پارادوکسهای خندهدار ایرانی
ساختار رفتاري یک فرد، سازمان و يا حكمراني يك كشور را مي توان از راه هاي مختلف مطالعه كرد، يكي از اين راه ها، کنکاش در تناقضات رفتاري و گرفتن نتایج متناقض از اهداف تعیین شده ناشي از رفتارهای کیس مورد مطالعه است.
رفتارهاي متناقض در نظام حكمراني ما آنقدر زياد است، كه تقريباًى تبديل به عادت شده است. بی تردید بخش زيادي از مشكلات مبتلابه فعلي ايران ناشي از همين رفتارها و اقدامات تناقض آميز است. در زير، بنا بر مشت نمونه خروار، به تعدادي از این تناقضات بدون هيچ توضيح اضافه اي مي پردازیم.
در حالیکه شبکه های اجتماعی پرطرفدار در ایران فیلتر هستند، اما تقریبا همه مسئولان کشور آشکارا و بدون کمترین شرمندگی در آنها حضور دارند و تناقض بدتر اینکه با علم به بی فایده بودن مطلق فیلترینگ، اما همچنان رفع آن یکی از خطوط قرمز محسوب می شود.
ایران دارنده چهارمین ذخائر نفت و دومین ذخائر گاز جهان است، اما در سالهای گذشته در زمستان کمبود گاز و در تابستان کمبود برق داشته و از سال گذشته همزمان با کمبود هر دو مواجه شده است.
اگر مرحوم مهسا اميني با همان لباسي كه براي بدحجابي دستگير شد، در راهپيمايي شركت ميكرد يا براي راي دادن مي رفت، نه تنها كسي با او كار نداشت، تكريم هم مي شد.
وقتی در دولت قبل، تصمیم به احیای برجام گرفته شد، یکی از سرسخترین مخالفان خوني برجام، مامور احیای آن شد.
نامگذاري خيابانها و ميادين به نام قاتل و مقتول، مثل ستارخان و شيخ فضل الله از عجیب ترین تناقضات عالم بشریت است.
قیام مردم در همه کشورهای عربی علیه دیکتاتورهای مادام العمر عرب، مثل مبارک، بن علی، علی صالح، قذافی و غیره بیداری اسلامی نامگذاری شد، اما وقتی همان قیام با همان ماهيت به بشار اسد رسید، شد توطئه استکبار جهانی.
ايران تنها كشور دنياست كه تعداد فرودگاه هاي آن از هواپيماهاي مسافربری در حال پروازش بيشتر است.
زنان مجازند ترکِ موتور سوارِ مرد حتي نامحرم سوار شوند، اما مجاز نیستند به تنهایی موتور سیکلت برانند.
در روزهائی که به مناسبت عزادراي تعطیل رسمی است، راه بندهای شدیدی در جاده های تفریحی شمال ایجاد می شود.
می خواستیم با برنامه هسته ای گام بزرگی در تامین انرژی برق برداریم، اما این برنامه نه تنها منجر به تولید بیشتر برق نشد، بماند که تبعات آن، ما را دچار کمبود شدید برق هم کرد.
تشكيلات عريض و طويلي با بودجه سالانه ده ها ميليارد توماني، به نام مجمع جهاني تقريب مذاهب اسلامي داريم، اما به سني هاي ايران اجازه احداث يك مسجد در تهران را نمي دهيم.
موقعیت جغرافیائی ایران بر سر چهار راه جهانی قرار دارد، اما در عصر اوج گیری تجارت جهانی، یک کریدور بین المللی تجارت از ایرانِ بزرگ عبور نمی کند.
مدعی هستیم که ایران یکی از کشورهای پیشرو در تولید علم و فن آوری است، اما عمداً یکی از کُندترین شبکه های اینترنت جهان را ایجاد کردیم.
در حالیکه برای افزایش جمعیت سالانه ده ها هزار میلیارد تومن تقریبا بیهوده خرج می کنیم، اما نسبت به موج مهاجرت جوانان بیخیال هستیم.
صندوق توسعه ملی را بر مبناي بخشي از درآمد نفت را درست می کنیم، که انحصاراً منابع آن به بخش خصوصی تخصیص داده شود، اما سه چهارم آن، بدون بازگشت به صندوق، نصیب بخش دولتي مي شود.
درحالیکه که چند اصل محدود از قانون اساسی را در عمل حتی فربه تر از چارچوب اصلی آنها کرده ایم، بسیاری از اصول دیگر آن را کاملاً متروکه کردیم.
براي بررسي علت سقوط هليكوپتر ربيس جمهور تيم تخصصي و فني تشكيل ميدهند، بعد يك مقام عاليرتبه نظامي - سياسي اعلام مي كند، شهادت ٨ نفر در اين حادثه و همزمان پيدا شدن يك طوفان سهمگين در مشهد را فقط عرفاي بزرگ ميتوانند توضيح دهند( ورود عرفاي دَرِپیتی به این معما ممنوع است)، به عبارتی نطفه حادثه با رمز و رازی عمق در کائنات بسته شده، تشخیص کم و کیف آن هم صرفاً در حوزه استحفاظی عُرفاست، نه متخصصین هوانوردی.
مشابه تناقضات بالا مي توان ده ها مورد ديگر را ذكر كرد. كثرت، انباشت و عدم رفع اینها، نهايتاً کار را به جاهاي بسيار خطرناكي خواهد رساند. از ما گفتن بود.
✍غلامرضا مصدق
https://t.me/Gh_mosaddegh
@hooreechannel 🌹
ساختار رفتاري یک فرد، سازمان و يا حكمراني يك كشور را مي توان از راه هاي مختلف مطالعه كرد، يكي از اين راه ها، کنکاش در تناقضات رفتاري و گرفتن نتایج متناقض از اهداف تعیین شده ناشي از رفتارهای کیس مورد مطالعه است.
رفتارهاي متناقض در نظام حكمراني ما آنقدر زياد است، كه تقريباًى تبديل به عادت شده است. بی تردید بخش زيادي از مشكلات مبتلابه فعلي ايران ناشي از همين رفتارها و اقدامات تناقض آميز است. در زير، بنا بر مشت نمونه خروار، به تعدادي از این تناقضات بدون هيچ توضيح اضافه اي مي پردازیم.
در حالیکه شبکه های اجتماعی پرطرفدار در ایران فیلتر هستند، اما تقریبا همه مسئولان کشور آشکارا و بدون کمترین شرمندگی در آنها حضور دارند و تناقض بدتر اینکه با علم به بی فایده بودن مطلق فیلترینگ، اما همچنان رفع آن یکی از خطوط قرمز محسوب می شود.
ایران دارنده چهارمین ذخائر نفت و دومین ذخائر گاز جهان است، اما در سالهای گذشته در زمستان کمبود گاز و در تابستان کمبود برق داشته و از سال گذشته همزمان با کمبود هر دو مواجه شده است.
اگر مرحوم مهسا اميني با همان لباسي كه براي بدحجابي دستگير شد، در راهپيمايي شركت ميكرد يا براي راي دادن مي رفت، نه تنها كسي با او كار نداشت، تكريم هم مي شد.
وقتی در دولت قبل، تصمیم به احیای برجام گرفته شد، یکی از سرسخترین مخالفان خوني برجام، مامور احیای آن شد.
نامگذاري خيابانها و ميادين به نام قاتل و مقتول، مثل ستارخان و شيخ فضل الله از عجیب ترین تناقضات عالم بشریت است.
قیام مردم در همه کشورهای عربی علیه دیکتاتورهای مادام العمر عرب، مثل مبارک، بن علی، علی صالح، قذافی و غیره بیداری اسلامی نامگذاری شد، اما وقتی همان قیام با همان ماهيت به بشار اسد رسید، شد توطئه استکبار جهانی.
ايران تنها كشور دنياست كه تعداد فرودگاه هاي آن از هواپيماهاي مسافربری در حال پروازش بيشتر است.
زنان مجازند ترکِ موتور سوارِ مرد حتي نامحرم سوار شوند، اما مجاز نیستند به تنهایی موتور سیکلت برانند.
در روزهائی که به مناسبت عزادراي تعطیل رسمی است، راه بندهای شدیدی در جاده های تفریحی شمال ایجاد می شود.
می خواستیم با برنامه هسته ای گام بزرگی در تامین انرژی برق برداریم، اما این برنامه نه تنها منجر به تولید بیشتر برق نشد، بماند که تبعات آن، ما را دچار کمبود شدید برق هم کرد.
تشكيلات عريض و طويلي با بودجه سالانه ده ها ميليارد توماني، به نام مجمع جهاني تقريب مذاهب اسلامي داريم، اما به سني هاي ايران اجازه احداث يك مسجد در تهران را نمي دهيم.
موقعیت جغرافیائی ایران بر سر چهار راه جهانی قرار دارد، اما در عصر اوج گیری تجارت جهانی، یک کریدور بین المللی تجارت از ایرانِ بزرگ عبور نمی کند.
مدعی هستیم که ایران یکی از کشورهای پیشرو در تولید علم و فن آوری است، اما عمداً یکی از کُندترین شبکه های اینترنت جهان را ایجاد کردیم.
در حالیکه برای افزایش جمعیت سالانه ده ها هزار میلیارد تومن تقریبا بیهوده خرج می کنیم، اما نسبت به موج مهاجرت جوانان بیخیال هستیم.
صندوق توسعه ملی را بر مبناي بخشي از درآمد نفت را درست می کنیم، که انحصاراً منابع آن به بخش خصوصی تخصیص داده شود، اما سه چهارم آن، بدون بازگشت به صندوق، نصیب بخش دولتي مي شود.
درحالیکه که چند اصل محدود از قانون اساسی را در عمل حتی فربه تر از چارچوب اصلی آنها کرده ایم، بسیاری از اصول دیگر آن را کاملاً متروکه کردیم.
براي بررسي علت سقوط هليكوپتر ربيس جمهور تيم تخصصي و فني تشكيل ميدهند، بعد يك مقام عاليرتبه نظامي - سياسي اعلام مي كند، شهادت ٨ نفر در اين حادثه و همزمان پيدا شدن يك طوفان سهمگين در مشهد را فقط عرفاي بزرگ ميتوانند توضيح دهند( ورود عرفاي دَرِپیتی به این معما ممنوع است)، به عبارتی نطفه حادثه با رمز و رازی عمق در کائنات بسته شده، تشخیص کم و کیف آن هم صرفاً در حوزه استحفاظی عُرفاست، نه متخصصین هوانوردی.
مشابه تناقضات بالا مي توان ده ها مورد ديگر را ذكر كرد. كثرت، انباشت و عدم رفع اینها، نهايتاً کار را به جاهاي بسيار خطرناكي خواهد رساند. از ما گفتن بود.
✍غلامرضا مصدق
https://t.me/Gh_mosaddegh
@hooreechannel 🌹
❤2👍1
کارگران جنسی؛ قربانیان اقتصاد فاسد
صدای تقتق کفشهای پاشنهبلندی که سکوت کافه را بههم میریزد، توجهم را جلب میکند. چهرهٔ زیبا و ظاهر آراستهاش پشت قلیانی که چاق کرده پنهان نمیشود. کمکم سر و کلهٔ دختران دیگر هم پیدا میشود و وقتی باهم شروع به صحبت میکنند تازه میفهمم که همه ایرانی هستند…
حکایت کارگران جنسی ایرانی در کشورهای حوزهٔ خلیج فارس ماجرای جدیدی نیست که خیلیها از آن بیخبر باشند. اینجا در عمان هم در بهروی همان پاشنهٔ قدیمی میچرخد البته با محدودیتهای کمتر نسبت به امارات و قطر و …
آمار و اطلاعات دقیقی از تعداد این زنان در عمان وجود ندارد اما بر اساس گزارشهای میدانی میتوان ادعا کرد که تعداد کارگران جنسی ایرانی ساکن در مسقط اگر از دبی بیشتر نباشد کمتر از آنجا هم نیست.
گزارش حاضر مجموعهای از مشاهدهها، گفتوگوها و بررسیهای شخصی و میدانی من پیرامون این موضوع در مسقط پایتخت عمان است.
برای تنظیم این مطلب، با تعداد زیادی از افراد هر دو سوی عرضه و تقاضای خدمات جنسی، ناظران محلی، مدیران هتلها و کافهها و صرافیها و حتی برخی از مأموران پلیس گفتوگو کردم و برای تدقیق بیشتر هم سراغ یکی از هتلهای معروف مسقط رفتم و بهعنوان «نمونه» مورد بررسی قرار دادم.
در مسقط حداقل شش هتل بزرگ و معروف وجود دارند که از حیث حضور زنان ایرانی شهرت زیادی دارند و در هر کدامشان بیش از چهل دختر ایرانی، ساکن و مشغول کارگری جنسی هستند. هتلی که برای مطالعه انتخاب کردم یکی از همینها بود اما به لحاظ نرخهای خدمات جنسی از پایینترین سطح میان این هتلها برخوردار بود.
یادآوری میکنم هر ریال عمان تقریباً ۲۱۵هزار تومان است.
در ضمن همهٔ کسانیکه با آنها در این مورد صحبت کردم با شناخت و آگاهی نسبت به شغل من حاضر به گفتوگو شدند.
در اینکه دختران ایرانی جذاب هستند، دلبری بلدند و زیباییهای ویژهای دارند تردید ندارم اما بهعنوان یک ایرانی از نگاههای خیره و هیز مردانی با ملیتهای گوناگون به این دختران رنج میبردم.
«مرزوق» که یک تاجر تحصیلکردهٔ لبنانی ساکن مسقط بود، بهمحض اینکه فهمید ایرانی هستم این جمله را گفت: «دختران ایرانی بینظیرند…» پرسیدم از چه نظر؟ پاسخ داد: «من اینجا سه زن دارم اما به ندرت پیش میآید هنگامیکه با آنها همبستر میشوم به دختران ایرانی که با من سکس داشتهاند، فکر نکنم».
در مدتی که مشغول مطالعه روی این هتل بودم(تقریبا سه هفته) تعداد ۴۵ زن ایرانی را شمردم که در همانجا اقامت داشتند و کار میکردند. هر شب بابت هزینهٔ اقامت و غذا هم مبلغ ۵۰ ریال عمانی به هتل پرداخت میکردند. البته نرخ اتاقهای هتل بسیار پایینتر است اما از کارگران جنسی چندبرابر میگیرند.
غیر از ایرانیها، کارگران جنسی مراکشی و عراقی هم آنجا بودند که جمعشان به پنج نفر میرسید.
یک حساب سرانگشتی نشان میدهد که حضور کارگران جنسی در آن محدودهٔ زمانی و با آن تعداد، هر شب حداقل ۲۵۰۰ ریال عمان(تقریباً معادل ۵۵۰میلیون تومان) نصیب آن هتل میکرد.
در بین این زنان با تیپها و شخصیتهای مختلفی مواجه شدم؛ از ورزشکار و نقاش و مهندس نرمافزار تا دانشجوی سابق پزشکی و فارغالتحصیل ادبیات و آرایشگر و خیاط. اما همهٔ آنها در یک چیز اشتراک داشتند: نیازهای عمیق مادی و مشکلات فراوان اقتصادی در ایران!
«ز» که ۳۵ سال داشت از بیماری مشترک خواهر و مادرش و هزینههای سرسامآور درمانشان میگفت، «ف» که ۳۹ ساله بود از ورشکستگی پدرش و پیامدهای آن میگفت، «م» که ۲۴ سال بیشتر نداشت مشغول جمع کردن پول برای برادرش بود که برای رهایی از اعدام نیاز داشت، «س» دختر ۳۰سالهای که خیلی هم جاافتاده به نظر میرسید میگفت:«در تهران هر کجا که کار کردم یا از سوی صاحبکار مورد سو استفاده جنسی قرار گرفتم یا حداقل برای ادامهٔ همکاری چنین درخواستی حتماً مطرح بود…»
با یکی از مأموران پلیس که با لباس شخصی و مرتباً به کافهٔ پایین هتل تردد داشت، صمیمیتر شدم. آنها همهٔ اماکن اقامتی مسقط را که در آنها خدمات جنسی ارائه میشود، بهصورت دائم تحت نظر دارند. پرسیدم چرا مثل امارات و قطر، اینجا به کارگران جنسی سخت نمیگیرند؟ پاسخ داد:«اینگونه اقدامات معمولاً نیازمند همکاریهای کنسولیست و بر خلاف کشورهایی مثل مراکش، هند و عراق، ما هیچوقت درخواست همکاری یا پیشنهادی از سوی سفارت جمهوری اسلامی در این زمینه نداشتهایم!!!» گفتم شاید اصلا اطلاعی ندارند. چند روز بعد در همان کافه مردی را نشانم داد و گفت: «کارمند سفارت شماست.»
✍روح الله رحیم پور
@hooreechannel 🌹
صدای تقتق کفشهای پاشنهبلندی که سکوت کافه را بههم میریزد، توجهم را جلب میکند. چهرهٔ زیبا و ظاهر آراستهاش پشت قلیانی که چاق کرده پنهان نمیشود. کمکم سر و کلهٔ دختران دیگر هم پیدا میشود و وقتی باهم شروع به صحبت میکنند تازه میفهمم که همه ایرانی هستند…
حکایت کارگران جنسی ایرانی در کشورهای حوزهٔ خلیج فارس ماجرای جدیدی نیست که خیلیها از آن بیخبر باشند. اینجا در عمان هم در بهروی همان پاشنهٔ قدیمی میچرخد البته با محدودیتهای کمتر نسبت به امارات و قطر و …
آمار و اطلاعات دقیقی از تعداد این زنان در عمان وجود ندارد اما بر اساس گزارشهای میدانی میتوان ادعا کرد که تعداد کارگران جنسی ایرانی ساکن در مسقط اگر از دبی بیشتر نباشد کمتر از آنجا هم نیست.
گزارش حاضر مجموعهای از مشاهدهها، گفتوگوها و بررسیهای شخصی و میدانی من پیرامون این موضوع در مسقط پایتخت عمان است.
برای تنظیم این مطلب، با تعداد زیادی از افراد هر دو سوی عرضه و تقاضای خدمات جنسی، ناظران محلی، مدیران هتلها و کافهها و صرافیها و حتی برخی از مأموران پلیس گفتوگو کردم و برای تدقیق بیشتر هم سراغ یکی از هتلهای معروف مسقط رفتم و بهعنوان «نمونه» مورد بررسی قرار دادم.
در مسقط حداقل شش هتل بزرگ و معروف وجود دارند که از حیث حضور زنان ایرانی شهرت زیادی دارند و در هر کدامشان بیش از چهل دختر ایرانی، ساکن و مشغول کارگری جنسی هستند. هتلی که برای مطالعه انتخاب کردم یکی از همینها بود اما به لحاظ نرخهای خدمات جنسی از پایینترین سطح میان این هتلها برخوردار بود.
یادآوری میکنم هر ریال عمان تقریباً ۲۱۵هزار تومان است.
در ضمن همهٔ کسانیکه با آنها در این مورد صحبت کردم با شناخت و آگاهی نسبت به شغل من حاضر به گفتوگو شدند.
در اینکه دختران ایرانی جذاب هستند، دلبری بلدند و زیباییهای ویژهای دارند تردید ندارم اما بهعنوان یک ایرانی از نگاههای خیره و هیز مردانی با ملیتهای گوناگون به این دختران رنج میبردم.
«مرزوق» که یک تاجر تحصیلکردهٔ لبنانی ساکن مسقط بود، بهمحض اینکه فهمید ایرانی هستم این جمله را گفت: «دختران ایرانی بینظیرند…» پرسیدم از چه نظر؟ پاسخ داد: «من اینجا سه زن دارم اما به ندرت پیش میآید هنگامیکه با آنها همبستر میشوم به دختران ایرانی که با من سکس داشتهاند، فکر نکنم».
در مدتی که مشغول مطالعه روی این هتل بودم(تقریبا سه هفته) تعداد ۴۵ زن ایرانی را شمردم که در همانجا اقامت داشتند و کار میکردند. هر شب بابت هزینهٔ اقامت و غذا هم مبلغ ۵۰ ریال عمانی به هتل پرداخت میکردند. البته نرخ اتاقهای هتل بسیار پایینتر است اما از کارگران جنسی چندبرابر میگیرند.
غیر از ایرانیها، کارگران جنسی مراکشی و عراقی هم آنجا بودند که جمعشان به پنج نفر میرسید.
یک حساب سرانگشتی نشان میدهد که حضور کارگران جنسی در آن محدودهٔ زمانی و با آن تعداد، هر شب حداقل ۲۵۰۰ ریال عمان(تقریباً معادل ۵۵۰میلیون تومان) نصیب آن هتل میکرد.
در بین این زنان با تیپها و شخصیتهای مختلفی مواجه شدم؛ از ورزشکار و نقاش و مهندس نرمافزار تا دانشجوی سابق پزشکی و فارغالتحصیل ادبیات و آرایشگر و خیاط. اما همهٔ آنها در یک چیز اشتراک داشتند: نیازهای عمیق مادی و مشکلات فراوان اقتصادی در ایران!
«ز» که ۳۵ سال داشت از بیماری مشترک خواهر و مادرش و هزینههای سرسامآور درمانشان میگفت، «ف» که ۳۹ ساله بود از ورشکستگی پدرش و پیامدهای آن میگفت، «م» که ۲۴ سال بیشتر نداشت مشغول جمع کردن پول برای برادرش بود که برای رهایی از اعدام نیاز داشت، «س» دختر ۳۰سالهای که خیلی هم جاافتاده به نظر میرسید میگفت:«در تهران هر کجا که کار کردم یا از سوی صاحبکار مورد سو استفاده جنسی قرار گرفتم یا حداقل برای ادامهٔ همکاری چنین درخواستی حتماً مطرح بود…»
با یکی از مأموران پلیس که با لباس شخصی و مرتباً به کافهٔ پایین هتل تردد داشت، صمیمیتر شدم. آنها همهٔ اماکن اقامتی مسقط را که در آنها خدمات جنسی ارائه میشود، بهصورت دائم تحت نظر دارند. پرسیدم چرا مثل امارات و قطر، اینجا به کارگران جنسی سخت نمیگیرند؟ پاسخ داد:«اینگونه اقدامات معمولاً نیازمند همکاریهای کنسولیست و بر خلاف کشورهایی مثل مراکش، هند و عراق، ما هیچوقت درخواست همکاری یا پیشنهادی از سوی سفارت جمهوری اسلامی در این زمینه نداشتهایم!!!» گفتم شاید اصلا اطلاعی ندارند. چند روز بعد در همان کافه مردی را نشانم داد و گفت: «کارمند سفارت شماست.»
✍روح الله رحیم پور
@hooreechannel 🌹
😢6❤1
غذا میخواهند و پول ندارند
گزارش میدانی از غذاخوریها، کافهها و فستفودیهای تهران درباره افزایش نسیه و حساب نکردن فاکتورها توسط مشتریان
🖌سارا سبزی | خبرنگار گروه جامعه
🔹زن جوان و دخترش پشت یخچال غذافروشی کوچکی در خیابان خیام تهران ایستادند و قیمت ساندویچ بندری را از فروشنده پرسیدند: «۱۲۰ هزار تومان.». زن از خرید پشیمان شد و رفت. فروشنده گفت این اتفاق هرروز رخ میدهد؛ در روز چندنفری میآیند، فهرست غذاها را نگاه میکنند و بعد از دیدن قیمتها میروند، در همین یکماه گذشته هم ۳۰-۲۰ درصد بیشتر شده است.
🔹صاحبان غذافروشیهای تهران میگویند، افزایش قیمتها رفتار اقتصادی مشتریانشان را تغییر داده و حتی برای ۱۰ هزار تومان افزایش قیمت غذا، باید نگران از دست دادن مشتریان باشند. حالا غیر از مشتریهای ثابت، مشتریانی هم به آنها سر میزنند که غذا را نسیه میگیرند یا پولی برای خرید آن ندارند و از فروشنده درخواست میکنند که هزینهای دریافت نکند. میزان فروش آنها نسبت به سالهای قبل کمتر شده و ماجرای اصلی هم همان افزایش قیمت است که باعث شده بعضی از مشتریان حتی از غذافروشیهای ارزان هم درخواست تخفیف داشته باشند.
🔹صاحب یک غذافروشی در خیابان خیام میگوید: «هرروز میانگین یکی، دو نفر میآیند که بگویند گرسنهایم و ما هم آنها را دست خالی رد نمیکنیم. در یکماه اخیر تعداد کسانی که منوی غذا را نگاه میکنند و میروند ۳۰-۲۰ درصد بیشتر شده است. نان هفت هزار تومانی، شده ۲۰ هزار تومان، تخممرغ دوبرابر شده، قیمت جعبه غذا دوبرابر شده. ما هم ناچاریم، چه کسی دوست دارد که مشتریاش را از دست بدهد؟»
🔹مدیر یکی از شعبههای یک غذافروشی زنجیرهای هم میگوید: «ما بیشتر از پنج هزار تومان قیمتها را بالا نمیبریم. این میزان از تعداد مشتریها کم نکرده، اما پیش میآید مواردی که روی همین قیمت هم تخفیف میخواهند و ما دست رد به سینه آنها نمیزنیم. تعداد کسانی که تخفیف میخواهند هم بیشتر شده است. برخی افراد هم درخواست میکنند بخشی از پول غذا را مدتی بعد بپردازند؛ یک شکلی از نسیه که قبلاً کمتر بود. وقتی قیمت غذای ما حدود ۸۰ هزار تومان بود زیاد اتفاق نمیافتاد، اما الان کمی بیشتر شده است. کسانی که میگویند پول نداریم اما غذا میخواهند یکی، دو نفر نیستند. آدم باشخصیت زیاد میآید، یکی از آنها دستمال گردن بسته بود، ولی گفت پول ندارم، یک پرس غذا میدهی؟ این شعبه حدود هفتسال است که در این خیابان کار میکند و این موضوع هم نسبت به سالهای قبل بیشتر شده است.»
🔹زنی که آشپز یکی از غذاخوریهای خیابان جمهوری است میگوید: «مشتریان زیادی داشتیم که پول غذا را ندهند و بروند یا کسانی بودهاند که غذا بخورند و بگویند، پول نداریم. تعداد مشتریهای کارگر کمتر شده و بیشتر کسانی که تماس میگیرند و غذا میخواهند از کسبهاند.»
🔹محمدصادق مشایخ، اقتصاددان: مدتی پیش به یکی از مسئولان گفتم کاش قیمت دلار همان ۱۰۵ هزار تومان بود اما افزایش قیمت کالاها را نداشتیم. در این دو ماه، یعنی از زمانی که اولین جلسه مذاکرات هستهای در مسقط اتفاق افتاد، فاجعه رخ داده است. احساس من این است، کسانی که در حال اداره کشور هستند، نه میخواهند و نه میتوانند کشور را اداره کنند.
🔹کشور ما بسیار غنی و ثروتمند است، در شأن مردم ما نیست که چنین زندگی داشته باشند. یک راننده اسنپ ماهانه ۲۵ میلیون درآمد دارد و فقط ماهی ۱۷ میلیون اجارهخانه میدهد و فرزندی هم دارد. این فاجعه است، فقر در حال افزایش است و درآمدها از هشت و ۱۰ میلیون که کفاف زندگی را نمیداد به درآمدهای ۳۰ و ۳۵ میلیون تومان رسیده که باز هم کفاف نمیدهد.
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
گزارش میدانی از غذاخوریها، کافهها و فستفودیهای تهران درباره افزایش نسیه و حساب نکردن فاکتورها توسط مشتریان
🖌سارا سبزی | خبرنگار گروه جامعه
🔹زن جوان و دخترش پشت یخچال غذافروشی کوچکی در خیابان خیام تهران ایستادند و قیمت ساندویچ بندری را از فروشنده پرسیدند: «۱۲۰ هزار تومان.». زن از خرید پشیمان شد و رفت. فروشنده گفت این اتفاق هرروز رخ میدهد؛ در روز چندنفری میآیند، فهرست غذاها را نگاه میکنند و بعد از دیدن قیمتها میروند، در همین یکماه گذشته هم ۳۰-۲۰ درصد بیشتر شده است.
🔹صاحبان غذافروشیهای تهران میگویند، افزایش قیمتها رفتار اقتصادی مشتریانشان را تغییر داده و حتی برای ۱۰ هزار تومان افزایش قیمت غذا، باید نگران از دست دادن مشتریان باشند. حالا غیر از مشتریهای ثابت، مشتریانی هم به آنها سر میزنند که غذا را نسیه میگیرند یا پولی برای خرید آن ندارند و از فروشنده درخواست میکنند که هزینهای دریافت نکند. میزان فروش آنها نسبت به سالهای قبل کمتر شده و ماجرای اصلی هم همان افزایش قیمت است که باعث شده بعضی از مشتریان حتی از غذافروشیهای ارزان هم درخواست تخفیف داشته باشند.
🔹صاحب یک غذافروشی در خیابان خیام میگوید: «هرروز میانگین یکی، دو نفر میآیند که بگویند گرسنهایم و ما هم آنها را دست خالی رد نمیکنیم. در یکماه اخیر تعداد کسانی که منوی غذا را نگاه میکنند و میروند ۳۰-۲۰ درصد بیشتر شده است. نان هفت هزار تومانی، شده ۲۰ هزار تومان، تخممرغ دوبرابر شده، قیمت جعبه غذا دوبرابر شده. ما هم ناچاریم، چه کسی دوست دارد که مشتریاش را از دست بدهد؟»
🔹مدیر یکی از شعبههای یک غذافروشی زنجیرهای هم میگوید: «ما بیشتر از پنج هزار تومان قیمتها را بالا نمیبریم. این میزان از تعداد مشتریها کم نکرده، اما پیش میآید مواردی که روی همین قیمت هم تخفیف میخواهند و ما دست رد به سینه آنها نمیزنیم. تعداد کسانی که تخفیف میخواهند هم بیشتر شده است. برخی افراد هم درخواست میکنند بخشی از پول غذا را مدتی بعد بپردازند؛ یک شکلی از نسیه که قبلاً کمتر بود. وقتی قیمت غذای ما حدود ۸۰ هزار تومان بود زیاد اتفاق نمیافتاد، اما الان کمی بیشتر شده است. کسانی که میگویند پول نداریم اما غذا میخواهند یکی، دو نفر نیستند. آدم باشخصیت زیاد میآید، یکی از آنها دستمال گردن بسته بود، ولی گفت پول ندارم، یک پرس غذا میدهی؟ این شعبه حدود هفتسال است که در این خیابان کار میکند و این موضوع هم نسبت به سالهای قبل بیشتر شده است.»
🔹زنی که آشپز یکی از غذاخوریهای خیابان جمهوری است میگوید: «مشتریان زیادی داشتیم که پول غذا را ندهند و بروند یا کسانی بودهاند که غذا بخورند و بگویند، پول نداریم. تعداد مشتریهای کارگر کمتر شده و بیشتر کسانی که تماس میگیرند و غذا میخواهند از کسبهاند.»
🔹محمدصادق مشایخ، اقتصاددان: مدتی پیش به یکی از مسئولان گفتم کاش قیمت دلار همان ۱۰۵ هزار تومان بود اما افزایش قیمت کالاها را نداشتیم. در این دو ماه، یعنی از زمانی که اولین جلسه مذاکرات هستهای در مسقط اتفاق افتاد، فاجعه رخ داده است. احساس من این است، کسانی که در حال اداره کشور هستند، نه میخواهند و نه میتوانند کشور را اداره کنند.
🔹کشور ما بسیار غنی و ثروتمند است، در شأن مردم ما نیست که چنین زندگی داشته باشند. یک راننده اسنپ ماهانه ۲۵ میلیون درآمد دارد و فقط ماهی ۱۷ میلیون اجارهخانه میدهد و فرزندی هم دارد. این فاجعه است، فقر در حال افزایش است و درآمدها از هشت و ۱۰ میلیون که کفاف زندگی را نمیداد به درآمدهای ۳۰ و ۳۵ میلیون تومان رسیده که باز هم کفاف نمیدهد.
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
❤3👌2
🌏 فاجعه ای در سکوت !
🌐 چند وقت پیش یک بیماری وحشتناک گرفتم. اوایل نمی دونستم چیه. اما رفته رفته که کارم زیاد شد داستان رو فهمیدم. میدونستم این بیماری چه جوری به وجود میاد. خیلی هم ازش می ترسیدم. اما این که میگن آدم از هر چی میترسه سرش میاد ؛ شد داستان ما. منم وقتی فهمیدم اون بیماری رو گرفتم دیگه بهش توجهی نکردم. برام اصلا اهمیت نداشت. داشتم کارمو می کردم و پولمو در می آوردم. همون کاری که دخترای بد میکنن. جاهای بد میرن. من که جیب ملت رو نمی زدم. از بدنم استفاده می کردم. خودم کار می کردم. مشتری هم زیاد داشتم. همه جا هم می رفتم. پول خوب که میدادند تا قله قاف هم می رفتم. هیچ وقتم نخواستم با اونایی که با من میان روی تخت بگم بیماریم چیه. نمی ذاشتم متوجه بشن. خب من چرا باید به دیگران می گفتم. به درک. بذار همه شون آلوده بشن. مگه اونی که منو آلوده کرد به من گفت که چه بیماری ای داره. خب منم نمی گم. به هیچ کس نمی گم. هر کی خربزه میخوره پای لرزشم بشینه دیگه !
🌐 برخی فجایع در سکوت رخ می دهد. هیچ طبل و شیپوری در آن دمیده نمی شود و هیاهو و جار و جنجالی هم پشت سرش ندارد. اما وقتی پرده ها را کنار می زند و حقیقت رونمایی می شود تازه فاجعه خودنمایی می کند و جنایت خودش را بی کم و کاست نشان می دهد. دختران و زنان خیابانی بمب های خاموش و بی صدایی هستند که با هر مردی روی تخت بخوابند به همان بیماری وحشتناکی دچار می شوند که این دختر بخت برگشته دچار شد. حالا خیلی ها سر چهار راه ؛ توی پارک ها ؛ خیابان های خلوت ؛ کافی شاپ ها و رستوران ها منتظرند به قول خودشان یکی را تور بزنند و بروند پیِ عشق و حال. عافل از آن که تمام فاجعه در همین رابطه های مخفی رو شده. روزگار عجیبی ست. تا می بینی یکی بوق می زند ؛ یکی نخ می دهد ؛ یکی شل می گیرد ؛ یکی چشمک می زند نباید آنی و سریع خودت را توی تخت ولو کنی. آمار وحشتناک و بسیار ترسناکی از این رابطه های تاسف آور ثبت و ضبط می شود که دختران یا پسران دقیقا می دانند که چه مریضی های مهلک و خطرناکی دارند ولی افشا نمی کنند و نمی گویند. آنها خود را مُحق این می دانند که هر کس به سمت آنها بیاید باید این بیماری را بگیرد. انتقامی که دارد فراگیر می شود و یقه ی بسیاری از جوان های ناآگاه ما را می گیرد.
🌐 تست اچ آی وی آماری حدود ۲۴ هزار و ۷۶۰ نفر را در سال گذشته ثبت کرده اما بی گمان در سال جدید تعداد بسیار بیشتر از اینهاست. آماری که متولیان امر جرات ابراز کردنش را ندارند. همچنان که واقعیت کشی و دفن حقیقت بین مسئولین ما رواج داشته و دارد بحث بیماری خطرناک ایدز هم هرگز آمار مبتلایانش را رو نمی کند و دقیقا نمی گوید چند نفر به این بیماری خطرناک مبتلا شده اند. در شرایطی که تعداد مبتلایان روز به روز رو به افزایش است نباید به راحتی چشم خود را به روی رفتارهایی که سلامت جامعه را به خطر می اندازد بست. خاصه رفتارهایی که سلامت و روان و زندگی جوانان ما را نشانه رفته است. تکثیر اچ آی وی از طریق تماس جنسی در جامعه هشداری ست بسیار جدی که اگر جلوی آن گرفته نشود همانند یک بمب خطرناک جامعه را به سراشیبی سقوط می کشاند. گرچه آگاهی های مردم نسبت به این بیماری بالا رفته ولی این مشکل همچنان وجود دارد و هست. بیمارانی که وقتی پرده از بیماری شان برداشته می شود هم از خانواده طرد می شوند و هم از اجتماع. جامعه ای که فقیر است و نان ندارد طبیعی ست که به فقرهای دیگر نیز دچار شود و زمین بخورد. مردانی متاهل که رفتارهای جنسی پر خطر دارند و به همسران خود وفادار نیستند. یا برعکس زنانی که معشوقه دارند و اصالت و قوام خانواده را به بازی گرفته اند. آنها کنار هم می خوابند و با هم کلمات عاشقانه رد و بدل می کنند و به ناگاه ویروس اچ آی وی را در سطحی گسترده در جامعه پخش میکنند. جایی که سیاست گذاران به راحتی چشمان خود را به روی این آسیب های اجتماعی که سلامت جامعه را به خطر میاندازد می بندند و خود را به خواب می زنند. اطلاعاتی که هر کاری می کنند محرمانه باقی بماند نمی شود و خلاصه گندش در می آید.
✍جعفر بخشی بی نیاز
https://t.me/hichjbb
@hooreechannel 🌹
🌐 چند وقت پیش یک بیماری وحشتناک گرفتم. اوایل نمی دونستم چیه. اما رفته رفته که کارم زیاد شد داستان رو فهمیدم. میدونستم این بیماری چه جوری به وجود میاد. خیلی هم ازش می ترسیدم. اما این که میگن آدم از هر چی میترسه سرش میاد ؛ شد داستان ما. منم وقتی فهمیدم اون بیماری رو گرفتم دیگه بهش توجهی نکردم. برام اصلا اهمیت نداشت. داشتم کارمو می کردم و پولمو در می آوردم. همون کاری که دخترای بد میکنن. جاهای بد میرن. من که جیب ملت رو نمی زدم. از بدنم استفاده می کردم. خودم کار می کردم. مشتری هم زیاد داشتم. همه جا هم می رفتم. پول خوب که میدادند تا قله قاف هم می رفتم. هیچ وقتم نخواستم با اونایی که با من میان روی تخت بگم بیماریم چیه. نمی ذاشتم متوجه بشن. خب من چرا باید به دیگران می گفتم. به درک. بذار همه شون آلوده بشن. مگه اونی که منو آلوده کرد به من گفت که چه بیماری ای داره. خب منم نمی گم. به هیچ کس نمی گم. هر کی خربزه میخوره پای لرزشم بشینه دیگه !
🌐 برخی فجایع در سکوت رخ می دهد. هیچ طبل و شیپوری در آن دمیده نمی شود و هیاهو و جار و جنجالی هم پشت سرش ندارد. اما وقتی پرده ها را کنار می زند و حقیقت رونمایی می شود تازه فاجعه خودنمایی می کند و جنایت خودش را بی کم و کاست نشان می دهد. دختران و زنان خیابانی بمب های خاموش و بی صدایی هستند که با هر مردی روی تخت بخوابند به همان بیماری وحشتناکی دچار می شوند که این دختر بخت برگشته دچار شد. حالا خیلی ها سر چهار راه ؛ توی پارک ها ؛ خیابان های خلوت ؛ کافی شاپ ها و رستوران ها منتظرند به قول خودشان یکی را تور بزنند و بروند پیِ عشق و حال. عافل از آن که تمام فاجعه در همین رابطه های مخفی رو شده. روزگار عجیبی ست. تا می بینی یکی بوق می زند ؛ یکی نخ می دهد ؛ یکی شل می گیرد ؛ یکی چشمک می زند نباید آنی و سریع خودت را توی تخت ولو کنی. آمار وحشتناک و بسیار ترسناکی از این رابطه های تاسف آور ثبت و ضبط می شود که دختران یا پسران دقیقا می دانند که چه مریضی های مهلک و خطرناکی دارند ولی افشا نمی کنند و نمی گویند. آنها خود را مُحق این می دانند که هر کس به سمت آنها بیاید باید این بیماری را بگیرد. انتقامی که دارد فراگیر می شود و یقه ی بسیاری از جوان های ناآگاه ما را می گیرد.
🌐 تست اچ آی وی آماری حدود ۲۴ هزار و ۷۶۰ نفر را در سال گذشته ثبت کرده اما بی گمان در سال جدید تعداد بسیار بیشتر از اینهاست. آماری که متولیان امر جرات ابراز کردنش را ندارند. همچنان که واقعیت کشی و دفن حقیقت بین مسئولین ما رواج داشته و دارد بحث بیماری خطرناک ایدز هم هرگز آمار مبتلایانش را رو نمی کند و دقیقا نمی گوید چند نفر به این بیماری خطرناک مبتلا شده اند. در شرایطی که تعداد مبتلایان روز به روز رو به افزایش است نباید به راحتی چشم خود را به روی رفتارهایی که سلامت جامعه را به خطر می اندازد بست. خاصه رفتارهایی که سلامت و روان و زندگی جوانان ما را نشانه رفته است. تکثیر اچ آی وی از طریق تماس جنسی در جامعه هشداری ست بسیار جدی که اگر جلوی آن گرفته نشود همانند یک بمب خطرناک جامعه را به سراشیبی سقوط می کشاند. گرچه آگاهی های مردم نسبت به این بیماری بالا رفته ولی این مشکل همچنان وجود دارد و هست. بیمارانی که وقتی پرده از بیماری شان برداشته می شود هم از خانواده طرد می شوند و هم از اجتماع. جامعه ای که فقیر است و نان ندارد طبیعی ست که به فقرهای دیگر نیز دچار شود و زمین بخورد. مردانی متاهل که رفتارهای جنسی پر خطر دارند و به همسران خود وفادار نیستند. یا برعکس زنانی که معشوقه دارند و اصالت و قوام خانواده را به بازی گرفته اند. آنها کنار هم می خوابند و با هم کلمات عاشقانه رد و بدل می کنند و به ناگاه ویروس اچ آی وی را در سطحی گسترده در جامعه پخش میکنند. جایی که سیاست گذاران به راحتی چشمان خود را به روی این آسیب های اجتماعی که سلامت جامعه را به خطر میاندازد می بندند و خود را به خواب می زنند. اطلاعاتی که هر کاری می کنند محرمانه باقی بماند نمی شود و خلاصه گندش در می آید.
✍جعفر بخشی بی نیاز
https://t.me/hichjbb
@hooreechannel 🌹
❤3👍1😢1
سگ گردانی زنان غربی در سفرنامه های ایرانیان
اولین بار که ایرانیان پای به اروپا نهادند تعداد کمی از آنها به عمق جامعه غربی و آزادی های فردی و مدنی پی بردند کثیری در ظاهر ماندند.
به عنوان مثال، اولین بار که سگ گردانی زنان غربی را می دیدند آنرا مذموم می شمردند چرا که همراه داشتن سگ را نجس می دانستند.
میرزا خانلرخان اعتصام الملک از دوستی زنان فرنگی با سگها می نویسد:
«در این واپور(کشتی) که هستم چند زن از خانواده نجبا هستند در کمال لطف اندام و تقطیع لباس و تشریفات زیادشان محترم.
صبح که از خواب برمی خیزند بزک و تغییر لباس کرده با نهایت تبختر و طنازی به سطحه کشتی می آیند هریک سگ کوچکی در بغل دارند. می آیند روی تخت ها نشسته، اول پیش از اعتنائی با هر کس، دستمال کتان یا ابریشمی بسیار لطیف از جیب خود در آورده، قی های چشمهای سگش را با رطوبتهای پک و پوزش پاک میکند و همان دستمال را به روی خودش میمالد. بعد از آن چند بوسه از چشم و پوز سگ میکند. نوازشات مادرانه یا عاشقانه به او کرده در بغل خود راحتش می کند...»
او در ادامه می نویسد:
«دیروز دیدم سگی از یکی از اهل کشتی آمد پهلوی یکی از خانمها ایستاد و به دامن شلوار او بول کرد. خانم ملتفت شده دستمال خود را بیرون آورده پاک کرد و خشکاند و دستمال را در جیب گذاشت...در ایران هیچ کرد بیابانی بی تربیتی با بره این معامله را نمیکند اهل شهرستان احدی کثافات طفل خود را به این گوارائی قبول نمیکند. این هم یکی از غرائب است که خداوند محبتی از سگ به قلب عموم اهل این ممالک انداخته، هر کس میخواهد با کسی خیلی اظهار دوستی و خصوصیت کند سگ آن شخص را بغل گرفته میبوسد و نوازشات پدرانه می کند»
(میرزا خانلرخان اعتصام الملک، روزنامه سفر لندن... ص۳۲)
جالب است که میرزا فتاح گرمرودی نیز که در زمان محمدشاه به کشورهای اطریش، فرانسه و انگلستان رفته از عدم رعایت بهداشت توسط فرنگی ها نوشته و به رعایت نکردن بهداشت عمومی، پاک دانستن و خوردن گوشت انواع حیوانات و طریقه طهارت و نجس ندانستن بسیاری از چیزها که متفاوت با فرهنگ ایرانی بوده اشاره کرده است.
میرزا فتاح انتقاد میکند که مردمان غربی بین آب خالص و ادرار فرقی نمیگذارند:
«در عالم هرچه هست همه را پاک می دانند، خرس و خوک، سگ، گربه، گرگ، بوزینه، گوسفند و بره و اکل گوشت اینها نزد آنها کلا مساوی است، آب خالص، بول و غایط(مدفوع)... را یکسان شمارند و با آب جاری و خالص هرگز تطهیر نمی کنند و موضع بول و غایط را به باطله کاغذهای اخبار پاک می نمایند و حال آنکه نظر به عادتی که در اکل و شرب دارند، ممکن نیست که طبیعتشان یبوست داشته باشد بلکه همیشه بنرمی و ملایمت اطلاق و اجابت طبیعت عادت دارند...بایست ازاله کثافت را با آب صاف نمایند و نمی کنند با وصف این مراتب باز خودشان را صاحب سلیقه ترین اهل روی زمین دانند از علامت غایط و کثافت و فضله و نجاست مطلقاً اجتناب و احتراز ندارند، اما اگر جوراب و دستمال کسی قدری چرکین بوده سفید نباشد او را کثیف دانسته و همیشه سر نتراشیدن و ختنه نکردن و حمام نرفتن و کیسه نکشیدن و رنگ و حنا نبستن و تنویر ننمودن را عین سلیقه میدانند».
(سفرنامه میرزا فتاح ...صص۹۶۰ و۹۷۳)
البته میرزا فتاح که کل غرب را مشحون از پلیدی و فحشا می بیند همنشینی زن و مرد را اشاعه فحشا دانسته و پا از این نیز فراتر نهاده نظر می دهد که زنان فرنگی دارای میل مفرط به جماع داشته «یکی قرابت زنان با سگان و اعتقادشان این است که جماع سگان بسبب بطوء انزال بمراتب از جماع رجال خودشان بهتر و خوشتر است»!
اما در این میان به نظر می رسد که حاجی واشنگتن نگاهش به غرب عمیق تر بوده و از سگ گردانی و ظواهر عبور گرده، ضمن ستایشِ آزادی های فردی در غرب، انگشت بر یکی از اساسی ترین معضلات ایران یعنی فقدان پرورش مردان سیاسی نهاده و می نویسد:
«...رئیس این مملکت(آمریکا) همچون الف از خود چه دارد؟ هیچ. کارها همه به هم پیوسته و تمام رؤسای این مملکت مسئول و وکلای رعیت هستند و کار بی ملاحظه و صرفه رعیت نمی شود کرد...
یک کار بد و حرکت زشت که شخص می کند در و دیوار از انسان مواخذه می کنند آنهایی(ایرانیانی) که به فرنگستان رفتند نه معنی پلیتیک را دانستند، نه مقصود حریت و آزادی را یافتند...آنها آزادی را هم شرب مسکرات و ملاعبه با فواحش یافتند...حال آنکه، زن بد از سگ بی صاحب کمتر است در اینجا و حال آنکه، زنها حرمت مخصوص دارند...
ما در بسیاری از جاها به واسطه نداشتن علم پلتیک فریب خورده، بازی را باختیم. ما دارای علم پلتیک نیستیم به جرأت عرض میکنم که دوستی و بازی با حریف کامل، نتیجه اش باختن است و چیزی که ما را از شر دشمن می تواند نگاهداشت، تحصیل علوم و دادن حریت پس از تربیت اطفال و داشتن قانون است...»
(حسینقلی خان صدرالسلطنه، سفرنامه حاجی واشنگتن، ص۹۲)
✍علی مرادی مراغه ای
@hooreechannel 🌹
اولین بار که ایرانیان پای به اروپا نهادند تعداد کمی از آنها به عمق جامعه غربی و آزادی های فردی و مدنی پی بردند کثیری در ظاهر ماندند.
به عنوان مثال، اولین بار که سگ گردانی زنان غربی را می دیدند آنرا مذموم می شمردند چرا که همراه داشتن سگ را نجس می دانستند.
میرزا خانلرخان اعتصام الملک از دوستی زنان فرنگی با سگها می نویسد:
«در این واپور(کشتی) که هستم چند زن از خانواده نجبا هستند در کمال لطف اندام و تقطیع لباس و تشریفات زیادشان محترم.
صبح که از خواب برمی خیزند بزک و تغییر لباس کرده با نهایت تبختر و طنازی به سطحه کشتی می آیند هریک سگ کوچکی در بغل دارند. می آیند روی تخت ها نشسته، اول پیش از اعتنائی با هر کس، دستمال کتان یا ابریشمی بسیار لطیف از جیب خود در آورده، قی های چشمهای سگش را با رطوبتهای پک و پوزش پاک میکند و همان دستمال را به روی خودش میمالد. بعد از آن چند بوسه از چشم و پوز سگ میکند. نوازشات مادرانه یا عاشقانه به او کرده در بغل خود راحتش می کند...»
او در ادامه می نویسد:
«دیروز دیدم سگی از یکی از اهل کشتی آمد پهلوی یکی از خانمها ایستاد و به دامن شلوار او بول کرد. خانم ملتفت شده دستمال خود را بیرون آورده پاک کرد و خشکاند و دستمال را در جیب گذاشت...در ایران هیچ کرد بیابانی بی تربیتی با بره این معامله را نمیکند اهل شهرستان احدی کثافات طفل خود را به این گوارائی قبول نمیکند. این هم یکی از غرائب است که خداوند محبتی از سگ به قلب عموم اهل این ممالک انداخته، هر کس میخواهد با کسی خیلی اظهار دوستی و خصوصیت کند سگ آن شخص را بغل گرفته میبوسد و نوازشات پدرانه می کند»
(میرزا خانلرخان اعتصام الملک، روزنامه سفر لندن... ص۳۲)
جالب است که میرزا فتاح گرمرودی نیز که در زمان محمدشاه به کشورهای اطریش، فرانسه و انگلستان رفته از عدم رعایت بهداشت توسط فرنگی ها نوشته و به رعایت نکردن بهداشت عمومی، پاک دانستن و خوردن گوشت انواع حیوانات و طریقه طهارت و نجس ندانستن بسیاری از چیزها که متفاوت با فرهنگ ایرانی بوده اشاره کرده است.
میرزا فتاح انتقاد میکند که مردمان غربی بین آب خالص و ادرار فرقی نمیگذارند:
«در عالم هرچه هست همه را پاک می دانند، خرس و خوک، سگ، گربه، گرگ، بوزینه، گوسفند و بره و اکل گوشت اینها نزد آنها کلا مساوی است، آب خالص، بول و غایط(مدفوع)... را یکسان شمارند و با آب جاری و خالص هرگز تطهیر نمی کنند و موضع بول و غایط را به باطله کاغذهای اخبار پاک می نمایند و حال آنکه نظر به عادتی که در اکل و شرب دارند، ممکن نیست که طبیعتشان یبوست داشته باشد بلکه همیشه بنرمی و ملایمت اطلاق و اجابت طبیعت عادت دارند...بایست ازاله کثافت را با آب صاف نمایند و نمی کنند با وصف این مراتب باز خودشان را صاحب سلیقه ترین اهل روی زمین دانند از علامت غایط و کثافت و فضله و نجاست مطلقاً اجتناب و احتراز ندارند، اما اگر جوراب و دستمال کسی قدری چرکین بوده سفید نباشد او را کثیف دانسته و همیشه سر نتراشیدن و ختنه نکردن و حمام نرفتن و کیسه نکشیدن و رنگ و حنا نبستن و تنویر ننمودن را عین سلیقه میدانند».
(سفرنامه میرزا فتاح ...صص۹۶۰ و۹۷۳)
البته میرزا فتاح که کل غرب را مشحون از پلیدی و فحشا می بیند همنشینی زن و مرد را اشاعه فحشا دانسته و پا از این نیز فراتر نهاده نظر می دهد که زنان فرنگی دارای میل مفرط به جماع داشته «یکی قرابت زنان با سگان و اعتقادشان این است که جماع سگان بسبب بطوء انزال بمراتب از جماع رجال خودشان بهتر و خوشتر است»!
اما در این میان به نظر می رسد که حاجی واشنگتن نگاهش به غرب عمیق تر بوده و از سگ گردانی و ظواهر عبور گرده، ضمن ستایشِ آزادی های فردی در غرب، انگشت بر یکی از اساسی ترین معضلات ایران یعنی فقدان پرورش مردان سیاسی نهاده و می نویسد:
«...رئیس این مملکت(آمریکا) همچون الف از خود چه دارد؟ هیچ. کارها همه به هم پیوسته و تمام رؤسای این مملکت مسئول و وکلای رعیت هستند و کار بی ملاحظه و صرفه رعیت نمی شود کرد...
یک کار بد و حرکت زشت که شخص می کند در و دیوار از انسان مواخذه می کنند آنهایی(ایرانیانی) که به فرنگستان رفتند نه معنی پلیتیک را دانستند، نه مقصود حریت و آزادی را یافتند...آنها آزادی را هم شرب مسکرات و ملاعبه با فواحش یافتند...حال آنکه، زن بد از سگ بی صاحب کمتر است در اینجا و حال آنکه، زنها حرمت مخصوص دارند...
ما در بسیاری از جاها به واسطه نداشتن علم پلتیک فریب خورده، بازی را باختیم. ما دارای علم پلتیک نیستیم به جرأت عرض میکنم که دوستی و بازی با حریف کامل، نتیجه اش باختن است و چیزی که ما را از شر دشمن می تواند نگاهداشت، تحصیل علوم و دادن حریت پس از تربیت اطفال و داشتن قانون است...»
(حسینقلی خان صدرالسلطنه، سفرنامه حاجی واشنگتن، ص۹۲)
✍علی مرادی مراغه ای
@hooreechannel 🌹
❤3
کاهش مهریه به ۱۴ سکه برای زنان ناامنی ایجاد میکند
🔹طرح مجلس شورای اسلامی برای کاهش سقف اجرایی مهریه به ۱۴ سکه، بار دیگر خبرساز شد وقتی که معاون رئیسجمهور در امور زنان و خانواده اعلام کرد که موضع دولت توقف این طرح است.
زهرا بهروز آذر:
🔹مطالعه دقیقی در این زمینه انجام نشده و کاهش سقف اجرایی مهریه، نه تنها نظام حقوقی خانواده را بر هم میزند، بلکه ناامنی روانی جدی برای زنان ایجاد خواهد کرد.
🔹از تمام پژوهشگران، متخصصان و کارشناسان فعال این حوزه دعوت میکنیم که نظرات کارشناسی خود را در اختیار ما قرار دهند.
🔹این نظرات کارشناسی در دفتر حقوقی معاونت زنان تجمیع و انشاءالله به الگویی برای گفتوگو دست خواهیم یافت./ایرنا
@hammihanonline
@hooreechannel 🌹
🔹طرح مجلس شورای اسلامی برای کاهش سقف اجرایی مهریه به ۱۴ سکه، بار دیگر خبرساز شد وقتی که معاون رئیسجمهور در امور زنان و خانواده اعلام کرد که موضع دولت توقف این طرح است.
زهرا بهروز آذر:
🔹مطالعه دقیقی در این زمینه انجام نشده و کاهش سقف اجرایی مهریه، نه تنها نظام حقوقی خانواده را بر هم میزند، بلکه ناامنی روانی جدی برای زنان ایجاد خواهد کرد.
🔹از تمام پژوهشگران، متخصصان و کارشناسان فعال این حوزه دعوت میکنیم که نظرات کارشناسی خود را در اختیار ما قرار دهند.
🔹این نظرات کارشناسی در دفتر حقوقی معاونت زنان تجمیع و انشاءالله به الگویی برای گفتوگو دست خواهیم یافت./ایرنا
@hammihanonline
@hooreechannel 🌹
👎2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 ویدیویی که از یک دبستان پسرانه در تهران فراگیر شده؛
بچهها بعد از امتحان اینجوری کتابهاشون رو پاره کردن
میانگین نمرات نهایی دانش آموزان بین ۸ تا ۱۰!!
🔹مشاور وزیر آموزش و پرورش با بیان اینکه در آزمونهای نهایی، نمرات دانشآموزان بین ۸ تا ۱۰ و میانگین کشوری نیز در همین حدود است گفت:
«این فقط زنگ خطر نیست، بلکه خود خطر است.»
@hooreechannel 🌹
بچهها بعد از امتحان اینجوری کتابهاشون رو پاره کردن
میانگین نمرات نهایی دانش آموزان بین ۸ تا ۱۰!!
🔹مشاور وزیر آموزش و پرورش با بیان اینکه در آزمونهای نهایی، نمرات دانشآموزان بین ۸ تا ۱۰ و میانگین کشوری نیز در همین حدود است گفت:
«این فقط زنگ خطر نیست، بلکه خود خطر است.»
@hooreechannel 🌹
😢2❤1
🌏 دودمانِ آموزش و پرورش !
🌐 دانش آموزانی که بعد از امتحان برگه ها را پاره کردند و قابی محزون و غم انگیز را در خیابان به نمایش گذاشتند ؛ عریان و بی تعارف گفتند که ما دودمان آموزش و پرورش این کشور را رسما به باد دادیم. برگه های بر زمین افتاده ای که مرگ نظام آموزشی را به وضوح ثبت و ضبط کرد تا اهالی خردمند فرهنگ و اندیشه جمعا و با هم بر سر مزار آن زار زار بگریند و فاتحه ی چنین مجموعه ای را پیش پیش بخوانند. نظامی که همچون آموزش نظامی در پیِ اطاعتِ بی چون و چرا بود نه معرفت. در پیِ فرمان بری بود نه فرهیختگی. کتاب هایی که روایت زندگی نباشد و مدام دروغ بگوید ؛ فقط به درد ساعتِ امتحان می خورد نه زندگی. و کتاب هایی که روایت زندگی نباشند و آن را به درستی معنا نکنند ؛ حتما که دلزده گی می آورند و آن را دور ریختنی می کنند. این کتاب ها خواندنی نیستند که به گمان همین بچه ها راندنی اند.
🌐 وقتی در کلاس های درس معلمین ترکه به دست می گیرند و تن و بدن ها را با آن زخم می زنند ؛ یا با گوشی های موبایل دنبال کار و کاسبی های شخصی خودشان هستند ؛ یا منتظرند ساعات کلاس به پایان برسد تا دقایق کار در اسنپ شروع شود ؛ و دخل و خرج معلم ها با هم هیچ جوره نمی خواند ؛ و بچه ها هم دیگر حوصله درس خواندن را ندارند ؛ حاصل اش می شود نفرتی سنگین و تنفری عمیق از کلاس و درس و هر چه کتاب است. ورنه در همه جای جهان کتاب درسی چاره است نه این که پاره شود. یار است نه آن که بار باشد. رفیق است نه آن که به دشمن مبدل شود. راه است تا بگشاید نه آن که ببندد و مسدود کند. نسلی که تا دیروز درگیر مشق شب بود ؛ امروز به بلاتکلیفی معیشت دچار شده تا همه مشق ها را خودش خط بزند و کتاب ها و دفترها را پاره کند و در خیابان بر زمین بریزد.
🌐 حاصل تمام تکالیف درسی در این چند سال شد بلاتکلیفی نسل جوان که به زور یا به پول مدارک را گرفتند و بی کار ساکنینِ خاموشِ پارک های شهر شدند. در کافه ها بست نشستند و پلاسِ کوچه و خیابان ها شدند تا آن را متر کنند. یا مواد زدند یا دنبال کیس های مخالف رفتند. بلاتکلیفانِ زندگی که تکلیفشان با خودشان هم معلوم نیست چه برسد به درس و مشق. حالا نسل جدید ؛ نسل نو ؛ نسل تازه ؛ نسل بیدار ؛ نسل هوشیار ؛ نسل عاصی و نسل عصبانی ؛ خیلی زودتر از قدیمی ها فهمید که کتاب های درسی ؛ به آنها درس رستگاری نمی دهد. که دیگر هیچ کتاب درسی یار مهربان و خوش نواز نیست. که هیچ کتاب درسی نان میان سفره نمی آورد. که هیچ کتاب درسی در این روزگار معیشت را و سفره را آبرو دار نمی کند. که دیگر علم بهتر نیست که حتما ثروت بهتر است.
✍جعفر بخشی بی نیاز
https://t.me/hichjbb
@hooreechannel 🌹
🌐 دانش آموزانی که بعد از امتحان برگه ها را پاره کردند و قابی محزون و غم انگیز را در خیابان به نمایش گذاشتند ؛ عریان و بی تعارف گفتند که ما دودمان آموزش و پرورش این کشور را رسما به باد دادیم. برگه های بر زمین افتاده ای که مرگ نظام آموزشی را به وضوح ثبت و ضبط کرد تا اهالی خردمند فرهنگ و اندیشه جمعا و با هم بر سر مزار آن زار زار بگریند و فاتحه ی چنین مجموعه ای را پیش پیش بخوانند. نظامی که همچون آموزش نظامی در پیِ اطاعتِ بی چون و چرا بود نه معرفت. در پیِ فرمان بری بود نه فرهیختگی. کتاب هایی که روایت زندگی نباشد و مدام دروغ بگوید ؛ فقط به درد ساعتِ امتحان می خورد نه زندگی. و کتاب هایی که روایت زندگی نباشند و آن را به درستی معنا نکنند ؛ حتما که دلزده گی می آورند و آن را دور ریختنی می کنند. این کتاب ها خواندنی نیستند که به گمان همین بچه ها راندنی اند.
🌐 وقتی در کلاس های درس معلمین ترکه به دست می گیرند و تن و بدن ها را با آن زخم می زنند ؛ یا با گوشی های موبایل دنبال کار و کاسبی های شخصی خودشان هستند ؛ یا منتظرند ساعات کلاس به پایان برسد تا دقایق کار در اسنپ شروع شود ؛ و دخل و خرج معلم ها با هم هیچ جوره نمی خواند ؛ و بچه ها هم دیگر حوصله درس خواندن را ندارند ؛ حاصل اش می شود نفرتی سنگین و تنفری عمیق از کلاس و درس و هر چه کتاب است. ورنه در همه جای جهان کتاب درسی چاره است نه این که پاره شود. یار است نه آن که بار باشد. رفیق است نه آن که به دشمن مبدل شود. راه است تا بگشاید نه آن که ببندد و مسدود کند. نسلی که تا دیروز درگیر مشق شب بود ؛ امروز به بلاتکلیفی معیشت دچار شده تا همه مشق ها را خودش خط بزند و کتاب ها و دفترها را پاره کند و در خیابان بر زمین بریزد.
🌐 حاصل تمام تکالیف درسی در این چند سال شد بلاتکلیفی نسل جوان که به زور یا به پول مدارک را گرفتند و بی کار ساکنینِ خاموشِ پارک های شهر شدند. در کافه ها بست نشستند و پلاسِ کوچه و خیابان ها شدند تا آن را متر کنند. یا مواد زدند یا دنبال کیس های مخالف رفتند. بلاتکلیفانِ زندگی که تکلیفشان با خودشان هم معلوم نیست چه برسد به درس و مشق. حالا نسل جدید ؛ نسل نو ؛ نسل تازه ؛ نسل بیدار ؛ نسل هوشیار ؛ نسل عاصی و نسل عصبانی ؛ خیلی زودتر از قدیمی ها فهمید که کتاب های درسی ؛ به آنها درس رستگاری نمی دهد. که دیگر هیچ کتاب درسی یار مهربان و خوش نواز نیست. که هیچ کتاب درسی نان میان سفره نمی آورد. که هیچ کتاب درسی در این روزگار معیشت را و سفره را آبرو دار نمی کند. که دیگر علم بهتر نیست که حتما ثروت بهتر است.
✍جعفر بخشی بی نیاز
https://t.me/hichjbb
@hooreechannel 🌹
من معشوقه نیستم!
هیفاء بیطار، نویسندۀ سوری، از برجستهترین نویسندگان عرصۀ ادبیات عرب در دوران معاصر است. بیطار درزمرۀ نویسندگان زنانهنویس عرب به شمار میآید، نویسندهای که آرمان خود را در شکستن سکوت زنان و تبیین جایگاه آنان در ساختارهای اجتماعی و فرهنگی تعریف کرده است. او نه با نیت برانگیختن احساسات و نه با هدف برملا کردن واقعیتهای تلخ جامعه، بلکه با رویکردی حقیقتجویانه و رئالیستی، زنان را با تمام پیچیدگیهای ذهنی و درونیشان بازنمایی میکند.
او در مقام زنی نویسنده در جهان عرب، همواره در تلاش است تا وضعیت زنان را در جامعهای سنتزده و مردسالار بررسی کند. ازهمینرو، آثار او بیش از آنکه آثاری عاشقانه یا اجتماعی محض باشند، نوعی بیانیۀ فمینیستی علیه قوانین نانوشتۀ جامعۀ عرب به شمار میآیند. او بیپروا زندگی زنان طبقۀ متوسط را به تصویر میکشد و از ناگفتههای جامعۀ سنتی عرب پرده برمیدارد.
لوس ایریگاری در نقد خود بر زبان و ساختارهای گفتمانی مردسالار نشان میدهد که چگونه زنان همواره از منظر دیگری تعریف شدهاند.
در رمان کامِآخر، بیطار با شکستن این زبان روایی سلطهگر، برخلاف بسیاری از آثار پیشین ادبیات عرب که زنان را از دیدگاه مردان توصیف کردهاند، روایت را به زنان میسپارد و به آنان این امکان را میدهد که از جایگاه خود بهعنوان یک زن سخن بگویند.
باورهای سنتی و نگاه جامعۀ مردسالار به زن مجال انتخابهای شایسته و مناسب را از او میگیرند و او را در تقابل با ارزشهای خود قرار میدهند: «هیچگاه در زندگیاش انتظار نداشت به این سادگی خود را به مردی بسپارد. هرگز دوستیهای هوسآلود را توجیه نکرده بود و دم به تلۀ چنین روابطی نداده بود، حتی آنگاه که در اوج ناامیدی و محرومیت و جوانی بود. پس چرا اکنون بی هیچ ایستادگی درخوری تسلیم شده بود؟» (همان: ۱۴۲).
هیام به رابطه با مردی متأهل تن درمیدهد، مردی که بهانهها میتراشد و وانمود میکند که از ازدواج خود پشیمان است: «ازدواج گوری واقعی است… اما من آنقدر فرزندانم را دوست دارم که بهخاطر آنها مادرشان را تحمل میکنم» (همان: ۷۱).
هیفاء بیطار، ازطریق کاویدن روان هیام، انگیزههای پذیرش چنین رابطهای را در زنی مستقل و خودکفا بررسی میکند و نشان میدهد که چگونه زنان، در جامعهای که آنان را در تنگنای قوانین سختگیرانه گرفتار کرده است، ناگزیر از خود بیگانه میشوند. آنگونه که هیام، زنی آزاد و مستقل، درگیر رابطهای میشود که جایگاه او را بهشدت فرومیکاهد. او چگونه میتواند این سقوط را تاب بیاورد؟
به نظر میرسد که این رابطۀ عاشقانه، بیش از آنکه تسلیبخش باشد، سرآغاز جدالی درونی برای هیام است؛ معشوقهای در سایه که باید در خفا عشق بورزد و در لحظات پنهانی زندگی کند، نه زنی که میتواند جایگاه مستقلی در جامعه داشته باشد.
از دیدگاه بل هوکس، ساختارهای مردسالارانه نهتنها در بستر خانواده بلکه در روابط عاشقانه نیز بازتولید میشوند. رابطۀ هیام با مردی متأهل نمونهای بارز از بازتولید سلطه است، سلطۀ مردی که بدون پرداخت هیچ هزینهای خانواده و همسر خود را حفظ میکند و از حضور معشوقهای پنهانی نیز بهره میبرد.
✍سمیه آقاجانی
متن کامل
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
هیفاء بیطار، نویسندۀ سوری، از برجستهترین نویسندگان عرصۀ ادبیات عرب در دوران معاصر است. بیطار درزمرۀ نویسندگان زنانهنویس عرب به شمار میآید، نویسندهای که آرمان خود را در شکستن سکوت زنان و تبیین جایگاه آنان در ساختارهای اجتماعی و فرهنگی تعریف کرده است. او نه با نیت برانگیختن احساسات و نه با هدف برملا کردن واقعیتهای تلخ جامعه، بلکه با رویکردی حقیقتجویانه و رئالیستی، زنان را با تمام پیچیدگیهای ذهنی و درونیشان بازنمایی میکند.
به باور او، زنانی که لب فروبستهاند در تاریکی فراموشی دفن خواهند شد: «زنان در سکوت دفن خواهند شد» (بیطار، ۲۰۱۵).
او در مقام زنی نویسنده در جهان عرب، همواره در تلاش است تا وضعیت زنان را در جامعهای سنتزده و مردسالار بررسی کند. ازهمینرو، آثار او بیش از آنکه آثاری عاشقانه یا اجتماعی محض باشند، نوعی بیانیۀ فمینیستی علیه قوانین نانوشتۀ جامعۀ عرب به شمار میآیند. او بیپروا زندگی زنان طبقۀ متوسط را به تصویر میکشد و از ناگفتههای جامعۀ سنتی عرب پرده برمیدارد.
لوس ایریگاری در نقد خود بر زبان و ساختارهای گفتمانی مردسالار نشان میدهد که چگونه زنان همواره از منظر دیگری تعریف شدهاند.
در رمان کامِآخر، بیطار با شکستن این زبان روایی سلطهگر، برخلاف بسیاری از آثار پیشین ادبیات عرب که زنان را از دیدگاه مردان توصیف کردهاند، روایت را به زنان میسپارد و به آنان این امکان را میدهد که از جایگاه خود بهعنوان یک زن سخن بگویند.
باورهای سنتی و نگاه جامعۀ مردسالار به زن مجال انتخابهای شایسته و مناسب را از او میگیرند و او را در تقابل با ارزشهای خود قرار میدهند: «هیچگاه در زندگیاش انتظار نداشت به این سادگی خود را به مردی بسپارد. هرگز دوستیهای هوسآلود را توجیه نکرده بود و دم به تلۀ چنین روابطی نداده بود، حتی آنگاه که در اوج ناامیدی و محرومیت و جوانی بود. پس چرا اکنون بی هیچ ایستادگی درخوری تسلیم شده بود؟» (همان: ۱۴۲).
هیام به رابطه با مردی متأهل تن درمیدهد، مردی که بهانهها میتراشد و وانمود میکند که از ازدواج خود پشیمان است: «ازدواج گوری واقعی است… اما من آنقدر فرزندانم را دوست دارم که بهخاطر آنها مادرشان را تحمل میکنم» (همان: ۷۱).
هیفاء بیطار، ازطریق کاویدن روان هیام، انگیزههای پذیرش چنین رابطهای را در زنی مستقل و خودکفا بررسی میکند و نشان میدهد که چگونه زنان، در جامعهای که آنان را در تنگنای قوانین سختگیرانه گرفتار کرده است، ناگزیر از خود بیگانه میشوند. آنگونه که هیام، زنی آزاد و مستقل، درگیر رابطهای میشود که جایگاه او را بهشدت فرومیکاهد. او چگونه میتواند این سقوط را تاب بیاورد؟
به نظر میرسد که این رابطۀ عاشقانه، بیش از آنکه تسلیبخش باشد، سرآغاز جدالی درونی برای هیام است؛ معشوقهای در سایه که باید در خفا عشق بورزد و در لحظات پنهانی زندگی کند، نه زنی که میتواند جایگاه مستقلی در جامعه داشته باشد.
گویی زن، در نگاه فرهنگ مردسالار، نه سوژہای فعال بلکه ابژہای منفعل است که هویتش از منظر دیگران تعریف میشود.
از دیدگاه بل هوکس، ساختارهای مردسالارانه نهتنها در بستر خانواده بلکه در روابط عاشقانه نیز بازتولید میشوند. رابطۀ هیام با مردی متأهل نمونهای بارز از بازتولید سلطه است، سلطۀ مردی که بدون پرداخت هیچ هزینهای خانواده و همسر خود را حفظ میکند و از حضور معشوقهای پنهانی نیز بهره میبرد.
✍سمیه آقاجانی
متن کامل
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
❤1
بحران سوءتغذیه در ایران
یک خانواده چهار نفره اگر بخواهند در ماه بطور معمولی گوشت مصرف کنند ۲۲ میلیون تومان میشود، خانواده کارگری که ۱۰ میلیون تومان درآمد دارد چطور باید گوشت بخورند؟!
یک کودک دبستانی بخواهد روزی یک کیک و شیرکاکائو بخورد ماهی ۵۰۰ هزار تومان میشود، یک کارگر از کجا چنین هزینهای را تأمین کند؟ / اقتصاد۱۲۰
بحران سوء تغذیه در ایران به دلیل عوامل مختلفی از جمله فقر، تورم، کمبود آب و مشکلات کشاورزی تشدید شده است.
آمارها نشان میدهند که بخش قابل توجهی از جمعیت ایران، از جمله کودکان زیر شش سال، با سوء تغذیه مواجه هستند.
بحران سوءتغذیه در ایران یک مسئله بسیار نگران کننده است. بیش از ۶۰٪ مردم ایران زیر خط فقر قرار گرفتهاند و بیش از ۶۰٪ از مردم ایران کالری روزانهای کمتر از سطح استاندارد دریافت میکنند.
✍امین سیدیعقوبی تولیدکننده ماکارونی
@hooreechannel 🌹
یک خانواده چهار نفره اگر بخواهند در ماه بطور معمولی گوشت مصرف کنند ۲۲ میلیون تومان میشود، خانواده کارگری که ۱۰ میلیون تومان درآمد دارد چطور باید گوشت بخورند؟!
یک کودک دبستانی بخواهد روزی یک کیک و شیرکاکائو بخورد ماهی ۵۰۰ هزار تومان میشود، یک کارگر از کجا چنین هزینهای را تأمین کند؟ / اقتصاد۱۲۰
بحران سوء تغذیه در ایران به دلیل عوامل مختلفی از جمله فقر، تورم، کمبود آب و مشکلات کشاورزی تشدید شده است.
آمارها نشان میدهند که بخش قابل توجهی از جمعیت ایران، از جمله کودکان زیر شش سال، با سوء تغذیه مواجه هستند.
بحران سوءتغذیه در ایران یک مسئله بسیار نگران کننده است. بیش از ۶۰٪ مردم ایران زیر خط فقر قرار گرفتهاند و بیش از ۶۰٪ از مردم ایران کالری روزانهای کمتر از سطح استاندارد دریافت میکنند.
✍امین سیدیعقوبی تولیدکننده ماکارونی
@hooreechannel 🌹
فقر «فقیرتر و احمق» میکند؛
فقر پهنای باند ذهنی را مصرف میکند
فقر تنها جیب را خالی نمیکند، بلکه مغز را نیز خالی میکند. این یافته یک مطالعه تجربی است که ثابت کرده است شوکهای مالی منفی توانایی تصمیمگیری صحیح فقرا را مختل و آنها را در تله فقر شدید و خود تقویتکننده گرفتار میکند.
آیا چیزی تحت عنوان تله فقر وجود دارد؟ آیا ممکن است که فقر در واقع تبدیل به چرخهای خود تقویت کننده شود؟ فقر چگونه عملکرد شناختی مغز را تحت تاثیر منفی قرار می دهد؟
یک مقاله تجربی بر مبنای مطالعه آزمایشگاهی فرضیهای را مطرح میکند که فقر بهطور مستقیم بر عملکرد شناختی تاثیر منفی میگذارد و این ایده را از طریق دو مطالعه آزمایش میکند.
مطالعه اول بهصورت آزمایشگاهی در محیط آزمایشگاه انجام شده و نشان داده است که برانگیختن نگرانیهای مالی در ابعاد یکسان باعث کاهش عملکرد شناختی ذهن در افراد فقیر میشود، اما بر افراد مرفه تاثیری ندارد.
این کاهش عملکرد شناختی باعث انتخابهای اشتباه و گیر افتادن فقرا در تله فقر میشود.
در این آزمایش، شرکتکنندگان در یک مرکز خرید در نیوجرسی به دو گروه «سخت» (با هزینههای بالا) و«آسان» (با هزینههای پایین) تقسیم شدند و تحت آزمونهای شناختی مانند ماتریسهای ریون و کنترل شناختی قرار گرفتند. نتایج نشان داد که افراد فقیر در شرایط سخت بهطور قابلتوجهی عملکرد نسبی ضعیفتری داشتند.
آزمون ریون یا ماتریس ریون، مجموعهای از تستهای غیر زبانی است که از ابزارهای رایج اندازهگیری استدلال قیاسی، توانایی درک مفاهیم انتزاعی و سنجش قوه ادراک استفاده میکند.
این تست هوش معمولا در زمینههای آموزشی مورد استفاده قرار میگیرد. این آزمون ۶۰ سوال دارد و بهعنوان بخشی از هوش عمومی انجام میشود. آزمون ناسازگاری فضایی یا کنترل شناختی نیز آزمونی است برای سنجش شناخت، که نیاز به پاسخ سریع و گاهی برخلاف تکانهی اولیه دارد.
مطالعه دوم یک پژوهش میدانی بود که بر کشاورزان نیشکر در هند تمرکز داشت. این کشاورزان پیش از برداشت (وقتی فقیر بودند) و پس از برداشت (وقتی ثروتمندتر بودند) آزمایش شدند.
یافتهها نشان داد که عملکرد شناختی همان کشاورز پیش از برداشت ضعیفتر از پس از برداشت است.
این تفاوت با عواملی مانند تغذیه، تلاش کاری یا استرس قابل توضیح نبود. در عوض، به نظر میرسد که خود فقر با مشغول کردن ذهن و کاهش منابع شناختی، ظرفیت ذهنی را کاهش میدهد.
فقر احمق میکند؟
فقر اغلب بهعنوان یک وضعیت صرفا اقتصادی تعریف میشود، کمبود منابع مالی که دسترسی به نیازهای اساسی مانند غذا، سرپناه و مراقبتهای بهداشتی را محدود میکند.
اما مقالهی علمی «فقر عملکرد شناختی را مختل میکند» نوشته آنندی مانی، سهندیل مولیناتان، الدار شافیر و جیایینگ ژائو، که در تاریخ ۳۰ اوت ۲۰۱۳ در مجله ساینس منتشر شد، این دیدگاه محدود را به چالش میکشد.
این پژوهش فرضیهای جسورانه مطرح میکند: فقر بهطور مستقیم عملکرد شناختی را مختل میکند؛ زیرا با درگیر کردن منابع ذهنی، ظرفیت کمتری برای انجام سایر وظایف باقی میگذارد.
نویسندگان با استفاده از ترکیب روانشناسی تجربی، اقتصاد رفتاری و تحقیقات میدانی نشان میدهند که بار ذهنی ناشی از کمبود مالی، کسری شناختی ایجاد میکند که میتواند چرخهی فقر را تشدید کند.
این مقاله از طریق دو مطالعه مکمل، شواهدی قانعکننده ارائه میدهد که نشان میدهد اثرات فقر فراتر از مسائل مالی است و به ذهن انسان نفوذ میکند؛ این دیدگاه جدیدی را دربارهی اینکه چرا افراد فقیر اغلب رفتارهایی نشان میدهند که مشکلات اقتصادیشان را عمیقتر میکند، به ما ارائه میدهد.
ایده اصلی این پژوهش ساده اما تحولآفرین است؛ فقر پهنای باند ذهنی را مصرف میکند.
نویسندگان پیشنهاد میکنند که مشغولیت مداوم با نگرانیهای مالی مانند مدیریت درآمد نامنظم، تعادل هزینهها و تصمیمگیریهای دشوار، بهعنوان یک بار شناختی عمل میکند، شبیه به اجرای همزمان چندین برنامه در کامپیوتری با حافظه محدود. این بار، ظرفیت مغز را برای انجام وظایف دیگر، از حل مسائل گرفته تا کنترل رفتار، کاهش میدهد و در نتیجه میتواند فقر را تداوم بخشد.
برخلاف توضیحات سنتی که رفتارهای ناکارآمد افراد فقیر را به عوامل محیطی (مانند وامهای با بهره) یا ویژگیهای شخصی (مانند تحصیلات پایین) نسبت میدهند، این فرضیه توجه را به تاثیر فوری و موقعیتی فقر بر شناخت معطوف میکند.
...وقتی نگرانیهای مالی، ذهن را تسخیر میکنند، منابع کمتری برای تصمیمگیریها یا اقدامات غیرمرتبط باقی میماند.
✍امیررضا انگجی
@hooreechannel 🌹
فقر پهنای باند ذهنی را مصرف میکند
فقر تنها جیب را خالی نمیکند، بلکه مغز را نیز خالی میکند. این یافته یک مطالعه تجربی است که ثابت کرده است شوکهای مالی منفی توانایی تصمیمگیری صحیح فقرا را مختل و آنها را در تله فقر شدید و خود تقویتکننده گرفتار میکند.
آیا چیزی تحت عنوان تله فقر وجود دارد؟ آیا ممکن است که فقر در واقع تبدیل به چرخهای خود تقویت کننده شود؟ فقر چگونه عملکرد شناختی مغز را تحت تاثیر منفی قرار می دهد؟
یک مقاله تجربی بر مبنای مطالعه آزمایشگاهی فرضیهای را مطرح میکند که فقر بهطور مستقیم بر عملکرد شناختی تاثیر منفی میگذارد و این ایده را از طریق دو مطالعه آزمایش میکند.
مطالعه اول بهصورت آزمایشگاهی در محیط آزمایشگاه انجام شده و نشان داده است که برانگیختن نگرانیهای مالی در ابعاد یکسان باعث کاهش عملکرد شناختی ذهن در افراد فقیر میشود، اما بر افراد مرفه تاثیری ندارد.
این کاهش عملکرد شناختی باعث انتخابهای اشتباه و گیر افتادن فقرا در تله فقر میشود.
در این آزمایش، شرکتکنندگان در یک مرکز خرید در نیوجرسی به دو گروه «سخت» (با هزینههای بالا) و«آسان» (با هزینههای پایین) تقسیم شدند و تحت آزمونهای شناختی مانند ماتریسهای ریون و کنترل شناختی قرار گرفتند. نتایج نشان داد که افراد فقیر در شرایط سخت بهطور قابلتوجهی عملکرد نسبی ضعیفتری داشتند.
آزمون ریون یا ماتریس ریون، مجموعهای از تستهای غیر زبانی است که از ابزارهای رایج اندازهگیری استدلال قیاسی، توانایی درک مفاهیم انتزاعی و سنجش قوه ادراک استفاده میکند.
این تست هوش معمولا در زمینههای آموزشی مورد استفاده قرار میگیرد. این آزمون ۶۰ سوال دارد و بهعنوان بخشی از هوش عمومی انجام میشود. آزمون ناسازگاری فضایی یا کنترل شناختی نیز آزمونی است برای سنجش شناخت، که نیاز به پاسخ سریع و گاهی برخلاف تکانهی اولیه دارد.
مطالعه دوم یک پژوهش میدانی بود که بر کشاورزان نیشکر در هند تمرکز داشت. این کشاورزان پیش از برداشت (وقتی فقیر بودند) و پس از برداشت (وقتی ثروتمندتر بودند) آزمایش شدند.
یافتهها نشان داد که عملکرد شناختی همان کشاورز پیش از برداشت ضعیفتر از پس از برداشت است.
این تفاوت با عواملی مانند تغذیه، تلاش کاری یا استرس قابل توضیح نبود. در عوض، به نظر میرسد که خود فقر با مشغول کردن ذهن و کاهش منابع شناختی، ظرفیت ذهنی را کاهش میدهد.
فقر احمق میکند؟
فقر اغلب بهعنوان یک وضعیت صرفا اقتصادی تعریف میشود، کمبود منابع مالی که دسترسی به نیازهای اساسی مانند غذا، سرپناه و مراقبتهای بهداشتی را محدود میکند.
اما مقالهی علمی «فقر عملکرد شناختی را مختل میکند» نوشته آنندی مانی، سهندیل مولیناتان، الدار شافیر و جیایینگ ژائو، که در تاریخ ۳۰ اوت ۲۰۱۳ در مجله ساینس منتشر شد، این دیدگاه محدود را به چالش میکشد.
این پژوهش فرضیهای جسورانه مطرح میکند: فقر بهطور مستقیم عملکرد شناختی را مختل میکند؛ زیرا با درگیر کردن منابع ذهنی، ظرفیت کمتری برای انجام سایر وظایف باقی میگذارد.
نویسندگان با استفاده از ترکیب روانشناسی تجربی، اقتصاد رفتاری و تحقیقات میدانی نشان میدهند که بار ذهنی ناشی از کمبود مالی، کسری شناختی ایجاد میکند که میتواند چرخهی فقر را تشدید کند.
این مقاله از طریق دو مطالعه مکمل، شواهدی قانعکننده ارائه میدهد که نشان میدهد اثرات فقر فراتر از مسائل مالی است و به ذهن انسان نفوذ میکند؛ این دیدگاه جدیدی را دربارهی اینکه چرا افراد فقیر اغلب رفتارهایی نشان میدهند که مشکلات اقتصادیشان را عمیقتر میکند، به ما ارائه میدهد.
ایده اصلی این پژوهش ساده اما تحولآفرین است؛ فقر پهنای باند ذهنی را مصرف میکند.
نویسندگان پیشنهاد میکنند که مشغولیت مداوم با نگرانیهای مالی مانند مدیریت درآمد نامنظم، تعادل هزینهها و تصمیمگیریهای دشوار، بهعنوان یک بار شناختی عمل میکند، شبیه به اجرای همزمان چندین برنامه در کامپیوتری با حافظه محدود. این بار، ظرفیت مغز را برای انجام وظایف دیگر، از حل مسائل گرفته تا کنترل رفتار، کاهش میدهد و در نتیجه میتواند فقر را تداوم بخشد.
برخلاف توضیحات سنتی که رفتارهای ناکارآمد افراد فقیر را به عوامل محیطی (مانند وامهای با بهره) یا ویژگیهای شخصی (مانند تحصیلات پایین) نسبت میدهند، این فرضیه توجه را به تاثیر فوری و موقعیتی فقر بر شناخت معطوف میکند.
...وقتی نگرانیهای مالی، ذهن را تسخیر میکنند، منابع کمتری برای تصمیمگیریها یا اقدامات غیرمرتبط باقی میماند.
✍امیررضا انگجی
@hooreechannel 🌹
❤1
نشانگان ساندویچ
شما ساندویچساز دارید؟ معمولاً خانوادههای بچهدار یکی دارند تا با آن برای بچهها اسنک درست کنند. هرچیزی که بچهها دوست دارند بین دوتا نان تُست میگذارند و درِ دستگاه را میبندند. بعد از چند دقیقه گرما و فشارِ دستگاه دوتا اسنک مثلثشکل تحویل میدهد.
ناغافل چرا ساندویچ؟ چون شنیدم یکی از دوستانم با دو فرزند کودک و نوجوان بتازگی از همسرش جدا شده است.
چه ربطی به ساندویچ دارد؟
عرض میکنم.
به «نشانگان (
نسل ساندویچ/نشانگان ساندویچ را مددکاری اجتماعی نامگذاری کرده. خانم دوروتی میلر. این اصطلاح به شرایطی بین ۴۰ تا ۶۰ سالگی انسانها اشاره دارد که در آن افراد (بویژه زنان) میانسال باید فرزندان کودک و نوجوان خود را مدیریت کنند و همزمان به والدین سالمندشان برسند. درعین حال در سنی هستند که پیچیدگیهای شغلیشان در اوج خودش است و باید برای بقا و ارتقاء تلاش کنند.
جایی خواندم تا قبل از کشف ماجرای این ساندویچ، ازپادرآمدگی زنها در این شرایط را میگذاشتند پای هورمونها و پیشاماهینگی و مأیوس شدن و یائسگی. درحالیکه شرایط ساندویچی بیش از هر چیز بر سلامت جسم و روان، شرایط شغلی و نداشتن زمان برای خودمراقبتی زنان تاثیر میگذارد.
فشار برای مردان عمدتاً اقتصادی است.
البته کاملاً بیارتباط با هورمونها هم نیست، منتهی نه آنطور که تصور میشود، بلکه بیشتر به این دلیل که سطح هورمونهای جنسی پایین آمده و زنها بین دو سطح درحال داغشدن ساندویچساز، درحالیکه توانستهاند از الزامات هورمونی عشق و مراقبت و زادن و پروردن فاصله بگیرند، و بیش از هر زمان دیگر ضرورت داشتن شغل و حرفه و استقلال اقتصادی را درک کردهاند، برایشان سوال شده که چرا به قول کیت مان به جای اینکه انسان باشنده (human being) باشند همیشه انسان بخشنده (human giving) بمانند؟
(خبر خوب: یکی از دوستانمان اینجا دارد کتاب کیت مان را ترجمه میکند)
با بالارفتن سن ازدواج و فرزندآوری آدمها و بویژه زنان بیشتری درگیر شرایط ساندویچی میشوند و ...
خب طبعاً من که نمیتوانم برای جامعه خودمان، از توصیههای خانم میلر درباره ضرورت انواع مراقبتها و حمایتهای دولتی و اجتماعی داد سخن بدهم. تنها چیزی که میتوان گفت این است که آقایان و بویژه خانمهای میانسال عزیز مراقب خودتان باشید، آمادگی مالی و جانی کسب کنید و همدیگر را درک کنید.
امروز اصطلاح نشانگان(سندرم) ساندویچ/ وضعیت ساندویچ/ اثر ساندویچ/ نسل ساندویچ در حوزههای مختلف از جمله مدیریت کاربرد یافته و سال ۲۰۰۶ به فرهنگ لغات میریام وبستر اضافه شده است.
دولتمردان و دولتزنان عزیز اگر دوست داشتید توصیههای میلر را بخوانید:
Miller, D. (1981). "The 'Sandwich' Generation: Adult Children of the Aging." Social Work 26:419–423.
✍مریم نصر
@hooreechannel 🌹
شما ساندویچساز دارید؟ معمولاً خانوادههای بچهدار یکی دارند تا با آن برای بچهها اسنک درست کنند. هرچیزی که بچهها دوست دارند بین دوتا نان تُست میگذارند و درِ دستگاه را میبندند. بعد از چند دقیقه گرما و فشارِ دستگاه دوتا اسنک مثلثشکل تحویل میدهد.
ناغافل چرا ساندویچ؟ چون شنیدم یکی از دوستانم با دو فرزند کودک و نوجوان بتازگی از همسرش جدا شده است.
چه ربطی به ساندویچ دارد؟
عرض میکنم.
به «نشانگان (
سندرم) ساندویچ» مربوط است. منتهی نه لقمههای لواشی که ما در بچگی میبردیم مدرسه، بلکه همین ساندویچهایی که توی دستگاه زیر فشار و گرما پِرِس(چلانده) میشوند.نسل ساندویچ/نشانگان ساندویچ را مددکاری اجتماعی نامگذاری کرده. خانم دوروتی میلر. این اصطلاح به شرایطی بین ۴۰ تا ۶۰ سالگی انسانها اشاره دارد که در آن افراد (بویژه زنان) میانسال باید فرزندان کودک و نوجوان خود را مدیریت کنند و همزمان به والدین سالمندشان برسند. درعین حال در سنی هستند که پیچیدگیهای شغلیشان در اوج خودش است و باید برای بقا و ارتقاء تلاش کنند.
جایی خواندم تا قبل از کشف ماجرای این ساندویچ، ازپادرآمدگی زنها در این شرایط را میگذاشتند پای هورمونها و پیشاماهینگی و مأیوس شدن و یائسگی. درحالیکه شرایط ساندویچی بیش از هر چیز بر سلامت جسم و روان، شرایط شغلی و نداشتن زمان برای خودمراقبتی زنان تاثیر میگذارد.
فشار برای مردان عمدتاً اقتصادی است.
البته کاملاً بیارتباط با هورمونها هم نیست، منتهی نه آنطور که تصور میشود، بلکه بیشتر به این دلیل که سطح هورمونهای جنسی پایین آمده و زنها بین دو سطح درحال داغشدن ساندویچساز، درحالیکه توانستهاند از الزامات هورمونی عشق و مراقبت و زادن و پروردن فاصله بگیرند، و بیش از هر زمان دیگر ضرورت داشتن شغل و حرفه و استقلال اقتصادی را درک کردهاند، برایشان سوال شده که چرا به قول کیت مان به جای اینکه انسان باشنده (human being) باشند همیشه انسان بخشنده (human giving) بمانند؟
(خبر خوب: یکی از دوستانمان اینجا دارد کتاب کیت مان را ترجمه میکند)
با بالارفتن سن ازدواج و فرزندآوری آدمها و بویژه زنان بیشتری درگیر شرایط ساندویچی میشوند و ...
خب طبعاً من که نمیتوانم برای جامعه خودمان، از توصیههای خانم میلر درباره ضرورت انواع مراقبتها و حمایتهای دولتی و اجتماعی داد سخن بدهم. تنها چیزی که میتوان گفت این است که آقایان و بویژه خانمهای میانسال عزیز مراقب خودتان باشید، آمادگی مالی و جانی کسب کنید و همدیگر را درک کنید.
امروز اصطلاح نشانگان(سندرم) ساندویچ/ وضعیت ساندویچ/ اثر ساندویچ/ نسل ساندویچ در حوزههای مختلف از جمله مدیریت کاربرد یافته و سال ۲۰۰۶ به فرهنگ لغات میریام وبستر اضافه شده است.
دولتمردان و دولتزنان عزیز اگر دوست داشتید توصیههای میلر را بخوانید:
Miller, D. (1981). "The 'Sandwich' Generation: Adult Children of the Aging." Social Work 26:419–423.
✍مریم نصر
@hooreechannel 🌹
Telegram
Critic l مریم نصر
✍️
مَردَردی
✅ عصر چهارشنبه باشد و با سردرد از سرکار آمده باشم و توی تاکسی کانال را به روز کرده باشم و دوباره برخیزم به نوشتن؟!
فقط مصاحبه خانم بهروزآذر(معاون زنان رییس جمهور) ممکن بود چنین انرژیای در من ایجاد کند. مصاحبه درباره سرنوشت لایحۀ هرچیز که اسمش…
مَردَردی
✅ عصر چهارشنبه باشد و با سردرد از سرکار آمده باشم و توی تاکسی کانال را به روز کرده باشم و دوباره برخیزم به نوشتن؟!
فقط مصاحبه خانم بهروزآذر(معاون زنان رییس جمهور) ممکن بود چنین انرژیای در من ایجاد کند. مصاحبه درباره سرنوشت لایحۀ هرچیز که اسمش…
وقتی که آمدی...
وقتی که آمدی بیش از ۷۰ درصد مردم ما در روستاها و کمی کمتر از ۳۰ درصد در شهرها زندگی می کردند. وقتی که آمدی بیش از ۶۰ درصد بیسواد داشتیم و خیلی کمتر از آن باسواد. وقتی که آمدی بیش از ۸۰ درصد مردم ما گوششان به دهان روحانیت بود و تقریبا بیشتر دانشجویان و باسوادان ما تحت تاثیر اندیشه های چپ، و التقاطی از دین و بی دینی!
وقتی که آمدی گفتی آمده ایم کاخها را خراب کنیم و کوخ ها را آباد. آب و برق را برای مردم ارزان کنیم و نان و نفت را در سفره همه به تساوی قرار دهیم. گفتی اسلام برای همه مشکلات ما راه چاره دارد و همه چیزمان باید اسلامی شود. از ظاهر شهرها و آدمها گرفته تا بانک و اقتصاد و دانشگاه! گفتی باید اسلام را به تمام دنیا صادر کنیم و همه ظالمان را سر جایشان بنشانیم....
اینها همه شعارهایی زیبا بود و پرطمطراق! همه مبهوت شدیم و از سر ذوق اشک ریختیم و رویت را در ماه و راه دیدیم و گفتیم همین است آنکه آرزویش را داشتیم!
ایران ما آن روزها تازه داشت مدرن می شد و طبقه متوسط رو به رشد بود و کم کم چهره شهرها عوض می شد و فرهنگ روستاییان با سپاه دانش و ترویج و بهداشت، تازه داشت عوض می شد. اکثر مردم با رژیم قبل مشکلی نداشتند. فقط کمی ناراحت بودند که چرا آن رژیم شئونات مذهبی شان را رعایت نمی کند و بر سر در سینماها عکس نیمه عریان زنان می زند و کاباره و مشروب فروشی علنی در کوچه و خیابان وجود دارد. در واقع هر کس هر جور می خواست زندگی می کرد. مسجدی نمازش را می خواند و به مناسکش عمل می کرد و غیرمذهبی فیلمش را می دید و مشروبش را می خورد. با یکدیگر کاری هم نداشتند. اما همین شد پاشنه آشیل آن رژیم و شما و همه گروههای مخالف با هم همدست شدید و نظام پادشاهی را برانداختید. ما هم جشن گرفتیم و شادی کردیم که از این پس هم دین داریم و هم دنیا! دیگر صاحب مملکت خودمان هستیم، و نه شرق و نه غرب هیچ غلطی نمی توانند بکنند!
اما حالا که به گذشته فکر می کنیم به خودمان می گوییم که ما چه ساده بودیم و چه بسیط می اندیشیدیم، مثل شما! فکر می کردیم یک مملکت را می شود با شعارهای زیبا اداره کرد در این دنیای پیچیده! فکر می کردیم هر کس خطیب خوبی است می تواند مدیر خوبی هم باشد. فکر می کردیم هر کس دیندار باشد از دنیا و مافیها سیر است و بیزار! همه همتش آباد کردن آخرتش می شود و به دنیا گوشه چشمی هم ندارد! اگر کاری هم برای مردم می کند چشمش به اجری است که نزد خدا می برد و نه مال و منال دنیا! و چه غلط می پنداشتیم وقتی دیدیم حرص برخی دینداران به دنیا از بی دین های غیرتمند به حفظ خاک هم بیشتر است!
حالا سالهاست که رفته ای و مقبره ات را کاخی ساخته اند و ضریحی مجلل در ردیف معصوم (که آن هم در فرهنگ دینی پذیرفته نیست) بر آن گذاشته اند و دیگر نه برای بزرگداشت تو که به خاطر سرگرم کردن آنها که هنوز عرق دین دارند و و برای فراموشی درد نداریشان در دنیا به مجالس و مساجد پناه می برند، با صرف هزینه های سنگین برایت سالگرد می گیرند تا چند صباحی مردم سرگرم شوند و نفهمند چه بر آنها می گذرد و سرمایه هایشان چگونه به فنا می رود و فرزندانشان چرا بی دین می شوند و مملکتشان چرا هر روز فقیرتر می شود و چراهای بیشمار و بغض های فروخفته ای که خطر انفجارش می رود، هنوز هم بر همان آرمانها پا می فشارند و هنوز هم به نابودی ظالمان دنیا می اندیشند و هنوز هم مردم را قربانی آرزوهای خود می خواهند! و نهضتی که شروع کردی با دادن هزینه های پرشمار همچنان ادامه دارد!
✍فرشته مزینانی
@hooreechannel 🌹
وقتی که آمدی بیش از ۷۰ درصد مردم ما در روستاها و کمی کمتر از ۳۰ درصد در شهرها زندگی می کردند. وقتی که آمدی بیش از ۶۰ درصد بیسواد داشتیم و خیلی کمتر از آن باسواد. وقتی که آمدی بیش از ۸۰ درصد مردم ما گوششان به دهان روحانیت بود و تقریبا بیشتر دانشجویان و باسوادان ما تحت تاثیر اندیشه های چپ، و التقاطی از دین و بی دینی!
وقتی که آمدی گفتی آمده ایم کاخها را خراب کنیم و کوخ ها را آباد. آب و برق را برای مردم ارزان کنیم و نان و نفت را در سفره همه به تساوی قرار دهیم. گفتی اسلام برای همه مشکلات ما راه چاره دارد و همه چیزمان باید اسلامی شود. از ظاهر شهرها و آدمها گرفته تا بانک و اقتصاد و دانشگاه! گفتی باید اسلام را به تمام دنیا صادر کنیم و همه ظالمان را سر جایشان بنشانیم....
اینها همه شعارهایی زیبا بود و پرطمطراق! همه مبهوت شدیم و از سر ذوق اشک ریختیم و رویت را در ماه و راه دیدیم و گفتیم همین است آنکه آرزویش را داشتیم!
ایران ما آن روزها تازه داشت مدرن می شد و طبقه متوسط رو به رشد بود و کم کم چهره شهرها عوض می شد و فرهنگ روستاییان با سپاه دانش و ترویج و بهداشت، تازه داشت عوض می شد. اکثر مردم با رژیم قبل مشکلی نداشتند. فقط کمی ناراحت بودند که چرا آن رژیم شئونات مذهبی شان را رعایت نمی کند و بر سر در سینماها عکس نیمه عریان زنان می زند و کاباره و مشروب فروشی علنی در کوچه و خیابان وجود دارد. در واقع هر کس هر جور می خواست زندگی می کرد. مسجدی نمازش را می خواند و به مناسکش عمل می کرد و غیرمذهبی فیلمش را می دید و مشروبش را می خورد. با یکدیگر کاری هم نداشتند. اما همین شد پاشنه آشیل آن رژیم و شما و همه گروههای مخالف با هم همدست شدید و نظام پادشاهی را برانداختید. ما هم جشن گرفتیم و شادی کردیم که از این پس هم دین داریم و هم دنیا! دیگر صاحب مملکت خودمان هستیم، و نه شرق و نه غرب هیچ غلطی نمی توانند بکنند!
اما حالا که به گذشته فکر می کنیم به خودمان می گوییم که ما چه ساده بودیم و چه بسیط می اندیشیدیم، مثل شما! فکر می کردیم یک مملکت را می شود با شعارهای زیبا اداره کرد در این دنیای پیچیده! فکر می کردیم هر کس خطیب خوبی است می تواند مدیر خوبی هم باشد. فکر می کردیم هر کس دیندار باشد از دنیا و مافیها سیر است و بیزار! همه همتش آباد کردن آخرتش می شود و به دنیا گوشه چشمی هم ندارد! اگر کاری هم برای مردم می کند چشمش به اجری است که نزد خدا می برد و نه مال و منال دنیا! و چه غلط می پنداشتیم وقتی دیدیم حرص برخی دینداران به دنیا از بی دین های غیرتمند به حفظ خاک هم بیشتر است!
حالا سالهاست که رفته ای و مقبره ات را کاخی ساخته اند و ضریحی مجلل در ردیف معصوم (که آن هم در فرهنگ دینی پذیرفته نیست) بر آن گذاشته اند و دیگر نه برای بزرگداشت تو که به خاطر سرگرم کردن آنها که هنوز عرق دین دارند و و برای فراموشی درد نداریشان در دنیا به مجالس و مساجد پناه می برند، با صرف هزینه های سنگین برایت سالگرد می گیرند تا چند صباحی مردم سرگرم شوند و نفهمند چه بر آنها می گذرد و سرمایه هایشان چگونه به فنا می رود و فرزندانشان چرا بی دین می شوند و مملکتشان چرا هر روز فقیرتر می شود و چراهای بیشمار و بغض های فروخفته ای که خطر انفجارش می رود، هنوز هم بر همان آرمانها پا می فشارند و هنوز هم به نابودی ظالمان دنیا می اندیشند و هنوز هم مردم را قربانی آرزوهای خود می خواهند! و نهضتی که شروع کردی با دادن هزینه های پرشمار همچنان ادامه دارد!
✍فرشته مزینانی
@hooreechannel 🌹
👍5❤4
رفوزه شدن " ایران"
میانگبن پایین نمرات دانش آموزان در امتحانات نهایی خرداد 1403 موجی از بهت و نگرانی با خود آورد. آنچه این تاثر را دوچندان کرد "معدل نهایی کل ایران" بود: 9/96
این نمرەی پایین که با ارفاق 10 می شود، کیفرخواستی علیه نظام آموزشی کشورمان است.
چرا به اینجا رسیدیم؟
عوامل بسیاری در این امر دخیلند. اما تمرکز این یادداشت کوتاه روی علل ساختاری است.
150 سال قبل آموزش و پرورش همگانی در کنار احداث خط آهن در کانون مطالبات منورالفکران و اصلاح طلبان عهد قاجار قرار داشت.
احداث مدارس ابتدایی عملا تا زمان انقلاب مشروطه عقب افتاد و تازه در دوران پهلوی اول به طور جدی اجرا شد.
آموزش و پرورش نوین بر مبنای دو اصل بنیادین پا گرفت: هیچ کودکی از تحصیل نماند و رقابت بر مبنای استعداد و شایستگی باشد.
این یک دستور کار جهانی بود که راهی ساده جلو اهالی کشور قرار داد:
با ترکیبی از استعداد و پشتکار می توانید پیشرفت کنید و به موفقیت برسید!
دستور کاری جادویی که به موازات سیاست های اقتصادی و تحولات اجتماعی مربوطەی دیگر در قرن بیستم در تمام جهان، به شمول ایران انقلابی اجتماعی پدید آورد.
تکوین طبقەی متوسط و گذار از ساختارهای اجتماعی و فرهنگی مبتنی بر خون و اشرافیت و منزلت های اجتماعی کهنه به سوی نظمی عادلانه و فراگیرتر از گذشته.
صدها میلیون نفر در ایران و جهان از رهگذر این نردبان به سرآمدان طبقەی متوسطی تبدیل شدند که موتور محرکه و راهبر سایر تحولات در این زمینه گردید.
کار از کجا خراب شد؟
یحتمل از دهەی هفتاد شمسی کە زمزمەی مدارس خصوصی و غیرانتفاعی به میان آمد.
صد البته باز پای یک دستور کار جهانی در میان بود. زمان موصوف لحظەی تاریخی انفتاح نئولیبرالیسم جهانی و اعلام کاهش تصدی گری دولت و ایمان مطلق به عقل خودبنیاد بازار بود.
با هزیمت فکری و سیاسی سوسیالیسم واقعا موجود، اردوگاه پیروز جنگ سرد، دیگر احتیاجی به سپر بلاهایی چون دولت رفاه و مداخلات ضروری دولت در اقتصاد نمی دید.
این نگاه که دیری نپایید نادرستی آن به اثبات رسید، مانند هر پدیدار غربی دیگر به صورت کج و کوله و تحریف شده بدست ما رسید و سیاست تعدیل اقتصادی نام گرفت.
البته تاسیس مدارس خصوصی پیشینەای دراز در تخیل فرهنگی نگاه مذهبی حاکم داشت و پذیرش آن را آسان تر کرد.
در رژیم گذشته مدارس خصوصی چون رفاه، علوی و نیکان و ...بخشی از تقلای طبقەی متوسط سنتی برای در امان ماندن از چالش هنجاری و فرهنگی آموزش و پرورش عمدتا سکولار و آمیخته با هنجارهای غربی بود.
پیشینەی پیشگفته که هنوز در ذهن و عمل کارگزاران فرهنگی و آموزشی حی و حاضر بود، زمینەای مناسب برای همراهی با جنبش خصوصی سازی جهانی فراهم آورد.
به زودی کار به جایی رسید که انگارەی رستگاری و پرهیزکاری نخست به طاق نسیان نهاده شد و منطقی ساده و سرراست جای آن را گرفت:
مدرسه بنگاهی اقتصادی است و باید بر اساس منطق سود و زیان و هزینه و فایده تاسیس و مدیریت شود.
این درست لحظەای بود که منطق بازار حاکم و نطفەی نابرابری بسته شد.
به موازات کاستن از تخصیص اعتبار و بودجه به بخش دولتی، رقابتی بیپایان میان مدارس خصوصی راه افتاد و عملا به طبقاتی شدن نظام آموزش و پرورش انجامید.
کار به جایی رسید که محیط آموزش، تفریح و حتی فضاهای ورزشی و فرهنگی دانش آموزان دارا و ندار تفکیک و از اساس در دو محیط اجتماعی مجزا جای گرفتند.
داستان دراز فساد و رانت و تنعم برخی از مدیران و صاحب منصبان آموزش و پرورش در این میان مسالەی جداگانه است و در این مقال نمی گنجد.
اما آنچه مهم است، سویه های نابرابریساز و تشدیدشوندەی مساله است.
غیر از نابراری عمودی که در ایران امروز اظهر من الشمس است و به آسانی با ضریب جینی ردیابی می شود، نابرابری افقی که اغلب نادیده گرفته می شود، وجهی به مراتب بدتر و مخرب تر دارد.
نابرابری افقی وضعیتی است که در غیاب حاکمیت قانون و تسلط رابطه بر ضابطه، فرودستان به قربانی مضاعف ساختارهای نابرابری ساز تبدیل می شوند.
فقدان دسترسی برابر به فرصت های اقتصادی و شغلی، تسهیلات بانکی، معافیت و فرارهای مالیاتی و رانت ها و ارتباطاتی که عمدتا در دسترس توانگران مالی و سیاسی است، بخشی از نابرابری افقی شمرده می شود.
آموزش و پرورش طبقاتی سهمی بزرگ در تکوین و تشدید این نوع نابرابری دارد.
به طور ساده در نظام کنونی مانند گذشته آسان نیست که فرزندان دهک های پایین با استعداد و سخت کوشی بتوانند دست به تحرک اجتماعی و اقتصادی بزنند.
تمام رشته های دانشگاهی لوکس و پرطرفدار قابل خرید و فروش هستند. انواع و اقسام سهمیه ها و راه های میانبر برای دور زدن قانون تلاش و شایستگی وجود دارد و با تحصیل در یک دانشگاه نامعتبر خارجی می توان محدودیت کنکور را دور زد.
باید به سوگ میلیون ها استعدادی نشست که در این وانفسا هدر می روند.
✍صلاح الدین خدیو
@hooreechannel 🌹
میانگبن پایین نمرات دانش آموزان در امتحانات نهایی خرداد 1403 موجی از بهت و نگرانی با خود آورد. آنچه این تاثر را دوچندان کرد "معدل نهایی کل ایران" بود: 9/96
این نمرەی پایین که با ارفاق 10 می شود، کیفرخواستی علیه نظام آموزشی کشورمان است.
چرا به اینجا رسیدیم؟
عوامل بسیاری در این امر دخیلند. اما تمرکز این یادداشت کوتاه روی علل ساختاری است.
150 سال قبل آموزش و پرورش همگانی در کنار احداث خط آهن در کانون مطالبات منورالفکران و اصلاح طلبان عهد قاجار قرار داشت.
احداث مدارس ابتدایی عملا تا زمان انقلاب مشروطه عقب افتاد و تازه در دوران پهلوی اول به طور جدی اجرا شد.
آموزش و پرورش نوین بر مبنای دو اصل بنیادین پا گرفت: هیچ کودکی از تحصیل نماند و رقابت بر مبنای استعداد و شایستگی باشد.
این یک دستور کار جهانی بود که راهی ساده جلو اهالی کشور قرار داد:
با ترکیبی از استعداد و پشتکار می توانید پیشرفت کنید و به موفقیت برسید!
دستور کاری جادویی که به موازات سیاست های اقتصادی و تحولات اجتماعی مربوطەی دیگر در قرن بیستم در تمام جهان، به شمول ایران انقلابی اجتماعی پدید آورد.
تکوین طبقەی متوسط و گذار از ساختارهای اجتماعی و فرهنگی مبتنی بر خون و اشرافیت و منزلت های اجتماعی کهنه به سوی نظمی عادلانه و فراگیرتر از گذشته.
صدها میلیون نفر در ایران و جهان از رهگذر این نردبان به سرآمدان طبقەی متوسطی تبدیل شدند که موتور محرکه و راهبر سایر تحولات در این زمینه گردید.
کار از کجا خراب شد؟
یحتمل از دهەی هفتاد شمسی کە زمزمەی مدارس خصوصی و غیرانتفاعی به میان آمد.
صد البته باز پای یک دستور کار جهانی در میان بود. زمان موصوف لحظەی تاریخی انفتاح نئولیبرالیسم جهانی و اعلام کاهش تصدی گری دولت و ایمان مطلق به عقل خودبنیاد بازار بود.
با هزیمت فکری و سیاسی سوسیالیسم واقعا موجود، اردوگاه پیروز جنگ سرد، دیگر احتیاجی به سپر بلاهایی چون دولت رفاه و مداخلات ضروری دولت در اقتصاد نمی دید.
این نگاه که دیری نپایید نادرستی آن به اثبات رسید، مانند هر پدیدار غربی دیگر به صورت کج و کوله و تحریف شده بدست ما رسید و سیاست تعدیل اقتصادی نام گرفت.
البته تاسیس مدارس خصوصی پیشینەای دراز در تخیل فرهنگی نگاه مذهبی حاکم داشت و پذیرش آن را آسان تر کرد.
در رژیم گذشته مدارس خصوصی چون رفاه، علوی و نیکان و ...بخشی از تقلای طبقەی متوسط سنتی برای در امان ماندن از چالش هنجاری و فرهنگی آموزش و پرورش عمدتا سکولار و آمیخته با هنجارهای غربی بود.
پیشینەی پیشگفته که هنوز در ذهن و عمل کارگزاران فرهنگی و آموزشی حی و حاضر بود، زمینەای مناسب برای همراهی با جنبش خصوصی سازی جهانی فراهم آورد.
به زودی کار به جایی رسید که انگارەی رستگاری و پرهیزکاری نخست به طاق نسیان نهاده شد و منطقی ساده و سرراست جای آن را گرفت:
مدرسه بنگاهی اقتصادی است و باید بر اساس منطق سود و زیان و هزینه و فایده تاسیس و مدیریت شود.
این درست لحظەای بود که منطق بازار حاکم و نطفەی نابرابری بسته شد.
به موازات کاستن از تخصیص اعتبار و بودجه به بخش دولتی، رقابتی بیپایان میان مدارس خصوصی راه افتاد و عملا به طبقاتی شدن نظام آموزش و پرورش انجامید.
کار به جایی رسید که محیط آموزش، تفریح و حتی فضاهای ورزشی و فرهنگی دانش آموزان دارا و ندار تفکیک و از اساس در دو محیط اجتماعی مجزا جای گرفتند.
داستان دراز فساد و رانت و تنعم برخی از مدیران و صاحب منصبان آموزش و پرورش در این میان مسالەی جداگانه است و در این مقال نمی گنجد.
اما آنچه مهم است، سویه های نابرابریساز و تشدیدشوندەی مساله است.
غیر از نابراری عمودی که در ایران امروز اظهر من الشمس است و به آسانی با ضریب جینی ردیابی می شود، نابرابری افقی که اغلب نادیده گرفته می شود، وجهی به مراتب بدتر و مخرب تر دارد.
نابرابری افقی وضعیتی است که در غیاب حاکمیت قانون و تسلط رابطه بر ضابطه، فرودستان به قربانی مضاعف ساختارهای نابرابری ساز تبدیل می شوند.
فقدان دسترسی برابر به فرصت های اقتصادی و شغلی، تسهیلات بانکی، معافیت و فرارهای مالیاتی و رانت ها و ارتباطاتی که عمدتا در دسترس توانگران مالی و سیاسی است، بخشی از نابرابری افقی شمرده می شود.
آموزش و پرورش طبقاتی سهمی بزرگ در تکوین و تشدید این نوع نابرابری دارد.
به طور ساده در نظام کنونی مانند گذشته آسان نیست که فرزندان دهک های پایین با استعداد و سخت کوشی بتوانند دست به تحرک اجتماعی و اقتصادی بزنند.
تمام رشته های دانشگاهی لوکس و پرطرفدار قابل خرید و فروش هستند. انواع و اقسام سهمیه ها و راه های میانبر برای دور زدن قانون تلاش و شایستگی وجود دارد و با تحصیل در یک دانشگاه نامعتبر خارجی می توان محدودیت کنکور را دور زد.
باید به سوگ میلیون ها استعدادی نشست که در این وانفسا هدر می روند.
✍صلاح الدین خدیو
@hooreechannel 🌹
❤1
زنان سرپرست خانوار چرا محتاج کمک هستند؟
🔸در گذشته و جامعه کشاورزی سنتی، زنان به ندرت سرپرست خانواده بودند، مردان در عرصه عمومی حضور و وظیفه تأمین معاش را به عهده داشتند و زنان به امور خانه میرسیدند. خانواده گسترده در روستا و ایل، واحد تولیدی بود، همه اعضا در آن وظایفی داشتند و در مقابل درباره حوادث بد روزگار حمایت میشدند. اگر نانآور خانواده به دلیلی چون حادثه، بیماری یا جنگ از دست میرفت، عیال و فرزندانش تحت تکفل برادر بزرگش قرار میگرفتند، اگر زن طلاق میگرفت بدون فرزندانش به خانه پدر برمیگشت و دوباره ازدواج میکرد. کودک یتیم به خانه بستگانش میرفت، سالمندان با عزت و احترام در خانه پسر بزرگشان زندگی میکردند.
🔸با تغییر ساختار اقتصادی، شیوه تولید و مهاجرت به شهرها در عصر پهلوی، خانواده گسترده تضعیف شد، خانواده هستهای امروزی مصرفکننده است و دیگر نمیتواند از اعضای خویشاوند بیرون دایره خانواده کوچکش حمایت چندانی داشته باشد. الان در بیشتر مناطق، وقتی مردی عیالوار فوت میکنه، این انتظار وجود ندارد که زن متوفی با برادرشوهرش ازدواج کند اگر مرد هم ناراضی نباشد همسرش اجازه نمیدهد، زنی که طلاق میگیرد تلاش میکند حضانت بچههایش را داشته باشد حتی اگر از سوی خانواده چندان حمایت نشود، زن سالمند شوهر از دست داده تنها زندگی میکند و اگر مستمری بازنشستگی شوهرش نباشد تأمین مخارجش توسط پسرانش موضوع مجادله با عروسها میشود. پسرها با کسی که دوست داشتند ازدواج کردند و در خانه جداگانهای زندگی میکنند؛ وقت و پولشان را برای زنشان هزینه میکنند و گاهی به خانه مادر سری میزنند. در اطرافیانتان میبینید که پسرها مادر سالمند را تنها گذاشتند و گاه آخرین دختر خانواده است که مجرد مانده و از مادر سالمند مراقبت میکند.
🔸اکنون ۳ میلیون و ۶۰۰ هزار زن سرپرست خانوار داریم که بیش از۵۰ درصد همسر فوت شده، ۲۳ درصد مطلقه و بقیه بدسرپرست هستند یعنی شوهر به دلایلی چون اعتیاد، ازکارافتادگی و زندان توانایی تأمین معاش خانواده را ندارد. در همه دولتها بخشی از سیاست خانواده معطوف به حمایت از خانوادههای تک والد یا در معرض آسیب است. در ایران نیز سال ۱۳۷۱ قانون حمایت از زنان و کودکان بدسرپرست به تصویب رسید و وظایفی برای سازمان بهزیستی مشخص شد از جمله دو راهکار فراهم کردن شرایط ازدواج یا سرپرستی جدید این افراد و توانمندسازی برای رسیدن به استقلال مالی.
🔸اکنون ۱ میلیون و ۱۰۰ هزار نفر زن سرپرست خانوار تحت پوشش کمیته امداد هستند و ۳۰۰ هزار نفر در سازمان بهزیستی مستمری میگیرند. طبق قانون بهزیستی برای سه سال و شش ماه مستمری داده میشود که اکنون سال ۱۴۰۴ برای یک خانواده پنجنفره مبلغ ماهانه ۳ میلیون و ۲۰۰ هزارتومن است، یعنی پول مصرف نان خانواده هم نیست. وامهای خوداشتغالی و کارآفرینی محدود و کوچک هستند و سالانه کمتر از صدهزار مورد اعطا شده و مشکل باقی است.
🔸چرا سیاستهای حمایتی موفق نیست، به دو دلیل: اول اینکه رویکرد سنتی تشویق و تسهیل ازدواج زنان سرپرست خانوار که در بند ۱۴ سیاستهای کلی خانواده (ابلاغی رهبری ۱۳۹۵) هم آمده متناسب با جامعه هدف نیست، تعدادی از زنان مطلقه یا همسر فوت کرده زیر ۴۵ سال شانس ازدواج مجدد را دارند اما اینها ۲۶ درصد جمعیت زنان سرپرست خانوار هستند و ۷۴ درصد باقی در سن و شرایطی هستند که شانس ازدواج کمی دارند بهخصوص اگر بچه هم داشته باشند. کارآفرینی برای افراد بالای ۶۰ سال مفید نیست و درصد بزرگی نیز بیسواد و کمسواد هستند و به مشاغل کوچک خانگی مثل خیاطی، تهیه غذا و صنایع دستی میپردازند که کمدرآمد است و همچنان مشکل نگهداری از فرزندان خودشان باقی است.
🔸اما مشکل اصلی جای دیگری است، سیاست خانواده در ایران بازتولید خانواده مردسالار است و زنان از کودکی برای امور خانهداری تربیت میشوند، با وجود درصد بالای زنان تحصیلکرده نرخ اشتغال زنان در ایران بسیار پایین است زیرا ساختار اجتماعی سیاسی فعلی فرصت اشتغال زنان را فراهم نمیکند، میخواهد آنها از نظر مالی به مردان وابسته بمانند و برایش مهم نیست که اگر از بد روزگار نانآوری نداشتند آسیبپذیر میشوند. مهمترین کار این است که قوانین نابرابر در خانواده از مهریه، نفقه و ارث تا ساختارهای تبعیضآمیز در بازار کار حل شود تا زنان مانند مردان این مهارت را پیدا کنند که زندگی خود را مدیریت و معاش خود را تأمین کنند و به وقت حادثه نیازمند حمایت دولت نباشند.
✍فاطمه موسوی وپایه خرداد ۱۴۰۴
@womensocialproblemsofIran
@hooreechannel 🌹
🔸در گذشته و جامعه کشاورزی سنتی، زنان به ندرت سرپرست خانواده بودند، مردان در عرصه عمومی حضور و وظیفه تأمین معاش را به عهده داشتند و زنان به امور خانه میرسیدند. خانواده گسترده در روستا و ایل، واحد تولیدی بود، همه اعضا در آن وظایفی داشتند و در مقابل درباره حوادث بد روزگار حمایت میشدند. اگر نانآور خانواده به دلیلی چون حادثه، بیماری یا جنگ از دست میرفت، عیال و فرزندانش تحت تکفل برادر بزرگش قرار میگرفتند، اگر زن طلاق میگرفت بدون فرزندانش به خانه پدر برمیگشت و دوباره ازدواج میکرد. کودک یتیم به خانه بستگانش میرفت، سالمندان با عزت و احترام در خانه پسر بزرگشان زندگی میکردند.
🔸با تغییر ساختار اقتصادی، شیوه تولید و مهاجرت به شهرها در عصر پهلوی، خانواده گسترده تضعیف شد، خانواده هستهای امروزی مصرفکننده است و دیگر نمیتواند از اعضای خویشاوند بیرون دایره خانواده کوچکش حمایت چندانی داشته باشد. الان در بیشتر مناطق، وقتی مردی عیالوار فوت میکنه، این انتظار وجود ندارد که زن متوفی با برادرشوهرش ازدواج کند اگر مرد هم ناراضی نباشد همسرش اجازه نمیدهد، زنی که طلاق میگیرد تلاش میکند حضانت بچههایش را داشته باشد حتی اگر از سوی خانواده چندان حمایت نشود، زن سالمند شوهر از دست داده تنها زندگی میکند و اگر مستمری بازنشستگی شوهرش نباشد تأمین مخارجش توسط پسرانش موضوع مجادله با عروسها میشود. پسرها با کسی که دوست داشتند ازدواج کردند و در خانه جداگانهای زندگی میکنند؛ وقت و پولشان را برای زنشان هزینه میکنند و گاهی به خانه مادر سری میزنند. در اطرافیانتان میبینید که پسرها مادر سالمند را تنها گذاشتند و گاه آخرین دختر خانواده است که مجرد مانده و از مادر سالمند مراقبت میکند.
🔸اکنون ۳ میلیون و ۶۰۰ هزار زن سرپرست خانوار داریم که بیش از۵۰ درصد همسر فوت شده، ۲۳ درصد مطلقه و بقیه بدسرپرست هستند یعنی شوهر به دلایلی چون اعتیاد، ازکارافتادگی و زندان توانایی تأمین معاش خانواده را ندارد. در همه دولتها بخشی از سیاست خانواده معطوف به حمایت از خانوادههای تک والد یا در معرض آسیب است. در ایران نیز سال ۱۳۷۱ قانون حمایت از زنان و کودکان بدسرپرست به تصویب رسید و وظایفی برای سازمان بهزیستی مشخص شد از جمله دو راهکار فراهم کردن شرایط ازدواج یا سرپرستی جدید این افراد و توانمندسازی برای رسیدن به استقلال مالی.
🔸اکنون ۱ میلیون و ۱۰۰ هزار نفر زن سرپرست خانوار تحت پوشش کمیته امداد هستند و ۳۰۰ هزار نفر در سازمان بهزیستی مستمری میگیرند. طبق قانون بهزیستی برای سه سال و شش ماه مستمری داده میشود که اکنون سال ۱۴۰۴ برای یک خانواده پنجنفره مبلغ ماهانه ۳ میلیون و ۲۰۰ هزارتومن است، یعنی پول مصرف نان خانواده هم نیست. وامهای خوداشتغالی و کارآفرینی محدود و کوچک هستند و سالانه کمتر از صدهزار مورد اعطا شده و مشکل باقی است.
🔸چرا سیاستهای حمایتی موفق نیست، به دو دلیل: اول اینکه رویکرد سنتی تشویق و تسهیل ازدواج زنان سرپرست خانوار که در بند ۱۴ سیاستهای کلی خانواده (ابلاغی رهبری ۱۳۹۵) هم آمده متناسب با جامعه هدف نیست، تعدادی از زنان مطلقه یا همسر فوت کرده زیر ۴۵ سال شانس ازدواج مجدد را دارند اما اینها ۲۶ درصد جمعیت زنان سرپرست خانوار هستند و ۷۴ درصد باقی در سن و شرایطی هستند که شانس ازدواج کمی دارند بهخصوص اگر بچه هم داشته باشند. کارآفرینی برای افراد بالای ۶۰ سال مفید نیست و درصد بزرگی نیز بیسواد و کمسواد هستند و به مشاغل کوچک خانگی مثل خیاطی، تهیه غذا و صنایع دستی میپردازند که کمدرآمد است و همچنان مشکل نگهداری از فرزندان خودشان باقی است.
🔸اما مشکل اصلی جای دیگری است، سیاست خانواده در ایران بازتولید خانواده مردسالار است و زنان از کودکی برای امور خانهداری تربیت میشوند، با وجود درصد بالای زنان تحصیلکرده نرخ اشتغال زنان در ایران بسیار پایین است زیرا ساختار اجتماعی سیاسی فعلی فرصت اشتغال زنان را فراهم نمیکند، میخواهد آنها از نظر مالی به مردان وابسته بمانند و برایش مهم نیست که اگر از بد روزگار نانآوری نداشتند آسیبپذیر میشوند. مهمترین کار این است که قوانین نابرابر در خانواده از مهریه، نفقه و ارث تا ساختارهای تبعیضآمیز در بازار کار حل شود تا زنان مانند مردان این مهارت را پیدا کنند که زندگی خود را مدیریت و معاش خود را تأمین کنند و به وقت حادثه نیازمند حمایت دولت نباشند.
✍فاطمه موسوی وپایه خرداد ۱۴۰۴
@womensocialproblemsofIran
@hooreechannel 🌹
❤1
سگ گردانی در ۶ شهر بزرگ ایران ممنوع شد
🔹دادستانی ها در ۶ شهر ایران از جمله اصفهان، ارومیه، خرم آباد، همدان، کرمان و قزوین دستور برخورد با پدیده سگ گردانی را صادر کردند.
🔹دادستانی های این ۶ شهر اعلام کردند: با هدف احیای حقوق عامه و توجه به مطالبات جدی مردم، هرگونه سگگردانی در شهر اعم از پارکها، اماکن عمومی و وسایل نقلیه ممنوع است و با متخلفان برخورد خواهد شد.
🔹همچنین بر اساس این دستور، نیروهای انتظامی مجاز به برخورد با متخلفان است و خودروهای حامل سگ توقیف خواهند شد.
🔹مراکز و مطبهای دامپزشکی نیز که بدون مجوز فعالیت میکنند، مهروموم میشوند.
@hammihanonline
👈مثل همیشه به جای تدوین قانون و برنامه ریزی و آموزش نگهداری اصولی صاحبان سگ و رعایت حریم خصوصی دیگران، راحتترین کار یعنی منع مطلق را در پیش گرفته اند. اگر در مساله حجاب موفق شدند، در این کار نیز موفق خواهند شد!
@hooreechannel 🌹
🔹دادستانی ها در ۶ شهر ایران از جمله اصفهان، ارومیه، خرم آباد، همدان، کرمان و قزوین دستور برخورد با پدیده سگ گردانی را صادر کردند.
🔹دادستانی های این ۶ شهر اعلام کردند: با هدف احیای حقوق عامه و توجه به مطالبات جدی مردم، هرگونه سگگردانی در شهر اعم از پارکها، اماکن عمومی و وسایل نقلیه ممنوع است و با متخلفان برخورد خواهد شد.
🔹همچنین بر اساس این دستور، نیروهای انتظامی مجاز به برخورد با متخلفان است و خودروهای حامل سگ توقیف خواهند شد.
🔹مراکز و مطبهای دامپزشکی نیز که بدون مجوز فعالیت میکنند، مهروموم میشوند.
@hammihanonline
👈مثل همیشه به جای تدوین قانون و برنامه ریزی و آموزش نگهداری اصولی صاحبان سگ و رعایت حریم خصوصی دیگران، راحتترین کار یعنی منع مطلق را در پیش گرفته اند. اگر در مساله حجاب موفق شدند، در این کار نیز موفق خواهند شد!
@hooreechannel 🌹
👍4❤2👎1
تاریکی ۱۴۰۴؛
فقط بیبرقی نیست
نوشتنم نیمهکاره میماند؛ خاموشی آمده. نه در کوهستانی دورافتاده، بلکه در قلب پایتخت. لابد در حاشیهها، در خانههایی که همیشه سهمشان اندک بوده، تاریکی سنگینتر است. آن هم در بهار؛ پیش از گرمای خرداد.
چه خفتبار است که از دل بزرگترین منابع انرژی جهان، باید به شمع پناه ببرم. در سکوت حاصل از خاموشی، حتی زمزمهی همیشگی یخچالها و کولرها نیز به خاموشی فرو میرود. زندگی فرومیریزد در گرما و تاریکی.
گریهام میگیرد از این همه ذلت. نه از خاموشی، از معنای آن. از این پسرفتِ بیپایان. کشوری با ثروت طبیعی، اما تهی از مدیریت، تهی از صداقت، تهی از تدبیر. قرار بود صادرکنندهی برق باشیم، نه پناهبرنده به نور زرد شمع.
این خاموشیها فقط خاموشی نیست. علامت است؛ نشانهایست از فروپاشی تدریجی. تاریکیای در جان حکمرانی، در ذهن تصمیمگیران.
خود بیبرقی نیست که ذلهام میکند؛ معنای این بیبرقی است که دیوانهام میکند. چه تصویری مضحکتر از آنکه در سال ۱۴۰۴ ــ همان سالی که قرار بود بر اساس «سند چشمانداز» اول منطقه باشیم ــ برق در پایتخت کشور قطع میشود؟
۱۴۰۴؛ سالی که قرار بود «اول منطقه» باشیم! چه شوخی تلخیست که درست در سال موعود، برق تهران به وقت تقویم خاموش میشود!
سند چشمانداز، رویای ملی، حالا به تمسخر ایستاده؛ سند چشمانداز را برعکس خواندهایم. پایتخت بیبرق شده. چه هجویهی ناخواستهای بر آن رویاها: اولشدن در علم، اقتصاد، زیرساخت، فناوری، و در رفاه. چهل سال گذشت؛ اما گویی نه برای ساختن، بلکه برای دورزدن مشکلات، عقبانداختن بحرانها، و فراموشکردن چشماندازها.
آینده را نه ساختیم که سوزاندیم. نه پیشرفت که واگشت؛ نه اقتدار که سرگردانی.
و میگویند بعد از برق، نوبت آب است. شاید اینبار کولرها که کار نمیکنند هیچ، شیرها هم دیگر نچکند. شاید گاز هم در زمستان نباشد.
سقوطی بیصدا در راه است.
فروریختنی آرام، بیهیاهو. همانند خاموشیهای برنامهریزیشده.
حس آشنایی است؛ یادآور دههی شصت.
شبهایی با شمع و چراغنفتی، با بوی نفت و سکوت کودکان خوابآلود، با کابوس حملهی هوایی و خبرهای جبهه. اما آن روزها جنگ بود، دشمن بود، تحریمهای تازهنفس، و هنوز امیدی به ساختن داشتیم.
حالا اما… چهار دههی گذشته. امروز، ما وارث بزرگترین منابع انرژی جهان؛ نفت، گاز، آفتاب، باد، و هنوز نمیتوانیم خانههایمان را روشن نگه داریم. اینبار فقط یک واژه میماند: شرم.
این یک خاموشی ساده نیست. این یک هشدار است. یک علامت سرافکندگیست.
این خاموشیها فقط قطع برق نیست. نشانهی تاریکی عمیقتری است. تاریکی در مدیریت، در برنامهریزی، در امید، در صداقت با مردم. نشانی از تاریکیای که در تاروپود ساختار نفوذ کرده. و این همه، گریه دارد. نه از درد فیزیکی، بلکه از زخمی که بر امید این مردم نشسته است.
برای کشوری با اینهمه ثروت طبیعی، برای مردمی با اینهمه صبر، این وضعیت فقط نشانهی شکست فنی نیست. نشانهی یک انحطاط حکمرانیست. تاریکیای که نه با شمع روشن میشود، نه با وعده.
✍حسین عبده تبریزی
@hooreechannel 🌹
فقط بیبرقی نیست
نوشتنم نیمهکاره میماند؛ خاموشی آمده. نه در کوهستانی دورافتاده، بلکه در قلب پایتخت. لابد در حاشیهها، در خانههایی که همیشه سهمشان اندک بوده، تاریکی سنگینتر است. آن هم در بهار؛ پیش از گرمای خرداد.
چه خفتبار است که از دل بزرگترین منابع انرژی جهان، باید به شمع پناه ببرم. در سکوت حاصل از خاموشی، حتی زمزمهی همیشگی یخچالها و کولرها نیز به خاموشی فرو میرود. زندگی فرومیریزد در گرما و تاریکی.
گریهام میگیرد از این همه ذلت. نه از خاموشی، از معنای آن. از این پسرفتِ بیپایان. کشوری با ثروت طبیعی، اما تهی از مدیریت، تهی از صداقت، تهی از تدبیر. قرار بود صادرکنندهی برق باشیم، نه پناهبرنده به نور زرد شمع.
این خاموشیها فقط خاموشی نیست. علامت است؛ نشانهایست از فروپاشی تدریجی. تاریکیای در جان حکمرانی، در ذهن تصمیمگیران.
خود بیبرقی نیست که ذلهام میکند؛ معنای این بیبرقی است که دیوانهام میکند. چه تصویری مضحکتر از آنکه در سال ۱۴۰۴ ــ همان سالی که قرار بود بر اساس «سند چشمانداز» اول منطقه باشیم ــ برق در پایتخت کشور قطع میشود؟
۱۴۰۴؛ سالی که قرار بود «اول منطقه» باشیم! چه شوخی تلخیست که درست در سال موعود، برق تهران به وقت تقویم خاموش میشود!
سند چشمانداز، رویای ملی، حالا به تمسخر ایستاده؛ سند چشمانداز را برعکس خواندهایم. پایتخت بیبرق شده. چه هجویهی ناخواستهای بر آن رویاها: اولشدن در علم، اقتصاد، زیرساخت، فناوری، و در رفاه. چهل سال گذشت؛ اما گویی نه برای ساختن، بلکه برای دورزدن مشکلات، عقبانداختن بحرانها، و فراموشکردن چشماندازها.
آینده را نه ساختیم که سوزاندیم. نه پیشرفت که واگشت؛ نه اقتدار که سرگردانی.
و میگویند بعد از برق، نوبت آب است. شاید اینبار کولرها که کار نمیکنند هیچ، شیرها هم دیگر نچکند. شاید گاز هم در زمستان نباشد.
سقوطی بیصدا در راه است.
فروریختنی آرام، بیهیاهو. همانند خاموشیهای برنامهریزیشده.
حس آشنایی است؛ یادآور دههی شصت.
شبهایی با شمع و چراغنفتی، با بوی نفت و سکوت کودکان خوابآلود، با کابوس حملهی هوایی و خبرهای جبهه. اما آن روزها جنگ بود، دشمن بود، تحریمهای تازهنفس، و هنوز امیدی به ساختن داشتیم.
حالا اما… چهار دههی گذشته. امروز، ما وارث بزرگترین منابع انرژی جهان؛ نفت، گاز، آفتاب، باد، و هنوز نمیتوانیم خانههایمان را روشن نگه داریم. اینبار فقط یک واژه میماند: شرم.
این یک خاموشی ساده نیست. این یک هشدار است. یک علامت سرافکندگیست.
این خاموشیها فقط قطع برق نیست. نشانهی تاریکی عمیقتری است. تاریکی در مدیریت، در برنامهریزی، در امید، در صداقت با مردم. نشانی از تاریکیای که در تاروپود ساختار نفوذ کرده. و این همه، گریه دارد. نه از درد فیزیکی، بلکه از زخمی که بر امید این مردم نشسته است.
برای کشوری با اینهمه ثروت طبیعی، برای مردمی با اینهمه صبر، این وضعیت فقط نشانهی شکست فنی نیست. نشانهی یک انحطاط حکمرانیست. تاریکیای که نه با شمع روشن میشود، نه با وعده.
✍حسین عبده تبریزی
@hooreechannel 🌹
امنیتهای برباد رفته
اینها همه نکات برجستهایست که این روزها در پی حوادث شنیده میشوند. حوادثی که به اندازه کافی دلخراشند و به واسطه رسانه وجدان اجتماعی مردم را نیز تا حد زیادی درگیر کردهاند.
تورم بالا و بیکاری مشهود یا میزان اشتغال ناقص یا بیکاری پنهانِ پسِ آن، شاخصی را میسازد که به آن «شاخص فلاکت» میگوییم.
علیرغم دستکاریهای مختلف در اقلامی که با آنها سنجش تورم میکنند و علیرغم حذف جمعیت بیکار از جمعیت فعال اقتصادی، بازهم این دو شاخص و مجموع آنها که به آن شاخص فلاکت میگوییم مدام در حال بالا رفتن است.
جامعهای که با فلاکت روبهروست، اعتماد اجتماعیاش فرو میریزد. خشونت و انواع بزه در آن افزایش مییابد. دزدیهای کوچک تبدیل به جرایم خشن و منجر به قتل میشود چرا که «از همه چیز گذشتن» و «رد کردن خطوط» نتیجه این فرایند است. هرچند که توجیه هیچ جرمی معنادار نیست؛ اما نباید فراموش کرد که تیغ تیز نقد را نباید صرفا به اجزای چنین جامعهای نشان داد.
«امنیت اجتماعی» از دیگر مواردیست که برای تحلیل این موضوعات بسیار قابل توجه است. در سرزمینی که تصویر دختران و زنانش را در خیابان به راحتی میگیرند، بازشناسی میکنند و مدام پیامک حجاب برایشان ارسال میشود؛ هر روز تصاویر آزاردهندهای از دزدی و قتل و خفتگیری در بدترین صورت آن منتشر میشود و به نظر بدون توبیخ باقی میماند.
کمتر ممکن است مال دزدی به صاحبش باز گردد و تقریبا همگان چنین امیدی به پلیس ندارند. (مگر موارد خیلی در رسانه پیچیده که شاید باعث شود مجرمین دستگیر شوند.) در چنین جامعهای است که شهروندان احساس امنیت ندارند.
به نظر میرسد پلیس و دستگاههای امنیتی کار اصلی خود را انجام نمیدهند. بزرگترین منکر که سلب امنیت از فرزندان این سرزمین است در جریان است، اما دغدغه نهادهای آمر و ناهی سبک زیستن افراد است.
بچه که بودیم، کوچه و خیابانی نبود که میزبان بچههایی نباشد که در خیابان و کوچه بازی میکنند. روابط همسایگی با همین بازیها شکل میگرفت. بچهها از همان کودکی یاد میگرفتند خرید کنند. مسئولیت بپذیرند. صفهای نانوایی پر بود از کودکان و نوجوانانی که با غرور بزرگسالانهای نانآور خانهشان بودند.
بچه که بودیم لازم نبود برای یکی دو کوچه بالاتر به مدرسه رفتن دست والدین را بگیریم و یا از سرویس مدرسه استفاده کنیم. هم خودمان میاموختیم و هم والدینمان به فضای جامعه آنقدر اطمینان داشتند که بتوانند بپذیرند فرزندشان تنها به مدرسه برود. کسی هم برای این امر طبیعی دیگری را توبیخ و تخطئه نمیکرد.
اما حالا وقتی مدارس تعطیل میشود کمتر بچهای خودش راهش را میگیرد که به خانه برگردد. کمتر بچهای پول در دست، تجربه خرید از مغازهها را میآموزد.
بچههای ما مسئولیت نمیپذیرند و جامعه را نمیآموزند چرا که اعتماد از خیاباهای ما و امنیت از شهر ما رخت بربسته است. همه آن سربازان با مجاهدت مقدسشان که قرار بود امنیت این سرزمین را تامین کند، حتما با اندوه شاهد ناتوانی برقرارکنندگان امنیت داخلی این سرزمیناند.
یادمان نرود طبیعی نیست قتل کودکی بخاطر چند قطعه طلا، حتی اگر باور داریم که به دلیل ناامنی باید بیشتر مراقب بچهها بود.
یادمان نرود که طبیعی نیست دزدیده شدن گوشی و لپتاپ و از اتفاق مقاومت در برابر دزدان طبیعت آدمیست.
حواسمان باشد سویه انتقاد ما باید کجا برود.
یادمان باشد که مراقبت ما از خود و فرزندانمان یک چیز است؛ انتظار از پلیس و دستگاه امنیتی یک چیز؛ انتظار از دستگاه قضا و بستن راه تکرار بر این اتفاقات و بازدارندگی احکام یک چیز؛
انتظار از حاکمیت و حکمران برای ایجاد ثبات و وضعیت اقتصادی یک چیز.
همه اینها باید کنار هم بیایند تا بتوان این مسئله و معضل بزرگ این سرزمین را حل کرد.
✍سمیه توحیدلو
@hooreechannel 🌹
قتل دختر ۶ ساله بخاطر النگوها، قتل الهه ۲۴ ساله بخاطر گوشی موبایل گران و مقاومت دربرابر دزدی، قتل دانشجو نزدیک خوابگاه بخاطر مقاومت در برابر دادن لپتاپ و ...
اینها همه نکات برجستهایست که این روزها در پی حوادث شنیده میشوند. حوادثی که به اندازه کافی دلخراشند و به واسطه رسانه وجدان اجتماعی مردم را نیز تا حد زیادی درگیر کردهاند.
تورم بالا و بیکاری مشهود یا میزان اشتغال ناقص یا بیکاری پنهانِ پسِ آن، شاخصی را میسازد که به آن «شاخص فلاکت» میگوییم.
علیرغم دستکاریهای مختلف در اقلامی که با آنها سنجش تورم میکنند و علیرغم حذف جمعیت بیکار از جمعیت فعال اقتصادی، بازهم این دو شاخص و مجموع آنها که به آن شاخص فلاکت میگوییم مدام در حال بالا رفتن است.
جامعهای که با فلاکت روبهروست، اعتماد اجتماعیاش فرو میریزد. خشونت و انواع بزه در آن افزایش مییابد. دزدیهای کوچک تبدیل به جرایم خشن و منجر به قتل میشود چرا که «از همه چیز گذشتن» و «رد کردن خطوط» نتیجه این فرایند است. هرچند که توجیه هیچ جرمی معنادار نیست؛ اما نباید فراموش کرد که تیغ تیز نقد را نباید صرفا به اجزای چنین جامعهای نشان داد.
«امنیت اجتماعی» از دیگر مواردیست که برای تحلیل این موضوعات بسیار قابل توجه است. در سرزمینی که تصویر دختران و زنانش را در خیابان به راحتی میگیرند، بازشناسی میکنند و مدام پیامک حجاب برایشان ارسال میشود؛ هر روز تصاویر آزاردهندهای از دزدی و قتل و خفتگیری در بدترین صورت آن منتشر میشود و به نظر بدون توبیخ باقی میماند.
کمتر ممکن است مال دزدی به صاحبش باز گردد و تقریبا همگان چنین امیدی به پلیس ندارند. (مگر موارد خیلی در رسانه پیچیده که شاید باعث شود مجرمین دستگیر شوند.) در چنین جامعهای است که شهروندان احساس امنیت ندارند.
به نظر میرسد پلیس و دستگاههای امنیتی کار اصلی خود را انجام نمیدهند. بزرگترین منکر که سلب امنیت از فرزندان این سرزمین است در جریان است، اما دغدغه نهادهای آمر و ناهی سبک زیستن افراد است.
بچه که بودیم، کوچه و خیابانی نبود که میزبان بچههایی نباشد که در خیابان و کوچه بازی میکنند. روابط همسایگی با همین بازیها شکل میگرفت. بچهها از همان کودکی یاد میگرفتند خرید کنند. مسئولیت بپذیرند. صفهای نانوایی پر بود از کودکان و نوجوانانی که با غرور بزرگسالانهای نانآور خانهشان بودند.
بچه که بودیم لازم نبود برای یکی دو کوچه بالاتر به مدرسه رفتن دست والدین را بگیریم و یا از سرویس مدرسه استفاده کنیم. هم خودمان میاموختیم و هم والدینمان به فضای جامعه آنقدر اطمینان داشتند که بتوانند بپذیرند فرزندشان تنها به مدرسه برود. کسی هم برای این امر طبیعی دیگری را توبیخ و تخطئه نمیکرد.
اما حالا وقتی مدارس تعطیل میشود کمتر بچهای خودش راهش را میگیرد که به خانه برگردد. کمتر بچهای پول در دست، تجربه خرید از مغازهها را میآموزد.
بچههای ما مسئولیت نمیپذیرند و جامعه را نمیآموزند چرا که اعتماد از خیاباهای ما و امنیت از شهر ما رخت بربسته است. همه آن سربازان با مجاهدت مقدسشان که قرار بود امنیت این سرزمین را تامین کند، حتما با اندوه شاهد ناتوانی برقرارکنندگان امنیت داخلی این سرزمیناند.
یادمان نرود طبیعی نیست قتل کودکی بخاطر چند قطعه طلا، حتی اگر باور داریم که به دلیل ناامنی باید بیشتر مراقب بچهها بود.
یادمان نرود که طبیعی نیست دزدیده شدن گوشی و لپتاپ و از اتفاق مقاومت در برابر دزدان طبیعت آدمیست.
حواسمان باشد سویه انتقاد ما باید کجا برود.
یادمان باشد که مراقبت ما از خود و فرزندانمان یک چیز است؛ انتظار از پلیس و دستگاه امنیتی یک چیز؛ انتظار از دستگاه قضا و بستن راه تکرار بر این اتفاقات و بازدارندگی احکام یک چیز؛
انتظار از حاکمیت و حکمران برای ایجاد ثبات و وضعیت اقتصادی یک چیز.
همه اینها باید کنار هم بیایند تا بتوان این مسئله و معضل بزرگ این سرزمین را حل کرد.
✍سمیه توحیدلو
@hooreechannel 🌹
👍5
🌺امروز دستم به قلم نمی رفت در کشوری که هر روزش زنی قربانی بی درایتی برخی مسئولانش می شود عید قربان را تبریک بگویم. نمی توانم عیدی را که نماد سرکوب نفس است به مردمی تبریک بگویم که سالیانی است اسیر توهم و منیت کسانی شده اند که قرار بود واعظان نفسشان باشند. تا اسیر منیت نباشند و به جای خود و منافع خود، مردم را ببینند و برایشان امنیت بیاورند. آنها که حتی واژه خشونت علیه زنان را برنمی تابند تا مردانی را که چه به جرم حفظ ناموس خود در خانه، زنان را قربانی می کنند، یا یه برانگیختن هوسی در جنس زن یا مایملک او، زنی را به قربانگاه می برند!
🌺عید قربان را به همه مردان و زنانی که رگ غیرتشان برای حفظ انسان و انسانیت می ثپد تبریک می گویم. با آرزوی روزی که در کشوری با ظرفیتهای فراوان مادی و معنوی، حافظان دین و دنیای مردم، با نفوسی پاک و پاکیزه از منیت حکومت کنند.
@hooreechannel 🌹
🌺عید قربان را به همه مردان و زنانی که رگ غیرتشان برای حفظ انسان و انسانیت می ثپد تبریک می گویم. با آرزوی روزی که در کشوری با ظرفیتهای فراوان مادی و معنوی، حافظان دین و دنیای مردم، با نفوسی پاک و پاکیزه از منیت حکومت کنند.
@hooreechannel 🌹
❤3
اندر حکایت خالصسازی خودیها
نقل است روزی شیخی به درد چشم مبتلا همیشد. در حلقه مریدان هرکدام درمانی حکیمانه تجویز کردندی. یکی گفتی: فلان دعا را بنویس در آب کن و بر چشم گذار که سخت معجزه کند.
عاقلی اندر میان جمع گفت: این دعایی نیک است، ولی ای شیخ اندکی داروی چشم استعمال فرمای. دیگری گفتی: نماز فلان بگذار که درمان هر درد است.
عاقل گفتی: این نمازی نیکوست ولی ای شیخ اندکی داروی چشم هم ضرر ندارد و آلودگیها از چشم مبارک بزداید. دیگری گفتی فلان امامزاده بسی حکم دارد و معجزه همیکند.
عاقل گفتی: این امامزاده بسیار فاضل و دعا و نماز بر جسم و روح، درمان است ولی ای شیخ! تو را به خدا، اندکی دارو بر چشمانت بریز شاید که مفید باشد. جمع بر این جسارت برآشفتندی و او را همیکوفتندی و از حلقه رندان بیرون راندندی و ذکر حق گویان به درمانهای حکیمانه خویش مشغول شدندی. چشم آن بیچاره، کور شد لکن خدای را شاکر بودی که چنان یاران بابصیرت داشتی!
طبیعت جامعه انسانی همانند طبیعت چشم، قوانینی دارد که سرپیچی از آنها، مرگبار است. یکی از این اصول، حکومت بر اساس جذب حداکثری و دفع حداقلی و پرهیز از خودی و غیر خودی خواندن مردم است. اما از ابتدای انقلاب باور غالب بر این بود که اگر متصدیان امور از صدر تا ذیل افرادی پاکدامن، مومن و انقلابی باشند، راه فساد بسته خواهد شد تا جمهوری اسلامی الگویی برای جهانیان شود. مطابق این نگاه، باید افراد غیرخودی و غیر انقلابی شناسایی و حذف شوند و در گزینش و استخدام و پذیرش دانشجو و انتخابات و انتصابات مدیران دقت کنیم.
پاکسازی شروع شد. سختترین گزینشها در استخدام نیروها انجام شد رد صلاحیت روزافزون سیاستمداران دیگراندیش، راه را برای نیروهای مومن و انقلابی باز کرد؛ وسواس در پذیرش دانشجو حتی در رشته های پزشکی و مهندسی به اوج رسید تا مبادا افراد غیرخودی به درون سیستم نفوذ کنند. بسیاری از گروهها و افراد حذف شدند و روز به روز حلقه افراد خالص و خودی تنگتر شد. شاید در طول تاریخ بشر، هیچ ملتی چنان سختگیریها در گزینش نیرو، رد صلاحیت ها و پاکسازیها را تجربه نکرده باشد. مهاجرت افراد غیرخودی به خارج کشور مایه نگرانی مسئولان نبود بلکه نشانه فتح مینمود و حذف گروههای سیاسی و رد صلاحیت نیروهای نخودی در انتخابات ها، امری طبیعی و منطقی تصور میشد.
انتظار میرفت با این سیاستهای حذفی، فساد از میان برود. غافل از آنکه تقسیم مردم به شهروندان درجه اول و دوم، و پیوسته تنگتر کردن حلقه خودیها موجب انباشتن نارضایتی و شکاف اجتماعی میشود. از طرف دیگر، تجمع قدرت و ثروت در طبقه اقلیت خودی حاکم، بدون ساختارهای نظارتی سیاسی و اقتصادی قانونی قدرتمند و شفاف، زمینهساز فساد خودیها نیز میگردد.
به مرور زمان نتایج برخلاف انتظار ظاهر شد. روز به روز رکورد فسادهای میلیاردی شکسته شد. امروز اخبار غارتها و تعداد صفرهای اختلاسها دیگر کسی را متعجب نمیکند و حساسیتی بر نمیانگیزد. سیاست خالصسازی به مرور زمان بر جمعیت افراد طرد شده و غیرخودی افزود و موجب کاهش مشارکت در انتخاباتها شده و مشروعیت نظام را به خطر انداخته است. رمز بحرانها و شورشها و آشوبهای خیابانی را باید در راهبرد خالصسازی یافت.
اقایان نمیدانند که عملکرد حذفی خودشان علت اصلی فساد و نارضایتیهاست، نه غربزدههای طرد شده و شبکههای مجازی و رسانههای بیگانه و یا حتی آمریکا و اسرائیل که قطعاً بدنبال ماهیگیری از آب گلآلودند. اصولگرایان جوان و انقلابی همچنان راه مبارزه با فسادهای اقتصادی و بحران نارضایتی را در پافشاری بر اصول اولیه انقلاب یعنی تشدید پاکسازیها و افزایش رد صلاحیتها میدانند. به باور ایشان دلیل اصلی فسادها و نارضایتی این است که دولت های هاشمی، خاتمی، روحانی، احمدینژاد، مرحوم رئیسی و پزشکیان از اولین اصل انقلابی در مبارزه با فساد یعنی خالصسازی و حذف نیروهای غیرخودی و جذب نیروهای انقلابی کوتاهی کردهاند.
لکن تقسیم مردم به شهروندان درجه اول و دوم یا خودی و نخودی و محرم و نامحرم و تخصیص منابع قدرت اقتصادی و سیاسی و سهمیه های دانشگاهی به خودیها و رد صلاحیت نخودیها نه تنها میزان فساد و نارضایتی مردم را کاهش نمیدهد، که بیشتر هم میکند. مطابق علم سیاست و تجارب سایر ملتها باید حلقه خودیها را بازتر کنیم و به مردم اعتماد کنیم و ایران برای همه ایرانیان باشد تا مردم به بیبیسی و اینترنشنال بیگانه پناه نبرند. لکن آقایان بر تشدید گزینشها و پاکسازی اصرار دارند و این چرخه باطل ادامه دارد.
به خاتمه داستان چشم درد ابتدای مقاله برمیگردیم...
عاقل گفتی: دعا و نماز بر جسم و جان درمان است ولی ای شیخ! تو را به خدا اندکی دارو بر چشمانت بریز شاید مفید باشد. جمع بر این جسارت او برآشفتندی و او را همی کوفتندی و از حلقه بیرون راندندی و..
✍اسفندیار خدایی
@hooreechannel 🌹
نقل است روزی شیخی به درد چشم مبتلا همیشد. در حلقه مریدان هرکدام درمانی حکیمانه تجویز کردندی. یکی گفتی: فلان دعا را بنویس در آب کن و بر چشم گذار که سخت معجزه کند.
عاقلی اندر میان جمع گفت: این دعایی نیک است، ولی ای شیخ اندکی داروی چشم استعمال فرمای. دیگری گفتی: نماز فلان بگذار که درمان هر درد است.
عاقل گفتی: این نمازی نیکوست ولی ای شیخ اندکی داروی چشم هم ضرر ندارد و آلودگیها از چشم مبارک بزداید. دیگری گفتی فلان امامزاده بسی حکم دارد و معجزه همیکند.
عاقل گفتی: این امامزاده بسیار فاضل و دعا و نماز بر جسم و روح، درمان است ولی ای شیخ! تو را به خدا، اندکی دارو بر چشمانت بریز شاید که مفید باشد. جمع بر این جسارت برآشفتندی و او را همیکوفتندی و از حلقه رندان بیرون راندندی و ذکر حق گویان به درمانهای حکیمانه خویش مشغول شدندی. چشم آن بیچاره، کور شد لکن خدای را شاکر بودی که چنان یاران بابصیرت داشتی!
طبیعت جامعه انسانی همانند طبیعت چشم، قوانینی دارد که سرپیچی از آنها، مرگبار است. یکی از این اصول، حکومت بر اساس جذب حداکثری و دفع حداقلی و پرهیز از خودی و غیر خودی خواندن مردم است. اما از ابتدای انقلاب باور غالب بر این بود که اگر متصدیان امور از صدر تا ذیل افرادی پاکدامن، مومن و انقلابی باشند، راه فساد بسته خواهد شد تا جمهوری اسلامی الگویی برای جهانیان شود. مطابق این نگاه، باید افراد غیرخودی و غیر انقلابی شناسایی و حذف شوند و در گزینش و استخدام و پذیرش دانشجو و انتخابات و انتصابات مدیران دقت کنیم.
پاکسازی شروع شد. سختترین گزینشها در استخدام نیروها انجام شد رد صلاحیت روزافزون سیاستمداران دیگراندیش، راه را برای نیروهای مومن و انقلابی باز کرد؛ وسواس در پذیرش دانشجو حتی در رشته های پزشکی و مهندسی به اوج رسید تا مبادا افراد غیرخودی به درون سیستم نفوذ کنند. بسیاری از گروهها و افراد حذف شدند و روز به روز حلقه افراد خالص و خودی تنگتر شد. شاید در طول تاریخ بشر، هیچ ملتی چنان سختگیریها در گزینش نیرو، رد صلاحیت ها و پاکسازیها را تجربه نکرده باشد. مهاجرت افراد غیرخودی به خارج کشور مایه نگرانی مسئولان نبود بلکه نشانه فتح مینمود و حذف گروههای سیاسی و رد صلاحیت نیروهای نخودی در انتخابات ها، امری طبیعی و منطقی تصور میشد.
انتظار میرفت با این سیاستهای حذفی، فساد از میان برود. غافل از آنکه تقسیم مردم به شهروندان درجه اول و دوم، و پیوسته تنگتر کردن حلقه خودیها موجب انباشتن نارضایتی و شکاف اجتماعی میشود. از طرف دیگر، تجمع قدرت و ثروت در طبقه اقلیت خودی حاکم، بدون ساختارهای نظارتی سیاسی و اقتصادی قانونی قدرتمند و شفاف، زمینهساز فساد خودیها نیز میگردد.
به مرور زمان نتایج برخلاف انتظار ظاهر شد. روز به روز رکورد فسادهای میلیاردی شکسته شد. امروز اخبار غارتها و تعداد صفرهای اختلاسها دیگر کسی را متعجب نمیکند و حساسیتی بر نمیانگیزد. سیاست خالصسازی به مرور زمان بر جمعیت افراد طرد شده و غیرخودی افزود و موجب کاهش مشارکت در انتخاباتها شده و مشروعیت نظام را به خطر انداخته است. رمز بحرانها و شورشها و آشوبهای خیابانی را باید در راهبرد خالصسازی یافت.
اقایان نمیدانند که عملکرد حذفی خودشان علت اصلی فساد و نارضایتیهاست، نه غربزدههای طرد شده و شبکههای مجازی و رسانههای بیگانه و یا حتی آمریکا و اسرائیل که قطعاً بدنبال ماهیگیری از آب گلآلودند. اصولگرایان جوان و انقلابی همچنان راه مبارزه با فسادهای اقتصادی و بحران نارضایتی را در پافشاری بر اصول اولیه انقلاب یعنی تشدید پاکسازیها و افزایش رد صلاحیتها میدانند. به باور ایشان دلیل اصلی فسادها و نارضایتی این است که دولت های هاشمی، خاتمی، روحانی، احمدینژاد، مرحوم رئیسی و پزشکیان از اولین اصل انقلابی در مبارزه با فساد یعنی خالصسازی و حذف نیروهای غیرخودی و جذب نیروهای انقلابی کوتاهی کردهاند.
لکن تقسیم مردم به شهروندان درجه اول و دوم یا خودی و نخودی و محرم و نامحرم و تخصیص منابع قدرت اقتصادی و سیاسی و سهمیه های دانشگاهی به خودیها و رد صلاحیت نخودیها نه تنها میزان فساد و نارضایتی مردم را کاهش نمیدهد، که بیشتر هم میکند. مطابق علم سیاست و تجارب سایر ملتها باید حلقه خودیها را بازتر کنیم و به مردم اعتماد کنیم و ایران برای همه ایرانیان باشد تا مردم به بیبیسی و اینترنشنال بیگانه پناه نبرند. لکن آقایان بر تشدید گزینشها و پاکسازی اصرار دارند و این چرخه باطل ادامه دارد.
به خاتمه داستان چشم درد ابتدای مقاله برمیگردیم...
عاقل گفتی: دعا و نماز بر جسم و جان درمان است ولی ای شیخ! تو را به خدا اندکی دارو بر چشمانت بریز شاید مفید باشد. جمع بر این جسارت او برآشفتندی و او را همی کوفتندی و از حلقه بیرون راندندی و..
✍اسفندیار خدایی
@hooreechannel 🌹
❤2👍1