یک قانون داریم در روانشناسی که همیشه ثابته ما به محیط اطرافمان عادت میکنیم
• اگر با ادمهای بدبخت نشست و برخواست کنید کم کم به بدبختی عادت میکنید و فکر میکنید طبیعی‌است
• اگر با ادمهای عیب جو همنشین شوید کم کم عیب جو و غرغرو میشوید و آن را طبیعی میدانید
• اگر دوست شما دروغ بگوید ابتدا ناراحت میشوید ولی همنشینی باعث میشود در نهایت شما فردی دروغگو شوید با چنین دوستانی باشید به خودتان هم دروغ خواهید گفت
• اما اگر با ادمهای خوشحال و پر انگیزه دمخور شوید
در نهایت شما هم خوشحال و پر انگیزه میشوید و برایتان کاملا طبیعی‌است
خودتان را در مدار افراد مثبت قرار دهید
انرژی شما همیشه به شکل محیط اطرافتان خواهد شد
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
• اگر با ادمهای بدبخت نشست و برخواست کنید کم کم به بدبختی عادت میکنید و فکر میکنید طبیعی‌است
• اگر با ادمهای عیب جو همنشین شوید کم کم عیب جو و غرغرو میشوید و آن را طبیعی میدانید
• اگر دوست شما دروغ بگوید ابتدا ناراحت میشوید ولی همنشینی باعث میشود در نهایت شما فردی دروغگو شوید با چنین دوستانی باشید به خودتان هم دروغ خواهید گفت
• اما اگر با ادمهای خوشحال و پر انگیزه دمخور شوید
در نهایت شما هم خوشحال و پر انگیزه میشوید و برایتان کاملا طبیعی‌است
خودتان را در مدار افراد مثبت قرار دهید
انرژی شما همیشه به شکل محیط اطرافتان خواهد شد
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
❤2
سرزمینی «مظهرالعجایب»...!
حتما دوستان داستان آصف‌الدّوله و فروش دختران قوچانی به ارامنه و ترکمانان را شنیده اند.
آن سال در خراسان ملخ‌خواری شده و کشت‌ها بار نداده و مردم به شاه نامه ها نوشتند برای بخشودگی مالیات. اما عین‌الدّوله ی جبار، گوش نداده و بر آصف‌الدّوله(حکمران خراسان) فشار آورد که باید به زور مالیات از مردم ستانده شود و آصف‌الدّوله به زور متوسل شد و چون مردم بیچاره قوچان چیزی نداشتند و از فرط تنگدستی نمی توانستند مالیات بپردازند پس آصف‌الدّوله دختران آنها را بجای مالیات به زور از خانه هایشان بیرون کشیده و به ارامنه عشق آباد و ترکمانان فروخت یعنی قیمت هر دختر؛ تنها ۱۲ مَن گندم شده بود!
داستان آن به مجلس اول مشروطه نیز کشیده شد و ایرانیان عشق‌آباد، تلگرافی به مجلس فرستاده بودند بدین‌سان:
اما اندک زمانی نگذشت که همان آصف‌الدّوله شد وزیر داخله همان مشروطه یعنی مسئول تامین امنیت مردم...!
اما داستان عین‌الدوله که از سرسخت ترین دشمنان مشروطه بوده از داستان آصف‌الدّوله نیز شگفت انگیزتر است!
اصلا آغاز مشروطه بخاطر ستمگری ها و سفاکی های همین عین الدوله صدراعظم بود که پس از پیروزی مشروطه، عزل می شود، اما پس از به توپ بستن مجلس، همین عین‌الدوله توسط محمدعلی شاه فرماندهی قشون محمدعلی شاه را به عهده گرفته به جنگ ستارخان و سرکوبی جنبش مشروطه‌طلبان تبریز عازم آذربایجان می گردد و در طول یازده ماهه استبداد صغیر و جنبش آذربایجان از هیچ جنایتی دریغ نمی کند و محاصره اقتصادی و غذایی تبریز و یونجه خوردن مردم از فرط قحطی و گرسنگی و الی آخر...
اما اندکی بعد و پس از فتح تهران توسط مجاهدان شمال و جنوب و فرار محمدعلی شاه و اعدام شیخ فضل الله نوری که دیگر در ظاهر همه دشمنان مشروطه کنار گذاشته شده اند و به اصطلاح مشروطه پیروز شده است می بینیم که همین عین الدوله دوباره ظهور کرده و با لقب اتابک اعظم به نخست وزیری حکومت مشروطه می رسد!
یعنی همان کسی که صدراعظم مظفرالدین شاه بود و در اعتراض به ستمگری های او جنبش مشروطه آغاز شده بود حالا در نظام جدید مشروطه، او جبه و عنوان صدراعظمی را کنار گذاشته با عنوان مدرن و جدید یعنی به عنوان نخست وزیر مشروطه میگردد...!
حالا یکصدو بیست سال از زمان فروش دختران قوچان و آصف‌الدوله و عین‌الدوله گذشته و در زمان ما قبل از این روزنامه ها نوشتند که آقای (ب ز) به عنون مفسد مالی محکوم به اعدام شده، اما امروزه به نوشته بزرگواری (اینجا) در قامت سخنگوی دولت توییت زده و پاکستان و عراق را تهدید به قطع گاز می‌کند و ...!
دنیا را چه دیده اید! شاید فردا صدراعظم یا کاندیدای ریاست جمهوری شود!
بقول مرحوم سعیدی سیرجانی واقعا ایران سرزمین «مظهر العجایب» است!
داستان تلخ و زخمِ دختران مظلوم قوچانی نوشته خانم نجم آبادی را از اینجا بخوانید.
داستانِ آن دختران قوچان به عنوان «دختران ایران» و «ناموس وطن» در خاطره های مردمی ماند و به آهنگها و ادبیات نیز کشیده شد.
آهنگ دختر قوچانی را خیلی ها بازخوانی کرده اند اما به نظرم این از همه سوزناکتر است:
✍علی مرادی مراغه ای
@hooreechannel 🌹
حتما دوستان داستان آصف‌الدّوله و فروش دختران قوچانی به ارامنه و ترکمانان را شنیده اند.
آن سال در خراسان ملخ‌خواری شده و کشت‌ها بار نداده و مردم به شاه نامه ها نوشتند برای بخشودگی مالیات. اما عین‌الدّوله ی جبار، گوش نداده و بر آصف‌الدّوله(حکمران خراسان) فشار آورد که باید به زور مالیات از مردم ستانده شود و آصف‌الدّوله به زور متوسل شد و چون مردم بیچاره قوچان چیزی نداشتند و از فرط تنگدستی نمی توانستند مالیات بپردازند پس آصف‌الدّوله دختران آنها را بجای مالیات به زور از خانه هایشان بیرون کشیده و به ارامنه عشق آباد و ترکمانان فروخت یعنی قیمت هر دختر؛ تنها ۱۲ مَن گندم شده بود!
داستان آن به مجلس اول مشروطه نیز کشیده شد و ایرانیان عشق‌آباد، تلگرافی به مجلس فرستاده بودند بدین‌سان:
«ما به چشم خود دیدیم که اطفالِ قوچانی‌ها را در عشق‌آباد مثل گوسفند و سایر حیوانات به ترکمانان می‌فروختند و کسی نبود دادرسی نماید…»!نمایندگان مردم در مجلس اول احساساتشان جریحه دار شده گریستند و آصف‌الدّوله را از حکومت خراسان عزل کرده به تهران کشاندند و محکمه‌ای برایش ترتیب دادند که تا آن زمان تقریباً نظیری نداشت...
اما اندک زمانی نگذشت که همان آصف‌الدّوله شد وزیر داخله همان مشروطه یعنی مسئول تامین امنیت مردم...!
اما داستان عین‌الدوله که از سرسخت ترین دشمنان مشروطه بوده از داستان آصف‌الدّوله نیز شگفت انگیزتر است!
اصلا آغاز مشروطه بخاطر ستمگری ها و سفاکی های همین عین الدوله صدراعظم بود که پس از پیروزی مشروطه، عزل می شود، اما پس از به توپ بستن مجلس، همین عین‌الدوله توسط محمدعلی شاه فرماندهی قشون محمدعلی شاه را به عهده گرفته به جنگ ستارخان و سرکوبی جنبش مشروطه‌طلبان تبریز عازم آذربایجان می گردد و در طول یازده ماهه استبداد صغیر و جنبش آذربایجان از هیچ جنایتی دریغ نمی کند و محاصره اقتصادی و غذایی تبریز و یونجه خوردن مردم از فرط قحطی و گرسنگی و الی آخر...
اما اندکی بعد و پس از فتح تهران توسط مجاهدان شمال و جنوب و فرار محمدعلی شاه و اعدام شیخ فضل الله نوری که دیگر در ظاهر همه دشمنان مشروطه کنار گذاشته شده اند و به اصطلاح مشروطه پیروز شده است می بینیم که همین عین الدوله دوباره ظهور کرده و با لقب اتابک اعظم به نخست وزیری حکومت مشروطه می رسد!
یعنی همان کسی که صدراعظم مظفرالدین شاه بود و در اعتراض به ستمگری های او جنبش مشروطه آغاز شده بود حالا در نظام جدید مشروطه، او جبه و عنوان صدراعظمی را کنار گذاشته با عنوان مدرن و جدید یعنی به عنوان نخست وزیر مشروطه میگردد...!
حالا یکصدو بیست سال از زمان فروش دختران قوچان و آصف‌الدوله و عین‌الدوله گذشته و در زمان ما قبل از این روزنامه ها نوشتند که آقای (ب ز) به عنون مفسد مالی محکوم به اعدام شده، اما امروزه به نوشته بزرگواری (اینجا) در قامت سخنگوی دولت توییت زده و پاکستان و عراق را تهدید به قطع گاز می‌کند و ...!
دنیا را چه دیده اید! شاید فردا صدراعظم یا کاندیدای ریاست جمهوری شود!
بقول مرحوم سعیدی سیرجانی واقعا ایران سرزمین «مظهر العجایب» است!
داستان تلخ و زخمِ دختران مظلوم قوچانی نوشته خانم نجم آبادی را از اینجا بخوانید.
داستانِ آن دختران قوچان به عنوان «دختران ایران» و «ناموس وطن» در خاطره های مردمی ماند و به آهنگها و ادبیات نیز کشیده شد.
آهنگ دختر قوچانی را خیلی ها بازخوانی کرده اند اما به نظرم این از همه سوزناکتر است:
✍علی مرادی مراغه ای
@hooreechannel 🌹
Telegram
attach 📎
❤2😭1
چطور با احساسات منفی کودکمان نسبت به ظاهرش برخورد کنیم؟
♦️آنجلا هاوپت، تایم — وقتی فرزندتان از مدرسه به خانه می‌آید و می‌گوید از شکمش بدش می‌آید یا فکر می‌کند هم‌کلاسی‌هایش از او خوش‌قیافه‌ترند، احتمالاً دلتان می‌خواهد فوراً به او بگویید چقدر زیباست و هیچ ایرادی ندارد. می‌خواهید کمکش کنید خودش را همان‌طور ببیند که شما می‌بینید. این واکنش از سر محبت است، اما ممکن است راه گفت‌وگو را ببندد. پیش از تلاش برای تغییر نظرش، بهتر است بفهمیم چه اتفاقی افتاده و به او فرصت دهیم احساساتش را بی‌واهمه با ما در میان بگذارد.
♦️یکی از راه‌ها این است که به کودک نشان دهیم بدن فقط برای زیبا به نظر رسیدن نیست، بلکه کارهای زیادی هم با آن انجام می‌دهیم. برایان پولاک، مددکار اجتماعی بالینی، پیشنهاد می‌کند از کودک بپرسید: «امروز با بدنت چه کارهایی کردی؟» این سؤال کمک می‌کند توجه کودک از ظاهرش به کارهایی جلب شود که با بدنش انجام می‌دهد. آیا با دوستانش خندیده، فوتبال بازی کرده یا چیزی ساخته؟ تکرار این سؤال در گفت‌وگوهای روزمره کمک می‌کند توجه کودک از ظاهرش به تجربه‌هایی جلب شود که ربطی به زیبایی ندارند.
♦️وقتی فرزندتان می‌پرسد چرا جثه‌اش از دوستانش بزرگ‌تر است، شارلوت مارکی، استاد روانشناسی، پیشنهاد می‌کند ساده و روشن برایش توضیح دهید که بدن آدمها از نظر شکل و اندازه با هم فرق دارد. همان‌طور که ژنتیک بر قد و رنگ چشم اثر می‌گذارد، شکل و اندازۀ بدن را هم تحت تأثیر قرار می‌دهد. صحبت دربارۀ شباهت‌های ظاهری اعضای خانواده نیز به کودک کمک می‌کند این تفاوت‌ها را طبیعی بداند و بفهمد که لازم نیست شبیه دوستانش باشد یا برای جلب رضایت دیگران ظاهرش را تغییر دهد.
♦️جولیا سورو، روان‌شناس بالینی، پیشنهاد می‌کند وقتی فرزندتان از ظاهرش بد می‌گوید، کمکش کنید بفهمد که فکرهایش لزوماً حقیقت ندارند. مثلاً می‌توانید بگویید: «این حرفی که دربارهٔ خودت می‌زنی، منصفانه نیست.» بعد بپرسید: «وقتی چنین فکری به ذهنت می‌رسد، چه احساسی پیدا می‌کنی؟» همچنین می‌توانید دربارهٔ تأثیر این فکرها بر رفتارش صحبت کنید؛ مثلاً اینکه آیا باعث می‌شوند نخواهد به مدرسه برود یا دوستانش را ببیند. هدف این است که کودک تشخیص دهد چه وقت افکار منفی بر تصمیم‌ها و رفتارهایش اثر می‌گذارند.
♦️دختر سورو در هفتۀ اول مهدکودک به خانه آمد و گفت فهمیده است که زیباترین دختر کلاس نیست. مادرش با پرسیدن علت نگرانی‌اش فهمید که او می‌ترسد کسی با او دوست نشود و مجبور شود تنها ناهار بخورد. وقتی سورو ریشۀ این نگرانی را شناخت، توانست کمکش کند راهی برای کنار آمدن با آن پیدا کند؛ مثلاً با هم‌کلاسی‌هایش صحبت کند یا از معلمش کمک بخواهد. گاهی پشت نارضایتی از ظاهر، ترس از پذیرفته‌نشدن پنهان است؛ ترسی که با تعریف‌کردن برطرف نمی‌شود.
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
♦️آنجلا هاوپت، تایم — وقتی فرزندتان از مدرسه به خانه می‌آید و می‌گوید از شکمش بدش می‌آید یا فکر می‌کند هم‌کلاسی‌هایش از او خوش‌قیافه‌ترند، احتمالاً دلتان می‌خواهد فوراً به او بگویید چقدر زیباست و هیچ ایرادی ندارد. می‌خواهید کمکش کنید خودش را همان‌طور ببیند که شما می‌بینید. این واکنش از سر محبت است، اما ممکن است راه گفت‌وگو را ببندد. پیش از تلاش برای تغییر نظرش، بهتر است بفهمیم چه اتفاقی افتاده و به او فرصت دهیم احساساتش را بی‌واهمه با ما در میان بگذارد.
♦️یکی از راه‌ها این است که به کودک نشان دهیم بدن فقط برای زیبا به نظر رسیدن نیست، بلکه کارهای زیادی هم با آن انجام می‌دهیم. برایان پولاک، مددکار اجتماعی بالینی، پیشنهاد می‌کند از کودک بپرسید: «امروز با بدنت چه کارهایی کردی؟» این سؤال کمک می‌کند توجه کودک از ظاهرش به کارهایی جلب شود که با بدنش انجام می‌دهد. آیا با دوستانش خندیده، فوتبال بازی کرده یا چیزی ساخته؟ تکرار این سؤال در گفت‌وگوهای روزمره کمک می‌کند توجه کودک از ظاهرش به تجربه‌هایی جلب شود که ربطی به زیبایی ندارند.
♦️وقتی فرزندتان می‌پرسد چرا جثه‌اش از دوستانش بزرگ‌تر است، شارلوت مارکی، استاد روانشناسی، پیشنهاد می‌کند ساده و روشن برایش توضیح دهید که بدن آدمها از نظر شکل و اندازه با هم فرق دارد. همان‌طور که ژنتیک بر قد و رنگ چشم اثر می‌گذارد، شکل و اندازۀ بدن را هم تحت تأثیر قرار می‌دهد. صحبت دربارۀ شباهت‌های ظاهری اعضای خانواده نیز به کودک کمک می‌کند این تفاوت‌ها را طبیعی بداند و بفهمد که لازم نیست شبیه دوستانش باشد یا برای جلب رضایت دیگران ظاهرش را تغییر دهد.
♦️جولیا سورو، روان‌شناس بالینی، پیشنهاد می‌کند وقتی فرزندتان از ظاهرش بد می‌گوید، کمکش کنید بفهمد که فکرهایش لزوماً حقیقت ندارند. مثلاً می‌توانید بگویید: «این حرفی که دربارهٔ خودت می‌زنی، منصفانه نیست.» بعد بپرسید: «وقتی چنین فکری به ذهنت می‌رسد، چه احساسی پیدا می‌کنی؟» همچنین می‌توانید دربارهٔ تأثیر این فکرها بر رفتارش صحبت کنید؛ مثلاً اینکه آیا باعث می‌شوند نخواهد به مدرسه برود یا دوستانش را ببیند. هدف این است که کودک تشخیص دهد چه وقت افکار منفی بر تصمیم‌ها و رفتارهایش اثر می‌گذارند.
♦️دختر سورو در هفتۀ اول مهدکودک به خانه آمد و گفت فهمیده است که زیباترین دختر کلاس نیست. مادرش با پرسیدن علت نگرانی‌اش فهمید که او می‌ترسد کسی با او دوست نشود و مجبور شود تنها ناهار بخورد. وقتی سورو ریشۀ این نگرانی را شناخت، توانست کمکش کند راهی برای کنار آمدن با آن پیدا کند؛ مثلاً با هم‌کلاسی‌هایش صحبت کند یا از معلمش کمک بخواهد. گاهی پشت نارضایتی از ظاهر، ترس از پذیرفته‌نشدن پنهان است؛ ترسی که با تعریف‌کردن برطرف نمی‌شود.
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
❤1
♻️دکان خرافه فروشی تعطیل؛
وقتی چنگیز خان بخارا را فتح کرد ، هیچ حرمتی برای مسلمانان قائل نشد و با اسب به مسجد جامع شهر وارد شد .
دیگر مغولان ، به دنبال او با اسب و یراق در مسجد منزل کردند و در آنجا بساط میگساری و عیش و طرب فراهم آوردند .
صندوقهای قرآن را نیز از کتاب خالی کرده ، قرآنها را بر زمین ریختند و صندوق ها را آخور اسبان کردند .
صفحات قرآن ، زیر سم اسبها پاره پاره میشد و ستوران بر آن مدفوع می کردند .
مشاهیر شهر از ائمه و مشایخ و قضات گرفته تا سادات و علما و مجتهدان ، با تحقیر شاهد این ماجراها بودند زیرا آنها را به مسجد آورده و محافظت از اسبها را به آنها سپرده بودند .
در این میان یکی از سادات که از این نادیده ها در عجب شده بود از خردمندی پرسید : این چه حالی است ؟
خردمند پاسخ داد :
خاموش باش ، باد بی نیازی خداوند است که می وزد .
احتمالا این سخن بدین معنا هست که خداوند نه به این جماعت علما و سادات و قضات و ائمه نیاز دارد و نه به قرآن هایی که در صندوق ها بود .
این حکایت تاریخی را گفتم که کنایه ای به وضعیت امروز جهان و به ویژه جامعه غرق در خرافات ایران زده باشم ، گویی دوباره باد بی نیازی خداوند وزیدن گرفته است تا چهره واقعی دین فروشان برملا بشود .
✍ح درویشی
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
وقتی چنگیز خان بخارا را فتح کرد ، هیچ حرمتی برای مسلمانان قائل نشد و با اسب به مسجد جامع شهر وارد شد .
دیگر مغولان ، به دنبال او با اسب و یراق در مسجد منزل کردند و در آنجا بساط میگساری و عیش و طرب فراهم آوردند .
صندوقهای قرآن را نیز از کتاب خالی کرده ، قرآنها را بر زمین ریختند و صندوق ها را آخور اسبان کردند .
صفحات قرآن ، زیر سم اسبها پاره پاره میشد و ستوران بر آن مدفوع می کردند .
مشاهیر شهر از ائمه و مشایخ و قضات گرفته تا سادات و علما و مجتهدان ، با تحقیر شاهد این ماجراها بودند زیرا آنها را به مسجد آورده و محافظت از اسبها را به آنها سپرده بودند .
در این میان یکی از سادات که از این نادیده ها در عجب شده بود از خردمندی پرسید : این چه حالی است ؟
خردمند پاسخ داد :
خاموش باش ، باد بی نیازی خداوند است که می وزد .
احتمالا این سخن بدین معنا هست که خداوند نه به این جماعت علما و سادات و قضات و ائمه نیاز دارد و نه به قرآن هایی که در صندوق ها بود .
این حکایت تاریخی را گفتم که کنایه ای به وضعیت امروز جهان و به ویژه جامعه غرق در خرافات ایران زده باشم ، گویی دوباره باد بی نیازی خداوند وزیدن گرفته است تا چهره واقعی دین فروشان برملا بشود .
✍ح درویشی
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
❤2👍1
ثبات عقیده بهتر است یا تغییر عقیده؟
بارها با این پرسش روبه‌رو شده‌ام که آیا کسی که پس از سال‌ها به باوری پشت می‌کند، آدمی بی‌ثبات است یا شاید به شناخت تازه‌ای رسیده و نگاهش به جهان تغییر کرده باشد؟
از سوی دیگر، آیا کسی که دهه‌ها به باورهای گذشته پایبند می‌ماند، انسانی استوار و ثابت‌قدم است یا ممکن است در دام تعصب افتاده و دیگر توان دیدن و پذیرفتن نظرهای تازه را نداشته باشد؟
از منظر فلسفی، ارزش یک باور، نه به قدیمی بودن آن است و نه به تازه بودنش. مهم این است که چه دلایل و شواهدی برای پذیرفتن آن در دست داریم؟
گاه تغییر عقیده، ثمره‌ی مواجهه با حقیقتی تازه و استدلالی نیرومندتر است. در این صورت، تغییر، نشانه‌ی تزلزل نیست، بلکه جلوه‌ای از رشد معرفتی و عقلانیت انتقادی شمرده میشود.
اما گاه انسان، بی‌آنکه به تأملی ژرف دست یابد، با هر نسیم فکری از سویی به سوی دیگر می‌رود. آیا چنین تغییری بیش از آنکه حاصل شناخت باشد، صرفا پرستیژ تفکر و نشانه‌ی فقدان انسجام فکری نیست؟
البته هر تردیدی، راهی و روزنی به حقیقت نمی‌گشاید و هر بازنگری نیز نشانه‌ی بلوغ نیست.
تفکر انتقادی ربطی به شکاکیت بی‌پایان ندارد، بلکه هنرِ سنجیدن باورها با میزان اعتبار دلایل و شواهد است.
با این اوصاف، بلوغ فکری را نه در تغییر همیشگی باید جست‌وجو کنیم و نه در پایداری بی‌چون‌وچرا.
آیا بهتر نیست به جای این کارها، بلوغ فکری را در توانایی بازاندیشی، پذیرش امکان خطا و تشخیص زمان ماندن یا گذشتن بجوییم؟
اندیشه‌ی استوار آن نیست که هرگز از جای خود تکان نخورد، بلکه شاید استواری هر اندیشه‌ای مشروط به این باشد که در برابر حقیقت سر فرود آورد، حتی اگر بهای آن، وداع با باورهایی باشد که سالیان دراز، حاشیه‌ی امن اندیشیدن ما بوده‌اند...
البته اگر دوباره کسی با غرولند یادآوری نکند که: باز هم که برگشتیم به نقطه‌ی صفر مرزیِ پرسش از اینکه حقیقت مهمتر است یا امنیت روانی‌ای که باورهای آشنایمان به ما می‌دهند؟؟
✍️ عبدالحمید ضیایی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
بارها با این پرسش روبه‌رو شده‌ام که آیا کسی که پس از سال‌ها به باوری پشت می‌کند، آدمی بی‌ثبات است یا شاید به شناخت تازه‌ای رسیده و نگاهش به جهان تغییر کرده باشد؟
از سوی دیگر، آیا کسی که دهه‌ها به باورهای گذشته پایبند می‌ماند، انسانی استوار و ثابت‌قدم است یا ممکن است در دام تعصب افتاده و دیگر توان دیدن و پذیرفتن نظرهای تازه را نداشته باشد؟
از منظر فلسفی، ارزش یک باور، نه به قدیمی بودن آن است و نه به تازه بودنش. مهم این است که چه دلایل و شواهدی برای پذیرفتن آن در دست داریم؟
گاه تغییر عقیده، ثمره‌ی مواجهه با حقیقتی تازه و استدلالی نیرومندتر است. در این صورت، تغییر، نشانه‌ی تزلزل نیست، بلکه جلوه‌ای از رشد معرفتی و عقلانیت انتقادی شمرده میشود.
اما گاه انسان، بی‌آنکه به تأملی ژرف دست یابد، با هر نسیم فکری از سویی به سوی دیگر می‌رود. آیا چنین تغییری بیش از آنکه حاصل شناخت باشد، صرفا پرستیژ تفکر و نشانه‌ی فقدان انسجام فکری نیست؟
البته هر تردیدی، راهی و روزنی به حقیقت نمی‌گشاید و هر بازنگری نیز نشانه‌ی بلوغ نیست.
تفکر انتقادی ربطی به شکاکیت بی‌پایان ندارد، بلکه هنرِ سنجیدن باورها با میزان اعتبار دلایل و شواهد است.
با این اوصاف، بلوغ فکری را نه در تغییر همیشگی باید جست‌وجو کنیم و نه در پایداری بی‌چون‌وچرا.
آیا بهتر نیست به جای این کارها، بلوغ فکری را در توانایی بازاندیشی، پذیرش امکان خطا و تشخیص زمان ماندن یا گذشتن بجوییم؟
اندیشه‌ی استوار آن نیست که هرگز از جای خود تکان نخورد، بلکه شاید استواری هر اندیشه‌ای مشروط به این باشد که در برابر حقیقت سر فرود آورد، حتی اگر بهای آن، وداع با باورهایی باشد که سالیان دراز، حاشیه‌ی امن اندیشیدن ما بوده‌اند...
البته اگر دوباره کسی با غرولند یادآوری نکند که: باز هم که برگشتیم به نقطه‌ی صفر مرزیِ پرسش از اینکه حقیقت مهمتر است یا امنیت روانی‌ای که باورهای آشنایمان به ما می‌دهند؟؟
✍️ عبدالحمید ضیایی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
👏3❤2
وقتی رضایت زن برای درمان خودش کافی شمرده نمی‌شود
📌 لیلا، ۳۳ساله، با درد شدید آپاندیس به بیمارستان مراجعه کرده بود. به روایت او، با وجود تشخیص پزشک برای جراحی فوری، آغاز عمل را به حضور و رضایت شوهرش مشروط کردند؛ انتظاری که آنقدر طول کشید تا از درد بی‌هوش شد.
📌 گزارش «اعتماد» با گردآوری تجربه‌های بیماران و پزشکان، به مطالبه رضایت شوهر برای برخی جراحی‌ها می‌پردازد. این روایت‌ها برای تعیین میزان رواج چنین رویه‌ای کافی نیستند، اما پرسشی جدی مطرح می‌کنند: چرا زنی که توان تصمیم‌گیری دارد، ممکن است برای درمان خود به موافقت همسر وابسته شود؟
📌 بنا بر مقررات نقل‌شده در گزارش، اصل بر کفایت رضایت آگاهانه بیمار بالغ و دارای صلاحیت تصمیم‌گیری است؛ هرچند برخی مداخلات غیردرمانی و اقدامات مرتبط با باروری، مقررات اختصاصی دارند و باید جداگانه بررسی شوند.
📌 شیرین احمدنیا، جامعه‌شناس، توضیح می‌دهد که عرف و عادت‌های اداری می‌توانند مناسبات نابرابر خانوادگی را وارد محیط درمان کنند؛ از خطاب‌کردن توضیحات پزشکی به شوهر تا کم‌رنگ‌شدن صدای خود بیمار.
📌 همراهی خانواده باید از تصمیم آگاهانه بیمار حمایت کند. حفظ حریم خصوصی، شنیدن خواست زن و جلوگیری از تأخیر در درمان، از محورهای اساسی این گزارش است.
✍🏻 فائزه فتحی‌رستمی
📰 متن کامل گزارش را در اعتمادآنلاین بخوانید
@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹
📌 لیلا، ۳۳ساله، با درد شدید آپاندیس به بیمارستان مراجعه کرده بود. به روایت او، با وجود تشخیص پزشک برای جراحی فوری، آغاز عمل را به حضور و رضایت شوهرش مشروط کردند؛ انتظاری که آنقدر طول کشید تا از درد بی‌هوش شد.
📌 گزارش «اعتماد» با گردآوری تجربه‌های بیماران و پزشکان، به مطالبه رضایت شوهر برای برخی جراحی‌ها می‌پردازد. این روایت‌ها برای تعیین میزان رواج چنین رویه‌ای کافی نیستند، اما پرسشی جدی مطرح می‌کنند: چرا زنی که توان تصمیم‌گیری دارد، ممکن است برای درمان خود به موافقت همسر وابسته شود؟
📌 بنا بر مقررات نقل‌شده در گزارش، اصل بر کفایت رضایت آگاهانه بیمار بالغ و دارای صلاحیت تصمیم‌گیری است؛ هرچند برخی مداخلات غیردرمانی و اقدامات مرتبط با باروری، مقررات اختصاصی دارند و باید جداگانه بررسی شوند.
📌 شیرین احمدنیا، جامعه‌شناس، توضیح می‌دهد که عرف و عادت‌های اداری می‌توانند مناسبات نابرابر خانوادگی را وارد محیط درمان کنند؛ از خطاب‌کردن توضیحات پزشکی به شوهر تا کم‌رنگ‌شدن صدای خود بیمار.
📌 همراهی خانواده باید از تصمیم آگاهانه بیمار حمایت کند. حفظ حریم خصوصی، شنیدن خواست زن و جلوگیری از تأخیر در درمان، از محورهای اساسی این گزارش است.
✍🏻 فائزه فتحی‌رستمی
📰 متن کامل گزارش را در اعتمادآنلاین بخوانید
@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹
اعتمادآنلاین
گزارش روزنامه اعتماد از مصائب زنان در اتاق عمل / لیلا: برای عمل آپاندیس گفتند باید شوهرت رضایت دهد؛ آنقدر درد کشیدم که بی‌هوش شدم
لیلا، زن ۳۳ سالهای که در یکی از شهرهای شمالی کشور زندگی می‌کند، یکی از کسانی است که چنین تجربه‌ای را روایت می‌کند. درد شدید آپاندیس او را به بیمارستان کشاند، اما شوهرش در کارخانه‌ای دور از خانه مشغول کار بود و امکان حضور فوری نداشت. لیلا به «اعتماد» می‌گوید:…
😢2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💬مادران مجرد .....زیر پوست شهر چی می‌گذره .....
تا چند سال پیش بدون شناسنامه پدر اصلا برای بچه گواهی تولد هم صادر نمی کردن چه برسه به شناسنامه.
قوانین عوض شده؟
این بچه در بیست یا چهل سالگی چطور بدون عواطف پدرانه ؛ تربیت میشه و ازدواج می‌کنه ؟!
@chehel_salegi
@hooreechannel 🌹
تا چند سال پیش بدون شناسنامه پدر اصلا برای بچه گواهی تولد هم صادر نمی کردن چه برسه به شناسنامه.
قوانین عوض شده؟
این بچه در بیست یا چهل سالگی چطور بدون عواطف پدرانه ؛ تربیت میشه و ازدواج می‌کنه ؟!
@chehel_salegi
@hooreechannel 🌹
نگاهی دیگر به یک‌خبر
وقتی چند نمونه، جای جامعه می‌نشینند!
دکتر امیری:
جدیدترین چیزی که مد شده و خیلی هم زیاد شده پدیده «مادر مجرد» هست. یعنی خودخواسته از دوست پسرشون حامله میشن و بچه رو نگه میدارن. این بچه قرار نیست هیچ‌وقت پدری داشته باشه.
✍حاشیه؛
یکی از خطاهای جدی در فهم تحولات اجتماعی، تعمیم تجربه‌های محدود و پراکنده به کل جامعه است. این روزها نمونه‌اش را در موضوع «مادران مجرد» می‌بینیم.
فرض کنید پزشکی در تهران می‌گوید طی ۲۴ ساعت، چهارمین نوزادی است که از مادری متولد شده که تصمیم گرفته بدون حضور پدر، فرزندش را بزرگ کند. این اتفاق می‌تواند واقعی، قابل توجه و حتی از منظر جامعه‌شناختی مهم باشد.
اما از کجا به این نتیجه می‌رسیم که با یک پدیده فراگیر یا یک سبک زندگی پذیرفته‌شده در جامعه ایران مواجهیم؟
مسئله دقیقاً از همین‌جا شروع میشود. شبکه‌های اجتماعی به ما اجازه می‌دهند یک اتفاق محدود را صدها بار ببینیم.
الگوریتم‌ها نمونه‌های مشابه را پشت سر هم مقابل چشم ما قرار می‌دهند و به‌تدریج این تصور شکل می‌گیرد که همه‌جا همین خبر است و همه دارند همین کار را می‌کنند.
در واقع ما با دو پدیده متفاوت روبه‌رو هستیم. یکی تغییر واقعی در جامعه و دیگری بزرگ‌نمایی ادراکی آن تغییر به واسطه شبکه‌های اجتماعی.
این بزرگ‌نمایی فقط یک خطای آماری نیست. می‌تواند به تولید فشار هنجاری منجر شود. وقتی یک رفتار بارها و بارها به‌عنوان یک اتفاق رایج، مد روز یا نشانه تغییر نسل‌ها بازنمایی میشود، مخاطب ممکن است تصور کند با یک هنجار تازه روبه‌روست.
یعنی رفتاری که شاید هنوز در بخش بزرگی از جامعه پذیرفته نشده، در فضای رسانه‌ای چنان بازنمایی میشود که انگار به امری عادی و فراگیر تبدیل شده است.
نمونه تاریخی جالبی هم وجود دارد. در دهه ۱۹۲۰ آمریکا، شرکت‌های دخانیات با استفاده از تبلیغات هدفمند و کمپین‌هایی مثل «مشعل‌های آزادی»، تلاش کردند سیگار کشیدن زنان را به نمادی از استقلال و رهایی تبدیل کنند. قرار نبود صرفاً یک رفتار موجود را گزارش کنند. قرار بود با برجسته‌سازی و تکرار تصاویر زنان سیگاری، این رفتار را عادی و مطلوب جلوه دهند.
البته آن کمپین به‌تنهایی باعث رواج سیگار در میان زنان آمریکا نشد، اما نمونه روشنی از تلاش برای تغییر هنجارهای اجتماعی از مسیر بازنمایی رسانه‌ای بود.
حالا مسئله مخالفت با تغییر سبک زندگی یا انکار تحولات اجتماعی نیست. جامعه تغییر می‌کند، الگوهای خانواده تغییر می‌کنند و پدیده‌های تازه‌ای ظهور می‌کنند. اتفاقاً باید این تحولات را دید و درباره‌شان حرف زد.
اما باید مراقب باشیم که چند نمونه را به جای جامعه ننشانیم. چهار مورد در یک بیمارستان، ده مورد در یک شهر یا حتی صد مورد در یک شبکه اجتماعی، لزوماً نشانه یک تغییر فراگیر اجتماعی نیست.
گاهی آنچه در شبکه‌های اجتماعی مد شده، نه خود یک رفتار، بلکه تصور فراگیر بودن آن رفتار است. و این تصور، به‌تدریج می‌تواند خودش به نیرویی برای تغییر رفتار جامعه تبدیل شود!
@kherad_jensi
@hooreechannel 🌹
وقتی چند نمونه، جای جامعه می‌نشینند!
دکتر امیری:
جدیدترین چیزی که مد شده و خیلی هم زیاد شده پدیده «مادر مجرد» هست. یعنی خودخواسته از دوست پسرشون حامله میشن و بچه رو نگه میدارن. این بچه قرار نیست هیچ‌وقت پدری داشته باشه.
✍حاشیه؛
یکی از خطاهای جدی در فهم تحولات اجتماعی، تعمیم تجربه‌های محدود و پراکنده به کل جامعه است. این روزها نمونه‌اش را در موضوع «مادران مجرد» می‌بینیم.
فرض کنید پزشکی در تهران می‌گوید طی ۲۴ ساعت، چهارمین نوزادی است که از مادری متولد شده که تصمیم گرفته بدون حضور پدر، فرزندش را بزرگ کند. این اتفاق می‌تواند واقعی، قابل توجه و حتی از منظر جامعه‌شناختی مهم باشد.
اما از کجا به این نتیجه می‌رسیم که با یک پدیده فراگیر یا یک سبک زندگی پذیرفته‌شده در جامعه ایران مواجهیم؟
مسئله دقیقاً از همین‌جا شروع میشود. شبکه‌های اجتماعی به ما اجازه می‌دهند یک اتفاق محدود را صدها بار ببینیم.
الگوریتم‌ها نمونه‌های مشابه را پشت سر هم مقابل چشم ما قرار می‌دهند و به‌تدریج این تصور شکل می‌گیرد که همه‌جا همین خبر است و همه دارند همین کار را می‌کنند.
در واقع ما با دو پدیده متفاوت روبه‌رو هستیم. یکی تغییر واقعی در جامعه و دیگری بزرگ‌نمایی ادراکی آن تغییر به واسطه شبکه‌های اجتماعی.
این بزرگ‌نمایی فقط یک خطای آماری نیست. می‌تواند به تولید فشار هنجاری منجر شود. وقتی یک رفتار بارها و بارها به‌عنوان یک اتفاق رایج، مد روز یا نشانه تغییر نسل‌ها بازنمایی میشود، مخاطب ممکن است تصور کند با یک هنجار تازه روبه‌روست.
یعنی رفتاری که شاید هنوز در بخش بزرگی از جامعه پذیرفته نشده، در فضای رسانه‌ای چنان بازنمایی میشود که انگار به امری عادی و فراگیر تبدیل شده است.
نمونه تاریخی جالبی هم وجود دارد. در دهه ۱۹۲۰ آمریکا، شرکت‌های دخانیات با استفاده از تبلیغات هدفمند و کمپین‌هایی مثل «مشعل‌های آزادی»، تلاش کردند سیگار کشیدن زنان را به نمادی از استقلال و رهایی تبدیل کنند. قرار نبود صرفاً یک رفتار موجود را گزارش کنند. قرار بود با برجسته‌سازی و تکرار تصاویر زنان سیگاری، این رفتار را عادی و مطلوب جلوه دهند.
البته آن کمپین به‌تنهایی باعث رواج سیگار در میان زنان آمریکا نشد، اما نمونه روشنی از تلاش برای تغییر هنجارهای اجتماعی از مسیر بازنمایی رسانه‌ای بود.
حالا مسئله مخالفت با تغییر سبک زندگی یا انکار تحولات اجتماعی نیست. جامعه تغییر می‌کند، الگوهای خانواده تغییر می‌کنند و پدیده‌های تازه‌ای ظهور می‌کنند. اتفاقاً باید این تحولات را دید و درباره‌شان حرف زد.
اما باید مراقب باشیم که چند نمونه را به جای جامعه ننشانیم. چهار مورد در یک بیمارستان، ده مورد در یک شهر یا حتی صد مورد در یک شبکه اجتماعی، لزوماً نشانه یک تغییر فراگیر اجتماعی نیست.
گاهی آنچه در شبکه‌های اجتماعی مد شده، نه خود یک رفتار، بلکه تصور فراگیر بودن آن رفتار است. و این تصور، به‌تدریج می‌تواند خودش به نیرویی برای تغییر رفتار جامعه تبدیل شود!
@kherad_jensi
@hooreechannel 🌹
Telegram
attach 📎
❤4
🪽در حضور فرشتگان؛
تعمیم اجبار و تسرّی اعتراض
١. در نگرش ادیان ابراهیمی، پوشش سر برای زنان نمادی از خشوع آیینی و مرزبندی میان ساحت ماده و ملکوت بوده است. در کتاب مقدس مسیحی، پولُس رسول در نامه‌ی اول به کُرِنتیان، هنگام سخن گفتن از آداب دعا و حضور در پیشگاه خداوند، پوشش سر را از آن‌رو لازم می‌شمارد که موجب حضور فرشتگان میشود؛ گویی موی پوشیده، نشانه‌ای از وقار حضور در ساحت امر قدسی باشد.
٢. همین سنت در تاریخ کلیسای کاتولیک در قالب توری یا روسری‌ای به نام «مانتیلا» قرن‌ها برای ورود به حریم کلیسا الزامی بود. هرچند از دهه‌ی ۱۹۷۰ به این‌سو و پس از بازنگری‌های کلیسایی، این الزام در بخشی از کلیساهای غربی به حاشیه رفت و کم‌رنگ شد، اما به عنوان یک عرف دینی و احترامی معنوی همچنان زنده است. نمونه‌ی بارز آن نیز در دیدار ملانیا ترامپ با پاپ فرانسیس در واتیکان مورد بحث قرار گرفت.
٣. جالب است که نظیر این انگاره را می‌توان در سنت کهن اسلامی نیز ردیابی کرد. در گزارش‌های مرتبط با آغاز وحی آمده که خدیجه برای اطمینان‌بخشی به پیامبر، زمانی که وی حضور فرشته را احساس کرد، پوشش سر خود را کنار برد. ناپدید شدن فرشته، حقانیت تجربه‌ی وحیانی پیامبر را اثبات کرد زیرا این درک وجود داشت که فرشتگان به حرمت موی ناپوشیده‌ی زنان، در آن مکان حضور نمی‌یابند.
۴. با چنین پیشینه‌ای، تصاویر مراسم ختم زنده‌یاد حمید علیدوستی برای ناظری که از منظر سنت دینی به ماجرا می‌نگرد، غریب و پرسش‌برانگیز است. در این مراسم که در مسجد جامع شهرک غرب برگزار شد، بسیاری از زنان بدون پوشش سر حضور یافتند. بنا بر معمول، این موضوع در چارچوب نزاع‌های سالهای اخیر پیرامون مسئله‌ی حجاب در ایران تحلیل میشود. مدافعان قانون الزام حجاب از هنجارشکنی یا بی‌احترامی به قوانین رسمی و شرعی انتقاد می‌کنند و مخالفان آن، اینکه اعتراض به این قانون نمود علنی‌تری یافته را مورد استقبال قرار می‌دهند. عده‌ای هم از تناقض سینماگران می‌گویند که برای پروژه‌های سینمایی حجاب می‌گذارند اما در زیست عادی خود به این قانون پایبند نیستند. در برابر برخی مسئله‌ی حجاب را به سبک زندگی و یک انتخاب شخصی فرومی‌کاهند و منتقد تحلیل‌های کلان سیاسی – فرهنگی از این موضوع هستند.
۵. از منظر جامعه‌شناختی و فرهنگی، تغییر انگاره‌ی زن ایرانی از حجاب قابل تامل است. حتی در عرف کشورهای سکولاری چون ترکیه، زنان بدون حجاب در لحظه‌ی تلاوت قرآن یا مراسم خاکسپاری شالی بر سر می‌اندازند زیرا پوشش سر همچنان یک کنش آیینی برای ادای احترام به جنبه‌ی قدسی مکان یا زمان تلقی میشود. اما چرا زنان ایرانی چنین رفتاری نشان نمی‌دهند؟ احتمالاً باید این رفتار را واکنشی به تاریخی از مداخله در پوشش دانست.
۶. بیش از چهار دهه، حجاب به‌عنوان یک نماد آیینی در تمام ساحات حضور عمومی زنان الزامی بوده است و احتمالاً این انتظار وجود داشته که بار معنایی قدسی خود را حفظ کند. اما ساختار سیاسی و قانونی کشور بدون آنکه بخواهد، پوشش را از ساحت ایمانی خارج کرد و آن را به همه‌جا تسری داد - به خیابان، دانشگاه، اداره و مترو. در نتیجه، کنش امروز این زنان نیز آینه‌وار عمل می‌کند. در چنین وضعیتی، هرگونه تن دادن به پوشش—حتی در مسجد—در ذهن سوژه‌ی معترض به عنوان پذیرش نمادین الزام گذشته بازنمایی میشود.
٧. با وجود تمام این ریشه‌یابی‌ها، «اما»ی بزرگی وجود دارد که نمی‌توان از کنار آن گذشت: آیا پاسخ به‌حق به یک نزاع سیاسی، باید به بهای زدودن معنای پدیده‌ها تمام شود؟
در سکولارترین جوامع جهان، همچنان تفکیکی ظریف میان فضای مدنی روزمره و ساحت آیینی و قدسی وجود دارد. چندی پیش پوشش آنا دِ آرماس، هنرپیشه‌ی مشهور آمریکایی در مسجدی در ابوظبی در فضای مجازی پربازدید شد. روشن است که وقتی گردشگر غربی به معبدی هندو یا مسجد می‌رود، از سر تعصب یا تحمیل قانون نیست که کفش از پا درمی‌آورد یا شالی بر سر می‌گذارد؛ این رفتار بخشی از قرارداد نانوشته‌ی احترام به باورهای متکثر بشری و بازشناسی ساحت مکان است.
٨. اینکه چه کسی مقصر این وضعیت است و الزام حجاب چه‌قدر در تغییر معنای آن نقش داشته، بحث دیگری می‌طلبد. اما اگر ادعا بر این است که باید به نظمی برسیم که در آن به انتخاب پوشش افراد احترام گذاشته شود، شایسته است که این بلوغ در تفکیک فضاها نیز شکل بگیرد. انتظار می‌رود حتی در اوج تعارض فکری با نظم سیاسی، میان نهاد قدرت و سنت عبادت مرز روشنی وجود داشته باشد تا دچار معنازدایی ناآگاهانه نشویم.
✍ روح الله طالبی توتی
@tadaeeat
@hooreechannel 🌹
تعمیم اجبار و تسرّی اعتراض
١. در نگرش ادیان ابراهیمی، پوشش سر برای زنان نمادی از خشوع آیینی و مرزبندی میان ساحت ماده و ملکوت بوده است. در کتاب مقدس مسیحی، پولُس رسول در نامه‌ی اول به کُرِنتیان، هنگام سخن گفتن از آداب دعا و حضور در پیشگاه خداوند، پوشش سر را از آن‌رو لازم می‌شمارد که موجب حضور فرشتگان میشود؛ گویی موی پوشیده، نشانه‌ای از وقار حضور در ساحت امر قدسی باشد.
٢. همین سنت در تاریخ کلیسای کاتولیک در قالب توری یا روسری‌ای به نام «مانتیلا» قرن‌ها برای ورود به حریم کلیسا الزامی بود. هرچند از دهه‌ی ۱۹۷۰ به این‌سو و پس از بازنگری‌های کلیسایی، این الزام در بخشی از کلیساهای غربی به حاشیه رفت و کم‌رنگ شد، اما به عنوان یک عرف دینی و احترامی معنوی همچنان زنده است. نمونه‌ی بارز آن نیز در دیدار ملانیا ترامپ با پاپ فرانسیس در واتیکان مورد بحث قرار گرفت.
٣. جالب است که نظیر این انگاره را می‌توان در سنت کهن اسلامی نیز ردیابی کرد. در گزارش‌های مرتبط با آغاز وحی آمده که خدیجه برای اطمینان‌بخشی به پیامبر، زمانی که وی حضور فرشته را احساس کرد، پوشش سر خود را کنار برد. ناپدید شدن فرشته، حقانیت تجربه‌ی وحیانی پیامبر را اثبات کرد زیرا این درک وجود داشت که فرشتگان به حرمت موی ناپوشیده‌ی زنان، در آن مکان حضور نمی‌یابند.
۴. با چنین پیشینه‌ای، تصاویر مراسم ختم زنده‌یاد حمید علیدوستی برای ناظری که از منظر سنت دینی به ماجرا می‌نگرد، غریب و پرسش‌برانگیز است. در این مراسم که در مسجد جامع شهرک غرب برگزار شد، بسیاری از زنان بدون پوشش سر حضور یافتند. بنا بر معمول، این موضوع در چارچوب نزاع‌های سالهای اخیر پیرامون مسئله‌ی حجاب در ایران تحلیل میشود. مدافعان قانون الزام حجاب از هنجارشکنی یا بی‌احترامی به قوانین رسمی و شرعی انتقاد می‌کنند و مخالفان آن، اینکه اعتراض به این قانون نمود علنی‌تری یافته را مورد استقبال قرار می‌دهند. عده‌ای هم از تناقض سینماگران می‌گویند که برای پروژه‌های سینمایی حجاب می‌گذارند اما در زیست عادی خود به این قانون پایبند نیستند. در برابر برخی مسئله‌ی حجاب را به سبک زندگی و یک انتخاب شخصی فرومی‌کاهند و منتقد تحلیل‌های کلان سیاسی – فرهنگی از این موضوع هستند.
۵. از منظر جامعه‌شناختی و فرهنگی، تغییر انگاره‌ی زن ایرانی از حجاب قابل تامل است. حتی در عرف کشورهای سکولاری چون ترکیه، زنان بدون حجاب در لحظه‌ی تلاوت قرآن یا مراسم خاکسپاری شالی بر سر می‌اندازند زیرا پوشش سر همچنان یک کنش آیینی برای ادای احترام به جنبه‌ی قدسی مکان یا زمان تلقی میشود. اما چرا زنان ایرانی چنین رفتاری نشان نمی‌دهند؟ احتمالاً باید این رفتار را واکنشی به تاریخی از مداخله در پوشش دانست.
۶. بیش از چهار دهه، حجاب به‌عنوان یک نماد آیینی در تمام ساحات حضور عمومی زنان الزامی بوده است و احتمالاً این انتظار وجود داشته که بار معنایی قدسی خود را حفظ کند. اما ساختار سیاسی و قانونی کشور بدون آنکه بخواهد، پوشش را از ساحت ایمانی خارج کرد و آن را به همه‌جا تسری داد - به خیابان، دانشگاه، اداره و مترو. در نتیجه، کنش امروز این زنان نیز آینه‌وار عمل می‌کند. در چنین وضعیتی، هرگونه تن دادن به پوشش—حتی در مسجد—در ذهن سوژه‌ی معترض به عنوان پذیرش نمادین الزام گذشته بازنمایی میشود.
٧. با وجود تمام این ریشه‌یابی‌ها، «اما»ی بزرگی وجود دارد که نمی‌توان از کنار آن گذشت: آیا پاسخ به‌حق به یک نزاع سیاسی، باید به بهای زدودن معنای پدیده‌ها تمام شود؟
در سکولارترین جوامع جهان، همچنان تفکیکی ظریف میان فضای مدنی روزمره و ساحت آیینی و قدسی وجود دارد. چندی پیش پوشش آنا دِ آرماس، هنرپیشه‌ی مشهور آمریکایی در مسجدی در ابوظبی در فضای مجازی پربازدید شد. روشن است که وقتی گردشگر غربی به معبدی هندو یا مسجد می‌رود، از سر تعصب یا تحمیل قانون نیست که کفش از پا درمی‌آورد یا شالی بر سر می‌گذارد؛ این رفتار بخشی از قرارداد نانوشته‌ی احترام به باورهای متکثر بشری و بازشناسی ساحت مکان است.
٨. اینکه چه کسی مقصر این وضعیت است و الزام حجاب چه‌قدر در تغییر معنای آن نقش داشته، بحث دیگری می‌طلبد. اما اگر ادعا بر این است که باید به نظمی برسیم که در آن به انتخاب پوشش افراد احترام گذاشته شود، شایسته است که این بلوغ در تفکیک فضاها نیز شکل بگیرد. انتظار می‌رود حتی در اوج تعارض فکری با نظم سیاسی، میان نهاد قدرت و سنت عبادت مرز روشنی وجود داشته باشد تا دچار معنازدایی ناآگاهانه نشویم.
✍ روح الله طالبی توتی
@tadaeeat
@hooreechannel 🌹
👎4❤3👍1
💬چه خاطره و متن پر از امیدی !
هفت سالم بود که اون زمستون اومد. روستای نقاش، نزدیک آوَج. برفی بارید که پیرهای روستا هم یادشون نمی‌اومد مثلش رو دیده باشن. سه روز و سه شب بارید. روز چهارم که آسمون باز شد، جادهٔ روستا به آوَج زیر برف گم شده بود. سیم برق هم پاره شده بود و از اون بدتر رادیوی بابا فقط خش‌خش می‌کرد.
روز اول برای ما بچه‌ها عید بود. روز دوم کمتر. روز پنجم، آرد نانوایی تموم شد. روز هفتم، نفت چراغ‌ها رو به تمومی بود و مادرها دیگه بلند حرف نمی‌زدن....یادمه شب هشتم بود. دور کرسی نشسته بودیم و عمو حیدر که مرد ساکتی بود، یهو گفت: هیچ‌کس نمی‌آد. شهر ما رو فراموش کرده.هیچ‌کس جوابش رو نداد. همون سکوت از هر برفی سردتر بود. من خیلی ترسیده بودم ... نه از برف، از چشم‌های بزرگترها.
فردا صبحش به سختی رفتم خونهٔ مش رحیم. پیرترین مرد روستا بود و باغ گردوی ته روستا مال اون بود. تو حیاط برف رو کنار می‌زد و زیر لب شعر می‌خوند. بعد از سلام و احوال پرسی گفتم: مش رحیم، عمو حیدر می‌گه ما رو فراموش کردن...دست از کار کشید. یه نگاه به جادهٔ گم‌شده کرد و گفت: بیا با من.....رفتیم ته باغ، کنار گردوی بزرگ. برف رو از پای درخت کنار زد. خاک سیاه بیرون اومد. گفت: دست بزن. دست زدم. خاک گرم بود. تو اون سرما، گرم بود.
مش رحیم گفت: این درخت سه ماهه نه برگ داره، نه میوه، نه سایه. از بیرون مرده. هیچ پرنده‌ای روش نمیشینه. هیچ رهگذری نگاش نمی‌کنه. اما زیر زمین، ریشه بیداره.
همونطور که دست می‌کشید به زمین گفت: می‌دونی پسر؟ درخت تو زمستون یه کار داره و اونم اینه که ریشه رو زنده نگه داره. همین... نه شکوفه بده، نه میوه. فقط ریشه رو نگه داره. درختی که این کار رو بکنه، بهار رو می‌بینه. درختی که بگه چون کسی من رو نمی‌بینه ، پس تموم شدم، بهار هم بیاد دیگه به کارش نمی‌آد.
بعد گفت: حالا برو به عمو حیدرت بگو مش رحیم گفت تنور خونهٔ ما روشنه. هر کی یه مشت آرد داره بیاره، امشب همه نون داریم.
اون شب چند خانواده دور تنور مش رحیم جمع شدن. نون کم بود، اما سکوت شکست. ننه‌جان برای بچه‌ها قصه گفت. عمو حیدر برای اولین بار بعد از هشت روز خندید. فرداش مردها بیل برداشتن و رفتن سر جاده. نه برای اینکه می‌تونستن تا آوَج رو باز کنن؛ نه نمی‌تونستن. فقط صد متر رو باز کردن. اما شب که برگشتن، دیگه مردهای شب هشتم نبودن....راه بیست و دو روز بعد باز شد. جالب اینجاست که بدونی نه فقط با بیل بزرگترها ، بلکه با کمک آفتاب. وقتی اولین ماشین از آوَج رسید، راننده گفت: تموم این مدت تو شهر حرف روستای ما بوده. می‌دونستن! نگران بودن... فقط نمی‌تونستن برسن...
سال‌ها بعد فهمیدم مش رحیم اون روز دو چیز به من یاد داد، نه یکی.اول اینکه فراموش‌شدگی یه حسه، نه یه حقیقت. دنیا ما رو فراموش نکرده بود. فقط دستش نمی‌رسید چون هیچ درختی تو تاریخ بی نگاه رهگذر خشک نشده...دوم اینکه تو زمستون کسی از تو نمی‌خواد بهار بیاری. از تو یه کار می‌خوان: ریشه رو زنده نگه داری. یه تنور روشن، یه مشت آرد، یه قصه برای بچه‌ها، صد متر راه که به هیچ جا نمی‌رسه ... اما آدم رو زنده نگه می‌داره.
امروز ایران تو زمستونیه که راهش بسته‌ست. سیم‌ها رو بریدن، رادیو خش‌خش می‌کنه، نانوایی آرد نداره و هر شب یکی تو یه خونه‌ای می‌گه «ما رو فراموش کردن». من اون سکوت رو می‌شناسم. از هر برفی سردتره.
اما ریشه زنده‌ست. دست بزن، گرمه. هر معلمی که هنوز درس می‌ده، هر مادری که هنوز قصه می‌گه، هر همسایه‌ای که هنوز در می‌زنه و می‌پرسه «چیزی لازم نداری؟»، ریشه‌ست. از بیرون دیده نمی‌شه. اما درخت با همین زنده‌ست.
راه باز میشه. همیشه باز شده. سؤال این نیست که کی. سؤال اینه که روزی که باز شد، ما چه حالی داریم؛ درختی با ریشهٔ گرم، یا چوبی خشک که منتظر نگاه رهگذر موند.
هموطنم، عزیزم، رفیقم و پارهٔ تنم،
امشب یه مشت آرد بردار و در خونهٔ همسایه رو بزن. بهار از همون‌جا شروع میشه.
ایرانمون هزاران ساله که تکیه بر ریشه و فرهنگ مردمی کرده که این خاک رو زنده نگه داشتن. که ایرانی بودن رو معنا کردن...پس تو گرمای امید این خاک باش ...
https://ble.ir/khalass
@hooreechannel 🌹
هفت سالم بود که اون زمستون اومد. روستای نقاش، نزدیک آوَج. برفی بارید که پیرهای روستا هم یادشون نمی‌اومد مثلش رو دیده باشن. سه روز و سه شب بارید. روز چهارم که آسمون باز شد، جادهٔ روستا به آوَج زیر برف گم شده بود. سیم برق هم پاره شده بود و از اون بدتر رادیوی بابا فقط خش‌خش می‌کرد.
روز اول برای ما بچه‌ها عید بود. روز دوم کمتر. روز پنجم، آرد نانوایی تموم شد. روز هفتم، نفت چراغ‌ها رو به تمومی بود و مادرها دیگه بلند حرف نمی‌زدن....یادمه شب هشتم بود. دور کرسی نشسته بودیم و عمو حیدر که مرد ساکتی بود، یهو گفت: هیچ‌کس نمی‌آد. شهر ما رو فراموش کرده.هیچ‌کس جوابش رو نداد. همون سکوت از هر برفی سردتر بود. من خیلی ترسیده بودم ... نه از برف، از چشم‌های بزرگترها.
فردا صبحش به سختی رفتم خونهٔ مش رحیم. پیرترین مرد روستا بود و باغ گردوی ته روستا مال اون بود. تو حیاط برف رو کنار می‌زد و زیر لب شعر می‌خوند. بعد از سلام و احوال پرسی گفتم: مش رحیم، عمو حیدر می‌گه ما رو فراموش کردن...دست از کار کشید. یه نگاه به جادهٔ گم‌شده کرد و گفت: بیا با من.....رفتیم ته باغ، کنار گردوی بزرگ. برف رو از پای درخت کنار زد. خاک سیاه بیرون اومد. گفت: دست بزن. دست زدم. خاک گرم بود. تو اون سرما، گرم بود.
مش رحیم گفت: این درخت سه ماهه نه برگ داره، نه میوه، نه سایه. از بیرون مرده. هیچ پرنده‌ای روش نمیشینه. هیچ رهگذری نگاش نمی‌کنه. اما زیر زمین، ریشه بیداره.
همونطور که دست می‌کشید به زمین گفت: می‌دونی پسر؟ درخت تو زمستون یه کار داره و اونم اینه که ریشه رو زنده نگه داره. همین... نه شکوفه بده، نه میوه. فقط ریشه رو نگه داره. درختی که این کار رو بکنه، بهار رو می‌بینه. درختی که بگه چون کسی من رو نمی‌بینه ، پس تموم شدم، بهار هم بیاد دیگه به کارش نمی‌آد.
بعد گفت: حالا برو به عمو حیدرت بگو مش رحیم گفت تنور خونهٔ ما روشنه. هر کی یه مشت آرد داره بیاره، امشب همه نون داریم.
اون شب چند خانواده دور تنور مش رحیم جمع شدن. نون کم بود، اما سکوت شکست. ننه‌جان برای بچه‌ها قصه گفت. عمو حیدر برای اولین بار بعد از هشت روز خندید. فرداش مردها بیل برداشتن و رفتن سر جاده. نه برای اینکه می‌تونستن تا آوَج رو باز کنن؛ نه نمی‌تونستن. فقط صد متر رو باز کردن. اما شب که برگشتن، دیگه مردهای شب هشتم نبودن....راه بیست و دو روز بعد باز شد. جالب اینجاست که بدونی نه فقط با بیل بزرگترها ، بلکه با کمک آفتاب. وقتی اولین ماشین از آوَج رسید، راننده گفت: تموم این مدت تو شهر حرف روستای ما بوده. می‌دونستن! نگران بودن... فقط نمی‌تونستن برسن...
سال‌ها بعد فهمیدم مش رحیم اون روز دو چیز به من یاد داد، نه یکی.اول اینکه فراموش‌شدگی یه حسه، نه یه حقیقت. دنیا ما رو فراموش نکرده بود. فقط دستش نمی‌رسید چون هیچ درختی تو تاریخ بی نگاه رهگذر خشک نشده...دوم اینکه تو زمستون کسی از تو نمی‌خواد بهار بیاری. از تو یه کار می‌خوان: ریشه رو زنده نگه داری. یه تنور روشن، یه مشت آرد، یه قصه برای بچه‌ها، صد متر راه که به هیچ جا نمی‌رسه ... اما آدم رو زنده نگه می‌داره.
امروز ایران تو زمستونیه که راهش بسته‌ست. سیم‌ها رو بریدن، رادیو خش‌خش می‌کنه، نانوایی آرد نداره و هر شب یکی تو یه خونه‌ای می‌گه «ما رو فراموش کردن». من اون سکوت رو می‌شناسم. از هر برفی سردتره.
اما ریشه زنده‌ست. دست بزن، گرمه. هر معلمی که هنوز درس می‌ده، هر مادری که هنوز قصه می‌گه، هر همسایه‌ای که هنوز در می‌زنه و می‌پرسه «چیزی لازم نداری؟»، ریشه‌ست. از بیرون دیده نمی‌شه. اما درخت با همین زنده‌ست.
راه باز میشه. همیشه باز شده. سؤال این نیست که کی. سؤال اینه که روزی که باز شد، ما چه حالی داریم؛ درختی با ریشهٔ گرم، یا چوبی خشک که منتظر نگاه رهگذر موند.
هموطنم، عزیزم، رفیقم و پارهٔ تنم،
امشب یه مشت آرد بردار و در خونهٔ همسایه رو بزن. بهار از همون‌جا شروع میشه.
ایرانمون هزاران ساله که تکیه بر ریشه و فرهنگ مردمی کرده که این خاک رو زنده نگه داشتن. که ایرانی بودن رو معنا کردن...پس تو گرمای امید این خاک باش ...
https://ble.ir/khalass
@hooreechannel 🌹
❤3👎2👏1
اسلام به عنوان یک دین دچار بحران است
من اگر تعبیر می‌کنم که در حال حاضر اسلام به عنوان یک دین دچار بحران است، شما استبعاد نکنید، این اظهارات را امری منافی با ایمان تلقی نکنید.
#دینی که نتواند خودش را درست در دنیا عرضه کند دچار بحران است. آن علمای دین که نمی‌توانند این دین را آنچنان در دنیا معرفی‌کنند که این زشتی‌ها که امروز به این دین چسبیده از آن پاک شود، تفکر آن عالمان دچار بحران است، بیمار است. تفکر علمای یک دین اگر دچار بحران شود، آن دین دچار بحران می شود.
دین در نظر مردم منهای آنچه علمای دین می‌گویند چیزی در هوا و فضا نیست. دین برای عامه مردم همان است که آنها می‌گویند. آنها می‌گویند آقایان خدا چنین خواسته، خدا چنین گفته، خدا چنین امر کرده، خدا چنین نهی کرده. از این مدعیات است که دین درست میشود.
اما الان نوبت این رسیده که از آنها سوال شود که خدا چنین می‌گوید یعنی چی؟ خدا سخن می‌گوید یعنی چه؟ خدا امر می‌کند و نهی می کند یعنی چی؟
سده‌های متمادی است که در کشورهای مسلمان هرچه گفتهاند و هر چه کرده‌اند همه را به حساب خدا گذاشته‌اند. حالا روز حساب پس دادن است. باید حساب پس بدهند. ما در این مرحله هستیم. اینکه بنشینیم و تنها به گذشتگانمان افتخار کنیم و بگوییم ما چنین شخصیت هایی داشته‌ایم، چنین بزرگانی داشته‌ایم این بالیدن‌ها دردی را دوا نمی‌کند، مشکلی را حل نمی‌کند.
هر جوانی که به من مراجعه می‌کند و از من دربارۀ گذشتگان می‌پرسد میگویم باید بیاندیشیم و ببینیم آنها چه گفته اند؟ حرف درستشان در کجاست؟ حرف نادرستشان در کجاست؟
ما در مرحله‌ای هستیم که دیگر آنچه در این 6 دهۀ گذشته به ما گفته شده کفاف زندگی مسلمانی ما را در این دنیای مدرن نمیدهد. آنها دیگر کافی نیست؛ چه طالقانی گفته باشد، چه طباطبائی گفته باشد، چه رهبر فقید انقلاب گفته باشد یا هر کس در هر کجای جهان اسلام گفته باشد آنها دیگر کافی نیست.
اندیشههای نوینی لازم داریم تا بتوانیم به عنوان مسلمان در این دنیای پر از تهدید و پرتلاطم و در بطن کلاف‌های سردرهم پیچیده سیاسی و اجتماعی و فرهنگی زندگی کنیم.
دنیای ما بسیار بسیار پیچیده شده است. من گاهی فکر می‌کنم واقعا مثلاً در ٣٠ سال پیش، میفهمیدم تقریبا در چه جور دنیایی دارم زندگی می‌کنم. اما در حال حاضر نمی‌فهمم در چه دنیایی دارم زندگی می‌کنم.
ویتگن اشتاین، فیلسوف بزرگ عصر حاضر می‌گوید: مشکل انسانی من این است که در عصر حاضر دیگر خودم را نمیتوانم باز بشناسم که کی هستم و چی هستم و کجا هستم.
بسیاری از ملت‌ها و اشخاص در حال حاضر همین وضعیت را دارند و ما مسلمان‌ها هم پس از رویاروئی با جهان جدید به شدت دچار همین سرگیجه‌ها شده‌ایم.
✍استاد محمد مجتهد شبستری
https://t.me/beshnofekrkon/1006
@hooreechannel 🌹
من اگر تعبیر می‌کنم که در حال حاضر اسلام به عنوان یک دین دچار بحران است، شما استبعاد نکنید، این اظهارات را امری منافی با ایمان تلقی نکنید.
#دینی که نتواند خودش را درست در دنیا عرضه کند دچار بحران است. آن علمای دین که نمی‌توانند این دین را آنچنان در دنیا معرفی‌کنند که این زشتی‌ها که امروز به این دین چسبیده از آن پاک شود، تفکر آن عالمان دچار بحران است، بیمار است. تفکر علمای یک دین اگر دچار بحران شود، آن دین دچار بحران می شود.
دین در نظر مردم منهای آنچه علمای دین می‌گویند چیزی در هوا و فضا نیست. دین برای عامه مردم همان است که آنها می‌گویند. آنها می‌گویند آقایان خدا چنین خواسته، خدا چنین گفته، خدا چنین امر کرده، خدا چنین نهی کرده. از این مدعیات است که دین درست میشود.
اما الان نوبت این رسیده که از آنها سوال شود که خدا چنین می‌گوید یعنی چی؟ خدا سخن می‌گوید یعنی چه؟ خدا امر می‌کند و نهی می کند یعنی چی؟
سده‌های متمادی است که در کشورهای مسلمان هرچه گفتهاند و هر چه کرده‌اند همه را به حساب خدا گذاشته‌اند. حالا روز حساب پس دادن است. باید حساب پس بدهند. ما در این مرحله هستیم. اینکه بنشینیم و تنها به گذشتگانمان افتخار کنیم و بگوییم ما چنین شخصیت هایی داشته‌ایم، چنین بزرگانی داشته‌ایم این بالیدن‌ها دردی را دوا نمی‌کند، مشکلی را حل نمی‌کند.
هر جوانی که به من مراجعه می‌کند و از من دربارۀ گذشتگان می‌پرسد میگویم باید بیاندیشیم و ببینیم آنها چه گفته اند؟ حرف درستشان در کجاست؟ حرف نادرستشان در کجاست؟
ما در مرحله‌ای هستیم که دیگر آنچه در این 6 دهۀ گذشته به ما گفته شده کفاف زندگی مسلمانی ما را در این دنیای مدرن نمیدهد. آنها دیگر کافی نیست؛ چه طالقانی گفته باشد، چه طباطبائی گفته باشد، چه رهبر فقید انقلاب گفته باشد یا هر کس در هر کجای جهان اسلام گفته باشد آنها دیگر کافی نیست.
اندیشههای نوینی لازم داریم تا بتوانیم به عنوان مسلمان در این دنیای پر از تهدید و پرتلاطم و در بطن کلاف‌های سردرهم پیچیده سیاسی و اجتماعی و فرهنگی زندگی کنیم.
دنیای ما بسیار بسیار پیچیده شده است. من گاهی فکر می‌کنم واقعا مثلاً در ٣٠ سال پیش، میفهمیدم تقریبا در چه جور دنیایی دارم زندگی می‌کنم. اما در حال حاضر نمی‌فهمم در چه دنیایی دارم زندگی می‌کنم.
ویتگن اشتاین، فیلسوف بزرگ عصر حاضر می‌گوید: مشکل انسانی من این است که در عصر حاضر دیگر خودم را نمیتوانم باز بشناسم که کی هستم و چی هستم و کجا هستم.
بسیاری از ملت‌ها و اشخاص در حال حاضر همین وضعیت را دارند و ما مسلمان‌ها هم پس از رویاروئی با جهان جدید به شدت دچار همین سرگیجه‌ها شده‌ایم.
✍استاد محمد مجتهد شبستری
https://t.me/beshnofekrkon/1006
@hooreechannel 🌹
❤2
وقتی طرف مقابل وسط بحث سکوت می‌کند چه باید کرد؟
♦️ آنجلا هاوپت، تایم — گاهی وسط بحث، بهتر است به‌جای ادامۀ مشاجره، کمی به خودمان فرصت بدهیم تا از تنش فاصله بگیریم. در چنین مواقعی، اگر به طرف مقابل بگوییم به کمی زمان نیاز داریم و مشخص کنیم چه وقت به گفت‌وگو برمی‌گردیم، می‌توانیم از آسیب‌دیدن رابطه‌مان جلوگیری کنیم. اما سکوت‌کردن نتیجۀ عکس دارد. وقتی کسی مشخص نمی‌کند چه زمانی حاضر است دوباره به گفت‌وگو برگردد، زمینه‌ساز سوءتفاهم و اختلافی تازه میشود، و طرف مقابل نمی‌فهمد چه اتفاقی افتاده و چه اشتباهی از او سر زده.
♦️بااین‌حال، هر سکوتی به این معنا نیست که فرد می‌خواهد طرف مقابلش را آزار دهد. بعضی‌ها وقتی از نظر عاطفی تحت فشار قرار می‌گیرند، در خودشان فرو می‌روند و واقعاً نمی‌توانند گفت‌وگویی سازنده داشته باشند. از متخصصان پرسیده‌ام چطور می‌توان تشخیص داد که پشت این سکوت چه چیزی نهفته است و وقتی کسی دیگر با ما حرف نمی‌زند، چه واکنشی باید نشان دهیم. در ادامه، توصیه‌های آنها را می‌خوانید.
♦️اولین گام این است که ببینید با چه نوع سکوتی روبه‌رو هستید. به گفتۀ ریچل نیدل، روان‌شناس، از بیرون ممکن است فاصله‌گرفتن از بحث برای آرام‌شدن، هیچ تفاوتی با سکوتی که برای تنبیه طرف مقابل به کار می‌رود نداشته باشد. آنچه معنای این سکوت را مشخص می‌کند این است که آیا فرد توضیح می‌دهد چه اتفاقی برایش افتاده و به طرف مقابل اطمینان می‌دهد که گفت‌وگو هنوز تمام نشده یا نه.
♦️اِنید ویلسون، درمانگر حوزۀ ازدواج و خانواده، می‌گوید وقتی به طرف مقابل توضیح می‌دهید که برای آرام‌شدن به کمی زمان نیاز دارید، پیام مهمی به او می‌رسانید؛ درواقع دارید می‌گویید «این رابطه هنوز برام مهمه. فقط فعلاً گفت‌وگو را متوقف می‌کنم، چون باید کمی تمرکز کنم». بهتر است در این حالت، مشخص کنید که چه زمانی دوباره صحبت خواهید کرد.
♦️در این مواقع باید یک پیام صریح بفرستید و بعد دیگر پیگیر نشوید. اول، بدون عصبانیت چیزی را که فهمیده‌اید بگویید: «متوجه شدم که سکوت کردی. دوست دارم بدونم چه اتفاقی افتاده. اما اگه الان حوصلۀ حرف‌زدن نداری، نمی‌خوام بهت فشار بیارم. می‌تونیم یه زمانی رو مشخص کنیم و با هم حرف بزنیم؟». به‌این‌ترتیب، به طرف مقابل فرصت می‌دهید که هر وقت آماده بود پاسخ بدهد، اما درعین‌حال نشان می‌دهید که نمی‌توانید با غیب‌شدن‌های او کنار بیایید.
♦️وقتی اوضاع آرام است، دربارۀ نحوۀ برخورد با چنین موقعیت‌هایی در آینده صحبت کنید. به‌گفتۀ نیدل مثلاً می‌توانید بگویید «میشه بگی اون موقع که خواستی از بحث فاصله بگیری، چی توی ذهنت می‌گذشت؟». پس از اینکه به حرف‌های او گوش دادید، بدون اینکه دربارۀ نیت او قضاوت کنید، توضیح دهید که رفتارش چه تأثیری روی شما گذاشته و چقدر از این موضوع ناراحت بوده‌اید. در پایان، با یکدیگر توافق کنید اگر دفعۀ بعد یکی از شما وسط بحث به فرصتی برای آرام‌شدن نیاز داشت، چطور این کار را انجام دهید.
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
♦️ آنجلا هاوپت، تایم — گاهی وسط بحث، بهتر است به‌جای ادامۀ مشاجره، کمی به خودمان فرصت بدهیم تا از تنش فاصله بگیریم. در چنین مواقعی، اگر به طرف مقابل بگوییم به کمی زمان نیاز داریم و مشخص کنیم چه وقت به گفت‌وگو برمی‌گردیم، می‌توانیم از آسیب‌دیدن رابطه‌مان جلوگیری کنیم. اما سکوت‌کردن نتیجۀ عکس دارد. وقتی کسی مشخص نمی‌کند چه زمانی حاضر است دوباره به گفت‌وگو برگردد، زمینه‌ساز سوءتفاهم و اختلافی تازه میشود، و طرف مقابل نمی‌فهمد چه اتفاقی افتاده و چه اشتباهی از او سر زده.
♦️بااین‌حال، هر سکوتی به این معنا نیست که فرد می‌خواهد طرف مقابلش را آزار دهد. بعضی‌ها وقتی از نظر عاطفی تحت فشار قرار می‌گیرند، در خودشان فرو می‌روند و واقعاً نمی‌توانند گفت‌وگویی سازنده داشته باشند. از متخصصان پرسیده‌ام چطور می‌توان تشخیص داد که پشت این سکوت چه چیزی نهفته است و وقتی کسی دیگر با ما حرف نمی‌زند، چه واکنشی باید نشان دهیم. در ادامه، توصیه‌های آنها را می‌خوانید.
♦️اولین گام این است که ببینید با چه نوع سکوتی روبه‌رو هستید. به گفتۀ ریچل نیدل، روان‌شناس، از بیرون ممکن است فاصله‌گرفتن از بحث برای آرام‌شدن، هیچ تفاوتی با سکوتی که برای تنبیه طرف مقابل به کار می‌رود نداشته باشد. آنچه معنای این سکوت را مشخص می‌کند این است که آیا فرد توضیح می‌دهد چه اتفاقی برایش افتاده و به طرف مقابل اطمینان می‌دهد که گفت‌وگو هنوز تمام نشده یا نه.
♦️اِنید ویلسون، درمانگر حوزۀ ازدواج و خانواده، می‌گوید وقتی به طرف مقابل توضیح می‌دهید که برای آرام‌شدن به کمی زمان نیاز دارید، پیام مهمی به او می‌رسانید؛ درواقع دارید می‌گویید «این رابطه هنوز برام مهمه. فقط فعلاً گفت‌وگو را متوقف می‌کنم، چون باید کمی تمرکز کنم». بهتر است در این حالت، مشخص کنید که چه زمانی دوباره صحبت خواهید کرد.
♦️در این مواقع باید یک پیام صریح بفرستید و بعد دیگر پیگیر نشوید. اول، بدون عصبانیت چیزی را که فهمیده‌اید بگویید: «متوجه شدم که سکوت کردی. دوست دارم بدونم چه اتفاقی افتاده. اما اگه الان حوصلۀ حرف‌زدن نداری، نمی‌خوام بهت فشار بیارم. می‌تونیم یه زمانی رو مشخص کنیم و با هم حرف بزنیم؟». به‌این‌ترتیب، به طرف مقابل فرصت می‌دهید که هر وقت آماده بود پاسخ بدهد، اما درعین‌حال نشان می‌دهید که نمی‌توانید با غیب‌شدن‌های او کنار بیایید.
♦️وقتی اوضاع آرام است، دربارۀ نحوۀ برخورد با چنین موقعیت‌هایی در آینده صحبت کنید. به‌گفتۀ نیدل مثلاً می‌توانید بگویید «میشه بگی اون موقع که خواستی از بحث فاصله بگیری، چی توی ذهنت می‌گذشت؟». پس از اینکه به حرف‌های او گوش دادید، بدون اینکه دربارۀ نیت او قضاوت کنید، توضیح دهید که رفتارش چه تأثیری روی شما گذاشته و چقدر از این موضوع ناراحت بوده‌اید. در پایان، با یکدیگر توافق کنید اگر دفعۀ بعد یکی از شما وسط بحث به فرصتی برای آرام‌شدن نیاز داشت، چطور این کار را انجام دهید.
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
❤2
وقتی کسی پشت سر یه نفر حرف خوبی می‌زنه، حتماً به گوشش برسونید.
آدما معمولاً حرفای بد رو با سرعت به هم می‌رسونن، اما حرفای خوب خیلی وقتا همون‌جایی که گفته شدن، باقی می‌مونن.
اگه رئیستون توی یه جلسه از همکارتون تعریف کرد و اون حضور نداشت، بعداً بهش بگید. اگه یکی از آشناها گفت دوستتون چقدر بهش کمک کرده، حتماً این حرف رو به دوستتون برسونید.
تعریفی که پشت سر آدم میشه، یه ارزش دیگه داره. چون می‌دونی کسی که اون حرف رو زده، قصد نداشته با تعریف کردن دل تو رو به دست بیاره. واقعاً از ته دلش گفته.
شاید گفتن اون چند جمله برای شما هیچ زحمتی نداشته باشه، اما می‌تونه یه نفر رو برای تمام روز خوشحال کنه.
همون‌قدر که حرفای بد رو به گوش هم می‌رسونیم، کاش یاد بگیریم پیام‌رسان حرفای خوب هم باشیم.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
آدما معمولاً حرفای بد رو با سرعت به هم می‌رسونن، اما حرفای خوب خیلی وقتا همون‌جایی که گفته شدن، باقی می‌مونن.
اگه رئیستون توی یه جلسه از همکارتون تعریف کرد و اون حضور نداشت، بعداً بهش بگید. اگه یکی از آشناها گفت دوستتون چقدر بهش کمک کرده، حتماً این حرف رو به دوستتون برسونید.
تعریفی که پشت سر آدم میشه، یه ارزش دیگه داره. چون می‌دونی کسی که اون حرف رو زده، قصد نداشته با تعریف کردن دل تو رو به دست بیاره. واقعاً از ته دلش گفته.
شاید گفتن اون چند جمله برای شما هیچ زحمتی نداشته باشه، اما می‌تونه یه نفر رو برای تمام روز خوشحال کنه.
همون‌قدر که حرفای بد رو به گوش هم می‌رسونیم، کاش یاد بگیریم پیام‌رسان حرفای خوب هم باشیم.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👏5❤1
بردگان تعصب
انسانی که تفنگ در دست دارد و در اندیشه کشتن آدم‌هاست،خطرناک است اما خطرناک‌تر از او کسی است که تعصب در سر دارد و خود را حق مطلق می‌داند. تعصب می‌تواند دست انسان را به خون آلوده کند و بعد، همان خون را به نام دین، شرف، وطن، سیاست یا غیرت توجیه کند.
تعصب، یکی از دردناک‌ترین بیماری‌های جامعه ماست. بیماری‌ای که گاهی آنقدر عادی و پذیرفته شده که دیگر حتی آن را بیماری نمی‌بینیم. ما به تعصب افتخار میکنیم؛ به تعصب مذهبی، سیاسی، قومی و ورزشی. برای باور خود می‌جنگیم، اما کمتر حاضر می‌شویم آن را به پرسش بکشیم. از حقیقت حرف می‌زنیم، اما اغلب تنها حقیقتی را می‌پذیریم که با باورهای ما هماهنگ باشد.
در تعصب مذهبی، گاهی انسان‌ها به نام خدا، انسان‌های دیگر را قضاوت و حذف می‌کنند. در تعصب سیاسی، یک چهره یا جریان آنقدر مقدس میشود که هیچ خطایی در آن دیده نمی‌شود و هر منتقدی به دشمن تبدیل میشود. در تعصب ورزشی، یک بازی ساده به میدان جنگ بدل میشود؛ جایی که شکست رقیب، مهمتر از انسان بودن اوست.
وقتی مردی به بهانه «غیرت» برای زندگی و انتخاب یک زن تصمیم می‌گیرد، مرز میان محبت و مالکیت از بین می‌رود. و وقتی این نگاه به خشونت و گرفتن جان یک انسان می‌رسد، دیگر هیچ نام محترمی نمی‌تواند حقیقت را تغییر دهد. سر بریدن یک دختر به بهانه حفظ آبرو، غیرت نیست بلکه قتل است، آنهم یک قتل فجیع که قاتل آن بویی از انسانیت نبرده است.
تعصب اما همیشه با چهره‌ای خشن ظاهر نمی‌شود. گاهی پشت کلماتی زیبا پنهان میشود، دین، وطن، شرف و اعتقاد. به همین دلیل، تشخیص آن دشوار است. انسان متعصب اغلب تصور می‌کند در حال دفاع از ارزش‌هاست، بی‌آنکه ببیند چگونه همان ارزش‌ها را قربانی می‌کند.
جامعه‌ای که در آن پرسیدن جرم باشد، تعصب رشد می‌کند. جامعه‌ای که در آن مخالفت خیانت تلقی شود، تعصب ریشه می‌دواند. و جامعه‌ای که در آن انسان‌ها به خاطر متفاوت بودن تحقیر، تهدید یا حذف شوند، دیر یا زود هزینه سنگین این بیماری را خواهد پرداخت.
برای مقابله و جنگ با تعصب راهکارهایی هم وجود دارد. به طور مثال سعی کنیم پیش از قضاوت، گوش کنیم، پیش از توهین، سؤال کنیم و مهمتر از همه، حاضر باشیم خطای کسانی را که دوستشان داریم یا با آنها همفکریم، ببینیم. یادمان نرود جامعه‌ای که هر کس فقط خطای دیگران را ببیند، راهی برای اصلاح ندارد.
شاید نتوانیم همه متعصبان را تغییر دهیم، اما می‌توانیم سهم خودمان را کم کنیم. باورهایمان را گاه‌به‌گاه به پرسش بکشیم، حق متفاوت بودن را برای دیگران به رسمیت بشناسیم و در برابر خشونتی که با نام‌های زیبا توجیه میشود، سکوت نکنیم و شاید این ساده‌ترین، اما سخت‌ترین انتخابی باشد که یک جامعه برای نجات خود باید انجام دهد.
✍️ مصطفی داننده
@mostafadanandeh
@hooreechannel 🌹
انسانی که تفنگ در دست دارد و در اندیشه کشتن آدم‌هاست،خطرناک است اما خطرناک‌تر از او کسی است که تعصب در سر دارد و خود را حق مطلق می‌داند. تعصب می‌تواند دست انسان را به خون آلوده کند و بعد، همان خون را به نام دین، شرف، وطن، سیاست یا غیرت توجیه کند.
تعصب، یکی از دردناک‌ترین بیماری‌های جامعه ماست. بیماری‌ای که گاهی آنقدر عادی و پذیرفته شده که دیگر حتی آن را بیماری نمی‌بینیم. ما به تعصب افتخار میکنیم؛ به تعصب مذهبی، سیاسی، قومی و ورزشی. برای باور خود می‌جنگیم، اما کمتر حاضر می‌شویم آن را به پرسش بکشیم. از حقیقت حرف می‌زنیم، اما اغلب تنها حقیقتی را می‌پذیریم که با باورهای ما هماهنگ باشد.
در تعصب مذهبی، گاهی انسان‌ها به نام خدا، انسان‌های دیگر را قضاوت و حذف می‌کنند. در تعصب سیاسی، یک چهره یا جریان آنقدر مقدس میشود که هیچ خطایی در آن دیده نمی‌شود و هر منتقدی به دشمن تبدیل میشود. در تعصب ورزشی، یک بازی ساده به میدان جنگ بدل میشود؛ جایی که شکست رقیب، مهمتر از انسان بودن اوست.
وقتی مردی به بهانه «غیرت» برای زندگی و انتخاب یک زن تصمیم می‌گیرد، مرز میان محبت و مالکیت از بین می‌رود. و وقتی این نگاه به خشونت و گرفتن جان یک انسان می‌رسد، دیگر هیچ نام محترمی نمی‌تواند حقیقت را تغییر دهد. سر بریدن یک دختر به بهانه حفظ آبرو، غیرت نیست بلکه قتل است، آنهم یک قتل فجیع که قاتل آن بویی از انسانیت نبرده است.
تعصب اما همیشه با چهره‌ای خشن ظاهر نمی‌شود. گاهی پشت کلماتی زیبا پنهان میشود، دین، وطن، شرف و اعتقاد. به همین دلیل، تشخیص آن دشوار است. انسان متعصب اغلب تصور می‌کند در حال دفاع از ارزش‌هاست، بی‌آنکه ببیند چگونه همان ارزش‌ها را قربانی می‌کند.
جامعه‌ای که در آن پرسیدن جرم باشد، تعصب رشد می‌کند. جامعه‌ای که در آن مخالفت خیانت تلقی شود، تعصب ریشه می‌دواند. و جامعه‌ای که در آن انسان‌ها به خاطر متفاوت بودن تحقیر، تهدید یا حذف شوند، دیر یا زود هزینه سنگین این بیماری را خواهد پرداخت.
برای مقابله و جنگ با تعصب راهکارهایی هم وجود دارد. به طور مثال سعی کنیم پیش از قضاوت، گوش کنیم، پیش از توهین، سؤال کنیم و مهمتر از همه، حاضر باشیم خطای کسانی را که دوستشان داریم یا با آنها همفکریم، ببینیم. یادمان نرود جامعه‌ای که هر کس فقط خطای دیگران را ببیند، راهی برای اصلاح ندارد.
شاید نتوانیم همه متعصبان را تغییر دهیم، اما می‌توانیم سهم خودمان را کم کنیم. باورهایمان را گاه‌به‌گاه به پرسش بکشیم، حق متفاوت بودن را برای دیگران به رسمیت بشناسیم و در برابر خشونتی که با نام‌های زیبا توجیه میشود، سکوت نکنیم و شاید این ساده‌ترین، اما سخت‌ترین انتخابی باشد که یک جامعه برای نجات خود باید انجام دهد.
✍️ مصطفی داننده
@mostafadanandeh
@hooreechannel 🌹
👍2
💬اگه همسرم بفهمه !
در این مدت با زنانی آشنا شده‌ام که شعر می‌گویند؛ زنانی با کانال‌های کوچک، بیست‌وچند عضو، و جهان‌هایی بزرگ که از ژرفای زن بودنشان می‌نویسند. زنانی که کلمات را نه برای شهرت، نه برای دیده‌شدن، که برای تاب آوردنِ خویشتن به رشته‌ی واژه می‌کشند. تلاششان را دوست دارم؛ این سماجت آرام را که در خلوت، چراغی روشن نگه می‌دارند.
به یکی از آنها گفتم: چرا کانالت را گسترش نمی‌دهی؟ بگذار دیگران هم سهمی از این همه زیبایی داشته باشند. گفت: «وای نه! اگر همسرم بفهمد، کتکم می‌زند.»
از بانویی دیگر که دکلمه‌هایش جانِ کلمات را به صدا درمی‌آورد پرسیدم: شما چرا صدایتان را با دیگران قسمت نمی‌کنید؟ گفت: «وای نه! اگر همسرم بفهمد، می‌گوید صدایت را نباید نامحرم‌ها بشنوند.»
و من ماندم با اندوهی که دیگر به اندازه‌ی یک کانال کوچک نبود.حالا دلم برای این پناهگاه‌های بی‌نام و نشان گرفته است؛ برای این اتاق‌های مجازی که در خفا بنا شده‌اند و مأمن زنانی شده‌اند که حتی برای شعر گفتن باید حواسشان به صدای قدم‌های کسی در راهرو باشد. زنانی که می‌نویسند، اما پیش از انتشار، کلماتشان را از صافی ترس عبور می‌دهند؛ می‌خوانند، اما صدایشان را پشت دیوارهای خانه جا می‌گذارند.
و مدام فکر می‌کنم چه شعرهایی در سینه‌ی زنان سرزمینم، پیش از آنکه مجال تولد پیدا کنند، خاموش شده‌اند؛ چه استعاره‌هایی در گلو مانده‌اند، چه دفترهایی نانوشته بسته شده‌اند و چه صداهایی به جرم شنیده‌شدن، از حنجره‌ی صاحبشان پس گرفته شده‌اند. نه از کمبود استعداد، که از هراس قضاوت، از بیم خشونت، از اجازه‌ای که باید برای ساده‌ترین شکلِ بودن گرفت.
گمان می‌کنم درون هر زنی، فروغی نفس می‌کشد؛ زنی که می‌خواهد جهان را با زبان خودش صدا بزند، پنجره‌ای باز کند و از آن سوی سکوت، نام خودش را بلند بگوید. اما گاهی همین آرزوی ساده، چه رؤیای دوردستی میشود.
چه بسیار زنانی که می‌توانستند شعرشان را به خیابان بسپارند، صدایشان را به باد بدهند و جهان را از زاویه‌ی چشم‌های خودشان روایت کنند، اما هنوز در کنج آشپزخانه، ابری را با خودشان این‌سو و آن‌سو می‌برند؛ چای دم می‌کنند، عطر زعفران را به ظهر می‌رسانند، سفره می‌اندازند و در فاصله‌ی میان جوشیدن کتری و دم‌کشیدن چای، چند سطر از زندگیِ نزیسته‌شان را در دل مرور می‌کنند.
و چه غم‌انگیز است زنی که دست‌هایش بوی نان و زعفران می‌دهد، اما صدایش باید بوی پنهان‌کاری بگیرد.
با این همه، در حوالی دلش هنوز زنی ایستاده است؛ زنی که دفترش را نبسته، شعرش را پس نگرفته و رؤیای فروغ شدن را از یاد نبرده است.من به احترام همین زنان می‌نویسم؛به احترام شعرهایی که هنوز در خفا نفس می‌کشند.به احترام صداهایی که حق دارند شنیده شوند.و به احترام زنانی که جهانشان بسیار بزرگ‌تر از دیوارهایی‌ست که برایشان کشیده‌اند....هیچ شعری نباید پیش از تولد، از ترس بمیرد.
✍فرشته خالدیان
https://ble.ir/khalass
@hooreechannel 🌹
در این مدت با زنانی آشنا شده‌ام که شعر می‌گویند؛ زنانی با کانال‌های کوچک، بیست‌وچند عضو، و جهان‌هایی بزرگ که از ژرفای زن بودنشان می‌نویسند. زنانی که کلمات را نه برای شهرت، نه برای دیده‌شدن، که برای تاب آوردنِ خویشتن به رشته‌ی واژه می‌کشند. تلاششان را دوست دارم؛ این سماجت آرام را که در خلوت، چراغی روشن نگه می‌دارند.
به یکی از آنها گفتم: چرا کانالت را گسترش نمی‌دهی؟ بگذار دیگران هم سهمی از این همه زیبایی داشته باشند. گفت: «وای نه! اگر همسرم بفهمد، کتکم می‌زند.»
از بانویی دیگر که دکلمه‌هایش جانِ کلمات را به صدا درمی‌آورد پرسیدم: شما چرا صدایتان را با دیگران قسمت نمی‌کنید؟ گفت: «وای نه! اگر همسرم بفهمد، می‌گوید صدایت را نباید نامحرم‌ها بشنوند.»
و من ماندم با اندوهی که دیگر به اندازه‌ی یک کانال کوچک نبود.حالا دلم برای این پناهگاه‌های بی‌نام و نشان گرفته است؛ برای این اتاق‌های مجازی که در خفا بنا شده‌اند و مأمن زنانی شده‌اند که حتی برای شعر گفتن باید حواسشان به صدای قدم‌های کسی در راهرو باشد. زنانی که می‌نویسند، اما پیش از انتشار، کلماتشان را از صافی ترس عبور می‌دهند؛ می‌خوانند، اما صدایشان را پشت دیوارهای خانه جا می‌گذارند.
و مدام فکر می‌کنم چه شعرهایی در سینه‌ی زنان سرزمینم، پیش از آنکه مجال تولد پیدا کنند، خاموش شده‌اند؛ چه استعاره‌هایی در گلو مانده‌اند، چه دفترهایی نانوشته بسته شده‌اند و چه صداهایی به جرم شنیده‌شدن، از حنجره‌ی صاحبشان پس گرفته شده‌اند. نه از کمبود استعداد، که از هراس قضاوت، از بیم خشونت، از اجازه‌ای که باید برای ساده‌ترین شکلِ بودن گرفت.
گمان می‌کنم درون هر زنی، فروغی نفس می‌کشد؛ زنی که می‌خواهد جهان را با زبان خودش صدا بزند، پنجره‌ای باز کند و از آن سوی سکوت، نام خودش را بلند بگوید. اما گاهی همین آرزوی ساده، چه رؤیای دوردستی میشود.
چه بسیار زنانی که می‌توانستند شعرشان را به خیابان بسپارند، صدایشان را به باد بدهند و جهان را از زاویه‌ی چشم‌های خودشان روایت کنند، اما هنوز در کنج آشپزخانه، ابری را با خودشان این‌سو و آن‌سو می‌برند؛ چای دم می‌کنند، عطر زعفران را به ظهر می‌رسانند، سفره می‌اندازند و در فاصله‌ی میان جوشیدن کتری و دم‌کشیدن چای، چند سطر از زندگیِ نزیسته‌شان را در دل مرور می‌کنند.
و چه غم‌انگیز است زنی که دست‌هایش بوی نان و زعفران می‌دهد، اما صدایش باید بوی پنهان‌کاری بگیرد.
با این همه، در حوالی دلش هنوز زنی ایستاده است؛ زنی که دفترش را نبسته، شعرش را پس نگرفته و رؤیای فروغ شدن را از یاد نبرده است.من به احترام همین زنان می‌نویسم؛به احترام شعرهایی که هنوز در خفا نفس می‌کشند.به احترام صداهایی که حق دارند شنیده شوند.و به احترام زنانی که جهانشان بسیار بزرگ‌تر از دیوارهایی‌ست که برایشان کشیده‌اند....هیچ شعری نباید پیش از تولد، از ترس بمیرد.
✍فرشته خالدیان
https://ble.ir/khalass
@hooreechannel 🌹
❤2👏2😢1
فقط در روز ۱۶ آبان ، سه زن کُشیِ رسانه ای شده رخ داد!
سوگندِ مشترکی ۱۴ ساله که به تازگی مادر شده بود
سپیده رییسی ۲۱ ساله، مادر یک کودک و باردار
لیلا گُلی ۳۰ ساله مادر دو فرزند
هر سه به دست «شوهرانِ عاقلی که بر زن ولایت دارند»....
و باز باعث تأسف است که مجلس شورای اسلامی، برای مهریه می‌تواند در قانون شرع دخالت کند، اما برای کشتن زنان و مجازات پدر یا شوهر ِ قاتل نمی‌تواند دخالتی کند...
@hijabandtruth
@hooreechannel 🌹
سوگندِ مشترکی ۱۴ ساله که به تازگی مادر شده بود
سپیده رییسی ۲۱ ساله، مادر یک کودک و باردار
لیلا گُلی ۳۰ ساله مادر دو فرزند
هر سه به دست «شوهرانِ عاقلی که بر زن ولایت دارند»....
و باز باعث تأسف است که مجلس شورای اسلامی، برای مهریه می‌تواند در قانون شرع دخالت کند، اما برای کشتن زنان و مجازات پدر یا شوهر ِ قاتل نمی‌تواند دخالتی کند...
@hijabandtruth
@hooreechannel 🌹
😢7❤1
خاموش شدن چراغ امید در خانه های مردم ایران !
🌐 داستایفسکی نویسنده بزرگ روس مدت چهار سال از زندگی خودش را در زندانهای سیبری گذراند. او در مواجهه با رنج ؛ تحقیر و محرومیت به حقیقت تلخی از وجود انسان پی برد که آدمی حتی می‌تواند به شرایطی خو بگیرد که تصورش نیز شکنجه آور است. اما این عادت کردن لزوماً نشانه قدرت و سازگاری نیست که گاهی نشانه فرسودگی روح ؛ خاموش شدن امید و تسلیم تدریجی انسان در برابر شرایطی ست که نباید هرگز به آن تن می‌داد. از زندانهای سیبری برگردیم به کوچه پس کوچه های ایران. از خودمان بپرسیم چه اتفاقی برای جامعه ی ما افتاده که به گرانی عادت کرده ایم. به سفره‌های کوچک شده ؛ به شرمندگی پدران در برابر فرزندان ؛ به بیکاری جوانان ؛ به فاصله عمیق طبقاتی ؛ به بی عدالتی ؛ به تبعیض و به این همه ظلم و ستم و جنایت.
🌐 چه اتفاقی افتاده که دیدن فقر دیگر بسیاری را متعجب نمی‌کند. خبر اختلاس ؛ قاچاق ؛ فساد و تضییع حقوق مردم به جای این که خشم عمومی را برانگیزاند فقط یک واکنش کوتاه و چند جمله در فضای مجازی به دنبال دارد. حتی مرگ آدمها هم دیگر برایمان مهم نیست. این همه کشتار در دی ؛ اعدام ها ؛ جنایت های خاموش ؛ اختلاس های نجومی. این جاست که در می یابیم جامعه ی ایران به محرومیت و حتی محدودیت عادت کرده. به فقر تن داده و تحقیر را پذیرفته. حتی رفته رفته دارد مطالبه گری را هم فراموش می کند. البته نباید فراموش کرد که مردم در بسیاری از مواقع از سر رضایت سکوت نمی‌کنند که گاهی آن قدر زیر بار مشکلات اقتصادی ؛ فشارهای روانی و نگرانی‌های روزمره کمر خم کرده اند که دیگر توان اعتراض و پیگیری ندارند. ما نباید به رنج عادت کنیم. نباید فقر را سرنوشت محتوم بدانیم و نباید فساد را امری اجتناب ناپذیر تلقی کنیم و از همه مهمتر نباید از کنار تحقیر انسان‌ها بی تفاوت رد شویم.
🌐 ما برای زندگی کردن آفریده شده ایم نه دوام آوردن. و شاید تلخ‌ترین پرسش همین باشد که اگر روزی به جایی برسیم که دیگر از دیدن رنج یکدیگر ناراحت نشویم ؛ اگر فقر همسایه برایمان عادی شود و اگر بی عدالتی را بخشی جدایی ناپذیر از زندگی بدانیم و در برابر مرگ دیگران بی اهمیت باشیم ؛ آیا هنوز جامعه‌ای زنده هستیم یا فقط به ادامه دادن در میان انبوهی از رنج‌ها عادت کرده‌ایم. گاهی باید بیش از آنکه از شدت رنج بترسیم از عادت کردن به آن هراس داشته باشیم. چون رنجی که احساس میشود ؛ هنوز امکان اعتراض دارد. و هنوز می شود بابت همان رنج فریاد زد و دیر یا زود حق را به هر طریقی گرفت. اما رنجی که عادی شده دیگر قدرت فریاد زدن را هم از انسان می گیرد. فقر انسان را به جایی می رساند که هر خفتی را هر اندازه بزرگ و غیر قابل تحمل می پذیرد و در برابر آن به ناچار سکوت می کند.
✍جعفر بخشی بی نیاز
@hooreechannel 🌹
🌐 داستایفسکی نویسنده بزرگ روس مدت چهار سال از زندگی خودش را در زندانهای سیبری گذراند. او در مواجهه با رنج ؛ تحقیر و محرومیت به حقیقت تلخی از وجود انسان پی برد که آدمی حتی می‌تواند به شرایطی خو بگیرد که تصورش نیز شکنجه آور است. اما این عادت کردن لزوماً نشانه قدرت و سازگاری نیست که گاهی نشانه فرسودگی روح ؛ خاموش شدن امید و تسلیم تدریجی انسان در برابر شرایطی ست که نباید هرگز به آن تن می‌داد. از زندانهای سیبری برگردیم به کوچه پس کوچه های ایران. از خودمان بپرسیم چه اتفاقی برای جامعه ی ما افتاده که به گرانی عادت کرده ایم. به سفره‌های کوچک شده ؛ به شرمندگی پدران در برابر فرزندان ؛ به بیکاری جوانان ؛ به فاصله عمیق طبقاتی ؛ به بی عدالتی ؛ به تبعیض و به این همه ظلم و ستم و جنایت.
🌐 چه اتفاقی افتاده که دیدن فقر دیگر بسیاری را متعجب نمی‌کند. خبر اختلاس ؛ قاچاق ؛ فساد و تضییع حقوق مردم به جای این که خشم عمومی را برانگیزاند فقط یک واکنش کوتاه و چند جمله در فضای مجازی به دنبال دارد. حتی مرگ آدمها هم دیگر برایمان مهم نیست. این همه کشتار در دی ؛ اعدام ها ؛ جنایت های خاموش ؛ اختلاس های نجومی. این جاست که در می یابیم جامعه ی ایران به محرومیت و حتی محدودیت عادت کرده. به فقر تن داده و تحقیر را پذیرفته. حتی رفته رفته دارد مطالبه گری را هم فراموش می کند. البته نباید فراموش کرد که مردم در بسیاری از مواقع از سر رضایت سکوت نمی‌کنند که گاهی آن قدر زیر بار مشکلات اقتصادی ؛ فشارهای روانی و نگرانی‌های روزمره کمر خم کرده اند که دیگر توان اعتراض و پیگیری ندارند. ما نباید به رنج عادت کنیم. نباید فقر را سرنوشت محتوم بدانیم و نباید فساد را امری اجتناب ناپذیر تلقی کنیم و از همه مهمتر نباید از کنار تحقیر انسان‌ها بی تفاوت رد شویم.
🌐 ما برای زندگی کردن آفریده شده ایم نه دوام آوردن. و شاید تلخ‌ترین پرسش همین باشد که اگر روزی به جایی برسیم که دیگر از دیدن رنج یکدیگر ناراحت نشویم ؛ اگر فقر همسایه برایمان عادی شود و اگر بی عدالتی را بخشی جدایی ناپذیر از زندگی بدانیم و در برابر مرگ دیگران بی اهمیت باشیم ؛ آیا هنوز جامعه‌ای زنده هستیم یا فقط به ادامه دادن در میان انبوهی از رنج‌ها عادت کرده‌ایم. گاهی باید بیش از آنکه از شدت رنج بترسیم از عادت کردن به آن هراس داشته باشیم. چون رنجی که احساس میشود ؛ هنوز امکان اعتراض دارد. و هنوز می شود بابت همان رنج فریاد زد و دیر یا زود حق را به هر طریقی گرفت. اما رنجی که عادی شده دیگر قدرت فریاد زدن را هم از انسان می گیرد. فقر انسان را به جایی می رساند که هر خفتی را هر اندازه بزرگ و غیر قابل تحمل می پذیرد و در برابر آن به ناچار سکوت می کند.
✍جعفر بخشی بی نیاز
@hooreechannel 🌹
👍4😢3
🔴 خشونت علیه زنان؛ فاصله مخالفت در حرف تا تغییر در رفتار
📌 مردان درباره خشونت علیه زنان چه فکر می‌کنند؟ گزارش میدانی «روایت‌هایی مردانه از رنج زنان» این پرسش را با چند مرد در میان گذاشته است؛ از کسانی که تجربه خشونت پدر علیه مادر را به یاد دارند تا مردانی که از ضرورت برابری می‌گویند، اما به فاصله میان باور و رفتار خود نیز اعتراف می‌کنند.
📌 بیشتر مصاحبه‌شوندگان با خشونت مخالف‌اند و به نقش تربیت خانوادگی، نابرابری قدرت و هنجارهای اجتماعی اشاره می‌کنند. بااین‌حال، در بعضی پاسخ‌ها همچنان نگاه‌هایی دیده میشود که زنان را ضعیف یا نیازمند تصمیم‌گیری و حمایت مردان می‌داند. این گفت‌وگوها بیانگر دیدگاه همین افراد است و نمی‌توان آن را به همه مردان تعمیم داد.
📌 گزارش یادآوری می‌کند که خشونت فقط ضرب‌وشتم نیست؛ تحقیر، تهدید، کنترل‌گری و محدودکردن آزادی‌های فردی و اقتصادی نیز در این بحث جای می‌گیرند. نقش مردان هم به اعمال مستقیم خشونت محدود نمی‌شود؛ سکوت، توجیه یا عادی جلوه‌دادن رفتار آزارگرانه می‌تواند به تداوم آن کمک کند.
📌 مخالفت با خشونت زمانی اثرگذار میشود که در رفتار روزمره، احترام به حق انتخاب و حریم شخصی زنان و حمایت بدون قضاوت از افراد آزاردیده دیده شود. مسئولیت خشونت با فرد خشونت‌ورز است؛ مقابله با آن، مسئولیتی اجتماعی و مشترک.
🔗 متن کامل گزارش را در اعتماد بخوانید
@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹
📌 مردان درباره خشونت علیه زنان چه فکر می‌کنند؟ گزارش میدانی «روایت‌هایی مردانه از رنج زنان» این پرسش را با چند مرد در میان گذاشته است؛ از کسانی که تجربه خشونت پدر علیه مادر را به یاد دارند تا مردانی که از ضرورت برابری می‌گویند، اما به فاصله میان باور و رفتار خود نیز اعتراف می‌کنند.
📌 بیشتر مصاحبه‌شوندگان با خشونت مخالف‌اند و به نقش تربیت خانوادگی، نابرابری قدرت و هنجارهای اجتماعی اشاره می‌کنند. بااین‌حال، در بعضی پاسخ‌ها همچنان نگاه‌هایی دیده میشود که زنان را ضعیف یا نیازمند تصمیم‌گیری و حمایت مردان می‌داند. این گفت‌وگوها بیانگر دیدگاه همین افراد است و نمی‌توان آن را به همه مردان تعمیم داد.
📌 گزارش یادآوری می‌کند که خشونت فقط ضرب‌وشتم نیست؛ تحقیر، تهدید، کنترل‌گری و محدودکردن آزادی‌های فردی و اقتصادی نیز در این بحث جای می‌گیرند. نقش مردان هم به اعمال مستقیم خشونت محدود نمی‌شود؛ سکوت، توجیه یا عادی جلوه‌دادن رفتار آزارگرانه می‌تواند به تداوم آن کمک کند.
📌 مخالفت با خشونت زمانی اثرگذار میشود که در رفتار روزمره، احترام به حق انتخاب و حریم شخصی زنان و حمایت بدون قضاوت از افراد آزاردیده دیده شود. مسئولیت خشونت با فرد خشونت‌ورز است؛ مقابله با آن، مسئولیتی اجتماعی و مشترک.
🔗 متن کامل گزارش را در اعتماد بخوانید
@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹
روزنامه اعتماد
روايت‌هايي مردانه از «رنج زنان»
نيره خادمي
❤1