هوش عاطفی خود را ارزیابی کنید.

اگر ویژگی های زیر را در خود می بینید، شما دارای هوش عاطفی(هیجانی)بالایی هستید:

۱-احساسات و هیجانات خود را درک کرده و آنها را انکار نمی کنید. می دانید که چه محرکهای درونی و بیرونی باعث می شوند حالتان بد باشد و احساساتی مثل غم، خشم و ... را تجربه کنید.

۲-متوجه احساسات اطرافیان خود هستید و در این باره کنجکاوید. به نشانه های ناراحتی و خوشحالی در ظاهر و کلام افراد خانواده توجه و آن را درک می کنید.

۳- انسانها برایتان مهم هستند و نسبت به ناراحتی اطرافیان بی تفاوت نیستید. در زمان ناراحتی می توانید با آنها همدلی کنید و احساس بد آنها را تسکین دهید.

۳-انعطاف پذیرید و  با تغییرات زندگی کنار می آیید. به جای نگرانی یا بزرگ نمایی پیامدهای تغییرات خواسته یا ناخواسته در زندگی، به راه حل های سازگار شدن با شرایط پیش آمده فکر می کنید.

۴. شناخت واقع بینانه ای نسبت به خود دارید. نقاط ضعف و قوت خود را می‌شناسید و می دانید در چه کاری توانا و خوب هستید و برای انجام چه کاری مناسب و توانمندنیستید.

۵- در حل مشکلات بین فردی توانمند هستید. اختلافاتی که بین شما و دیگران پیش می آید را نادیده نمی گیرید  و به دنبال پیدا کردن راهی برای حل و فصل آن هستید.

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

خدای فقه نمی‌تواند از آدمی دلربایی کند!

مدل ارباب و برده در فهم دین و شریعت و تنظیم رابطه انسان‌ و خدا [بر اساس آن] تأثیر عمیق و گسترده‌ای برجای نهاده است.
این پارادایم اسلام آوردن در سایه شمشیر را مُجاز و مقبول می‌داند و به فقیهان اجازه می‌دهد که فقه را جایگزینِ اخلاقِ فردی و اجتماعی کنند.

براساس مدلِ ارباب و برده، محرکِ آدمی در اطاعت از دستورات ارباب ترس از مجازات و گریز از عذاب و مصون ماندن از شکنجه و عقاب است.
بدین ترتیب، می‌توان نتیجه گرفت که پشتوانه فقه سنّتی ”اخلاق بردگان“، یعنی اخلاق مبتنی بر ترس، است.

در چارچوب این اخلاق، برده برای اینکه یقین پیدا کند که از عذاب و شکنجه ارباب در امان خواهد ماند، باید یقین پیدا کند که وظیفه خود را به گونه‌ای انجام داده که ظاهر کلام ارباب بر آن دلالت می‌کند.

لذا انتخاب این مدل در فهم احکام شرعی، از یک سو، به ”وسواس“ و ”احتیاط“ و، از سوی دیگر، به گریز از تکلیف با تمسک به حیله‌های فقهی و حقوقی و نیز اکتفا به ظاهر الفاظ و صورت اعمال و غفلت از باطن و هدف و فلسفه احکام شرعی می‌انجامد.

به عنوان مثال، در بسیاری از رساله‌های عملیه آمده که اگر سر مو یا سر سوزنی از دست و صورت در وضو یا بدن در غسل شسته نشود، غسل و وضوی شخص و، به تبع آن، نماز و روزه او باطل است.
همچنین در وضو شستنِ داخل بینی و چشم لازم نیست، اما مُکلّف برای اینکه ”یقین“ کند که چهره خود را به طور کامل شسته باید مقداری از داخل بینی و چشم خود را نیز بشوید.

همچنین در رساله‌ها آمده که اگر شخصی نتواند جهت قبله را تشخیص دهد باید به چهار طرف نماز بخواند یا در شک بین دو و سه و چهار در نمازهای چهاررکعتی باید دو رکعت نشسته به جا آورد و دوباره نماز خود را اعاده کند. یعنی شخص باید هشت رکعت نماز بخواند تا شک خود نسبت به نخواندن دو رکعت نماز را برطرف کند و این همه برای این است که مُکلّف یقین کند که وظیفه خود را انجام داده است.

مبنای فتواهایی از این دست همان اصل احتیاط و مدل ارباب و برده است. در حالی که احتیاط در عبادات بی‌معنا، بی‌مورد و مذموم است و با فلسفه عبادت ناسازگاری دارد، زیرا توجه آدمی را از باطن عمل منصرف و به ظاهر آن معطوف می‌کند.

عبادت یا پرستش یعنی عشق ورزیدن با خدا و راز و نیاز با معشوق ازلی، اما توجه افراطی به ظاهر و صورت عمل و دقت و وسواس در مراعات آداب و شرایط ظاهریِ عبادت آدمی را از توجه به معشوق و حضور قلب و عمارت باطن و روح عمل و توجه به معانی سمبلیک نهفته در رفتارهای عبادی بازمی‌دارد و او را از یاد خداوند غافل و از او دور می‌کند.

اصولاً خدای فقه نمی‌تواند محبوب آدمی واقع شود و از او دلربایی کند. عبادت‌ها سرشار از معانی رمزی و سمبلیک‌اند و گذر از ظاهر آنها و توجه به معانی رمزی مورد اشاره آنهاست، که در واقع غرض شارع از تشریع عبادت‌ها را برآورده می‌کند.

توجه افراطی فقیهان به ظاهر اعمال و غفلت از باطن آنها و چسبیدن به ظاهر احکام و غفلت از فلسفه آنها نیز یکی دیگر از پیامدهای اندیشیدن در قالب پارادیمِ ارباب و برده است.

✍ابوالقاسم فنایی، اخلاق دین‌شناسی

@hooreechannel 🌹

‍ ‍ 🔷 کتاب «زنان زرخرید،بررسی وضعیت کنیزان در ایران از طاهریان تا مغول - فریبا کاظم‌نیا »

در ایران تا اواخر دوران قاجار برده‌داری رواج داشت. تنها در سال ۱۳۰۷ شمسی بر اساس قانون «منع خرید و فروش برده در خاک ایران و آزادی بردگان هنگام ورود به ایران» مبادله غلام و کنیز منسوخ شد.
متاسفانه، سنت طولانی برده‌داری در ایران کمتر مورد بررسی قرار گرفته است و داده‌های تاریخی در مورد بردگان و بخصوص کنیزان به عنوان فرودست‌ترین افراد جامعه بسیار محدود است.

این کتاب با رویکردی جامعه‌شناختی، تلاشی‌ست برای بررسی فرایند کنیز شدن زنان در ایران و فروش‌شان در بازارهای برده‌فروشان و تلاش شد تا جزییات زندگی بردگان -کنیزان- در خانه‌های مالکان و از دست دادن هرگونه هویت فردی‌شان من‌جمله نام و تبدیل آنان به موجوداتی منفعل در جهت کامجویی مردان را بررسی کند. 

کتاب ابتدا نگاهی کوتاه به پیشینه تاریخی کنیزان دارد و سپس راه‌های تحصیل کنیزان مانند جنگ‌های برون مرزی و داخلی، غارت، دزدی و راهزنی، مصادره اموال، اسارت دختران به ازای مالیات و فروش فرزندان را توضیح می‌دهد.

کنیزان کالا بودند و به عنوان کالا در بازارها به فروش می‌رسیدند، هنگام فروش روی و موی کنیزان را می‌گشودند و حتی خریدار مجاز به دیدن اندام آنان نیز بود، آنان نه نامی داشتند و نه اختیاری در مورد خوراک، پوشاک و نوع کاری که باید انجام می‌دادند. فرمانبرداری محض از مالک جزیی از ذات برده تصور می‌شد.

کنیزان پس از فروش، آموزش هم می‌دیدند؛ آموزش کنیزان نه برای آماده سازی آنان برای زندگی اجتماعی، که بر اساس بهره‌گیری بیشتر از کالای خریداری شده بود تا سود بیشتری نصیب مالک خود کنند. پیشه‌های کنیزان متفاوت بود؛ پیشه‌های خانگی یعنی خدمتکاری آشپزی، دایگی و البته مشاطگی و پیشه‌های بزمی و رامشگری.

اما اصولا کنیزان وسیله‌ای برای کامجویی بودند. مالک حق بهره‌گیری جنسی از کنیزان را بر اساس آیات و احکام اسلامی که مباشرت مردان مسلمان را به همسران و کنیزانشان محدود می‌کرد داشت.
این امر نه فقط در مورد کنیزانی که برای بهره‌گیری جنسی خریداری می‌شدند صدق می‌کرد بلکه برای کلیه کنیزان چه در آشپزخانه یا موقعیت خدمتکاری.
زیرا به گفته عنصرالمعالی در قابوس‌نامه « از بهر شهوت از بازار کنیزکی توان خرید که چندین رنج و خرج نباشد» از طرف دیگر به فحشا واداشتن کنیزان در روسپی‌خانه‌ها نیز در شهرهای متعدد دیده شده است.

نکته مهمی که در کتاب به آن پرداخته شده در مورد تاثیر شرایط زندگی فرودستانه کنیزان بر زندگی زنان آزاده و ایجاد هنجارهایی مشابه برای آنان است.
کنیزان بیش از غلامان تحت ستم بودند که ناشی از موقعیت فرودستی زنان در جامعه بود. وجود کنیزان فرمانبردار و مطیع که هیچ‌گونه حقی در زندگی برای خود نداشتند و تنها برای لذت‌جویی مردان در خانه‌ها و دربار در کنار سایر زنان آزاده زندگی می‌کردند به وجود ایده «زن/همسر/کنیز» کمک کرد، به نوعی که حتی زنان آزاده نیز خود را به عنوان کنیز شوهر در نظر می‌گرفتند.
کنیزی که ویژگی‌های اطاعت و انفعال او از لحاظ احکام دین و جامعه مقبول بود؛ الگویی از زن که هنوز هر چند با واژگانی دیگر زن موردپسند جامعه را تعریف می‌کند.

البته کتاب تنها به بررسی دوران گذشته (طاهریان تا مغول ) پرداخته و وضعیت کنیزان در دوره جدید بخصوص دوران قاجار را در خود ندارد.

✍🏻دکتر شهلا اعزازی، عضو گروه مطالعات زنان-۱۴۰۱

@hijabandtruth
@hooreechannel 🌹

‍
💬گناه من : خرید یک ساز در چهل سال پیش!

همین که آقاجان از دهان لق خواهر کوچکم شنید که من با فروختن گوشواره ام  یک ساز خریده ام، کمربندش را برداشت و توی حیاط دنبالم افتاد.... که : گیس بریده کدام عاقلی طلا را می‌دهد و  دادار دودور می خرد؟
'ننه جان هم پشت آقام درآمد و همین طور که چنگ می انداخت به صورتش گفت:به جای این غلطی که کردی می رفتی کلاس احکامی، صوتی، چیزی... نه این که مطرب بشوی که فردا توی محل اسمت بپیچد و هیچ احمقی در این خانه را نزند.

آقاجان که اهل این حرف‌ها نبود، تخس شد و گفت حالا لازم نیست همه آخوند و بانو مجلسی بشوند،جای این تکه چوب می رفتی کلاس خیاطی، که فردا بلد باشی جوراب شوهرت را بدوزی...
زورم که به آن ها نرسید زدم زیر گریه،دست آخر هم یک سیلی از آقاجان خوردم و توی اتاق حبس شدم....
صبح فردا خواهر کوچکم آمد و گفت که ننه جان سازت را داد سمساری و عوضش آینه شمعدان خرید، بیا ببین چقدر خوشگل است..

حالا سال ها از آن روزگار می‌گذرد...ازدواج کرده ام و بلدم جوراب شوهرم را بدوزم...از احکام هم حسابی سرم می شود... اهل نماز و مسجد و جلسه هم شده ام ..
اما....
اما.......به آینه ام که نگاه می‌کنم دختری را می‌بینم که در دوردست ها ساز می‌زند.. .

✍نسرین قنواتی

@chehel_salegi
@hooreechannel 🌹