مرثیهای برای زنانی که به خانه برنگشتند
بررسی واکنشها به قتل الهه حسین نژاد و گفتگو با زنان ساکن مناطق جنوب غربی تهران درباره امنیت زندگی و رفت و آمد
دولت برنامه جایگزین تامین امنیت زنان را معرفی کرد
🖌نسیم سلطانبیگی و سارا سبزی | گروه جامعه
🔹یک فعال حقوق زنان و نماینده پیشین مجلس: «لایحه ۳۰ مادهای (تامین امنیت زنان) طرح شده و من نمیدانم چه چیزی را پوشش میدهد؛ زیرا بسیار گنگ است. درحالیکه قانون باید صراحت داشته باشد، مخاطب آن مشخص باشد و بدانیم چه چیز را میخواهد هدف قرار دهد. من از طرح ۳۰ مادهای چنین چیزی را برداشت نکردم.
🔹امیدوارم بحثی که بین مجلس و دولت به راه افتاده، اصلاح شود. کاری که دولت انجام داد اشتباه بود. ما دو دولت را در مجلس دیدیم و حضور معاونت امور زنان و پارلمانی و مشاور پارلمانی معاونت زنان بهویژه معاونت پارلمانی دولت، پررنگ بود. آنها هرروز در مجلس حضور داشتند، با نمایندگان صحبت میکردند و تعامل داشتند. این مسئله بسیار مهم است.
🔹فارغ از هر جناحی این یک مسئله ساختاری است که در دولت چهاردهم رعایت نشد. درنتیجه نمیتوان تنها مجلس را مقصر دانست چون تعامل وجود نداشته است.»
🔹پیمان حاجمحمود عطار، وکیل و جرمشناس: در قضایای مختلفی که شاهد سرقت مسافران و سرنشینان خودروهای گذری یا خودروهای رسمی مسافری هستیم، افراد قربانی سرقت، ضربوجرح یا تجاوز و قتل میشوند و دستگاه انتظامی، امنیتی و قضایی فرد را با زمان کوتاه یا بلند درنهایت شناسایی، دستگیر و محاکمه میکند، اما هیچکدام از مراحل شناسایی، دستگیری، بازجویی، محاکمه، اجرای مجازات و پوشش گسترده خبری در رسانه ملی، کاغذی و مجازی هیچگاه نتوانسته هدف و انگیزه قانونگذار را از فلسفه اجرای این مجازاتها که بازدارندگی است، محقق کند.
🔹چند ماه، هفته یا سال بعد، عین همان موضوع توسط یک راننده دیگر بر یک قربانی دیگر انجام میشود و همین حالت بهشکل دور در حال تکرار است.
🔹بسیاری از مردم بهدلیل پایینبودن حقوقها که تکافوی گرانی و تورم افسارگسیخته اقتصادی خانوادهها را نمیدهد، ناگزیرند در زمانهایی خارج از ساعت کاریشان مسافرکشی کنند.
🔹دستگاههای متولی نظارت بر ناوگان درونشهری و برونشهری مسافربری هیچگونه نظارتی درباره رانندگانی که بهدلیل بیکار بودن در طول شبانهروز ناگزیر به رانندگیاند و تنها محل درآمدشان مسافرکشی است و آنهایی که خارج از ساعت ادارای برای تامین کسری بودجه خود و خانواده ناگزیر از مسافرکشیاند، ندارد و این مسئله سبب میشود در کنار فقر و نداری، شخص راننده به سرقت طلا و گوشی تلفن همراه او یا حتی تجاوز، وسوسه شود و در شکل جنونآمیزش به کشتن یا قطعهقطعه کردن فرد میپردازد. چون دستگاههای متولی نظارت بر ناوگان حمل مسافر، به این وظیفه قانونی خود عمل نمیکنند.»
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
بررسی واکنشها به قتل الهه حسین نژاد و گفتگو با زنان ساکن مناطق جنوب غربی تهران درباره امنیت زندگی و رفت و آمد
دولت برنامه جایگزین تامین امنیت زنان را معرفی کرد
🖌نسیم سلطانبیگی و سارا سبزی | گروه جامعه
🔹یک فعال حقوق زنان و نماینده پیشین مجلس: «لایحه ۳۰ مادهای (تامین امنیت زنان) طرح شده و من نمیدانم چه چیزی را پوشش میدهد؛ زیرا بسیار گنگ است. درحالیکه قانون باید صراحت داشته باشد، مخاطب آن مشخص باشد و بدانیم چه چیز را میخواهد هدف قرار دهد. من از طرح ۳۰ مادهای چنین چیزی را برداشت نکردم.
🔹امیدوارم بحثی که بین مجلس و دولت به راه افتاده، اصلاح شود. کاری که دولت انجام داد اشتباه بود. ما دو دولت را در مجلس دیدیم و حضور معاونت امور زنان و پارلمانی و مشاور پارلمانی معاونت زنان بهویژه معاونت پارلمانی دولت، پررنگ بود. آنها هرروز در مجلس حضور داشتند، با نمایندگان صحبت میکردند و تعامل داشتند. این مسئله بسیار مهم است.
🔹فارغ از هر جناحی این یک مسئله ساختاری است که در دولت چهاردهم رعایت نشد. درنتیجه نمیتوان تنها مجلس را مقصر دانست چون تعامل وجود نداشته است.»
🔹پیمان حاجمحمود عطار، وکیل و جرمشناس: در قضایای مختلفی که شاهد سرقت مسافران و سرنشینان خودروهای گذری یا خودروهای رسمی مسافری هستیم، افراد قربانی سرقت، ضربوجرح یا تجاوز و قتل میشوند و دستگاه انتظامی، امنیتی و قضایی فرد را با زمان کوتاه یا بلند درنهایت شناسایی، دستگیر و محاکمه میکند، اما هیچکدام از مراحل شناسایی، دستگیری، بازجویی، محاکمه، اجرای مجازات و پوشش گسترده خبری در رسانه ملی، کاغذی و مجازی هیچگاه نتوانسته هدف و انگیزه قانونگذار را از فلسفه اجرای این مجازاتها که بازدارندگی است، محقق کند.
🔹چند ماه، هفته یا سال بعد، عین همان موضوع توسط یک راننده دیگر بر یک قربانی دیگر انجام میشود و همین حالت بهشکل دور در حال تکرار است.
🔹بسیاری از مردم بهدلیل پایینبودن حقوقها که تکافوی گرانی و تورم افسارگسیخته اقتصادی خانوادهها را نمیدهد، ناگزیرند در زمانهایی خارج از ساعت کاریشان مسافرکشی کنند.
🔹دستگاههای متولی نظارت بر ناوگان درونشهری و برونشهری مسافربری هیچگونه نظارتی درباره رانندگانی که بهدلیل بیکار بودن در طول شبانهروز ناگزیر به رانندگیاند و تنها محل درآمدشان مسافرکشی است و آنهایی که خارج از ساعت ادارای برای تامین کسری بودجه خود و خانواده ناگزیر از مسافرکشیاند، ندارد و این مسئله سبب میشود در کنار فقر و نداری، شخص راننده به سرقت طلا و گوشی تلفن همراه او یا حتی تجاوز، وسوسه شود و در شکل جنونآمیزش به کشتن یا قطعهقطعه کردن فرد میپردازد. چون دستگاههای متولی نظارت بر ناوگان حمل مسافر، به این وظیفه قانونی خود عمل نمیکنند.»
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
"سگ گردانی" را مثل "ماهواره و بدحجابی" حل نکنید!!!
در این روزها شاهد مسابقه دادستانهای استانها و شهرهای مختلف در صدور اطلاعیه مبارزه با "سگ گردانی" در راستای "حفظ نظم و آرامش عمومی، احیای حقوق عامه، توجه به مطالبات جدی مردم و مبارزه با تهدید علیه بهداشت عمومی" هستیم و طبعا نیروی انتظامی هم باید با تمام توان خود برای اجرای این دستور اقدام کند و با توجه به سابقه مبارزه این دو با ماهواره و بدحجابی؛ تقریبا قطعی است که این مبارزه نه تنها قرین موفقیت نخواهد بود، که بسیاری را هم به موضع لجاجت سوق داده و معضله سگ گردانی را شدیدتر و گستردهتر خواهد ساخت!!!
مسائل تربیتی را با داغ و درفش نمیتوان پیش برد و باید با تعقل، تأمل و مشاوره با اهل فن، راه مبارزه موفق را یافت و پیش گرفت، ولی هیهات که گوشها برای شنیدن سنگین است.
در ارتباط با معضله سگ گردانی با پیشنهادی متین و عاقلانه از متخصصی به نام آقای "حسین آخانی" مواجه شدم که آن را باز نشر میکنم:
بهجای منع "سگگردانی"، قانون "سگداری" وضع کنید
حسین آخانی استاد دانشگاه تهران
سالهاست که من با بیقانونی در مورد سگ و پت(سگ خانگی) اطلاع رسانی میکنم و همه شما می دانید که چقدر مورد حمله قرار گرفتم. این برای من قابل پذیرش نیست که ما برای اصلاح بیبند و باری تلاش کنیم، جانمان را به خطر بیاندازیم و سپس بگویند "سگ گردانی" ممنوع است!! من (مدتی قبل) در آنتن زنده تلویزیون این سیاست[منع سگگردانی] را محکوم کردم. دولت باید "قانون سگداری" را وضع کند و مانند کشورهای پیشرفته:
۱. هر سگ صاحبداری، اعم از سگ گله، نگهبان، پلیس، راهنمای نابینا و سگ خانگی (پت) را ثبت نام کند. همه این سگها عقیم و بیمه شده و دارای شناسنامه سلامت باشند.
۲. سگهای صاحبدار بایستی دارای مسئول مشخصی باشند که اگر باعث مزاحمت و حادثهای شدند، تمامی هزینههای حقوقی آن را به عهده صاحبش بگذارند.
۳. سگهای صاحبدار باید فقط با قلاده حق تردد داشته باشند و اگر سگ خطرناک هستند، علاوه بر آن، پوزبند داشته باشند.
۴. صاحب سگ وظیفه دارد مدفوع سگ خود را در محیطهای شهری و روستایی جمع آوری و در محیطهای طبیعی (سگهای چوپان) به شکل درستی مدفون کنند.
۵. هر سگداری باید مالیات بپردازد. این مالیات به واسطه خطرات این سگها، بخصوص تامین هزینه واکسن هاری و سایر هزینههای بهداشتی و درمانی است که بر دوش نظام سلامت تحمیل میشود.
۶. قوانین محکمی برای قربانیان سگها (چه سگ صاحبدار و یا سگ ولگرد) وضع شود.
۷. در همه شهرها، پارکهای ویژهای برای سگ گردانی اختصاص داده شود تا افراد بتوانند با پرداخت ورودی، سگهای خود را بگردانند.
۸. هر گونه غذارسانی به سگ وگربه ولگرد و هر حیوان رها یا وحشی بدون مجوز از سازمان حفاظت محیط زیست، سازمان دامپزشکی، اداره بهداشت و قوه قضائیه ممنوع شود و متخلفان موظف شوند جریمههای سنگینی بابت تخلف خود بپردازند. این جریمهها صرف ساماندهی حیوانات ولگرد و یا حفاظت محیط زیست شود.
۹. کلیه سایتهای کلاهبرداری برای غذارسانی و امداد به سگها و گربهها بسته شده و با این افراد به خاطر اخلال در نظام مالی و بهداشتی کشور طبق قوانین جاری برخورد شود.
۱۰. هر گونه فعالیت در خصوص پت(سگ خانگی)، غذای پت و تولید سگ به شدت تحت کنترل باشد تا مانع هر گونه قاچاق و توله کشی شوند.
✍احمد حیدری
@hooreechannel 🌹
در این روزها شاهد مسابقه دادستانهای استانها و شهرهای مختلف در صدور اطلاعیه مبارزه با "سگ گردانی" در راستای "حفظ نظم و آرامش عمومی، احیای حقوق عامه، توجه به مطالبات جدی مردم و مبارزه با تهدید علیه بهداشت عمومی" هستیم و طبعا نیروی انتظامی هم باید با تمام توان خود برای اجرای این دستور اقدام کند و با توجه به سابقه مبارزه این دو با ماهواره و بدحجابی؛ تقریبا قطعی است که این مبارزه نه تنها قرین موفقیت نخواهد بود، که بسیاری را هم به موضع لجاجت سوق داده و معضله سگ گردانی را شدیدتر و گستردهتر خواهد ساخت!!!
مسائل تربیتی را با داغ و درفش نمیتوان پیش برد و باید با تعقل، تأمل و مشاوره با اهل فن، راه مبارزه موفق را یافت و پیش گرفت، ولی هیهات که گوشها برای شنیدن سنگین است.
در ارتباط با معضله سگ گردانی با پیشنهادی متین و عاقلانه از متخصصی به نام آقای "حسین آخانی" مواجه شدم که آن را باز نشر میکنم:
بهجای منع "سگگردانی"، قانون "سگداری" وضع کنید
حسین آخانی استاد دانشگاه تهران
سالهاست که من با بیقانونی در مورد سگ و پت(سگ خانگی) اطلاع رسانی میکنم و همه شما می دانید که چقدر مورد حمله قرار گرفتم. این برای من قابل پذیرش نیست که ما برای اصلاح بیبند و باری تلاش کنیم، جانمان را به خطر بیاندازیم و سپس بگویند "سگ گردانی" ممنوع است!! من (مدتی قبل) در آنتن زنده تلویزیون این سیاست[منع سگگردانی] را محکوم کردم. دولت باید "قانون سگداری" را وضع کند و مانند کشورهای پیشرفته:
۱. هر سگ صاحبداری، اعم از سگ گله، نگهبان، پلیس، راهنمای نابینا و سگ خانگی (پت) را ثبت نام کند. همه این سگها عقیم و بیمه شده و دارای شناسنامه سلامت باشند.
۲. سگهای صاحبدار بایستی دارای مسئول مشخصی باشند که اگر باعث مزاحمت و حادثهای شدند، تمامی هزینههای حقوقی آن را به عهده صاحبش بگذارند.
۳. سگهای صاحبدار باید فقط با قلاده حق تردد داشته باشند و اگر سگ خطرناک هستند، علاوه بر آن، پوزبند داشته باشند.
۴. صاحب سگ وظیفه دارد مدفوع سگ خود را در محیطهای شهری و روستایی جمع آوری و در محیطهای طبیعی (سگهای چوپان) به شکل درستی مدفون کنند.
۵. هر سگداری باید مالیات بپردازد. این مالیات به واسطه خطرات این سگها، بخصوص تامین هزینه واکسن هاری و سایر هزینههای بهداشتی و درمانی است که بر دوش نظام سلامت تحمیل میشود.
۶. قوانین محکمی برای قربانیان سگها (چه سگ صاحبدار و یا سگ ولگرد) وضع شود.
۷. در همه شهرها، پارکهای ویژهای برای سگ گردانی اختصاص داده شود تا افراد بتوانند با پرداخت ورودی، سگهای خود را بگردانند.
۸. هر گونه غذارسانی به سگ وگربه ولگرد و هر حیوان رها یا وحشی بدون مجوز از سازمان حفاظت محیط زیست، سازمان دامپزشکی، اداره بهداشت و قوه قضائیه ممنوع شود و متخلفان موظف شوند جریمههای سنگینی بابت تخلف خود بپردازند. این جریمهها صرف ساماندهی حیوانات ولگرد و یا حفاظت محیط زیست شود.
۹. کلیه سایتهای کلاهبرداری برای غذارسانی و امداد به سگها و گربهها بسته شده و با این افراد به خاطر اخلال در نظام مالی و بهداشتی کشور طبق قوانین جاری برخورد شود.
۱۰. هر گونه فعالیت در خصوص پت(سگ خانگی)، غذای پت و تولید سگ به شدت تحت کنترل باشد تا مانع هر گونه قاچاق و توله کشی شوند.
✍احمد حیدری
@hooreechannel 🌹
👍5👏2👎1
خطاب به مردم سرزمینم: "چراغ افروخته چراغ ناافروخته را بوسه داد و رفت"
۱. تعبیری که از کتاب "فیه ما فیه" مولوی در بالا آوردم تعبیری است که او برای همنشین درویش خود شمس تبریزی یا همان "شمع نور جان" به کار می برد که چگونه به مثابه نامش یعنی "شمس" یا "گرمای عشق"، جهان این شیخ و عالم و زاهد و دانشمند را به آتش کشید و از او حیرت انگیزترین عارف شاعر( به تعبیر آنه ماری شیمل نه فقط در جهان اسلام که در کل جهان) یا "عاشق خدا" را متولد ساخت.
این قصه، قصه همه انسان ها و ملت های بزرگ است: شمعی روشن، شمعی خاموش را می بوسد و آن را می افروزد و می رود.
انسان ها و ملت های بزرگ همگی حاصل تجربه های سوزانی هستند که وجود آن ها را روشن می سازد، آنان را در سطحی فراتر از اشکال متداول تجربه قرار می دهد و از آنان چیز دیگر می سازد.
۲. آخرین این تجربه های سوزان برای ما کشته شدن دختری "انسان" از میان فرزندان این سرزمین بود که می توان مرگ او را " بهانه ای" و " الهه ای" برای تولد یک ملت خردمند- عاشق، نوع دوست، عاطفی، آزادیخواه، شرافتمند، میهن دوست و عدالت خواه کرد( تا در دل من عشق تو افروخته شد/
جز عشق تو هر چه داشتم سوخته شد).
۳. مردم عزیز ایران، ما امروز بر سر یک ویرانه نشسته ایم. اما، بدن ها، ذهن ها، و روح و جان های بسیاری در تاریخ گذشته و معاصر ما قربانی گشته اند که این سرزمین هنوز باقی ست و ما با تاریخ و جغرافیایی به نام " ایران" روبروییم.
ویژگی تمام این بدن ها و ذهن ها و روح ها( از کورش و فردوسی و حافظ و سعدی و مولوی، ....گرفته تا امیر کبیر و رضا شاه و مصدق و همت و باکری و مهسا و نیکا و الهه،و...) چیزی جز آن نبوده که " عشق" و " امید" را تبدیل به مهمترین وجه وجودی خود ساخته بودند و در مقابل اهریمنان نترسی که سعی در گسترش وجه شیطانی درون خود در این سرزمین داشتند ایستادند و به تعبیر شمس تبریزی "همه چیز خود را دادند تا من را به من باز دهند".
قصه بزرگی، چیزی جز قصه عاشقی و امید نیست و اکنون پرسش ما نباید چیزی جز آن باشد که " چگونه و چرا از عشق و امید تهی شده ایم؟"
۴. اکنون ما مردم ایران وظیفه داریم از خود و حاکمان فعلی این سرزمین بپرسیم که " چرا دیگر قادر به داشتن زندگی امیدوارانه و عاشقانه نیستیم؟ و چه شرایط و عواملی این شیوه زیستن را برای ما ناممکن ساخته اند؟"
قطعا تا آنجا که به خود ما مربوط است ما تلکیفی جز پیوند خود با عناصر فرهنگی قوی این سرزمین نداریم. اما آنچه که به سیاست حاکم بر ما مربوط می شود چیزی نیست جز ایجاد تغییر در این سیاست و تلاش و تقلا برای ایجاد تغییر در سیاست های ویرانگر فعلی.
ما می دانیم که تاکنون سیاست ما تغییر را نپذیرفته و به جای آنکه خود را تغییر دهد با دادن عناوینی چون "معاند" به مردمان، خواهان تغییر تنها سعی در نادیده گرفتن و حتی نابود کردن مخالفان خود دارد، غافل از آنکه آنجا که او مردم خود را " فتنه گر" و " معاند" می نامد دقیقا جایی است که باید به خود بنگرد و ببنید که چگونه به یک " نظام ناتوان در ایجاد تغییر" تبدیل شده است.
اکنون اگر نظام سیاسی، ناتوانی خود در ایجاد تغییر را نمی پذیرد و بی محابا و بی ترس سعی در تاختن بر مردم خود دارد، ما وظیفه ای جز ایستادگی عاشقانه و پرامید در مقابل آن نداریم: حفظ موقعیت مبارزه میان بیخردی حمله ور حکومت با ایستادگی عاشقانه و پر امید افراد میهن دوست این سرزمین، مهمترین وظیفه تاریخی ماست.
ایستادگی بر این مبارزه همان چراغ افروخته ای است که قادر است چراغ ناافروخته سرزمین ما را بوسه دهد و آن را روشن سازد و برود تا ما نیز پس از آن به سان شاعر عارف خود بخوانیم:
دگر بار دگر بار ز زنجیر بجستم/
از این بند و از این دام زبونگیر بجستم.
✍مصطفی مهرآیین
@hooreechannel 🌹
۱. تعبیری که از کتاب "فیه ما فیه" مولوی در بالا آوردم تعبیری است که او برای همنشین درویش خود شمس تبریزی یا همان "شمع نور جان" به کار می برد که چگونه به مثابه نامش یعنی "شمس" یا "گرمای عشق"، جهان این شیخ و عالم و زاهد و دانشمند را به آتش کشید و از او حیرت انگیزترین عارف شاعر( به تعبیر آنه ماری شیمل نه فقط در جهان اسلام که در کل جهان) یا "عاشق خدا" را متولد ساخت.
این قصه، قصه همه انسان ها و ملت های بزرگ است: شمعی روشن، شمعی خاموش را می بوسد و آن را می افروزد و می رود.
انسان ها و ملت های بزرگ همگی حاصل تجربه های سوزانی هستند که وجود آن ها را روشن می سازد، آنان را در سطحی فراتر از اشکال متداول تجربه قرار می دهد و از آنان چیز دیگر می سازد.
۲. آخرین این تجربه های سوزان برای ما کشته شدن دختری "انسان" از میان فرزندان این سرزمین بود که می توان مرگ او را " بهانه ای" و " الهه ای" برای تولد یک ملت خردمند- عاشق، نوع دوست، عاطفی، آزادیخواه، شرافتمند، میهن دوست و عدالت خواه کرد( تا در دل من عشق تو افروخته شد/
جز عشق تو هر چه داشتم سوخته شد).
۳. مردم عزیز ایران، ما امروز بر سر یک ویرانه نشسته ایم. اما، بدن ها، ذهن ها، و روح و جان های بسیاری در تاریخ گذشته و معاصر ما قربانی گشته اند که این سرزمین هنوز باقی ست و ما با تاریخ و جغرافیایی به نام " ایران" روبروییم.
ویژگی تمام این بدن ها و ذهن ها و روح ها( از کورش و فردوسی و حافظ و سعدی و مولوی، ....گرفته تا امیر کبیر و رضا شاه و مصدق و همت و باکری و مهسا و نیکا و الهه،و...) چیزی جز آن نبوده که " عشق" و " امید" را تبدیل به مهمترین وجه وجودی خود ساخته بودند و در مقابل اهریمنان نترسی که سعی در گسترش وجه شیطانی درون خود در این سرزمین داشتند ایستادند و به تعبیر شمس تبریزی "همه چیز خود را دادند تا من را به من باز دهند".
قصه بزرگی، چیزی جز قصه عاشقی و امید نیست و اکنون پرسش ما نباید چیزی جز آن باشد که " چگونه و چرا از عشق و امید تهی شده ایم؟"
۴. اکنون ما مردم ایران وظیفه داریم از خود و حاکمان فعلی این سرزمین بپرسیم که " چرا دیگر قادر به داشتن زندگی امیدوارانه و عاشقانه نیستیم؟ و چه شرایط و عواملی این شیوه زیستن را برای ما ناممکن ساخته اند؟"
قطعا تا آنجا که به خود ما مربوط است ما تلکیفی جز پیوند خود با عناصر فرهنگی قوی این سرزمین نداریم. اما آنچه که به سیاست حاکم بر ما مربوط می شود چیزی نیست جز ایجاد تغییر در این سیاست و تلاش و تقلا برای ایجاد تغییر در سیاست های ویرانگر فعلی.
ما می دانیم که تاکنون سیاست ما تغییر را نپذیرفته و به جای آنکه خود را تغییر دهد با دادن عناوینی چون "معاند" به مردمان، خواهان تغییر تنها سعی در نادیده گرفتن و حتی نابود کردن مخالفان خود دارد، غافل از آنکه آنجا که او مردم خود را " فتنه گر" و " معاند" می نامد دقیقا جایی است که باید به خود بنگرد و ببنید که چگونه به یک " نظام ناتوان در ایجاد تغییر" تبدیل شده است.
اکنون اگر نظام سیاسی، ناتوانی خود در ایجاد تغییر را نمی پذیرد و بی محابا و بی ترس سعی در تاختن بر مردم خود دارد، ما وظیفه ای جز ایستادگی عاشقانه و پرامید در مقابل آن نداریم: حفظ موقعیت مبارزه میان بیخردی حمله ور حکومت با ایستادگی عاشقانه و پر امید افراد میهن دوست این سرزمین، مهمترین وظیفه تاریخی ماست.
ایستادگی بر این مبارزه همان چراغ افروخته ای است که قادر است چراغ ناافروخته سرزمین ما را بوسه دهد و آن را روشن سازد و برود تا ما نیز پس از آن به سان شاعر عارف خود بخوانیم:
دگر بار دگر بار ز زنجیر بجستم/
از این بند و از این دام زبونگیر بجستم.
✍مصطفی مهرآیین
@hooreechannel 🌹
❤2
چرا در ایران، نیت شیطانی این قدر زود به تجاوز منجر میشود؟
از دختر دبستانی روستایی، فقط کفشهایش پیدا شده بود. چندی بعد جنازه ی خفه شده ی او، پس از تعرض یافت شد. متجاوز و قاتل که بود؟ مردی متأهل! او گفت: "دخترک را تنها دیدم، نیتی شیطانی به ذهنم رسید، آن را عملی کردم!"
چگونه است که در ایران، این نیت های پلید شیطانی، زود به مرحله عمل میرسند؟
اگر قرار باشد نیت شیطانی این قدر سریع ایجاد شده و به مرحله ی عمل برسد، در کشورهای غربی، که استخرها مختلط، مشروب فروشیها در دسترس، تابلوهای نیمه عریان در مقابل و فیلم های شهوت انگیز تلویزیون در دید همگان است، باید روزانه ده ها هزار نفر مورد تعرض قرار گیرند.
پاسخ سؤال در این نکته است که این جمله ی سه قسمتی (دخترک را تنها دیدم، نیتی شیطانی به ذهنم رسید، نیت خود را عملی کردم)، در حقیقت جملهای چهار قسمتی است: "دخترک را تنها دیدم، نیتی شیطانی به ذهنم رسید، "دیدم انگار در این مملکت، کسی به کسی نیست"، نیت خود را عملی کردم!"
کشورهای غربی با درست در اختیار گرفتن قدرت رسانهای، به هر نافهمی فهماندهاند که در این شهر، نسبت به جرم های خشن، به ویژه نسبت به کودکان و دختران، حساسیت زیادی وجود دارد و "کسی به کسی هست!"
وقتی دختر ده سالهای به نام "هولی جونز" در کانادا ناپدید شد، به مدت دو روز، "خبر اول" تمام شبکههای مهم خبری آن کشور بود!
ما چه میکنیم؟ فورا این گونه اخبار را پنهان میکنیم تا زمان دستگیری احتمالی مجرم!
آیا از کم شعوری غربی هاست که برنامههای مهم تلویزیونی را قطع کرده و تعقیب و گریز یک مجرم را به طور زنده پخش میکنند؟
اتفاقا غربیها در این موارد، بسیار عاقلانه عمل میکنند چون میدانند مسئله ی اصلی، دستگیری مجرم نیست، بلکه فهماندن این امر، به مجرمان بعدی است که این جا، شهر است نه جنگل؛ و ربودن یک کودک و یا تعرض به او، یعنی مواجهه با کل حکومت و مردم.
در ایران ما، وقتی یک جانی به یک دختر تعرض میکند حداکثر خود را با یک خانواده، طرف میبیند که به راحتی با تهدیدهایی مانند پخش فیلم تعرض و یا تجاوز به عضو دیگر خانواده، آنان را از شکایت منصرف میکند. ولی در غرب، کودک، از جامعه ربوده میشود نه از خانواده؛ و جانی میداند از فردا، جنایت او مورد توجه همه ی رسانه هاست و انصراف شاکی خصوصی تأثیری ندارد.
من نمیدانم تعداد "جنگلبانان" در این کشور چند نفر است ولی هر چه هست، تعداد "جنگلبینان"، یعنی کسانی که جامعه ی ایران را مثل "جنگل" تلقی میکنند و از قمه کشی و ربایش و تهدید و تجاوز و جرم های دیگر ابایی ندارند، کم شمار نیست.
به سبب جمعیت رو به رشد "جنگلبینان" است که اگر آینه ی دو خودرو، کمی با شدت به هم برخورد کند، پیاده شدن از خودرو با قمه، منظرهی نادری در تهران نیست!
مردم عادی به کنار، در کدام کشور جهان، شروران در مواجهه با پلیس، به جای فرار، مکررا با قمه به مأموران مسلح حمله میکنند؟ آیا این پدیدهها دلیلی بر گسترش تعداد "جنگلبینان" نیست؟
و همچنین است داستان اختلاس، رشوه، غارت بیت المال و...
نماز صبح، رادیو را باز میکنید، پیام اخلاق میدهد، از خانه خارج میشوید، بر دیوار روبرو، پیام اخلاقی نوشته است. در و دیوار شهر، پر است از تابلوها و بیلبوردهای اخلاقی.
تلفن های همراه پی در پی پیام های اخلاقی از دوستانمان، گروه های وایبری، فیس بوکی و تلگرامیمان برایمان باز میکند.
بالای سربرگ نامه های اداری مان، پیام اخلاقی نوشته است، آخوند اداره مان، ظهر، کلی برای ما اخلاق میبافد. عصر به مراسم ختم میرویم، کلی اخلاق میآموزیم.
از ده شبکه ی سیما، دست کم در هر زمان، شش تا مستقیم، سخنرانی فلان آقا را پخش میکند که پیام اخلاق میدهد. آن هایی هم که فیلم پخش میکنند، همان حرف ها را از زبان هنرپیشگانشان، دوباره به خوردمان میدهند!
راستی اگر بنا بود این پیام ها کاری بکند، ما الان باید در بهشت اخلاق زندگی میکردیم! نیاز به چک و سفته و ضامن، برای پول دادن و گرفتن و کاسبی نداشتیم. کلانتری ها و دادگاه های ما، مانند سوئیس بیکار بودند!
آقای قاضیالقضات ما چند روز پیش، فرمودند: "ما پانزده میلیون پرونده در نوبت دادرسی داریم!"
اگر بپذیریم که هر پرونده حداقل دو شاکی و متشاکی دارد و هرکدام، حداقل یک خانواده ی سه نفره و نه بیشتر باشند، تعداد افراد درگیر دادگستری ایران، رقم سرسام آور میلیون نفر است و فاجعه یعنی این!
✍محمد مطهری٭ فرزند کوچک شهید مطهری
@hooreechannel 🌹
از دختر دبستانی روستایی، فقط کفشهایش پیدا شده بود. چندی بعد جنازه ی خفه شده ی او، پس از تعرض یافت شد. متجاوز و قاتل که بود؟ مردی متأهل! او گفت: "دخترک را تنها دیدم، نیتی شیطانی به ذهنم رسید، آن را عملی کردم!"
چگونه است که در ایران، این نیت های پلید شیطانی، زود به مرحله عمل میرسند؟
اگر قرار باشد نیت شیطانی این قدر سریع ایجاد شده و به مرحله ی عمل برسد، در کشورهای غربی، که استخرها مختلط، مشروب فروشیها در دسترس، تابلوهای نیمه عریان در مقابل و فیلم های شهوت انگیز تلویزیون در دید همگان است، باید روزانه ده ها هزار نفر مورد تعرض قرار گیرند.
پاسخ سؤال در این نکته است که این جمله ی سه قسمتی (دخترک را تنها دیدم، نیتی شیطانی به ذهنم رسید، نیت خود را عملی کردم)، در حقیقت جملهای چهار قسمتی است: "دخترک را تنها دیدم، نیتی شیطانی به ذهنم رسید، "دیدم انگار در این مملکت، کسی به کسی نیست"، نیت خود را عملی کردم!"
کشورهای غربی با درست در اختیار گرفتن قدرت رسانهای، به هر نافهمی فهماندهاند که در این شهر، نسبت به جرم های خشن، به ویژه نسبت به کودکان و دختران، حساسیت زیادی وجود دارد و "کسی به کسی هست!"
وقتی دختر ده سالهای به نام "هولی جونز" در کانادا ناپدید شد، به مدت دو روز، "خبر اول" تمام شبکههای مهم خبری آن کشور بود!
ما چه میکنیم؟ فورا این گونه اخبار را پنهان میکنیم تا زمان دستگیری احتمالی مجرم!
آیا از کم شعوری غربی هاست که برنامههای مهم تلویزیونی را قطع کرده و تعقیب و گریز یک مجرم را به طور زنده پخش میکنند؟
اتفاقا غربیها در این موارد، بسیار عاقلانه عمل میکنند چون میدانند مسئله ی اصلی، دستگیری مجرم نیست، بلکه فهماندن این امر، به مجرمان بعدی است که این جا، شهر است نه جنگل؛ و ربودن یک کودک و یا تعرض به او، یعنی مواجهه با کل حکومت و مردم.
در ایران ما، وقتی یک جانی به یک دختر تعرض میکند حداکثر خود را با یک خانواده، طرف میبیند که به راحتی با تهدیدهایی مانند پخش فیلم تعرض و یا تجاوز به عضو دیگر خانواده، آنان را از شکایت منصرف میکند. ولی در غرب، کودک، از جامعه ربوده میشود نه از خانواده؛ و جانی میداند از فردا، جنایت او مورد توجه همه ی رسانه هاست و انصراف شاکی خصوصی تأثیری ندارد.
من نمیدانم تعداد "جنگلبانان" در این کشور چند نفر است ولی هر چه هست، تعداد "جنگلبینان"، یعنی کسانی که جامعه ی ایران را مثل "جنگل" تلقی میکنند و از قمه کشی و ربایش و تهدید و تجاوز و جرم های دیگر ابایی ندارند، کم شمار نیست.
به سبب جمعیت رو به رشد "جنگلبینان" است که اگر آینه ی دو خودرو، کمی با شدت به هم برخورد کند، پیاده شدن از خودرو با قمه، منظرهی نادری در تهران نیست!
مردم عادی به کنار، در کدام کشور جهان، شروران در مواجهه با پلیس، به جای فرار، مکررا با قمه به مأموران مسلح حمله میکنند؟ آیا این پدیدهها دلیلی بر گسترش تعداد "جنگلبینان" نیست؟
و همچنین است داستان اختلاس، رشوه، غارت بیت المال و...
نماز صبح، رادیو را باز میکنید، پیام اخلاق میدهد، از خانه خارج میشوید، بر دیوار روبرو، پیام اخلاقی نوشته است. در و دیوار شهر، پر است از تابلوها و بیلبوردهای اخلاقی.
تلفن های همراه پی در پی پیام های اخلاقی از دوستانمان، گروه های وایبری، فیس بوکی و تلگرامیمان برایمان باز میکند.
بالای سربرگ نامه های اداری مان، پیام اخلاقی نوشته است، آخوند اداره مان، ظهر، کلی برای ما اخلاق میبافد. عصر به مراسم ختم میرویم، کلی اخلاق میآموزیم.
از ده شبکه ی سیما، دست کم در هر زمان، شش تا مستقیم، سخنرانی فلان آقا را پخش میکند که پیام اخلاق میدهد. آن هایی هم که فیلم پخش میکنند، همان حرف ها را از زبان هنرپیشگانشان، دوباره به خوردمان میدهند!
راستی اگر بنا بود این پیام ها کاری بکند، ما الان باید در بهشت اخلاق زندگی میکردیم! نیاز به چک و سفته و ضامن، برای پول دادن و گرفتن و کاسبی نداشتیم. کلانتری ها و دادگاه های ما، مانند سوئیس بیکار بودند!
آقای قاضیالقضات ما چند روز پیش، فرمودند: "ما پانزده میلیون پرونده در نوبت دادرسی داریم!"
اگر بپذیریم که هر پرونده حداقل دو شاکی و متشاکی دارد و هرکدام، حداقل یک خانواده ی سه نفره و نه بیشتر باشند، تعداد افراد درگیر دادگستری ایران، رقم سرسام آور میلیون نفر است و فاجعه یعنی این!
✍محمد مطهری٭ فرزند کوچک شهید مطهری
@hooreechannel 🌹
❤2
سیاست جمعیتی نداریم
محمدرضا منجذب
در فرایند توسعه اقتصادی بطور معمول ابتدا نرخ زاد و ولد و نرخ مرگ و میر بالا است، و در این دوره رشد جمعیت بطئی است. سپس با افزایش درآمد و سطح بهداشت نرخ مرگ و میر کاهش می یابد و رشد جمعیت افزایش می یابد.
در مراحل آخر توسعه یافتگی و با کاهش هر دو نرخ مزبور، نرخ رشد جمعیت نیز تنظیم می شود. در این شرایط سیاست های جمعیتی کشور پیشرفته بر مبنای سیاستهای رشد اقتصادی و اقلیمی و برای بلندمدت تنظیم می شود. یکی از شاخص های مورد نظر رشد جمعیت و رشد بهره وری همراه با رشد تکنولوژی است. اگر در کشوری مهاجرت از آن کشور رخ دهد بر مبنای سیاست جمعیتی بصورت گزینشی افرادی را انتخاب می کنند و پذیرش می کنند. کشورهای پیشرفته با طراحی در رشته های مختلف پذیرای نخبگان هستند.
بر مبنای گفته دبیر ستاد ملی در ایران: «تمایلات ایرانیان به فرزندآوری» میزان تمایل زنان و مردان متأهل در سنین باروری(۲۰ تا ۵۰ سال): ۷۷.۷ درصد از پاسخگویان گفتهاند تمایلی به فرزندآوری ندارند. آنها دلیل خود را نگرانی از آینده فرزندان جدید عنوان کردهاند.
ایران کشوری در حال توسعه است و نیاز به حفظ جمعیت خود و نخبگان در مسیر توسعه دارد. از جمله دلایل کاهش نرخ باروری میتوان به مواردی چون: نداشتن درآمد کافی، مشکل مسکن، فشارهای اقتصادی، تورم، بیکاری و احساس ناامنی اقتصادی بیشترین دلایل مخالفت با فرزندآوری بوده است و این آمارها راه را به مسئولان نشان میدهد.
کاهش رشد جمعیت در ایران به دلایل متعددی وابسته است که برخی از آنها عبارتند از:
1. نرخ باروری پایین: یکی از اصلیترین دلایل کاهش رشد جمعیت، کاهش نرخ باروری است. بسیاری از خانوادهها به دلایل اقتصادی و اجتماعی تمایل به داشتن فرزندان کمتر دارند.
2. وضعیت اقتصادی: مشکلات اقتصادی، افزایش هزینههای زندگی و تأمین نیازهای اولیه خانوادهها باعث شده است که بسیاری از زوجها تصمیم بگیرند تعداد فرزندان خود را کاهش دهند.
3. آموزش و آگاهی: افزایش سطح تحصیلات، به ویژه در میان زنان، منجر به تغییر نگرشها نسبت به خانواده و زاد و ولد شده است. زنان تحصیلکرده معمولاً تمایل دارند که پس از تکمیل تحصیلات و ورود به بازار کار، فرزندان کمتری داشته باشند.
4. تغییرات فرهنگی و اجتماعی: تغییر در ارزشها و نگرشها نسبت به خانواده و فرزندآوری، به ویژه در شهرهای بزرگ، باعث شده است که داشتن فرزندان بیشتر کمتر مورد توجه قرار گیرد.
5. دسترسی به خدمات بهداشت باروری: افزایش دسترسی به خدمات بهداشتی و برنامههای تنظیم خانواده، به زوجها کمک کرده است تا کنترل بیشتری بر روی تعداد فرزندان خود داشته باشند.
6. مشغلههای شغلی: با افزایش مشارکت زنان در بازار کار و مشغلههای شغلی، زمان کمتری برای تربیت فرزندان وجود دارد که این امر نیز میتواند منجر به کاهش تعداد فرزندان شود.
7. تأخیر در ازدواج: افزایش سن ازدواج در میان جوانان، به ویژه در شهرهای بزرگ، باعث کاهش فرصت برای زاد و ولد شده است.
8. نگرانیهای اجتماعی و سیاسی: نگرانی از آینده اجتماعی و سیاسی کشور میتواند بر تصمیمات خانوادهها درباره فرزندآوری تأثیر بگذارد.
9. سیاستهای دولتی: برخی از سیاستهای دولتی در گذشته که به تنظیم خانواده و کنترل جمعیت اشاره داشتند، ممکن است تأثیرگذار بوده باشند.
این عوامل به طور کلی نشاندهنده تغییرات عمیق اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی در جامعه ایران هستند که بر روند رشد جمعیت تأثیر گذاشتهاند. باید در مسیر توسعه سیاست جمعیتی خاص طراحی کرد و برمبنای نقشه راه حرکت کرد و از روزمرگی و احساسی عمل کردن پرهیز نمود.
✍محمدرضا منجذب
@hooreechannel 🌹
محمدرضا منجذب
در فرایند توسعه اقتصادی بطور معمول ابتدا نرخ زاد و ولد و نرخ مرگ و میر بالا است، و در این دوره رشد جمعیت بطئی است. سپس با افزایش درآمد و سطح بهداشت نرخ مرگ و میر کاهش می یابد و رشد جمعیت افزایش می یابد.
در مراحل آخر توسعه یافتگی و با کاهش هر دو نرخ مزبور، نرخ رشد جمعیت نیز تنظیم می شود. در این شرایط سیاست های جمعیتی کشور پیشرفته بر مبنای سیاستهای رشد اقتصادی و اقلیمی و برای بلندمدت تنظیم می شود. یکی از شاخص های مورد نظر رشد جمعیت و رشد بهره وری همراه با رشد تکنولوژی است. اگر در کشوری مهاجرت از آن کشور رخ دهد بر مبنای سیاست جمعیتی بصورت گزینشی افرادی را انتخاب می کنند و پذیرش می کنند. کشورهای پیشرفته با طراحی در رشته های مختلف پذیرای نخبگان هستند.
بر مبنای گفته دبیر ستاد ملی در ایران: «تمایلات ایرانیان به فرزندآوری» میزان تمایل زنان و مردان متأهل در سنین باروری(۲۰ تا ۵۰ سال): ۷۷.۷ درصد از پاسخگویان گفتهاند تمایلی به فرزندآوری ندارند. آنها دلیل خود را نگرانی از آینده فرزندان جدید عنوان کردهاند.
ایران کشوری در حال توسعه است و نیاز به حفظ جمعیت خود و نخبگان در مسیر توسعه دارد. از جمله دلایل کاهش نرخ باروری میتوان به مواردی چون: نداشتن درآمد کافی، مشکل مسکن، فشارهای اقتصادی، تورم، بیکاری و احساس ناامنی اقتصادی بیشترین دلایل مخالفت با فرزندآوری بوده است و این آمارها راه را به مسئولان نشان میدهد.
کاهش رشد جمعیت در ایران به دلایل متعددی وابسته است که برخی از آنها عبارتند از:
1. نرخ باروری پایین: یکی از اصلیترین دلایل کاهش رشد جمعیت، کاهش نرخ باروری است. بسیاری از خانوادهها به دلایل اقتصادی و اجتماعی تمایل به داشتن فرزندان کمتر دارند.
2. وضعیت اقتصادی: مشکلات اقتصادی، افزایش هزینههای زندگی و تأمین نیازهای اولیه خانوادهها باعث شده است که بسیاری از زوجها تصمیم بگیرند تعداد فرزندان خود را کاهش دهند.
3. آموزش و آگاهی: افزایش سطح تحصیلات، به ویژه در میان زنان، منجر به تغییر نگرشها نسبت به خانواده و زاد و ولد شده است. زنان تحصیلکرده معمولاً تمایل دارند که پس از تکمیل تحصیلات و ورود به بازار کار، فرزندان کمتری داشته باشند.
4. تغییرات فرهنگی و اجتماعی: تغییر در ارزشها و نگرشها نسبت به خانواده و فرزندآوری، به ویژه در شهرهای بزرگ، باعث شده است که داشتن فرزندان بیشتر کمتر مورد توجه قرار گیرد.
5. دسترسی به خدمات بهداشت باروری: افزایش دسترسی به خدمات بهداشتی و برنامههای تنظیم خانواده، به زوجها کمک کرده است تا کنترل بیشتری بر روی تعداد فرزندان خود داشته باشند.
6. مشغلههای شغلی: با افزایش مشارکت زنان در بازار کار و مشغلههای شغلی، زمان کمتری برای تربیت فرزندان وجود دارد که این امر نیز میتواند منجر به کاهش تعداد فرزندان شود.
7. تأخیر در ازدواج: افزایش سن ازدواج در میان جوانان، به ویژه در شهرهای بزرگ، باعث کاهش فرصت برای زاد و ولد شده است.
8. نگرانیهای اجتماعی و سیاسی: نگرانی از آینده اجتماعی و سیاسی کشور میتواند بر تصمیمات خانوادهها درباره فرزندآوری تأثیر بگذارد.
9. سیاستهای دولتی: برخی از سیاستهای دولتی در گذشته که به تنظیم خانواده و کنترل جمعیت اشاره داشتند، ممکن است تأثیرگذار بوده باشند.
این عوامل به طور کلی نشاندهنده تغییرات عمیق اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی در جامعه ایران هستند که بر روند رشد جمعیت تأثیر گذاشتهاند. باید در مسیر توسعه سیاست جمعیتی خاص طراحی کرد و برمبنای نقشه راه حرکت کرد و از روزمرگی و احساسی عمل کردن پرهیز نمود.
✍محمدرضا منجذب
@hooreechannel 🌹
🎯 پدر و مادرها باید زبالههای احساسی نوجوانشان را جمع کنند
🔴 نوجوانان، بیش از هر زمان دیگری، غمگیناند. طبق آماری که مرکز کنترل و پیشگیری بیماریهای آمریکا در سال ۲۰۲۳ منتشر کرد، سه نفر از هر پنج دختر نوجوان در این کشور گفته بودند که در سال گذشته احساس «غمگینی و ناامیدیِ مداوم» داشتهاند؛ سی درصد افکار خودکشی داشتهاند، و سیزده درصد هم گفتند که اقدام به خودکشی کردهاند. در مقایسه با نسلهای گذشته، این آمار عمیقاً نگرانکننده است و بحثهای فراوانی را در میان متخصصان برانگیخته: چه بر سر نوجوانان آمده است؟ چرا اینچنین در گرداب افسردگی و اضطراب افتادهاند؟
🔴 لیزا دمور، روانشناس متخصص نوجوانان، در کتاب جدید خود به نام در ذهن نوجوانان چه میگذرد، تحلیل متفاوتی از این مسئله ارائه میدهد. دمور میگوید رنجهای دوران نوجوانی نه مایۀ نگرانی و هشدار، بلکه بخشی از مسیر رشدند؛ بهشرط آنکه بهدرستی فهمیده و مدیریت شوند.
🔴 از نظر دمور، اگر تصور کنیم که سلامت روان یعنی «حال خوب» و «احساس آرامش» داریم اشتباه میکنیم. درد و اضطراب بخشی جدانشدنی از این دورۀ زندگیاند و بحرانهای روانی نوجوانان وقتی پایان میپذیرد که بتوانند با این احساسات منفی روبهرو شوند، نه زمانی که این احساسات از میان بروند. دمور دو دلیل اصلی برای شکنندگی نوجوانان امروزی برمیشمارد: نخست، رشد فزایندۀ «صنعت آرامش» است؛ بازاری که از مدیتیشن و یوگا گرفته تا اپلیکیشنها و محصولات شبهرواندرمانی، تصویری آرمانی از یک ذهن آرام ارائه میدهد و هر احساس منفی را بهعنوان اختلال معرفی میکند.
🔴 دلیل دوم نیز پاندمی است؛ بحران همهگیری کرونا زندگی روانی خانوادهها را فرسوده کرد و سطح تحمل جمعی در برابر بیقراری و درد را پایین آورد. از نظر دمور، اگرچه ما از سالهای پاندمی گذر کردهایم، اما پیامدهای روانی و تربیتی آن بحران ادامه دارد. یکی از نمونههای آن پناهبردن به فضای مجازی در مواجهه با ناامنی دنیای بیرون است.
🔴 تحلیل دمور دربارۀ متهم اصلی حال بد نوجوانان، یعنی شبکههای اجتماعی نیز منحصربهفرد است. دمور میگوید خود این فناوریها لزوماً مشکلساز نیستند، بلکه «زمان مصرف» و «محتوای مصرفشده» تعیینکنندهاند. بنابراین پدر و مادرها نباید «دشمن فناوری» باشند، بلکه باید «مدافع زمان حیاتی فرزندشان» باشند. این موضوع بهویژه در سنین حساس (۱۱ تا ۱۳ سال برای دختران، ۱۴ تا ۱۵) مهم است. بهتر است والدین بهجای نبردی فرسایشی با اینستاگرام و تیکتاک، توجهشان را به این معطوف کنند که نوجوانشان چقدر میخوابد، چه میخورد، و فعالیت بدنیاش در چه حد است.
🔴 یکی از مفاهیم کلیدی دمور استعارهای ساده اما پرکاربرد است: «زبالۀ احساسی». نوجوانان، بهویژه دختران، معمولاً بار عاطفی روز را با خود حمل میکنند و شب، در امنترین نقطۀ زندگیشان -یعنی خانه- آن را بیرون میریزند. والدین نقش «جمعآورندهی زباله» را دارند: باید گوش دهند، تحمل کنند، و سعی نکنند مشکل را از ریشه حل کنند.
🔴 دمور میگوید نوجوانان همزمان کودکاند و بزرگسال. یک لحظه با دوستانشان مسابقه گذاشتهاند که چه کسی میتواند بیسکوئیتهای بیشتری توی دهانش فرو کند، و لحظۀ بعد دربارۀ عدالت و هستی فکر میکنند. والدین باید بتوانند هر دوی این ابعاد را درک کنند. اگر نوجوانشان به خاطر موضوعی کودکانه و بیاهمیت دعوایی خشن با آنها به راه انداخته است، نباید فراموش کنند که فرزندشان یک «بُعد بالغ و مهربان» هم دارد که معمولاً خطاب قراردادن آن زودتر جواب میدهد.
📌آنچه خواندید مروری است بر مصاحبۀ لیسا دمور، با جسیکا وینتر که با عنوان «والدین یک نوجوان جمعکنندۀ زبالههای احساسیاند» (The Parent of a Teen-Ager Is an Emotional-Garbage Collector) در ۱۶ جولای ۲۰۲۳ در نیویورکر منتشر شده است.
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
🔴 نوجوانان، بیش از هر زمان دیگری، غمگیناند. طبق آماری که مرکز کنترل و پیشگیری بیماریهای آمریکا در سال ۲۰۲۳ منتشر کرد، سه نفر از هر پنج دختر نوجوان در این کشور گفته بودند که در سال گذشته احساس «غمگینی و ناامیدیِ مداوم» داشتهاند؛ سی درصد افکار خودکشی داشتهاند، و سیزده درصد هم گفتند که اقدام به خودکشی کردهاند. در مقایسه با نسلهای گذشته، این آمار عمیقاً نگرانکننده است و بحثهای فراوانی را در میان متخصصان برانگیخته: چه بر سر نوجوانان آمده است؟ چرا اینچنین در گرداب افسردگی و اضطراب افتادهاند؟
🔴 لیزا دمور، روانشناس متخصص نوجوانان، در کتاب جدید خود به نام در ذهن نوجوانان چه میگذرد، تحلیل متفاوتی از این مسئله ارائه میدهد. دمور میگوید رنجهای دوران نوجوانی نه مایۀ نگرانی و هشدار، بلکه بخشی از مسیر رشدند؛ بهشرط آنکه بهدرستی فهمیده و مدیریت شوند.
🔴 از نظر دمور، اگر تصور کنیم که سلامت روان یعنی «حال خوب» و «احساس آرامش» داریم اشتباه میکنیم. درد و اضطراب بخشی جدانشدنی از این دورۀ زندگیاند و بحرانهای روانی نوجوانان وقتی پایان میپذیرد که بتوانند با این احساسات منفی روبهرو شوند، نه زمانی که این احساسات از میان بروند. دمور دو دلیل اصلی برای شکنندگی نوجوانان امروزی برمیشمارد: نخست، رشد فزایندۀ «صنعت آرامش» است؛ بازاری که از مدیتیشن و یوگا گرفته تا اپلیکیشنها و محصولات شبهرواندرمانی، تصویری آرمانی از یک ذهن آرام ارائه میدهد و هر احساس منفی را بهعنوان اختلال معرفی میکند.
🔴 دلیل دوم نیز پاندمی است؛ بحران همهگیری کرونا زندگی روانی خانوادهها را فرسوده کرد و سطح تحمل جمعی در برابر بیقراری و درد را پایین آورد. از نظر دمور، اگرچه ما از سالهای پاندمی گذر کردهایم، اما پیامدهای روانی و تربیتی آن بحران ادامه دارد. یکی از نمونههای آن پناهبردن به فضای مجازی در مواجهه با ناامنی دنیای بیرون است.
🔴 تحلیل دمور دربارۀ متهم اصلی حال بد نوجوانان، یعنی شبکههای اجتماعی نیز منحصربهفرد است. دمور میگوید خود این فناوریها لزوماً مشکلساز نیستند، بلکه «زمان مصرف» و «محتوای مصرفشده» تعیینکنندهاند. بنابراین پدر و مادرها نباید «دشمن فناوری» باشند، بلکه باید «مدافع زمان حیاتی فرزندشان» باشند. این موضوع بهویژه در سنین حساس (۱۱ تا ۱۳ سال برای دختران، ۱۴ تا ۱۵) مهم است. بهتر است والدین بهجای نبردی فرسایشی با اینستاگرام و تیکتاک، توجهشان را به این معطوف کنند که نوجوانشان چقدر میخوابد، چه میخورد، و فعالیت بدنیاش در چه حد است.
🔴 یکی از مفاهیم کلیدی دمور استعارهای ساده اما پرکاربرد است: «زبالۀ احساسی». نوجوانان، بهویژه دختران، معمولاً بار عاطفی روز را با خود حمل میکنند و شب، در امنترین نقطۀ زندگیشان -یعنی خانه- آن را بیرون میریزند. والدین نقش «جمعآورندهی زباله» را دارند: باید گوش دهند، تحمل کنند، و سعی نکنند مشکل را از ریشه حل کنند.
🔴 دمور میگوید نوجوانان همزمان کودکاند و بزرگسال. یک لحظه با دوستانشان مسابقه گذاشتهاند که چه کسی میتواند بیسکوئیتهای بیشتری توی دهانش فرو کند، و لحظۀ بعد دربارۀ عدالت و هستی فکر میکنند. والدین باید بتوانند هر دوی این ابعاد را درک کنند. اگر نوجوانشان به خاطر موضوعی کودکانه و بیاهمیت دعوایی خشن با آنها به راه انداخته است، نباید فراموش کنند که فرزندشان یک «بُعد بالغ و مهربان» هم دارد که معمولاً خطاب قراردادن آن زودتر جواب میدهد.
📌آنچه خواندید مروری است بر مصاحبۀ لیسا دمور، با جسیکا وینتر که با عنوان «والدین یک نوجوان جمعکنندۀ زبالههای احساسیاند» (The Parent of a Teen-Ager Is an Emotional-Garbage Collector) در ۱۶ جولای ۲۰۲۳ در نیویورکر منتشر شده است.
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
زنان علیه خودشان!
۱ از ۲
آیسان اسلامی چهارده میلیون نفر فالوور دارد و تعداد قابلتوجهی از آن آنان دختران و زنان هستند از دختران نوجوان و جوان گرفته تا زنان سن و سال دار و دنیادیدهای که شاید خودشان فرزندی در قد و قامت او داشته باشند.ولی واقعا زنانی که او را دنبال میکنند، چه چیزی در او دیدهاند که هوادارش هستند؟ چه ارزشهایی درون این زنان وجود دارد؟ و این زنان برای این که آیسان را ببینند چشم روی چه چیزهایی بستهاند؟ راستش هر چه به زنانی که دنبال کننده آیسان هستند فکر میکنم قضیه ابعاد ترسناکتری مییابد. در میانِ زنانِ دنبال کننده آیسان، نمونههای عجیب و غریبی هستند. زنانِ شاعر، نویسنده، سینماگر، زنانی که صبح تا شب از آزادی و حقوق زنان و داستایفسکی و ویرجینیا وولف میگویند و اوج تاسف آنجا است که بگویم من در دنبالکنندگان آیسان دختر یک شهید ارتشی دوران جنگ ایران و عراق را دیدهام. آیا آن دختر وقتی آیسان را دنبال کرد و ویدئوهای او را میبیند یاد پدرش نمیافتد که از خودش و خانوادهاش گذشت تا جلوی
تجاوز را بگیرد! حالا دختر یک قهرمان وطن صفحه کسی را فالو کرده که از تجاوز دفاع میکند. دریغا و افسوس...
واقعا وقت آن رسیده زنانی را که به آیسان اسلامی پر و بال میدهند زیر سوال ببریم و یا اصلا خودشان با خودشان خلوت کنند و از خودشان بپرسند:
چرا مردی را دنبال میکنم که حامی تجاوز است؟
چرا مردی را لحظه به لحظه دنبال میکنم که زن را به مثابه همخواب و فقط در حد برطرف کننده نیاز جنسی مردان میداند؟
صادق باشیم بله آیسان قدبلند و ورزیده و جذاب است، ماشینهای خوبی سوار میشود و در آمریکا زندگی میکند. حالا این روایت ترسناکتر میشود.
از نظر زنان ایرانی دنبال کننده آیسان که آماری میلیونی دارند چون مردی جذاب و ورزیده و ماشیننشین و آمریکا رفته پس حق دارد زن را مثل شام جنسی ببیند. از تجاوز حمایت کند و از این که یک زن را رفتهاند و نوشجان کردهاند غرق لذت شود. حق دارد برای زنان ایرانی در جاهای مختلف دنیا اولتیماتوم صادر کند. حق دارد هر وقت دلش خواست و توانست و هر زنی را اراده کرد و برای نیازهای جنسیاش ببرد! قطعا همه زنان دنبال کنندهاش میگویند نه ما چنین حقی نمیدهیم! ولی ناخودآگاه وقتی دنبالش میکنید، لایک میکنید، ویدیوهایش را وایرال کرده و در مهمانی و گفتگوهایتان به شوخیها و حرفهای او اشاره میکنید، یعنی به او جواز و نفوذ کلام میدهید. هر فالو و لایک و توجه شما، ضریب دادن به آیسان و تفکرات آسیبزننده اوست و خیانت در حق زنان ایرانی است! چون شما کسی را گنده میکنید که زن را در خدمت و مالکیت و تحت اراده مرد میخواهد.
شما زنانی که آیسان را دنبال میکنید حتی غیرمستقیم و ناخودآگاه به مردان و پسران ایرانی گمنامتر پیامهایی محسوس میفرستید. چه پیامی؟
به طور عمومی برای مرد و پسر ایرانی مهم است که چشم زنان و دختران را دنبال خودش بکشاند. یکی از راههای اصلی کسب شناخت این است که مردان همیشه چشمها و تحسینهای زنان را پی میگیرند تا ببیند زنان چه مردی را دنبال میکنند و حیرانش هستند. وقتی شما هوادار آیسان هستید، ناخواسته این پیام را میدهید که دنبال چنین مردانی هستید! من پسران و مردان زیادی میشناسم
که در تلاشاند آیسان بعدی باشند تا به چشم شما بیایند. شما با توجهتان به آیسان، بذر شخصیت او را در وجود بخشی از مردان ایرانی میکارید. و هزاران آیسان میسازید و هزاران آیسان یعنی هزاران مرد حامی تجاوز. یعنی هزاران مردی که زن را دارایی خود میدانند و وسیلهای برای رفع نیاز جنسی.
مردانی که با خود میگویند اگر ورزیده و بانمک باشیم و لاتی حرف بزنیم و نشان دهیم آمریکا رفتهایم یا چنین وانمود کنیم پس حق داریم مثل آیسان فکر کنیم و مثل آیسان به زنان نگاه کنیم و از زنان آنچه را آیسان طلب میکنید طلب کنیم و انتظار داشته باشیم.
👇👇👇بخش دوم
۱ از ۲
آیسان اسلامی چهارده میلیون نفر فالوور دارد و تعداد قابلتوجهی از آن آنان دختران و زنان هستند از دختران نوجوان و جوان گرفته تا زنان سن و سال دار و دنیادیدهای که شاید خودشان فرزندی در قد و قامت او داشته باشند.ولی واقعا زنانی که او را دنبال میکنند، چه چیزی در او دیدهاند که هوادارش هستند؟ چه ارزشهایی درون این زنان وجود دارد؟ و این زنان برای این که آیسان را ببینند چشم روی چه چیزهایی بستهاند؟ راستش هر چه به زنانی که دنبال کننده آیسان هستند فکر میکنم قضیه ابعاد ترسناکتری مییابد. در میانِ زنانِ دنبال کننده آیسان، نمونههای عجیب و غریبی هستند. زنانِ شاعر، نویسنده، سینماگر، زنانی که صبح تا شب از آزادی و حقوق زنان و داستایفسکی و ویرجینیا وولف میگویند و اوج تاسف آنجا است که بگویم من در دنبالکنندگان آیسان دختر یک شهید ارتشی دوران جنگ ایران و عراق را دیدهام. آیا آن دختر وقتی آیسان را دنبال کرد و ویدئوهای او را میبیند یاد پدرش نمیافتد که از خودش و خانوادهاش گذشت تا جلوی
تجاوز را بگیرد! حالا دختر یک قهرمان وطن صفحه کسی را فالو کرده که از تجاوز دفاع میکند. دریغا و افسوس...
واقعا وقت آن رسیده زنانی را که به آیسان اسلامی پر و بال میدهند زیر سوال ببریم و یا اصلا خودشان با خودشان خلوت کنند و از خودشان بپرسند:
چرا مردی را دنبال میکنم که حامی تجاوز است؟
چرا مردی را لحظه به لحظه دنبال میکنم که زن را به مثابه همخواب و فقط در حد برطرف کننده نیاز جنسی مردان میداند؟
صادق باشیم بله آیسان قدبلند و ورزیده و جذاب است، ماشینهای خوبی سوار میشود و در آمریکا زندگی میکند. حالا این روایت ترسناکتر میشود.
از نظر زنان ایرانی دنبال کننده آیسان که آماری میلیونی دارند چون مردی جذاب و ورزیده و ماشیننشین و آمریکا رفته پس حق دارد زن را مثل شام جنسی ببیند. از تجاوز حمایت کند و از این که یک زن را رفتهاند و نوشجان کردهاند غرق لذت شود. حق دارد برای زنان ایرانی در جاهای مختلف دنیا اولتیماتوم صادر کند. حق دارد هر وقت دلش خواست و توانست و هر زنی را اراده کرد و برای نیازهای جنسیاش ببرد! قطعا همه زنان دنبال کنندهاش میگویند نه ما چنین حقی نمیدهیم! ولی ناخودآگاه وقتی دنبالش میکنید، لایک میکنید، ویدیوهایش را وایرال کرده و در مهمانی و گفتگوهایتان به شوخیها و حرفهای او اشاره میکنید، یعنی به او جواز و نفوذ کلام میدهید. هر فالو و لایک و توجه شما، ضریب دادن به آیسان و تفکرات آسیبزننده اوست و خیانت در حق زنان ایرانی است! چون شما کسی را گنده میکنید که زن را در خدمت و مالکیت و تحت اراده مرد میخواهد.
شما زنانی که آیسان را دنبال میکنید حتی غیرمستقیم و ناخودآگاه به مردان و پسران ایرانی گمنامتر پیامهایی محسوس میفرستید. چه پیامی؟
به طور عمومی برای مرد و پسر ایرانی مهم است که چشم زنان و دختران را دنبال خودش بکشاند. یکی از راههای اصلی کسب شناخت این است که مردان همیشه چشمها و تحسینهای زنان را پی میگیرند تا ببیند زنان چه مردی را دنبال میکنند و حیرانش هستند. وقتی شما هوادار آیسان هستید، ناخواسته این پیام را میدهید که دنبال چنین مردانی هستید! من پسران و مردان زیادی میشناسم
که در تلاشاند آیسان بعدی باشند تا به چشم شما بیایند. شما با توجهتان به آیسان، بذر شخصیت او را در وجود بخشی از مردان ایرانی میکارید. و هزاران آیسان میسازید و هزاران آیسان یعنی هزاران مرد حامی تجاوز. یعنی هزاران مردی که زن را دارایی خود میدانند و وسیلهای برای رفع نیاز جنسی.
مردانی که با خود میگویند اگر ورزیده و بانمک باشیم و لاتی حرف بزنیم و نشان دهیم آمریکا رفتهایم یا چنین وانمود کنیم پس حق داریم مثل آیسان فکر کنیم و مثل آیسان به زنان نگاه کنیم و از زنان آنچه را آیسان طلب میکنید طلب کنیم و انتظار داشته باشیم.
👇👇👇بخش دوم
❤1👍1👎1
۲ از ۲
شما زنان و دخترانی که آیسان را برجسته کردهاید حتی ممکن است بعضی از پسران و مردان شریف این سرزمین سرخورده و دلزده و بیانگیزه کنید. میدانید پسران و مردان شریف چه کسی هستند. مردانی که از گذشته پدران خود شرمگیناند. از جامعه مردسالار و زنستیز خود شرمندهاند. برای حقوق زنان تلاش میکنند و به نوبه خود سعی دارند مردی عاشق و وفادار و امن باشند برای زنی که قرار است به زندگیشان راه دهند. ولی با برجسته شدن آیسان و امثال آیسان. شاید متزلزل شوند با خودشان بگویند:" خدایا چرا مردِ زنستیزی چون آیسان اسلامی اینقدر زنانِ طرفدار و کشته مرده دارد؟ آن هم زنانی که خود قربانی جامعهای مرد سالاراند. چرا زنان ما از هنرمندی مثل امیر تتلو حمایت میکنند که با شوق فراوان روابط جنسی آزاد و متعدد و بیبند و باریاش را تعریف میکند و چرا ما زنانی داریم که آنقدر مبهوت تتلو هستند که همخوابی او را می پذیرند..."
ولی این پرسش و دهها پرسش دیگر را باید از شما زنان ایرانی که آیسان را دنبال و حمایت میکنید پرسید. شما که ناخواسته و ناخودآگاه با فالو و لایکهایتان جامعه را زنستیزتر و ناامنتر میکنید و مردانی چون آیسان را گستاختر.
شما زنانی که آیسان را دنبال میکنید حتی ناخودآگاه خانوادهدوستی و تعهد و وفاداری را ریشخند میکنید. و مُهر تایید میزنید بر روابط جنسیای که شأن زن در آن رعایت نشود. راستی یک نکته بسیار ناامید کننده هم این است که ماههاست فضای مجازی پر شده از نقد آگاهانه آیسان اما زنان متعدد هوادارش چنان سفت و سخت به او چسبیدهاند که انگار او والاترین مرد ایرانیِ تاریخ است.
✍ آقای دغدغه | علیرضا سیف
https://t.me/Aghayedaghdaghe
@hooreechannel 🌹
شما زنان و دخترانی که آیسان را برجسته کردهاید حتی ممکن است بعضی از پسران و مردان شریف این سرزمین سرخورده و دلزده و بیانگیزه کنید. میدانید پسران و مردان شریف چه کسی هستند. مردانی که از گذشته پدران خود شرمگیناند. از جامعه مردسالار و زنستیز خود شرمندهاند. برای حقوق زنان تلاش میکنند و به نوبه خود سعی دارند مردی عاشق و وفادار و امن باشند برای زنی که قرار است به زندگیشان راه دهند. ولی با برجسته شدن آیسان و امثال آیسان. شاید متزلزل شوند با خودشان بگویند:" خدایا چرا مردِ زنستیزی چون آیسان اسلامی اینقدر زنانِ طرفدار و کشته مرده دارد؟ آن هم زنانی که خود قربانی جامعهای مرد سالاراند. چرا زنان ما از هنرمندی مثل امیر تتلو حمایت میکنند که با شوق فراوان روابط جنسی آزاد و متعدد و بیبند و باریاش را تعریف میکند و چرا ما زنانی داریم که آنقدر مبهوت تتلو هستند که همخوابی او را می پذیرند..."
ولی این پرسش و دهها پرسش دیگر را باید از شما زنان ایرانی که آیسان را دنبال و حمایت میکنید پرسید. شما که ناخواسته و ناخودآگاه با فالو و لایکهایتان جامعه را زنستیزتر و ناامنتر میکنید و مردانی چون آیسان را گستاختر.
شما زنانی که آیسان را دنبال میکنید حتی ناخودآگاه خانوادهدوستی و تعهد و وفاداری را ریشخند میکنید. و مُهر تایید میزنید بر روابط جنسیای که شأن زن در آن رعایت نشود. راستی یک نکته بسیار ناامید کننده هم این است که ماههاست فضای مجازی پر شده از نقد آگاهانه آیسان اما زنان متعدد هوادارش چنان سفت و سخت به او چسبیدهاند که انگار او والاترین مرد ایرانیِ تاریخ است.
✍ آقای دغدغه | علیرضا سیف
https://t.me/Aghayedaghdaghe
@hooreechannel 🌹
👍6👎1
حال و روز آنهایی که ماندند و نرفتند!
میدانی عمر من چطور هدر رفت؟ با دو اعتیاد هولناک دلچسب، دو اعتیاد مادرزاد، دو اعتیاد بیدرمان. اعتیادم به ایران، و به نوشتن.
خلاصهاش همین است، باور کن. بارها شرایط مهاجرت داشتهام، جلوی میزهای چوبی سفارتها گپ زدهام، دربارهی خانههای شهرهایی در سمت دیگر دنیا تحقیق کردهام، و حتی یکبار قرارداد کاری بستم با شرایطی که بهشت را برای من جوان آشفتهی بعد از طلاق تضمین میکرد.
بعد از خودم پرسیدهام اما بدون زبان فارسی قرار است چه غلطی کنم؟ اگر نتوانم مثل اینجا تکه بیندازم و بخندانم، رابطهام با آدمها چهشکلی میشود؟ اگر مامان تهدیگ برایم نگه ندارد؟
از همین سوالهای احمقانه. ماندهام و دستوپا زدهام. مستاجر و بیآینده زندگی کردهام، رای دادهام و امید واهی بستهام به حبابها، و عاقبت موهایم سفید شد و روزم سیاه ماند. نوشتم و نوشتم و نوشتم. در کوه گریستم و نوشتم. در گورستان گریستم و نوشتم. در خانه درد کشیدم و نوشتم. از دست دادم و نوشتم.
دیدی؟ اعتیاد اینشکلی آدم را هدر میدهد.
آنروز هم وقتی بازجو پرسید تو که میتوانستی بروی چرا نرفتی؟ گفتم چون پنجشنبهاش قرار کوه داشتم. و خندیدم. بعد از آن ساختمان بیرون آمدم و کنار بزرگراه راه رفتم و به آسمان تهران نگاه کردم و کوههای آن بالا و دشتهای آن پایین. به خطوط روی تابلوهای تبلیغات، به فونتهای فارسی، به شهر بدرنگ بدقوارهی عزیزم. و باز ماندم. ماندم و به این عشق بیهوده ادامه دادم.
در آخرین دورهی شفا، دخترکی پرسید اگر یک رنج را میتوانستی از خودت بگیری، چه بود. گفتم رنج زندگی با کلستومی. حالا اگر دوباره بپرسد، میگویم رنج به یادآوردن همهی ناامیدشدنها. مرور همهی بوسههایی که به خاک وطنم زدم و از وطن و هموطن سیلی سخت سرما نصیبم شد.
گوش کبود من گوشوارهی آسمان زمستان مردمان شد و خودم خزیدم زیر ابرها، مثل سنگ سرگردانی در انتهای کهکشان. بدون اسم و یاد و آشنا.
بله، گفتم که معشوقهای من مرگبارند: ایران و نوشتن. حالا میانسالی افسردهام و به پایان سلام کردهام. دیگر نه از وطن سهمی به اندازهی یک گور لازم دارم، و نه امیدوارم روزی بالاخره چیزی به درد بخور بنویسم. نه. من عاشق بودهام و همین بس بود، نبود؟ حالا دوباره از پنجره به توچال نگاه میکنم و میگذارم شجریان گریهام را دربیاورد:
شنیدم رفتی و یاری گرفتی
اگر گوشم شنید، چشمم مبیناد.
همین.
✍حمید سلیمی
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
میدانی عمر من چطور هدر رفت؟ با دو اعتیاد هولناک دلچسب، دو اعتیاد مادرزاد، دو اعتیاد بیدرمان. اعتیادم به ایران، و به نوشتن.
خلاصهاش همین است، باور کن. بارها شرایط مهاجرت داشتهام، جلوی میزهای چوبی سفارتها گپ زدهام، دربارهی خانههای شهرهایی در سمت دیگر دنیا تحقیق کردهام، و حتی یکبار قرارداد کاری بستم با شرایطی که بهشت را برای من جوان آشفتهی بعد از طلاق تضمین میکرد.
بعد از خودم پرسیدهام اما بدون زبان فارسی قرار است چه غلطی کنم؟ اگر نتوانم مثل اینجا تکه بیندازم و بخندانم، رابطهام با آدمها چهشکلی میشود؟ اگر مامان تهدیگ برایم نگه ندارد؟
از همین سوالهای احمقانه. ماندهام و دستوپا زدهام. مستاجر و بیآینده زندگی کردهام، رای دادهام و امید واهی بستهام به حبابها، و عاقبت موهایم سفید شد و روزم سیاه ماند. نوشتم و نوشتم و نوشتم. در کوه گریستم و نوشتم. در گورستان گریستم و نوشتم. در خانه درد کشیدم و نوشتم. از دست دادم و نوشتم.
دیدی؟ اعتیاد اینشکلی آدم را هدر میدهد.
آنروز هم وقتی بازجو پرسید تو که میتوانستی بروی چرا نرفتی؟ گفتم چون پنجشنبهاش قرار کوه داشتم. و خندیدم. بعد از آن ساختمان بیرون آمدم و کنار بزرگراه راه رفتم و به آسمان تهران نگاه کردم و کوههای آن بالا و دشتهای آن پایین. به خطوط روی تابلوهای تبلیغات، به فونتهای فارسی، به شهر بدرنگ بدقوارهی عزیزم. و باز ماندم. ماندم و به این عشق بیهوده ادامه دادم.
در آخرین دورهی شفا، دخترکی پرسید اگر یک رنج را میتوانستی از خودت بگیری، چه بود. گفتم رنج زندگی با کلستومی. حالا اگر دوباره بپرسد، میگویم رنج به یادآوردن همهی ناامیدشدنها. مرور همهی بوسههایی که به خاک وطنم زدم و از وطن و هموطن سیلی سخت سرما نصیبم شد.
گوش کبود من گوشوارهی آسمان زمستان مردمان شد و خودم خزیدم زیر ابرها، مثل سنگ سرگردانی در انتهای کهکشان. بدون اسم و یاد و آشنا.
بله، گفتم که معشوقهای من مرگبارند: ایران و نوشتن. حالا میانسالی افسردهام و به پایان سلام کردهام. دیگر نه از وطن سهمی به اندازهی یک گور لازم دارم، و نه امیدوارم روزی بالاخره چیزی به درد بخور بنویسم. نه. من عاشق بودهام و همین بس بود، نبود؟ حالا دوباره از پنجره به توچال نگاه میکنم و میگذارم شجریان گریهام را دربیاورد:
شنیدم رفتی و یاری گرفتی
اگر گوشم شنید، چشمم مبیناد.
همین.
✍حمید سلیمی
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
❤4
🔺دشمن نامریی!
🔻میکروپلاستیکها ذرات ریز پلاستیکی کوچکتر از ۵ میلیمترند که از تجزیهی بطریها، لباسهای مصنوعی، لاستیک و شویندهها بهوجود میآیند و بیصدا وارد طبیعت و بدن انسان میشوند.
@ENVIRONMENT_LOVERS☜
@hooreechannel 🌹
🔻میکروپلاستیکها ذرات ریز پلاستیکی کوچکتر از ۵ میلیمترند که از تجزیهی بطریها، لباسهای مصنوعی، لاستیک و شویندهها بهوجود میآیند و بیصدا وارد طبیعت و بدن انسان میشوند.
@ENVIRONMENT_LOVERS☜
@hooreechannel 🌹
👍2
ماجرای پسر و عروس و پدرشوهر !
دستگیری فرزند و عروس کاظم صدیقی بنا به آنچه رسانهها نوشتهاند اوایل خردادماه صورت گرفته است. پس از آن صدیقی با خیالی آسوده در نمازجمعهی تهران حضور یافته و از کرامات رئیسی گفت که بعد از ماجرای باغ ازگل آمده و پشت سر او نماز خوانده! (در واقع از کرامات خودش گفت!)
ولی حالا بعد از رسانهای شدن خبر دستگیری، عزتالله ضرغامی خبر داده که به صدیقی توصیه کرده که فعلا به نمازجمعه نیاید و گفته که خود صدیقی هم چنین نظری دارد!
علاوه بر آن خبرهایی منتشر شده مبنی بر اینکه صدیقی در جلسهی شورای عالی قوهی قضائیه شرکت نکرده و حدس بر این است که به خاطر رسانهای شدن خبر دستگیری چنین کرده است.
به نظر میرسد اگر او که در هر نماز جمعه، همه را به تقوا دعوت میکند، باید زمانی که از تخلفهای پسرش مطلع میشد از مسئولیتهایش استعفا میداد، یا حداقل زمانی که دستگیر شدند چنین میکرد، نه حالا که جریان برای مردم فاش شده است... اما دقیقا داستان برعکس این است!
رسانهای شدن تخلفات و دستگیری فرزند کاظم صدیقی، به نظر من برای او بسیار بیش از اصل دستگیری ناخوشایند و باورنکردنی است، همچنان که احتمالا دستگیری آن فرزند برای صدیقی بیشتر از اصل تخلف ناخوشایند و نامطبوع است.
تخلفات پسر صدیقی ممکن است بر اساس اینکه «امضایش جعل شده» باشد و این طبیعی است، اما دستگیری جدید و کم سابقه است!
حالا شاید دستگیری هم برای پدر کمی قابل تحمل باشد و به مرور حل و فصل شود؛ ولی مطلع شدن مردم دیگر به هیچ روی قابل پذیرش نیست. زهی سجادهی تقوا...
این هرم وارونهی تقوا برای بسیاری اصلا چیز غریبی نیست، اما واقعا آنهایی که بعد از ماجرای باغ ازگل هنوز نمازجمعه میروند و پشت سر صدیقی نماز میخوانند، چطور بهسادگی از کنار آن میگذرند؟!
✍محمدحسین روانبخش
@hooreechannel 🌹
دستگیری فرزند و عروس کاظم صدیقی بنا به آنچه رسانهها نوشتهاند اوایل خردادماه صورت گرفته است. پس از آن صدیقی با خیالی آسوده در نمازجمعهی تهران حضور یافته و از کرامات رئیسی گفت که بعد از ماجرای باغ ازگل آمده و پشت سر او نماز خوانده! (در واقع از کرامات خودش گفت!)
ولی حالا بعد از رسانهای شدن خبر دستگیری، عزتالله ضرغامی خبر داده که به صدیقی توصیه کرده که فعلا به نمازجمعه نیاید و گفته که خود صدیقی هم چنین نظری دارد!
علاوه بر آن خبرهایی منتشر شده مبنی بر اینکه صدیقی در جلسهی شورای عالی قوهی قضائیه شرکت نکرده و حدس بر این است که به خاطر رسانهای شدن خبر دستگیری چنین کرده است.
به نظر میرسد اگر او که در هر نماز جمعه، همه را به تقوا دعوت میکند، باید زمانی که از تخلفهای پسرش مطلع میشد از مسئولیتهایش استعفا میداد، یا حداقل زمانی که دستگیر شدند چنین میکرد، نه حالا که جریان برای مردم فاش شده است... اما دقیقا داستان برعکس این است!
رسانهای شدن تخلفات و دستگیری فرزند کاظم صدیقی، به نظر من برای او بسیار بیش از اصل دستگیری ناخوشایند و باورنکردنی است، همچنان که احتمالا دستگیری آن فرزند برای صدیقی بیشتر از اصل تخلف ناخوشایند و نامطبوع است.
تخلفات پسر صدیقی ممکن است بر اساس اینکه «امضایش جعل شده» باشد و این طبیعی است، اما دستگیری جدید و کم سابقه است!
حالا شاید دستگیری هم برای پدر کمی قابل تحمل باشد و به مرور حل و فصل شود؛ ولی مطلع شدن مردم دیگر به هیچ روی قابل پذیرش نیست. زهی سجادهی تقوا...
این هرم وارونهی تقوا برای بسیاری اصلا چیز غریبی نیست، اما واقعا آنهایی که بعد از ماجرای باغ ازگل هنوز نمازجمعه میروند و پشت سر صدیقی نماز میخوانند، چطور بهسادگی از کنار آن میگذرند؟!
✍محمدحسین روانبخش
@hooreechannel 🌹
👍9
این دخترکانِ چاقوکِش!
به کجا میرویم؟ آی مردم داریم به کجا میرویم، حواسمان هست؟ مسئولان به کجا میبرید ما را حواستان هست؟ آن از قصه الهه و این هم از دخترهای نوجوان چاقوکِش و آدمکُش!
خبر اولی جامعه را به زلزله دچار کرد. حق هم همین است. باید نگرانِ امنیت سفر فرزندان مان باشیم. خبر دوم اما باید ریشتر این زلزله را چند برابر کند. واقعا به کجا رسیدهایم که دختران نوجوان قرار دعوا میگذارند؟ چاقو به دست میگیرند و نه فقط در جسمِ یک پدر که در جانِ جامعه فرو میکنند!
واقعا چه به روز ما آمده است که امروزمان این است. فردایمان را خدا بخیر کند. خیلی هم بخیر کند و الا باید در دامنِ شر، مدام دست بشوییم. ماجرا را از زبان دختر مقتول بخوانید: “مدتی بود بین من و چند نفر از دوستانم بر سر مسائل شخصی اختلافاتی به وجود آمده بود که به تدریج شدت گرفت تا آنجا که قرار درگیری گذاشته شد. روز حادثه، شش دختر به همراه دو پسر نوجوان مقابل خانه ما آمدند و با داد و فریاد فضا را ملتهب کردند.”
ادامه ماجرا را هم چنین نقل می کند: “پدرم که صدای هیاهو را شنید نگران شد و برای فهمیدن ماجرا از خانه بیرون آمد. اما وقتی پایین آمد، ناگهان درگیری آغاز شد. یکی از دخترها با چاقو به پای پدرم ضربه زد. پدرم روی زمین افتاد و سپس دختر دیگری دو ضربه چاقو به کمر او زد. همه چیز به سرعت اتفاق افتاد و بعد از آن، آنها از محل فرار کردند.” و تمام.
نه ماجرا که عمرِ یک انسان تمام شد. به همین سادگی، به همین آسانی یک نفر جان خود را سر بی تربیتی و فقرِ اخلاقی گذاشت. ادامه خبر هم میگوید، چندین نفر از مرتبطان با این پرونده شناسایی و دستگیر شدند. که به دلیل سن پایین متهمان، بازپرس شعبه دوم دادسرای جنایی تهران پس از صدور قرار عدم صلاحیت، پرونده را به دادسرای ویژه اطفال ارجاع داده و متهمان برای ادامه روند رسیدگی به آن مرجع قضایی تحویل شدند.
حالا باید در دادگاه اطفال، از طفلهایی بازجویی شود که برای بزرگ شدن چاقو را حَکَم قرار داده اند! قدیمها لات و الوات جماعت چاقو در جیب داشت حالا دختران نوجوان، چاقو در دست میگیرند و در جان یک مرد میگذارند.
واقعا جز تاسف چه میتوان گفت و جز فریاد چه میتوان نوشت؟ این ماجراها را نباید یک پرونده دید و به صفحهی آخر رساند. صدها صفحه باید افزود بر آن و پی چرایی و درمان آن باید رفت.
✍غلامرضا بنی اسدی روزنامه نگار
https://ensafnews.com/595994/
@hooreechannel 🌹
به کجا میرویم؟ آی مردم داریم به کجا میرویم، حواسمان هست؟ مسئولان به کجا میبرید ما را حواستان هست؟ آن از قصه الهه و این هم از دخترهای نوجوان چاقوکِش و آدمکُش!
خبر اولی جامعه را به زلزله دچار کرد. حق هم همین است. باید نگرانِ امنیت سفر فرزندان مان باشیم. خبر دوم اما باید ریشتر این زلزله را چند برابر کند. واقعا به کجا رسیدهایم که دختران نوجوان قرار دعوا میگذارند؟ چاقو به دست میگیرند و نه فقط در جسمِ یک پدر که در جانِ جامعه فرو میکنند!
واقعا چه به روز ما آمده است که امروزمان این است. فردایمان را خدا بخیر کند. خیلی هم بخیر کند و الا باید در دامنِ شر، مدام دست بشوییم. ماجرا را از زبان دختر مقتول بخوانید: “مدتی بود بین من و چند نفر از دوستانم بر سر مسائل شخصی اختلافاتی به وجود آمده بود که به تدریج شدت گرفت تا آنجا که قرار درگیری گذاشته شد. روز حادثه، شش دختر به همراه دو پسر نوجوان مقابل خانه ما آمدند و با داد و فریاد فضا را ملتهب کردند.”
ادامه ماجرا را هم چنین نقل می کند: “پدرم که صدای هیاهو را شنید نگران شد و برای فهمیدن ماجرا از خانه بیرون آمد. اما وقتی پایین آمد، ناگهان درگیری آغاز شد. یکی از دخترها با چاقو به پای پدرم ضربه زد. پدرم روی زمین افتاد و سپس دختر دیگری دو ضربه چاقو به کمر او زد. همه چیز به سرعت اتفاق افتاد و بعد از آن، آنها از محل فرار کردند.” و تمام.
نه ماجرا که عمرِ یک انسان تمام شد. به همین سادگی، به همین آسانی یک نفر جان خود را سر بی تربیتی و فقرِ اخلاقی گذاشت. ادامه خبر هم میگوید، چندین نفر از مرتبطان با این پرونده شناسایی و دستگیر شدند. که به دلیل سن پایین متهمان، بازپرس شعبه دوم دادسرای جنایی تهران پس از صدور قرار عدم صلاحیت، پرونده را به دادسرای ویژه اطفال ارجاع داده و متهمان برای ادامه روند رسیدگی به آن مرجع قضایی تحویل شدند.
حالا باید در دادگاه اطفال، از طفلهایی بازجویی شود که برای بزرگ شدن چاقو را حَکَم قرار داده اند! قدیمها لات و الوات جماعت چاقو در جیب داشت حالا دختران نوجوان، چاقو در دست میگیرند و در جان یک مرد میگذارند.
واقعا جز تاسف چه میتوان گفت و جز فریاد چه میتوان نوشت؟ این ماجراها را نباید یک پرونده دید و به صفحهی آخر رساند. صدها صفحه باید افزود بر آن و پی چرایی و درمان آن باید رفت.
✍غلامرضا بنی اسدی روزنامه نگار
https://ensafnews.com/595994/
@hooreechannel 🌹
پایگاه خبری تحلیلی انصاف نیوز
این دخترکانِ چاقوکِش! | غلامرضا بنیاسدی | پایگاه خبری تحلیلی انصاف نیوز
غلامرضا بنیاسدی، روزنامهنگار، در یادداشتی که در اختیار انصاف نیوز قرار داده است، نوشت:
👍4
🔶 چرا جامعه بانگ آب را نمیشنود؟
🔺 کارشناسان در نشستی تأملبرانگیز از کَرآبی و کورآبی سخن گفتند، فاجعهای که تنها با احیای فرهنگ یاریگر و شنیدن صدای واقعی بحران شاید بتوان برای آن راهی یافت.
🔺 ژاله آموزگار پژوهشگر ایرانی فرهنگ و زبانهای باستان گفت: مانی در آیین ما هر نوع آسیب به زمین و آب گناه شمرده میشد و همه منابع به یک اندازه با ارزش و با اهمیت بود اما اینک به جان طبیعت و همه منابع افتادهایم.
🔺 داریوش رحمانیان نویسنده و دانشیار گروه تاریخ دانشگاه تهران: علاوه بر کَرآبی، ما کورآبی نیز داریم؛ یعنی واقعیتها را نمیبینیم و یا اگر میبینیم به آن دقت نمیکنیم و یا برای آن کاری نمیکنیم.
🔺 محمدصادق دهقانی تولیدکننده مستند «تالان»: ما از گذشته با کمک یکدیگر توانستهایم آب را نگه داریم و اگر این فرهنگ را حفظ کنیم خواهیم توانست مشکل کنونی آب را نیز حل کنیم.
#پژوهش_اجتماعی
متن کامل گزارش را اینجا بخوانید
🆔 @irna_research
https://t.me/irna_research/3817
@ENVIRONMENT_LOVERS☜
@hooreechannel 🌹
🔺 کارشناسان در نشستی تأملبرانگیز از کَرآبی و کورآبی سخن گفتند، فاجعهای که تنها با احیای فرهنگ یاریگر و شنیدن صدای واقعی بحران شاید بتوان برای آن راهی یافت.
🔺 ژاله آموزگار پژوهشگر ایرانی فرهنگ و زبانهای باستان گفت: مانی در آیین ما هر نوع آسیب به زمین و آب گناه شمرده میشد و همه منابع به یک اندازه با ارزش و با اهمیت بود اما اینک به جان طبیعت و همه منابع افتادهایم.
🔺 داریوش رحمانیان نویسنده و دانشیار گروه تاریخ دانشگاه تهران: علاوه بر کَرآبی، ما کورآبی نیز داریم؛ یعنی واقعیتها را نمیبینیم و یا اگر میبینیم به آن دقت نمیکنیم و یا برای آن کاری نمیکنیم.
🔺 محمدصادق دهقانی تولیدکننده مستند «تالان»: ما از گذشته با کمک یکدیگر توانستهایم آب را نگه داریم و اگر این فرهنگ را حفظ کنیم خواهیم توانست مشکل کنونی آب را نیز حل کنیم.
#پژوهش_اجتماعی
متن کامل گزارش را اینجا بخوانید
🆔 @irna_research
https://t.me/irna_research/3817
@ENVIRONMENT_LOVERS☜
@hooreechannel 🌹
جوهری که آسیب دید؛
درباره خشونت کلامی و رفتاری در جامعۀ ایران
برای دریافت سطح «خشونت» در یک جامعه، دسترسی به آمارهایی که بعضاً غیرقابل راستیآزماییاند و اغلب هم مهر «محرمانه» میخورند، خیلی مورد نیاز نیست. فقط کافی است در هر محله و کوی و کوچه و خیابان و محیط کار و زندگی و تحصیل خود، اطراف را بپائیم و نوع کنش «شهروندان» را دریابیم!
کسی که تصور یا ادعا میکند رفتار ما ایرانیان در محیطهای بسته یا باز، کم و بیش در حد نرمهای معمول در دیگر جوامع است، یا روابط اجتماعی خود را قطع کرده و در لاک خود به سر میبرد و یا اینکه اذعان به ناهنجاریهای رفتاری در جامعه را مغایر حفظ موقعیت و منافع خود میبیند!
واقعیت این است که نزاعهای کلامی، بیاحترامی، بیادبی، فحاشی، برخوردهای فیزیکی، کتککاری و زد و خوردهای خشونتبارِ منجر به جرح و قتل، در سطوح مختلف جامعه از حد معمول و طبیعی خود بسیار فراتر رفته است و این، بسیاری از مردمی را که خواهان آرامش و احترام و رعایت یکدیگرند، به شدیدترین وجه ممکن نگران و افسرده کرده است.
در خیابان گاه یک نگاه ناخواسته، واکنش هیستریک و عصبی فردی را به دنبال دارد و گاه یک احترام ساده، چشم افراد را از تعجب چنان گشاد میکند که گویی طرفشان از سیارهای دیگر پا به این کرۀ خاکی گذاشته است!
میتوان فشار روزافزون زندگی از تنگی معیشت و عدم کفاف درآمد و سررسیدن اقساط و عقب افتادن کرایۀ منزل و مغازه و ترافیک سرسامآور و هوای اغلب آلوده و بیثباتی قیمتها و فساد اداری و نابرابری و تبعیض و ترس از آینده و دهها مورد از این قبیل را دلیل عصبانیت افراد و تحریک آنها به کنش خشونتآمیز برشمرد اما همۀ اینها فقط یک روی ماجرا به نظر میرسند.
روی دیگر ماجرا این است که در جامعۀ ایرانی یک امر «بسیار خاص» در سالهای اخیر بینهایت آسیب دیده است و آن جوهر اخلاقی مبتنی بر نوعی جهاننگری متافیزیکی است که بازتولیدکنندۀ تواضع، احترام، ادب، انصاف، رعایت، مهربانی، بخشش، بزرگواری، صبوری، کمک و دلسوزی به همنوع و هموطن و همکیش در طول تاریخ این سرزمین بوده است.
همین جوهر اخلاقی در سطوح فردی و اجتماعی، معمولاً کژتابیهای بعضاً گریزناپذیر سیاست و حکمرانی را تعدیل و تا حدی جبران میکرده و جامعه را در نقطۀ کم و بیش متعادل و متوازن نگه میداشته است.
در دهههای چهل و پنجاه خورشیدی، میل به تسرّی این جوهر اخلاقی به امر سیاست و حکمرانی، انگیزۀ بسیاری از روشنفکران و اهل حوزه برای مبارزه با سلطنت پهلوی شد و قسمی از ترکیب و اینهمانی آن دو را رقم زد. بدین ترتیب، آن جوهر اخلاقی از سطح فرد و جامعه به سطح دولت و حکومت کشیده شد ولی ناخواسته به مسلخگاه خود رفت.
در دنیای متجدد برای کنترل مفاسد قدرت و سیاست تلاش شده است تا دیوانسالاری را شفاف و پاسخگو و متکی به آراء عمومی کنند. به میزانی که این سازوکار در یک جامعه کارآمد باشد، به همان میزان از مفسدهانگیری قدرتِ دولت هم کاسته میشود. این خود زمینهساز تعادل رفتاری مردم و بازداشتن آنان از خشم و خشونتهای مهارناپذیر است.
در این میان اما ادغامِ دستگاه متافیزیکی حافظ نظم اخلاقی جامعه در سازمان دولت و حکومت به قصد کنترل مفاسد قدرت، میتواند به نتیجۀ معکوس بیانجامد؛ بهگونهای که جوهر اخلاقی را در خدمت قدرت درآورد و بدینوسیله آن را فاقد معنا و اعتبار مرسوم آن کند.
با بیاعتبار شدن آن جوهر و نظام اخلاقی، دیگر همۀ آن فضائلی که رفتار فردی و اجتماعی را نظم و سامان میداد و متوازن و متعادل میکرد رنگ میبازد و راه بر «هر کاری مجاز است» هموار میشود!
این پدیدهای بینهایت سهمگین است.
متأسفانه بازشکافی این پدیده در جامعۀ ما هنوز نوعی تابوست. تا این تابو پابرجا باشد نمیتوان دلایل این سطح از ناهنجاری از جمله خشونتهای بیسابقۀ رایج را ریشهیابی و علاج کرد. برای عبور از این وضعیت، یک رستاخیز اخلاقی ملی مورد نیاز است اما آن هم در گرو بازاندیشی انتقادی عمیق در بینشی است که مسبب این وضعیت شده است.
✍احمد زیدآیادی
متن کامل
@hooreechannel 🌹
درباره خشونت کلامی و رفتاری در جامعۀ ایران
برای دریافت سطح «خشونت» در یک جامعه، دسترسی به آمارهایی که بعضاً غیرقابل راستیآزماییاند و اغلب هم مهر «محرمانه» میخورند، خیلی مورد نیاز نیست. فقط کافی است در هر محله و کوی و کوچه و خیابان و محیط کار و زندگی و تحصیل خود، اطراف را بپائیم و نوع کنش «شهروندان» را دریابیم!
کسی که تصور یا ادعا میکند رفتار ما ایرانیان در محیطهای بسته یا باز، کم و بیش در حد نرمهای معمول در دیگر جوامع است، یا روابط اجتماعی خود را قطع کرده و در لاک خود به سر میبرد و یا اینکه اذعان به ناهنجاریهای رفتاری در جامعه را مغایر حفظ موقعیت و منافع خود میبیند!
واقعیت این است که نزاعهای کلامی، بیاحترامی، بیادبی، فحاشی، برخوردهای فیزیکی، کتککاری و زد و خوردهای خشونتبارِ منجر به جرح و قتل، در سطوح مختلف جامعه از حد معمول و طبیعی خود بسیار فراتر رفته است و این، بسیاری از مردمی را که خواهان آرامش و احترام و رعایت یکدیگرند، به شدیدترین وجه ممکن نگران و افسرده کرده است.
در خیابان گاه یک نگاه ناخواسته، واکنش هیستریک و عصبی فردی را به دنبال دارد و گاه یک احترام ساده، چشم افراد را از تعجب چنان گشاد میکند که گویی طرفشان از سیارهای دیگر پا به این کرۀ خاکی گذاشته است!
میتوان فشار روزافزون زندگی از تنگی معیشت و عدم کفاف درآمد و سررسیدن اقساط و عقب افتادن کرایۀ منزل و مغازه و ترافیک سرسامآور و هوای اغلب آلوده و بیثباتی قیمتها و فساد اداری و نابرابری و تبعیض و ترس از آینده و دهها مورد از این قبیل را دلیل عصبانیت افراد و تحریک آنها به کنش خشونتآمیز برشمرد اما همۀ اینها فقط یک روی ماجرا به نظر میرسند.
روی دیگر ماجرا این است که در جامعۀ ایرانی یک امر «بسیار خاص» در سالهای اخیر بینهایت آسیب دیده است و آن جوهر اخلاقی مبتنی بر نوعی جهاننگری متافیزیکی است که بازتولیدکنندۀ تواضع، احترام، ادب، انصاف، رعایت، مهربانی، بخشش، بزرگواری، صبوری، کمک و دلسوزی به همنوع و هموطن و همکیش در طول تاریخ این سرزمین بوده است.
همین جوهر اخلاقی در سطوح فردی و اجتماعی، معمولاً کژتابیهای بعضاً گریزناپذیر سیاست و حکمرانی را تعدیل و تا حدی جبران میکرده و جامعه را در نقطۀ کم و بیش متعادل و متوازن نگه میداشته است.
در دهههای چهل و پنجاه خورشیدی، میل به تسرّی این جوهر اخلاقی به امر سیاست و حکمرانی، انگیزۀ بسیاری از روشنفکران و اهل حوزه برای مبارزه با سلطنت پهلوی شد و قسمی از ترکیب و اینهمانی آن دو را رقم زد. بدین ترتیب، آن جوهر اخلاقی از سطح فرد و جامعه به سطح دولت و حکومت کشیده شد ولی ناخواسته به مسلخگاه خود رفت.
در دنیای متجدد برای کنترل مفاسد قدرت و سیاست تلاش شده است تا دیوانسالاری را شفاف و پاسخگو و متکی به آراء عمومی کنند. به میزانی که این سازوکار در یک جامعه کارآمد باشد، به همان میزان از مفسدهانگیری قدرتِ دولت هم کاسته میشود. این خود زمینهساز تعادل رفتاری مردم و بازداشتن آنان از خشم و خشونتهای مهارناپذیر است.
در این میان اما ادغامِ دستگاه متافیزیکی حافظ نظم اخلاقی جامعه در سازمان دولت و حکومت به قصد کنترل مفاسد قدرت، میتواند به نتیجۀ معکوس بیانجامد؛ بهگونهای که جوهر اخلاقی را در خدمت قدرت درآورد و بدینوسیله آن را فاقد معنا و اعتبار مرسوم آن کند.
با بیاعتبار شدن آن جوهر و نظام اخلاقی، دیگر همۀ آن فضائلی که رفتار فردی و اجتماعی را نظم و سامان میداد و متوازن و متعادل میکرد رنگ میبازد و راه بر «هر کاری مجاز است» هموار میشود!
این پدیدهای بینهایت سهمگین است.
متأسفانه بازشکافی این پدیده در جامعۀ ما هنوز نوعی تابوست. تا این تابو پابرجا باشد نمیتوان دلایل این سطح از ناهنجاری از جمله خشونتهای بیسابقۀ رایج را ریشهیابی و علاج کرد. برای عبور از این وضعیت، یک رستاخیز اخلاقی ملی مورد نیاز است اما آن هم در گرو بازاندیشی انتقادی عمیق در بینشی است که مسبب این وضعیت شده است.
✍احمد زیدآیادی
متن کامل
@hooreechannel 🌹
👍1
🌿جان در برابر جان؟!
١. فقه اسلامی، در تداوم بسیاری از نظامات جزایی مرسوم، سیاست کیفری خود را بر مبنای قصاص فردی پایهریزی کرده است. در قصاص زمانی که فردی عامدانه و آگاهانه، جان دیگری را بگیرد، اولیای دم میتوانند جان او را بگیرند. فقط جان او را و نه کشتارهای جمعیای که رایج بوده. جان در برابر جان، بی هیچ کم و کاست!
٢. قرآن به دو عنصر مهم دیگر در قوانین قصاص اشاره میکند. اول اینکه جان زنان و بردگان نیز محترم است و کشتن آنان هم قصاص دارد. در بسیاری از نظامات جزایی آن عصر، جان زنان و بردگان تا آن اندازه ارزش نداشت که بهخاطرشان قصاص صورت گیرد. دوم اینکه میتوان از قاتل گذشت و او را بخشید. در این صورت اولیای دم میتوانند از قاتل دیه یا خونبها مطالبه کنند. قرآن در مورد میزان دیه حکمی تعیین نکرده است.
٣. در فقه اسلامی، بر مبنای روایات و نه قرآن، مرسوم و رایج بوده که دیهی زن، نیمِ دیهی مرد است. با توجه به تفاوت دیه، اختلافنظری جدی میان فقیهان مسلمان در اینباره وجود دارد. فقیهان اهل سنت میگویند مرد قاتل باید قصاص شود و تفاوت دیه، اهمیتی ندارد. اما فقیهان شیعه میگویند اولیای دم زن باید تفاوت دیه را به قاتل بپردازند و بعد او را قصاص کنند.
۴. مرور دیدگاههای فقیهان در مورد این حکم، فراز و نشیبی اساسی را در مورد نگرش آنان به تفاوت دیه نشان میدهد. فقیهان متقدم آرام آرام از ایدهی قرآنی برابری جان انسانها فاصله میگیرند و میگویند ارزش جان زن با ارزش جان مرد برابر نیست و زن که در عقل و ایمان و خلقت نصفه و نیمه است، در دیه هم با مرد برابر نیست. صراحتاً گفتهاند و ابایی هم نبوده است. فقیهان معاصرتر تلاش کردهاند تفاوت دیه را با کارکرد اقتصادی تبیین کنند. بنا بر فقه، مرد وظیفهی تامین معاش زن را برعهده دارد و طبیعتاً حذف او تبعات اقتصادی بیشتری خواهد داشت.
۵. قانون مجازات اسلامی بر همین مبنا، صراحتاً در مادهی ۵۶٠ دیهی کامل زن را نصف دیهی کامل مرد اعلام میکند. همین قانون در مادهی ٣٨٢ به صراحت مقرر میدارد که اولیای دم زن مقتول فقط در صورتی میتوانند مرد قاتل را قصاص کنند، که نیم دیه را به او بپردازند. این مواد به ساحت اجرا که آمد، چالشآفرین و تنشزا شد. در این جامعه زنان نیز کارکرد اقتصادی یافتهاند و تامین معاش خانواده لزوماً دیگر بر عهدهی مرد نیست. علاوه بر این، قوانین مهریه و نفقه بههیچعنوان مانند فقه صورتبندی نشده است تا بگوییم زن، تنها مصرفکننده است و مرد تنها، تامینکننده. طبیعی است که در این شرایط، پایبندی سفت و سخت به حکم فقهی دیه، افکار عمومی را به پرسش اندازد.
۶. قانون مجازات اسلامی در اصلاحهای بعدی، نخست در مادهی ۴٢٨ مقرر داشت اگر یک مرد، زنی را به قتل برساند و این قتل، افکار عمومی را جریحهدار کند، در صورت عدم تمکن مالی اولیای دم مقتول، به تشخیص قوهی قضاییه، قاتل قصاص میشود و نیم دیه را بیتالمال پرداخت میکند. این ماده تلویحاً میان قتلهایی که رسانهای میشوند و قتلهایی که نمیشوند، تبعیض قائل شده است. اینجا هم دغدغه جان زن نیست، دغدغه آرام کردن افکار عمومی است.
٧. سپستر، تبصرهی مادهی ۵۵١، مقرر داشت در تمامی جنایاتی که مرد جانی بر زن وارد ساخته است، تفاضل دیه از صندوق تأمین خسارتهای بدنی پرداخت میشود. عمومیت اطلاق این ماده حتماً مورد قتل زن توسط مرد را هم شامل میشود و یعنی دیگر نیازی به پرداخت نصف دیه برای قصاص نیست. اما قضات این را نپذیرفتند. دادگاهها رأیهای متفاوتی صادر کردند و حتی اداره کل حقوقی قوهی قضاییه، در نظریهی مشورتی خود اعلام کرد که قتل زن توسط مرد، مشمول این تبصره نمیشود!
٨. در نهایت، به دلیل این تشویشها و اختلافنظرها، رأی وحدت رویهی شمارهی ٧٧٧ گام بزرگی در حل این معضل برداشت و صریحاً اعلام نمود که این تبصره عام است و همهی جنایتها علیه زنان از جمله قتل را نیز در برمیگیرد. با این حساب اساساً مسئلهی پرداخت نصف دیه برای قصاص منتفی میشود. اما چاره چیست که همچنان مواد قانونی سابق در اینباره وجود دارد و نسخ نشده است. تا آنجا که در مورد قتل #الهه_حسین_نژاد هم معاون قوهی قضاییه، از مادهی ۴٢٨ سخن میگوید و هیچ اشارهای به این رأی وحدت رویه ندارد.
٩. بنا بر قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، تمام قوانین باید منطبق بر فقه باشند یا لااقل با آن مخالف نباشند. فراموش نکنیم که این نظام و قانون اساسیاش بر مبنای اجتهاد نوآورانهی فقهی و بدیع پایهگذاری شده است. چگونه است که در فروع فقهی، خبری از اجتهاد و نوآوری نیست؟ عرف که به هر حال حرف خودش را به کرسی مینشاند و قانون هم آرام آرام از مسلمات پیشین فاصله میگیرد، چرا خرسندیم که در این میان، انگشت اتهام به سمت فقه باشد؟
✍🏻 روح الله طالبی توتی
@swhriran
@hooreechannel 🌹
١. فقه اسلامی، در تداوم بسیاری از نظامات جزایی مرسوم، سیاست کیفری خود را بر مبنای قصاص فردی پایهریزی کرده است. در قصاص زمانی که فردی عامدانه و آگاهانه، جان دیگری را بگیرد، اولیای دم میتوانند جان او را بگیرند. فقط جان او را و نه کشتارهای جمعیای که رایج بوده. جان در برابر جان، بی هیچ کم و کاست!
٢. قرآن به دو عنصر مهم دیگر در قوانین قصاص اشاره میکند. اول اینکه جان زنان و بردگان نیز محترم است و کشتن آنان هم قصاص دارد. در بسیاری از نظامات جزایی آن عصر، جان زنان و بردگان تا آن اندازه ارزش نداشت که بهخاطرشان قصاص صورت گیرد. دوم اینکه میتوان از قاتل گذشت و او را بخشید. در این صورت اولیای دم میتوانند از قاتل دیه یا خونبها مطالبه کنند. قرآن در مورد میزان دیه حکمی تعیین نکرده است.
٣. در فقه اسلامی، بر مبنای روایات و نه قرآن، مرسوم و رایج بوده که دیهی زن، نیمِ دیهی مرد است. با توجه به تفاوت دیه، اختلافنظری جدی میان فقیهان مسلمان در اینباره وجود دارد. فقیهان اهل سنت میگویند مرد قاتل باید قصاص شود و تفاوت دیه، اهمیتی ندارد. اما فقیهان شیعه میگویند اولیای دم زن باید تفاوت دیه را به قاتل بپردازند و بعد او را قصاص کنند.
۴. مرور دیدگاههای فقیهان در مورد این حکم، فراز و نشیبی اساسی را در مورد نگرش آنان به تفاوت دیه نشان میدهد. فقیهان متقدم آرام آرام از ایدهی قرآنی برابری جان انسانها فاصله میگیرند و میگویند ارزش جان زن با ارزش جان مرد برابر نیست و زن که در عقل و ایمان و خلقت نصفه و نیمه است، در دیه هم با مرد برابر نیست. صراحتاً گفتهاند و ابایی هم نبوده است. فقیهان معاصرتر تلاش کردهاند تفاوت دیه را با کارکرد اقتصادی تبیین کنند. بنا بر فقه، مرد وظیفهی تامین معاش زن را برعهده دارد و طبیعتاً حذف او تبعات اقتصادی بیشتری خواهد داشت.
۵. قانون مجازات اسلامی بر همین مبنا، صراحتاً در مادهی ۵۶٠ دیهی کامل زن را نصف دیهی کامل مرد اعلام میکند. همین قانون در مادهی ٣٨٢ به صراحت مقرر میدارد که اولیای دم زن مقتول فقط در صورتی میتوانند مرد قاتل را قصاص کنند، که نیم دیه را به او بپردازند. این مواد به ساحت اجرا که آمد، چالشآفرین و تنشزا شد. در این جامعه زنان نیز کارکرد اقتصادی یافتهاند و تامین معاش خانواده لزوماً دیگر بر عهدهی مرد نیست. علاوه بر این، قوانین مهریه و نفقه بههیچعنوان مانند فقه صورتبندی نشده است تا بگوییم زن، تنها مصرفکننده است و مرد تنها، تامینکننده. طبیعی است که در این شرایط، پایبندی سفت و سخت به حکم فقهی دیه، افکار عمومی را به پرسش اندازد.
۶. قانون مجازات اسلامی در اصلاحهای بعدی، نخست در مادهی ۴٢٨ مقرر داشت اگر یک مرد، زنی را به قتل برساند و این قتل، افکار عمومی را جریحهدار کند، در صورت عدم تمکن مالی اولیای دم مقتول، به تشخیص قوهی قضاییه، قاتل قصاص میشود و نیم دیه را بیتالمال پرداخت میکند. این ماده تلویحاً میان قتلهایی که رسانهای میشوند و قتلهایی که نمیشوند، تبعیض قائل شده است. اینجا هم دغدغه جان زن نیست، دغدغه آرام کردن افکار عمومی است.
٧. سپستر، تبصرهی مادهی ۵۵١، مقرر داشت در تمامی جنایاتی که مرد جانی بر زن وارد ساخته است، تفاضل دیه از صندوق تأمین خسارتهای بدنی پرداخت میشود. عمومیت اطلاق این ماده حتماً مورد قتل زن توسط مرد را هم شامل میشود و یعنی دیگر نیازی به پرداخت نصف دیه برای قصاص نیست. اما قضات این را نپذیرفتند. دادگاهها رأیهای متفاوتی صادر کردند و حتی اداره کل حقوقی قوهی قضاییه، در نظریهی مشورتی خود اعلام کرد که قتل زن توسط مرد، مشمول این تبصره نمیشود!
٨. در نهایت، به دلیل این تشویشها و اختلافنظرها، رأی وحدت رویهی شمارهی ٧٧٧ گام بزرگی در حل این معضل برداشت و صریحاً اعلام نمود که این تبصره عام است و همهی جنایتها علیه زنان از جمله قتل را نیز در برمیگیرد. با این حساب اساساً مسئلهی پرداخت نصف دیه برای قصاص منتفی میشود. اما چاره چیست که همچنان مواد قانونی سابق در اینباره وجود دارد و نسخ نشده است. تا آنجا که در مورد قتل #الهه_حسین_نژاد هم معاون قوهی قضاییه، از مادهی ۴٢٨ سخن میگوید و هیچ اشارهای به این رأی وحدت رویه ندارد.
٩. بنا بر قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، تمام قوانین باید منطبق بر فقه باشند یا لااقل با آن مخالف نباشند. فراموش نکنیم که این نظام و قانون اساسیاش بر مبنای اجتهاد نوآورانهی فقهی و بدیع پایهگذاری شده است. چگونه است که در فروع فقهی، خبری از اجتهاد و نوآوری نیست؟ عرف که به هر حال حرف خودش را به کرسی مینشاند و قانون هم آرام آرام از مسلمات پیشین فاصله میگیرد، چرا خرسندیم که در این میان، انگشت اتهام به سمت فقه باشد؟
✍🏻 روح الله طالبی توتی
@swhriran
@hooreechannel 🌹
👍2👎1
🎥افزایش زنکشی نگرانکننده است؛ قوانین فعلی کارآمد نیستند
✍🏻امتداد-گروه خبر: اشرف گرامیزادگان، حقوقدان و فعال حقوق زنان، با ابراز نگرانی از موج جدید خشونتهای خانگی و زنکشیهای اخیر در کشور، خواستار بازنگری جدی در قوانین مربوط به زنان شد.
این حقوقدان در نشست "خشونت علیه زنان و مرثیه ای برای یک لایحه موثر" که توسط موسسه مطالعات و تحقیقات زنان برگزار شده بود، اظهار کرد: ما با حجم بالایی از خشونت علیه زنان مواجه هستیم که در مواردی منجر به زنکشی میشود. این مسئله نتیجه سالها بیتوجهی به نیازهای قانونی و ساختاری در حوزه حقوق زنان است. نه فقط در قانون کیفری، بلکه در قانون مدنی نیز با خلأهای زیادی روبهرو هستیم.
🔹۱۲ ساله اخیر یکی از افرادی که پیگیر لایحه منع خشونت علیه زنان بوده من بودم، متأسفانه آنچه در نهایت از مجلس بیرون آمد، به هیچوجه پاسخگوی نیازهای واقعی جامعه نبود. تغییرات واژگانی و محتوایی، لایحه را از خاصیت انداخت. به همین دلیل استرداد آن توسط رئیسجمهور تصمیم درستی بود.
🔹متاسفانه نگاه مردسالارانه حاکم بر فرآیند قانونگذاری از مشکلات اساسی ماست. وقتی زنان و فعالان اجتماعی صدای خود را بلند میکنند، به آنها انگ میزنند؛ میگویند فمینیست هستند یا علیه خانواده کار میکنند. این در حالی است که مطالبه امنیت، کرامت و حقوق برابر، خواستهای انسانی و قانونی است.
🔹نقش قوه قضاییه در اصلاح وضعیت فعالی بسیار کلیدی است. قوه قضاییه میتواند و باید پیشقدم شود. قضات توانمندی در حوزه خانواده داریم که میتوانند با بررسی میدانی، خلأهای موجود در قوانین را شناسایی کنند. در دوره آقای روحانی، ۲۲ لایحه در حوزه زنان تهیه شد اما هیچکدام به سرانجام نرسیدند.
🔹اگر ارادهای جدی برای مقابله با خشونت و اصلاح قوانین نباشد، موج نارضایتی اجتماعی بهویژه در میان جوانان، دختران و پسران، افزایش خواهد یافت. این میتواند به تعارض میان جامعه و حاکمیت منجر شود و پیامدهای خطرناکی برای آینده کشور داشته باشد.
@emtedadnet
@hooreechannel 🌹
✍🏻امتداد-گروه خبر: اشرف گرامیزادگان، حقوقدان و فعال حقوق زنان، با ابراز نگرانی از موج جدید خشونتهای خانگی و زنکشیهای اخیر در کشور، خواستار بازنگری جدی در قوانین مربوط به زنان شد.
این حقوقدان در نشست "خشونت علیه زنان و مرثیه ای برای یک لایحه موثر" که توسط موسسه مطالعات و تحقیقات زنان برگزار شده بود، اظهار کرد: ما با حجم بالایی از خشونت علیه زنان مواجه هستیم که در مواردی منجر به زنکشی میشود. این مسئله نتیجه سالها بیتوجهی به نیازهای قانونی و ساختاری در حوزه حقوق زنان است. نه فقط در قانون کیفری، بلکه در قانون مدنی نیز با خلأهای زیادی روبهرو هستیم.
🔹۱۲ ساله اخیر یکی از افرادی که پیگیر لایحه منع خشونت علیه زنان بوده من بودم، متأسفانه آنچه در نهایت از مجلس بیرون آمد، به هیچوجه پاسخگوی نیازهای واقعی جامعه نبود. تغییرات واژگانی و محتوایی، لایحه را از خاصیت انداخت. به همین دلیل استرداد آن توسط رئیسجمهور تصمیم درستی بود.
🔹متاسفانه نگاه مردسالارانه حاکم بر فرآیند قانونگذاری از مشکلات اساسی ماست. وقتی زنان و فعالان اجتماعی صدای خود را بلند میکنند، به آنها انگ میزنند؛ میگویند فمینیست هستند یا علیه خانواده کار میکنند. این در حالی است که مطالبه امنیت، کرامت و حقوق برابر، خواستهای انسانی و قانونی است.
🔹نقش قوه قضاییه در اصلاح وضعیت فعالی بسیار کلیدی است. قوه قضاییه میتواند و باید پیشقدم شود. قضات توانمندی در حوزه خانواده داریم که میتوانند با بررسی میدانی، خلأهای موجود در قوانین را شناسایی کنند. در دوره آقای روحانی، ۲۲ لایحه در حوزه زنان تهیه شد اما هیچکدام به سرانجام نرسیدند.
🔹اگر ارادهای جدی برای مقابله با خشونت و اصلاح قوانین نباشد، موج نارضایتی اجتماعی بهویژه در میان جوانان، دختران و پسران، افزایش خواهد یافت. این میتواند به تعارض میان جامعه و حاکمیت منجر شود و پیامدهای خطرناکی برای آینده کشور داشته باشد.
@emtedadnet
@hooreechannel 🌹
Telegram
attach 📎
🔵افزایش حیرتانگیز زنان سر پرست خانوار در ایران
🔹آمارها میگویند یکی از بزرگترین تغییرات اجتماعی ۲۰ سال اخیر در ایران، افزایش زنان سرپرست خانوار بوده است.
🔹در سال ۱۳۷۵ حدود ۱ میلیون زن سرپرستی خانوادهها را بر عهده داشتند؛ اما این رقم در سرشماری سال ۱۳۹۵ به بیش از ۳ میلیون نفر رسیده!
🔹سهم این خانوارها هم از کل خانوارهای کشور افزایش چشمگیری داشته؛ از ۸.۴٪ به ۱۲.۷٪ طی ۲۰ سال.
🔹هرچند آمار مشخص و رسمی از از زنان سرپرست خانوار به تازگی گرفته نشده اما بر مبنای آمارهای گذشته میتوان برآورد کرد در حال حاضر بین ۴ تا ۵ میلیون زن سرپرست خانوار در کشور وجود دارد.
🔹نزدیک به ۷۰ درصد از این زنان بالای ۵۰ سال سن دارند؛ یعنی توانمندسازی و بازگشت آنها به چرخه اقتصادی و اجتماعی کار سختی است و نیازمند حمایتهای جدی. /خبرفوری
https://t.me/gilkhabar
@hooreechannel 🌹
🔹آمارها میگویند یکی از بزرگترین تغییرات اجتماعی ۲۰ سال اخیر در ایران، افزایش زنان سرپرست خانوار بوده است.
🔹در سال ۱۳۷۵ حدود ۱ میلیون زن سرپرستی خانوادهها را بر عهده داشتند؛ اما این رقم در سرشماری سال ۱۳۹۵ به بیش از ۳ میلیون نفر رسیده!
🔹سهم این خانوارها هم از کل خانوارهای کشور افزایش چشمگیری داشته؛ از ۸.۴٪ به ۱۲.۷٪ طی ۲۰ سال.
🔹هرچند آمار مشخص و رسمی از از زنان سرپرست خانوار به تازگی گرفته نشده اما بر مبنای آمارهای گذشته میتوان برآورد کرد در حال حاضر بین ۴ تا ۵ میلیون زن سرپرست خانوار در کشور وجود دارد.
🔹نزدیک به ۷۰ درصد از این زنان بالای ۵۰ سال سن دارند؛ یعنی توانمندسازی و بازگشت آنها به چرخه اقتصادی و اجتماعی کار سختی است و نیازمند حمایتهای جدی. /خبرفوری
https://t.me/gilkhabar
@hooreechannel 🌹
در سایه منبر:
زخم عمیق بر اعتماد عمومی
مقدمه: از اشکهای منبر تا فریادهای خیابان
تصورش را بکنید: کاظم صدیقی، با چشمان خیس و صدایی لرزان، در خطبههای نماز جمعه تهران از عدالت اسلامی و سادهزیستی سخن میگوید. جمعیتی که به منبرش خیره شدهاند، او را نماد ایمان و صداقت میبینند.
اما ناگهان پردهها کنار میرود: باغ ۴۲۰۰ متری ازگل، انتقال باغ به شرکتی خانوادگی با ارزش هزار میلیارد تومان و بازداشت پسر و عروسش در خرداد ۱۴۰۴ به اتهام تخلفات مالی! این داستان، نه فقط یک رسوایی، بلکه زخمی عمیق بر قلب اعتماد عمومی است.
صدیقی، که باید نگهبان ایمان مردم باشد، چگونه به مظنون خیانت به آن تبدیل شد؟ این مقاله، از زاویهای تازه و تکاندهنده به این فاجعه مینگرد: صدیقی بهعنوان قرارداد اجتماعی شکستهشدهای که حقوق عمومی مردم ایران را به گروگان گرفته است.
آیا نظام میتواند این زخم را التیام بخشد یا این شکاف برای همیشه باقی خواهد ماند؟
... کاظم صدیقی، روزگاری صدای عدالت از منبر بود، اما امروز نماد شکستی است که قلب مردم را شکافته. ماجرای او، فقط داستان یک روحانی نیست؛ داستان قرارداد اجتماعیای است که در حال فروپاشی است.
نظام حقوقی ایران، اگر میخواهد مشروعیت خود را حفظ کند، باید این قرارداد را با شفافیت، عدالت، و پاسخگویی بازنویسی کند. وقتی منبرها از اعتماد خالی شوند و خیابانها فریاد بزنند، نظام چه خواهد کرد؟
این سؤال، نه فقط برای صدیقی، بلکه برای آینده ایران است. آیا نظام میتواند این زخم را التیام بخشد، یا باید منتظر خونریزیهای بیشتری باشیم.
متن کامل
✍حسین محرمخانی
@hooreechannel 🌹
زخم عمیق بر اعتماد عمومی
مقدمه: از اشکهای منبر تا فریادهای خیابان
تصورش را بکنید: کاظم صدیقی، با چشمان خیس و صدایی لرزان، در خطبههای نماز جمعه تهران از عدالت اسلامی و سادهزیستی سخن میگوید. جمعیتی که به منبرش خیره شدهاند، او را نماد ایمان و صداقت میبینند.
اما ناگهان پردهها کنار میرود: باغ ۴۲۰۰ متری ازگل، انتقال باغ به شرکتی خانوادگی با ارزش هزار میلیارد تومان و بازداشت پسر و عروسش در خرداد ۱۴۰۴ به اتهام تخلفات مالی! این داستان، نه فقط یک رسوایی، بلکه زخمی عمیق بر قلب اعتماد عمومی است.
صدیقی، که باید نگهبان ایمان مردم باشد، چگونه به مظنون خیانت به آن تبدیل شد؟ این مقاله، از زاویهای تازه و تکاندهنده به این فاجعه مینگرد: صدیقی بهعنوان قرارداد اجتماعی شکستهشدهای که حقوق عمومی مردم ایران را به گروگان گرفته است.
آیا نظام میتواند این زخم را التیام بخشد یا این شکاف برای همیشه باقی خواهد ماند؟
... کاظم صدیقی، روزگاری صدای عدالت از منبر بود، اما امروز نماد شکستی است که قلب مردم را شکافته. ماجرای او، فقط داستان یک روحانی نیست؛ داستان قرارداد اجتماعیای است که در حال فروپاشی است.
نظام حقوقی ایران، اگر میخواهد مشروعیت خود را حفظ کند، باید این قرارداد را با شفافیت، عدالت، و پاسخگویی بازنویسی کند. وقتی منبرها از اعتماد خالی شوند و خیابانها فریاد بزنند، نظام چه خواهد کرد؟
این سؤال، نه فقط برای صدیقی، بلکه برای آینده ایران است. آیا نظام میتواند این زخم را التیام بخشد، یا باید منتظر خونریزیهای بیشتری باشیم.
متن کامل
✍حسین محرمخانی
@hooreechannel 🌹
Telegraph
کاظم صدیقی و زخم عمیق بر اعتماد عمومی
در سایه منبر:* 🟥*کاظم صدیقی و زخم عمیق بر اعتماد عمومی* ✍️: *حسین محرمخانی* *مقدمه: از اشکهای منبر تا فریادهای خیابان* تصورش را بکنید: کاظم صدیقی، با چشمان خیس و صدایی لرزان، در خطبههای نماز جمعه تهران از عدالت اسلامی و سادهزیستی سخن میگوید. جمعیتی…
👌1
♻️خطر باور کردن ویترین دیگران
ما معمولاً در زمانهای آسیبپذیری مثل خستگی، ناراحتی یا تنهایی سراغ اینستاگرام میرویم و دقیقاً در این لحظات با بهترین تصویرهای دیگران مواجه میشویم، با ویترین دستچین شده زندگی دیگران. زُل زدن به این ویترین و باور کردن آن مثل خوردن سم، اندک اندک آدم را ناکار میکند!
بیشتر ما بعد از یک روز سختِ کاری، وقتی که زندگی واقعی حسابی انرژی و امیدمان را دزدیده و خسته روی مبل لم دادهایم وارد اینستاگرام میشویم. چه میبینیم؟
📽️ یک نفر ویدیویی از سفرش به تایلند را پُست کرده است. جنگلهای سر سبز، دریای فیروزهای، لبریز از رنگ و زیبایی و آرامش. ما یادمان میآید که خیلی وقت است حسرت سفری از این دست داریم.
📸 یک نفر توی رستورانی لوکس با همسر خوشقیافهاش عکس گرفته در حالیکه میز جلویشان پر از غذاهای گرانقیمت است. ما نه فقط گرسنه میشویم بلکه حس میکنیم همسرمان چندان زیبا نیست.
👩💼 یک نفر عکسهایی از خودش قبل و بعد از عمل زیبایی یا فیت شدن وزنش گذاشته. ما با ناامیدی به شکم برآمده و چربیهای پهلویمان دست میکشیم. به دماغمان فکر میکنیم که انگار خیلی بزرگ است یا به لبهایمان که انگار زیادی کوچک است!
🧑💻 یک نفر عکسی از ماشین یا ویلای لوکسش گذاشته و غیرمستقیم به ما میگوید که به درآمد خوبی رسیده! دیدن این عکس یادمان میآورد که فقیرتر از چیزی هستیم که فکر میکردیم.
❌ دیدن مداوم این اتفاقات وقتی ما در پایینترین نقطهی انرژی و رضایت شخصی هستیم خطرناک است چون به شدت احساس ناکامی و شکست را درونمان تقویت میکند. ما فراموش میکنیم که دیگران در شبکههای اجتماعی معمولاً تصاویر گلچین شده، فیلتردار و نمایشی از لحظههای خاص زندگیشان را منتشر میکنند نه روزهای بد، ترس، دعوا و افسردگیشان را.
✅️ چرا ما خودمان را با دیگران مقایسه میکنیم؟
لئون فستینگر روانشناس اجتماعی آمریکایی در تئوری مقایسه اجتماعی (Social Comparison Theory) میگوید انسانها ذاتاً تمایل دارند خودشان را با دیگران مقایسه کنند تا بتوانند جایگاه، تواناییها و احساس خودارزشمندیشان را بسنجند. نوعی از مقایسه که وادارمان کند رشد کنیم مفید است اما بیشتر ما گرفتار مقایسه تخریبی میشویم.
پس ما ناخودآگاه هر لحظه در حال مقایسه خود با دیگران هستیم. در عصر حاضر شبکههای اجتماعی به خاطر نمایش دادن بُرشهای زندگی موفق دیگران، احساس شکست و ناکامی را درون ما به شدت تقویت کردهاند.
✅ چه باید کرد؟
من به جای توصیههایی مثل «خودمان را مقایسه نکنیم»، «اینستاگرام را حذف کنیم»، «پسته بخوریم!» و ... «یادآوری فعالانه» را پیشنهاد میکنم، اینکه هر ویدیو یا عکسی از این جنس میبینیم به خودمان یادآوری کنیم که «این تمام واقعیت آن فرد نیست» و فقط «یک بُرش نازک از زندگی کسی است که ما چیز زیادی در مورد آن نمیدانیم».
✍ احسان محمدی
http://telegram.me/iranianspa
@hooreechannel 🌹
ما معمولاً در زمانهای آسیبپذیری مثل خستگی، ناراحتی یا تنهایی سراغ اینستاگرام میرویم و دقیقاً در این لحظات با بهترین تصویرهای دیگران مواجه میشویم، با ویترین دستچین شده زندگی دیگران. زُل زدن به این ویترین و باور کردن آن مثل خوردن سم، اندک اندک آدم را ناکار میکند!
بیشتر ما بعد از یک روز سختِ کاری، وقتی که زندگی واقعی حسابی انرژی و امیدمان را دزدیده و خسته روی مبل لم دادهایم وارد اینستاگرام میشویم. چه میبینیم؟
📽️ یک نفر ویدیویی از سفرش به تایلند را پُست کرده است. جنگلهای سر سبز، دریای فیروزهای، لبریز از رنگ و زیبایی و آرامش. ما یادمان میآید که خیلی وقت است حسرت سفری از این دست داریم.
📸 یک نفر توی رستورانی لوکس با همسر خوشقیافهاش عکس گرفته در حالیکه میز جلویشان پر از غذاهای گرانقیمت است. ما نه فقط گرسنه میشویم بلکه حس میکنیم همسرمان چندان زیبا نیست.
👩💼 یک نفر عکسهایی از خودش قبل و بعد از عمل زیبایی یا فیت شدن وزنش گذاشته. ما با ناامیدی به شکم برآمده و چربیهای پهلویمان دست میکشیم. به دماغمان فکر میکنیم که انگار خیلی بزرگ است یا به لبهایمان که انگار زیادی کوچک است!
🧑💻 یک نفر عکسی از ماشین یا ویلای لوکسش گذاشته و غیرمستقیم به ما میگوید که به درآمد خوبی رسیده! دیدن این عکس یادمان میآورد که فقیرتر از چیزی هستیم که فکر میکردیم.
❌ دیدن مداوم این اتفاقات وقتی ما در پایینترین نقطهی انرژی و رضایت شخصی هستیم خطرناک است چون به شدت احساس ناکامی و شکست را درونمان تقویت میکند. ما فراموش میکنیم که دیگران در شبکههای اجتماعی معمولاً تصاویر گلچین شده، فیلتردار و نمایشی از لحظههای خاص زندگیشان را منتشر میکنند نه روزهای بد، ترس، دعوا و افسردگیشان را.
✅️ چرا ما خودمان را با دیگران مقایسه میکنیم؟
لئون فستینگر روانشناس اجتماعی آمریکایی در تئوری مقایسه اجتماعی (Social Comparison Theory) میگوید انسانها ذاتاً تمایل دارند خودشان را با دیگران مقایسه کنند تا بتوانند جایگاه، تواناییها و احساس خودارزشمندیشان را بسنجند. نوعی از مقایسه که وادارمان کند رشد کنیم مفید است اما بیشتر ما گرفتار مقایسه تخریبی میشویم.
پس ما ناخودآگاه هر لحظه در حال مقایسه خود با دیگران هستیم. در عصر حاضر شبکههای اجتماعی به خاطر نمایش دادن بُرشهای زندگی موفق دیگران، احساس شکست و ناکامی را درون ما به شدت تقویت کردهاند.
✅ چه باید کرد؟
من به جای توصیههایی مثل «خودمان را مقایسه نکنیم»، «اینستاگرام را حذف کنیم»، «پسته بخوریم!» و ... «یادآوری فعالانه» را پیشنهاد میکنم، اینکه هر ویدیو یا عکسی از این جنس میبینیم به خودمان یادآوری کنیم که «این تمام واقعیت آن فرد نیست» و فقط «یک بُرش نازک از زندگی کسی است که ما چیز زیادی در مورد آن نمیدانیم».
✍ احسان محمدی
http://telegram.me/iranianspa
@hooreechannel 🌹
👌1
🔺من به این تماسهای کوچیک انسانی نیاز دارم بابا!
یک ساعت را با پدرم در بانک گذراندم ، چون باید یک حواله انجام میداد . نتوانستم خودم را کنترل کنم و از او پرسیدم :
«بابا، چرا از بانکداری اینترنتی استفاده نمیکنی؟»
به من نگاه کرد و گفت :
«چرا باید این کار رو بکنم؟»
گفتم : «خب ... اینطوری دیگه برای یک حواله ساده لازم نیست ساعتها اینجا وقت بگذرونی . حتی خریدت رو هم میتونی از اینترنت انجام بدی . همهچیز خیلی راحتتر میشه!»
با هیجان ادامه دادم تا او را هم به دنیای دیجیتال وارد کنم . بعد از کمی سکوت از من پرسید :
«و اگه این کارها رو بکنم ، دیگه لازم نیست از خونه بیرون بیام ، درسته؟»
با اشتیاق جواب دادم : «کاملاً!»
حتی برایش توضیح دادم که خریدهای سوپرمارکت هم به خانه تحویل داده میشود و آمازون هر چیزی را تا دم در میآورد .
اما پاسخ او من را ساکت کرد . گفت :«از وقتی که امروز به این بانک اومدم ، چهار تا از دوستام رو دیدم . با کارمندهایی که منو خوب میشناسن ، گپ زدم . میدونی که من تنها هستم و به این تماسهای کوچک انسانی نیاز دارم . من دوست دارم آماده بشم ، از خونه بزنم بیرون و اینجا بیام . من وقت دارم ، ولی چیزی که دنبالش هستم ارتباط با انسانهاست.
دو سال پیش که مریض بودم ، اون میوهفروش که ازش خرید میکنم ، اومد عیادتم . کنار تختم نشست و گریه کرد و وقتی مادرت صبح یکی از پیادهرویهاش زمین خورد ، کسی که دیدش ، باز هم همون میوهفروش بود . دوید ، ماشینش رو آورد و مادرتو به خونه رسوند ، چون میدونست کجا زندگی میکنیم .
فکر میکنی این چیزها توی فضای مجازی ممکنه؟ چرا باید همهچیز رو بدون دیدن چهرهها ، بدون به اشتراک گذاشتن یه لبخند انجام بدم ؟ من میخوام کسانی رو که باهاشون کار میکنم ، بشناسم ، نه این که فقط با فروشندههای بینام و نشان سر و کار داشته باشم . این چیزها باعث ایجاد پیوند میشن ، باعث بهوجود اومدن رابطه میشن. آمازون میتونه اینو هم تحویل بده؟»
*فناوری زندگی نیست. با انسانها وقت بگذرانید ، نه فقط با صفحهنمایشها.
کانال چهل سالگی
@iranianspa
@hooreechannel 🌹
یک ساعت را با پدرم در بانک گذراندم ، چون باید یک حواله انجام میداد . نتوانستم خودم را کنترل کنم و از او پرسیدم :
«بابا، چرا از بانکداری اینترنتی استفاده نمیکنی؟»
به من نگاه کرد و گفت :
«چرا باید این کار رو بکنم؟»
گفتم : «خب ... اینطوری دیگه برای یک حواله ساده لازم نیست ساعتها اینجا وقت بگذرونی . حتی خریدت رو هم میتونی از اینترنت انجام بدی . همهچیز خیلی راحتتر میشه!»
با هیجان ادامه دادم تا او را هم به دنیای دیجیتال وارد کنم . بعد از کمی سکوت از من پرسید :
«و اگه این کارها رو بکنم ، دیگه لازم نیست از خونه بیرون بیام ، درسته؟»
با اشتیاق جواب دادم : «کاملاً!»
حتی برایش توضیح دادم که خریدهای سوپرمارکت هم به خانه تحویل داده میشود و آمازون هر چیزی را تا دم در میآورد .
اما پاسخ او من را ساکت کرد . گفت :«از وقتی که امروز به این بانک اومدم ، چهار تا از دوستام رو دیدم . با کارمندهایی که منو خوب میشناسن ، گپ زدم . میدونی که من تنها هستم و به این تماسهای کوچک انسانی نیاز دارم . من دوست دارم آماده بشم ، از خونه بزنم بیرون و اینجا بیام . من وقت دارم ، ولی چیزی که دنبالش هستم ارتباط با انسانهاست.
دو سال پیش که مریض بودم ، اون میوهفروش که ازش خرید میکنم ، اومد عیادتم . کنار تختم نشست و گریه کرد و وقتی مادرت صبح یکی از پیادهرویهاش زمین خورد ، کسی که دیدش ، باز هم همون میوهفروش بود . دوید ، ماشینش رو آورد و مادرتو به خونه رسوند ، چون میدونست کجا زندگی میکنیم .
فکر میکنی این چیزها توی فضای مجازی ممکنه؟ چرا باید همهچیز رو بدون دیدن چهرهها ، بدون به اشتراک گذاشتن یه لبخند انجام بدم ؟ من میخوام کسانی رو که باهاشون کار میکنم ، بشناسم ، نه این که فقط با فروشندههای بینام و نشان سر و کار داشته باشم . این چیزها باعث ایجاد پیوند میشن ، باعث بهوجود اومدن رابطه میشن. آمازون میتونه اینو هم تحویل بده؟»
*فناوری زندگی نیست. با انسانها وقت بگذرانید ، نه فقط با صفحهنمایشها.
کانال چهل سالگی
@iranianspa
@hooreechannel 🌹
❤2