چرا آلودگی هوا سودمند است؟!
شاید تعجب کنید این روزها که همه از آلودگی در حال خفه شدن هستیم و چشمانمان حتی تابلوی خاموش شاخص آلودگی را هم دیگر نمی بینید چگونه می توان از سودمند بودن آلودگی هوا گفت!!
درست است که هر ساعت ۷ نفر به همین دلیل زودتر از موعد، ما را بسوی آخرت ترک میکنند، درست است که این وضعیت حداقل ۱۲ میلیارد دلار خرج روی دست سیستم بهداشت و درمان گذاشته، درست است که تعطیلی های پی در پی به مناسبت آلودگی هوا، ۱۰ میلیارد دلار دیگر هم به اقتصاد ضربه زده و اگر بخواهیم همه اینها را فاکتور کنیم سر به فلک می کشد، اما اینها یک سر ماجراست!
آنسوی ماجرا خبرهای دیگری است!
با عدم اجرای قوانین سخت گیرانه زیست محیطی از جمله وِل بودن نصب فیلتر، سوزاندن مازوت یا بروزرسانی فناوری های عهد قاجار، سودها افزایش می یابد!
شرکتهای تولیدکننده فرآورده های نفتی، پتروشیمی، فولاد، سیمان و البته نیروگاهها می توانند قیمت تمام شده خود را در این وضعیت مساعد ،کاهش و سودآوری را افزایش دهند. البته که هیئت محترم مدیره هم به این ترتیب سزاوار پاداش بیشتری است!
مازوت بدلیل قیمت پایین، حاشیه سود صنایع را ۳۰ تا ۵۰ درصد افزایش میدهد، از واحدهای کوچک تا بزرگ. کارخانه فولاد مبارکه که ۷۰% فولاد خام کشور را تولید میکند نمونه ای است که بدلیل کمبود گاز در زمستانها به سوخت مازوت روی آورده و به این ترتیب هزینه سوخت خود را نصف کرده است. یک میلیارد دلار سود این شرکت در سال قبل بوده که ۱۵ تا ۲۰ درصد آن مستقیما از صرفه جویی در هزینه های سوخت و عدم سرمایه گذاری در فیلترهای هوا حاصل شده است! شرکتهای بزرگ سیمان کشور ۷۰% سوخت خود را از مازوت تامین میکنند که حاشیه سود آنها را ۲۰% افزایش می دهد. سیمان تهران سال گذشته ۳۰۰ میلیارد تومان بدلیل سوخت ارزان قیمت، سود بیشتری حاصل کرده است
این همه ماجرا نیست!
پالایشگاهها هم مازوت را بجای صادرات که البته در دنیای مدرن مشتری کمتری دارد، به صنایع خودمان در داخل می فروشند. چه بازاری بهتر از ایران؟! تولید ۶۰ میلیون لیتر مازوت در پالایشگاهای کشور این حقیقت را تایید میکند. فقط سیمانی ها و فولادیها نیستند. پتروشیمی ها هم مشتری پروپاقرص مازوت هستند. ۱۵ تا ۲۰% سودهای کلان پتروشیمی ها که اغلب محصولاتشان صادر می شود بدلیل استفاده از مازوت ارزان قیمت است
حیف است که صنعت خودروسازی، دٌردانه عزیزمان از این سود بی بهره باشد!
تولید خودروهای آلاینده، بدون ارتقا به استانداردهای جهانی هزینه تولید این عزیزان را به شدت کاهش می دهد. همین ایران خودرو و رفقا با تولید ۱ میلیون خودروی آلاینده بدون سرمایه گذاری در رفع آلایندگی ۱ تا ۲ میلیارد دلار کمتر از جیب مبارک هزینه میکنند. بگذریم از اینکه خودروهای به اصطلاح ملی و البته فرسوده ما ۶۰ برابر خودروهای نرمال، آلاینده هستند.
حالا که همه چیز به حول و قوه الهی مهیاست اجازه دهید از تجارت مازوت هم بهره مند شویم؛
مشتری های دست به نقد و بدون مزاحم و مملکت بدون گاز، شرایط را برای یک تجارت شیرین مهیا کرده است. دلالان محترم سوخت کثیف دست بکار شده اند تا از کشور دوست و همسایه، عراق هم ۳۰۰ میلیون لیتر مازوت وارد کنند. بی خیر و برکت هم نبوده، بین ۲۰۰ تا ۳۰۰ میلیون دلار حاشیه سود داشته است!
البته هستند ممالکی در همین حوالی خودمان از جمله ترکیه که با سرمایه گذاری سالیانه ۷ میلیارد دلار در فیلتراسیون،مدرناسیون و اعمال قوانین سفت و سخت از اینگونه سودآوری برخی رفقا جلوگیری کرده یا عربستان که با سرمایه گذاری ۱۰ میلیارد دلاری در فناوریهای پاک ۱۵% از آلایندگی صنایع نفت و پتروشمی خود را کاهش داده اما همانگونه که استحضار دارید با توجه به اینکه اقتصاد، اولویت کشور ماست الگوبرداری از این ممالک به کلی خطاست!
تنها به سود بیاندیشید!!
✍️حامد پاک طینت
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
شاید تعجب کنید این روزها که همه از آلودگی در حال خفه شدن هستیم و چشمانمان حتی تابلوی خاموش شاخص آلودگی را هم دیگر نمی بینید چگونه می توان از سودمند بودن آلودگی هوا گفت!!
درست است که هر ساعت ۷ نفر به همین دلیل زودتر از موعد، ما را بسوی آخرت ترک میکنند، درست است که این وضعیت حداقل ۱۲ میلیارد دلار خرج روی دست سیستم بهداشت و درمان گذاشته، درست است که تعطیلی های پی در پی به مناسبت آلودگی هوا، ۱۰ میلیارد دلار دیگر هم به اقتصاد ضربه زده و اگر بخواهیم همه اینها را فاکتور کنیم سر به فلک می کشد، اما اینها یک سر ماجراست!
آنسوی ماجرا خبرهای دیگری است!
با عدم اجرای قوانین سخت گیرانه زیست محیطی از جمله وِل بودن نصب فیلتر، سوزاندن مازوت یا بروزرسانی فناوری های عهد قاجار، سودها افزایش می یابد!
شرکتهای تولیدکننده فرآورده های نفتی، پتروشیمی، فولاد، سیمان و البته نیروگاهها می توانند قیمت تمام شده خود را در این وضعیت مساعد ،کاهش و سودآوری را افزایش دهند. البته که هیئت محترم مدیره هم به این ترتیب سزاوار پاداش بیشتری است!
مازوت بدلیل قیمت پایین، حاشیه سود صنایع را ۳۰ تا ۵۰ درصد افزایش میدهد، از واحدهای کوچک تا بزرگ. کارخانه فولاد مبارکه که ۷۰% فولاد خام کشور را تولید میکند نمونه ای است که بدلیل کمبود گاز در زمستانها به سوخت مازوت روی آورده و به این ترتیب هزینه سوخت خود را نصف کرده است. یک میلیارد دلار سود این شرکت در سال قبل بوده که ۱۵ تا ۲۰ درصد آن مستقیما از صرفه جویی در هزینه های سوخت و عدم سرمایه گذاری در فیلترهای هوا حاصل شده است! شرکتهای بزرگ سیمان کشور ۷۰% سوخت خود را از مازوت تامین میکنند که حاشیه سود آنها را ۲۰% افزایش می دهد. سیمان تهران سال گذشته ۳۰۰ میلیارد تومان بدلیل سوخت ارزان قیمت، سود بیشتری حاصل کرده است
این همه ماجرا نیست!
پالایشگاهها هم مازوت را بجای صادرات که البته در دنیای مدرن مشتری کمتری دارد، به صنایع خودمان در داخل می فروشند. چه بازاری بهتر از ایران؟! تولید ۶۰ میلیون لیتر مازوت در پالایشگاهای کشور این حقیقت را تایید میکند. فقط سیمانی ها و فولادیها نیستند. پتروشیمی ها هم مشتری پروپاقرص مازوت هستند. ۱۵ تا ۲۰% سودهای کلان پتروشیمی ها که اغلب محصولاتشان صادر می شود بدلیل استفاده از مازوت ارزان قیمت است
حیف است که صنعت خودروسازی، دٌردانه عزیزمان از این سود بی بهره باشد!
تولید خودروهای آلاینده، بدون ارتقا به استانداردهای جهانی هزینه تولید این عزیزان را به شدت کاهش می دهد. همین ایران خودرو و رفقا با تولید ۱ میلیون خودروی آلاینده بدون سرمایه گذاری در رفع آلایندگی ۱ تا ۲ میلیارد دلار کمتر از جیب مبارک هزینه میکنند. بگذریم از اینکه خودروهای به اصطلاح ملی و البته فرسوده ما ۶۰ برابر خودروهای نرمال، آلاینده هستند.
حالا که همه چیز به حول و قوه الهی مهیاست اجازه دهید از تجارت مازوت هم بهره مند شویم؛
مشتری های دست به نقد و بدون مزاحم و مملکت بدون گاز، شرایط را برای یک تجارت شیرین مهیا کرده است. دلالان محترم سوخت کثیف دست بکار شده اند تا از کشور دوست و همسایه، عراق هم ۳۰۰ میلیون لیتر مازوت وارد کنند. بی خیر و برکت هم نبوده، بین ۲۰۰ تا ۳۰۰ میلیون دلار حاشیه سود داشته است!
البته هستند ممالکی در همین حوالی خودمان از جمله ترکیه که با سرمایه گذاری سالیانه ۷ میلیارد دلار در فیلتراسیون،مدرناسیون و اعمال قوانین سفت و سخت از اینگونه سودآوری برخی رفقا جلوگیری کرده یا عربستان که با سرمایه گذاری ۱۰ میلیارد دلاری در فناوریهای پاک ۱۵% از آلایندگی صنایع نفت و پتروشمی خود را کاهش داده اما همانگونه که استحضار دارید با توجه به اینکه اقتصاد، اولویت کشور ماست الگوبرداری از این ممالک به کلی خطاست!
تنها به سود بیاندیشید!!
✍️حامد پاک طینت
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
😢2❤1
♦️روایت نازنین زاغری از خیاطی در زندانهای ایران در گاردین
گاردین: نازنین زاغریـرَتکلیف پس از شش سال بازداشت خودسرانه در ایران، زمانی که به لندن بازگشت، همراه خود یک بالش کوچک پَچورکی آورد؛ قطعهای دستدوز از تکهپارچههایی که با تنها چرخ خیاطی زندان دوخته شده بود. او میگوید این شیء «بسیار بسیار ارزشمند» است، زیرا محصول حلقهٔ خلاقیت و همبستگی میان زنان زندانی بود.
اکنون او با همکاری موزه جنگ لندن و بخش پارچهٔ برند لیبرتی، سه طرح پارچهای تازه خلق کرده که تجربه زیستهاش بهعنوان یک زندانی را بازتاب میدهد. زاغریـرَتکلیف در مراسم رونمایی این طرحها، پیراهنی به تن داشت که تنها یک هفته پیش خودش دوخته بود؛ پیراهنی از پارچهای با نام «گذر زمان» که نماد طبیعت، تکرار زندگی در محبس و چشماندازهایی بود که او تنها از شکافهای سلول میدید: پشتبامهای تهران، کبوترهای سفید، ماه در مراحل مختلف و رفتوآمد فصلها.
او میگوید: «در زندان میگفتیم میتوانند دنیایی را که در آن زندگی میکنی از تو بگیرند، اما نمیتوانند ذهن، تخیل و خلاقیتت را بگیرند. چسبیدن به همینها بود که ما را سر پا نگه داشت.»
این نگاه – خلاقیت بهمثابه مقاومت – محور پروژهای است با عنوان «خلاقیت در دل منازعه و زندان» که این هفته در موزه جنگ لندن آغاز به کار کرده است. این پروژه با همکاری طراحان لیبرتی و با مشارکت مستقیم زاغریـرَتکلیف شکل گرفته و نشان میدهد که چگونه صنایعدستی میتواند برای افراد گرفتار در جنگ، بحران یا زندان، ابزاری برای حفظ کرامت و بقا باشد.
زاغریـرَتکلیف در دوران حبس با همان چرخ خیاطی محدود، برای دختر خردسالش لباس میدوخت. پارچههای لیبرتی برای او آشنا بودند؛ بخشی را خود در سالهای قبل اندوخته بود و بخش دیگری را خانوادهاش برایش میفرستادند. او برخی از این پارچهها را میان زنان زندانی تقسیم میکرد و در کلاسهای توانبخشی زندان، خیاطی، کار با چوب و بافندگی را میآموخت. «برای ما زنان، ساختن و خلق کردن بسیار مهم بود. شاید آزادی حرکت نداشتیم، اما هیچکس نمیتواند تخیل شما را کنترل کند.»
پروژه، الهام گرفته از مجموعههای تاریخی IWM است؛ نمونههایی از صنایعدستی که در جنگها یا پس از آسیبدیدگی نظامیان ساخته شدهاند. از جمله یک پیکرهٔ چوبی متعلق به سال ۱۹۱۹ که توسط یک سرباز معلول جنگ جهانی اول در کارگاههای یادبود لرد رابرتز ساخته شده بود؛ جایی که جانبازان در آن آموزش صنایعدستی میدیدند تا دوباره به زندگی حرفهای بازگردند.
به گفتهٔ پروفسور سایمون وسِلی، وابستهٔ علمی موزه: «میان خلاقیت و تابآوری پیوندی دیرینه وجود دارد. در برابر رنج و محدودیت، آفرینشگری نوعی بازپسگیری اختیار و هویت است؛ راهی برای پردازش درد و بازسازی امید.»
نتیجهٔ همکاری لیبرتی و زاغریـرَتکلیف سه طرح پارچهای است:
• گذر زمان
• منظرهٔ محو
• بافت و جامعه
«منظرهٔ محو» با ترکیب الگوهای آرشیو لیبرتی و طرحهایی از نقاش جنگ بریتانیایی، آنتونی گِراس، ساخته شده است. «بافت و جامعه» شخصیترین طرح مجموعه است؛ ترکیبی از گلهای لیبرتی با اسناد و یادداشتهای خصوصی ژنرالهای ارتش و زندانیان موجود در آرشیو موزه – طرحی که حس همبستگی زنان زندانی را بازتاب میدهد.
این پارچهها اکنون در قالب پردههای عظیم در ورودی و آتریوم موزه آویخته شده و تا فوریه ۲۰۲۶ در معرض نمایش خواهند بود. لیبرتی همچنین این طرحها را به مجموعهای از روسریها، کراواتها، روبالشیها و لوازم تزئینی تبدیل کرده است. حدود ۲۲۵ متر از این پارچه نیز به خیریه Fine Cell Work اهدا خواهد شد تا در اختیار زندانیانی قرار گیرد که از طریق کارهای هنری درآمد کسب میکنند و در مسیر بازتوانی قرار دارند.
زاغریـرَتکلیف در پایان میگوید: «این پارچهها همه چیز را روایت میکنند؛ گذر زمان، امید، تابآوری – اما بیش از همه، همبستگی. شما این درد را جمعی تحمل میکنید و جمعی از آن عبور میکنید.»
نمایشگاه Creativity in Conflict and Confinement اکنون در موزه جنگ لندن دایر است.
@tahkimmelat
@hooreechannel 🌹
گاردین: نازنین زاغریـرَتکلیف پس از شش سال بازداشت خودسرانه در ایران، زمانی که به لندن بازگشت، همراه خود یک بالش کوچک پَچورکی آورد؛ قطعهای دستدوز از تکهپارچههایی که با تنها چرخ خیاطی زندان دوخته شده بود. او میگوید این شیء «بسیار بسیار ارزشمند» است، زیرا محصول حلقهٔ خلاقیت و همبستگی میان زنان زندانی بود.
اکنون او با همکاری موزه جنگ لندن و بخش پارچهٔ برند لیبرتی، سه طرح پارچهای تازه خلق کرده که تجربه زیستهاش بهعنوان یک زندانی را بازتاب میدهد. زاغریـرَتکلیف در مراسم رونمایی این طرحها، پیراهنی به تن داشت که تنها یک هفته پیش خودش دوخته بود؛ پیراهنی از پارچهای با نام «گذر زمان» که نماد طبیعت، تکرار زندگی در محبس و چشماندازهایی بود که او تنها از شکافهای سلول میدید: پشتبامهای تهران، کبوترهای سفید، ماه در مراحل مختلف و رفتوآمد فصلها.
او میگوید: «در زندان میگفتیم میتوانند دنیایی را که در آن زندگی میکنی از تو بگیرند، اما نمیتوانند ذهن، تخیل و خلاقیتت را بگیرند. چسبیدن به همینها بود که ما را سر پا نگه داشت.»
این نگاه – خلاقیت بهمثابه مقاومت – محور پروژهای است با عنوان «خلاقیت در دل منازعه و زندان» که این هفته در موزه جنگ لندن آغاز به کار کرده است. این پروژه با همکاری طراحان لیبرتی و با مشارکت مستقیم زاغریـرَتکلیف شکل گرفته و نشان میدهد که چگونه صنایعدستی میتواند برای افراد گرفتار در جنگ، بحران یا زندان، ابزاری برای حفظ کرامت و بقا باشد.
زاغریـرَتکلیف در دوران حبس با همان چرخ خیاطی محدود، برای دختر خردسالش لباس میدوخت. پارچههای لیبرتی برای او آشنا بودند؛ بخشی را خود در سالهای قبل اندوخته بود و بخش دیگری را خانوادهاش برایش میفرستادند. او برخی از این پارچهها را میان زنان زندانی تقسیم میکرد و در کلاسهای توانبخشی زندان، خیاطی، کار با چوب و بافندگی را میآموخت. «برای ما زنان، ساختن و خلق کردن بسیار مهم بود. شاید آزادی حرکت نداشتیم، اما هیچکس نمیتواند تخیل شما را کنترل کند.»
پروژه، الهام گرفته از مجموعههای تاریخی IWM است؛ نمونههایی از صنایعدستی که در جنگها یا پس از آسیبدیدگی نظامیان ساخته شدهاند. از جمله یک پیکرهٔ چوبی متعلق به سال ۱۹۱۹ که توسط یک سرباز معلول جنگ جهانی اول در کارگاههای یادبود لرد رابرتز ساخته شده بود؛ جایی که جانبازان در آن آموزش صنایعدستی میدیدند تا دوباره به زندگی حرفهای بازگردند.
به گفتهٔ پروفسور سایمون وسِلی، وابستهٔ علمی موزه: «میان خلاقیت و تابآوری پیوندی دیرینه وجود دارد. در برابر رنج و محدودیت، آفرینشگری نوعی بازپسگیری اختیار و هویت است؛ راهی برای پردازش درد و بازسازی امید.»
نتیجهٔ همکاری لیبرتی و زاغریـرَتکلیف سه طرح پارچهای است:
• گذر زمان
• منظرهٔ محو
• بافت و جامعه
«منظرهٔ محو» با ترکیب الگوهای آرشیو لیبرتی و طرحهایی از نقاش جنگ بریتانیایی، آنتونی گِراس، ساخته شده است. «بافت و جامعه» شخصیترین طرح مجموعه است؛ ترکیبی از گلهای لیبرتی با اسناد و یادداشتهای خصوصی ژنرالهای ارتش و زندانیان موجود در آرشیو موزه – طرحی که حس همبستگی زنان زندانی را بازتاب میدهد.
این پارچهها اکنون در قالب پردههای عظیم در ورودی و آتریوم موزه آویخته شده و تا فوریه ۲۰۲۶ در معرض نمایش خواهند بود. لیبرتی همچنین این طرحها را به مجموعهای از روسریها، کراواتها، روبالشیها و لوازم تزئینی تبدیل کرده است. حدود ۲۲۵ متر از این پارچه نیز به خیریه Fine Cell Work اهدا خواهد شد تا در اختیار زندانیانی قرار گیرد که از طریق کارهای هنری درآمد کسب میکنند و در مسیر بازتوانی قرار دارند.
زاغریـرَتکلیف در پایان میگوید: «این پارچهها همه چیز را روایت میکنند؛ گذر زمان، امید، تابآوری – اما بیش از همه، همبستگی. شما این درد را جمعی تحمل میکنید و جمعی از آن عبور میکنید.»
نمایشگاه Creativity in Conflict and Confinement اکنون در موزه جنگ لندن دایر است.
@tahkimmelat
@hooreechannel 🌹
❤2😢2👍1
سیصد چهارصدسال قبل که اجداد زحمتکش ما سرِ زمین برای یک لقمه بخور نمیر عرق میریختند، یا شبها که دور کرسی مویز و کشمش و تریاک بالا میانداختند؛ هیچ وقت فکرش را هم نمیکردند که روزی فرزندانشان از پشت یک وجب شیشه به کل دنیا وصل شوند، و حتی برخیهاشان به اسم بلاگر با ورّاجی و حرف مفت تفت دادن، کرور کرور پول دربیاورند.
اگر به آنهامیگفتی روزگاری آدمها سودای رفتن به کُرات دیگر و تشکیل زندگی و حکومت و جامعه در آنجا، و استخراج منابعشان را خواهند داشت؛ میگفتند تو یا مجنونی، یا اینکه جنست خیلی ناب است.
با این سرعت توسعه علم و فناوری
احتمالاً ۱۰۰ سال دیگر هم ما همین مقدار عقب مانده محسوب شویم که اجداد ۵۰۰ سال پیشمان برای ما هستند.
مثلا فکرش را بکنید، همانطورکه امروزه در هر خیابانی پر از نمایندگیهای مجاز و غیرمجاز قطعات خودرو برای فروکردن لوازم بنجل چینی و مونتاژی به خلق الله، به اسم تولید ملی است؛ صد سال دیگر گوشهی هر کوچه و خیابانی نمایندگی فروش قطعات بدن انسان باشد که با پرینترهای سه بعدی، و پاشیدن سلولهای بنیادی به جای جوهر، اعضا و احشا و اندام آدمی را تولید میکنند.
مثلاً هر کس کلیههایش ناراحت است میرود نمایندگی و یک جفت کلیهی همسان با بدنش سفارش میدهد؛ و بعد هم میدهد دست نصّاب، که احتمالاً رباتهای جراح باشند، برایش نصب کنند. خلاصه، هِی با قطعه قطعه عوض کردن ۳۰۰ _ ۴۰۰ سالی را عمر کنند.
دنیای عجیبی خواهد بود.
تخیلش هم برای من دشوار است که جامعه و سازمانها و نهادها و خانواده و آموزش و غیره در آن روزگار چه شکلی خواهد بود. شخصیت و روان و اخلاق و احساسات و خوشیها و دردها و رنجهای آدمها چه؟
خصوصاً که به احتمال زیاد مغز و ژنها و بدن را هم بتوان با مهندسی دستکاری کرد و آدمهایی دیگرسان ساخت.
فکرش را بکنید که همین مغز ما را بشود با فلش در آن اطلاعات ریخت، یا مثلاً زور و توان ماهیچهها و استخوانهایمان را چند برابر کرد.
آیا آدمها همان آدمهای چند میلیون ساله گذشته خواهند بود، یا از بیخ تحول اساسی پیدا خواهند کرد؟
مثلاً آیا آدمها باز هم از نیش و زخم زبان رنجه خواهند شد، و درد آن سالها در روح و روانشان خواهد ماند؟
یا آنکه زبان را طوری خواهند ساخت که دیگر مثل شمشیر زخم نزند، یا مثلاً مغز را طوری دستکاری خواهند کرد که دیگر از زخم زمان مجروح نشود و سالها جایش خوب نشود.
ولی به گمانم آدمیزاده تا همین آدمیزاد است، دردها و رنجهایش نیز همان است.
زندگی را با تئوری بازیها بهتر میتوان تبیین کرد، تا نظریات زیستشناختی. آدمی با روابطش آدمی میشود، تا سلولهایش.
درست است که به قول فروید، بدن، سرنوشت است؛ اما تمام سرنوشت نیست.
در کنار هوش و استعدادی که بدن به ما میدهد؛ جامعه و روابط نیز سرنوشت آدمیان را هدایت میکنند. ونیز تصمیمات درست ما و خیلی چیزهای دیگر.
القصه؛ کاش در روزگار تعویض قطعات بدن، زبان را طوری بسازند که کمتر زیان برساند.
کمتر برنجانیم، کمتر دروغ بگوییم، کمتر تظاهر و خیانت و تلخی کنیم. کمتر فریب دهیم و حقّه بزنیم.
یا حتی کمتر به خود کلمات ظلم کنیم؛ که به قول کنفوسیوس، هر ظلمی در جهان، از ظلم بر کلمات آغاز میشود. معنی کلمات را تغییر بده، بعدش هر غلطی که دلت خواست بکن.
یکی از نعمتهایی که خداوند مدام در وصف بهشت میگوید آن است که در آنجا این چهار چیز وجود ندارد:
_ حرفهای مفت و بیهوده
_ حرفهای برهم زنندهی آرامش، آزارنده و تحقیرکننده
_حرفهای زشت و گناه آلود
_ حرفهای دروغ و خلاف واقع و ریاکارانه
اینها یعنی، هرجا که این چیزهای منفی و تیره نباشد، شبیه بهشت است؛ و هرجا که باشد، مثل جهنم. به قول صائب تبریزی:
این چه حرف است که در عالم بالاست بهشت؟
هر کجا وقت خوشی رو دهد آن جاست بهشت
از درون سیهِ توست جهان چون دوزخ
دل اگر تیره نباشد همه دنیاست بهشت
✍دکتر محسن زندی
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
اگر به آنهامیگفتی روزگاری آدمها سودای رفتن به کُرات دیگر و تشکیل زندگی و حکومت و جامعه در آنجا، و استخراج منابعشان را خواهند داشت؛ میگفتند تو یا مجنونی، یا اینکه جنست خیلی ناب است.
با این سرعت توسعه علم و فناوری
احتمالاً ۱۰۰ سال دیگر هم ما همین مقدار عقب مانده محسوب شویم که اجداد ۵۰۰ سال پیشمان برای ما هستند.
مثلا فکرش را بکنید، همانطورکه امروزه در هر خیابانی پر از نمایندگیهای مجاز و غیرمجاز قطعات خودرو برای فروکردن لوازم بنجل چینی و مونتاژی به خلق الله، به اسم تولید ملی است؛ صد سال دیگر گوشهی هر کوچه و خیابانی نمایندگی فروش قطعات بدن انسان باشد که با پرینترهای سه بعدی، و پاشیدن سلولهای بنیادی به جای جوهر، اعضا و احشا و اندام آدمی را تولید میکنند.
مثلاً هر کس کلیههایش ناراحت است میرود نمایندگی و یک جفت کلیهی همسان با بدنش سفارش میدهد؛ و بعد هم میدهد دست نصّاب، که احتمالاً رباتهای جراح باشند، برایش نصب کنند. خلاصه، هِی با قطعه قطعه عوض کردن ۳۰۰ _ ۴۰۰ سالی را عمر کنند.
دنیای عجیبی خواهد بود.
تخیلش هم برای من دشوار است که جامعه و سازمانها و نهادها و خانواده و آموزش و غیره در آن روزگار چه شکلی خواهد بود. شخصیت و روان و اخلاق و احساسات و خوشیها و دردها و رنجهای آدمها چه؟
خصوصاً که به احتمال زیاد مغز و ژنها و بدن را هم بتوان با مهندسی دستکاری کرد و آدمهایی دیگرسان ساخت.
فکرش را بکنید که همین مغز ما را بشود با فلش در آن اطلاعات ریخت، یا مثلاً زور و توان ماهیچهها و استخوانهایمان را چند برابر کرد.
آیا آدمها همان آدمهای چند میلیون ساله گذشته خواهند بود، یا از بیخ تحول اساسی پیدا خواهند کرد؟
مثلاً آیا آدمها باز هم از نیش و زخم زبان رنجه خواهند شد، و درد آن سالها در روح و روانشان خواهد ماند؟
یا آنکه زبان را طوری خواهند ساخت که دیگر مثل شمشیر زخم نزند، یا مثلاً مغز را طوری دستکاری خواهند کرد که دیگر از زخم زمان مجروح نشود و سالها جایش خوب نشود.
ولی به گمانم آدمیزاده تا همین آدمیزاد است، دردها و رنجهایش نیز همان است.
زندگی را با تئوری بازیها بهتر میتوان تبیین کرد، تا نظریات زیستشناختی. آدمی با روابطش آدمی میشود، تا سلولهایش.
درست است که به قول فروید، بدن، سرنوشت است؛ اما تمام سرنوشت نیست.
در کنار هوش و استعدادی که بدن به ما میدهد؛ جامعه و روابط نیز سرنوشت آدمیان را هدایت میکنند. ونیز تصمیمات درست ما و خیلی چیزهای دیگر.
القصه؛ کاش در روزگار تعویض قطعات بدن، زبان را طوری بسازند که کمتر زیان برساند.
کمتر برنجانیم، کمتر دروغ بگوییم، کمتر تظاهر و خیانت و تلخی کنیم. کمتر فریب دهیم و حقّه بزنیم.
یا حتی کمتر به خود کلمات ظلم کنیم؛ که به قول کنفوسیوس، هر ظلمی در جهان، از ظلم بر کلمات آغاز میشود. معنی کلمات را تغییر بده، بعدش هر غلطی که دلت خواست بکن.
یکی از نعمتهایی که خداوند مدام در وصف بهشت میگوید آن است که در آنجا این چهار چیز وجود ندارد:
_ حرفهای مفت و بیهوده
_ حرفهای برهم زنندهی آرامش، آزارنده و تحقیرکننده
_حرفهای زشت و گناه آلود
_ حرفهای دروغ و خلاف واقع و ریاکارانه
اینها یعنی، هرجا که این چیزهای منفی و تیره نباشد، شبیه بهشت است؛ و هرجا که باشد، مثل جهنم. به قول صائب تبریزی:
این چه حرف است که در عالم بالاست بهشت؟
هر کجا وقت خوشی رو دهد آن جاست بهشت
از درون سیهِ توست جهان چون دوزخ
دل اگر تیره نباشد همه دنیاست بهشت
✍دکتر محسن زندی
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
❤3👏1
نامهای که دیر رسید، فاجعهای که سالهاست زود رسیده؛
نامه ۱۸۰ اقتصاددان، اما خیابانها زودتر هشدار دادند: ایران کشوری که فقرش طبیعی نیست؛ مصنوعی است، صنعتی است، برنامهریزیشده است
۱۸۰ اقتصاددان نامه نوشتهاند، اما حقیقت این است که مردم ایران سالهاست با استخوانهایشان نامه نوشتهاند، روی صورتهایی که ترکهای فقر مثل شیار زمین خشکسالیزده پیداست، روی سفرههایی که آنقدر کوچک شدهاند که وعدهها در هم ادغام شدهاند و روی شناسنامههایی که فقط نام دارند اما هیچ سهمی از این کشور نه.
آن اقتصاددانان مؤدبانه گفتهاند: «اصلاحات قیمتی را با فقرا تسویه نکنید»، اما اگر بخواهیم بدون روتوش حقیقت را بنویسیم، باید بگوییم: مردم دیگر تاب ندارند، نه تاب اصلاح قیمتی، نه تاب اصلاح سیاسی، نه تاب اصلاح صبر.
در ایران امروز واژه «اصلاح» وقتی از دهان سیاستمداران بیرون میآید، باید دست را روی جیب گذاشت، هر بار که از «جراحی اقتصادی» حرف زدهاند، مردم را بیهوش نکرده به اتاق عمل بردهاند و جراح هم تازهکار بوده و با بدن مردم تمرین کرده است.
حالا باز دولتی آمده و همان نسخه را میپیچد، اصلاحات بدون اصلاحکنندگان، بالا رفتن قیمتها همراه با پایین رفتن شرم سیاستگذاران، حرف از شفافیت بودجه میزنند اما نه آنقدر که روشن شود چه کسانی سالهاست کشور را میچلانند.
فقر در ایران دیگر یک پدیده اقتصادی نیست، یک سیاست است، در کشوری که بودجهاش شبیه سفرهای نابرابر پهن شده، بالا برای بالا، پایین برای پایینتر، حرف از عدالت شبیه این است که روی خرابهای تابلوی «امنیت کامل» نصب کنند.
همینهایی که امروز از اصلاح ساختار حرف میزنند، سازندگان همان ساختارند، همانها که امروز نگران تورماند، سالهاست با تورم زندگی میکنند، نه در سفرهشان، در تیراژ ثروتشان، همانها که امروز برای فقرا دل میسوزانند، فردا در جلسه خواهند گفت: «مردم مقاومت خوبی نشان دادهاند، ادامه دهید.»
طنز تلخ ماجرا اینجاست که فقر در ایران نتیجه اشتباه اقتصادی نیست، محصول طراحی سیاسی است، کشوری که میلیاردها دلار خرج ایدئولوژی میکند اما برای افزایش حقوق کارگر دکمه ماشینحسابش میلرزد.
بودجهای که مینویسند دفترچه راهنمای تولید رنج است، پرسش اصلی این نیست که بودجه چقدر کسری دارد، پرسش این است که چرا این کسری همیشه از همان سفرههایی جبران میشود که مردم در آن کسری نان دارند.
اصلاح قیمت انرژی؟ باشد، فقط شما هم اصلاح کنید، اصلاح حقوق خودتان، اصلاح هزینههای نهادهای پرریختوپاش، اصلاح رانتهایی که فقط در تاریکی میرویند، تا وقتی مردم یارانه بگیرند و قدرتمندان «رانتانه»، اصلاحات فقط اسم مستعار یک سیاست است، بردار از فقیر، بده به فقیرستیز.
مردم نه با اصلاحات دشمنند و نه با واقعیت، دشمن تحقیرند، پدری که روزی نان سنگک را نصف میخرید، امروز از ترس قیمت، به لواش کوچ کرده است، اینها عدد نیستند، اینها زخماند، نالهاند و شرمساری پنهان، و آنوقت مسئولان با جسارتی که فقط از بیخبری یا بیرحمی میآید، میگویند: «اصلاحات سخت است اما لازم.»
نه، اصلاحات لازم است اما اگر بناست همیشه از یک سمت سخت باشد، اسمش اصلاح نیست، غارت قانونی است، همان غارتی که مردم را خسته نميکند بلکه عصبانی میکند و این خطرناکترین نقطه هر حکومتی است.
نامه ۱۸۰ نفر تلنگر است، اما باید تبدیل به سند اتهام آینده شود، حرف اصلی آنها این است: حکمرانی اگر نمیتواند فقرا را بالا ببرد، دستکم لگد هم نزند، اما در ایران سالهاست از این مرحله عبور کردهاند، دیگر فقط لگد نمیزنند، گاهی طوری لگد میزنند که فقیر جای خودش را هم فراموش کند.
مردم نه عدالت ناممکن میخواهند و نه معجزه، فقط میگویند: کشور را زمین نزنید، همین، اما همین سادهترین خواسته، سختترین کار ممکن برای سیاستمداران ما شده است.
اگر این متن پیامی دارد، تنها یک جمله است: ایران کشوری نیست که فقرش طبیعی باشد، فقرش ساخته شده است، و تا زمانی که این ساختار پابرجاست، هر اصلاحی فقط تغییر دکوراسیون اتاق شکنجه است.
تاریخ دیر یا زود خواهد نوشت که مردم ایران با فقر نجنگیدند، با سیاست فقرساز جنگیدند، و اگر پیروز شوند، نه از سر قدرت، از سر حق، و اگر حکمرانان درس نگیرند، مردم برایشان کلاس تاریخ برگزار خواهند کرد، کلاسی با شهریه سنگین: سقوط، فراموشی و قضاوت.
این سرزمین سزاوار این اندازه تحقیر نیست، مردمش هم نیستند.
✍حمید آصفی
@hooreechannel 🌹
نامه ۱۸۰ اقتصاددان، اما خیابانها زودتر هشدار دادند: ایران کشوری که فقرش طبیعی نیست؛ مصنوعی است، صنعتی است، برنامهریزیشده است
۱۸۰ اقتصاددان نامه نوشتهاند، اما حقیقت این است که مردم ایران سالهاست با استخوانهایشان نامه نوشتهاند، روی صورتهایی که ترکهای فقر مثل شیار زمین خشکسالیزده پیداست، روی سفرههایی که آنقدر کوچک شدهاند که وعدهها در هم ادغام شدهاند و روی شناسنامههایی که فقط نام دارند اما هیچ سهمی از این کشور نه.
آن اقتصاددانان مؤدبانه گفتهاند: «اصلاحات قیمتی را با فقرا تسویه نکنید»، اما اگر بخواهیم بدون روتوش حقیقت را بنویسیم، باید بگوییم: مردم دیگر تاب ندارند، نه تاب اصلاح قیمتی، نه تاب اصلاح سیاسی، نه تاب اصلاح صبر.
در ایران امروز واژه «اصلاح» وقتی از دهان سیاستمداران بیرون میآید، باید دست را روی جیب گذاشت، هر بار که از «جراحی اقتصادی» حرف زدهاند، مردم را بیهوش نکرده به اتاق عمل بردهاند و جراح هم تازهکار بوده و با بدن مردم تمرین کرده است.
حالا باز دولتی آمده و همان نسخه را میپیچد، اصلاحات بدون اصلاحکنندگان، بالا رفتن قیمتها همراه با پایین رفتن شرم سیاستگذاران، حرف از شفافیت بودجه میزنند اما نه آنقدر که روشن شود چه کسانی سالهاست کشور را میچلانند.
فقر در ایران دیگر یک پدیده اقتصادی نیست، یک سیاست است، در کشوری که بودجهاش شبیه سفرهای نابرابر پهن شده، بالا برای بالا، پایین برای پایینتر، حرف از عدالت شبیه این است که روی خرابهای تابلوی «امنیت کامل» نصب کنند.
همینهایی که امروز از اصلاح ساختار حرف میزنند، سازندگان همان ساختارند، همانها که امروز نگران تورماند، سالهاست با تورم زندگی میکنند، نه در سفرهشان، در تیراژ ثروتشان، همانها که امروز برای فقرا دل میسوزانند، فردا در جلسه خواهند گفت: «مردم مقاومت خوبی نشان دادهاند، ادامه دهید.»
طنز تلخ ماجرا اینجاست که فقر در ایران نتیجه اشتباه اقتصادی نیست، محصول طراحی سیاسی است، کشوری که میلیاردها دلار خرج ایدئولوژی میکند اما برای افزایش حقوق کارگر دکمه ماشینحسابش میلرزد.
بودجهای که مینویسند دفترچه راهنمای تولید رنج است، پرسش اصلی این نیست که بودجه چقدر کسری دارد، پرسش این است که چرا این کسری همیشه از همان سفرههایی جبران میشود که مردم در آن کسری نان دارند.
اصلاح قیمت انرژی؟ باشد، فقط شما هم اصلاح کنید، اصلاح حقوق خودتان، اصلاح هزینههای نهادهای پرریختوپاش، اصلاح رانتهایی که فقط در تاریکی میرویند، تا وقتی مردم یارانه بگیرند و قدرتمندان «رانتانه»، اصلاحات فقط اسم مستعار یک سیاست است، بردار از فقیر، بده به فقیرستیز.
مردم نه با اصلاحات دشمنند و نه با واقعیت، دشمن تحقیرند، پدری که روزی نان سنگک را نصف میخرید، امروز از ترس قیمت، به لواش کوچ کرده است، اینها عدد نیستند، اینها زخماند، نالهاند و شرمساری پنهان، و آنوقت مسئولان با جسارتی که فقط از بیخبری یا بیرحمی میآید، میگویند: «اصلاحات سخت است اما لازم.»
نه، اصلاحات لازم است اما اگر بناست همیشه از یک سمت سخت باشد، اسمش اصلاح نیست، غارت قانونی است، همان غارتی که مردم را خسته نميکند بلکه عصبانی میکند و این خطرناکترین نقطه هر حکومتی است.
نامه ۱۸۰ نفر تلنگر است، اما باید تبدیل به سند اتهام آینده شود، حرف اصلی آنها این است: حکمرانی اگر نمیتواند فقرا را بالا ببرد، دستکم لگد هم نزند، اما در ایران سالهاست از این مرحله عبور کردهاند، دیگر فقط لگد نمیزنند، گاهی طوری لگد میزنند که فقیر جای خودش را هم فراموش کند.
مردم نه عدالت ناممکن میخواهند و نه معجزه، فقط میگویند: کشور را زمین نزنید، همین، اما همین سادهترین خواسته، سختترین کار ممکن برای سیاستمداران ما شده است.
اگر این متن پیامی دارد، تنها یک جمله است: ایران کشوری نیست که فقرش طبیعی باشد، فقرش ساخته شده است، و تا زمانی که این ساختار پابرجاست، هر اصلاحی فقط تغییر دکوراسیون اتاق شکنجه است.
تاریخ دیر یا زود خواهد نوشت که مردم ایران با فقر نجنگیدند، با سیاست فقرساز جنگیدند، و اگر پیروز شوند، نه از سر قدرت، از سر حق، و اگر حکمرانان درس نگیرند، مردم برایشان کلاس تاریخ برگزار خواهند کرد، کلاسی با شهریه سنگین: سقوط، فراموشی و قضاوت.
این سرزمین سزاوار این اندازه تحقیر نیست، مردمش هم نیستند.
✍حمید آصفی
@hooreechannel 🌹
👍5❤4
🖊حمایت افراطی والدین
(چرا کافی بودن بهتر از عالی بودن است)
🔻چند روز پیش مادری با چشمان پر اشک پرسید: «چرا پسرم اینقدر عصبی و وابسته شده؟ من که همهی عمرم را پای او گذاشتم.»
جوابم کوتاه بود: «دقیقاً به همین خاطر.»
▪️عشق زیاد، وقتی به شکل کنترل و محافظت بیحد درآید، مثل بغلی میشود که آنقدر محکم است که نفس کودک را بند میآورد. روانشناسان به این نوع رفتار «والدگری بیشازحد محافظ» یا «هلیکوپتری» میگویند. پدر و مادری که بالای سر فرزند میچرخند، همهی مشکلاتش را پیشاپیش حل میکنند، نگذارند زمین بخورد، شکست بخورد، دلش بشکنند یا حتی انتخاب اشتباهی کند.
نتیجه؟ کودکی که در ظاهر همه چیز دارد، اما در باطن نمیداند چطور روی پای خودش بایستد.
🔹تحقیقات گستردهای که سالهاست در دانشگاههای معتبر انجام میشود، یک چیز را بارها ثابت کرده: کودک برای رشد سالم، به سه نیاز اساسی دارد: احساس امنیت، احساس شایستگی و احساس استقلال. وقتی مادر یا پدر بیش از اندازه درگیر جزئیات زندگی فرزند میشوند، دو نیاز آخر را از او میگیرند. او هیچگاه فرصت نمیکند بفهمد «من میتوانم»، چون همیشه کسی سریعتر از خودش مشکلات را حل کرده است.
- ناتوانی در تصمیمگیریهای ساده
- ترس شدید از شکست یا قضاوت شدن
- خشم یا پرخاشگری ناگهانی وقتی کنترل از دستشان خارج میشود
- وابستگی عاطفی شدید به والد (حتی در سنین بزرگسالی)
🔹این رفتارها تصادفی نیستند. مغز کودک برای یادگیری تابآوری و تنظیم احساسات، به تجربهی واقعی نیاز دارد؛ باید زمین بخورد تا یاد بگیرد بلند شود، باید انتخاب اشتباه کند تا بفهمد مسئولیت یعنی چه، باید گاهی دلش بگیرد تا یاد بگیرد خودش را آرام کند. وقتی این تجربهها را از او بگیریم، بخشهایی از مغز که مسئول خودتنظیمی و اعتماد به نفس هستند، ضعیف میمانند.
🔹شاید سختترین بخش ماجرا این باشد که این مادران واقعاً بهترین نیت را دارند. آنها از روی عشق این کار را میکنند، از ترس اینکه مبادا فرزندشان رنج بکشد. اما عشق واقعی، گاهی یعنی عقب کشیدن، یعنی تحمل کردن گریهی فرزندت وقتی برای اولین بار بدون تو به مدرسه میرود، یعنی سکوت کردن وقتی میدانی انتخابش اشتباه است ولی هنوز خطر جانی ندارد.
حضور داشته باشی، اما او را خفه نکنی.
حمایت کنی، اما راه رفتن را به خودش واگذار کنی.
بغلش کنی، اما وقتی خواست، رهایش کنی تا پرواز کند.
🔹مادری که امروز گریه میکرد، در آخر پرسید: «یعنی چی کار کنم حالا؟»
گفتم: «از همین امروز شروع کن به کمتر کردن. بگذارید گاهی دلش بگیرد، گاهی عصبانی شود، گاهی اشتباه کند. تو فقط آنجا باش، مثل یک پایگاه امن، نه یک دیوار بلند دور زندگیاش. باور کن، وقتی یک قدم عقب بروی، او دو قدم جلو میآید.»
🔹عشق بزرگ، در آزادی نهفته است.
بهترین هدیهای که میتوانی به فرزندت بدهی، این است که به او یاد بدهی بدون تو هم میتواند خوشبخت باشد.
✍️ مصطفی سلیمانی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
(چرا کافی بودن بهتر از عالی بودن است)
🔻چند روز پیش مادری با چشمان پر اشک پرسید: «چرا پسرم اینقدر عصبی و وابسته شده؟ من که همهی عمرم را پای او گذاشتم.»
جوابم کوتاه بود: «دقیقاً به همین خاطر.»
▪️عشق زیاد، وقتی به شکل کنترل و محافظت بیحد درآید، مثل بغلی میشود که آنقدر محکم است که نفس کودک را بند میآورد. روانشناسان به این نوع رفتار «والدگری بیشازحد محافظ» یا «هلیکوپتری» میگویند. پدر و مادری که بالای سر فرزند میچرخند، همهی مشکلاتش را پیشاپیش حل میکنند، نگذارند زمین بخورد، شکست بخورد، دلش بشکنند یا حتی انتخاب اشتباهی کند.
نتیجه؟ کودکی که در ظاهر همه چیز دارد، اما در باطن نمیداند چطور روی پای خودش بایستد.
🔹تحقیقات گستردهای که سالهاست در دانشگاههای معتبر انجام میشود، یک چیز را بارها ثابت کرده: کودک برای رشد سالم، به سه نیاز اساسی دارد: احساس امنیت، احساس شایستگی و احساس استقلال. وقتی مادر یا پدر بیش از اندازه درگیر جزئیات زندگی فرزند میشوند، دو نیاز آخر را از او میگیرند. او هیچگاه فرصت نمیکند بفهمد «من میتوانم»، چون همیشه کسی سریعتر از خودش مشکلات را حل کرده است.
▪️فرزندان مادران بیشازحد حمایتگر معمولاً در نوجوانی و جوانی این نشانهها را نشان میدهند:- اضطراب بالا وقتی تنها میمانند
- ناتوانی در تصمیمگیریهای ساده
- ترس شدید از شکست یا قضاوت شدن
- خشم یا پرخاشگری ناگهانی وقتی کنترل از دستشان خارج میشود
- وابستگی عاطفی شدید به والد (حتی در سنین بزرگسالی)
🔹این رفتارها تصادفی نیستند. مغز کودک برای یادگیری تابآوری و تنظیم احساسات، به تجربهی واقعی نیاز دارد؛ باید زمین بخورد تا یاد بگیرد بلند شود، باید انتخاب اشتباه کند تا بفهمد مسئولیت یعنی چه، باید گاهی دلش بگیرد تا یاد بگیرد خودش را آرام کند. وقتی این تجربهها را از او بگیریم، بخشهایی از مغز که مسئول خودتنظیمی و اعتماد به نفس هستند، ضعیف میمانند.
🔹شاید سختترین بخش ماجرا این باشد که این مادران واقعاً بهترین نیت را دارند. آنها از روی عشق این کار را میکنند، از ترس اینکه مبادا فرزندشان رنج بکشد. اما عشق واقعی، گاهی یعنی عقب کشیدن، یعنی تحمل کردن گریهی فرزندت وقتی برای اولین بار بدون تو به مدرسه میرود، یعنی سکوت کردن وقتی میدانی انتخابش اشتباه است ولی هنوز خطر جانی ندارد.
🔹«کافی بودن» یعنی:
حضور داشته باشی، اما او را خفه نکنی.
حمایت کنی، اما راه رفتن را به خودش واگذار کنی.
بغلش کنی، اما وقتی خواست، رهایش کنی تا پرواز کند.
🔹مادری که امروز گریه میکرد، در آخر پرسید: «یعنی چی کار کنم حالا؟»
گفتم: «از همین امروز شروع کن به کمتر کردن. بگذارید گاهی دلش بگیرد، گاهی عصبانی شود، گاهی اشتباه کند. تو فقط آنجا باش، مثل یک پایگاه امن، نه یک دیوار بلند دور زندگیاش. باور کن، وقتی یک قدم عقب بروی، او دو قدم جلو میآید.»
🔹عشق بزرگ، در آزادی نهفته است.
بهترین هدیهای که میتوانی به فرزندت بدهی، این است که به او یاد بدهی بدون تو هم میتواند خوشبخت باشد.
✍️ مصطفی سلیمانی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
❤2
🔴 ایران؛ ششمین کشور با پایینترین کیفیت زندگی در جهان
🔺رتبهبندی ۲۰۲۵ پایگاه جهانی سنجش کیفیت کشورها اعلام شد و ایران با ضعف ساختاری در اقتصاد خانوار، مسکن، محیطزیست و خدمات عمومی، در جایگاه ششم از پایین و رتبه ۸۴ میان ۸۹ کشور قرار گرفت.
🔺رشد مداوم قیمت مسکن، افت توان خرید خانوار، کاهش نوسازی و فرسودگی شهری، تامین مسکن را دشوار کرده است.
🔺همزمان، مشکلات زیرساختهای حملونقل، خدمات شهری و هوای آلوده، رفاه روزمره را کاهش داده است.
🔺در این رتبهبندی، لوکزامبورگ نخست و نیجریه آخر است.
🔺کشورهای بالای جدول مانند لوکزامبورگ، هلند، دانمارک، عمان، سوئیس، فنلاند و نروژ، بهدلیل ثبات اقتصادی، زیرساخت کارآمد، قدرت خرید بالا، امنیت، سلامت عمومی و محیطزیست پاک، امتیاز بالایی دارند.
🔺در مقابل، ده کشور پایین جدول شامل نیجریه، ونزوئلا، بنگلادش، سریلانکا، مصر، ایران، پرو، کنیا، ویتنام و فیلیپین با مشکلاتی مانند قدرت خرید پایین، بیثباتی سیاسی، فساد، محدودیت خدمات درمانی، آلودگی، ترافیک، زیرساخت ضعیف و بحران مسکن روبهرو هستند.
🔗متن کامل
✅ کانال رسمی روزنامه دنیای اقتصاد👇
@den_ir
@hooreechannel 🌹
🔺رتبهبندی ۲۰۲۵ پایگاه جهانی سنجش کیفیت کشورها اعلام شد و ایران با ضعف ساختاری در اقتصاد خانوار، مسکن، محیطزیست و خدمات عمومی، در جایگاه ششم از پایین و رتبه ۸۴ میان ۸۹ کشور قرار گرفت.
🔺رشد مداوم قیمت مسکن، افت توان خرید خانوار، کاهش نوسازی و فرسودگی شهری، تامین مسکن را دشوار کرده است.
🔺همزمان، مشکلات زیرساختهای حملونقل، خدمات شهری و هوای آلوده، رفاه روزمره را کاهش داده است.
🔺در این رتبهبندی، لوکزامبورگ نخست و نیجریه آخر است.
🔺کشورهای بالای جدول مانند لوکزامبورگ، هلند، دانمارک، عمان، سوئیس، فنلاند و نروژ، بهدلیل ثبات اقتصادی، زیرساخت کارآمد، قدرت خرید بالا، امنیت، سلامت عمومی و محیطزیست پاک، امتیاز بالایی دارند.
🔺در مقابل، ده کشور پایین جدول شامل نیجریه، ونزوئلا، بنگلادش، سریلانکا، مصر، ایران، پرو، کنیا، ویتنام و فیلیپین با مشکلاتی مانند قدرت خرید پایین، بیثباتی سیاسی، فساد، محدودیت خدمات درمانی، آلودگی، ترافیک، زیرساخت ضعیف و بحران مسکن روبهرو هستند.
🔗متن کامل
✅ کانال رسمی روزنامه دنیای اقتصاد👇
@den_ir
@hooreechannel 🌹
😱2👍1😢1
🔴 سقوط از واقعیت و آرمان در قمار آخر
اخیرا «جمهوری اسلامی» یکی از ۱۲ رای منفی به قطعنامه ای در سازمان ملل را به خود اختصصاص داد که اگر مفادش در روزهای پر از شعار و شور انقلاب، جلوی هر رهبر و کنشگر انقلابی قرار میگرفت، اذعان میکرد بی تردید رای ما بدان مثبت خواهد بود. این قطعنامه از «روسیه» خواسته است، بازگشت فوری، ایمن و بدون قید و شرط تمام کودکان اوکراینی را که به زور منتقل یا اخراج شده اند، تضمین کند و هرگونه تداوم انتقال، اخراج، جداسازی از خانواده، تغییر تابعیت، واگذاری به خانواده های سرپرست و برنامه های القایی را متوقف کند. این اقدام نشان داد سیاست خارجی جمهوری اسلامی مصلوب شده است بر دو تیرک غیر واقع گرایی و غیر آرمانگرایی.
⬅️ از منظر واقعگرایی، هدف اصلی دولت ها کسب و حفظ «قدرت نسبی» و تأمین امنیت در یک محیط آنارشی است؛ لذا بحران اوکراین می توانست فرصتی برای ایران باشد تا با استفاده از شکاف ایجاد شده میان غرب و روسیه، اهداف استراتژیک خود را پیش ببرد؛ اما در واقع این فرصت به شکلی معکوس مدیریت شد. از منظر واقعگرایان کلاسیک و نئورئالیستها «توازن قدرت» در سیاست خارجی، اصل اساسی است. یک دولت، به عنوان یک بازیگر عاقل باید بین قدرتهای بزرگ دست به مانور بزند تا از توازن به نفع خود استفاده کند. ایران به جای حفظ این فاصله فعال و کسب امتیاز از هر دو طرف، با اتخاذ موضعی طرفدارانه در برابر روسیه، عملاً خود را در بلوک مسکو تعریف کرد. این اقدام، موازنه منطقهای و بینالمللی را به ضرر ایران تغییر داد و غرب (آمریکا و اروپا) را در ائتلاف ضد ایرانی متحد ساخت.
⬅️ مهمترین هزینه واقعگرایانه این سیاست، از دست رفتن فرصتهای حیاتی اقتصادی بود. در حالی که اروپا به دنبال کاهش وابستگی به گاز روسیه بود، ایران به عنوان یک تولیدکننده بزرگ انرژی میتوانست با ارائه تضمینهای قابل قبول، به یک شریک استراتژیک در تأمین امنیت انرژی اروپا تبدیل شود. اتحاد با روسیه این پنجره فرصت حیاتی را بست و عملاً اروپا به سمت تقویت مسیرهای گازی جایگزین (مانند قطر و ترانس-آذربایجان) سوق یافت. این یک شکست فاحش در محاسبه منافع اقتصادی و استراتژیک بود. از سوی دیگر، حمایت از روسیه در تحریمها، دست قدرتهای غربی را برای اعمال تحریمهای ثانویه علیه نهادهای ایرانی که با مسکو تجارت میکردند، باز گذاشت. این اقدام نه تنها کمکی به کاهش فشار اولیه نکرد؛ بلکه دامنه فشارهای اقتصادی را گسترش داد و قدرت سیاسی و اقتصادی نسبی ایران را در عرصه بینالملل کاهش داد.
⬅️ ممکن است عده ای مدعی شوند که جمهوری اسلامی از آنجا که یک حکومت دینی است، از ابتدا در سیاست خارجی به جای رویکرد واقعگرایی بر آرمانگرایی پای فشرد که بر استقلال متکی است؛ ولی سیاست اخیر، در هر دو زمینه مذکور دچار تضاد بنیادین شد. جمهوری اسلامی که همواره بر دفاع از مظلوم و مخالفت با تجاوز نظامی تأکید داشت، با حمایت از تجاوز به اوکراین، به ویژه با ارائه تجهیزات نظامی، مستقیماً با اصول اعلامی اخلاقی و دینی خود، در تضاد قرار گرفت. این امر نه تنها در غرب؛ بلکه در بسیاری از کشورهای غیرمتعهد نیز به عنوان نقض آشکار حقوق بینالملل تلقی شد و تصویر ایران را به عنوان یک مدافع حقوق قربانیان خدشهدار ساخت.
⬅️ در این میانه، جمهوری اسلامی عملاً از یک بازیگر کاملاً مستقل به یک «شریک خلع سلاح شده» در یک ائتلاف تحت رهبری روسیه تبدیل شد که فاقد توان چانهزنی با مسکو است و در حالی که آرمانهای اخلاقی مورد ادعایش را در نقض حقوق کودکان اوکراینی به خاطر حمایت از روسیه زیر پا می نهد؛ حتی توان این را ندارد که حمایت روسیه از ادعای حاکمیت «امارت» بر «جزایر سه گانه» را زیر سوال ببرد! گرچه این سیاست مسکو می تواند درس بزرگ واقعگرایانه برای تهران باشد که در سیاست خارجی، وفاداری هیچ ارزشی در برابر منافع ملی ندارد و نزدیکی استراتژیک ایران به روسیه، بهای سنگینی در راستای فروش منافع ملی محوری ایران داشته، بدون آنکه در ازای آن، تضمین امنیتی یا منافع اقتصادی پایداری به دست آمده باشد.
⬅️ نتیجه آنکه سیاست خارجی ایران در قبال روسیه، یک «شکست دوگانه» را به نمایش گذاشت: ۱- شکست واقعگرایانه؛ بدین معنا که در کسب قدرت نسبی، حفظ منافع اقتصادی و موازنهسازی موفق نبود و تنها به انزوا و تحریم بیشتر منجر شد. ۲- شکست ایدئولوژیک؛ بدین معنا که در حفظ اصول اعلامی اخلاقی و استقلال عمل ناکام ماند و مشروعیت گفتمانی خود را تضعیف کرد. ادامه این مسیر، دولت ایران را تنها یک بازیگر ضعیفِ وابسته می نماید که تحت فشار اقتصادی و لجاجت ایدئولوژیک؛ نه آرمانگرایی انقلابی، هم به شدت منافع ملی خود را می بازد و هم از شعارهای آرمانی خود سقوط کرده وجهه خویش را در داخل و خارج قمار میکند، سقوط از واقعیت و آرمان در قمار آخر.
✍مرضیه حاجی هاشمی
https://t.me/M_Hajihashemi
@hooreechannel 🌹
اخیرا «جمهوری اسلامی» یکی از ۱۲ رای منفی به قطعنامه ای در سازمان ملل را به خود اختصصاص داد که اگر مفادش در روزهای پر از شعار و شور انقلاب، جلوی هر رهبر و کنشگر انقلابی قرار میگرفت، اذعان میکرد بی تردید رای ما بدان مثبت خواهد بود. این قطعنامه از «روسیه» خواسته است، بازگشت فوری، ایمن و بدون قید و شرط تمام کودکان اوکراینی را که به زور منتقل یا اخراج شده اند، تضمین کند و هرگونه تداوم انتقال، اخراج، جداسازی از خانواده، تغییر تابعیت، واگذاری به خانواده های سرپرست و برنامه های القایی را متوقف کند. این اقدام نشان داد سیاست خارجی جمهوری اسلامی مصلوب شده است بر دو تیرک غیر واقع گرایی و غیر آرمانگرایی.
⬅️ از منظر واقعگرایی، هدف اصلی دولت ها کسب و حفظ «قدرت نسبی» و تأمین امنیت در یک محیط آنارشی است؛ لذا بحران اوکراین می توانست فرصتی برای ایران باشد تا با استفاده از شکاف ایجاد شده میان غرب و روسیه، اهداف استراتژیک خود را پیش ببرد؛ اما در واقع این فرصت به شکلی معکوس مدیریت شد. از منظر واقعگرایان کلاسیک و نئورئالیستها «توازن قدرت» در سیاست خارجی، اصل اساسی است. یک دولت، به عنوان یک بازیگر عاقل باید بین قدرتهای بزرگ دست به مانور بزند تا از توازن به نفع خود استفاده کند. ایران به جای حفظ این فاصله فعال و کسب امتیاز از هر دو طرف، با اتخاذ موضعی طرفدارانه در برابر روسیه، عملاً خود را در بلوک مسکو تعریف کرد. این اقدام، موازنه منطقهای و بینالمللی را به ضرر ایران تغییر داد و غرب (آمریکا و اروپا) را در ائتلاف ضد ایرانی متحد ساخت.
⬅️ مهمترین هزینه واقعگرایانه این سیاست، از دست رفتن فرصتهای حیاتی اقتصادی بود. در حالی که اروپا به دنبال کاهش وابستگی به گاز روسیه بود، ایران به عنوان یک تولیدکننده بزرگ انرژی میتوانست با ارائه تضمینهای قابل قبول، به یک شریک استراتژیک در تأمین امنیت انرژی اروپا تبدیل شود. اتحاد با روسیه این پنجره فرصت حیاتی را بست و عملاً اروپا به سمت تقویت مسیرهای گازی جایگزین (مانند قطر و ترانس-آذربایجان) سوق یافت. این یک شکست فاحش در محاسبه منافع اقتصادی و استراتژیک بود. از سوی دیگر، حمایت از روسیه در تحریمها، دست قدرتهای غربی را برای اعمال تحریمهای ثانویه علیه نهادهای ایرانی که با مسکو تجارت میکردند، باز گذاشت. این اقدام نه تنها کمکی به کاهش فشار اولیه نکرد؛ بلکه دامنه فشارهای اقتصادی را گسترش داد و قدرت سیاسی و اقتصادی نسبی ایران را در عرصه بینالملل کاهش داد.
⬅️ ممکن است عده ای مدعی شوند که جمهوری اسلامی از آنجا که یک حکومت دینی است، از ابتدا در سیاست خارجی به جای رویکرد واقعگرایی بر آرمانگرایی پای فشرد که بر استقلال متکی است؛ ولی سیاست اخیر، در هر دو زمینه مذکور دچار تضاد بنیادین شد. جمهوری اسلامی که همواره بر دفاع از مظلوم و مخالفت با تجاوز نظامی تأکید داشت، با حمایت از تجاوز به اوکراین، به ویژه با ارائه تجهیزات نظامی، مستقیماً با اصول اعلامی اخلاقی و دینی خود، در تضاد قرار گرفت. این امر نه تنها در غرب؛ بلکه در بسیاری از کشورهای غیرمتعهد نیز به عنوان نقض آشکار حقوق بینالملل تلقی شد و تصویر ایران را به عنوان یک مدافع حقوق قربانیان خدشهدار ساخت.
⬅️ در این میانه، جمهوری اسلامی عملاً از یک بازیگر کاملاً مستقل به یک «شریک خلع سلاح شده» در یک ائتلاف تحت رهبری روسیه تبدیل شد که فاقد توان چانهزنی با مسکو است و در حالی که آرمانهای اخلاقی مورد ادعایش را در نقض حقوق کودکان اوکراینی به خاطر حمایت از روسیه زیر پا می نهد؛ حتی توان این را ندارد که حمایت روسیه از ادعای حاکمیت «امارت» بر «جزایر سه گانه» را زیر سوال ببرد! گرچه این سیاست مسکو می تواند درس بزرگ واقعگرایانه برای تهران باشد که در سیاست خارجی، وفاداری هیچ ارزشی در برابر منافع ملی ندارد و نزدیکی استراتژیک ایران به روسیه، بهای سنگینی در راستای فروش منافع ملی محوری ایران داشته، بدون آنکه در ازای آن، تضمین امنیتی یا منافع اقتصادی پایداری به دست آمده باشد.
⬅️ نتیجه آنکه سیاست خارجی ایران در قبال روسیه، یک «شکست دوگانه» را به نمایش گذاشت: ۱- شکست واقعگرایانه؛ بدین معنا که در کسب قدرت نسبی، حفظ منافع اقتصادی و موازنهسازی موفق نبود و تنها به انزوا و تحریم بیشتر منجر شد. ۲- شکست ایدئولوژیک؛ بدین معنا که در حفظ اصول اعلامی اخلاقی و استقلال عمل ناکام ماند و مشروعیت گفتمانی خود را تضعیف کرد. ادامه این مسیر، دولت ایران را تنها یک بازیگر ضعیفِ وابسته می نماید که تحت فشار اقتصادی و لجاجت ایدئولوژیک؛ نه آرمانگرایی انقلابی، هم به شدت منافع ملی خود را می بازد و هم از شعارهای آرمانی خود سقوط کرده وجهه خویش را در داخل و خارج قمار میکند، سقوط از واقعیت و آرمان در قمار آخر.
✍مرضیه حاجی هاشمی
https://t.me/M_Hajihashemi
@hooreechannel 🌹
👍3
قانونگذاری برای مبارزه با خشونت جنسیتی کافی نیست
وقتی از مقابله با خشونت صحبت میکنیم، ذهنها به سمت تغییر قانون، سیاست، اصلاح نظام قضایی و اراده دولتها میرود. بدون تردید قوانین حمایتی، سازوکارهای رسمی، خدمات مشاوره و سیاستهای عمومی اهمیت حیاتی دارند. تجربه کشورهایی مانند هند، اسپانیا یا آرژانتین نشان میدهد که جنبشهای اعتراضی زنان توانستهاند در مواردی تعاریف حقوقی تجاوز، زنکشی و خشونت خانگی را تغییر دهند و اصلاحات قانونی به دست آورند. با این حال، خود این کشورها نمونه روشنیاند از این واقعیت که تغییر قانون، به تنهایی، خشونت را از بین نمیبرد.
✅در چنین وضعیتی زنان با ایجاد شبکههای حمایتی، گروههای کوچک محلی، فعالیتهای فرهنگی و آموزشی، میتوانند هنجارها و سنتهای تبعیضآمیز را به چالش بکشند.
در تونس، بخش مهمی از تلاش زنان برای کاهش خشونت از پایین و بدنه مردم آغاز شده است؛ یعنی نه از طریق نهادهای قدرت، بلکه از طریق شبکه های محلی، گروههای کوچک داوطلبانه و رهبران غیررسمی از میان مردم.
مقایسه جامعهای مانند ایران با کشوری مانند تونس، از این جهت مفید است که هر دو در منطقهای قرار دارند که با سنتهای ریشهدار مذهبی، جنسیتی، نابرابری اقتصادی و محدودیتهای مدنی مواجه است و مرور تجربیات آن میتواند این مطلب را واضح سازد. در تونس، کنار هم قرار گرفتن زنان در گروههای کوچک محلی در دل همین محدودیتها توانسته است زنان را توانمندتر سازد و به آنها کمک کند تغییرات اساسی در زندگی خود و اطرافیانشان ایجاد کنند.
🌸همبستگی زنان در این شبکهها، چند کارکرد همزمان دارد. اول اینکه فرهنگ سکوت را به چالش میکشد؛ خشونتی که یک مسئله خصوصی تلقی میشد، حال به موضوع گفتوگو و قضاوت جمعی تبدیل میشود. دوم این که زنان حس میکنند تنها نیستند؛ تجربه فردی رنج، به تجربه مشترک تبدیل میشود و این خود نوعی توانمندسازی است. سوم اینکه این شبکهها میتوانند میان خانواده، نهادهای رسمی (مثل دادگاه یا مراجع حمایتی) و فضای عمومی نقش واسطه داشته باشند؛ یعنی در پیگیری پروندههای قضایی، مشاوره حقوقی یا ارجاع به خدمات تخصصی کمک کنند. در این فرآیند، زنان از جایگاه «قربانی منفعل» خارج شده و به «کنشگر اجتماعی» تبدیل میشوند.
✅نکته مهم در هر دو زمینه تونس و ایران این است که همبستگی زنان لزوما به معنای مقابله مستقیم با ساختار قدرت نیست. گاهی این همبستگیها بهصورت فعالیتهای محلی کوچک اما مداوم ظاهر میشود. یک معلم که در کلاس درس خود کلیشههای جنسیتی را به چالش میکشد، گروهی از مادران که درباره حق انتخاب و خشونت خانگی با دخترانشان گفتوگو میکنند، حلقههای کتاب و فیلم که تجربههای زنان دیگر کشورها را به زبان محلی ترجمه میکنند و یا شبکههایی که بهطور غیررسمی برای پیدا کردن وکیل، مشاور یا پناه موقت برای زنان در معرض خشونت همکاری میکنند همگی نمونههایی از این اقدامات کوچک و مداوماند.
✒️زنان، با ایستادن کنار یکدیگر، با شنیدن و بازگو کردن داستانهای هم، با ساختن شبکههای کوچک محلی و ابتکارهای فرهنگی، میتوانند فضای اجتماعی را کمی امنتر و کمی عادلانهتر کنند؛ و این تغییرات اندک میتوانند در طول زمان، لایههای فرهنگی را در مسیر جامعهای بیخشونت تغییر دهد.
✍آتنا دائمی
✅ادامه مطلب
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
وقتی از مقابله با خشونت صحبت میکنیم، ذهنها به سمت تغییر قانون، سیاست، اصلاح نظام قضایی و اراده دولتها میرود. بدون تردید قوانین حمایتی، سازوکارهای رسمی، خدمات مشاوره و سیاستهای عمومی اهمیت حیاتی دارند. تجربه کشورهایی مانند هند، اسپانیا یا آرژانتین نشان میدهد که جنبشهای اعتراضی زنان توانستهاند در مواردی تعاریف حقوقی تجاوز، زنکشی و خشونت خانگی را تغییر دهند و اصلاحات قانونی به دست آورند. با این حال، خود این کشورها نمونه روشنیاند از این واقعیت که تغییر قانون، به تنهایی، خشونت را از بین نمیبرد.
تا زمانی که فرهنگ سکوت، شرم، سرزنش قربانی و نابرابریهای اقتصادی و سنتهای نادرست پابرجاست، قانون در اجرا با موانع جدی روبهرو میشود.✒️در جوامعی مانند ایران که با محدودیتهای سیاسی، مذهبی و ساختاری شدید روبهرو هستند و امکان اصلاح قانون سخت و پرهزینه است، لایه فرهنگی و اجتماعی مقابله با خشونت اهمیت بسیاری پیدا میکند.
✅در چنین وضعیتی زنان با ایجاد شبکههای حمایتی، گروههای کوچک محلی، فعالیتهای فرهنگی و آموزشی، میتوانند هنجارها و سنتهای تبعیضآمیز را به چالش بکشند.
در تونس، بخش مهمی از تلاش زنان برای کاهش خشونت از پایین و بدنه مردم آغاز شده است؛ یعنی نه از طریق نهادهای قدرت، بلکه از طریق شبکه های محلی، گروههای کوچک داوطلبانه و رهبران غیررسمی از میان مردم.
مقایسه جامعهای مانند ایران با کشوری مانند تونس، از این جهت مفید است که هر دو در منطقهای قرار دارند که با سنتهای ریشهدار مذهبی، جنسیتی، نابرابری اقتصادی و محدودیتهای مدنی مواجه است و مرور تجربیات آن میتواند این مطلب را واضح سازد. در تونس، کنار هم قرار گرفتن زنان در گروههای کوچک محلی در دل همین محدودیتها توانسته است زنان را توانمندتر سازد و به آنها کمک کند تغییرات اساسی در زندگی خود و اطرافیانشان ایجاد کنند.
🌸همبستگی زنان در این شبکهها، چند کارکرد همزمان دارد. اول اینکه فرهنگ سکوت را به چالش میکشد؛ خشونتی که یک مسئله خصوصی تلقی میشد، حال به موضوع گفتوگو و قضاوت جمعی تبدیل میشود. دوم این که زنان حس میکنند تنها نیستند؛ تجربه فردی رنج، به تجربه مشترک تبدیل میشود و این خود نوعی توانمندسازی است. سوم اینکه این شبکهها میتوانند میان خانواده، نهادهای رسمی (مثل دادگاه یا مراجع حمایتی) و فضای عمومی نقش واسطه داشته باشند؛ یعنی در پیگیری پروندههای قضایی، مشاوره حقوقی یا ارجاع به خدمات تخصصی کمک کنند. در این فرآیند، زنان از جایگاه «قربانی منفعل» خارج شده و به «کنشگر اجتماعی» تبدیل میشوند.
✅نکته مهم در هر دو زمینه تونس و ایران این است که همبستگی زنان لزوما به معنای مقابله مستقیم با ساختار قدرت نیست. گاهی این همبستگیها بهصورت فعالیتهای محلی کوچک اما مداوم ظاهر میشود. یک معلم که در کلاس درس خود کلیشههای جنسیتی را به چالش میکشد، گروهی از مادران که درباره حق انتخاب و خشونت خانگی با دخترانشان گفتوگو میکنند، حلقههای کتاب و فیلم که تجربههای زنان دیگر کشورها را به زبان محلی ترجمه میکنند و یا شبکههایی که بهطور غیررسمی برای پیدا کردن وکیل، مشاور یا پناه موقت برای زنان در معرض خشونت همکاری میکنند همگی نمونههایی از این اقدامات کوچک و مداوماند.
این نوع کنشها هرچند ممکن است در آمار رسمی دیده نشوند، اما بهتدریج فرهنگ «تسلیم در برابر خشونت» را ضعیف کرده و فرهنگ «حمایت و مسئولیت مشترک» را تقویت میکنند و به زنان قدرت ایجاد تغییر میدهند.⬅️بدون شک همبستگی زنان به تنهایی جایگزین مسئولیت دولت و نهادهای رسمی نمیشود؛ همانطور که تجربه کشورهایی چون هند و مکزیک نشان میدهد، بدون اصلاحات حقوقی و سیاسی، خشونت به طور ریشهای از میان نمیرود. اما در جوامعی که تغییر ساختارها سخت، زمانبر و پرهزینه است، این همبستگی میتواند مانند پلی میان وضعیت حال و آینده عمل کند که در آن خشونت علیه زنان نه امری عادی و ناگزیر، بلکه رفتاری غیرقابل تحمل و هزینهدار تلقی میشود.
✒️زنان، با ایستادن کنار یکدیگر، با شنیدن و بازگو کردن داستانهای هم، با ساختن شبکههای کوچک محلی و ابتکارهای فرهنگی، میتوانند فضای اجتماعی را کمی امنتر و کمی عادلانهتر کنند؛ و این تغییرات اندک میتوانند در طول زمان، لایههای فرهنگی را در مسیر جامعهای بیخشونت تغییر دهد.
✍آتنا دائمی
✅ادامه مطلب
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
❤2
برخورد دوگانه اقلیت پرسروصدا
درباره اظهارات نماینده قم در اعتراض به یک بازجویی
🔹«خاک برسرتان با این اسلامتان»؛ این تیتر مطلبی است که منان رئیسی، نماینده قم، به حمایت و برای اعلام شرایط مهری طالبی دارستانی استفاده کرده است. از اینکه اسلامی جدید برای خود تعریف کرده، فاکتور میگیرم. اما خانم دارستانی... خانم دارستانی در چند سال اخیر هر کاری که توانست کرد، از تهدید نیروی انتظامی به خودکشی گرفته تا هتاکی به سران قوا؛ به جز اژهای که شاید جرأتش را نداشته است.
🔹منان رئیسی اعلام کرده که پس از بازجویی «بیادبانه» توسط برخی نیروهای امنیتی و قضایی، دارستانی دچار حمله عصبی و سکته شده و حالا در بیمارستان به سر میبرد. چقدر برای تندروها سخت است، تحمل آنچه دیگران سالهاست تحمل میکنند. چراکه آنها تاکنون مصونیت داشتند و هر جنجالی که دلشان خواسته به پا کردهاند؛ چون حاشیه امنی دورشان بوده و مانند حصاری از آنها محافظت کرده است.
🔹اما حالا ظاهراً بخشی از نظام هم به این نتیجه رسیده که باید حصار شکسته شود تا در عالم مساوات مشخص شود که این اقلیت پرسروصدا چند مردِ حلاجند. البته نه مساوات کامل؛ اما ما اسمش را «مساوات» میگذاریم. جالب اینکه منان رئیسی این متن را با تأسف و تحیر شروع کرده است؛ تحیری که مردم بهویژه فعالان سیاسی و دانشجویان دستکم از سال۱۳۷۸ پشت سرگذاشتهاند و مدام آن را تجربه کردهاند.
🔹در اعتراضات۱۳۹۸ هیچ حیرتی باقی نماند و حاصل از بین رفتن ترس و حیرت شد اعتراضات سال۱۴۰۱. با این وجود، مردم عادی هرگز نتوانستند همچون دارستانی در مقابل نیروی انتظامی عرضاندام کنند و از موضع قدرت کار خود را پیش ببرند.
🔹آن زمان که دارستانی خودزنی کرد تا چهره نیروی انتظامی را مخدوش کند، هیچکدام از این تندروهای مجلس به او خرده نگرفتند، چون نیروی انتظامی در گشتهای ارشاد فقط میتوانست با همه مردم به جز حلقه خودی هرگونه رفتاری داشته باشد؛ رفتاری که نیروی انتظامی با دارستانی کرد، کجا و استرسی که به افراد دیگر وارد کرد، کجا.
🔹بله، آقای منان رئیسی! برای خیلی از دختران ما حوادثی رخ داد اما هیچکدام از شماها حتی ککتان نگزید... شمایی که حالا برای خانم هتاکی که سردمدار تحصن و راهپیماییهای غیرقانونی بوده، نگران هستید و از احضار ایشان برای پاسخگویی متحیر. شما اسلام بخش امنیتی را برای زنی زیر سوال بردید که اعتراض خود را اعتراض میداند، اما مطالبه بخش چشمگیری از جامعه را به هیچ میانگارد.
✍پریسا هاشمی | گزارشگر پارلمانی هممیهن
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
درباره اظهارات نماینده قم در اعتراض به یک بازجویی
🔹«خاک برسرتان با این اسلامتان»؛ این تیتر مطلبی است که منان رئیسی، نماینده قم، به حمایت و برای اعلام شرایط مهری طالبی دارستانی استفاده کرده است. از اینکه اسلامی جدید برای خود تعریف کرده، فاکتور میگیرم. اما خانم دارستانی... خانم دارستانی در چند سال اخیر هر کاری که توانست کرد، از تهدید نیروی انتظامی به خودکشی گرفته تا هتاکی به سران قوا؛ به جز اژهای که شاید جرأتش را نداشته است.
🔹منان رئیسی اعلام کرده که پس از بازجویی «بیادبانه» توسط برخی نیروهای امنیتی و قضایی، دارستانی دچار حمله عصبی و سکته شده و حالا در بیمارستان به سر میبرد. چقدر برای تندروها سخت است، تحمل آنچه دیگران سالهاست تحمل میکنند. چراکه آنها تاکنون مصونیت داشتند و هر جنجالی که دلشان خواسته به پا کردهاند؛ چون حاشیه امنی دورشان بوده و مانند حصاری از آنها محافظت کرده است.
🔹اما حالا ظاهراً بخشی از نظام هم به این نتیجه رسیده که باید حصار شکسته شود تا در عالم مساوات مشخص شود که این اقلیت پرسروصدا چند مردِ حلاجند. البته نه مساوات کامل؛ اما ما اسمش را «مساوات» میگذاریم. جالب اینکه منان رئیسی این متن را با تأسف و تحیر شروع کرده است؛ تحیری که مردم بهویژه فعالان سیاسی و دانشجویان دستکم از سال۱۳۷۸ پشت سرگذاشتهاند و مدام آن را تجربه کردهاند.
🔹در اعتراضات۱۳۹۸ هیچ حیرتی باقی نماند و حاصل از بین رفتن ترس و حیرت شد اعتراضات سال۱۴۰۱. با این وجود، مردم عادی هرگز نتوانستند همچون دارستانی در مقابل نیروی انتظامی عرضاندام کنند و از موضع قدرت کار خود را پیش ببرند.
🔹آن زمان که دارستانی خودزنی کرد تا چهره نیروی انتظامی را مخدوش کند، هیچکدام از این تندروهای مجلس به او خرده نگرفتند، چون نیروی انتظامی در گشتهای ارشاد فقط میتوانست با همه مردم به جز حلقه خودی هرگونه رفتاری داشته باشد؛ رفتاری که نیروی انتظامی با دارستانی کرد، کجا و استرسی که به افراد دیگر وارد کرد، کجا.
🔹بله، آقای منان رئیسی! برای خیلی از دختران ما حوادثی رخ داد اما هیچکدام از شماها حتی ککتان نگزید... شمایی که حالا برای خانم هتاکی که سردمدار تحصن و راهپیماییهای غیرقانونی بوده، نگران هستید و از احضار ایشان برای پاسخگویی متحیر. شما اسلام بخش امنیتی را برای زنی زیر سوال بردید که اعتراض خود را اعتراض میداند، اما مطالبه بخش چشمگیری از جامعه را به هیچ میانگارد.
✍پریسا هاشمی | گزارشگر پارلمانی هممیهن
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
👍6❤1
فروکاهش
به خاطر کمبود آموزش، تفتیش عقاید، فشارهای روانی و اقتصادی و سیاسی، بلوغ فکری و خردورزی جامعه ایران در حال فروکاستن است و جامعه ایران تبدیل به یک جامعه روزمره شده است.
بگیر و ببندهای سالهای گذشته تاثیر بهسزایی در محاق رفتن آزادی بیان و درخواست مطالبات از سوی مردم داشته است.
نشانههای فروکاستن بلوغ فکری ایرانیان سکوت یا بی تفاوتی اکثریت مردم در برابر نابرابریهاییاست که بر آنها تحمیل شده است و با آنکه میدانند جامعه ایران با نابرابریهای فزایندهای روبروست، اما همچنان بیرمق آنها را نگاه میکنند و یا بیتفاوت از کنار آنان میگذرند.
مردمی که به هر دلیلی از واقعیتها فرار میکنند و یا خود را به آن راه میزنند، در تکثیر نابرابریها همدست حکومت هستند.
حکومت نیز همین سکوت و بیتفاوتی را میخواهد تا بتواند در سایهی آن خود را توجیه کند و هر روز بیشتر از روز قبل بر نابرایها بیفزاید.
در میان انبوه نابرابریهاست که عدالت محو یا وارونه میشود و آزادی قربانی میشود.
✍خدیجه گلین مقدم
@hooreechannel 🌹
به خاطر کمبود آموزش، تفتیش عقاید، فشارهای روانی و اقتصادی و سیاسی، بلوغ فکری و خردورزی جامعه ایران در حال فروکاستن است و جامعه ایران تبدیل به یک جامعه روزمره شده است.
بگیر و ببندهای سالهای گذشته تاثیر بهسزایی در محاق رفتن آزادی بیان و درخواست مطالبات از سوی مردم داشته است.
نشانههای فروکاستن بلوغ فکری ایرانیان سکوت یا بی تفاوتی اکثریت مردم در برابر نابرابریهاییاست که بر آنها تحمیل شده است و با آنکه میدانند جامعه ایران با نابرابریهای فزایندهای روبروست، اما همچنان بیرمق آنها را نگاه میکنند و یا بیتفاوت از کنار آنان میگذرند.
مردمی که به هر دلیلی از واقعیتها فرار میکنند و یا خود را به آن راه میزنند، در تکثیر نابرابریها همدست حکومت هستند.
حکومت نیز همین سکوت و بیتفاوتی را میخواهد تا بتواند در سایهی آن خود را توجیه کند و هر روز بیشتر از روز قبل بر نابرایها بیفزاید.
در میان انبوه نابرابریهاست که عدالت محو یا وارونه میشود و آزادی قربانی میشود.
✍خدیجه گلین مقدم
@hooreechannel 🌹
👍4😢1
♻️همه روزها روز زن است .
هر روز و هر ساعت که سیمای زیبای زن در قامت مادر ، همسر و دختر و خواهر را که می بینی آن روز و ساعت میمون است و خجسته؛
مسرت است و شادابی ،سرور است و شادمانی ؛
همه روزها. روز زن است بی زن عالم تهی از مهربانی است تهی از خود گذشتگی ست و خالی از لطف و ستایش ؛
همه زیبایی ها از نامها ونشانها ،از زایش و بالندگی ها،از عشقولانه ها تا صنم ها همه و همه بی وجود زن امکان ندارد .
این روزها و این سالها همه و همه فرش قرمزی است زیر پای زنان برای خوش آمد گویی به دنیای بدون تبعیض، دنیای بدون ستم و دنیای بدون تحقیر ؛
شاید این همه توجه به زنان از سوی مردان در دهه های اخیر پاک کردن گوشه ای از قرنها و بلکه هزاره ها ظلم و ستم تحت فرهنگ مردسالاری باشد .
زنانی که به عنوان جنس دوم ،همواره مایملک مردان محسوب شده و هر بلا وجفایی که در حق آنان صورت می گرفت را امری متداول و عرفی بشمار می آوردند .
زنان در گذشته هم نانوا بودند هم دامدار ، هم پرستار بودند هم بچه دار هم آشپز بودند هم رفتگر ، هم خدمتکار بودند هم کارگر ...
بار اصلی خانه و خانواده بر عهده مادران و همسرانی بود که جز دیگران هیچ نمی دیدند .
صبح تا شام در تکاپو بودند و دم بر نمی آوردند تا نکند ترک بردار چینی دل فرزندان ؛
ما مردان تمام قد در برابر زنان متهمیم
پدران ما قوانینی وضع کردند که منافع مردان تامین بشود .
بگذریم نبش قبر نکنیم که مصیبت بار است .
آری امروز برویم تا روابط زنان و مردان را هماهنگ بکنیم .
نکند در پی آن همه ظلم ، از این سوی بام پایین افتیم .
عشق بی زن ، پرورش بی مادر و قوام زندگی بی زن محال است .
وقت آنست که زن از زیر چادر سیاه بندگی و زرق و برق بردگی به در آید و بسازد خویش را و بیاراید خود را و هاله ای بشود روشنای راه آینده ؛
زن که ورزش بکند و یا کتابی به دست بگیرد و خطی بنویسد و یا طرحی نو در اندازد و جوش و خروشی باشد مهر افروز ، ایران بیمه است از ناگواری ها و ستم ها که به نسل فردا بشود .
بانو جان. خود را باور کن بردگی مد نکن طعمه ها و بزک ها را هوشدار ،
نکند در دام نوین ستم گرفتار شوی .
وجودت مقدس باشد و پاک،
همچو نرگس به شقایق به شیدایی باش .
همه روزها روز زن است.
تو که هستی که شعرا ,غزلها و قصاید به پایت ریزند؟ و ترانه سرایان در وصفت از سوز جان بخوانند و دست افشانی کنند؟!
مرا مبارک باد بابت مادری مهربان و همسری آرام جان و دختری اهل خرد و خواهرانی هنرمند و مادرانی خردمند ؛❤️🍀
✍ح_درویشی
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
هر روز و هر ساعت که سیمای زیبای زن در قامت مادر ، همسر و دختر و خواهر را که می بینی آن روز و ساعت میمون است و خجسته؛
مسرت است و شادابی ،سرور است و شادمانی ؛
همه روزها. روز زن است بی زن عالم تهی از مهربانی است تهی از خود گذشتگی ست و خالی از لطف و ستایش ؛
همه زیبایی ها از نامها ونشانها ،از زایش و بالندگی ها،از عشقولانه ها تا صنم ها همه و همه بی وجود زن امکان ندارد .
این روزها و این سالها همه و همه فرش قرمزی است زیر پای زنان برای خوش آمد گویی به دنیای بدون تبعیض، دنیای بدون ستم و دنیای بدون تحقیر ؛
شاید این همه توجه به زنان از سوی مردان در دهه های اخیر پاک کردن گوشه ای از قرنها و بلکه هزاره ها ظلم و ستم تحت فرهنگ مردسالاری باشد .
زنانی که به عنوان جنس دوم ،همواره مایملک مردان محسوب شده و هر بلا وجفایی که در حق آنان صورت می گرفت را امری متداول و عرفی بشمار می آوردند .
زنان در گذشته هم نانوا بودند هم دامدار ، هم پرستار بودند هم بچه دار هم آشپز بودند هم رفتگر ، هم خدمتکار بودند هم کارگر ...
بار اصلی خانه و خانواده بر عهده مادران و همسرانی بود که جز دیگران هیچ نمی دیدند .
صبح تا شام در تکاپو بودند و دم بر نمی آوردند تا نکند ترک بردار چینی دل فرزندان ؛
ما مردان تمام قد در برابر زنان متهمیم
پدران ما قوانینی وضع کردند که منافع مردان تامین بشود .
بگذریم نبش قبر نکنیم که مصیبت بار است .
آری امروز برویم تا روابط زنان و مردان را هماهنگ بکنیم .
نکند در پی آن همه ظلم ، از این سوی بام پایین افتیم .
عشق بی زن ، پرورش بی مادر و قوام زندگی بی زن محال است .
وقت آنست که زن از زیر چادر سیاه بندگی و زرق و برق بردگی به در آید و بسازد خویش را و بیاراید خود را و هاله ای بشود روشنای راه آینده ؛
زن که ورزش بکند و یا کتابی به دست بگیرد و خطی بنویسد و یا طرحی نو در اندازد و جوش و خروشی باشد مهر افروز ، ایران بیمه است از ناگواری ها و ستم ها که به نسل فردا بشود .
بانو جان. خود را باور کن بردگی مد نکن طعمه ها و بزک ها را هوشدار ،
نکند در دام نوین ستم گرفتار شوی .
وجودت مقدس باشد و پاک،
همچو نرگس به شقایق به شیدایی باش .
همه روزها روز زن است.
تو که هستی که شعرا ,غزلها و قصاید به پایت ریزند؟ و ترانه سرایان در وصفت از سوز جان بخوانند و دست افشانی کنند؟!
مرا مبارک باد بابت مادری مهربان و همسری آرام جان و دختری اهل خرد و خواهرانی هنرمند و مادرانی خردمند ؛❤️🍀
✍ح_درویشی
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
❤2👍1👎1
❤️ چرا روز زن" مادر" ایرانی، از نظر فمینیستی پذیرفته شده نیست؟
آیا این مخالفت بدلیل مخالفت فمینیسم با نقش مادری زنان است؟
شاید در نگاه عده زیادی پذیرش "۸ مارس" بعنوان روز جهانی زنان، از طرف فمینیستها به نوعی تقلید از غرب و المان های خارجی باشد، اما بیایید بررسی کنیم آنچه که به عنوانِ روز زن یا روز مادر در کشور ما نامگذاری شده، چه تفاوتی با ۸ مارس دارد؟
هر زن ایرانی که تن به ازدواج داده باشد، در این روز شایسته بزرگداشت است؛ زنان فداکاری که هویتشان در زيرمجموعه اعضای خانواده گم شده و بار اصلی مشکلات خانواده بر دوش آنان است بدون اینکه دم برآوردند و شکایتی داشته باشند میسوزند و میسازند و خانهداری و همسرداری و مادری و فرزندپروری تنها مدال افتخار این زنان است، مدالی که وابسته به حضور دیگری است و زن، صرفاً با پیوند با مردی به این مرتبه خواهد رسید و تا حد زیادی قبح کودکهمسری و کودکمادری را نیز با قداست بخشیدن به همسری و مادری از بین میبرد.
⬅️مردان برای همسران و مادرانشان در این روز هدایایی تهیه میکنند، بدون اینکه هیچ برنامه مدون یا سیاستگذاری در این روز برای بهبود زندگی و حل مشکلات این قشر از زنان تدبیر شده باشد، مردانی که گمان میکنند صرفاً با خرید یک دسته گل و نهایتاً خرید طلا و جواهرات میتوانند از عهده این تبریک و تکریم برآیند! همانان که بلافاصله، فردای روز زن، فحش خواهر و مادر نثار هم میکنند یا جوکهای جنسیتی تعریف میکنند، به رانندگی زنان میخندند و یا زن بودن را بزرگترین دون شأنی میدانند و حتی از تشییه همدیگر به زنان بعنوان توهین استفاده میکنند!
در این روز منتسب به زنان، زنان مجرد، طلاقگرفته، بدون فرزند، هیچ جایگاهی ندارند، و صرفاً زنان ناقصی هستند که پازل زندگیشان تکمیل نشده؛ گویی چنین سیستمی اصلاً آنها را زن نمیبیند و زن صرفاً خلاصه شده در مونث مزدوج که بالاترین مرتبهی آن زنی است که کارکرد باروری داشته و در خدمت سیاستهای افزایش جمعیت بوده است.
🌸از خلال همین دیدگاهها به زن، زنان نازا، زنانی هستند پراز حسرت و معیوب و ناقص که زنانگیشان با مادرانگی پیوند نخورده و زن مجرد، طلاق گرفته و یا زنانی که همسرشان را از دست دادهاند، هرکدام به نوعی بیهویت و بیارزش میشوند و به درجات پایین مقام شامخ زن بودگی (که همان زن متأهل مادر است) سقوط میکند چراکه در حال حاضر یا در خدمت یک مرد نیست یا خاصیت زایایی برای وی نداشتهاند و بطور خلاصه "در خدمت ایدئولوژی مردسالاری نیست".
این رویکردها کاملاً در جهت تفکیک وچندگانهسازی نوع زن است که کلیشههای تفرقهبرانداز را بین زنان رقم میزند و به نسبت کارایی آنها برای مردان و سیستم مردسالاری ارزشگذاری کرده و ارج مینهد و پاداش میدهد و یا حتی با نادیده انگاریاش مجازات میکند.
✒️روز زن در تقویم ایرانی یادآوری لزوم ازدواج و مادر شدن و وقف کردن خود برای دیگران است و به میزانی که زن از خودگذشتگی و خودفراموشیاش نسبت به هویت مستقلش بیشتر باشد و در خدمت دیگران بیشتر غرق شده باشد عزیزتر است.
روز ۸ مارس روزی است برای تمامی زنان، روزی که در آن خطکشیهای کلیشهای بین زنان اعم از بررسی وضعیت تأهل و تجرد و زایمان و نقشهای همسری و مادری ندارد و این موارد در حیطه اختیارات شخصی زنان است؛ آنچه که مهم است هویت خود زنان است که ارزشمند است نه میزان خدمتشان به ایدئولوژی مردسالاری.
📌در این روز از مشکلات جنسیتی زنان گفته میشود، از کلیشههایجنسیتی، خشونت علیه زنان، نابرابری جنسیتی، و از رفع و حل معضلات قوانین ضدزن و ناقض حقوق زنان و تمهیدات اجتماعی و آموزشی و بهداشتی لازم برای زندگی بهتر زنان گفته میشود؛ درست برعکس آنچه که در جامعه ما رواج دارد؛
دستان پینه بسته زنی در هالهای از نور که قداست مادرانه را یادآور میشود، نماد و الگوی زن بودن است که به این زن نمیتوان هیچ انتقادی داشت چراکه تقدس مادری چنان چشمها را کور میکند که کلیشه" مادر اشتباه نمیکند" را به گونهای دیگر به شکل آسیبی دیگر بر سر جامعه خراب میکند.
🌸بنابراین مخالفت و اعتراض فمینیستها به روز زن ( مادر) ایرانی در مخالفت با نقش مادری نیست، بلکه در مخالفت با تقویت و تشدید کلیشههایی است که نه تنها در جهت بهبود وضعیت زندگی زنان نیست، بلکه حتی مشکلات آنها را با اعطای مرتبه آسمانی و فرازمینی و اسطورهای به مادران، پنهان میکند.
✍پرستو فرخی
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
آیا این مخالفت بدلیل مخالفت فمینیسم با نقش مادری زنان است؟
شاید در نگاه عده زیادی پذیرش "۸ مارس" بعنوان روز جهانی زنان، از طرف فمینیستها به نوعی تقلید از غرب و المان های خارجی باشد، اما بیایید بررسی کنیم آنچه که به عنوانِ روز زن یا روز مادر در کشور ما نامگذاری شده، چه تفاوتی با ۸ مارس دارد؟
روز زن در تقویم ایرانی روزی مختص زنان "متاهل" است.
هر زن ایرانی که تن به ازدواج داده باشد، در این روز شایسته بزرگداشت است؛ زنان فداکاری که هویتشان در زيرمجموعه اعضای خانواده گم شده و بار اصلی مشکلات خانواده بر دوش آنان است بدون اینکه دم برآوردند و شکایتی داشته باشند میسوزند و میسازند و خانهداری و همسرداری و مادری و فرزندپروری تنها مدال افتخار این زنان است، مدالی که وابسته به حضور دیگری است و زن، صرفاً با پیوند با مردی به این مرتبه خواهد رسید و تا حد زیادی قبح کودکهمسری و کودکمادری را نیز با قداست بخشیدن به همسری و مادری از بین میبرد.
⬅️مردان برای همسران و مادرانشان در این روز هدایایی تهیه میکنند، بدون اینکه هیچ برنامه مدون یا سیاستگذاری در این روز برای بهبود زندگی و حل مشکلات این قشر از زنان تدبیر شده باشد، مردانی که گمان میکنند صرفاً با خرید یک دسته گل و نهایتاً خرید طلا و جواهرات میتوانند از عهده این تبریک و تکریم برآیند! همانان که بلافاصله، فردای روز زن، فحش خواهر و مادر نثار هم میکنند یا جوکهای جنسیتی تعریف میکنند، به رانندگی زنان میخندند و یا زن بودن را بزرگترین دون شأنی میدانند و حتی از تشییه همدیگر به زنان بعنوان توهین استفاده میکنند!
در این روز منتسب به زنان، زنان مجرد، طلاقگرفته، بدون فرزند، هیچ جایگاهی ندارند، و صرفاً زنان ناقصی هستند که پازل زندگیشان تکمیل نشده؛ گویی چنین سیستمی اصلاً آنها را زن نمیبیند و زن صرفاً خلاصه شده در مونث مزدوج که بالاترین مرتبهی آن زنی است که کارکرد باروری داشته و در خدمت سیاستهای افزایش جمعیت بوده است.
🌸از خلال همین دیدگاهها به زن، زنان نازا، زنانی هستند پراز حسرت و معیوب و ناقص که زنانگیشان با مادرانگی پیوند نخورده و زن مجرد، طلاق گرفته و یا زنانی که همسرشان را از دست دادهاند، هرکدام به نوعی بیهویت و بیارزش میشوند و به درجات پایین مقام شامخ زن بودگی (که همان زن متأهل مادر است) سقوط میکند چراکه در حال حاضر یا در خدمت یک مرد نیست یا خاصیت زایایی برای وی نداشتهاند و بطور خلاصه "در خدمت ایدئولوژی مردسالاری نیست".
این رویکردها کاملاً در جهت تفکیک وچندگانهسازی نوع زن است که کلیشههای تفرقهبرانداز را بین زنان رقم میزند و به نسبت کارایی آنها برای مردان و سیستم مردسالاری ارزشگذاری کرده و ارج مینهد و پاداش میدهد و یا حتی با نادیده انگاریاش مجازات میکند.
✒️روز زن در تقویم ایرانی یادآوری لزوم ازدواج و مادر شدن و وقف کردن خود برای دیگران است و به میزانی که زن از خودگذشتگی و خودفراموشیاش نسبت به هویت مستقلش بیشتر باشد و در خدمت دیگران بیشتر غرق شده باشد عزیزتر است.
روز ۸ مارس روزی است برای تمامی زنان، روزی که در آن خطکشیهای کلیشهای بین زنان اعم از بررسی وضعیت تأهل و تجرد و زایمان و نقشهای همسری و مادری ندارد و این موارد در حیطه اختیارات شخصی زنان است؛ آنچه که مهم است هویت خود زنان است که ارزشمند است نه میزان خدمتشان به ایدئولوژی مردسالاری.
📌در این روز از مشکلات جنسیتی زنان گفته میشود، از کلیشههایجنسیتی، خشونت علیه زنان، نابرابری جنسیتی، و از رفع و حل معضلات قوانین ضدزن و ناقض حقوق زنان و تمهیدات اجتماعی و آموزشی و بهداشتی لازم برای زندگی بهتر زنان گفته میشود؛ درست برعکس آنچه که در جامعه ما رواج دارد؛
دستان پینه بسته زنی در هالهای از نور که قداست مادرانه را یادآور میشود، نماد و الگوی زن بودن است که به این زن نمیتوان هیچ انتقادی داشت چراکه تقدس مادری چنان چشمها را کور میکند که کلیشه" مادر اشتباه نمیکند" را به گونهای دیگر به شکل آسیبی دیگر بر سر جامعه خراب میکند.
🌸بنابراین مخالفت و اعتراض فمینیستها به روز زن ( مادر) ایرانی در مخالفت با نقش مادری نیست، بلکه در مخالفت با تقویت و تشدید کلیشههایی است که نه تنها در جهت بهبود وضعیت زندگی زنان نیست، بلکه حتی مشکلات آنها را با اعطای مرتبه آسمانی و فرازمینی و اسطورهای به مادران، پنهان میکند.
✍پرستو فرخی
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
👍8👎3❤1
زمانه دشوار!
فاطمه جان! دختر، مادر، همسری که در تمام جایگاهها به بهترین وجه ایفای نقش کردی، فکر نمی کردم روزی بیاید در سرزمینی که شب و روز، وقت و بی وقت، نام شما را در کوی و برزن فریاد می زنند، نوشتن از شما این قدر سخت باشد. فکر نمی کردم در کشوری که خود را ام القرای جهان اسلام می داند، نوشتن از دین و پیامبر و خاندانش آماج تخریب و فحاشی قرار گیرد. فکر نمی کردم روزی بیاید حتی مدعیان آزادی، سخن گفتن از تو و دینت را برنتابند!
اما وقتی به آنچه در این چند دهه حکومت دینی بر مردم رفت فکر می کنم، به این مردم حق می دهم!
حق می دهم به جوانانی که در مدارس جمهوری اسلامی درس دین آموخته اند و آن دین نه تنها گرهی از زندگیشان باز نکرده که گره ها بر زندگیشان افزوده، نخواهند دیگر کلامی از دین بشنوند.
حق می دهم به آنها که کوچه و خیابان هایشان، بیشتر اوقات سال در محاصره بیرقهای سیاه عزاداری است و گوشهایشان از صدای موکبهای عزا برای شما و مداحان معلوم الحال آزرده، دیگر ظرفیتی برای دیدن و شنیدن از شما برایشان باقی نمانده باشد.
حق می دهم به مردمی که خود با رنج و عذاب در پی لقمه ای نان می دوند و مدعیان دینداری را در رفاه و آسایش غرقه می بینند، نخواهند به بهشتی که آنها وعده اش را می دهند برسند! حتما فکر می کنند جهنمی که حکومت دینی از آن می ترساند، از دنیایی که در آنند، حتما بهتر است! و بهشتی که قرار است این مدعیان در آن باشند، ارزانی خودشان!
حق می دهم به نسلی که به او گفتند اسلام یعنی دین صلح و سلم، اما از روز اول بر طبل انتقام و جنگ کوبیدند. جنگی که تمام ناشدنی است و همه سرمایه های یک کشور ثروتمند را بلعیده و می بلعد.
آری فاطمه جان! من هم که دینت را با داستانهای مهربانی شما و پدر و شویت به مردم شناختم، به دین اینان کافرم. من نمی توانم باور کنم خداوندی که بارها در کتابش حتی پیامبرش را از اجبار به اصل دینداری منع کرده، پیروانش بتوانند دین زوری را بر مردم تحمیل کنند.
نمی توانم باور کنم دینی که برای تکمیل اخلاق انسان آمد آنچنان آلوده به بی اخلاقی شود که مداحان و مدعیان دینداری اش از بددهان ترین مردمان باشند!
نمی توانم باور کنم دینی که اساسش بر عقلانیت بود به خرافات و رفتارهای ناهنجار و گریه و نوحه فروکاسته شود!
نمی توانم باور کنم دینی که شما منادی آن بودید و پیامبرش بر دستانت بوسه می زد و هرگاه نام خدیجه اش را می شنید اشک می ریخت، احکامش همه به نفع مردان باشد و زنان مستأصل از ظلمی که بر آنان می رود، به دنبال احقاق حقشان به این در و آن در بزنند!
نه! دینی که الان شاهد آن هستیم، نمی تواند آن دینی باشد که شما در سایه آن تربیت شدید! این دین ساخته دست فقیهان است که اطلاعی از تغییرات زمانه ندارند و یا حاضر نیستند آنچه را قرنها در کتابهایشان نوشته و خوانده اند و حاصل افکار گذشتگان بوده، با دنیای کنونی تطبیق دهند.
اگر شما در این زمان بودید حتم دارم قوانین ما جور دیگری بود. قوانینی بر پایه حقوق انسانی زن و مرد و نه مربوط به زمان و مکان و شرایطی که شما در آن می زیستید. جایی که در آن انسان بما هو انسان معنا و جایگاه دارد و ارزشگذاری می شود، نه به عنوان زن یا مرد یا سیاه و سفید و فقیر و غنی. دینی متفاوت با دین کنونی حاکم! دینی که منادی عدالت باشد نه تبعیض.
✍فرشته مزینانی
@hooreechannel 🌹
فاطمه جان! دختر، مادر، همسری که در تمام جایگاهها به بهترین وجه ایفای نقش کردی، فکر نمی کردم روزی بیاید در سرزمینی که شب و روز، وقت و بی وقت، نام شما را در کوی و برزن فریاد می زنند، نوشتن از شما این قدر سخت باشد. فکر نمی کردم در کشوری که خود را ام القرای جهان اسلام می داند، نوشتن از دین و پیامبر و خاندانش آماج تخریب و فحاشی قرار گیرد. فکر نمی کردم روزی بیاید حتی مدعیان آزادی، سخن گفتن از تو و دینت را برنتابند!
اما وقتی به آنچه در این چند دهه حکومت دینی بر مردم رفت فکر می کنم، به این مردم حق می دهم!
حق می دهم به جوانانی که در مدارس جمهوری اسلامی درس دین آموخته اند و آن دین نه تنها گرهی از زندگیشان باز نکرده که گره ها بر زندگیشان افزوده، نخواهند دیگر کلامی از دین بشنوند.
حق می دهم به آنها که کوچه و خیابان هایشان، بیشتر اوقات سال در محاصره بیرقهای سیاه عزاداری است و گوشهایشان از صدای موکبهای عزا برای شما و مداحان معلوم الحال آزرده، دیگر ظرفیتی برای دیدن و شنیدن از شما برایشان باقی نمانده باشد.
حق می دهم به مردمی که خود با رنج و عذاب در پی لقمه ای نان می دوند و مدعیان دینداری را در رفاه و آسایش غرقه می بینند، نخواهند به بهشتی که آنها وعده اش را می دهند برسند! حتما فکر می کنند جهنمی که حکومت دینی از آن می ترساند، از دنیایی که در آنند، حتما بهتر است! و بهشتی که قرار است این مدعیان در آن باشند، ارزانی خودشان!
حق می دهم به نسلی که به او گفتند اسلام یعنی دین صلح و سلم، اما از روز اول بر طبل انتقام و جنگ کوبیدند. جنگی که تمام ناشدنی است و همه سرمایه های یک کشور ثروتمند را بلعیده و می بلعد.
آری فاطمه جان! من هم که دینت را با داستانهای مهربانی شما و پدر و شویت به مردم شناختم، به دین اینان کافرم. من نمی توانم باور کنم خداوندی که بارها در کتابش حتی پیامبرش را از اجبار به اصل دینداری منع کرده، پیروانش بتوانند دین زوری را بر مردم تحمیل کنند.
نمی توانم باور کنم دینی که برای تکمیل اخلاق انسان آمد آنچنان آلوده به بی اخلاقی شود که مداحان و مدعیان دینداری اش از بددهان ترین مردمان باشند!
نمی توانم باور کنم دینی که اساسش بر عقلانیت بود به خرافات و رفتارهای ناهنجار و گریه و نوحه فروکاسته شود!
نمی توانم باور کنم دینی که شما منادی آن بودید و پیامبرش بر دستانت بوسه می زد و هرگاه نام خدیجه اش را می شنید اشک می ریخت، احکامش همه به نفع مردان باشد و زنان مستأصل از ظلمی که بر آنان می رود، به دنبال احقاق حقشان به این در و آن در بزنند!
نه! دینی که الان شاهد آن هستیم، نمی تواند آن دینی باشد که شما در سایه آن تربیت شدید! این دین ساخته دست فقیهان است که اطلاعی از تغییرات زمانه ندارند و یا حاضر نیستند آنچه را قرنها در کتابهایشان نوشته و خوانده اند و حاصل افکار گذشتگان بوده، با دنیای کنونی تطبیق دهند.
اگر شما در این زمان بودید حتم دارم قوانین ما جور دیگری بود. قوانینی بر پایه حقوق انسانی زن و مرد و نه مربوط به زمان و مکان و شرایطی که شما در آن می زیستید. جایی که در آن انسان بما هو انسان معنا و جایگاه دارد و ارزشگذاری می شود، نه به عنوان زن یا مرد یا سیاه و سفید و فقیر و غنی. دینی متفاوت با دین کنونی حاکم! دینی که منادی عدالت باشد نه تبعیض.
✍فرشته مزینانی
@hooreechannel 🌹
👎5👏3❤1
دینداری افراطی و روان
(وقتی ایمان، نقاب بیماری روانی میشود)
🔻خیلیها فکر میکنند تندترین و سختگیرترین دیندارها، «عمیقترین» ایمان را دارند.
اما روانشناسی حرف دیگری میزند: اغلب افراطیترین چهرههای مذهبی، نه از عشق به خدا، بلکه از اختلال روانی تغذیه میکنند. دین برایشان آرامش نیست؛ ابزار کنترل، توجیه یا نمایش قدرت است.
۱. وسواس فکری_عملی (OCD) + دین = مناسک فلجکننده.
وضو گرفتن ۴۰ بار، نماز خواندن ۱۰ بار چون «شاید درست نبوده»، ترس دائمی از «نجس شدن» یا «گناه کبیره». این آدمها واقعاً دیندارِ «خالص» نیستند؛ مغزشان گیر کرده در حلقهی افکار تکراری و اجبار. وقتی همینها میروند فتوا میدهند و به بقیه میگویند «تو کافری چون مثل من دقیق نیستی»، در واقع دارند وسواس خودشان را به جامعه صادر میکنند.
۲. شخصیت وسواسی_کمالگرا (OCPD) + دین = شریعت آهنین.
اینها عاشق جزئیاتاند. یک درجه انحراف قبله، یک میلیمتر ریش کوتاهتر، یک ثانیه تأخیر در اذان = فاجعه. رحمت خدا برایشان معنی ندارد؛ فقط قانون، قانون، قانون. نتیجه؟ دین تبدیل میشود به چکلیست نظامی که هیچ انسانی نمیتواند تحملش کند. همینها معمولاً در گروههای «سنتگرای افراطی» و «حرّهداری شرعی» پرچمدار میشوند.
۳. خودشیفتگی (Narcissism) + دین = من پیامبرِ جدیدم.
«فقط من درست میفهمم»، «علما منحرفند، فقط من به حقیقت رسیدم»، «هر که با من نیست کافر است». اینها خدا را هم ابزار کردهاند تا خودشان را در مرکز عالم بگذارند. انتقاد برنمیتابند، چون انتقاد از آنها یعنی انتقاد از «خدا». خشونت کلامی و گاهی فیزیکی هم معمولاً همراهشان است.
۴. سایکوپاتی + دین = رهبر فرقه، جهادی، قاتل به نام خدا.
این خطرناکترین ترکیب است. همدلی صفر، وجدان صفر، ولی مهارت دستکاری بالا. از آیات و روایات مثل سلاح استفاده میکنند. تاریخ پر است از اینها: از رهبران فرقههای آخرالزمانی گرفته تا سرکردگان گروههای تکفیری. دیگران برایشان فقط مهرهاند.
وقتی جامعه این رفتارها را «دینداری واقعی» بپندارد، مردم عادی از دین فراری میشوند. بدبینی به دین بالا میرود و دین واقعی (که قرار بود رحمت باشد) قربانی بیماری روانی چند نفر میشود.
🔹همهی این اختلالها قابل درماناند.
درمان شناختی_رفتاری (CBT) برای وسواس مذهبی کمک میکند. وقتی ریشهی روانشناختی درمان شود، همان آدم ممکن است به یک دیندار متعادل و مهربان تبدیل شود.
ایمان واقعی، آرامش میآورد.
اختلال روانی با نقاب ایمان، دیگران را میآزارد.
✍️ مصطفی سلیمانی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
(وقتی ایمان، نقاب بیماری روانی میشود)
🔻خیلیها فکر میکنند تندترین و سختگیرترین دیندارها، «عمیقترین» ایمان را دارند.
اما روانشناسی حرف دیگری میزند: اغلب افراطیترین چهرههای مذهبی، نه از عشق به خدا، بلکه از اختلال روانی تغذیه میکنند. دین برایشان آرامش نیست؛ ابزار کنترل، توجیه یا نمایش قدرت است.
🔹 چهار نوع اصلی اختلال و دین:
۱. وسواس فکری_عملی (OCD) + دین = مناسک فلجکننده.
وضو گرفتن ۴۰ بار، نماز خواندن ۱۰ بار چون «شاید درست نبوده»، ترس دائمی از «نجس شدن» یا «گناه کبیره». این آدمها واقعاً دیندارِ «خالص» نیستند؛ مغزشان گیر کرده در حلقهی افکار تکراری و اجبار. وقتی همینها میروند فتوا میدهند و به بقیه میگویند «تو کافری چون مثل من دقیق نیستی»، در واقع دارند وسواس خودشان را به جامعه صادر میکنند.
۲. شخصیت وسواسی_کمالگرا (OCPD) + دین = شریعت آهنین.
اینها عاشق جزئیاتاند. یک درجه انحراف قبله، یک میلیمتر ریش کوتاهتر، یک ثانیه تأخیر در اذان = فاجعه. رحمت خدا برایشان معنی ندارد؛ فقط قانون، قانون، قانون. نتیجه؟ دین تبدیل میشود به چکلیست نظامی که هیچ انسانی نمیتواند تحملش کند. همینها معمولاً در گروههای «سنتگرای افراطی» و «حرّهداری شرعی» پرچمدار میشوند.
۳. خودشیفتگی (Narcissism) + دین = من پیامبرِ جدیدم.
«فقط من درست میفهمم»، «علما منحرفند، فقط من به حقیقت رسیدم»، «هر که با من نیست کافر است». اینها خدا را هم ابزار کردهاند تا خودشان را در مرکز عالم بگذارند. انتقاد برنمیتابند، چون انتقاد از آنها یعنی انتقاد از «خدا». خشونت کلامی و گاهی فیزیکی هم معمولاً همراهشان است.
۴. سایکوپاتی + دین = رهبر فرقه، جهادی، قاتل به نام خدا.
این خطرناکترین ترکیب است. همدلی صفر، وجدان صفر، ولی مهارت دستکاری بالا. از آیات و روایات مثل سلاح استفاده میکنند. تاریخ پر است از اینها: از رهبران فرقههای آخرالزمانی گرفته تا سرکردگان گروههای تکفیری. دیگران برایشان فقط مهرهاند.
🔹نتیجهی اجتماعی؟
وقتی جامعه این رفتارها را «دینداری واقعی» بپندارد، مردم عادی از دین فراری میشوند. بدبینی به دین بالا میرود و دین واقعی (که قرار بود رحمت باشد) قربانی بیماری روانی چند نفر میشود.
🔹همهی این اختلالها قابل درماناند.
درمان شناختی_رفتاری (CBT) برای وسواس مذهبی کمک میکند. وقتی ریشهی روانشناختی درمان شود، همان آدم ممکن است به یک دیندار متعادل و مهربان تبدیل شود.
🔹خلاصهی کلام:🔹تفکیک کنیم:
دینداری افراطی خیلی وقتها بیماریست که لباس دین پوشیده. تا وقتی این را نفهمیم، هر روز شاهد فرقههای جدید، فتواهای عجیبتر و خشونت به نام خدا خواهیم بود.
ایمان واقعی، آرامش میآورد.
اختلال روانی با نقاب ایمان، دیگران را میآزارد.
✍️ مصطفی سلیمانی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
❤3👍2
🔴 روایت جامعهشناختی از بحران زنانه امروز/ حمایت که نباشد خانواده میریزد
📌در سالهای اخیر، مجموعهای از فشارهای اقتصادی، اجتماعی و حقوقی، ساختار خانواده ایرانی را بهطور جدی تحت تاثیر قرار داده است. یکی از این تحولات، محدودسازی مهریه است؛ تغییری که بسیاری از زنان آن را تضعیف یکی از معدود پشتوانههای قانونی خود در برابر ناپایداریهای اجتماعی و مالی میدانند.
📌مهریه در جامعه ایران یک سازوکار جبرانی برای نابرابریهای ساختاری بوده است؛ بهویژه در شرایطی که دسترسی زنان به فرصت شغلی، امنیت اقتصادی و حمایتهای بیمهای محدود است. حذف یا کاهش این پشتوانه بدون ارایه جایگزین، احساس ناامنی اقتصادی زنان را افزایش میدهد و موجب کاهش انگیزه آنان برای پذیرش نقشهای پایدار همسری و مادری میشود.
📍شرایط اجتماعی نابرابر فشار مضاعفی بر زنان
📌در کنار این مساله، شرایط اجتماعی نابرابر نیز فشار مضاعفی بر زنان وارد میکند. در حالی که مردان اغلب امکان برقراری روابط اجتماعی آزادانهتری دارند، زنان در بسیاری از مواقع تنها به روابط «ساعتی و محدود» دسترسی پیدا میکنند؛ وضعیتی که ناشی از ناامنی اجتماعی، نظارتهای نابرابر، نگاه ابزاری به زن و ضعف حمایتهای قانونی است.
📌نتیجه این وضعیت، شکلگیری الگوهایی از ارتباطات سطحی، آسیبزا و غیرقابل اتکاست؛ الگویی که نهتنها به تضعیف روابط خانوادگی میانجامد، بلکه جای «همسر»، «مادر» و «نقشهای عاطفی پایدار» را با روابط ناپایدار و مصرفی جایگزین میکند.
📌از سوی دیگر، فشارهای اقتصادی و تورم فزاینده، خانوادهها را در تنگنای شدید مالی قرار داده است. ناامنی در خانه، تنشهای عاطفی، فرسودگی روانی زنان و نارضایتی زیاد، خانواده را در معرض فرسایش تدریجی قرار میدهد.
📌مجموع این عوامل- محدودسازی حمایتهای حقوقی، نابرابری روابط اجتماعی، ناامنی عمومی و فشار اقتصادی-این پرسش بنیادین را مطرح میکند که آیا در چنین شرایطی میتوان انتظار داشت که نهادی به نام «خانواده»، «همسر» یا «مادر» به معنای واقعی باقی بماند؟ تا زمانی که جامعه حمایت موثر، امنیت پایدار و عدالت جنسیتی فراهم نکند، نقش زنان آسیب میبیند و با آسیب دیدن زنان، بنیان خانواده و آینده جامعه نیز دچار افول میشود. جامعهای که امنیت، منزلت و پشتوانه زن را کاهش میدهد، در حقیقت پایههای خود را سست میکند./ عصرایران
@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹
📌در سالهای اخیر، مجموعهای از فشارهای اقتصادی، اجتماعی و حقوقی، ساختار خانواده ایرانی را بهطور جدی تحت تاثیر قرار داده است. یکی از این تحولات، محدودسازی مهریه است؛ تغییری که بسیاری از زنان آن را تضعیف یکی از معدود پشتوانههای قانونی خود در برابر ناپایداریهای اجتماعی و مالی میدانند.
📌مهریه در جامعه ایران یک سازوکار جبرانی برای نابرابریهای ساختاری بوده است؛ بهویژه در شرایطی که دسترسی زنان به فرصت شغلی، امنیت اقتصادی و حمایتهای بیمهای محدود است. حذف یا کاهش این پشتوانه بدون ارایه جایگزین، احساس ناامنی اقتصادی زنان را افزایش میدهد و موجب کاهش انگیزه آنان برای پذیرش نقشهای پایدار همسری و مادری میشود.
📍شرایط اجتماعی نابرابر فشار مضاعفی بر زنان
📌در کنار این مساله، شرایط اجتماعی نابرابر نیز فشار مضاعفی بر زنان وارد میکند. در حالی که مردان اغلب امکان برقراری روابط اجتماعی آزادانهتری دارند، زنان در بسیاری از مواقع تنها به روابط «ساعتی و محدود» دسترسی پیدا میکنند؛ وضعیتی که ناشی از ناامنی اجتماعی، نظارتهای نابرابر، نگاه ابزاری به زن و ضعف حمایتهای قانونی است.
📌نتیجه این وضعیت، شکلگیری الگوهایی از ارتباطات سطحی، آسیبزا و غیرقابل اتکاست؛ الگویی که نهتنها به تضعیف روابط خانوادگی میانجامد، بلکه جای «همسر»، «مادر» و «نقشهای عاطفی پایدار» را با روابط ناپایدار و مصرفی جایگزین میکند.
📌از سوی دیگر، فشارهای اقتصادی و تورم فزاینده، خانوادهها را در تنگنای شدید مالی قرار داده است. ناامنی در خانه، تنشهای عاطفی، فرسودگی روانی زنان و نارضایتی زیاد، خانواده را در معرض فرسایش تدریجی قرار میدهد.
📌مجموع این عوامل- محدودسازی حمایتهای حقوقی، نابرابری روابط اجتماعی، ناامنی عمومی و فشار اقتصادی-این پرسش بنیادین را مطرح میکند که آیا در چنین شرایطی میتوان انتظار داشت که نهادی به نام «خانواده»، «همسر» یا «مادر» به معنای واقعی باقی بماند؟ تا زمانی که جامعه حمایت موثر، امنیت پایدار و عدالت جنسیتی فراهم نکند، نقش زنان آسیب میبیند و با آسیب دیدن زنان، بنیان خانواده و آینده جامعه نیز دچار افول میشود. جامعهای که امنیت، منزلت و پشتوانه زن را کاهش میدهد، در حقیقت پایههای خود را سست میکند./ عصرایران
@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹
❤1
Forwarded from F M
جشنهایی که آزار میدهند؛
تجلیلِ پرهزینهای که سهم زنان از آن «هیچ» است
در هفتههای منتهی به روز زن و روز مادر، موجی از جشنها و مراسمهای رنگارنگ در سازمانها، ادارات و نهادهای مختلف به راه میافتد؛ از هدیههای نمادین و بنرهای بزرگ گرفته تا برنامههای پر زرقوبرقی که گاهی هزینهشان از بودجه چند ماهه یک واحد فرهنگی بیشتر است. اما برای بسیاری از زنان، از جمله من این جشنها نه تنها خوشایند نیست، بلکه دردآور است.
این روزها هر بار که تصاویر و ویدئوهای این مراسمها را میبینم، یک سؤال تکراری در ذهنم میچرخد:
این همه هزینه، دقیقاً قرار است چه چیزی را برای زنان ایران تغییر دهد؟
با هر تصویر، ناخواسته شروع به محاسبه میکنم: هزینه سالنها، پذیرایی، هدایا، بنرها، فیلمبرداری… و بعد به همان اندازه سریع، سؤالات مهمتر را مرور میکنم:
آیا به اشتغال زنان افزوده شده؟
آیا برای مقابله با خشونت خانگی یا خیابانی قدمی برداشته شده؟
آیا در قوانین تبعیضآمیز خانواده تغییری صورت گرفته؟
آیا صدای زنان در سیاستگذاری شنیده شده؟
پاسخ به همه اینها، سالهاست یک واژه تلخ است: نه.
واقعیت این است که تجلیل ظاهری از «زن» در ایران سالهاست جای سیاستهای واقعی بهبود زندگی زنان را گرفته است. گویی با چند مراسم نمایشی میشود تمام مشکلات ساختاری را نادیده گرفت. گویی تبعیض، بیکاری، شکاف دستمزدی، خشونت و قوانین نابرابر خانواده با کیک و گل و بنر حل میشود.
اما زنان ایران به خوبی میدانند که این مراسمها نه احترام است، نه قدردانی؛ تنها پردهای رنگی روی واقعیتی خاکستری است.
اگر قرار نیست اقدامی عملی و مؤثر برای بهبود وضعیت زنان انجام شود، حداقل اینهمه خرجِ مراسمهایی را نکنید که تنها اثرشان این است که نابرابریها را بیشتر به چشم میآورند.
زنان ایران نه جشن میخواهند، نه نمادسازی؛
امنیت میخواهند، عدالت و کاهش تبعیض میخواهند، فرصت برابر میخواهند.
✍پرستو سرمدی، امتداد
@hooreechannel 🌹
تجلیلِ پرهزینهای که سهم زنان از آن «هیچ» است
در هفتههای منتهی به روز زن و روز مادر، موجی از جشنها و مراسمهای رنگارنگ در سازمانها، ادارات و نهادهای مختلف به راه میافتد؛ از هدیههای نمادین و بنرهای بزرگ گرفته تا برنامههای پر زرقوبرقی که گاهی هزینهشان از بودجه چند ماهه یک واحد فرهنگی بیشتر است. اما برای بسیاری از زنان، از جمله من این جشنها نه تنها خوشایند نیست، بلکه دردآور است.
این روزها هر بار که تصاویر و ویدئوهای این مراسمها را میبینم، یک سؤال تکراری در ذهنم میچرخد:
این همه هزینه، دقیقاً قرار است چه چیزی را برای زنان ایران تغییر دهد؟
با هر تصویر، ناخواسته شروع به محاسبه میکنم: هزینه سالنها، پذیرایی، هدایا، بنرها، فیلمبرداری… و بعد به همان اندازه سریع، سؤالات مهمتر را مرور میکنم:
آیا به اشتغال زنان افزوده شده؟
آیا برای مقابله با خشونت خانگی یا خیابانی قدمی برداشته شده؟
آیا در قوانین تبعیضآمیز خانواده تغییری صورت گرفته؟
آیا صدای زنان در سیاستگذاری شنیده شده؟
پاسخ به همه اینها، سالهاست یک واژه تلخ است: نه.
واقعیت این است که تجلیل ظاهری از «زن» در ایران سالهاست جای سیاستهای واقعی بهبود زندگی زنان را گرفته است. گویی با چند مراسم نمایشی میشود تمام مشکلات ساختاری را نادیده گرفت. گویی تبعیض، بیکاری، شکاف دستمزدی، خشونت و قوانین نابرابر خانواده با کیک و گل و بنر حل میشود.
اما زنان ایران به خوبی میدانند که این مراسمها نه احترام است، نه قدردانی؛ تنها پردهای رنگی روی واقعیتی خاکستری است.
اگر قرار نیست اقدامی عملی و مؤثر برای بهبود وضعیت زنان انجام شود، حداقل اینهمه خرجِ مراسمهایی را نکنید که تنها اثرشان این است که نابرابریها را بیشتر به چشم میآورند.
زنان ایران نه جشن میخواهند، نه نمادسازی؛
امنیت میخواهند، عدالت و کاهش تبعیض میخواهند، فرصت برابر میخواهند.
✍پرستو سرمدی، امتداد
@hooreechannel 🌹
❤5
Forwarded from F M
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💢 دخترهای باحجابی که همسر ایدهآل آیندهشان باید امام حسینی و شهدایی باشد! اما ...
✍امیدفراغت روزنامهنگار
🔸دخترهای باحجابی که در مصاحبهای ادعا کردند ایدهآل همسر آیندهشان باید امام حسینی باشد، مانند خودشان شهدایی باشند و اخلاق خوب داشته باشند و ...
🔸 پرسش دوم این بود آیا حاضری با یک پسر خوب که صاحب یکی از این شغلهاست ازدواج کنی؟ شغلها جمعآوری ضایعات، فلافلفروش، بنا و راننده وانت بود که همگی دخترهای مذهبی گفتند: نه!
🔸وقتی مصاحبه کننده گفت: شغل شهید قاضیخانی جمعآوریضایعات، شغل شهید ذوالفقاری فلافلفروش، شغل شهید رضاحسینی رانندهوانت و شغل شهید برونسی بنا بود! همگیشان به اصطلاح شرمنده شدند. بهتر است این فیلم کوتاه را ببینید تا متوجه مغناطیسهای کاذب بشوید.
🔸آدمی از ۳ ویژگی کودک والد و بالغ بهره میبرد بیشتر شعارها در فضای مغناطیس و جاذبه کودک و والد سر داده میشوند بنابراین مسئولان اگر میبینند در روز تنگی، تنها میشوند به دلیل حساب باز کردن روی کودک و والد است!
@hooreechannel 🌹
✍امیدفراغت روزنامهنگار
🔸دخترهای باحجابی که در مصاحبهای ادعا کردند ایدهآل همسر آیندهشان باید امام حسینی باشد، مانند خودشان شهدایی باشند و اخلاق خوب داشته باشند و ...
🔸 پرسش دوم این بود آیا حاضری با یک پسر خوب که صاحب یکی از این شغلهاست ازدواج کنی؟ شغلها جمعآوری ضایعات، فلافلفروش، بنا و راننده وانت بود که همگی دخترهای مذهبی گفتند: نه!
🔸وقتی مصاحبه کننده گفت: شغل شهید قاضیخانی جمعآوریضایعات، شغل شهید ذوالفقاری فلافلفروش، شغل شهید رضاحسینی رانندهوانت و شغل شهید برونسی بنا بود! همگیشان به اصطلاح شرمنده شدند. بهتر است این فیلم کوتاه را ببینید تا متوجه مغناطیسهای کاذب بشوید.
🔸آدمی از ۳ ویژگی کودک والد و بالغ بهره میبرد بیشتر شعارها در فضای مغناطیس و جاذبه کودک و والد سر داده میشوند بنابراین مسئولان اگر میبینند در روز تنگی، تنها میشوند به دلیل حساب باز کردن روی کودک و والد است!
@hooreechannel 🌹
👍5
رهاشدگی نظام اجتماعی
یک سال پیش در چنین روزهایی از حالت تعلیق در کشورمان نوشتم
https://t.me/Sociologyofsocialgroups/1838
گویا این وضعیت ماندگار شده و نظام اجتماعی در ساحتهای مختلف سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی دچار رهاشدگی مدیریتی است. البته به جز مسائلی با برچسب امنیتی و ایدئولوژیک در قالب دین و مذهب و بقای نظام، که همواره دارای متولی و ناظر و مجری است.
مفهوم رهاشدگی نظام اجتماعی از آنرو در تخیل جامعهشناختیام نقش بست که در چند سال اخیر بهویژه یک سال گذشته بطور چشمگیری در گفتوگو با افراد گروههای مختلف جامعه از نظر تحصیل، سن، جنس، درآمد، شغل، محل سکونت(روستا، شهر) با این گزارههای اعتراضی روبرو شدهام:
نهادهای جامعه مانند آموزش، اقتصاد، قانون، دین، خانواده، رسانه؛ وجود ظاهری دارند اما در واقع یا از کار افتاده یا دچار کژکارکردی شده است.
شهروندان به دلیل ناامیدی از حمایتهای ساختارهای نظام اجتماعی و بیاعتمادی بدان، در خود فرومیروند.
نظام اجتماعی نمیتواند افقی برای آینده ترسیم کند و جامعه بیش از هر زمانی به جامعه کوتاه مدت ( کاتوزیان) و جامعه لحظهای (پیران) دچار شده و نبود معنای جمعی بر آن سایه میافکند.
تحلیل این وضعیت از سه دیدگاه مهم است:
۱- توصیفاتی مانند: کسی به کسی نیست، هرکی به فکر خودشه، یادآور مفهوم آنومی در نظریات دورکیم است.
این وضعیت زمانی رخ میدهد که جامعه دچار بیهنجاری شود. قوانین و سازمانها، کارکرد خود را از دست میدهد و رشتههای پیونددهنده افراد، آسیب دیده یا از هم گسسته میشود. از پیامدهای چنین وضعیتی، جایگزینی و ترجیح سود شخصی بر خیر جمعی است.
گزارهی: هر کسی دنبال کار خودشه یعنی جامعه از یک پیکره منسجم به مجموعهای از اجزای جدا افتاده تبدیل شده و همبستگی ارگانیکی در خطر است.
۲- در جهان امروز، نظامهای حکمرانی وظیفه دارند در تمام ساحتهای امنیت، اقتصاد، رفاه، آموزش و درمان حضور داشته باشند.
ما امروز با نوعی حضورغایب نظام حکمرانی روبرو هستیم. سیستم در جایی که باید خدمات دهد مانند خدمات اقتصادی، محیط زیستی، مدیریت شهری؛ غایب و دچار رهاشدگی از شهروندان است، اما در کنترل زیست شخصی، آزادی بیان، مطالبه حقوق شهروندی و نقد کارکرد متولیان؛ از ناپیدایی درآمده و برای بقای ساختار قدرت خود، حاضر است.
۳- در نتیجهی این رهاشدگی گویی قرارداد اجتماعی میان دولت و ملت، پوچ شده. وقتی فرد احساس کند در برابر نوسانات اقتصادی، بحرانهای محیطزیستی و ناامنیهای اجتماعی تنهاست، از یک شهروند دارای حقوق و تکالیف متقابل، به واحد انفرادی برای بقا تبدیل میشود.
وضعیت آنومیک و خطرناک گذار از شهروند به واحدِ بقا! در این وضعیت، شهروندان نسبت با هم به مثابه دیگری و رقیب در دستیابی به منابع محدود برای زنده ماندن تغییر ماهیت مییابند.
رهاشدگی مدیریتی جامعه را به وضعیت جنگ همه برای بقا نزدیک میکند؛ با این تفاوت که این جنگ نه در نبود دولت و نظام حکمرانی، بلکه در سایهی حاکمیتی رخ میدهد که تنها در ساحتهای خاصامنیتی- ایدئولوژیک و سیاستزده حضور دارد.
اما پرسش مهمی که همواره از خود پرسیده و درباره آن میاندیشم:
من و همتایان جامعهشناسم، در این وضعیت رهاشدگی نظام اجتماعی؛ چه وظیفهای داریم؟
بهویژه آن که قدرتمداران فرادست، توصیف و تبیینهای جامعهشناسان را ناشنیده میگیرند.
۱- از نقش تحلیلگر محض با گفتمان پیچیده در فضای تولید دادههای علمی بدون کاربرد، خارج شده و با حضور در میدان واقعیت اجتماعی و مشاهدات مستقیم؛ مشکلات آوار شده نظام اجتماعی بر جامعه را بهعنوان مسائل اجتماعی و پدیدههای ساختاری به شهروندان، آگاهیرسانی و تبیین کنیم تا دچار ناامیدی، ناتوانی و سردرگمی شخصی نشوند.
۲- صدای گروههای به حاشیه رانده شده در نقد ایشان بر ساختار قدرت باشیم.
۳- در ایجاد امید اجتماعی و کنشگری در سطحی فراتر از بقای فردی در رقابت با دیگری، از طریق گروهها و شبکههای کوچک مدنی و محلی و تقویت همبستگی و اعتماد و صلح اجتماعی در مقابله با ناامیدی و بی سرپناهی ساختاری ناشی از رها شدگی نظام اجتماعی؛ تلاش کنیم.
۴- اجتماع علمی جامعهشناسان را تقویت کنیم.
✍فریبا نظری
@hooreechannel 🌹
یک سال پیش در چنین روزهایی از حالت تعلیق در کشورمان نوشتم
https://t.me/Sociologyofsocialgroups/1838
گویا این وضعیت ماندگار شده و نظام اجتماعی در ساحتهای مختلف سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی دچار رهاشدگی مدیریتی است. البته به جز مسائلی با برچسب امنیتی و ایدئولوژیک در قالب دین و مذهب و بقای نظام، که همواره دارای متولی و ناظر و مجری است.
مفهوم رهاشدگی نظام اجتماعی از آنرو در تخیل جامعهشناختیام نقش بست که در چند سال اخیر بهویژه یک سال گذشته بطور چشمگیری در گفتوگو با افراد گروههای مختلف جامعه از نظر تحصیل، سن، جنس، درآمد، شغل، محل سکونت(روستا، شهر) با این گزارههای اعتراضی روبرو شدهام:
مملکت رها شده! انگار حکومت و دولت نداریم! همهچیز رها شده و هیچ قانون و نظارتی بر اوضاع کشور وجود نداره! همه چیز ول شده! کسی به کسی نیست! هر کسی دنبال کار خودشه! مملکت بیحساب کتابه! هیچ کس به فکر ملت نیست!مفهوم رهاشدگی نظام اجتماعی بیانگر وضعیتی است که در آن پیوندهای حیاتی نهادهای حاکم و زیستجهان مردم، گسسته است. جامعه به حال خود رها شده و سیستم نه توانایی پاسخگویی به نیازها را دارد و نه میلی به شنیدن صدای جامعه. رهاشدگی در این معنا نوعی بیسرپناهی ساختاری شهروندی است.
نهادهای جامعه مانند آموزش، اقتصاد، قانون، دین، خانواده، رسانه؛ وجود ظاهری دارند اما در واقع یا از کار افتاده یا دچار کژکارکردی شده است.
شهروندان به دلیل ناامیدی از حمایتهای ساختارهای نظام اجتماعی و بیاعتمادی بدان، در خود فرومیروند.
نظام اجتماعی نمیتواند افقی برای آینده ترسیم کند و جامعه بیش از هر زمانی به جامعه کوتاه مدت ( کاتوزیان) و جامعه لحظهای (پیران) دچار شده و نبود معنای جمعی بر آن سایه میافکند.
تحلیل این وضعیت از سه دیدگاه مهم است:
۱- توصیفاتی مانند: کسی به کسی نیست، هرکی به فکر خودشه، یادآور مفهوم آنومی در نظریات دورکیم است.
این وضعیت زمانی رخ میدهد که جامعه دچار بیهنجاری شود. قوانین و سازمانها، کارکرد خود را از دست میدهد و رشتههای پیونددهنده افراد، آسیب دیده یا از هم گسسته میشود. از پیامدهای چنین وضعیتی، جایگزینی و ترجیح سود شخصی بر خیر جمعی است.
گزارهی: هر کسی دنبال کار خودشه یعنی جامعه از یک پیکره منسجم به مجموعهای از اجزای جدا افتاده تبدیل شده و همبستگی ارگانیکی در خطر است.
۲- در جهان امروز، نظامهای حکمرانی وظیفه دارند در تمام ساحتهای امنیت، اقتصاد، رفاه، آموزش و درمان حضور داشته باشند.
ما امروز با نوعی حضورغایب نظام حکمرانی روبرو هستیم. سیستم در جایی که باید خدمات دهد مانند خدمات اقتصادی، محیط زیستی، مدیریت شهری؛ غایب و دچار رهاشدگی از شهروندان است، اما در کنترل زیست شخصی، آزادی بیان، مطالبه حقوق شهروندی و نقد کارکرد متولیان؛ از ناپیدایی درآمده و برای بقای ساختار قدرت خود، حاضر است.
۳- در نتیجهی این رهاشدگی گویی قرارداد اجتماعی میان دولت و ملت، پوچ شده. وقتی فرد احساس کند در برابر نوسانات اقتصادی، بحرانهای محیطزیستی و ناامنیهای اجتماعی تنهاست، از یک شهروند دارای حقوق و تکالیف متقابل، به واحد انفرادی برای بقا تبدیل میشود.
وضعیت آنومیک و خطرناک گذار از شهروند به واحدِ بقا! در این وضعیت، شهروندان نسبت با هم به مثابه دیگری و رقیب در دستیابی به منابع محدود برای زنده ماندن تغییر ماهیت مییابند.
رهاشدگی مدیریتی جامعه را به وضعیت جنگ همه برای بقا نزدیک میکند؛ با این تفاوت که این جنگ نه در نبود دولت و نظام حکمرانی، بلکه در سایهی حاکمیتی رخ میدهد که تنها در ساحتهای خاصامنیتی- ایدئولوژیک و سیاستزده حضور دارد.
اما پرسش مهمی که همواره از خود پرسیده و درباره آن میاندیشم:
من و همتایان جامعهشناسم، در این وضعیت رهاشدگی نظام اجتماعی؛ چه وظیفهای داریم؟
بهویژه آن که قدرتمداران فرادست، توصیف و تبیینهای جامعهشناسان را ناشنیده میگیرند.
۱- از نقش تحلیلگر محض با گفتمان پیچیده در فضای تولید دادههای علمی بدون کاربرد، خارج شده و با حضور در میدان واقعیت اجتماعی و مشاهدات مستقیم؛ مشکلات آوار شده نظام اجتماعی بر جامعه را بهعنوان مسائل اجتماعی و پدیدههای ساختاری به شهروندان، آگاهیرسانی و تبیین کنیم تا دچار ناامیدی، ناتوانی و سردرگمی شخصی نشوند.
۲- صدای گروههای به حاشیه رانده شده در نقد ایشان بر ساختار قدرت باشیم.
۳- در ایجاد امید اجتماعی و کنشگری در سطحی فراتر از بقای فردی در رقابت با دیگری، از طریق گروهها و شبکههای کوچک مدنی و محلی و تقویت همبستگی و اعتماد و صلح اجتماعی در مقابله با ناامیدی و بی سرپناهی ساختاری ناشی از رها شدگی نظام اجتماعی؛ تلاش کنیم.
۴- اجتماع علمی جامعهشناسان را تقویت کنیم.
✍فریبا نظری
@hooreechannel 🌹
❤2👍1👎1
چرا کودک زیر دو سال نباید از موبایل و تلویزیون استفاده کند
در دنیای امروز، صفحهنمایشها بخشی جدانشدنی از زندگی ما شدهاند. تلویزیون، موبایل، تبلت و لپتاپ در خانه، محل کار و حتی خیابانها حضور پررنگ دارند.
اما وقتی پای کودکان به میان میآید، موضوع متفاوت است. متخصصان سلامت کودک و روانشناسان بارها هشدار دادهاند که استفاده از موبایل و تلویزیون برای کودکان زیر دو سال باید بهطور جدی ممنوع باشد. اما چرا این سن بهعنوان خط قرمز تعیین شده است؟
۱. رشد سریع مغز در دو سال اول زندگی
در دو سال نخست، مغز کودک با سرعتی شگفتانگیز رشد میکند. میلیاردها اتصال عصبی در حال شکلگیری و تثبیتاند. این فرآیند نیاز به محرکهای واقعی دارد:
لمس کردن اشیا
شنیدن صدای والدین
دیدن حالات چهره
حرکت، بازی و تعامل با محیط
تماشای صفحهنمایش، تجربهی یکطرفه و منفعلانه است. در نتیجه، مغز کودک بهجای تقویت مسیرهای شناختی واقعی، صرفاً به نور و صدا واکنش نشان میدهد و فرصت یادگیری عمیق را از دست میدهد.
۲. اختلال در رشد زبانی و گفتاری
کودکان زبان را از طریق شنیدن و مکالمهی زنده یاد میگیرند. وقتی با مادر، پدر یا مراقب در ارتباطاند، لحن، ریتم، نگاه و پاسخ گرفتن باعث تقویت توانایی زبانی میشود.
اما در صفحهنمایشها، حتی اگر کارتون یا برنامهی آموزشی باشد، کودک هیچ تعاملی ندارد. این موضوع میتواند:
شروع بهصحبتکردن را به تعویق بیندازد،
دایرهی لغات را محدود کند،
و حتی باعث مشکلاتی مانند لکنت یا تاخیر گفتاری شود.
۳. اثر منفی بر روابط عاطفی و اجتماعی
دو سال اول زندگی، دوران شکلگیری «دلبستگی ایمن» میان کودک و والدین است. وقتی کودک بیشتر زمانش را با موبایل و تلویزیون بگذراند، فرصت کمتری برای تماس چشمی، آغوش و ارتباط عاطفی دارد. این محرومیت میتواند بعدها به مشکلاتی مثل:
اضطراب جدایی
کمبود اعتماد به نفس
ضعف در مهارتهای اجتماعی
منجر شود.
۴. اختلال خواب و بیقراری
نور آبی صفحهنمایشها چرخهی طبیعی خواب را مختل میکند. کودکانی که حتی چند دقیقه قبل از خواب در معرض تلویزیون یا موبایل باشند، به سختی به خواب میروند یا دچار بیقراری شبانه میشوند. درحالیکه خواب عمیق و کافی برای رشد مغز، حافظه و تنظیم هورمونی کودک ضروری است.
۵. خطرات جسمی و حرکتی
تماشای طولانیمدت صفحهنمایش باعث میشود کودک کمتر حرکت کند. این کمتحرکی میتواند منجر به:
تاخیر در مهارتهای حرکتی (چهار دست و پا رفتن، راه رفتن، دویدن)،
ضعف در هماهنگی چشم و دست،
چاقی در سالهای بعد
شود.
۶. وابستگی و اعتیاد زودهنگام
موبایل و تلویزیون با رنگهای تند، صداهای تکراری و محرکهای سریع طراحی شدهاند. مغز کودک بهسرعت به این هیجانهای مصنوعی عادت میکند. نتیجه؟
بیحوصلگی هنگام بازیهای واقعی،
ناتوانی در تمرکز
و حتی وابستگی شدید به موبایل در سالهای بعد.
۷. توصیههای علمی و بینالمللی
سازمان بهداشت جهانی (WHO): کودکان زیر دو سال نباید هیچگونه تماس با صفحهنمایش داشته باشند.
آکادمی کودکان آمریکا (AAP): برای زیر دو سال، تنها استثنا تماس تصویری با اعضای خانواده (مثل تماس ویدیویی با مادربزرگ) است که جنبهی اجتماعی دارد.
۸. والدین چه کار میتوانند بکنند؟
بهجای صفحهنمایش، میتوان از فعالیتهای ساده اما بسیار مؤثر استفاده کرد:
قصه گفتن یا آواز خواندن
بازیهای لمسی مثل قایمموشک و دالیبازی
اجازه دادن به کودک برای کشف محیط با دست و پا
نقاشی با مداد شمعی یا ساختن با لگوهای ساده
سن زیر دو سال، دورهی طلایی رشد مغز، زبان و روابط عاطفی کودک است. هر دقیقهای که در این دوره به جای تجربهی واقعی با دنیای مجازی پر شود، فرصتی از دسترفته برای آیندهی اوست. موبایل و تلویزیون شاید برای والدین سرگرمکننده یا ابزاری برای آرام کردن کودک باشند، اما در واقع خط قرمزیاند که عبور از آن میتواند عواقب بلندمدت و جدی بهجا بگذارد.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
در دنیای امروز، صفحهنمایشها بخشی جدانشدنی از زندگی ما شدهاند. تلویزیون، موبایل، تبلت و لپتاپ در خانه، محل کار و حتی خیابانها حضور پررنگ دارند.
اما وقتی پای کودکان به میان میآید، موضوع متفاوت است. متخصصان سلامت کودک و روانشناسان بارها هشدار دادهاند که استفاده از موبایل و تلویزیون برای کودکان زیر دو سال باید بهطور جدی ممنوع باشد. اما چرا این سن بهعنوان خط قرمز تعیین شده است؟
۱. رشد سریع مغز در دو سال اول زندگی
در دو سال نخست، مغز کودک با سرعتی شگفتانگیز رشد میکند. میلیاردها اتصال عصبی در حال شکلگیری و تثبیتاند. این فرآیند نیاز به محرکهای واقعی دارد:
لمس کردن اشیا
شنیدن صدای والدین
دیدن حالات چهره
حرکت، بازی و تعامل با محیط
تماشای صفحهنمایش، تجربهی یکطرفه و منفعلانه است. در نتیجه، مغز کودک بهجای تقویت مسیرهای شناختی واقعی، صرفاً به نور و صدا واکنش نشان میدهد و فرصت یادگیری عمیق را از دست میدهد.
۲. اختلال در رشد زبانی و گفتاری
کودکان زبان را از طریق شنیدن و مکالمهی زنده یاد میگیرند. وقتی با مادر، پدر یا مراقب در ارتباطاند، لحن، ریتم، نگاه و پاسخ گرفتن باعث تقویت توانایی زبانی میشود.
اما در صفحهنمایشها، حتی اگر کارتون یا برنامهی آموزشی باشد، کودک هیچ تعاملی ندارد. این موضوع میتواند:
شروع بهصحبتکردن را به تعویق بیندازد،
دایرهی لغات را محدود کند،
و حتی باعث مشکلاتی مانند لکنت یا تاخیر گفتاری شود.
۳. اثر منفی بر روابط عاطفی و اجتماعی
دو سال اول زندگی، دوران شکلگیری «دلبستگی ایمن» میان کودک و والدین است. وقتی کودک بیشتر زمانش را با موبایل و تلویزیون بگذراند، فرصت کمتری برای تماس چشمی، آغوش و ارتباط عاطفی دارد. این محرومیت میتواند بعدها به مشکلاتی مثل:
اضطراب جدایی
کمبود اعتماد به نفس
ضعف در مهارتهای اجتماعی
منجر شود.
۴. اختلال خواب و بیقراری
نور آبی صفحهنمایشها چرخهی طبیعی خواب را مختل میکند. کودکانی که حتی چند دقیقه قبل از خواب در معرض تلویزیون یا موبایل باشند، به سختی به خواب میروند یا دچار بیقراری شبانه میشوند. درحالیکه خواب عمیق و کافی برای رشد مغز، حافظه و تنظیم هورمونی کودک ضروری است.
۵. خطرات جسمی و حرکتی
تماشای طولانیمدت صفحهنمایش باعث میشود کودک کمتر حرکت کند. این کمتحرکی میتواند منجر به:
تاخیر در مهارتهای حرکتی (چهار دست و پا رفتن، راه رفتن، دویدن)،
ضعف در هماهنگی چشم و دست،
چاقی در سالهای بعد
شود.
۶. وابستگی و اعتیاد زودهنگام
موبایل و تلویزیون با رنگهای تند، صداهای تکراری و محرکهای سریع طراحی شدهاند. مغز کودک بهسرعت به این هیجانهای مصنوعی عادت میکند. نتیجه؟
بیحوصلگی هنگام بازیهای واقعی،
ناتوانی در تمرکز
و حتی وابستگی شدید به موبایل در سالهای بعد.
۷. توصیههای علمی و بینالمللی
سازمان بهداشت جهانی (WHO): کودکان زیر دو سال نباید هیچگونه تماس با صفحهنمایش داشته باشند.
آکادمی کودکان آمریکا (AAP): برای زیر دو سال، تنها استثنا تماس تصویری با اعضای خانواده (مثل تماس ویدیویی با مادربزرگ) است که جنبهی اجتماعی دارد.
۸. والدین چه کار میتوانند بکنند؟
بهجای صفحهنمایش، میتوان از فعالیتهای ساده اما بسیار مؤثر استفاده کرد:
قصه گفتن یا آواز خواندن
بازیهای لمسی مثل قایمموشک و دالیبازی
اجازه دادن به کودک برای کشف محیط با دست و پا
نقاشی با مداد شمعی یا ساختن با لگوهای ساده
سن زیر دو سال، دورهی طلایی رشد مغز، زبان و روابط عاطفی کودک است. هر دقیقهای که در این دوره به جای تجربهی واقعی با دنیای مجازی پر شود، فرصتی از دسترفته برای آیندهی اوست. موبایل و تلویزیون شاید برای والدین سرگرمکننده یا ابزاری برای آرام کردن کودک باشند، اما در واقع خط قرمزیاند که عبور از آن میتواند عواقب بلندمدت و جدی بهجا بگذارد.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍2❤1
🎥بازگشت نامهای باستانی به خانههای امروز
✍🏻امتداد-افشین امیرشاهی، روزنامهنگار: این فیلم را ببینید. همه دختران حاضر، نامهایی باستانی و کاملاً ایرانی دارند. حتی یک اسم مذهبی هم در میانشان دیده نمیشود. موضوعی که تا همین چند سال پیش تقریبا غیرممکن به نظر میرسید، چرا که اسامی مذهبی در آن دوران فراگیرتر بودند. اما دلیل این تغییر چیست؟ در واقع ما شاهد یک تحول اجتماعی و فرهنگی مهم در ایران هستیم. این تغییر بازتاب تحولات عمیقتری در خانواده، هویت، دینداری و نسبت مردم با قدرت و سنت است.
🔹این ویدئو را میتوان نشانهای از یک «انقلاب خاموش» در حوزه هویت دانست. انقلابی بیسر و صدا، بدون شعار و بیانیه، اما مؤثر. خانوادههای ایرانی، آرام و تدریجی در حال بازتعریف رابطه خود با دین رسمی، قدرت، تاریخ و حتی فرزندانشان هستند.
🔹این موضوع را همه به کرات گفتهاند که شاهد فاصله گرفتن نسلی از دین رسمی و دین دولتی هستیم. در اطرافیانمان افراد بسیاری را دیدهایم که دین را بهعنوان باور شخصی میبینند و از دین به عنوان یک ایدئولوژی رسمی فاصله میگیرند.
🔹بهنظر میرسد اسامی مذهبی بهویژه در چهار دهه اخیر، برای برخی از شهروندان بهطور ناخودآگاه با دین حکومتی، اجبار و سیاست گره خورده است. در نتیجه انتخاب نام ایرانی–باستانی نوعی فاصلهگذاری نرم از این فضا تلقی میشود. از این زاویه نمیتوانیم این مدل نامگذاری را لزوما ضد دین بدانیم.
🔹مسئله مهم دیگری که بهطور گسترده در جامعه قابل مشاهده است و حتی در سطوحی از سیاستگذاری رسمی نیز بازتاب یافته، گرایش دوباره به هویت ایرانی است. طی سالهای گذشته، برخی آیینها، سنتها و فعالیتهای فرهنگیِ ایرانی با نوعی کمتوجهی یا حاشیهنشینی مواجه بودهاند. در عین حال بسیاری از عرصههای هویتی، از سیاست و اقتصاد گرفته تا حوزههای اجتماعی، در سالهای اخیر بهشدت پرتنش یا ناامن شدهاند. در چنین شرایطی میتوان این گرایش را چنین تفسیر کرد که خانوادهها به هویت تاریخی و فرهنگی ایرانی بهعنوان پناهگاهی آرام، کمتنش و غیرایدئولوژیک رجوع میکنند. از این منظر، نامهای باستانی مانند آناهیتا، تهمینه، آریانا، بارانک و مهشاد، حامل احساس تداوم تاریخی، اصالت و غرور فرهنگیاند و مهمتر آنکه فاقد بار ایدئولوژیک و الزامآور هستند.
🔹نسلهایی که با اجبارهای رسمی بزرگ شدهاند، نسبت به نمادها حساس هستند. برای بسیاری از جوانان، نام مذهبی با انتظارات از پیشتعیینشده همراه است. اینکه چگونه فکر کنند، چگونه رفتار کنند و چگونه قضاوت شوند. این فشار نمادین باعث شده افراد زیادی در بزرگسالی نام خود را کوتاه کنند، تغییر دهند یا برای خود نام مستعار انتخاب کنند. این تجربه نارضایتی اکنون به حافظه جمعی خانوادهها منتقل شده است.
🔹والدین جدید بیش از گذشته به این فکر میکنند که فرزندشان در آینده بتواند با نامش احساس راحتی، مالکیت و رضایت داشته باشد. خانوادهها از تجربه اطرافیان یاد گرفتهاند که نام میتواند منبع رنج پنهان یا تضاد هویتی شود و نمیخواهند فرزندشان همان مسیر را برود.
🔹موضوع دیگری که از این ویدئو میتوان به آن رسید این است که کمرنگ شدن اسامی مذهبی الزاماً نشانه بیدینی نیست. بلکه بیشتر نشانه تغییر رابطه مردم با دین رسمی، تقویت هویت فرهنگی ایرانی، افزایش حساسیت به کرامت فردی و رضایت شخصی و درس گرفتن از تجربههای نسلی است.
@emtedadnet
@hooreechannel 🌹
✍🏻امتداد-افشین امیرشاهی، روزنامهنگار: این فیلم را ببینید. همه دختران حاضر، نامهایی باستانی و کاملاً ایرانی دارند. حتی یک اسم مذهبی هم در میانشان دیده نمیشود. موضوعی که تا همین چند سال پیش تقریبا غیرممکن به نظر میرسید، چرا که اسامی مذهبی در آن دوران فراگیرتر بودند. اما دلیل این تغییر چیست؟ در واقع ما شاهد یک تحول اجتماعی و فرهنگی مهم در ایران هستیم. این تغییر بازتاب تحولات عمیقتری در خانواده، هویت، دینداری و نسبت مردم با قدرت و سنت است.
🔹این ویدئو را میتوان نشانهای از یک «انقلاب خاموش» در حوزه هویت دانست. انقلابی بیسر و صدا، بدون شعار و بیانیه، اما مؤثر. خانوادههای ایرانی، آرام و تدریجی در حال بازتعریف رابطه خود با دین رسمی، قدرت، تاریخ و حتی فرزندانشان هستند.
🔹این موضوع را همه به کرات گفتهاند که شاهد فاصله گرفتن نسلی از دین رسمی و دین دولتی هستیم. در اطرافیانمان افراد بسیاری را دیدهایم که دین را بهعنوان باور شخصی میبینند و از دین به عنوان یک ایدئولوژی رسمی فاصله میگیرند.
🔹بهنظر میرسد اسامی مذهبی بهویژه در چهار دهه اخیر، برای برخی از شهروندان بهطور ناخودآگاه با دین حکومتی، اجبار و سیاست گره خورده است. در نتیجه انتخاب نام ایرانی–باستانی نوعی فاصلهگذاری نرم از این فضا تلقی میشود. از این زاویه نمیتوانیم این مدل نامگذاری را لزوما ضد دین بدانیم.
🔹مسئله مهم دیگری که بهطور گسترده در جامعه قابل مشاهده است و حتی در سطوحی از سیاستگذاری رسمی نیز بازتاب یافته، گرایش دوباره به هویت ایرانی است. طی سالهای گذشته، برخی آیینها، سنتها و فعالیتهای فرهنگیِ ایرانی با نوعی کمتوجهی یا حاشیهنشینی مواجه بودهاند. در عین حال بسیاری از عرصههای هویتی، از سیاست و اقتصاد گرفته تا حوزههای اجتماعی، در سالهای اخیر بهشدت پرتنش یا ناامن شدهاند. در چنین شرایطی میتوان این گرایش را چنین تفسیر کرد که خانوادهها به هویت تاریخی و فرهنگی ایرانی بهعنوان پناهگاهی آرام، کمتنش و غیرایدئولوژیک رجوع میکنند. از این منظر، نامهای باستانی مانند آناهیتا، تهمینه، آریانا، بارانک و مهشاد، حامل احساس تداوم تاریخی، اصالت و غرور فرهنگیاند و مهمتر آنکه فاقد بار ایدئولوژیک و الزامآور هستند.
🔹نسلهایی که با اجبارهای رسمی بزرگ شدهاند، نسبت به نمادها حساس هستند. برای بسیاری از جوانان، نام مذهبی با انتظارات از پیشتعیینشده همراه است. اینکه چگونه فکر کنند، چگونه رفتار کنند و چگونه قضاوت شوند. این فشار نمادین باعث شده افراد زیادی در بزرگسالی نام خود را کوتاه کنند، تغییر دهند یا برای خود نام مستعار انتخاب کنند. این تجربه نارضایتی اکنون به حافظه جمعی خانوادهها منتقل شده است.
🔹والدین جدید بیش از گذشته به این فکر میکنند که فرزندشان در آینده بتواند با نامش احساس راحتی، مالکیت و رضایت داشته باشد. خانوادهها از تجربه اطرافیان یاد گرفتهاند که نام میتواند منبع رنج پنهان یا تضاد هویتی شود و نمیخواهند فرزندشان همان مسیر را برود.
🔹موضوع دیگری که از این ویدئو میتوان به آن رسید این است که کمرنگ شدن اسامی مذهبی الزاماً نشانه بیدینی نیست. بلکه بیشتر نشانه تغییر رابطه مردم با دین رسمی، تقویت هویت فرهنگی ایرانی، افزایش حساسیت به کرامت فردی و رضایت شخصی و درس گرفتن از تجربههای نسلی است.
@emtedadnet
@hooreechannel 🌹
Telegram
attach 📎
👍5