمترین عامل ترک تحصیل کودکان فقر خانوادهها ست.
@hooreechannel 🌹
👍1😢1
جوانان ما مستحق این سرنوشت نبودند!
تقریباً ۷۰ درصد آدمهای بالای ۳۰ سال در ایران وسط یک جور بنبست اقتصادی گیر کردن؛ طوری که تا آخر عمر نه میتونن خونه بخرن، نه ماشین، نه حتی یه زندگی حداقلِ استاندارد داشته باشن. حدود هفت تا ده میلیون نفر از جمعیت متولد دهه هفتاد کشور هم در وضعیت تعلیق اجتماعی موندن؛ یعنی استقلال از خانواده براشون یه رویاست و یا باید کنار پدر و مادر پیرشون بمونن یا مجبور بشن زندگی تکنفره رو تا آخر عمر ادامه بدن، چون نه پولی برای ازدواج میمونه، نه امیدی برای ساختن آینده.
نسلی که طبق روال طبیعی زندگی باید الان به مرحله ثبات رسیده باشه، گیر افتاده وسط شغلهای موقت، حقوق ناچیز و تورمی که هر روز رکورد جدید میزنه. انگار توی یک چرخه فرسایشی افتادیم که هرچی زمان میگذره، سختتر میشه ازش بیرون اومد.
واقعاً این چه سرنوشتی بود که برای این مردم ساختید؟ نسلی که قرار بود پیشرفت کنه و آینده بسازه، الان فقط داره دستوپا میزنه که از پس زنده موندن بر بیاد.
@hooreechannel 🌹
تقریباً ۷۰ درصد آدمهای بالای ۳۰ سال در ایران وسط یک جور بنبست اقتصادی گیر کردن؛ طوری که تا آخر عمر نه میتونن خونه بخرن، نه ماشین، نه حتی یه زندگی حداقلِ استاندارد داشته باشن. حدود هفت تا ده میلیون نفر از جمعیت متولد دهه هفتاد کشور هم در وضعیت تعلیق اجتماعی موندن؛ یعنی استقلال از خانواده براشون یه رویاست و یا باید کنار پدر و مادر پیرشون بمونن یا مجبور بشن زندگی تکنفره رو تا آخر عمر ادامه بدن، چون نه پولی برای ازدواج میمونه، نه امیدی برای ساختن آینده.
نسلی که طبق روال طبیعی زندگی باید الان به مرحله ثبات رسیده باشه، گیر افتاده وسط شغلهای موقت، حقوق ناچیز و تورمی که هر روز رکورد جدید میزنه. انگار توی یک چرخه فرسایشی افتادیم که هرچی زمان میگذره، سختتر میشه ازش بیرون اومد.
واقعاً این چه سرنوشتی بود که برای این مردم ساختید؟ نسلی که قرار بود پیشرفت کنه و آینده بسازه، الان فقط داره دستوپا میزنه که از پس زنده موندن بر بیاد.
@hooreechannel 🌹
👍7😢5
ساحل بودنای استرالیا و مسئولیت ما
کشتار امروز سیدنی نشان داد که هنوز در عصر ۱۱ سپتامبر به سر می بریم. عصری که به مثابەی افتتاحیەی سده و هزارەی تازە، ربع قرن پیش با حمله به برج های تجارت جهانی آغاز شد. آمریکایی ها نام آن را جنگ جهانی علیه تروریسم گذاشتند.
اگر این نام گذاری را با صرف نظر از ملاحظات ایدئولوژیک و ارزیابی های سیاسی آن بپذیریم، باید اعتراف کنیم که این نبرد بدشگون همچنان ادامه دارد.
در تاریخ معاصر، جنگ های جهانی اول و دوم و جنگ سرد را داریم که روزی آغاز و روزی هم سلاح ها به زمین گذاشته شدند.
اما در جنگ علیه تروریسم، عجالتا خبری از وداع با اسلحه نیست. هر چند سال یک بار پایتختی غربی و یا شهری در خاورمیانه آماج حملات تروریستی می شود.
آنقدر وضع وخیم است که پس از هفت اکتبر 2023 و فجایع هولناک جنگ غزه، به سختی می توان 11 سپتامبر 2001 را هنوز به عنوان یک مبدا نمادین فرض نمود.
100 هزار کشته و معلول در یک سرزمین کوچک و از میان یک جمعیت محدود، حتی تصورش هم سخت است.
از این رو سخن از پایان این وضع هنوز زود است.
دستکم تا زمان آرام شدن جهان عرب - مسلمان و بازگشت به تعادل و آرامش های پیشین زمان لازم است.
این آرامش کی و چگونه بدست می آید؟
دستکم به قدر یک یا دو نسل زمان لازم است.
تازه این یک پیش بینی خوشبینانه است که گفتارهای سیاسی رایج به سود آن نیست.
هویت خواهی افراطی در اوج خود است و ملی گرایی راست و بنیادگرایی مذهبی بر سر ویرانەهای جهان تکه تکه شدەی امروز تنوره می کشند.
فضا تا آنجا مسموم است که جهان روایان، لیبرال هاو آزادیخواهان اغلب ناچارند با شرم ساری از فضیلت گفتگو، اعتدال و عام گرایی و میانه رویی سخن بگویند.
نفرت از دولت افراطی و نسلکش اسرائیل، مجاز و مشروع است، اما برای پرهیز از افتادن در تلەهای مرگبار هویتی، حتما باید با عشق به یهودیانی چون انیشتین، چامسکی، کارل مارکس، دورکیم، فروید و حتی ستون نویسان آزاداندیش هاآرتص، ممزوج شود.
طنز تلخ ماجرا فقط این نیست که همه به نوعی اسیر جنگ های هویتی شدەایم و روی تضادها و نقاط بیشمار تخاصم هایمان شرط بندی می کنیم.
بدتر این است که بیش از گذشته، خیلی بیشتر شبیه هم شدەایم و به لطف یا قهر فناوری، گونهگونی و تفاوت هایمان را لحظه به لحظه بیشتر از دست می دهیم.
از سبک پوشش و تغذیه گرفته تا تفکر و اندیشه، گویی از یک ماشین بیرون آمدەایم. اما در خاص گرایی و خصومت با دیگری به هیچ وجه قابل قیاس با گذشته نیستیم.
به راستی میان افکار و اطوار ترامپ و پوتین که هر یک متعلق به دو سنت فکری و فرهنگی متفاوت است، چه تفاوتی وجود دارد؟
قساوت بشار اسد در سرکوب جمعیت غیرنظامی بیشتر بود یا بنیامین نتانیاهو؟
تروریست هایی که امروز یهودیان در حال جشن را زیر رگبار گرفتند، چه تفاوتی با شهرک نشینان صهیونیست متوطن در کرانەی باختری اشغالی دارند که به صورت روزمره علیه فلسطینیان به خشونت متوسل می شوند؟
بحث این نیست که توجیهی برای عملیات تروریستی امروز بیابم و آن را نتیجەی طبیعی جنگ غزه بدانم. به هیچوجه! بلکه سخن از جهانی است که هر چه پیش می رود بیشتر به نظر می رسد که قطب نمای اخلاقیش را از دست داده است.
چشم انداز مدینەی فاضلەی پس از نوامبر 1989 و سقوط دیوار برلین به رویایی دوردست بدل شده است. گویی پیشرفت تاریخ نه خطی، بلکه مارپیچ های فراوان و در مواردی پسرفت است.
قدرتمندان و برندگان جنگ سرد که فرصت را برای ساختن جهانی انسانی تر به سود مطامع سیاسی و جاهطلبی های ژئوپولتیک از کف دادند، بیش از بقیه مقصرند. یا حداقل مسئولیت بیشتری دارند.
جهان ناآرام عرب - مسلمان هم کاملا بی گناه نیست. دستکم در سطح نخبگان و اندیشمندان و درسخواندگان آن که گاه از فرط بیمسئولیتی و گاه بخاطر نادانی از دیدن امراض درونی غفلت می کنند.
اینکه همیشه انگشت اتهام را متوجه غرب و امپریالیسم و استکبار کرد، شانه از مسئولیت خالی کردن است. عوامل و پویایی های درونی را هم نشاید فراموش کرد.
✍صلاح الدین خدیو
@hooreechannel 🌹
کشتار امروز سیدنی نشان داد که هنوز در عصر ۱۱ سپتامبر به سر می بریم. عصری که به مثابەی افتتاحیەی سده و هزارەی تازە، ربع قرن پیش با حمله به برج های تجارت جهانی آغاز شد. آمریکایی ها نام آن را جنگ جهانی علیه تروریسم گذاشتند.
اگر این نام گذاری را با صرف نظر از ملاحظات ایدئولوژیک و ارزیابی های سیاسی آن بپذیریم، باید اعتراف کنیم که این نبرد بدشگون همچنان ادامه دارد.
در تاریخ معاصر، جنگ های جهانی اول و دوم و جنگ سرد را داریم که روزی آغاز و روزی هم سلاح ها به زمین گذاشته شدند.
اما در جنگ علیه تروریسم، عجالتا خبری از وداع با اسلحه نیست. هر چند سال یک بار پایتختی غربی و یا شهری در خاورمیانه آماج حملات تروریستی می شود.
آنقدر وضع وخیم است که پس از هفت اکتبر 2023 و فجایع هولناک جنگ غزه، به سختی می توان 11 سپتامبر 2001 را هنوز به عنوان یک مبدا نمادین فرض نمود.
100 هزار کشته و معلول در یک سرزمین کوچک و از میان یک جمعیت محدود، حتی تصورش هم سخت است.
از این رو سخن از پایان این وضع هنوز زود است.
دستکم تا زمان آرام شدن جهان عرب - مسلمان و بازگشت به تعادل و آرامش های پیشین زمان لازم است.
این آرامش کی و چگونه بدست می آید؟
دستکم به قدر یک یا دو نسل زمان لازم است.
تازه این یک پیش بینی خوشبینانه است که گفتارهای سیاسی رایج به سود آن نیست.
هویت خواهی افراطی در اوج خود است و ملی گرایی راست و بنیادگرایی مذهبی بر سر ویرانەهای جهان تکه تکه شدەی امروز تنوره می کشند.
فضا تا آنجا مسموم است که جهان روایان، لیبرال هاو آزادیخواهان اغلب ناچارند با شرم ساری از فضیلت گفتگو، اعتدال و عام گرایی و میانه رویی سخن بگویند.
نفرت از دولت افراطی و نسلکش اسرائیل، مجاز و مشروع است، اما برای پرهیز از افتادن در تلەهای مرگبار هویتی، حتما باید با عشق به یهودیانی چون انیشتین، چامسکی، کارل مارکس، دورکیم، فروید و حتی ستون نویسان آزاداندیش هاآرتص، ممزوج شود.
طنز تلخ ماجرا فقط این نیست که همه به نوعی اسیر جنگ های هویتی شدەایم و روی تضادها و نقاط بیشمار تخاصم هایمان شرط بندی می کنیم.
بدتر این است که بیش از گذشته، خیلی بیشتر شبیه هم شدەایم و به لطف یا قهر فناوری، گونهگونی و تفاوت هایمان را لحظه به لحظه بیشتر از دست می دهیم.
از سبک پوشش و تغذیه گرفته تا تفکر و اندیشه، گویی از یک ماشین بیرون آمدەایم. اما در خاص گرایی و خصومت با دیگری به هیچ وجه قابل قیاس با گذشته نیستیم.
به راستی میان افکار و اطوار ترامپ و پوتین که هر یک متعلق به دو سنت فکری و فرهنگی متفاوت است، چه تفاوتی وجود دارد؟
قساوت بشار اسد در سرکوب جمعیت غیرنظامی بیشتر بود یا بنیامین نتانیاهو؟
تروریست هایی که امروز یهودیان در حال جشن را زیر رگبار گرفتند، چه تفاوتی با شهرک نشینان صهیونیست متوطن در کرانەی باختری اشغالی دارند که به صورت روزمره علیه فلسطینیان به خشونت متوسل می شوند؟
بحث این نیست که توجیهی برای عملیات تروریستی امروز بیابم و آن را نتیجەی طبیعی جنگ غزه بدانم. به هیچوجه! بلکه سخن از جهانی است که هر چه پیش می رود بیشتر به نظر می رسد که قطب نمای اخلاقیش را از دست داده است.
چشم انداز مدینەی فاضلەی پس از نوامبر 1989 و سقوط دیوار برلین به رویایی دوردست بدل شده است. گویی پیشرفت تاریخ نه خطی، بلکه مارپیچ های فراوان و در مواردی پسرفت است.
قدرتمندان و برندگان جنگ سرد که فرصت را برای ساختن جهانی انسانی تر به سود مطامع سیاسی و جاهطلبی های ژئوپولتیک از کف دادند، بیش از بقیه مقصرند. یا حداقل مسئولیت بیشتری دارند.
جهان ناآرام عرب - مسلمان هم کاملا بی گناه نیست. دستکم در سطح نخبگان و اندیشمندان و درسخواندگان آن که گاه از فرط بیمسئولیتی و گاه بخاطر نادانی از دیدن امراض درونی غفلت می کنند.
اینکه همیشه انگشت اتهام را متوجه غرب و امپریالیسم و استکبار کرد، شانه از مسئولیت خالی کردن است. عوامل و پویایی های درونی را هم نشاید فراموش کرد.
✍صلاح الدین خدیو
@hooreechannel 🌹
❤4👍2
تحمیل تجرد
«فاطمه موسوی» در گفتوگو با «پیام ما» کاهش میل به ازدواج در ایران را بیشتر ساختاری و نتیجه فشارهای اقتصادی و عدم شور و اشتیاق اجتماعی معرفی میکند. موسوی با انتقاد از سخنان دستجردی میگوید: «آمار ارائهشده توسط دبیر ستاد ملی جمعیت، تنها بر افزایش تجرد قطعی زنان متمرکز است. این رویکرد دارای یک ایراد اساسی است؛ زیرا مردان دچار تجرد قطعی در این آمار غایباند، درحالیکه در آخرین دادههای جمعیتشناسی، تفاوت چشمگیری میان تعداد زنان و مردان مجرد بالای ۱۵ سال وجود دارد و مردان مجرد حدود ۵۰۰ هزار نفر بیشتر از زنان هستند.»
این جامعهشناس توضیح میدهد: «تمرکز بر «مجرد ماندن زنان» و تبدیل آن به یک مسئله اجتماعی جداگانه، برپایه پیشفرضهای فرهنگی و مردسالارانهای شکل گرفته که در ذهن بسیاری از مسئولان و سیاستگذاران نهادینه شده است. در چنین پیشفرضهایی، تصور میشود اگر زنی تا سن میانسالی ازدواج نکند، «زندگیاش هدر رفته»، درحالیکه جامعه برای مردان حتی در ۵۰ یا ۶۰سالگی نیز امکان ازدواج را طبیعی و محتمل میداند و هیچگاه «تجرد قطعی» آنها را بحران تلقی نمیکند.
عضو انجمن جامعهشناسی ایران با بیان اینکه مسئله واقعی این نیست که «چرا زنان ازدواج نمیکنند»، بلکه باید پرسید «چرا مردان میانسال وارد فرایند ازدواج نمیشوند»، میگوید: «زنان در ساختار فرهنگی ایران معمولاً آغازگر روند ازدواج نیستند و انتظار میرود خواستگار به سراغ آنها بیاید. بسیاری از زنان دچار تجرد قطعی، ساکن روستاها یا شهرهای کوچک هستند که بهدلیل مهاجرت مردان در جستوجوی کار، بدون همسر ماندهاند.» بنابراین، اگر تعداد زیادی از زنان به سن تجرد قطعی میرسند، باید پرسید چرا مردان در همان سنین قصد ازدواج ندارند یا چرا بهجای انتخاب همتایان سنی خود، بهدنبال ازدواج با زنانی کمسنتر هستند؟
او با بیان اینکه بحرانهای عمیق اقتصادی کشور اصلیترین دلیل کاهش ازدواج تصریح میکند: «اکنون حدود ۴۵ درصد جامعه ایران زیر خط فقر زندگی میکنند و دهکهای پنجم و ششم نیز در آستانه سقوط به زیر خط فقر قرار دارند. بسیاری از خانوادهها تنها در صورتی میتوانند از خط فقر بالاتر بمانند که هیچ حادثه پیشبینینشدهای مانند بیماری سخت، بیکاری، تصادف یا افزایش ناگهانی هزینهها رخ ندهد؛ در غیر اینصورت، به سرعت از لحاظ اقتصادی فرو میریزند.»
بهگفته موسوی، نبود چشمانداز روشن، نبود امید به آینده و بیثباتی مداوم، جامعه را در نوعی «بُنبست» روانی، اقتصادی و اجتماعی قرار داده است: «این بنبست مانع از آن میشود که افراد بتوانند برای آینده دورتر خود برنامهریزی کنند یا تصمیمهای بزرگی مانند ازدواج و فرزندآوری بگیرند. ما ۲۰ سال است در وضعیت برهه حساس کنونی ماندهایم؛ وضعیتی که امروزه به مرحله بحرانی رسیده و مردم را در حالت تعلیق و بیتصمیمی نگه داشته است.»
این جامعهشناس همچنین در پاسخ به این پرسش که چرا تجرد در میان طبقه متوسط که کمتر درگیر مشکلات مالیاند، نیز دیده میشود؟ میگوید: «بیشتر این افراد به سبک زندگی فردگرایانه، آزادیهای شخصی و لذتطلبی تمایل دارند و حاضر نیستند زیر بار نظام حقوقی ازدواج بروند. قوانین موجود در حوزه خانواده، چه برای زنان و چه برای مردان، بازدارنده است؛ هرچند این قوانین بیشتر به زیان زنان عمل میکند. نظام حقوقی فعلی، ازدواج را به رابطهای نابرابر تبدیل میکند و بسیاری از زنان را در معرض نوعی بردگی و وابستگی قرار میدهد.»
موسوی ادامه میدهد: «همین وضعیت سبب شده است شماری از زنان و مردان ترجیح دهند بدون ثبت رسمی، با شریک عاطفی خود زندگی کنند؛ مفهومی که در ایران به «ازدواج سفید» مشهور و در کشورهای غربی «همباشی» تلقی میشود. در این کشورها، این نوع روابط با اصلاح قوانین به رسمیت شناخته شده و بسیاری از حقوق مالی و مسئولیتهای اجتماعی میان دو طرف تعریف شده است؛ حتی اگر ازدواج رسمی ثبت نشده باشد.»
او در پایان یادآور میشود: «دولت نباید و نمیتواند مردم را به ازدواج مجبور کند، اگر نگران معاش زنان مجرد است؛ باید زمینه اشتغال آنها را فراهم کند. اساساً وظیفه دولت ایجاد نظام حقوقی عادلانه و فراهم کردن شرایط اقتصادی و اجتماعی شایسته است، تا هر کسی بتواند برای زندگی بالغانه خود تصمیم بگیرد، ازدواج کند و بچهدار شود. تنها با ایجاد ثبات، اصلاح ساختارها و بازگشت امید به جامعه است که مردم بار دیگر میتوانند تصمیمهایی بگیرند که به زندگی آرام، پایدار و شاد منتهی شود.»
متن کامل را اینجا بخوانید.
@kherad_jensi
@hooreechannel 🌹
«فاطمه موسوی» در گفتوگو با «پیام ما» کاهش میل به ازدواج در ایران را بیشتر ساختاری و نتیجه فشارهای اقتصادی و عدم شور و اشتیاق اجتماعی معرفی میکند. موسوی با انتقاد از سخنان دستجردی میگوید: «آمار ارائهشده توسط دبیر ستاد ملی جمعیت، تنها بر افزایش تجرد قطعی زنان متمرکز است. این رویکرد دارای یک ایراد اساسی است؛ زیرا مردان دچار تجرد قطعی در این آمار غایباند، درحالیکه در آخرین دادههای جمعیتشناسی، تفاوت چشمگیری میان تعداد زنان و مردان مجرد بالای ۱۵ سال وجود دارد و مردان مجرد حدود ۵۰۰ هزار نفر بیشتر از زنان هستند.»
این جامعهشناس توضیح میدهد: «تمرکز بر «مجرد ماندن زنان» و تبدیل آن به یک مسئله اجتماعی جداگانه، برپایه پیشفرضهای فرهنگی و مردسالارانهای شکل گرفته که در ذهن بسیاری از مسئولان و سیاستگذاران نهادینه شده است. در چنین پیشفرضهایی، تصور میشود اگر زنی تا سن میانسالی ازدواج نکند، «زندگیاش هدر رفته»، درحالیکه جامعه برای مردان حتی در ۵۰ یا ۶۰سالگی نیز امکان ازدواج را طبیعی و محتمل میداند و هیچگاه «تجرد قطعی» آنها را بحران تلقی نمیکند.
عضو انجمن جامعهشناسی ایران با بیان اینکه مسئله واقعی این نیست که «چرا زنان ازدواج نمیکنند»، بلکه باید پرسید «چرا مردان میانسال وارد فرایند ازدواج نمیشوند»، میگوید: «زنان در ساختار فرهنگی ایران معمولاً آغازگر روند ازدواج نیستند و انتظار میرود خواستگار به سراغ آنها بیاید. بسیاری از زنان دچار تجرد قطعی، ساکن روستاها یا شهرهای کوچک هستند که بهدلیل مهاجرت مردان در جستوجوی کار، بدون همسر ماندهاند.» بنابراین، اگر تعداد زیادی از زنان به سن تجرد قطعی میرسند، باید پرسید چرا مردان در همان سنین قصد ازدواج ندارند یا چرا بهجای انتخاب همتایان سنی خود، بهدنبال ازدواج با زنانی کمسنتر هستند؟
او با بیان اینکه بحرانهای عمیق اقتصادی کشور اصلیترین دلیل کاهش ازدواج تصریح میکند: «اکنون حدود ۴۵ درصد جامعه ایران زیر خط فقر زندگی میکنند و دهکهای پنجم و ششم نیز در آستانه سقوط به زیر خط فقر قرار دارند. بسیاری از خانوادهها تنها در صورتی میتوانند از خط فقر بالاتر بمانند که هیچ حادثه پیشبینینشدهای مانند بیماری سخت، بیکاری، تصادف یا افزایش ناگهانی هزینهها رخ ندهد؛ در غیر اینصورت، به سرعت از لحاظ اقتصادی فرو میریزند.»
بهگفته موسوی، نبود چشمانداز روشن، نبود امید به آینده و بیثباتی مداوم، جامعه را در نوعی «بُنبست» روانی، اقتصادی و اجتماعی قرار داده است: «این بنبست مانع از آن میشود که افراد بتوانند برای آینده دورتر خود برنامهریزی کنند یا تصمیمهای بزرگی مانند ازدواج و فرزندآوری بگیرند. ما ۲۰ سال است در وضعیت برهه حساس کنونی ماندهایم؛ وضعیتی که امروزه به مرحله بحرانی رسیده و مردم را در حالت تعلیق و بیتصمیمی نگه داشته است.»
این جامعهشناس همچنین در پاسخ به این پرسش که چرا تجرد در میان طبقه متوسط که کمتر درگیر مشکلات مالیاند، نیز دیده میشود؟ میگوید: «بیشتر این افراد به سبک زندگی فردگرایانه، آزادیهای شخصی و لذتطلبی تمایل دارند و حاضر نیستند زیر بار نظام حقوقی ازدواج بروند. قوانین موجود در حوزه خانواده، چه برای زنان و چه برای مردان، بازدارنده است؛ هرچند این قوانین بیشتر به زیان زنان عمل میکند. نظام حقوقی فعلی، ازدواج را به رابطهای نابرابر تبدیل میکند و بسیاری از زنان را در معرض نوعی بردگی و وابستگی قرار میدهد.»
موسوی ادامه میدهد: «همین وضعیت سبب شده است شماری از زنان و مردان ترجیح دهند بدون ثبت رسمی، با شریک عاطفی خود زندگی کنند؛ مفهومی که در ایران به «ازدواج سفید» مشهور و در کشورهای غربی «همباشی» تلقی میشود. در این کشورها، این نوع روابط با اصلاح قوانین به رسمیت شناخته شده و بسیاری از حقوق مالی و مسئولیتهای اجتماعی میان دو طرف تعریف شده است؛ حتی اگر ازدواج رسمی ثبت نشده باشد.»
او در پایان یادآور میشود: «دولت نباید و نمیتواند مردم را به ازدواج مجبور کند، اگر نگران معاش زنان مجرد است؛ باید زمینه اشتغال آنها را فراهم کند. اساساً وظیفه دولت ایجاد نظام حقوقی عادلانه و فراهم کردن شرایط اقتصادی و اجتماعی شایسته است، تا هر کسی بتواند برای زندگی بالغانه خود تصمیم بگیرد، ازدواج کند و بچهدار شود. تنها با ایجاد ثبات، اصلاح ساختارها و بازگشت امید به جامعه است که مردم بار دیگر میتوانند تصمیمهایی بگیرند که به زندگی آرام، پایدار و شاد منتهی شود.»
متن کامل را اینجا بخوانید.
@kherad_jensi
@hooreechannel 🌹
❤4👍2
واکسینه کردن نوجوانان در برابر آسیبهای اجتماعی با آموزش مهارتهای زندگی
از منظر روانشناسی رشد و روانشناسی مثبتنگر، مهارتهای زندگی صرفاً فهرستی از تواناییها نیستند، بلکه زیرساختهای روانشناختی ضروری برای رسیدن به یک زندگی کارآمد و شکوفا محسوب میشوند. این مهارتها به افراد، به ویژه نوجوانان که در حساسترین مرحله شکلگیری هویت و شخصیت به سر میبرند، توانایی میبخشند تا بتوانند به طور مؤثر با خواستهها و چالشهای زندگی روزمره کنار بیایند. در واقع، آنها سپر روانشناختی فرد را در برابر استرس تقویت کرده و ظرفیت سازگاری و انعطافپذیری را افزایش میدهند. از این منظر، ارزش ذاتی آنها در ارتقای «سلامت روان» و «بهزیستی روانشناختی» و نه صرفاً پیشگیری از بیماری، تعریف میشود.
اهمیت آموزش این مهارتها به نوجوانان از آنجا نشأت میگیرد که مغز آنان در دوره نوجوانی، دوران طلایی «انعطافپذیری عصبی» است و پایههای عادتهای فکری، هیجانی و رفتاری برای تمام عمر در حال شکلگیری است. آموزش مهارتهایی مانند خودآگاهی، تصمیمگیری و حل مسئله، مستقیماً بر «مسیر رشد» نوجوان تأثیر میگذارد و احتمال اتخاذ سبک زندگی سالم و پرهیز از رفتارهای پرخطر را به طور چشمگیری افزایش میدهد.
🔹دکتر «فریبرز درتاج»، عضو هیئت علمی روانشناسی دانشگاه علامه طباطبایی و رئیس انجمن روانشناسی تربیتی ایران
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
از منظر روانشناسی رشد و روانشناسی مثبتنگر، مهارتهای زندگی صرفاً فهرستی از تواناییها نیستند، بلکه زیرساختهای روانشناختی ضروری برای رسیدن به یک زندگی کارآمد و شکوفا محسوب میشوند. این مهارتها به افراد، به ویژه نوجوانان که در حساسترین مرحله شکلگیری هویت و شخصیت به سر میبرند، توانایی میبخشند تا بتوانند به طور مؤثر با خواستهها و چالشهای زندگی روزمره کنار بیایند. در واقع، آنها سپر روانشناختی فرد را در برابر استرس تقویت کرده و ظرفیت سازگاری و انعطافپذیری را افزایش میدهند. از این منظر، ارزش ذاتی آنها در ارتقای «سلامت روان» و «بهزیستی روانشناختی» و نه صرفاً پیشگیری از بیماری، تعریف میشود.
اهمیت آموزش این مهارتها به نوجوانان از آنجا نشأت میگیرد که مغز آنان در دوره نوجوانی، دوران طلایی «انعطافپذیری عصبی» است و پایههای عادتهای فکری، هیجانی و رفتاری برای تمام عمر در حال شکلگیری است. آموزش مهارتهایی مانند خودآگاهی، تصمیمگیری و حل مسئله، مستقیماً بر «مسیر رشد» نوجوان تأثیر میگذارد و احتمال اتخاذ سبک زندگی سالم و پرهیز از رفتارهای پرخطر را به طور چشمگیری افزایش میدهد.
🔹دکتر «فریبرز درتاج»، عضو هیئت علمی روانشناسی دانشگاه علامه طباطبایی و رئیس انجمن روانشناسی تربیتی ایران
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍2❤1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔴 فراموش شدگان!
چه می خواهید؟
" آب "!
🔸کودکان بلوچند.
ایرانی اند،
مدرسه نمی روند،
زبان فارسی نمی دانند،
لباس و کفش نمی خواهند،
غذا نمی خواهند،
عروسک نمی خواهند.
فقط " آب " می خواهند!
@hooreechannel 🌹
چه می خواهید؟
" آب "!
🔸کودکان بلوچند.
ایرانی اند،
مدرسه نمی روند،
زبان فارسی نمی دانند،
لباس و کفش نمی خواهند،
غذا نمی خواهند،
عروسک نمی خواهند.
فقط " آب " می خواهند!
@hooreechannel 🌹
😢8
♻️جهش سرسام آور دلار
مردم نامدار ایران را بی نان کرد!
لشکر گرسنگان و پیامدهای اجتماعی آن در ایران.
طبق گزارش مرکز آمار ایران نرخ بیکاری تابستان ۱۴۰۴ با کاهش ۰.۱ درصدی به ۷.۴ درصد رسیده است.
یعنی ۷.۴ در صد جمعیت فعال ایران بیکار هستند.!
اما این آمار نوک قله یخی است که از زیر آب بیرون زده است.
به گزارش اقتصادآنلاین، تازهترین نتایج طرح آمارگیری نیروی کار در تابستان ۱۴۰۴ که توسط مرکز آمار ایران منتشر شده، حاکی از آن است که جمعیت فعال اقتصادی که مجموع شاغلان و بیکاران، حدود ۲۶ میلیون و ۹۳۹ هزار نفر برآورد شده که معادل ۴۰.۸ درصد از کل جمعیت در سن کار (۶۶ میلیون و ۴۶ هزار نفر) است. در مقابل، جمعیت غیرفعال شامل افرادی که نه شاغلاند و نه در جستوجوی کار، حدود ۳۹ میلیون و ۱۰۸ هزار نفر را شامل میشود. با اضافه کردن تعداد یک میلیون و ۹۸۰ هزار نفری که اگرچه در جمعیت فعال قرار دارند اما بیکارند و شغلی ندارند، مجموع جمعیت بیکاران ایرانی که در سن کار قرار دارند، به ۴۱ میلیون نفر میرسد
پس در حقیقت ۴۱ میلیون نفر از مردم ایران بیکار هستند.
در این بحران سخت و جانسوز اقتصادی شاغلان برای معیشت خود مانده اند، پس بیکاران گرسنه اند.
اصطلاح «لشکر گرسنگان» در ادبیات سیاسی و رسانهای ایران بهعنوان یک هشدار جدی دربارهی گسترش شتابان فقر و تهیدستی و شکاف طبقاتی مطرح شده است. این مفهوم نهتنها نشانگر وضعیت بحران زده اقتصادی ایران است، بلکه نشاندهندهی بحران مدیریت و حکمرانی و تهدیدی برای ثبات اجتماعی و سیاسی کشور محسوب میشود.
✅دیدگاههای رسانهای و سیاسی
- رضا صالحی امیری وزیر پیشین ارشاد اسلامی و وزیر فعلی میراث فرهنگی : شش دهک جامعه با مشکل تأمین غذا مواجهاند؛ ناکارآمدی حکمرانی و فساد عامل اصلی این بحران است.
- روزنامه جمهوری اسلامی: هشدار دربارهی «انقلاب لشکر گرسنگان»؛ تجملگرایی اقلیت ثروتمند در برابر فقر اکثریت میتواند به انفجار اجتماعی منجر شود.
- روزنامه شرق: تأکید بر ضرورت اصلاح حکمرانی و بازسازی اعتماد عمومی؛ فقر گسترده به ناامیدی اجتماعی دامن زده است.
_شعله های آتش از زیر خاکستر فقر و نابرابری و تبعیض و خودی و غیر خودی نمایان تر می شود.
✅نکته
دلار شخص و یا گروه نیست که لوله کنید.
دلار دانشجو نیست که ستاره دارش کنید.
دلار سلطان نیست که اعدامش کنید.
دلار حجاب نیست که در نمازجمعه ها خط و نشان بکشید.
دلار معلم نیست که اخراج کنید.
دلار بانو نیست که با گشت ارشاد تهدیدش کنید.
دلار افزایش حقوق نیست که وعده بدهید و عمل نکید.
دلار وعدهٔ انتخاباتی نیست که ابزار رای جمع کنی کنید.
دلار ناترازی انرژی نیست که با مازوت سوزی حلش کنید.
دلار ناترازی برق نیست که با قطع مکرر برق التیامش دهید.
دلار کسری بودجه نیست که با چاپ پول پنهانش کنید.
دلار ورشکستگی بانکی نیست که ادغامش کنید.
صدای افزایش دلار صدای شکستن ستون فقرات ملت است.
صدای افزایش دلار صدای هق هق گریه های پنهانی مادر است.
صدای افزایش دلار سکته قلبی پدر است.
صدای افزایش دلار صدای دفن ازدواج است.
صدای افزایش دلار صدای پای دزدان خیابان های شهر است که در یک شب چهل ماشین را لخت می کنند.
صدای افزایش دلار صدای مهاجرت های رنگارنگ با اهداف رنگارنگ است.
صدای افزایش دلار صدای بی عفتی، تن فروشی است.
صدای افزایش دلار صدای پای لشکر بیکاران است.
صدای افزایش دلار صدای بازماندن از تحصیل بیش از یک میلیون دانش آموز است.
صدای افزایش دلار صدای عریان حقیقت است.
دلار اژدهای هزار سری که پول ملی ما را می بلعیده و در پی بلعیدن خودماست.
صدای افزایش دلار اعلام و گزارش عملکرد و فریاد ناکارآمدی و بی عرضگی، بی برنامگی است.
✍جواد لطف الله پور,بیست و سوم آذرماه ۱۴۰۴
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
مردم نامدار ایران را بی نان کرد!
لشکر گرسنگان و پیامدهای اجتماعی آن در ایران.
طبق گزارش مرکز آمار ایران نرخ بیکاری تابستان ۱۴۰۴ با کاهش ۰.۱ درصدی به ۷.۴ درصد رسیده است.
یعنی ۷.۴ در صد جمعیت فعال ایران بیکار هستند.!
اما این آمار نوک قله یخی است که از زیر آب بیرون زده است.
به گزارش اقتصادآنلاین، تازهترین نتایج طرح آمارگیری نیروی کار در تابستان ۱۴۰۴ که توسط مرکز آمار ایران منتشر شده، حاکی از آن است که جمعیت فعال اقتصادی که مجموع شاغلان و بیکاران، حدود ۲۶ میلیون و ۹۳۹ هزار نفر برآورد شده که معادل ۴۰.۸ درصد از کل جمعیت در سن کار (۶۶ میلیون و ۴۶ هزار نفر) است. در مقابل، جمعیت غیرفعال شامل افرادی که نه شاغلاند و نه در جستوجوی کار، حدود ۳۹ میلیون و ۱۰۸ هزار نفر را شامل میشود. با اضافه کردن تعداد یک میلیون و ۹۸۰ هزار نفری که اگرچه در جمعیت فعال قرار دارند اما بیکارند و شغلی ندارند، مجموع جمعیت بیکاران ایرانی که در سن کار قرار دارند، به ۴۱ میلیون نفر میرسد
پس در حقیقت ۴۱ میلیون نفر از مردم ایران بیکار هستند.
در این بحران سخت و جانسوز اقتصادی شاغلان برای معیشت خود مانده اند، پس بیکاران گرسنه اند.
اصطلاح «لشکر گرسنگان» در ادبیات سیاسی و رسانهای ایران بهعنوان یک هشدار جدی دربارهی گسترش شتابان فقر و تهیدستی و شکاف طبقاتی مطرح شده است. این مفهوم نهتنها نشانگر وضعیت بحران زده اقتصادی ایران است، بلکه نشاندهندهی بحران مدیریت و حکمرانی و تهدیدی برای ثبات اجتماعی و سیاسی کشور محسوب میشود.
✅دیدگاههای رسانهای و سیاسی
- رضا صالحی امیری وزیر پیشین ارشاد اسلامی و وزیر فعلی میراث فرهنگی : شش دهک جامعه با مشکل تأمین غذا مواجهاند؛ ناکارآمدی حکمرانی و فساد عامل اصلی این بحران است.
- روزنامه جمهوری اسلامی: هشدار دربارهی «انقلاب لشکر گرسنگان»؛ تجملگرایی اقلیت ثروتمند در برابر فقر اکثریت میتواند به انفجار اجتماعی منجر شود.
- روزنامه شرق: تأکید بر ضرورت اصلاح حکمرانی و بازسازی اعتماد عمومی؛ فقر گسترده به ناامیدی اجتماعی دامن زده است.
_شعله های آتش از زیر خاکستر فقر و نابرابری و تبعیض و خودی و غیر خودی نمایان تر می شود.
✅نکته
دلار شخص و یا گروه نیست که لوله کنید.
دلار دانشجو نیست که ستاره دارش کنید.
دلار سلطان نیست که اعدامش کنید.
دلار حجاب نیست که در نمازجمعه ها خط و نشان بکشید.
دلار معلم نیست که اخراج کنید.
دلار بانو نیست که با گشت ارشاد تهدیدش کنید.
دلار افزایش حقوق نیست که وعده بدهید و عمل نکید.
دلار وعدهٔ انتخاباتی نیست که ابزار رای جمع کنی کنید.
دلار ناترازی انرژی نیست که با مازوت سوزی حلش کنید.
دلار ناترازی برق نیست که با قطع مکرر برق التیامش دهید.
دلار کسری بودجه نیست که با چاپ پول پنهانش کنید.
دلار ورشکستگی بانکی نیست که ادغامش کنید.
صدای افزایش دلار صدای شکستن ستون فقرات ملت است.
صدای افزایش دلار صدای هق هق گریه های پنهانی مادر است.
صدای افزایش دلار سکته قلبی پدر است.
صدای افزایش دلار صدای دفن ازدواج است.
صدای افزایش دلار صدای پای دزدان خیابان های شهر است که در یک شب چهل ماشین را لخت می کنند.
صدای افزایش دلار صدای مهاجرت های رنگارنگ با اهداف رنگارنگ است.
صدای افزایش دلار صدای بی عفتی، تن فروشی است.
صدای افزایش دلار صدای پای لشکر بیکاران است.
صدای افزایش دلار صدای بازماندن از تحصیل بیش از یک میلیون دانش آموز است.
صدای افزایش دلار صدای عریان حقیقت است.
دلار اژدهای هزار سری که پول ملی ما را می بلعیده و در پی بلعیدن خودماست.
صدای افزایش دلار اعلام و گزارش عملکرد و فریاد ناکارآمدی و بی عرضگی، بی برنامگی است.
✍جواد لطف الله پور,بیست و سوم آذرماه ۱۴۰۴
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
❤2👍1😢1
رنج زنان بیپناه در پس اعتیاد و طردشدگی
خشونت خیابانی، تهدید به تجاوز، تحقیر و سوءاستفاده، تجربه روزمرهای است برای زنان بیپناه و بدون حمایت. هیچ قانون مشخصی وجود ندارد که آنان را از تجاوز، سوءاستفاده یا تهدیدهای اجتماعی محافظت کند و سیستمهای حمایتی موجود یا ناکارآمدند، یا محدود و تبعیضآمیز.
✅این زنان نه تنها از خانوادههای خود طرد میشوند، بلکه جامعه نیز به آنها به چشم «مسئله» نگاه میکند؛ مسألهای که باید دیده نشود، حل نشود و از جریان اصلی زندگی اجتماعی حذف شود. نگاه فرهنگی و قضاوتی که زنان معتاد را مجرم و سقوط کرده میداند، دسترسی آنها به مسکن، شغل و حمایت اجتماعی را محدود میکند و آنها را در چرخهای از فقر، انزوا، آسیبهای روانی و جسمی گرفتار میکند.
حتی زنان باردار گاهی مجبورند فرزندان خود را به بهزیستی بسپارند یا در شرایط ناخواسته از دست بدهند، تا تنها «راه زندگی» باقی مانده را انتخاب کنند. حتی وقتی میخواهند درمان شوند، جایی برایشان نیست؛ مراکز ترک اعتیاد مخصوص زنان کم است، سرپناه امن برایشان وجود ندارد، و بسیاری از آنها مجبورند در خیابان یا در کنار مردانی بمانند که تنها «امنیت»شان همان مصرف دوباره است.
🌸جامعه از زنان انتظار دارد نقش زن خوب را ایفا کنند؛ مادری کنند، مراقبت کنند، و خدمت کنند. اعتیاد، هرچند بیماری است، به عنوان خروج از این نقشها تلقی میشود و زنان را بیشتر از مردان طرد میکند.
نگاه فرهنگی و قضاوتمحور، زنان معتاد را از شغل، مسکن و حمایت اجتماعی محروم میکند و آنها را در چرخهای از فقر، انزوا و آسیبهای روانی گرفتار میسازد. علاوه بر آن، نبود قوانین حمایتی کافی در حوزه طلاق، حضانت، مهریه و نفقه، زنان را به سوی فقر ساختاری سوق میدهد و حتی فرصتهای بازتوانی و بازگشت به جامعه را محدود میکند. آنان به دلیل اعتیاد از خانواده طرد میشوند و بسیاری از آنها در خیابانها زندگی میکنند.
🔴جامعه کجروی زنان و خروج از نقش زن خوب را کمتر تحمل میکند و آنها را طرد و از جریان اصلی زندگی کنار میگذارد.
برای همین زنانی که حمایت خانواده را از دست می دهند به احتمال کمتری میتوانند از اعتیاد و پیامدهای آن نجات یابند و روند سقوط و تباهی برای آنها سریعتر و شدیدتر است.
جامعه از زنان انتظاراتی دارد که خود را با ارزشها و هنجارهای اجتماعی منطبق کنند و با تعریف زن خوب سازگار شوند. زن خوب از دید جامعه نقشهای جنسیتی را درونی کرده و مادری و مراقبت و خدمت در خانواده مهمترین نقش زن شمرده میشود.
اعتیاد، تهدیدی برای ایفای چنین نقشهایی است. از طرف دیگر اعتیاد عمدتاً یک انحراف مردانه است که تا حدودی برای مردان پذیرفته شده است و حتی در مواردی نسبت به بعضی شیوه های سوءمصرف مواد توسط مردان نگرش مثبت وجود دارد.
✒️اما وقتی زنان دچار این انحراف شوند به علت تبعیض جنسیتی موجود در جامعه و تفاوتهایی که بین مرد و زن قایل هستند اعتیاد زنان بیشتر نکوهش میشود و داغ ننگ عمیقتری بر پیشانی او زده میشود. برای همین طرد زنان با شدت و حدت بیشتری صورت میگیرد و ممکن است از خانواده و کار و جامعه طرد شوند و با تبعیض های متعدد مواجه شوند.
⬅️در سیاستهای فعلی، زن معتاد بیخانمان، به عنوان “پسماند اجتماعی” صورتبندی میشود و برخورد رسمی با زنان معتاد تبعیضآلود و تحقیرآمیز است.
امکانات کافی برای درمان و مراقبت و بازتوانی آنها وجود ندارد. به طور کلی رویکرد رسمی در مواجهه با معتادان فقیر و بیخانمان، دور کردن آنها از میدان دید جامعه است که در مورد معتادان زن بیخانمان هم هدف نامرئی کردنشان بوده و نه بازگرداندنشان به زندگی عادی و معمولی.
گزارش رها صدیق
✍سیمین کاظمی
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
خشونت خیابانی، تهدید به تجاوز، تحقیر و سوءاستفاده، تجربه روزمرهای است برای زنان بیپناه و بدون حمایت. هیچ قانون مشخصی وجود ندارد که آنان را از تجاوز، سوءاستفاده یا تهدیدهای اجتماعی محافظت کند و سیستمهای حمایتی موجود یا ناکارآمدند، یا محدود و تبعیضآمیز.
✅این زنان نه تنها از خانوادههای خود طرد میشوند، بلکه جامعه نیز به آنها به چشم «مسئله» نگاه میکند؛ مسألهای که باید دیده نشود، حل نشود و از جریان اصلی زندگی اجتماعی حذف شود. نگاه فرهنگی و قضاوتی که زنان معتاد را مجرم و سقوط کرده میداند، دسترسی آنها به مسکن، شغل و حمایت اجتماعی را محدود میکند و آنها را در چرخهای از فقر، انزوا، آسیبهای روانی و جسمی گرفتار میکند.
حتی زنان باردار گاهی مجبورند فرزندان خود را به بهزیستی بسپارند یا در شرایط ناخواسته از دست بدهند، تا تنها «راه زندگی» باقی مانده را انتخاب کنند. حتی وقتی میخواهند درمان شوند، جایی برایشان نیست؛ مراکز ترک اعتیاد مخصوص زنان کم است، سرپناه امن برایشان وجود ندارد، و بسیاری از آنها مجبورند در خیابان یا در کنار مردانی بمانند که تنها «امنیت»شان همان مصرف دوباره است.
این شرایط نتیجه ترکیبی از ساختارهای اجتماعی، تبعیض جنسیتی و نابرابری اقتصادی است.
🌸جامعه از زنان انتظار دارد نقش زن خوب را ایفا کنند؛ مادری کنند، مراقبت کنند، و خدمت کنند. اعتیاد، هرچند بیماری است، به عنوان خروج از این نقشها تلقی میشود و زنان را بیشتر از مردان طرد میکند.
نگاه فرهنگی و قضاوتمحور، زنان معتاد را از شغل، مسکن و حمایت اجتماعی محروم میکند و آنها را در چرخهای از فقر، انزوا و آسیبهای روانی گرفتار میسازد. علاوه بر آن، نبود قوانین حمایتی کافی در حوزه طلاق، حضانت، مهریه و نفقه، زنان را به سوی فقر ساختاری سوق میدهد و حتی فرصتهای بازتوانی و بازگشت به جامعه را محدود میکند. آنان به دلیل اعتیاد از خانواده طرد میشوند و بسیاری از آنها در خیابانها زندگی میکنند.
اعتیاد هم به عنوان بیماری و هم آسیب اجتماعی و انحراف برای زنان تبعات سنگینی دارد.
🔴جامعه کجروی زنان و خروج از نقش زن خوب را کمتر تحمل میکند و آنها را طرد و از جریان اصلی زندگی کنار میگذارد.
برای همین زنانی که حمایت خانواده را از دست می دهند به احتمال کمتری میتوانند از اعتیاد و پیامدهای آن نجات یابند و روند سقوط و تباهی برای آنها سریعتر و شدیدتر است.
جامعه از زنان انتظاراتی دارد که خود را با ارزشها و هنجارهای اجتماعی منطبق کنند و با تعریف زن خوب سازگار شوند. زن خوب از دید جامعه نقشهای جنسیتی را درونی کرده و مادری و مراقبت و خدمت در خانواده مهمترین نقش زن شمرده میشود.
اعتیاد، تهدیدی برای ایفای چنین نقشهایی است. از طرف دیگر اعتیاد عمدتاً یک انحراف مردانه است که تا حدودی برای مردان پذیرفته شده است و حتی در مواردی نسبت به بعضی شیوه های سوءمصرف مواد توسط مردان نگرش مثبت وجود دارد.
✒️اما وقتی زنان دچار این انحراف شوند به علت تبعیض جنسیتی موجود در جامعه و تفاوتهایی که بین مرد و زن قایل هستند اعتیاد زنان بیشتر نکوهش میشود و داغ ننگ عمیقتری بر پیشانی او زده میشود. برای همین طرد زنان با شدت و حدت بیشتری صورت میگیرد و ممکن است از خانواده و کار و جامعه طرد شوند و با تبعیض های متعدد مواجه شوند.
⬅️در سیاستهای فعلی، زن معتاد بیخانمان، به عنوان “پسماند اجتماعی” صورتبندی میشود و برخورد رسمی با زنان معتاد تبعیضآلود و تحقیرآمیز است.
امکانات کافی برای درمان و مراقبت و بازتوانی آنها وجود ندارد. به طور کلی رویکرد رسمی در مواجهه با معتادان فقیر و بیخانمان، دور کردن آنها از میدان دید جامعه است که در مورد معتادان زن بیخانمان هم هدف نامرئی کردنشان بوده و نه بازگرداندنشان به زندگی عادی و معمولی.
گزارش رها صدیق
✍سیمین کاظمی
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
هموطن
الهه؛ چهرهای از سکوت و رنج زنان بیپناه در پس اعتیاد و طردشدگی
الهه؛ زنی که تصویرش این روزها آرام و بیصدا در شبکههای اجتماعی دستبهدست میشود، اما داستانش مانند فشردهای از هزاران زندگی زخمی دیگر است. در نگاه اول همگان مبهوت آن ریش و سیبیل می شوند و مرز جنسیت و هویت او به سختی قابل تشخیص است، اما وقتی صدایش به گوش…
👍1😢1
نشریه فارن پالیسی در گزارشی تحلیلی نوشت: ایران در حال تجربه تحولی عمیق است؛ تحولی که نه در سطح نهادها یا رهبری سیاسی، بلکه در نظام معنایی و اخلاقی جامعه رخ داده است.
به نوشته این نشریه، اگرچه جمهوری اسلامی همچنان از طریق نهادهای امنیتی و شبکههای منطقهای قدرتنمایی میکند، اما دیگر کنترل جهان نمادین و اخلاقیای را که مشروعیتش بر آن استوار بود، در اختیار ندارد.
در ادامه گزارش آمده است که جنبش «زن، زندگی، آزادی» هرچند فروکش کرده، اما زبان، آیینها و ارزشهای آن در زندگی روزمره جامعه ایران نهادینه شده است؛ از ادامه حضور زنان بدون حجاب اجباری در فضاهای عمومی گرفته تا آیینهای یادبود، موسیقی خیابانی اعتراضی و مقاومت نمادین دانشجویان.
فارن پالیسی در جمعبندی مینویسد جمهوری اسلامی ممکن است در کوتاهمدت پابرجا بماند، اما دولتی را اداره میکند که جامعهاش دیگر زبان مقدس، روایت اخلاقی و ادعای مشروعیت آن را به رسمیت نمیشناسد؛ شکافی که در سالهای آینده بر سیاست داخلی و رفتار خارجی ایران تأثیرگذار خواهد بود.
@hooreechannel 🌹
به نوشته این نشریه، اگرچه جمهوری اسلامی همچنان از طریق نهادهای امنیتی و شبکههای منطقهای قدرتنمایی میکند، اما دیگر کنترل جهان نمادین و اخلاقیای را که مشروعیتش بر آن استوار بود، در اختیار ندارد.
در ادامه گزارش آمده است که جنبش «زن، زندگی، آزادی» هرچند فروکش کرده، اما زبان، آیینها و ارزشهای آن در زندگی روزمره جامعه ایران نهادینه شده است؛ از ادامه حضور زنان بدون حجاب اجباری در فضاهای عمومی گرفته تا آیینهای یادبود، موسیقی خیابانی اعتراضی و مقاومت نمادین دانشجویان.
فارن پالیسی در جمعبندی مینویسد جمهوری اسلامی ممکن است در کوتاهمدت پابرجا بماند، اما دولتی را اداره میکند که جامعهاش دیگر زبان مقدس، روایت اخلاقی و ادعای مشروعیت آن را به رسمیت نمیشناسد؛ شکافی که در سالهای آینده بر سیاست داخلی و رفتار خارجی ایران تأثیرگذار خواهد بود.
@hooreechannel 🌹
👍7
کیفرخواست نان؛ لحظهای که جامعه از سیاست عبور میکند
اقتصادی که نان نمیسازد، شورش تولید میکند
لحظهای که شکم جای صندوق رای را میگیرد
این متن دیگر حتی بیانیه هم نیست؛ کیفرخواست است. کیفرخواستی علیه یک مدل حکمرانی که اقتصاد را سوزاند، جامعه را فرسود و اکنون کشور را در آستانه انفجار زیستی قرار داده است. این نوشته نه برای هیجان است و نه برای بزرگنمایی؛ تلاشی است برای گفتن آنچه دیده میشود، پیش از آنکه گفتن دیگر فایدهای نداشته باشد.
هشدار اخیر سیدحسین مرعشی، دبیرکل حزب کارگزاران سازندگی، درباره «شورش گرسنگان» فقط یک موضعگیری رسانهای نیست؛ نشانهای است از اینکه حتی در درون ساختار قدرت نیز خطر بهدرستی دیده شده است. وقتی واژه «گرسنگی» وارد ادبیات رسمی میشود، یعنی مسئله از سیاست عبور کرده و به بقا رسیده است.
شورش گرسنگان استعاره نیست؛ واکنش طبیعی بدنِ جامعه است. جامعه ممکن است نابرابری را تحمل کند، فساد را دور بزند، و حتی سرکوب را تاب بیاورد؛ اما وقتی حداقل معیشت از بین میرود، سکوت فرو میریزد. در این نقطه، مردم دیگر معترض نیستند؛ در حال دفاع از زندگیاند.
اقتصاد ایران فرو نپاشیده چون تحریم شد؛ فرو پاشید چون غارت شد. چون بهجای تولید، توزیع رانت نهادینه شد؛ بهجای رقابت، انحصار مقدس شد؛ و بهجای پاسخگویی، مصونیت ساختند. تحریم فقط پرده را کنار زد، اما صحنه از پیش آماده بود.
جمهوری اسلامی اقتصاد را ابزار بقا کرد، نه بستر زندگی. نتیجهاش اقتصادی است که برای اقلیت سود میسازد و برای اکثریت فقر. این شکاف دیگر عدد و آمار نیست؛ در بدن مردم دیده میشود: در کوچکشدن سفرهها، در حذف گوشت و لبنیات، در اضطراب دائمی فردا.
فقر در ایران اتفاقی نیست؛ محصول تصمیم است. تصمیمهایی که میشد تغییرشان داد، اما نشد. چون فقرِ خاموش، کمهزینهتر از اصلاحِ واقعی است. اما تاریخ نشان داده فقر خاموش، دیر یا زود فریاد میزند.
بحران غذا خطرناکترین نوع بحران است. چون مستقیم با بدن انسان سر و کار دارد. وقتی نان نباشد، هیچ روایت سیاسی خریداری ندارد. گرسنگی نقطهای است که انسان از شهروند بودن خارج میشود و فقط به زندهماندن فکر میکند.
ارزیابیهای میدانی و نظر غالب کارشناسان مدیریت بحران روشن است: اگر فقط ۷۲ ساعت در کلانشهرها کمبود همزمان مواد غذایی و انرژی رخ دهد—قطع برق، اختلال سوخت، خالیشدن قفسهها—واکنشهای اجتماعی آغاز میشود. نه با برنامه، نه با رهبر، بلکه خودجوش و غیرقابل پیشبینی.
چنین واکنشی نه سازمان میخواهد، نه فراخوان. کافی است زنجیره تأمین بلرزد یا قیمت نان جهش کند. آنوقت خیابان پر میشود از مردمی که چیزی برای از دست دادن ندارند؛ و مردمی که چیزی برای از دست دادن ندارند، خطرناکترین بازیگران تاریخاند.
پیامدهای این وضعیت فقط اعتراض خیابانی نیست: اختلال گسترده در خدمات شهری، فروپاشی نظم محلی، توقف گردش کالا، افزایش خشونتهای روزمره، فرسایش سرمایه اجتماعی و شکستن اعتماد میان مردم و نهادها. هزینه ترمیم این ویرانیها، بهمراتب بیشتر از هر اصلاحی است که امروز از آن فرار میشود.
در سطح حاکمیت نیز تبعات عمیق است: فرسایش مشروعیت، شکاف در تصمیمگیری، امنیتیشدن کامل اقتصاد و بستهشدن آخرین مسیرهای گفتوگو. این مسیر نه ثبات میآورد و نه امنیت؛ فقط تعویقِ بحران است.
سالها اعتراض سیاسی سرکوب شد و این تصور شکل گرفت که جامعه مهار شده است. اما جامعه مهار نشد؛ تحلیل رفت. جامعه تحلیلرفته، وقتی میشکند، قابل جمعکردن نیست.
هشدارهای امروز از سر دلسوزی نیست؛ از سر ترس است. ترس از لحظهای که دیگر دستور، نیرو و روایت کار نکند. این اعتراف دیرهنگام، خود نشانه شکست است.
دیگر هیچ مُسکنی جواب نمیدهد. چاپ پول، کنترل دستوری قیمت، دشمنسازی خارجی یا حوالهدادن همهچیز به آینده، فقط زمان میخرد؛ آن هم اندک. اقتصاد با شعار اداره نمیشود و جامعه با وعده زنده نمیماند.
اکنون کشور بر سر یک دوگانه واقعی ایستاده است: یا اصلاحات ساختاری واقعی—شفاف، پرهزینه و دردناک اما نجاتبخش—یا ورود به مسیری که پایانش قابل پیشبینی و مهار نیست. این تهدید نیست؛ توصیف واقعیت است.
این متن دعوت به شورش نیست؛ توصیف لحظه قبل از شورش است. لحظهای که هنوز میشود تصمیم گرفت، اما دیگر نمیشود تعلل کرد.
تاریخ بیطرف نیست. تاریخ از حکومتها یک سؤال ساده میپرسد: وقتی نان از سفره مردم رفت، شما کجا ایستاده بودید؟
اگر امروز این کیفرخواست نادیده گرفته شود، فردا خیابان پاسخ خواهد داد؛ پاسخی که دیگر قابل ویرایش نخواهد بود.
این نوشته تلاشی است برای فهم یک لحظه حساس؛ لحظهای که فاجعه ناگهانی نیست، بلکه حاصل انتخابها و تعللهاست.
✍حمید آصفی
@hooreechannel 🌹
اقتصادی که نان نمیسازد، شورش تولید میکند
لحظهای که شکم جای صندوق رای را میگیرد
این متن دیگر حتی بیانیه هم نیست؛ کیفرخواست است. کیفرخواستی علیه یک مدل حکمرانی که اقتصاد را سوزاند، جامعه را فرسود و اکنون کشور را در آستانه انفجار زیستی قرار داده است. این نوشته نه برای هیجان است و نه برای بزرگنمایی؛ تلاشی است برای گفتن آنچه دیده میشود، پیش از آنکه گفتن دیگر فایدهای نداشته باشد.
هشدار اخیر سیدحسین مرعشی، دبیرکل حزب کارگزاران سازندگی، درباره «شورش گرسنگان» فقط یک موضعگیری رسانهای نیست؛ نشانهای است از اینکه حتی در درون ساختار قدرت نیز خطر بهدرستی دیده شده است. وقتی واژه «گرسنگی» وارد ادبیات رسمی میشود، یعنی مسئله از سیاست عبور کرده و به بقا رسیده است.
شورش گرسنگان استعاره نیست؛ واکنش طبیعی بدنِ جامعه است. جامعه ممکن است نابرابری را تحمل کند، فساد را دور بزند، و حتی سرکوب را تاب بیاورد؛ اما وقتی حداقل معیشت از بین میرود، سکوت فرو میریزد. در این نقطه، مردم دیگر معترض نیستند؛ در حال دفاع از زندگیاند.
اقتصاد ایران فرو نپاشیده چون تحریم شد؛ فرو پاشید چون غارت شد. چون بهجای تولید، توزیع رانت نهادینه شد؛ بهجای رقابت، انحصار مقدس شد؛ و بهجای پاسخگویی، مصونیت ساختند. تحریم فقط پرده را کنار زد، اما صحنه از پیش آماده بود.
جمهوری اسلامی اقتصاد را ابزار بقا کرد، نه بستر زندگی. نتیجهاش اقتصادی است که برای اقلیت سود میسازد و برای اکثریت فقر. این شکاف دیگر عدد و آمار نیست؛ در بدن مردم دیده میشود: در کوچکشدن سفرهها، در حذف گوشت و لبنیات، در اضطراب دائمی فردا.
فقر در ایران اتفاقی نیست؛ محصول تصمیم است. تصمیمهایی که میشد تغییرشان داد، اما نشد. چون فقرِ خاموش، کمهزینهتر از اصلاحِ واقعی است. اما تاریخ نشان داده فقر خاموش، دیر یا زود فریاد میزند.
بحران غذا خطرناکترین نوع بحران است. چون مستقیم با بدن انسان سر و کار دارد. وقتی نان نباشد، هیچ روایت سیاسی خریداری ندارد. گرسنگی نقطهای است که انسان از شهروند بودن خارج میشود و فقط به زندهماندن فکر میکند.
ارزیابیهای میدانی و نظر غالب کارشناسان مدیریت بحران روشن است: اگر فقط ۷۲ ساعت در کلانشهرها کمبود همزمان مواد غذایی و انرژی رخ دهد—قطع برق، اختلال سوخت، خالیشدن قفسهها—واکنشهای اجتماعی آغاز میشود. نه با برنامه، نه با رهبر، بلکه خودجوش و غیرقابل پیشبینی.
چنین واکنشی نه سازمان میخواهد، نه فراخوان. کافی است زنجیره تأمین بلرزد یا قیمت نان جهش کند. آنوقت خیابان پر میشود از مردمی که چیزی برای از دست دادن ندارند؛ و مردمی که چیزی برای از دست دادن ندارند، خطرناکترین بازیگران تاریخاند.
پیامدهای این وضعیت فقط اعتراض خیابانی نیست: اختلال گسترده در خدمات شهری، فروپاشی نظم محلی، توقف گردش کالا، افزایش خشونتهای روزمره، فرسایش سرمایه اجتماعی و شکستن اعتماد میان مردم و نهادها. هزینه ترمیم این ویرانیها، بهمراتب بیشتر از هر اصلاحی است که امروز از آن فرار میشود.
در سطح حاکمیت نیز تبعات عمیق است: فرسایش مشروعیت، شکاف در تصمیمگیری، امنیتیشدن کامل اقتصاد و بستهشدن آخرین مسیرهای گفتوگو. این مسیر نه ثبات میآورد و نه امنیت؛ فقط تعویقِ بحران است.
سالها اعتراض سیاسی سرکوب شد و این تصور شکل گرفت که جامعه مهار شده است. اما جامعه مهار نشد؛ تحلیل رفت. جامعه تحلیلرفته، وقتی میشکند، قابل جمعکردن نیست.
هشدارهای امروز از سر دلسوزی نیست؛ از سر ترس است. ترس از لحظهای که دیگر دستور، نیرو و روایت کار نکند. این اعتراف دیرهنگام، خود نشانه شکست است.
دیگر هیچ مُسکنی جواب نمیدهد. چاپ پول، کنترل دستوری قیمت، دشمنسازی خارجی یا حوالهدادن همهچیز به آینده، فقط زمان میخرد؛ آن هم اندک. اقتصاد با شعار اداره نمیشود و جامعه با وعده زنده نمیماند.
اکنون کشور بر سر یک دوگانه واقعی ایستاده است: یا اصلاحات ساختاری واقعی—شفاف، پرهزینه و دردناک اما نجاتبخش—یا ورود به مسیری که پایانش قابل پیشبینی و مهار نیست. این تهدید نیست؛ توصیف واقعیت است.
این متن دعوت به شورش نیست؛ توصیف لحظه قبل از شورش است. لحظهای که هنوز میشود تصمیم گرفت، اما دیگر نمیشود تعلل کرد.
تاریخ بیطرف نیست. تاریخ از حکومتها یک سؤال ساده میپرسد: وقتی نان از سفره مردم رفت، شما کجا ایستاده بودید؟
اگر امروز این کیفرخواست نادیده گرفته شود، فردا خیابان پاسخ خواهد داد؛ پاسخی که دیگر قابل ویرایش نخواهد بود.
این نوشته تلاشی است برای فهم یک لحظه حساس؛ لحظهای که فاجعه ناگهانی نیست، بلکه حاصل انتخابها و تعللهاست.
✍حمید آصفی
@hooreechannel 🌹
👍6
عقل و عدد و قانون
در اغلب بحثهای راجع به حجاب اجباری، بر سر یافتههای نظرسنجیها درباره حجاب مجادلههای زیادی دیده میشود. قطعا نتایج این نظرسنجیها بسیار مهماند؛ اما برای قانونگذاری و اجرا کافی نیستند.
اگر در نظرسنجی از مردم افغانستان درباره حجاب اجباری زنان، اکثریت پاسخگویان موافق حجاب اجباری باشند، موجب مشروعیت طالبان در حجاب اجباری خواهد بود؟
چند مثال را مرور کنیم.
در مناطقی از کشور سنت «خونبس» و «فصل» هنوز باقی است. طبق این سنت حقوقی، قاتل یا باید توسط خانواده مقتول کشته شود یا با توافق دو خانواده مقتول و قاتل، خانواده قاتل یک یا چند دختر به عقد ازدواج اجباری خانواده مقتول درآورد و قاتل را ببخشد.
اگر نظرسنجی شود و اکثریت طرفدار این سنت باشد، باید خونبس و فصل را به قانون تبدیل کرد؟
در برخی مناطق کشور قتلهای موسوم به ناموسی با ارزشهای مسلط بر آن جوامع سازگار است.
آیا اگر پاسخگویان یک نظرسنجی این نوع قتل را بپسندند، باید قتل ناموسی قانونی و مجاز شود؟
قانون اصلاحات ارضی اغلب زارعان را شاد و خرسند کرد، ولی به عقیده اغلب کارشناسان جامعهشناسی روستایی با ازبینبردن ساخت مدیریت کشاورزی، آسیبهای سنگینی به نظام کشاورزی ایران زد که هنوز آثار آن باقی است. اگر فقط گرایش عمومی برای قانونگذاری کافی بود، با توجه به رضایت اولیه زارعان باید این قانون در توسعه کشاورزی کشور موفق میبود، ولی چنین نشد و شکست خورد.
قانون باید با ساخت اجتماعی و فرهنگی متناسب و سازگار بوده و گرایش عمومی را در چارچوب مجموعهای از اصول و قواعد حقوقی و اجتماعی سازمان بخشد.
قانونگذار و نظام اجرائی باید در کنار نظرسنجیهایی که گرایشات عمومی را بیان میکنند، به اصول حقوقی، حقوق اساسی ملت، سیر تحولات و تغییرات اجتماعی، ساخت اقتصادی، بنیادهای فرهنگ عمومی، ارزشهای انسانی، تجربههای تاریخی و اجتماعی، مصلحت جامعه (نه نظام سیاسی) و اقتضائات نظم عمومی توجه دقیق و کامل کند؛ در غیر این صورت، در دام عوامزدگی گرفتار خواهد شد و خودش نظم جامعه را بر هم میزند. وظیفه حکومتها برقراری نظم و عدالت و حفظ حقوق ملت است.
در بحث حجاب الزامی ابتدا باید حقوق اساسی ملت را در نظر گرفت. قانونگذار نباید حقوق اساسی ملت را نادیده بگیرد. یکی از این حقوق، آزادی پوشش است. در قانون اساسی در کنار حقوقی مانند آزادی اشتغال، آزادی عقیده، آزادی بیان، آزادی رسانه، آزادی احزاب و آزادی تجمعات، اشارهای به آزادی پوشش نشده است؛ زیرا قانون اساسی از فرط بدیهیبودن نیازی به ذکر آن ندیده است.
الگوی پوشش یک امر عرفی است و در طول زمان همراه با تغییرات اجتماعی دچار تحول میشود. این چیزی بسیار فراتر از مفهوم «مد» است. کافی است لباسهای رایج امروز در ایران با جامههای یک قرن و دو قرن قبلتر مقایسه شود.
تغییر نوع لباس تابع فرایندی طبیعی در جامعه است نه دستورات حکومتی.
زیباییشناسی در فرهنگ عمومی امری متغیر است. جامعه با محفوظ نگهداشتن مرزهای اخلاقی خود معیارهای زیباییشناسی ترسیم میکند. تشخیص زیبایی امری انسانی بوده و شخصی و دستورناپذیر است.
در تجربه تاریخی، ایرانیان در همه شرایط، حتی در ادواری که بیگانگانی مانند مغول سلطه داشتند، از فرهنگ خود نگهبانی کرده و دست آخر فرهنگ خود را بر قوم فاتح غالب کردهاند. نمونه بزرگ آن زبان فارسی است که زنده و پویا باقی مانده است.
ایرانیان حتی در شکستهای سیاسی و نظامی نیز در برابر فرهنگی که نمیپسندیدند، مقاومت کرده و پیروز شدهاند.
لباس حریم خصوصی است و از معیارهای شخصی مانند شغل، سن، جنسیت، توان اقتصادی، سلیقه زیباشناختی و امثال اینها تبعیت میکند. اما در حوزه عمومی عرفهای فرهنگ عمومی معمولا رعایت معیارهایی را ناگزیر میکند.
نظام حکمرانی از هر عملی که موجب نزاع و مرافعه میان مردم میشود، پرهیز کند؛ بهویژه در آنچه به حریم خصوصی، احساسی و سلیقههای شخصی وابسته است، این ضرورت بیشتر میشود. احساس و سلیقه دستوربردار نیستند.
مداخله نظام سیاسی ایران در مواردی از قبیل مقابله با ویدئو، ماهواره، موسیقیهایی که زمانی غیرمجاز محسوب میشد و وجود آنها در خودروها دردسرساز بود، گذشته از اینکه با شکست مواجه شد و نهایتا به کسر اعتبار نظام حکمرانی انجامید، به ناروا برای بسیاری از مردم مشکلات ناحق فراوانی ایجاد کرد.
در وجوب شرعی حجاب هیچ تردیدی نیست.
مسئله اصلی این است که اگر معیارهای گفتهشده به دقت بررسی شوند، معلوم میشود که درنظرگرفتن اجبار و تنبیه برای بیحجابی زنان در معابر و مکانهای عمومی راهی میسازد که در آن نه فقط حقوق اساسی بلکه نظم اجتماعی و اعتبار نظام سیاسی دچار اختلال و بحرانهای بزرگ خواهد شد.
✍کامبیز نوروزی
@hooreechannel 🌹
در اغلب بحثهای راجع به حجاب اجباری، بر سر یافتههای نظرسنجیها درباره حجاب مجادلههای زیادی دیده میشود. قطعا نتایج این نظرسنجیها بسیار مهماند؛ اما برای قانونگذاری و اجرا کافی نیستند.
اگر در نظرسنجی از مردم افغانستان درباره حجاب اجباری زنان، اکثریت پاسخگویان موافق حجاب اجباری باشند، موجب مشروعیت طالبان در حجاب اجباری خواهد بود؟
چند مثال را مرور کنیم.
در مناطقی از کشور سنت «خونبس» و «فصل» هنوز باقی است. طبق این سنت حقوقی، قاتل یا باید توسط خانواده مقتول کشته شود یا با توافق دو خانواده مقتول و قاتل، خانواده قاتل یک یا چند دختر به عقد ازدواج اجباری خانواده مقتول درآورد و قاتل را ببخشد.
اگر نظرسنجی شود و اکثریت طرفدار این سنت باشد، باید خونبس و فصل را به قانون تبدیل کرد؟
در برخی مناطق کشور قتلهای موسوم به ناموسی با ارزشهای مسلط بر آن جوامع سازگار است.
آیا اگر پاسخگویان یک نظرسنجی این نوع قتل را بپسندند، باید قتل ناموسی قانونی و مجاز شود؟
قانون اصلاحات ارضی اغلب زارعان را شاد و خرسند کرد، ولی به عقیده اغلب کارشناسان جامعهشناسی روستایی با ازبینبردن ساخت مدیریت کشاورزی، آسیبهای سنگینی به نظام کشاورزی ایران زد که هنوز آثار آن باقی است. اگر فقط گرایش عمومی برای قانونگذاری کافی بود، با توجه به رضایت اولیه زارعان باید این قانون در توسعه کشاورزی کشور موفق میبود، ولی چنین نشد و شکست خورد.
قانون باید با ساخت اجتماعی و فرهنگی متناسب و سازگار بوده و گرایش عمومی را در چارچوب مجموعهای از اصول و قواعد حقوقی و اجتماعی سازمان بخشد.
قانونگذار و نظام اجرائی باید در کنار نظرسنجیهایی که گرایشات عمومی را بیان میکنند، به اصول حقوقی، حقوق اساسی ملت، سیر تحولات و تغییرات اجتماعی، ساخت اقتصادی، بنیادهای فرهنگ عمومی، ارزشهای انسانی، تجربههای تاریخی و اجتماعی، مصلحت جامعه (نه نظام سیاسی) و اقتضائات نظم عمومی توجه دقیق و کامل کند؛ در غیر این صورت، در دام عوامزدگی گرفتار خواهد شد و خودش نظم جامعه را بر هم میزند. وظیفه حکومتها برقراری نظم و عدالت و حفظ حقوق ملت است.
در بحث حجاب الزامی ابتدا باید حقوق اساسی ملت را در نظر گرفت. قانونگذار نباید حقوق اساسی ملت را نادیده بگیرد. یکی از این حقوق، آزادی پوشش است. در قانون اساسی در کنار حقوقی مانند آزادی اشتغال، آزادی عقیده، آزادی بیان، آزادی رسانه، آزادی احزاب و آزادی تجمعات، اشارهای به آزادی پوشش نشده است؛ زیرا قانون اساسی از فرط بدیهیبودن نیازی به ذکر آن ندیده است.
الگوی پوشش یک امر عرفی است و در طول زمان همراه با تغییرات اجتماعی دچار تحول میشود. این چیزی بسیار فراتر از مفهوم «مد» است. کافی است لباسهای رایج امروز در ایران با جامههای یک قرن و دو قرن قبلتر مقایسه شود.
تغییر نوع لباس تابع فرایندی طبیعی در جامعه است نه دستورات حکومتی.
زیباییشناسی در فرهنگ عمومی امری متغیر است. جامعه با محفوظ نگهداشتن مرزهای اخلاقی خود معیارهای زیباییشناسی ترسیم میکند. تشخیص زیبایی امری انسانی بوده و شخصی و دستورناپذیر است.
در تجربه تاریخی، ایرانیان در همه شرایط، حتی در ادواری که بیگانگانی مانند مغول سلطه داشتند، از فرهنگ خود نگهبانی کرده و دست آخر فرهنگ خود را بر قوم فاتح غالب کردهاند. نمونه بزرگ آن زبان فارسی است که زنده و پویا باقی مانده است.
ایرانیان حتی در شکستهای سیاسی و نظامی نیز در برابر فرهنگی که نمیپسندیدند، مقاومت کرده و پیروز شدهاند.
لباس حریم خصوصی است و از معیارهای شخصی مانند شغل، سن، جنسیت، توان اقتصادی، سلیقه زیباشناختی و امثال اینها تبعیت میکند. اما در حوزه عمومی عرفهای فرهنگ عمومی معمولا رعایت معیارهایی را ناگزیر میکند.
نظام حکمرانی از هر عملی که موجب نزاع و مرافعه میان مردم میشود، پرهیز کند؛ بهویژه در آنچه به حریم خصوصی، احساسی و سلیقههای شخصی وابسته است، این ضرورت بیشتر میشود. احساس و سلیقه دستوربردار نیستند.
مداخله نظام سیاسی ایران در مواردی از قبیل مقابله با ویدئو، ماهواره، موسیقیهایی که زمانی غیرمجاز محسوب میشد و وجود آنها در خودروها دردسرساز بود، گذشته از اینکه با شکست مواجه شد و نهایتا به کسر اعتبار نظام حکمرانی انجامید، به ناروا برای بسیاری از مردم مشکلات ناحق فراوانی ایجاد کرد.
در وجوب شرعی حجاب هیچ تردیدی نیست.
مسئله اصلی این است که اگر معیارهای گفتهشده به دقت بررسی شوند، معلوم میشود که درنظرگرفتن اجبار و تنبیه برای بیحجابی زنان در معابر و مکانهای عمومی راهی میسازد که در آن نه فقط حقوق اساسی بلکه نظم اجتماعی و اعتبار نظام سیاسی دچار اختلال و بحرانهای بزرگ خواهد شد.
✍کامبیز نوروزی
@hooreechannel 🌹
👏2❤1👍1
مردان بدون رفیق؛
چرا دوستیهای مردانه در حال انقراض است؟
یک زمانی نسبت به رفیقبازی مردان همه نگران بودند! یک ویژگی خاص که اکثر مردها داشتند و رفاقتهایشان را به خانواده ترجیح میدادند. ریشهی خیلی زندگیها با این رفتار پوسیده شد اما حالا برعکس آن را شاهدیم!
این روزها مردهای اطرافمان ساکتتر شدهاند. دیگر خبری از آن قرارهای فوتبال آخر هفته یا دورهمیهای قهوهخانهای نیست.
مردان ایرانی، آرامآرام دارند در غار تنهاییشان فرو میروند؛ پدیدهای که جامعهشناسان به آن «رکود رفاقت» میگویند.
تحقیقات نشان میدهد تعداد مردانی که «حتی یک دوست صمیمی ندارند» در سالهای اخیر ۵ برابر شده است و در ایران نیز ۳۴ درصد مردان احساس تنهایی عمیق میکنند.
این تنها ماندن تحمیل روزگار است. وقتی اجارهخانه و قسط و شهریه مدرسه، تمام ذهنِ یک مرد را پر میکند، دیگر جایی برای رفیقبازی نمیماند. قراری که باید برای تخلیهی فشارِ روانی باشد، خودش تبدیل میشود به فشار مالی.
مردی که رفیق ندارد، همسرش را هم خسته میکند چون انتظار دارد او هم شریک زندگی باشد، هم رفیق گرمابه و گلستان. ما داریم مردانی را میبینیم که در ظاهر قویاند، اما در باطن، از فرط بیکسی ترک خوردهاند.
تنهایی برای سلامتی مردان به اندازه کشیدن ۱۵ نخ سیگار در روز خطرناک است.
«رفیق»، هزینه نیست؛ سرمایه است برای زنده ماندن
✍نسترن ماهور
@hooreechannel 🌹
چرا دوستیهای مردانه در حال انقراض است؟
یک زمانی نسبت به رفیقبازی مردان همه نگران بودند! یک ویژگی خاص که اکثر مردها داشتند و رفاقتهایشان را به خانواده ترجیح میدادند. ریشهی خیلی زندگیها با این رفتار پوسیده شد اما حالا برعکس آن را شاهدیم!
این روزها مردهای اطرافمان ساکتتر شدهاند. دیگر خبری از آن قرارهای فوتبال آخر هفته یا دورهمیهای قهوهخانهای نیست.
مردان ایرانی، آرامآرام دارند در غار تنهاییشان فرو میروند؛ پدیدهای که جامعهشناسان به آن «رکود رفاقت» میگویند.
تحقیقات نشان میدهد تعداد مردانی که «حتی یک دوست صمیمی ندارند» در سالهای اخیر ۵ برابر شده است و در ایران نیز ۳۴ درصد مردان احساس تنهایی عمیق میکنند.
این تنها ماندن تحمیل روزگار است. وقتی اجارهخانه و قسط و شهریه مدرسه، تمام ذهنِ یک مرد را پر میکند، دیگر جایی برای رفیقبازی نمیماند. قراری که باید برای تخلیهی فشارِ روانی باشد، خودش تبدیل میشود به فشار مالی.
مردی که رفیق ندارد، همسرش را هم خسته میکند چون انتظار دارد او هم شریک زندگی باشد، هم رفیق گرمابه و گلستان. ما داریم مردانی را میبینیم که در ظاهر قویاند، اما در باطن، از فرط بیکسی ترک خوردهاند.
تنهایی برای سلامتی مردان به اندازه کشیدن ۱۵ نخ سیگار در روز خطرناک است.
«رفیق»، هزینه نیست؛ سرمایه است برای زنده ماندن
✍نسترن ماهور
@hooreechannel 🌹
❤4👍3
♻️نسلهای ایرانی: از بومر تا آلفا
این روزها در هر بحث و اتفاقی که در ایران میافتد، مدام اسم «نسل Z و آلفا» به گوش میرسد، خیلی از بزرگترها با تعجب و عصبانیت میپرسند:
«چرا این بچهها اینقدر با ما فرق دارن؟ چرا اینقدر زود سنت و حرف پدرمادرشون رو ول کردن؟»
چندی پیش رئیسجمهور در یک مصاحبه گلایه کرد که: «چرا به جوانها میگویید نسل ضد؟!»
غافل از اینکه نسل Z به معنی «ضد» نیست وقتی بالاترین مقام اجرایی کشور که اتفاقاً پزشک هم هست هیچ اطلاعی از این نسلها ندارد ، عجیب نیست که مردم عادی هم خیلی از این تقسیمبندیها بیاطلاع باشند.
به همین دلیل تصمیم گرفتم موضوع را به زبانی ساده در سه قسمت برای شما بنویسم.
قسمت اول: معرفی نسلها از بومر تا آلفا
قسمت دوم: جهانبینی نسلها از بومر تا آلفا
قسمت سوم: هماندیشی نسلها از بومر تا آلفا
قسمت اول:
معرفی نسلها از بومر تا آلفا:
تقسیمبندی نسلها در دنیا اولین بار سال ۱۹۹۱ توسط دو جامعهشناس آمریکایی به نامهای نیل هاو (Neil Howe) و ویلیام اشتراوس (William Strauss) در کتاب معروف «Generations» مطرح شد. این مدل جهانی بود و بر اساس سالهای میلادی به این شکل بود:
- Baby Boomers: ۱۹۴۶–۱۹۶۴
- Generation X: ۱۹۶۵–۱۹۸۰
- Millennials Y: ۱۹۸۱–۱۹۹۶
- Generation Z: ۱۹۹۷–۲۰۱۲
- Generation Alpha: ۲۰۱۳ به بعد
در ایران، جامعهشناسان، پژوهشگران و رسانهها این بازهها را کمی جابهجا کردند تا با نقاط عطف تاریخی ایران (انقلاب ۵۷، جنگ، سازندگی، ورود اینترنت و…) هماهنگ بشود. پس نسخهای که الان تو ایران استفاده میشه، نسخهٔ «ایرانیشده و پذیرفتهشده» همون مدل جهانی است.
۱. نسل بومرها (۱۳۴۳–۱۳۲۵):
متولدین این نسل در حال حاضر ۸۰–۶۰ سال دارند، دنیای این نسل در دوران پرتلاطم انقلاب اسلامی، جنگ ایران و عراق، رادیو و تلویزیون سیاهسفید، مسجد و منبرهای پرشور، زندگی سنتی با تأکید شدید بر خانواده و مذهب شکل گرفته، شعار اصلی نسل بومر این بود: «دین، خانواده و وطن همهچیز ماست»
این نسل دین را نه فقط اعتقاد، بلکه هویت ملی و اجتماعی میبیند و با هر تغییر بنیادینی مخالف است، نواندیشی دینی، طلاق، آزادیهای اجتماعی برای این نسل تابو و مخرب ارزیابی میشود.
۲. نسل ایکس (۱۳۵۹–۱۳۴۴)
این افراد در حال حاضر ۴۵ الی ۶۰ سال دارند، دنیای این نسل در اوج جنگ و بمباران، صفهای طولانی نان و کوپن، بازسازی و سازندگی بعد از جنگ، ورود اولین ویدئوهای VHS و ماهوارههای قاچاقی شکل گرفته، دین برای نسل x هنوز خیلی مهم است، اما کمی با دنیای بیرون مثلاً با دیدن سریالهای خارجی آشنا شدند. این نسل پل بین سنتیها و مدرنهاست، نسل X اغلب بین وفاداری به سنتهای والدین و درک فرزندانشان مرددند.
۳. نسل Y یا میلنیال (۱۳۷۵–۱۳۶۹)
متولدین نسل Y حدود ۴۵–۳۰ سال دارند، اولین نسلی که با کامپیوتر خانگی، نوکیای ساده، چترومهای یاهو و ماهوارههای دیجیتال آشنا شد. دین برای قسمتی از نسل Y هنوز مهمه، اما دیگر «مطلق و بیچونوچرا» نیست؛ نسل Y دنبال تعادلی بین کار، زندگی شخصی، روابط عاطفی و یک معنویت آرام هست. این نسل شاهد ورود اینترنت به خانهها بود و اولین شاکیان حاکمیت سنت در خانواده و جامعه هستند!
۴. نسل زد (۱۳۷۶–۱۳۹۱)
متولدین نسل Z حدود ۲۹–۱۳ سال دارند از بچگی با گوشیهای هوشمند آشنا شدند، با تیکتاک، یوتیوب و فیلترشکن بزرگ شدند. این نسل دین را نه از مسجد و کتاب بلکه از گوگل، میمهای طنز و صفحههای روشنفکری آنلاین میشناسند. حجاب، ازدواج زودرس یا سنتهای خانوادگی را «اختیاری و شخصی» میدانند و بیشتر دنبال آزادی، آرامش روانی و هویت فردی هستند تا قوانین شرعی سختگیرانه. این نسل با بحرانهای اقتصادی و اجتماعی روبرو شده و احساس میکند «دین سنتی قادر به پاسخگویی سوالاتش نیست»
۵. نسل آلفا (۱۳۹۲ تا حالا)
متولدین آلفا کمتر از ۱۳ سال دارند، این نسل از لحظه تولد با تبلت، یوتیوب، اینستاگرام در ارتباط بوده و با هوش مصنوعی مثل چتجیپیتی و بازیهای آنلاین زندگی میکند. هنوز خیلی بچه هستند، اما از همین حالا با پدربزرگ و مادربزرگها تفاوت بنیادین دارند انگار از دو سیاره متفاوت آمدند، «داستانهای مذهبی» برای نسل آلفا مثل کارتونهای دیزنی فقط جنبه نمادین داره.
بومرها و ایکسها اغلب فکر میکنند نسل جدید «فاسد، غربزده یا بیریشه» شده، و نسل زد و آلفا باور دارند بزرگترها «عقبمانده، دیکتاتور و نفهم» هستند، اما حقیقت تلخ و واقعی این است: هیچکدام اشتباه یا فاسد نیستند، فقط در دو زمان، دو تکنولوژی و دو فرهنگ کاملاً متفاوت به دنیا آمده و بزرگ شدهاند.
✍دکتر سید قاسم موسوی
پاییز ۱۴۰۴
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
این روزها در هر بحث و اتفاقی که در ایران میافتد، مدام اسم «نسل Z و آلفا» به گوش میرسد، خیلی از بزرگترها با تعجب و عصبانیت میپرسند:
«چرا این بچهها اینقدر با ما فرق دارن؟ چرا اینقدر زود سنت و حرف پدرمادرشون رو ول کردن؟»
چندی پیش رئیسجمهور در یک مصاحبه گلایه کرد که: «چرا به جوانها میگویید نسل ضد؟!»
غافل از اینکه نسل Z به معنی «ضد» نیست وقتی بالاترین مقام اجرایی کشور که اتفاقاً پزشک هم هست هیچ اطلاعی از این نسلها ندارد ، عجیب نیست که مردم عادی هم خیلی از این تقسیمبندیها بیاطلاع باشند.
به همین دلیل تصمیم گرفتم موضوع را به زبانی ساده در سه قسمت برای شما بنویسم.
قسمت اول: معرفی نسلها از بومر تا آلفا
قسمت دوم: جهانبینی نسلها از بومر تا آلفا
قسمت سوم: هماندیشی نسلها از بومر تا آلفا
قسمت اول:
معرفی نسلها از بومر تا آلفا:
تقسیمبندی نسلها در دنیا اولین بار سال ۱۹۹۱ توسط دو جامعهشناس آمریکایی به نامهای نیل هاو (Neil Howe) و ویلیام اشتراوس (William Strauss) در کتاب معروف «Generations» مطرح شد. این مدل جهانی بود و بر اساس سالهای میلادی به این شکل بود:
- Baby Boomers: ۱۹۴۶–۱۹۶۴
- Generation X: ۱۹۶۵–۱۹۸۰
- Millennials Y: ۱۹۸۱–۱۹۹۶
- Generation Z: ۱۹۹۷–۲۰۱۲
- Generation Alpha: ۲۰۱۳ به بعد
در ایران، جامعهشناسان، پژوهشگران و رسانهها این بازهها را کمی جابهجا کردند تا با نقاط عطف تاریخی ایران (انقلاب ۵۷، جنگ، سازندگی، ورود اینترنت و…) هماهنگ بشود. پس نسخهای که الان تو ایران استفاده میشه، نسخهٔ «ایرانیشده و پذیرفتهشده» همون مدل جهانی است.
۱. نسل بومرها (۱۳۴۳–۱۳۲۵):
متولدین این نسل در حال حاضر ۸۰–۶۰ سال دارند، دنیای این نسل در دوران پرتلاطم انقلاب اسلامی، جنگ ایران و عراق، رادیو و تلویزیون سیاهسفید، مسجد و منبرهای پرشور، زندگی سنتی با تأکید شدید بر خانواده و مذهب شکل گرفته، شعار اصلی نسل بومر این بود: «دین، خانواده و وطن همهچیز ماست»
این نسل دین را نه فقط اعتقاد، بلکه هویت ملی و اجتماعی میبیند و با هر تغییر بنیادینی مخالف است، نواندیشی دینی، طلاق، آزادیهای اجتماعی برای این نسل تابو و مخرب ارزیابی میشود.
۲. نسل ایکس (۱۳۵۹–۱۳۴۴)
این افراد در حال حاضر ۴۵ الی ۶۰ سال دارند، دنیای این نسل در اوج جنگ و بمباران، صفهای طولانی نان و کوپن، بازسازی و سازندگی بعد از جنگ، ورود اولین ویدئوهای VHS و ماهوارههای قاچاقی شکل گرفته، دین برای نسل x هنوز خیلی مهم است، اما کمی با دنیای بیرون مثلاً با دیدن سریالهای خارجی آشنا شدند. این نسل پل بین سنتیها و مدرنهاست، نسل X اغلب بین وفاداری به سنتهای والدین و درک فرزندانشان مرددند.
۳. نسل Y یا میلنیال (۱۳۷۵–۱۳۶۹)
متولدین نسل Y حدود ۴۵–۳۰ سال دارند، اولین نسلی که با کامپیوتر خانگی، نوکیای ساده، چترومهای یاهو و ماهوارههای دیجیتال آشنا شد. دین برای قسمتی از نسل Y هنوز مهمه، اما دیگر «مطلق و بیچونوچرا» نیست؛ نسل Y دنبال تعادلی بین کار، زندگی شخصی، روابط عاطفی و یک معنویت آرام هست. این نسل شاهد ورود اینترنت به خانهها بود و اولین شاکیان حاکمیت سنت در خانواده و جامعه هستند!
۴. نسل زد (۱۳۷۶–۱۳۹۱)
متولدین نسل Z حدود ۲۹–۱۳ سال دارند از بچگی با گوشیهای هوشمند آشنا شدند، با تیکتاک، یوتیوب و فیلترشکن بزرگ شدند. این نسل دین را نه از مسجد و کتاب بلکه از گوگل، میمهای طنز و صفحههای روشنفکری آنلاین میشناسند. حجاب، ازدواج زودرس یا سنتهای خانوادگی را «اختیاری و شخصی» میدانند و بیشتر دنبال آزادی، آرامش روانی و هویت فردی هستند تا قوانین شرعی سختگیرانه. این نسل با بحرانهای اقتصادی و اجتماعی روبرو شده و احساس میکند «دین سنتی قادر به پاسخگویی سوالاتش نیست»
۵. نسل آلفا (۱۳۹۲ تا حالا)
متولدین آلفا کمتر از ۱۳ سال دارند، این نسل از لحظه تولد با تبلت، یوتیوب، اینستاگرام در ارتباط بوده و با هوش مصنوعی مثل چتجیپیتی و بازیهای آنلاین زندگی میکند. هنوز خیلی بچه هستند، اما از همین حالا با پدربزرگ و مادربزرگها تفاوت بنیادین دارند انگار از دو سیاره متفاوت آمدند، «داستانهای مذهبی» برای نسل آلفا مثل کارتونهای دیزنی فقط جنبه نمادین داره.
بومرها و ایکسها اغلب فکر میکنند نسل جدید «فاسد، غربزده یا بیریشه» شده، و نسل زد و آلفا باور دارند بزرگترها «عقبمانده، دیکتاتور و نفهم» هستند، اما حقیقت تلخ و واقعی این است: هیچکدام اشتباه یا فاسد نیستند، فقط در دو زمان، دو تکنولوژی و دو فرهنگ کاملاً متفاوت به دنیا آمده و بزرگ شدهاند.
✍دکتر سید قاسم موسوی
پاییز ۱۴۰۴
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
👍4❤1
ازدواج: پناهگاه اخر بدنهای خسته
گذشتگان نه چندان دور ما، تصورشان از ازدواج این بود که بدنهای بکر و نچشیده، برای نخستینبار در آستانهٔ لمس یکدیگر قرار میگیرند؛ لمسِ بدن همراه با نوعی تعهد بود زیرا که طرفین متعهد میشدند که تمام عمر ، همراه و مراقب و ناظر آن بدن باشند. بدن، نوعی امانت در نزد طرفین بود که باید از این دو بدن(زن و مرد) مراقبت میکردند و غیرت نیز بداندلیل حائز اهمیت میشد؛ لذا بدن خصوصی، محدود، محفوظ، و لمسشدناش طنینِ یک عهد را داشت.
اما امروز نوعی دیگر از تفسیر رایج شده است که میگوید: بگذار جوانی کند؛ یعنی بگذار بدن عمومی شود، بدن با تمامی اجزایش در معرض «نگاه همگانی» گردد. فرد، تنِ خویش را در کوچهها میچرخاند، از ماشینی به ماشینی، از خانهای به خانهای دیگر، تا این بدن با سطح پوستش و تمامی اجزایش، دیده و لمس شود. بدن بدل شده است به سرمایهای نمایشی که باید مصرف شود؛ بدنی که باید بارها تجربه شود، تا جایی که گویی «شیرهٔ وجودیاش» کشیده شود.
در این دیدگاه، ازدواج دیگر آن پیوند نخستینِ دو بدن بکر نیست؛ بلکه نتیجهٔ فرسودگی بدن است. وقتی بدن از این چرخش و نمایش و لمسهای گوناگون خسته میشود، وقتی دیگر طاقت عمومیبودن را ندارد، وقتی پوست از «نمایش همگانی» فرسوده میشود، آنگاه ازدواج همچون پناهگاه آخر برساخته میشود. نه از سر شوق پیوند، بلکه از سر خستگی. درنتیجه ازدواج تبدیل میشود مکانی برای تسلیمشدنِ بدن؛ پیلهای برای پوستی که دیگر کشش لمسها و نگاهها را ندارد.
این دیدگاه جدید، فهم ما را از بدن وارونه کرده است: زمانی لمس نشانهٔ آغاز بود اما اکنون لمس نشانهٔ پایان است. زمانی بدن سالها برای لمس کردن منتظر میشد ولی امروزه بدن برای لمس شتابزده است. زمانی بدن با ظرفیت نامحدودِ معصومیت وارد ازدواج میشد، امروز با ظرفیت محدودِ خستگی. و شاید همینجاست که تراژدی پنهان آغاز میشود: بدن دیگر نه هدیه است و نه راز؛ بلکه تاریخی از مصرف، تاریخ لمسهایی که هر یک چیزی از او کاستهاند.
در نهایت، ازدواج از پیوند دو تنِ مشتاق، به لحظهٔ فروریختن بدنها بدل شده است؛ جایی که بدن، زیر بار عمومیبودن، سرانجام تصمیم میگیرد خصوصی شود.
لذا امروزه مسئله سکس از ازدواج کَنده شده است، زیرا بدن ازدواج کرده دیگر نای آن را ندارد. بدن ازدواج کرده، خسته و درمانده از سکس است گویی خلع سکس شده و به این مرحلە نزدیک است کە سکس برای زوجین حرام یا مضحکه شود... بر همین اساس، سکس بە یکی از مسائل و مشکلات مهم خانوادەها تبدیل شدە است کە انواع تراپیستها برای درمان یا حل آن به بازار آمدهاند.
✍️سردار فتوحی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
گذشتگان نه چندان دور ما، تصورشان از ازدواج این بود که بدنهای بکر و نچشیده، برای نخستینبار در آستانهٔ لمس یکدیگر قرار میگیرند؛ لمسِ بدن همراه با نوعی تعهد بود زیرا که طرفین متعهد میشدند که تمام عمر ، همراه و مراقب و ناظر آن بدن باشند. بدن، نوعی امانت در نزد طرفین بود که باید از این دو بدن(زن و مرد) مراقبت میکردند و غیرت نیز بداندلیل حائز اهمیت میشد؛ لذا بدن خصوصی، محدود، محفوظ، و لمسشدناش طنینِ یک عهد را داشت.
اما امروز نوعی دیگر از تفسیر رایج شده است که میگوید: بگذار جوانی کند؛ یعنی بگذار بدن عمومی شود، بدن با تمامی اجزایش در معرض «نگاه همگانی» گردد. فرد، تنِ خویش را در کوچهها میچرخاند، از ماشینی به ماشینی، از خانهای به خانهای دیگر، تا این بدن با سطح پوستش و تمامی اجزایش، دیده و لمس شود. بدن بدل شده است به سرمایهای نمایشی که باید مصرف شود؛ بدنی که باید بارها تجربه شود، تا جایی که گویی «شیرهٔ وجودیاش» کشیده شود.
در این دیدگاه، ازدواج دیگر آن پیوند نخستینِ دو بدن بکر نیست؛ بلکه نتیجهٔ فرسودگی بدن است. وقتی بدن از این چرخش و نمایش و لمسهای گوناگون خسته میشود، وقتی دیگر طاقت عمومیبودن را ندارد، وقتی پوست از «نمایش همگانی» فرسوده میشود، آنگاه ازدواج همچون پناهگاه آخر برساخته میشود. نه از سر شوق پیوند، بلکه از سر خستگی. درنتیجه ازدواج تبدیل میشود مکانی برای تسلیمشدنِ بدن؛ پیلهای برای پوستی که دیگر کشش لمسها و نگاهها را ندارد.
این دیدگاه جدید، فهم ما را از بدن وارونه کرده است: زمانی لمس نشانهٔ آغاز بود اما اکنون لمس نشانهٔ پایان است. زمانی بدن سالها برای لمس کردن منتظر میشد ولی امروزه بدن برای لمس شتابزده است. زمانی بدن با ظرفیت نامحدودِ معصومیت وارد ازدواج میشد، امروز با ظرفیت محدودِ خستگی. و شاید همینجاست که تراژدی پنهان آغاز میشود: بدن دیگر نه هدیه است و نه راز؛ بلکه تاریخی از مصرف، تاریخ لمسهایی که هر یک چیزی از او کاستهاند.
در نهایت، ازدواج از پیوند دو تنِ مشتاق، به لحظهٔ فروریختن بدنها بدل شده است؛ جایی که بدن، زیر بار عمومیبودن، سرانجام تصمیم میگیرد خصوصی شود.
لذا امروزه مسئله سکس از ازدواج کَنده شده است، زیرا بدن ازدواج کرده دیگر نای آن را ندارد. بدن ازدواج کرده، خسته و درمانده از سکس است گویی خلع سکس شده و به این مرحلە نزدیک است کە سکس برای زوجین حرام یا مضحکه شود... بر همین اساس، سکس بە یکی از مسائل و مشکلات مهم خانوادەها تبدیل شدە است کە انواع تراپیستها برای درمان یا حل آن به بازار آمدهاند.
✍️سردار فتوحی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
👍3👏1😢1
پیام دختران پارکور کار
شبکههای اجتماعی نه فقط یک رسانه مهم، بلکه ظرفیتی هستند که نیروهای زیادی علاوه به مصرف کننده، در مقام تولید و مشارکت و تولید کننده محتوا و پیام نیز بروز و ظهور می یابند. از این نظر شبکههای اجتماعی عرصهای شدهاند برای بروز خلاقیتها و آرا و عقاید مستقل از ساختار رسمی. برای به نمایش در آوردن منویات زیر پوست شهر که انتشارش در رسانه رسمی ممنوع است.
چند روز پیش فیلم کوتاهی دیدم از چند دختر جوان مشهدی پارکور کار که یکی از آنان که موتورسوار بود، موتور خود را جلوی خودروهای ایستاده پشت چراغ قرمز پارک کرد، سپس چند دختر برای مدت کوتاهی و با حرکات نمایشی در عرض خیابان و جلوی خودروهای متوقف شده پشت چراغ قرمز، مردم را متوجه و مشغول حرکات نمایشی خود کردند و پس از ۳۰ ثانیه تمام به کار خود پایان دادند.
نکته جالب، حجاب آنان بود که همگی با سرهای به نسبت پوشیده و لباس کامل ورزشی این برنامه را انجام دادند. به نظر میرسد که این کار خلاف ضابطه عبور و مرور شهری است، ولی گمان نمیکنم کسی از آن ناراحت شده باشد. پیام آن روشن بود. آنان برای سرگرم کردن مردم نیامده بودند. آنان حتی برای اعتراض به حجاب هم نیامده بودند.
آنان دختران مشهدی بودند که میخواستند بگویند، ”ما هم هستیم“ و توانمندیم و میخواهیم در جامعه دیده و از نظر حکومت و سیاست به رسمیت شناخته شویم. میتوانیم در پشت چراغ قرمز برنامه اجرا کنیم و آن را برای همه مردم ایران منتشر کنیم.
این صدای آنان بود. احتمال میدهم که اغلب آنان اعتقادی هم به محدودیتهای رسمی حجاب ندارند، ولی میگویند که مشکلی با رعایت حجاب متعارف و مورد قبول جامعه ندارند، بلکه با نادیده گرفته شدن مسأله دارند.
به نظر نمیرسد که در هیچ جامعه متعارفی، دختران و پسران آن به علت نداشتن فرصتهایی برای نشان دادن خود مجبور شوند که سر چهار راه و پشت چراغ قرمز به چنین حرکاتی مشغول شوند. آنان باید در مدرسه و دانشگاه و محیطهای مدنی چنین فرصتهایی را داشته باشند.
همچنین به نظر نمیرسد که برای اعلان درخواستها و مطالبات خود به جامعه بتوان تا این حد آگاهانه و مدنی و محترمانه عمل کرد. این زیباترین و مدنیترین شکل تولید و ارسال پیام مطالبه جوانان این جامعه است.
متولیان سیاستهای رسمی ظاهراً در غارهای خودساخته زندگی میکنند و دنبال اجرای مصوبه ضد امنیتی مجلس هستند. هنوز فرصت هست تا با این جوانان و این جامعه کنار آمد و به خواستههای آنان احترام گذاشت، و الا دیری نخواهد گذشت که کار از دست نیز در خواهد رفت.
حکومت و نهادهای امنیتی و قضایی آن نباید خود را تابع مطالبات کسانی کنند که نه تنها اقلیت محض هستند، بلکه در پیگیری مطالبات خود نیز صادق نبوده و صرفاً به دنبال منافع خود هستند.
مشکل سیاستهای رسمی این است که زبان، مفاهیم و ارزشهای آن از کار افتاده و قدرت و توانش نیز به میزان گذشته نیست، ولی هنوز نمیخواهد این واقعیتهای روشن را بپذیرد.
نتیجه این بازی پیشاپیش روشن است. مگر اینکه به تفاهمی قابل قبول با جامعه رسیده شود.
بازی سیاست را صفر و یک نکنیم. اجازه دهیم مردم منویات و خواستههای متعارف خود را بروز دهند، گمان نکنیم که اگر نتوانند نشان دهند، پس چنین مطالبات و خواستههایی هم وجود ندارد.
به هر میزان که مخزن و دیگ جوشان خواستههای جامعه، دارای دریچههای اطمینان برای خروج فشار و حرارت باشد، به سود همه است. متأسفانه عدهای بی مسئولیت و تندرو که فقط در پی منافع خود هستند، از یک سو با اقدامات خود زیر این دیگ را روشن کرده تا حرارت و فشار آن بالا رود و از سوی دیگر میکوشند که دریچههای خروج فشار را نیز ببندند تا دیگ به مرحله انفجار برسد، غافل از اینکه خودشان قربانیان این اتفاق خواهند بود.
✍عباس عبدی
متن کامل
https://telegra.ph/
@hooreechannel 🌹
شبکههای اجتماعی نه فقط یک رسانه مهم، بلکه ظرفیتی هستند که نیروهای زیادی علاوه به مصرف کننده، در مقام تولید و مشارکت و تولید کننده محتوا و پیام نیز بروز و ظهور می یابند. از این نظر شبکههای اجتماعی عرصهای شدهاند برای بروز خلاقیتها و آرا و عقاید مستقل از ساختار رسمی. برای به نمایش در آوردن منویات زیر پوست شهر که انتشارش در رسانه رسمی ممنوع است.
چند روز پیش فیلم کوتاهی دیدم از چند دختر جوان مشهدی پارکور کار که یکی از آنان که موتورسوار بود، موتور خود را جلوی خودروهای ایستاده پشت چراغ قرمز پارک کرد، سپس چند دختر برای مدت کوتاهی و با حرکات نمایشی در عرض خیابان و جلوی خودروهای متوقف شده پشت چراغ قرمز، مردم را متوجه و مشغول حرکات نمایشی خود کردند و پس از ۳۰ ثانیه تمام به کار خود پایان دادند.
نکته جالب، حجاب آنان بود که همگی با سرهای به نسبت پوشیده و لباس کامل ورزشی این برنامه را انجام دادند. به نظر میرسد که این کار خلاف ضابطه عبور و مرور شهری است، ولی گمان نمیکنم کسی از آن ناراحت شده باشد. پیام آن روشن بود. آنان برای سرگرم کردن مردم نیامده بودند. آنان حتی برای اعتراض به حجاب هم نیامده بودند.
آنان دختران مشهدی بودند که میخواستند بگویند، ”ما هم هستیم“ و توانمندیم و میخواهیم در جامعه دیده و از نظر حکومت و سیاست به رسمیت شناخته شویم. میتوانیم در پشت چراغ قرمز برنامه اجرا کنیم و آن را برای همه مردم ایران منتشر کنیم.
این صدای آنان بود. احتمال میدهم که اغلب آنان اعتقادی هم به محدودیتهای رسمی حجاب ندارند، ولی میگویند که مشکلی با رعایت حجاب متعارف و مورد قبول جامعه ندارند، بلکه با نادیده گرفته شدن مسأله دارند.
به نظر نمیرسد که در هیچ جامعه متعارفی، دختران و پسران آن به علت نداشتن فرصتهایی برای نشان دادن خود مجبور شوند که سر چهار راه و پشت چراغ قرمز به چنین حرکاتی مشغول شوند. آنان باید در مدرسه و دانشگاه و محیطهای مدنی چنین فرصتهایی را داشته باشند.
همچنین به نظر نمیرسد که برای اعلان درخواستها و مطالبات خود به جامعه بتوان تا این حد آگاهانه و مدنی و محترمانه عمل کرد. این زیباترین و مدنیترین شکل تولید و ارسال پیام مطالبه جوانان این جامعه است.
متولیان سیاستهای رسمی ظاهراً در غارهای خودساخته زندگی میکنند و دنبال اجرای مصوبه ضد امنیتی مجلس هستند. هنوز فرصت هست تا با این جوانان و این جامعه کنار آمد و به خواستههای آنان احترام گذاشت، و الا دیری نخواهد گذشت که کار از دست نیز در خواهد رفت.
حکومت و نهادهای امنیتی و قضایی آن نباید خود را تابع مطالبات کسانی کنند که نه تنها اقلیت محض هستند، بلکه در پیگیری مطالبات خود نیز صادق نبوده و صرفاً به دنبال منافع خود هستند.
مشکل سیاستهای رسمی این است که زبان، مفاهیم و ارزشهای آن از کار افتاده و قدرت و توانش نیز به میزان گذشته نیست، ولی هنوز نمیخواهد این واقعیتهای روشن را بپذیرد.
نتیجه این بازی پیشاپیش روشن است. مگر اینکه به تفاهمی قابل قبول با جامعه رسیده شود.
بازی سیاست را صفر و یک نکنیم. اجازه دهیم مردم منویات و خواستههای متعارف خود را بروز دهند، گمان نکنیم که اگر نتوانند نشان دهند، پس چنین مطالبات و خواستههایی هم وجود ندارد.
به هر میزان که مخزن و دیگ جوشان خواستههای جامعه، دارای دریچههای اطمینان برای خروج فشار و حرارت باشد، به سود همه است. متأسفانه عدهای بی مسئولیت و تندرو که فقط در پی منافع خود هستند، از یک سو با اقدامات خود زیر این دیگ را روشن کرده تا حرارت و فشار آن بالا رود و از سوی دیگر میکوشند که دریچههای خروج فشار را نیز ببندند تا دیگ به مرحله انفجار برسد، غافل از اینکه خودشان قربانیان این اتفاق خواهند بود.
✍عباس عبدی
متن کامل
https://telegra.ph/
@hooreechannel 🌹
Telegram
attach 📎
❤9
وقتی یک خبر ساده، زخمی عمیق را یادآوری میکند
چندی پیش در دانمارک خبری منتشر شد:
کارگری که برای تعمیر حمام وارد خانهای شده بود، از کمبینایی و بیماری زن صاحبخانه سوءاستفاده کرد و گاوصندوق گرانقیمت آنها را به سرقت برد.
مرد صاحبخانه در گفتگو با رسانهها گفت:
«این فقط یک دزدی نبود؛ یک نقض فاحش اعتماد بود.»
واژهای دقیق، روشن و درست.
در جامعهای مثل دانمارک، این عبارت کاملاً معنا دارد؛
چون مردم سالهاست یاد گرفتهاند اعتماد یک ارزش است، نه یک خطر.
اما برای ما ایرانیها ماجرا پیچیدهتر است.
ما هر روز با این اتفاقها روبهرو میشویم، اما نامشان را نمیدانیم
ایرانیها بیش از هر ملت دیگری «نقض فاحش اعتماد» را تجربه کردهاند؛ در خانواده، در دوستی، در روابط عاطفی، در محیط کار، و البته در سطح سیاسی و اجتماعی.
اما چون در زبان روزمرهمان این مفهوم نهادینه نشده، اغلب نمیدانیم که درد ما اسم دارد.
به جای «نقض فاحش اعتماد» میگوییم:
بیمعرفتی کرد
نامردی کرد
پشتت را خالی کرد
حقم را خورد
خیانت کرد
آدم درستی نبود
همهی اینها در حقیقت فقط یک چیز هستند:
فروپاشی اعتماد.
جامعهای که زبان اعتماد ندارد، درد اعتماد را هم نمیفهمد
در کشورهای اسکاندیناوی وقتی اعتماد شکسته میشود،
هم قانون از آن دفاع میکند،
هم رسانهها آن را جدی میگیرند،
هم جامعه این اتفاق را یک «فاجعه اخلاقی» میداند.
اما ما ایرانیها سالهاست در فرهنگی زندگی میکنیم که:
خیانت عادی شده،
دروغ جزو بقاست،
بیقانونی تبدیل به مهارت شده،
و اعتماد، رفتاری لوکس تصور میشود.
به همین دلیل است که وقتی کسی از اعتماد سوءاستفاده میکند،
برایمان «یک اتفاق طبیعی» به نظر میرسد،
نه یک نقض فاحش اعتماد.
زخمی که اسم ندارد، درمان هم نمیشود
تا زمانی که ندانیم چه چیز در ما و جامعهمان شکسته است،
نمیتوانیم آن را ترمیم کنیم.
اعتماد یک واژهی ساده نیست؛
یک ستون است.
ستونی که اگر ترک بردارد، روابط فرو میریزند، خانوادهها فرو میریزند، جامعه فرو میریزد.
خبر دانمارک شاید برای یک اروپایی غیرعادی باشد،
اما برای ایرانیها فقط یک یادآوری است:
ما سالهاست با این درد زندگی میکنیم،
اما نامش را دیر یاد گرفتهایم.
✍سپیده صفاریان
@hooreechannel 🌹
چندی پیش در دانمارک خبری منتشر شد:
کارگری که برای تعمیر حمام وارد خانهای شده بود، از کمبینایی و بیماری زن صاحبخانه سوءاستفاده کرد و گاوصندوق گرانقیمت آنها را به سرقت برد.
مرد صاحبخانه در گفتگو با رسانهها گفت:
«این فقط یک دزدی نبود؛ یک نقض فاحش اعتماد بود.»
واژهای دقیق، روشن و درست.
در جامعهای مثل دانمارک، این عبارت کاملاً معنا دارد؛
چون مردم سالهاست یاد گرفتهاند اعتماد یک ارزش است، نه یک خطر.
اما برای ما ایرانیها ماجرا پیچیدهتر است.
ما هر روز با این اتفاقها روبهرو میشویم، اما نامشان را نمیدانیم
ایرانیها بیش از هر ملت دیگری «نقض فاحش اعتماد» را تجربه کردهاند؛ در خانواده، در دوستی، در روابط عاطفی، در محیط کار، و البته در سطح سیاسی و اجتماعی.
اما چون در زبان روزمرهمان این مفهوم نهادینه نشده، اغلب نمیدانیم که درد ما اسم دارد.
به جای «نقض فاحش اعتماد» میگوییم:
بیمعرفتی کرد
نامردی کرد
پشتت را خالی کرد
حقم را خورد
خیانت کرد
آدم درستی نبود
همهی اینها در حقیقت فقط یک چیز هستند:
فروپاشی اعتماد.
جامعهای که زبان اعتماد ندارد، درد اعتماد را هم نمیفهمد
در کشورهای اسکاندیناوی وقتی اعتماد شکسته میشود،
هم قانون از آن دفاع میکند،
هم رسانهها آن را جدی میگیرند،
هم جامعه این اتفاق را یک «فاجعه اخلاقی» میداند.
اما ما ایرانیها سالهاست در فرهنگی زندگی میکنیم که:
خیانت عادی شده،
دروغ جزو بقاست،
بیقانونی تبدیل به مهارت شده،
و اعتماد، رفتاری لوکس تصور میشود.
به همین دلیل است که وقتی کسی از اعتماد سوءاستفاده میکند،
برایمان «یک اتفاق طبیعی» به نظر میرسد،
نه یک نقض فاحش اعتماد.
زخمی که اسم ندارد، درمان هم نمیشود
تا زمانی که ندانیم چه چیز در ما و جامعهمان شکسته است،
نمیتوانیم آن را ترمیم کنیم.
اعتماد یک واژهی ساده نیست؛
یک ستون است.
ستونی که اگر ترک بردارد، روابط فرو میریزند، خانوادهها فرو میریزند، جامعه فرو میریزد.
خبر دانمارک شاید برای یک اروپایی غیرعادی باشد،
اما برای ایرانیها فقط یک یادآوری است:
ما سالهاست با این درد زندگی میکنیم،
اما نامش را دیر یاد گرفتهایم.
✍سپیده صفاریان
@hooreechannel 🌹
👍11
سکوت پرهزینه
در محیط کار ایران، آزار جنسی به چه شکلهایی وجود دارد؟
آزار جنسی در محیط کار، برخلاف تصور رایج، نه یک مسئله شخصی میان دو نفر، بلکه معضلی ساختاری، سازمانی و اقتصادی است؛ معضلی که میتواند بر مشارکت اقتصادی زنان، بهرهوری سازمانها و حتی کیفیت سرمایه انسانی کشور اثر بگذارد.
مطالعهای که این گزارش بر مبنای آن نوشته شده، تصویر نادیدهگرفتهای از وضعیت زنان شاغل در ایران ارائه میدهد؛ وضعیتی که در آن، بسیاری از برخوردها و تنشهایی که در ظاهر نوعی «شوخی»، «رفتار معمول سازمانی» یا «رفتار شخصی» تلقی میشوند، در عمل مصادیقی از آزار جنسی هستند که پیامدهای اجتماعی و اقتصادی سنگینی تولید میکنند.
علیاصغر حسینینوذری و حسین کردی در مقالهای با عنوان «تجربه انواع آزار جنسی زنان» در فصلنامه علمی-پژوهشی رفاه اجتماعی، آزار جنسی را از سطح یک تابوی فرهنگی به یک پدیده قابل اندازهگیری تبدیل کردهاند.
زنانی که در این مطالعه حضور داشتند، طیفی سنی میان ۲۵ تا ۵۰ سال داشتند و تجربههایشان، هم از محیطهای کاری رسمی و سازمانیافته حاصل شده و هم از محیطهای کاری کوچکتر و کمساختار. این تنوع باعث میشود نتایج، تصویری نسبتاً گسترده از واقعیت باشد.
آنچه از خلال روایتها و دادهها حاصل میشود، نشان میدهد که بخش قابلتوجهی از زنان شاغل در ایران، حداقل یکبار نوعی از آزار جنسی را تجربه کردهاند؛ از نگاههای طولانی و ناخواسته و کنایههای کلامی گرفته تا فشارهای پنهانی برای ایجاد روابط خارج از عرف کاری، یا حتی لمس ناخواسته و نزدیک شدنهای عمدی.
اما مسئله، تنها وقوع این رفتارها نیست؛ بلکه سکوت گستردهای است که آن را احاطه کرده.
در بسیاری از روایتها، زنان اشاره کردهاند که شکایت کردن را بیفایده دانستهاند، یا از پیامدهای اجتماعی و شغلی ترسیدهاند، یا معتقد بودهاند که «هیچکس جدی نمیگیرد».
همین چرخه سکوت، بهصورت ساختاری امکان تداوم آزار را فراهم میکند و به مرور، هنجاری نانوشته شکل میگیرد که در آن، آزار جنسی نه استثنا، بلکه بخشی از «محیط کار» تعریف میشود.
.،. درنهایت اینکه : آزار جنسی، برخلاف تصور رایج، نه «موضوعی زنانه»، بلکه یک اختلال سازمانی است که میتواند ساختار تولید ارزش را در اقتصاد دچار اختلال کند.
رفع این معضل، نیازمند مجموعهای از اصلاحات ساختاری، سیاستی و فرهنگی است؛ از تدوین قوانین حمایتی موثر گرفته تا آموزش مدیران و کارکنان، ایجاد مسیرهای گزارشدهی امن، و تقویت مشارکت زنان در تصمیمگیریهای سازمانی.
این گزارش که بر مبنای دادهها و روایتهای زنان شاغل در ایران نوشته شده، نشان میدهد که سکوت درباره آزار جنسی، نهتنها باعث حفاظت از قربانی نمیشود، بلکه به استمرار چرخه خشونت کمک میکند و هزینههای سنگینی بر اقتصاد کشور تحمیل میکند.
امروز، مسئله تنها این نیست که زنان در محیط کار چه تجربه میکنند؛ بلکه این است که اقتصاد ایران چه هزینهای بابت این تجربهها میپردازد.
✍فائزه مومنی
متن کامل در سایت تجارت فردا
@hooreechannel 🌹
در محیط کار ایران، آزار جنسی به چه شکلهایی وجود دارد؟
آزار جنسی در محیط کار، برخلاف تصور رایج، نه یک مسئله شخصی میان دو نفر، بلکه معضلی ساختاری، سازمانی و اقتصادی است؛ معضلی که میتواند بر مشارکت اقتصادی زنان، بهرهوری سازمانها و حتی کیفیت سرمایه انسانی کشور اثر بگذارد.
مطالعهای که این گزارش بر مبنای آن نوشته شده، تصویر نادیدهگرفتهای از وضعیت زنان شاغل در ایران ارائه میدهد؛ وضعیتی که در آن، بسیاری از برخوردها و تنشهایی که در ظاهر نوعی «شوخی»، «رفتار معمول سازمانی» یا «رفتار شخصی» تلقی میشوند، در عمل مصادیقی از آزار جنسی هستند که پیامدهای اجتماعی و اقتصادی سنگینی تولید میکنند.
علیاصغر حسینینوذری و حسین کردی در مقالهای با عنوان «تجربه انواع آزار جنسی زنان» در فصلنامه علمی-پژوهشی رفاه اجتماعی، آزار جنسی را از سطح یک تابوی فرهنگی به یک پدیده قابل اندازهگیری تبدیل کردهاند.
زنانی که در این مطالعه حضور داشتند، طیفی سنی میان ۲۵ تا ۵۰ سال داشتند و تجربههایشان، هم از محیطهای کاری رسمی و سازمانیافته حاصل شده و هم از محیطهای کاری کوچکتر و کمساختار. این تنوع باعث میشود نتایج، تصویری نسبتاً گسترده از واقعیت باشد.
آنچه از خلال روایتها و دادهها حاصل میشود، نشان میدهد که بخش قابلتوجهی از زنان شاغل در ایران، حداقل یکبار نوعی از آزار جنسی را تجربه کردهاند؛ از نگاههای طولانی و ناخواسته و کنایههای کلامی گرفته تا فشارهای پنهانی برای ایجاد روابط خارج از عرف کاری، یا حتی لمس ناخواسته و نزدیک شدنهای عمدی.
اما مسئله، تنها وقوع این رفتارها نیست؛ بلکه سکوت گستردهای است که آن را احاطه کرده.
در بسیاری از روایتها، زنان اشاره کردهاند که شکایت کردن را بیفایده دانستهاند، یا از پیامدهای اجتماعی و شغلی ترسیدهاند، یا معتقد بودهاند که «هیچکس جدی نمیگیرد».
همین چرخه سکوت، بهصورت ساختاری امکان تداوم آزار را فراهم میکند و به مرور، هنجاری نانوشته شکل میگیرد که در آن، آزار جنسی نه استثنا، بلکه بخشی از «محیط کار» تعریف میشود.
.،. درنهایت اینکه : آزار جنسی، برخلاف تصور رایج، نه «موضوعی زنانه»، بلکه یک اختلال سازمانی است که میتواند ساختار تولید ارزش را در اقتصاد دچار اختلال کند.
رفع این معضل، نیازمند مجموعهای از اصلاحات ساختاری، سیاستی و فرهنگی است؛ از تدوین قوانین حمایتی موثر گرفته تا آموزش مدیران و کارکنان، ایجاد مسیرهای گزارشدهی امن، و تقویت مشارکت زنان در تصمیمگیریهای سازمانی.
این گزارش که بر مبنای دادهها و روایتهای زنان شاغل در ایران نوشته شده، نشان میدهد که سکوت درباره آزار جنسی، نهتنها باعث حفاظت از قربانی نمیشود، بلکه به استمرار چرخه خشونت کمک میکند و هزینههای سنگینی بر اقتصاد کشور تحمیل میکند.
امروز، مسئله تنها این نیست که زنان در محیط کار چه تجربه میکنند؛ بلکه این است که اقتصاد ایران چه هزینهای بابت این تجربهها میپردازد.
✍فائزه مومنی
متن کامل در سایت تجارت فردا
@hooreechannel 🌹
👍1