سرگردان میان احساسات خوشایند و ناخوشایند!
این یادداشت کوتاهی است از سرگردانی میان احساسات خوشایند و ناخوشایندی که نظام اجتماعی بر آدم اجبار میکند!
صبح شده، بیدار میشوی تا روزی را از نو آغاز کنی، کارهای مفید و ثمربخش انجام دهی،
شاد باشی و اطرافیانت را هم تا جایی که میتوانی خوشحال کنی،
جهان را خوب ببینی و بشنوی، بخوانی و بنویسی، به خودت و دیگران کمک کنی تا زندگی بهتر پیش رود.
و ناگهان خبرها و رخدادهای ناگوار و دردناک و تلخ و زندگی زدا، یکی یکی بر سرت، آوار میشود!
اعدام!
قتل!
بازداشت و زندان!
کنترل حوزه خصوصی با نام حجاب اجباری! و ممنوعیت سگ گردانی!
دزدی و رانت خواری و فساد سیستماتیک پنهان و آشکار!
به سخره کشاندن آموزههای دینی و اخلاقی!
معنازدایی از مفاهیمی چون قانون، اخلاق!
معنازدایی از نهادهایی چون مجلس نمایندگان بهعنوان خانه ملت! رسانه ملی! و دانشگاه!
پیشنماز دروغگو!
نماینده دشنامگو!
شهرداری تبلیغات چی کارنابلد!
مهاجرت دوستان و نزدیکان به کشورهای دیگر!
خودکشی کودکان!
فقر کارگران و کشاورزان!
خط و نشان کشیدن برای آدم ها در داخل و خارج!
جنگ!
موشک!
فقر!
مرگ!
تو می خواهی به زندگی فکر کنی، اما مرگ برایت نمایش داده می شود بارها و بارها، تو می خواهی به صلح و دوستی فکر کنی و آن را گسترش دهی اما خشونت و نفرت استشمام می کنی.
تو میخواهی از طبیعت و زیباییهای کوچک و بزرگ آن لذت ببری اما با عنوان دیگری و باور غیریت انگاری، طرد میشوی.
تو میخواهی بگویی جهان آنقدر بزرگ و گشاده دست هست که برای همه ما در آن جایی وجود دارد، اما ناگهان جهان را آنقدر برایت تنگ میبینی که فکر میکنی داری خفه میشوی و جلوی نفس کشیدنت را گرفتهاند.
یکی می خواهد تو را به زور شیعه غالی و سیاسی انقلابی کند!
آن دیگری میخواهد تو را با اجبار و تمسخر خشونت آمیز کلامی، از دین دور نماید!
هر دو تو را ریشخند میکنند، حال آنکه تو میخواهی روادارانه و با احترام با همین هویت که هستی کنار هر دوی این آدم ها و دسته ها و باورهای دیگر، زندگی کنی در صلح و دوستی و آزادی…
امروز ۲۱ خرداد سالروز تولد پسرک سیاه چشم و خوش سخنی است که ۳ سال پیش با جان باختن زودهنگامش، خندههایمان را به اشک مبدل کرد؛ کیان پیرفلک که قرار بود درختها بکارد و دانشمندی شود برای خودش …
سالروز جان باختن کودکان و جوانانی که در سالهای اخیر، ناجوانمردانه از زندگی حذف شدند، در بخشی از تقویم زیست بسیاری از ما ایرانیان؛ با تلخی و درد، جای گرفته است.
در حالی که داغ این فرزندان بر دلمان باقی است، در سالروز تولد کیان پیر فلک یکی از همشهریانش سحرگاه امروز در غباری از ابهام و پیچیدگی و راز و پرسشهای بسیار؛ اعدام و از زندگی حذف شد و این تقارن نامبارک، زخمی دوباره بر دل خانواده و دوستداران کیان بر جای گذاشت.
و تو میمانی و سرگردانی میان احساسات خوشایند زندگی در این جهان و احساسات ناخوشایند آنچه در پیرامونمان هر روز و هر روز رخ میدهد در حالی که میتواند رخ ندهد و ما را از این سرگردانی رهایی بخشد ...
چقدر زندگی در این جزیره سرگردانی، دشوار شده است...
شاید باید کمی سهراب بخوانم:
تا
شقایق هست،
زندگی باید کرد ...
✍ فریبا نظری۲۱ خرداد ۱۴۰۴
برای مطالعه بیشتر
https://t.me/Sociologyofsocialgroups/12
@hooreechannel 🌹
این یادداشت کوتاهی است از سرگردانی میان احساسات خوشایند و ناخوشایندی که نظام اجتماعی بر آدم اجبار میکند!
صبح شده، بیدار میشوی تا روزی را از نو آغاز کنی، کارهای مفید و ثمربخش انجام دهی،
شاد باشی و اطرافیانت را هم تا جایی که میتوانی خوشحال کنی،
جهان را خوب ببینی و بشنوی، بخوانی و بنویسی، به خودت و دیگران کمک کنی تا زندگی بهتر پیش رود.
و ناگهان خبرها و رخدادهای ناگوار و دردناک و تلخ و زندگی زدا، یکی یکی بر سرت، آوار میشود!
اعدام!
قتل!
بازداشت و زندان!
کنترل حوزه خصوصی با نام حجاب اجباری! و ممنوعیت سگ گردانی!
دزدی و رانت خواری و فساد سیستماتیک پنهان و آشکار!
به سخره کشاندن آموزههای دینی و اخلاقی!
معنازدایی از مفاهیمی چون قانون، اخلاق!
معنازدایی از نهادهایی چون مجلس نمایندگان بهعنوان خانه ملت! رسانه ملی! و دانشگاه!
پیشنماز دروغگو!
نماینده دشنامگو!
شهرداری تبلیغات چی کارنابلد!
مهاجرت دوستان و نزدیکان به کشورهای دیگر!
خودکشی کودکان!
فقر کارگران و کشاورزان!
خط و نشان کشیدن برای آدم ها در داخل و خارج!
جنگ!
موشک!
فقر!
مرگ!
تو می خواهی به زندگی فکر کنی، اما مرگ برایت نمایش داده می شود بارها و بارها، تو می خواهی به صلح و دوستی فکر کنی و آن را گسترش دهی اما خشونت و نفرت استشمام می کنی.
تو میخواهی از طبیعت و زیباییهای کوچک و بزرگ آن لذت ببری اما با عنوان دیگری و باور غیریت انگاری، طرد میشوی.
تو میخواهی بگویی جهان آنقدر بزرگ و گشاده دست هست که برای همه ما در آن جایی وجود دارد، اما ناگهان جهان را آنقدر برایت تنگ میبینی که فکر میکنی داری خفه میشوی و جلوی نفس کشیدنت را گرفتهاند.
یکی می خواهد تو را به زور شیعه غالی و سیاسی انقلابی کند!
آن دیگری میخواهد تو را با اجبار و تمسخر خشونت آمیز کلامی، از دین دور نماید!
هر دو تو را ریشخند میکنند، حال آنکه تو میخواهی روادارانه و با احترام با همین هویت که هستی کنار هر دوی این آدم ها و دسته ها و باورهای دیگر، زندگی کنی در صلح و دوستی و آزادی…
امروز ۲۱ خرداد سالروز تولد پسرک سیاه چشم و خوش سخنی است که ۳ سال پیش با جان باختن زودهنگامش، خندههایمان را به اشک مبدل کرد؛ کیان پیرفلک که قرار بود درختها بکارد و دانشمندی شود برای خودش …
سالروز جان باختن کودکان و جوانانی که در سالهای اخیر، ناجوانمردانه از زندگی حذف شدند، در بخشی از تقویم زیست بسیاری از ما ایرانیان؛ با تلخی و درد، جای گرفته است.
در حالی که داغ این فرزندان بر دلمان باقی است، در سالروز تولد کیان پیر فلک یکی از همشهریانش سحرگاه امروز در غباری از ابهام و پیچیدگی و راز و پرسشهای بسیار؛ اعدام و از زندگی حذف شد و این تقارن نامبارک، زخمی دوباره بر دل خانواده و دوستداران کیان بر جای گذاشت.
و تو میمانی و سرگردانی میان احساسات خوشایند زندگی در این جهان و احساسات ناخوشایند آنچه در پیرامونمان هر روز و هر روز رخ میدهد در حالی که میتواند رخ ندهد و ما را از این سرگردانی رهایی بخشد ...
چقدر زندگی در این جزیره سرگردانی، دشوار شده است...
شاید باید کمی سهراب بخوانم:
تا
شقایق هست،
زندگی باید کرد ...
✍ فریبا نظری۲۱ خرداد ۱۴۰۴
برای مطالعه بیشتر
https://t.me/Sociologyofsocialgroups/12
@hooreechannel 🌹
Telegram
جامعهشناسی گروههای اجتماعی
هر گل و برگی كه هست ياد خدا میكند
بلبل و قمری چه خواند، ياد خداوندگار
بلبل و قمری چه خواند، ياد خداوندگار
❤2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🟢برای ایران، در کنار هم میمانیم!🟢
🔖@darvishnameh
✍️ این ملت که توانست تمدنهای بزرگ میانرودان را اخذ و اقتباس کند، هجوم مقدونی را تحمل کرد و اگرچه از تمدن یونان بهره برد، همچنان ایرانی ماند، ملتی که گرفتار استیلای عرب، ترک و مغول شد و نه همان بقا و دوام یافت، بلکه توانست بیگانگان را رنگ ایرانی بخشد. این ملت در طی تاریخ دراز خویش قدرتی عظیم و عجیب نشان داده است. برای هرکس که به سرگذشت و سرنوشت جوامع بشری علاقهمند باشد، لازم است که تاریخ ایران را به دقت بخواند تا بداند که چگونه ملتی میتواند این همه برگشتگی طالع ببیند و خود را نبازد؟ بداند که چگونه ممکن است هر ملتی هر چه در فرهنگ جهان سودمند و گرانبها مییابد، صمیمانه بپذیرد و هرگز رنگ خاص ملی خویش را از دست ندهد؛ بداند که چگونه میتواند عمری چنین دراز و پرحادثه به سر برد و هرگز پیر و ناتوان نشود. باید تاریخ ایران را بخواند تا بداند که چگونه ممکن است کسی ایرانی باشد؟
⭐️گوشهای از خطابه شادروان استاد پرویز ناتل خانلری در ۱۰ بهمن ۱۳۳۱
دانشگاه بیروت
✍محمد درویش
@hooreechannel 🌹
🔖@darvishnameh
✍️ این ملت که توانست تمدنهای بزرگ میانرودان را اخذ و اقتباس کند، هجوم مقدونی را تحمل کرد و اگرچه از تمدن یونان بهره برد، همچنان ایرانی ماند، ملتی که گرفتار استیلای عرب، ترک و مغول شد و نه همان بقا و دوام یافت، بلکه توانست بیگانگان را رنگ ایرانی بخشد. این ملت در طی تاریخ دراز خویش قدرتی عظیم و عجیب نشان داده است. برای هرکس که به سرگذشت و سرنوشت جوامع بشری علاقهمند باشد، لازم است که تاریخ ایران را به دقت بخواند تا بداند که چگونه ملتی میتواند این همه برگشتگی طالع ببیند و خود را نبازد؟ بداند که چگونه ممکن است هر ملتی هر چه در فرهنگ جهان سودمند و گرانبها مییابد، صمیمانه بپذیرد و هرگز رنگ خاص ملی خویش را از دست ندهد؛ بداند که چگونه میتواند عمری چنین دراز و پرحادثه به سر برد و هرگز پیر و ناتوان نشود. باید تاریخ ایران را بخواند تا بداند که چگونه ممکن است کسی ایرانی باشد؟
⭐️گوشهای از خطابه شادروان استاد پرویز ناتل خانلری در ۱۰ بهمن ۱۳۳۱
دانشگاه بیروت
✍محمد درویش
@hooreechannel 🌹
«قصه آب در ایران»؛
زخمی که هر ساله عمیقتر میشود!
ایران کشوری است با آوازه تمدنی کهن، اما زخمی عمیق بر پیکر منابع آبی آن نقش بسته است؛ زخمی که اگر امروز به آن نپردازیم، فردایمان را با بیآبی مبادله کردهایم.
در بهمن ۱۴۰۳ وزارت نیروی گزارشی در خصوص وضعیت منابع ومصارف آب کشور منتشر کرد. در متن زیر چند فراز مهم از آن گزارش به زبانی ساده نوشته شده است.
*باران کمتر از همیشه*
در پانزده سال گذشته، باران در ایران دیگر مثل گذشته نمیبارد.
متوسط بارش کشور به حدود ۲۲۹ میلیمتر رسیده، یعنی ۱۹ میلیمتر کمتر از میانگین درازمدت. شاید بگویید این مقدار کم است، اما در کشوری خشک مثل ایران، هر میلیمتر طلاست.
فقط یک میلیمتر کاهش بارندگی یعنی از دست دادن حدود ۴۵۰ میلیون متر مکعب ( نزدیم نیم میلیارد متر مکعب) آب تجدیدپذیر. این یعنی:
آب مصرفی حداقل ۵ میلیون نفر در سال از بین میرود.
یا مثلاً آبی که میتوانست ۱۰۰ هزار هکتار زمین کشاورزی آبی را سیراب کند.
منابع آبی چقدر داریم؟
در سال ۱۴۰۰، کل آب تجدیدپذیر کشور ۱۰۳ میلیارد متر مکعب بوده:
۵۹ میلیارد مترمکعب آبهای سطحی (رودخانهها و ...)
۴۴ میلیارد مترمکعب آبهای زیرزمینی (چاهها و قناتها)
اما خبر بد این است که هر سال حدود یک میلیارد مترمکعب از این منابع کم میشود.
جالب اینجاست که از کل بارندگیها، فقط ۲۷ درصد به آب تجدیدپذیر تبدیل میشود. بقیه یا تبخیر میشوند یا به زمینهای شور و بیمصرف میریزند.
سرانه آب، در سراشیبی
در حال حاضر، سرانه آب تجدیدپذیر در ایران حدود ۱۲۳۰ متر مکعب در سال است. شاید این رقم زیاد به نظر برسد، اما زمانی نه چندان دور، این عدد بیش از ۶۰۰۰ متر مکعب بود.
در ۷۰ سال گذشته، هر ایرانی سالانه حدود ۸۰ متر مکعب از سهم آب خود را از دست داده. اگر همین روند ادامه یابد، ایران به یکی از کشورهای با تنش آبی بسیار بالا تبدیل خواهد شد.
منابع زیرزمینی: زخم پنهان
از سال ۱۳۶۰، برداشت بیرویه از سفرههای زیرزمینی آغاز شد و حالا این منابع حیاتی با کسری مخزن ۱۵۰ میلیارد متر مکعب مواجهاند.
یعنی سالانه حدود ۵ میلیارد مترمکعب بیشتر از آنچه باید، از دل زمین بیرون میکشیم.
نتیجه چیست؟ فرونشست زمین، خشک شدن قناتها، شور شدن آبها و مرگ تدریجی کشاورزی سنتی.
وضعیت بحرانی در نقشه ایران
امروز، ۷۰ درصد محدودههای آبی کشور «ممنوعه» هستند.
این یعنی:
دیگر اجازه حفر چاه جدید وجود ندارد.
برداشت بیشتر، یعنی تخریب منابع.
مصرف بیرحمانه، آینده بیآب
در حال حاضر، بیش از ۹۰ درصد آبهای تجدیدپذیر کشور مصرف میشوند.
در حالی که متخصصان میگویند برای پایداری بلندمدت، نباید بیش از ۴۰ درصد این منابع مصرف شود.
ما از ذخیرههای آیندهمان مصرف میکنیم، درست مثل کسی که حقوق ماه بعدش را پیشخور کند.
راهی برای نجات هست؟
بله، اگر همین حالا دست به کار شویم:
۱.کشاورزی باید هوشمند، کممصرف و سازگار با اقلیم شود.
۲.آبهای زیرزمینی باید استراحت کنند.
۳.شهرها باید در مصرف آب صرفهجویی کنند.
۴.و ما، شهروندان، باید بدانیم هر قطره آب یعنی آیندهای روشنتر یا تاریکتر.
✍اسکندر زند خرداد ۱۴۰۴
@hooreechannel 🌹
زخمی که هر ساله عمیقتر میشود!
ایران کشوری است با آوازه تمدنی کهن، اما زخمی عمیق بر پیکر منابع آبی آن نقش بسته است؛ زخمی که اگر امروز به آن نپردازیم، فردایمان را با بیآبی مبادله کردهایم.
در بهمن ۱۴۰۳ وزارت نیروی گزارشی در خصوص وضعیت منابع ومصارف آب کشور منتشر کرد. در متن زیر چند فراز مهم از آن گزارش به زبانی ساده نوشته شده است.
*باران کمتر از همیشه*
در پانزده سال گذشته، باران در ایران دیگر مثل گذشته نمیبارد.
متوسط بارش کشور به حدود ۲۲۹ میلیمتر رسیده، یعنی ۱۹ میلیمتر کمتر از میانگین درازمدت. شاید بگویید این مقدار کم است، اما در کشوری خشک مثل ایران، هر میلیمتر طلاست.
فقط یک میلیمتر کاهش بارندگی یعنی از دست دادن حدود ۴۵۰ میلیون متر مکعب ( نزدیم نیم میلیارد متر مکعب) آب تجدیدپذیر. این یعنی:
آب مصرفی حداقل ۵ میلیون نفر در سال از بین میرود.
یا مثلاً آبی که میتوانست ۱۰۰ هزار هکتار زمین کشاورزی آبی را سیراب کند.
منابع آبی چقدر داریم؟
در سال ۱۴۰۰، کل آب تجدیدپذیر کشور ۱۰۳ میلیارد متر مکعب بوده:
۵۹ میلیارد مترمکعب آبهای سطحی (رودخانهها و ...)
۴۴ میلیارد مترمکعب آبهای زیرزمینی (چاهها و قناتها)
اما خبر بد این است که هر سال حدود یک میلیارد مترمکعب از این منابع کم میشود.
جالب اینجاست که از کل بارندگیها، فقط ۲۷ درصد به آب تجدیدپذیر تبدیل میشود. بقیه یا تبخیر میشوند یا به زمینهای شور و بیمصرف میریزند.
سرانه آب، در سراشیبی
در حال حاضر، سرانه آب تجدیدپذیر در ایران حدود ۱۲۳۰ متر مکعب در سال است. شاید این رقم زیاد به نظر برسد، اما زمانی نه چندان دور، این عدد بیش از ۶۰۰۰ متر مکعب بود.
در ۷۰ سال گذشته، هر ایرانی سالانه حدود ۸۰ متر مکعب از سهم آب خود را از دست داده. اگر همین روند ادامه یابد، ایران به یکی از کشورهای با تنش آبی بسیار بالا تبدیل خواهد شد.
منابع زیرزمینی: زخم پنهان
از سال ۱۳۶۰، برداشت بیرویه از سفرههای زیرزمینی آغاز شد و حالا این منابع حیاتی با کسری مخزن ۱۵۰ میلیارد متر مکعب مواجهاند.
یعنی سالانه حدود ۵ میلیارد مترمکعب بیشتر از آنچه باید، از دل زمین بیرون میکشیم.
نتیجه چیست؟ فرونشست زمین، خشک شدن قناتها، شور شدن آبها و مرگ تدریجی کشاورزی سنتی.
وضعیت بحرانی در نقشه ایران
امروز، ۷۰ درصد محدودههای آبی کشور «ممنوعه» هستند.
این یعنی:
دیگر اجازه حفر چاه جدید وجود ندارد.
برداشت بیشتر، یعنی تخریب منابع.
مصرف بیرحمانه، آینده بیآب
در حال حاضر، بیش از ۹۰ درصد آبهای تجدیدپذیر کشور مصرف میشوند.
در حالی که متخصصان میگویند برای پایداری بلندمدت، نباید بیش از ۴۰ درصد این منابع مصرف شود.
ما از ذخیرههای آیندهمان مصرف میکنیم، درست مثل کسی که حقوق ماه بعدش را پیشخور کند.
راهی برای نجات هست؟
بله، اگر همین حالا دست به کار شویم:
۱.کشاورزی باید هوشمند، کممصرف و سازگار با اقلیم شود.
۲.آبهای زیرزمینی باید استراحت کنند.
۳.شهرها باید در مصرف آب صرفهجویی کنند.
۴.و ما، شهروندان، باید بدانیم هر قطره آب یعنی آیندهای روشنتر یا تاریکتر.
✍اسکندر زند خرداد ۱۴۰۴
@hooreechannel 🌹
چگونه از سلامت روان کودکان و سالمندان در برابر اخبار درگیری و جنگ محافظت کنیم
در شرایط فعلی لطفا به این نکته توجه کنید که کودکان شدیداً در برابر اخبار جنگ و اضطرابش، بیدفاع و آسیبپذیرند و این موضوع در مورد سالمندان هم صدق میکند.
لطفا به نکات گفته شده توجه ویژهای داشته باشید:
1. بفهمید که آنها چه میدانند و چه احساسی دارند
مهم است که به فرزندانتان نزدیک باشید و برای توضیح وضعیت وقت بگذارید، بدون اینکه لزوماً آنها را با اطلاعات زیاد غرق کنید. از آنها بپرسید که چه میدانند و اطلاعات اشتباه آنها را اصلاح کنید.
کودکان معمولا خودشان تفسیر درستی از شرایط ندارند و اگر موضوع برای آنها به درستی توضیح داده نشود به بدترین جمعبندی ممکن میرسند.
2. آرام و متناسب با سن کودکان باشید
کودکان نشانههای هیجانی و عاطفی خود را از بزرگسالان میگیرند، بنابراین سعی کنید هیچ ترسی را بیش از حد با فرزندتان در میان نگذارید. با آرامش صحبت کنید و به زبان بدن خود، مانند حالات چهره، توجه داشته باشید.
از زبان متناسب با سن او استفاده کنید، واکنشهای او را زیر نظر داشته باشید و نسبت به سطح اضطراب او حساس باشید. تا جایی که میتوانید، به فرزندان خود اطمینان دهید که از هر خطری در امان هستند. به آنها یادآوری کنید که بسیاری از مردم در سراسر جهان برای متوقف کردن درگیری و یافتن صلح سخت تلاش میکنند. تا حد امکان، با خوشبین بودن به بهتر شدن اوضاع، امید آنها را زنده نگه دارید.
3. روی کمککنندگان تمرکز کنید
برای کودکان مهم است که بدانند مردم با اعمال شجاعانه و مهربانی به یکدیگر کمک میکنند. داستانهای مثبتی مانند امدادگران اولیه که به مردم کمک میکنند را پیدا کنید.
ببینید آیا فرزند شما دوست دارد در انجام اقدامات مثبت شرکت کند. شاید بتواند یک پوستر بکشد یا شعری در این مورد بنویسد.
فرزند خود را تشویق کنید تا فعالیتهایی که دوست دارد انجام دهد مثل نقاشی، کارتون و… این کار آنها را درگیر نگه میدارد و حواسشان را از شرایط ناگوار پرت میکند.
4. گفتگوها را با دقت و توجه به پایان برسانید
هنگام پایان دادن به مکالمه، مهم است که مطمئن شوید فرزندتان را در حالت اضطراب و پریشانی رها نمیکنید. به او یادآوری کنید که برایتان مهم است و هر زمان که احساس نگرانی کرد، برای گوش دادن و حمایت از او در کنارش هستید.
5. کودکان را هرچند وقت یک بار چک کنید
همانطور که اخبار ادامه دارد، وضعیت کودکان را نیز چک کنید. اگر فرزندتان نگران یا مضطرب به نظر میرسد، مراقب هرگونه تغییر در رفتار یا احساسات او، مانند دلدرد، سردرد، کابوس یا مشکلات خواب باشید.
کودکان واکنشهای متفاوتی به رویدادهای نامطلوب دارند و برخی از نشانههای پریشانی ممکن است چندان آشکار نباشند. کودکان خردسال ممکن است بیش از حد معمول به والدین وابسته شوند، در حالی که نوجوانان ممکن است غم یا خشم شدیدی نشان دهند.
بسیاری از این واکنشها فقط برای مدت کوتاه و طبیعی ادامه دارند. اگر این واکنشها برای مدت طولانی ادامه یابد، ممکن است فرزند شما به حمایت متخصص نیاز داشته باشد.
شما میتوانید با انجام فعالیتهایی مانند تنفس شکمی با هم به آنها در کاهش استرس کمک کنید: ۵ ثانیه نفس عمیق از طریق بینی بکشید، ۵ ثانیه نفس خود را نگه دارید و ۵ ثانیه بازدم انجام دهید.
توضیح دهید که وقتی فرزندتان نفس میکشد، شکمش را مانند یک بادکنک به آرامی باد میکند و وقتی بازدم میکند، هوا دوباره به آرامی از بادکنک خارج میشود.
6. سیل اخبار را متوقف کنید
تا جای ممکن سعی کنید کودکان و سالمندان را در معرض اخبار اضطرابآور قرار ندهید. و در حضور آنها در این موضوعات صحبت نکید.
7.مراقب خودتان هم باشید
اگر خودتان بتوانید با شرایط کنار بیایید، میتوانید به فرزندانتان هم بهتر کمک کنید. اگر احساس اضطراب یا ناراحتی میکنید، برای خودتان وقت بگذارید و با سایر اعضای خانواده، دوستان و افراد مورد اعتماد خود ارتباط برقرار کنید.
به نحوهی دریافت اخبار توجه داشته باشید: سعی کنید زمانهایی از روز را برای بررسی اتفاقات شناسایی کنید، نه اینکه مدام آنلاین باشید. تا جایی که میتوانید، زمانی را برای انجام کارهایی که به شما در آرامش و بهبودی کمک میکنند، اختصاص دهید. در هر کاری، مراقبت از خود را در اولویت قرار دهید.
✍مهرنوش مهدوی٭روانشناس بالینی
@hooreechannel 🌹
در شرایط فعلی لطفا به این نکته توجه کنید که کودکان شدیداً در برابر اخبار جنگ و اضطرابش، بیدفاع و آسیبپذیرند و این موضوع در مورد سالمندان هم صدق میکند.
لطفا به نکات گفته شده توجه ویژهای داشته باشید:
1. بفهمید که آنها چه میدانند و چه احساسی دارند
مهم است که به فرزندانتان نزدیک باشید و برای توضیح وضعیت وقت بگذارید، بدون اینکه لزوماً آنها را با اطلاعات زیاد غرق کنید. از آنها بپرسید که چه میدانند و اطلاعات اشتباه آنها را اصلاح کنید.
کودکان معمولا خودشان تفسیر درستی از شرایط ندارند و اگر موضوع برای آنها به درستی توضیح داده نشود به بدترین جمعبندی ممکن میرسند.
2. آرام و متناسب با سن کودکان باشید
کودکان نشانههای هیجانی و عاطفی خود را از بزرگسالان میگیرند، بنابراین سعی کنید هیچ ترسی را بیش از حد با فرزندتان در میان نگذارید. با آرامش صحبت کنید و به زبان بدن خود، مانند حالات چهره، توجه داشته باشید.
از زبان متناسب با سن او استفاده کنید، واکنشهای او را زیر نظر داشته باشید و نسبت به سطح اضطراب او حساس باشید. تا جایی که میتوانید، به فرزندان خود اطمینان دهید که از هر خطری در امان هستند. به آنها یادآوری کنید که بسیاری از مردم در سراسر جهان برای متوقف کردن درگیری و یافتن صلح سخت تلاش میکنند. تا حد امکان، با خوشبین بودن به بهتر شدن اوضاع، امید آنها را زنده نگه دارید.
3. روی کمککنندگان تمرکز کنید
برای کودکان مهم است که بدانند مردم با اعمال شجاعانه و مهربانی به یکدیگر کمک میکنند. داستانهای مثبتی مانند امدادگران اولیه که به مردم کمک میکنند را پیدا کنید.
ببینید آیا فرزند شما دوست دارد در انجام اقدامات مثبت شرکت کند. شاید بتواند یک پوستر بکشد یا شعری در این مورد بنویسد.
فرزند خود را تشویق کنید تا فعالیتهایی که دوست دارد انجام دهد مثل نقاشی، کارتون و… این کار آنها را درگیر نگه میدارد و حواسشان را از شرایط ناگوار پرت میکند.
4. گفتگوها را با دقت و توجه به پایان برسانید
هنگام پایان دادن به مکالمه، مهم است که مطمئن شوید فرزندتان را در حالت اضطراب و پریشانی رها نمیکنید. به او یادآوری کنید که برایتان مهم است و هر زمان که احساس نگرانی کرد، برای گوش دادن و حمایت از او در کنارش هستید.
5. کودکان را هرچند وقت یک بار چک کنید
همانطور که اخبار ادامه دارد، وضعیت کودکان را نیز چک کنید. اگر فرزندتان نگران یا مضطرب به نظر میرسد، مراقب هرگونه تغییر در رفتار یا احساسات او، مانند دلدرد، سردرد، کابوس یا مشکلات خواب باشید.
کودکان واکنشهای متفاوتی به رویدادهای نامطلوب دارند و برخی از نشانههای پریشانی ممکن است چندان آشکار نباشند. کودکان خردسال ممکن است بیش از حد معمول به والدین وابسته شوند، در حالی که نوجوانان ممکن است غم یا خشم شدیدی نشان دهند.
بسیاری از این واکنشها فقط برای مدت کوتاه و طبیعی ادامه دارند. اگر این واکنشها برای مدت طولانی ادامه یابد، ممکن است فرزند شما به حمایت متخصص نیاز داشته باشد.
شما میتوانید با انجام فعالیتهایی مانند تنفس شکمی با هم به آنها در کاهش استرس کمک کنید: ۵ ثانیه نفس عمیق از طریق بینی بکشید، ۵ ثانیه نفس خود را نگه دارید و ۵ ثانیه بازدم انجام دهید.
توضیح دهید که وقتی فرزندتان نفس میکشد، شکمش را مانند یک بادکنک به آرامی باد میکند و وقتی بازدم میکند، هوا دوباره به آرامی از بادکنک خارج میشود.
6. سیل اخبار را متوقف کنید
تا جای ممکن سعی کنید کودکان و سالمندان را در معرض اخبار اضطرابآور قرار ندهید. و در حضور آنها در این موضوعات صحبت نکید.
7.مراقب خودتان هم باشید
اگر خودتان بتوانید با شرایط کنار بیایید، میتوانید به فرزندانتان هم بهتر کمک کنید. اگر احساس اضطراب یا ناراحتی میکنید، برای خودتان وقت بگذارید و با سایر اعضای خانواده، دوستان و افراد مورد اعتماد خود ارتباط برقرار کنید.
به نحوهی دریافت اخبار توجه داشته باشید: سعی کنید زمانهایی از روز را برای بررسی اتفاقات شناسایی کنید، نه اینکه مدام آنلاین باشید. تا جایی که میتوانید، زمانی را برای انجام کارهایی که به شما در آرامش و بهبودی کمک میکنند، اختصاص دهید. در هر کاری، مراقبت از خود را در اولویت قرار دهید.
✍مهرنوش مهدوی٭روانشناس بالینی
@hooreechannel 🌹
ایرانیان؛ مردمانِ خوشْ باش
ایرانیان گاه به طعنه مردمانی وصف می شوند که در تاریخ شان با هر شرایط سیاسی و حکومتی کنار آمده و زندگی خود را ادامه داده اند.
در این توصیف توان خوشْ باشی ایرانیان در هر شرایطی و "زیستن در اکنون و حال" به گونه ای انتقادی وصف شده است.
در سال های تلخ پس از انقلاب سال 1357، یکی از نمودهای بارز فرهنگ عامیانه ایران، توان ساختن طنز و لطیفه در باره هر وضعیت اجتماعی حتی تلخ است. یعنی ایرانیان هر رویداد تلخی را دست مایه ساختن طنز و لطیفه قرار می دهند.
جدای از کارکرد نقد سیاسی این لطیفهها و طنزها، این توان و شیوه روبرو شدن با رویدادهای تلخ سیاسی نشان از همان روحیه و توان خوشْ باشی ایرانیان و زیستن در اکنون دارد.
امروز در سایه حملات سنگین و گسترده دولت اسرائیل به ایران، عموم مردم ایران به گونه ای با این رویداد نگران کننده و ویرانگر روبرو می شوند که گویی در حال تماشای گزارش یک مسابقه مهیج فوتبال هستند؛ اخبار این زد و خورد را به شکل جدی دنبال می کنند، با هیجان، نه با ترس آخرین اخبار جنگ را با یکدیگر تبادل می کنند یا در شبکه های اجتماعی نشر می دهند و همزمان لطیفه های خود را هم می سازند و منتشر می کنند، بدون اینکه چندان هراس و بیمی به خود راه بدهند.
نه کسی به فروشگاه ها برای خرید هجوم می برد، نه دنبال پناهگاه می گردند تا جان خود و عزیزانشان را حفظ کنند، نه خشمگین از این همه ویرانی و هزینه های جنگ هستند و نه به دولت و شخصی دشنام می دهند و اعتراضی می کنند!
گویی برای ایرانیان این جنگی که می تواند خانمان برانداز باشد و عزیزانشان را بکشد، فرصتی برای شکل جدیدی از زندگی و تجربه و بگوبخند و هیجان است!
البته ایرانیان چندان هم بی مسئولیت نیستند و گوش چشمی هم به اتفاقات غیرقابل پیش بینی دارند؛ باک بنزین خودرو خود را برای روز مبادا و کوچ کردن پر می کنند.
✍علی شمایلی
@hooreechannel 🌹
ایرانیان گاه به طعنه مردمانی وصف می شوند که در تاریخ شان با هر شرایط سیاسی و حکومتی کنار آمده و زندگی خود را ادامه داده اند.
در این توصیف توان خوشْ باشی ایرانیان در هر شرایطی و "زیستن در اکنون و حال" به گونه ای انتقادی وصف شده است.
در سال های تلخ پس از انقلاب سال 1357، یکی از نمودهای بارز فرهنگ عامیانه ایران، توان ساختن طنز و لطیفه در باره هر وضعیت اجتماعی حتی تلخ است. یعنی ایرانیان هر رویداد تلخی را دست مایه ساختن طنز و لطیفه قرار می دهند.
جدای از کارکرد نقد سیاسی این لطیفهها و طنزها، این توان و شیوه روبرو شدن با رویدادهای تلخ سیاسی نشان از همان روحیه و توان خوشْ باشی ایرانیان و زیستن در اکنون دارد.
امروز در سایه حملات سنگین و گسترده دولت اسرائیل به ایران، عموم مردم ایران به گونه ای با این رویداد نگران کننده و ویرانگر روبرو می شوند که گویی در حال تماشای گزارش یک مسابقه مهیج فوتبال هستند؛ اخبار این زد و خورد را به شکل جدی دنبال می کنند، با هیجان، نه با ترس آخرین اخبار جنگ را با یکدیگر تبادل می کنند یا در شبکه های اجتماعی نشر می دهند و همزمان لطیفه های خود را هم می سازند و منتشر می کنند، بدون اینکه چندان هراس و بیمی به خود راه بدهند.
نه کسی به فروشگاه ها برای خرید هجوم می برد، نه دنبال پناهگاه می گردند تا جان خود و عزیزانشان را حفظ کنند، نه خشمگین از این همه ویرانی و هزینه های جنگ هستند و نه به دولت و شخصی دشنام می دهند و اعتراضی می کنند!
گویی برای ایرانیان این جنگی که می تواند خانمان برانداز باشد و عزیزانشان را بکشد، فرصتی برای شکل جدیدی از زندگی و تجربه و بگوبخند و هیجان است!
البته ایرانیان چندان هم بی مسئولیت نیستند و گوش چشمی هم به اتفاقات غیرقابل پیش بینی دارند؛ باک بنزین خودرو خود را برای روز مبادا و کوچ کردن پر می کنند.
✍علی شمایلی
@hooreechannel 🌹
شوک درمانی در خاورمیانه
یکی از روشهای درمان بیماران روانی حاد و توهم زده، شوک درمانی می باشد.
این روش از چندین دهه قبل در پزشکی به صورت قطعی تجویز و مورد استفاده وسیع قرار میگیرد.
پزشکان و روانپزشکان، بیمارانی که از لحاظ روحی و روانی در مرحله حاد و شدید قرار می گیرند و دیگر با دارو براحتی قابل درمان نیستند ، با دستگاه های الکترو شوک درمان میکنند.
این دستگاه ، وسیله ای الکترونیکی است با یک کلاه الکتروشوک و به سر بیماران وصل و با شوک الکترکی به مغز آنها ، باعث پاک شدن حافظه کوتاه مدت و خاطرات مضر و دردآور که باعث عدم تعادل فرد شده، بیماران را به زندگی عقلانی و عادی برمیگردانند.
در حافظه کوتاه مدت این بیماران رنج ها و خاطرات آزار دهنده شان ثبت و ذخیره شده، این مشکلات بصورت نشخواروار یا به اصطلاح علمی(chatter )در مغز آنها به چرخش در می آید و همچون گردابی تقویت می شود، راه خلاص شدن از چنین گرداب آشوبناکی را از آنان ساقط می کند و امکان رهایی بیمار از این چرخه و گرداب شوم را مسدود میکند، بطوریکه که امکان ندارد، فقط به کمک دارو از آن مشکلات آزار دهنده مغزی خلاصی و رهایی یابند.
تنها راه درمان آن ها استفاده از روش الکتروشوک با استفاده از دستگاه الکتروشوک می باشد، که به مغز آنها شوک الکتریکی وارد میکند، این شوک باعث میشود که حافظه کوتاه مدت آنها که حاوی اطلاعات رنج دهنده و خاطرات ناراحت کننده و آزار دهنده است، پاک گردد.
همانطوریکه یک شخص امکان دارد روانی و متوهم شود و احساس و درک درستی از خویش، و محیط خویش نداشته باشد، یک جامعه هم بعنوان یک پیکر سترگ امکان دارد به چنین بیماری ایی مبتلا شود.
در این جوامع ابتدا، رهبران جامعه متوهم و روانی می گردند و توهم خود را به توده ها انتقال می دهند و بر اثر جایگاه بلند و قدرت کاریزمای رهبران توده ها، متوجه توهم و بیماری رهبران نمی شوند و در نهایت یک ملت متوهم میشود و مانند گله ای دنبال بز گر گله راه می افتند.
مثال بسیار بارز چنین بیماری و توهمی را می توان در جامعه آلمان عصر هیتلر و ژاپن قبل از جنگ جهانی دوم مشاهده کرد.
هیچ چیز نمیتوانست جامعه ای توهمزده آلمان در زمان هیتلر و توهم یک آلمانی را تغییر بدهد.
همچنین جامعه ژاپن قبل از جنگ جهانی دوم به چنین وضعیتی دچار شده بود.
توهم خود برتربینی و نداشتن سنجش صادقانه از توانمندی و امکانات این جوامع ابتدا در رهبران پوپولیست و کم سواد آنها بروز و سپس همچون یک بیماری مسری خطرناک مانند کرونا به تمام توده ها سرایت میکند.
اینگونه جوامع همانند بیماران روانی حاد، فقط به وسیله شوکهای بزرگ اقتصادی، سیاسی و یا نظامی درمان میشوند.
فرود بمبهای اتمی، برای جامعه ژاپن، نقش دستگاه الکترو شوک را داشت که باعث خارج شدن ژاپنی ها از توهم گردید.
در اثر توهم، ژاپن به چندین کشور شامل روسیه، چین، کره، استرالیا و ایالات متحده آمریکا...حمله کرد و هزاران نفر را نابود و با ملت چین و بعضی از ملتهای دیگر رفتارهای بسیار وحشیانه و جنایتکارانه مرتکب شد.
جامعه آلمان در اثر بیماری توهم و روانی رهبرش هیتلر و سرایت آن به توده های ملت آلمان، به دهها کشور شامل انگلستان، فرانسه، لهستان، روسیه، اطریش و ... حمله نظامی کرد و خاک آنها را اشغال نمود که این جنگ باعث کشته شده دهها میلیون و آواره و بیچاره شده صدها میلیون انسان بیگناه گردید.
شوک حاصل از ویرانی جنگ جهانی دوم در آلمان و شکست آنها، آلمانیها را از توهم خارج گردانید.
بمب اتمی برای ژاپن و ویرانی آلمان برای آنها کار دستگاه الکترو شوک را انجام داد و رهبر ژاپن را از توهم خارج کرد و او برای اولین بار اعلام کرد،
امپراتور فرداي اون روز در نطقي به مردم ژاپن چند كلمه ساده را گفت: "من خدا و یا نماینده خدا نيستم، من هيروهيتو هستم و بابت اشتباهاتم متاسفم!".
او با چند جمله کوتاه، حافظه کوتاه مدت و توهمی یک ملت که برای آن هزینهای گزافی پرداخت کرده بودند را، پاک کرد. و آنها را به روال عادی زندگی برگرداند.
وقتی ملتی دچار توهم حاد شود، تنها راه نجاتش شوکهای نظامی، سياسی، اقتصادی و...می باشد.
شوکهای ناشی از جنگ و قحطی و شوک های اقتصادی و سیاسی...در انتظار ملت های متوهم است.
وقتی جامعه ای بیماریهای خود را با روشهای کم هزینه درمان نکند به جایی می رسد که باید با بحرانهای و شوکهای سهمگین درمان کند.
بنظر میرسد شوک های ریز و درشت منطقه خاورمیانه ملت این مناطق را به تعادل برگرداند.
متاسفانه همونطوری که دستگاه الکتروشوک میتواند، علاوه بر درمان بیمار، آسیبهای جبران ناپذیری به مغز و سلامتی وارد کند و یا حافظه بلند مدت رو هم پاک کند، شوکهای سیاسی، نظامی و اقتصادی در منطقه خاورمیانه هم منابع ملتها را نابود و انسانهای بیگناه زیادی را از بین میبرد.
✍علی مرادی
@hooreechannel 🌹
یکی از روشهای درمان بیماران روانی حاد و توهم زده، شوک درمانی می باشد.
این روش از چندین دهه قبل در پزشکی به صورت قطعی تجویز و مورد استفاده وسیع قرار میگیرد.
پزشکان و روانپزشکان، بیمارانی که از لحاظ روحی و روانی در مرحله حاد و شدید قرار می گیرند و دیگر با دارو براحتی قابل درمان نیستند ، با دستگاه های الکترو شوک درمان میکنند.
این دستگاه ، وسیله ای الکترونیکی است با یک کلاه الکتروشوک و به سر بیماران وصل و با شوک الکترکی به مغز آنها ، باعث پاک شدن حافظه کوتاه مدت و خاطرات مضر و دردآور که باعث عدم تعادل فرد شده، بیماران را به زندگی عقلانی و عادی برمیگردانند.
در حافظه کوتاه مدت این بیماران رنج ها و خاطرات آزار دهنده شان ثبت و ذخیره شده، این مشکلات بصورت نشخواروار یا به اصطلاح علمی(chatter )در مغز آنها به چرخش در می آید و همچون گردابی تقویت می شود، راه خلاص شدن از چنین گرداب آشوبناکی را از آنان ساقط می کند و امکان رهایی بیمار از این چرخه و گرداب شوم را مسدود میکند، بطوریکه که امکان ندارد، فقط به کمک دارو از آن مشکلات آزار دهنده مغزی خلاصی و رهایی یابند.
تنها راه درمان آن ها استفاده از روش الکتروشوک با استفاده از دستگاه الکتروشوک می باشد، که به مغز آنها شوک الکتریکی وارد میکند، این شوک باعث میشود که حافظه کوتاه مدت آنها که حاوی اطلاعات رنج دهنده و خاطرات ناراحت کننده و آزار دهنده است، پاک گردد.
همانطوریکه یک شخص امکان دارد روانی و متوهم شود و احساس و درک درستی از خویش، و محیط خویش نداشته باشد، یک جامعه هم بعنوان یک پیکر سترگ امکان دارد به چنین بیماری ایی مبتلا شود.
در این جوامع ابتدا، رهبران جامعه متوهم و روانی می گردند و توهم خود را به توده ها انتقال می دهند و بر اثر جایگاه بلند و قدرت کاریزمای رهبران توده ها، متوجه توهم و بیماری رهبران نمی شوند و در نهایت یک ملت متوهم میشود و مانند گله ای دنبال بز گر گله راه می افتند.
مثال بسیار بارز چنین بیماری و توهمی را می توان در جامعه آلمان عصر هیتلر و ژاپن قبل از جنگ جهانی دوم مشاهده کرد.
هیچ چیز نمیتوانست جامعه ای توهمزده آلمان در زمان هیتلر و توهم یک آلمانی را تغییر بدهد.
همچنین جامعه ژاپن قبل از جنگ جهانی دوم به چنین وضعیتی دچار شده بود.
توهم خود برتربینی و نداشتن سنجش صادقانه از توانمندی و امکانات این جوامع ابتدا در رهبران پوپولیست و کم سواد آنها بروز و سپس همچون یک بیماری مسری خطرناک مانند کرونا به تمام توده ها سرایت میکند.
اینگونه جوامع همانند بیماران روانی حاد، فقط به وسیله شوکهای بزرگ اقتصادی، سیاسی و یا نظامی درمان میشوند.
فرود بمبهای اتمی، برای جامعه ژاپن، نقش دستگاه الکترو شوک را داشت که باعث خارج شدن ژاپنی ها از توهم گردید.
در اثر توهم، ژاپن به چندین کشور شامل روسیه، چین، کره، استرالیا و ایالات متحده آمریکا...حمله کرد و هزاران نفر را نابود و با ملت چین و بعضی از ملتهای دیگر رفتارهای بسیار وحشیانه و جنایتکارانه مرتکب شد.
جامعه آلمان در اثر بیماری توهم و روانی رهبرش هیتلر و سرایت آن به توده های ملت آلمان، به دهها کشور شامل انگلستان، فرانسه، لهستان، روسیه، اطریش و ... حمله نظامی کرد و خاک آنها را اشغال نمود که این جنگ باعث کشته شده دهها میلیون و آواره و بیچاره شده صدها میلیون انسان بیگناه گردید.
شوک حاصل از ویرانی جنگ جهانی دوم در آلمان و شکست آنها، آلمانیها را از توهم خارج گردانید.
بمب اتمی برای ژاپن و ویرانی آلمان برای آنها کار دستگاه الکترو شوک را انجام داد و رهبر ژاپن را از توهم خارج کرد و او برای اولین بار اعلام کرد،
امپراتور فرداي اون روز در نطقي به مردم ژاپن چند كلمه ساده را گفت: "من خدا و یا نماینده خدا نيستم، من هيروهيتو هستم و بابت اشتباهاتم متاسفم!".
او با چند جمله کوتاه، حافظه کوتاه مدت و توهمی یک ملت که برای آن هزینهای گزافی پرداخت کرده بودند را، پاک کرد. و آنها را به روال عادی زندگی برگرداند.
وقتی ملتی دچار توهم حاد شود، تنها راه نجاتش شوکهای نظامی، سياسی، اقتصادی و...می باشد.
شوکهای ناشی از جنگ و قحطی و شوک های اقتصادی و سیاسی...در انتظار ملت های متوهم است.
وقتی جامعه ای بیماریهای خود را با روشهای کم هزینه درمان نکند به جایی می رسد که باید با بحرانهای و شوکهای سهمگین درمان کند.
بنظر میرسد شوک های ریز و درشت منطقه خاورمیانه ملت این مناطق را به تعادل برگرداند.
متاسفانه همونطوری که دستگاه الکتروشوک میتواند، علاوه بر درمان بیمار، آسیبهای جبران ناپذیری به مغز و سلامتی وارد کند و یا حافظه بلند مدت رو هم پاک کند، شوکهای سیاسی، نظامی و اقتصادی در منطقه خاورمیانه هم منابع ملتها را نابود و انسانهای بیگناه زیادی را از بین میبرد.
✍علی مرادی
@hooreechannel 🌹
👍2
در شرایط جنگ یا بحران، حفظ امنیت و آرامش فردی و خانوادگی اولویت اصلی است. با توجه به وضعیت فرضی جنگ بین ایران و اسرائیل، نکات زیر میتواند به ایرانیها کمک کند تا امنیت خود را حفظ کنند. این توصیهها بر اساس اصول کلی مدیریت بحران و آمادگی در شرایط جنگی است و به هیچ اطلاعات خاص یا تأیید نشدهای وابسته نیست:
۱. آرامش خود را حفظ کنید
چرا مهم است؟ وحشت و استرس میتواند تصمیمگیری منطقی را مختل کند.
چه کنیم؟
از شایعات و اخبار غیرموثق دوری کنید. فقط به منابع رسمی و معتبر اعتماد کنید.
با خانواده و نزدیکان خود در ارتباط باشید تا از وضعیت یکدیگر مطلع شوید. تمرین تنفس عمیق یا تکنیکهای آرامسازی برای کاهش اضطراب.
۲. آمادگی برای شرایط اضطراری
ذخیره مواد ضروری:
مقداری غذا و آب آشامیدنی (برای حداقل ۷۲ ساعت) ذخیره کنید. غذاهای کنسروی، خشکبار و آب بطری مناسب هستند.
داروهای ضروری، وسایل کمکهای اولیه، و مدارک مهم (شناسنامه، پاسپورت، اسناد مالکیت) را در یک کیف اضطراری آماده نگه دارید.
محل امن در خانه:
یک نقطه امن در خانه (مثل زیرزمین یا اتاقی بدون پنجره) شناسایی کنید که در صورت حمله هوایی بتوانید به آن پناه ببرید.
اگر پناهگاه عمومی در نزدیکی محل زندگیتان وجود دارد، آدرس و مسیر آن را بدانید.
تجهیزات اضطراری:
چراغقوه، باتری، رادیو (برای دریافت اخبار در صورت قطع برق)، و شارژر اضطراری برای تلفن همراه تهیه کنید.
@Hrman11
@hooreechannel 🌹
۱. آرامش خود را حفظ کنید
چرا مهم است؟ وحشت و استرس میتواند تصمیمگیری منطقی را مختل کند.
چه کنیم؟
از شایعات و اخبار غیرموثق دوری کنید. فقط به منابع رسمی و معتبر اعتماد کنید.
با خانواده و نزدیکان خود در ارتباط باشید تا از وضعیت یکدیگر مطلع شوید. تمرین تنفس عمیق یا تکنیکهای آرامسازی برای کاهش اضطراب.
۲. آمادگی برای شرایط اضطراری
ذخیره مواد ضروری:
مقداری غذا و آب آشامیدنی (برای حداقل ۷۲ ساعت) ذخیره کنید. غذاهای کنسروی، خشکبار و آب بطری مناسب هستند.
داروهای ضروری، وسایل کمکهای اولیه، و مدارک مهم (شناسنامه، پاسپورت، اسناد مالکیت) را در یک کیف اضطراری آماده نگه دارید.
محل امن در خانه:
یک نقطه امن در خانه (مثل زیرزمین یا اتاقی بدون پنجره) شناسایی کنید که در صورت حمله هوایی بتوانید به آن پناه ببرید.
اگر پناهگاه عمومی در نزدیکی محل زندگیتان وجود دارد، آدرس و مسیر آن را بدانید.
تجهیزات اضطراری:
چراغقوه، باتری، رادیو (برای دریافت اخبار در صورت قطع برق)، و شارژر اضطراری برای تلفن همراه تهیه کنید.
@Hrman11
@hooreechannel 🌹
❤1
یک ایران، نگران ایران است
جنگ با همهی پلشتی و ویرانیهایش، بر سر ما آوار شده است.
ما مردمان کشوری هستیم که در دهههای پایانی قرن بیستم، گرفتار طولانیترین ترین جنگ معاصر با همسایه غربی خود شدیم.
و اکنون در دههی سوم قرن بیست و یکم، دوباره گرفتار جنگی پلشت و ویرانگر شدهایم.
در هر دو جنگ، کسی از ایرانیان نپرسید که شما جنگ میخواهید یا نه؟
آیا میخواهید کشته شوید و بکشید یا نه؟
آیا میخواهید سرزمینتان، ویران شود یا نه؟
و البته این بیاعتنایی به ملتها بهعنوان آسیب پذیران اصلی و ابژهپنداری آنان در جنگها ازسوی حاکمیتها و دولتها؛ در طول تاریخ، بارها و بارها تکرار شده و میشود.
اسرائیل در میانهی مذاکرات دیپلماتیک، به سرزمین ایران حمله کرد و حاکمان ایران را به جنگ همیشگی مورد نظرشان، فراخواند.
راهبرد کنونی پیشروی نظام حکمرانی جمهوری اسلامی، ورود نکردن بیشتر به تله و دام جنگخواهی با اسرائیل است.
هنوز فرصت دیپلماسی برای نجات این سرزمین از ویرانی و نابودی گستردهتر و عمیقتر، باقی است.
ما در هشت سال جنگ ایران و عراق، پس از ویرانی بسیار و ازدست دادن فرزندان عزیز و زنان و مردان بیگناه غیرنظامی، ناگزیر به پذیرش قطعنامه پایان جنگ شدیم و دست از جنگ کشیدیم.
از تدبیر، عقلانیت و منطق سیاست حفظ سرمایههای انسانی و اقتصادی و طبیعی این سرزمین بدور است که بار دیگر ایران را در شرایط مشابه گذشته قرار دهیم.
آزموده را آزمودن، خطاست!
اکنون یک ایران، نگران ایران است تا ویران نشود ...
✍فریبا نظری ۲۵ خرداد ۱۴۰۴
@hooreechannel 🌹
جنگ با همهی پلشتی و ویرانیهایش، بر سر ما آوار شده است.
ما مردمان کشوری هستیم که در دهههای پایانی قرن بیستم، گرفتار طولانیترین ترین جنگ معاصر با همسایه غربی خود شدیم.
و اکنون در دههی سوم قرن بیست و یکم، دوباره گرفتار جنگی پلشت و ویرانگر شدهایم.
در هر دو جنگ، کسی از ایرانیان نپرسید که شما جنگ میخواهید یا نه؟
آیا میخواهید کشته شوید و بکشید یا نه؟
آیا میخواهید سرزمینتان، ویران شود یا نه؟
و البته این بیاعتنایی به ملتها بهعنوان آسیب پذیران اصلی و ابژهپنداری آنان در جنگها ازسوی حاکمیتها و دولتها؛ در طول تاریخ، بارها و بارها تکرار شده و میشود.
اسرائیل در میانهی مذاکرات دیپلماتیک، به سرزمین ایران حمله کرد و حاکمان ایران را به جنگ همیشگی مورد نظرشان، فراخواند.
راهبرد کنونی پیشروی نظام حکمرانی جمهوری اسلامی، ورود نکردن بیشتر به تله و دام جنگخواهی با اسرائیل است.
هنوز فرصت دیپلماسی برای نجات این سرزمین از ویرانی و نابودی گستردهتر و عمیقتر، باقی است.
ما در هشت سال جنگ ایران و عراق، پس از ویرانی بسیار و ازدست دادن فرزندان عزیز و زنان و مردان بیگناه غیرنظامی، ناگزیر به پذیرش قطعنامه پایان جنگ شدیم و دست از جنگ کشیدیم.
از تدبیر، عقلانیت و منطق سیاست حفظ سرمایههای انسانی و اقتصادی و طبیعی این سرزمین بدور است که بار دیگر ایران را در شرایط مشابه گذشته قرار دهیم.
آزموده را آزمودن، خطاست!
اکنون یک ایران، نگران ایران است تا ویران نشود ...
✍فریبا نظری ۲۵ خرداد ۱۴۰۴
@hooreechannel 🌹
👍3
چند نکته مهم برای محافظت از خود و خانواده در این روز و شبهای بحرانی
حفظ آرامش
اول از همه، حفظ آرامش مهمترین قدمه. ترس و وحشت طبیعیان، اما باید توی همون لحظه، ذهن فعال بمونه.
پیشگیری
وقتی صدای انفجار شنیدی یا حتی قبلش، اگه نور شدیدی دیدی (که مثل برق یا صاعقه نیست)، بدون موج انفجار چند ثانیه بعد میرسه.
همون لحظه باید سریع روی زمین دراز بکشی، دستهات رو پشت سرت قلاب کنی، زانوها رو کمی خم کنی و دهنت رو کمی باز بذاری.
باز بودن دهان باعث میشه فشار هوای انفجار کمتر به گوش و مغز آسیب بزنه؛ این چیزیه که خیلیها نمیدونن و به خاطرش پرده گوششون پاره میشه یا دچار گیجی و خونریزی مغزی میشن.
شرایط پناهگاه امن
پناهگاه امن باید جایی باشه وسط خونه، بدون پنجره، نزدیک ستونهای اصلی یا در صورت امکان، زیرزمین.
خیلیها اشتباهی میرن راهپله یا پشت درِ ورودی ساختمون، در حالی که این بخشها در انفجارهای شدید زودتر از بقیه فرو میریزن.
اگه پنجره نزدیکته و فرصت نداری ازش فاصله بگیری، پتو یا بالش ضخیم جلوت بگیر تا از ترکش شیشه محافظت کنه.
لباسهایی که تنته مهمه؛ لباسهای مصنوعی مثل پلیاستر یا نایلون با گرما یا آتش ذوب میشن و به بدن میچسبن، ولی لباس نخی یا پشمی مقاومت خیلی بیشتری داره.
موارد احتیاطی
اگر ساختمونی که توش هستی آسیب دید یا آتیش گرفت، اول برق و گاز رو قطع کن، چون خیلی از آتشسوزیها بعد از انفجار بهخاطر همین اتصالاته.
اگه راه فرار امنه، بیرون برو ولی از آسانسور استفاده نکن. دود زیاد بود؟ سرت رو پایین بگیر، دولا راه برو یا سینهخیز حرکت کن، و یه دستمال یا پارچه خیس جلوی دهنت بگیر. اما اگه راه خروج نداری، برو توی یه اتاق، در رو ببند، با هر چی دم دسته (پتو، حوله، لباس خیس) جلوی در رو بپوشون که دود نیاد داخل، و با نور موبایل یا صدا کمک بخواه.
اگه خودت آتیش گرفتی، فرار نکن؛ زمین بیفت و شروع کن به غلت زدن. دویدن فقط آتیش رو شدیدتر میکنه چون بهش اکسیژن میرسونه.
مقابله با موج انفجار
موج انفجار حتی اگه مستقیماً بهت نخوره، میتونه باعث ترک برداشتن یا خم شدن دیوارها و درها بشه. اگه دیدی دری به سمت بیرون قوس برداشته، پشتش نمون؛ ممکنه فرو بریزه یا بسته بشه و گیرت بندازه.
بهتره همیشه بدونی که دو مسیر خروج از جایی که هستی وجود داره و بدون ابزار نمانی. حتی یه آچار یا میله میتونه مسیر نجاتت باشه.
داشتن کیف اضطراری
کیف اضطراریات باید واقعی باشه، نه فقط یه بطری آب. داخلش باید آب برای ۲ تا ۳ روز، غذای خشک، چراغقوه با باتری اضافه، داروهای ضروری، باند و ضدعفونی، ماسک، مدارک مهم، یه رادیو کوچیک (چون توی قطع اینترنت، تنها راه دریافت اخبار امن همونه)، لباس گرم، چاقوی کوچک، کبریت یا فندک و پاوربانک باشه. این کیف باید دمدست باشه، نه ته کمد.
مقابله با ترس و بیخبری
در آخر، بدون که یکی از مرگبارترین بخشهای بمباران، ترس و بیخبریه. شوک روانی باعث میشه خیلیا نتونن تصمیم بگیرن، حتی اگه آسیب ندیدن.
توی این شرایط، حرف زدن با اطرافیان، صدا کردن بچهها، یا فقط گرفتن دست یه نفر، میتونه ذهن آدمها رو دوباره فعال کنه. زنده موندن فقط به جسم قوی نیاز نداره، به ذهن حاضر هم نیاز داره.
شاید فکر کنیم اینا هیچوقت برای ما اتفاق نمیافته. اما وقتی افتاد، خیلی دیر میشه برای "یاد گرفتن".
لطفاً این متن رو برای کسانی که دوستشون دارید بفرستید. حتی اگه فقط یک نفر به خاطرش نجات پیدا کنه، ارزشش رو داره.
@hooreechannel 🌹
حفظ آرامش
اول از همه، حفظ آرامش مهمترین قدمه. ترس و وحشت طبیعیان، اما باید توی همون لحظه، ذهن فعال بمونه.
پیشگیری
وقتی صدای انفجار شنیدی یا حتی قبلش، اگه نور شدیدی دیدی (که مثل برق یا صاعقه نیست)، بدون موج انفجار چند ثانیه بعد میرسه.
همون لحظه باید سریع روی زمین دراز بکشی، دستهات رو پشت سرت قلاب کنی، زانوها رو کمی خم کنی و دهنت رو کمی باز بذاری.
باز بودن دهان باعث میشه فشار هوای انفجار کمتر به گوش و مغز آسیب بزنه؛ این چیزیه که خیلیها نمیدونن و به خاطرش پرده گوششون پاره میشه یا دچار گیجی و خونریزی مغزی میشن.
شرایط پناهگاه امن
پناهگاه امن باید جایی باشه وسط خونه، بدون پنجره، نزدیک ستونهای اصلی یا در صورت امکان، زیرزمین.
خیلیها اشتباهی میرن راهپله یا پشت درِ ورودی ساختمون، در حالی که این بخشها در انفجارهای شدید زودتر از بقیه فرو میریزن.
اگه پنجره نزدیکته و فرصت نداری ازش فاصله بگیری، پتو یا بالش ضخیم جلوت بگیر تا از ترکش شیشه محافظت کنه.
لباسهایی که تنته مهمه؛ لباسهای مصنوعی مثل پلیاستر یا نایلون با گرما یا آتش ذوب میشن و به بدن میچسبن، ولی لباس نخی یا پشمی مقاومت خیلی بیشتری داره.
موارد احتیاطی
اگر ساختمونی که توش هستی آسیب دید یا آتیش گرفت، اول برق و گاز رو قطع کن، چون خیلی از آتشسوزیها بعد از انفجار بهخاطر همین اتصالاته.
اگه راه فرار امنه، بیرون برو ولی از آسانسور استفاده نکن. دود زیاد بود؟ سرت رو پایین بگیر، دولا راه برو یا سینهخیز حرکت کن، و یه دستمال یا پارچه خیس جلوی دهنت بگیر. اما اگه راه خروج نداری، برو توی یه اتاق، در رو ببند، با هر چی دم دسته (پتو، حوله، لباس خیس) جلوی در رو بپوشون که دود نیاد داخل، و با نور موبایل یا صدا کمک بخواه.
اگه خودت آتیش گرفتی، فرار نکن؛ زمین بیفت و شروع کن به غلت زدن. دویدن فقط آتیش رو شدیدتر میکنه چون بهش اکسیژن میرسونه.
مقابله با موج انفجار
موج انفجار حتی اگه مستقیماً بهت نخوره، میتونه باعث ترک برداشتن یا خم شدن دیوارها و درها بشه. اگه دیدی دری به سمت بیرون قوس برداشته، پشتش نمون؛ ممکنه فرو بریزه یا بسته بشه و گیرت بندازه.
بهتره همیشه بدونی که دو مسیر خروج از جایی که هستی وجود داره و بدون ابزار نمانی. حتی یه آچار یا میله میتونه مسیر نجاتت باشه.
داشتن کیف اضطراری
کیف اضطراریات باید واقعی باشه، نه فقط یه بطری آب. داخلش باید آب برای ۲ تا ۳ روز، غذای خشک، چراغقوه با باتری اضافه، داروهای ضروری، باند و ضدعفونی، ماسک، مدارک مهم، یه رادیو کوچیک (چون توی قطع اینترنت، تنها راه دریافت اخبار امن همونه)، لباس گرم، چاقوی کوچک، کبریت یا فندک و پاوربانک باشه. این کیف باید دمدست باشه، نه ته کمد.
مقابله با ترس و بیخبری
در آخر، بدون که یکی از مرگبارترین بخشهای بمباران، ترس و بیخبریه. شوک روانی باعث میشه خیلیا نتونن تصمیم بگیرن، حتی اگه آسیب ندیدن.
توی این شرایط، حرف زدن با اطرافیان، صدا کردن بچهها، یا فقط گرفتن دست یه نفر، میتونه ذهن آدمها رو دوباره فعال کنه. زنده موندن فقط به جسم قوی نیاز نداره، به ذهن حاضر هم نیاز داره.
شاید فکر کنیم اینا هیچوقت برای ما اتفاق نمیافته. اما وقتی افتاد، خیلی دیر میشه برای "یاد گرفتن".
لطفاً این متن رو برای کسانی که دوستشون دارید بفرستید. حتی اگه فقط یک نفر به خاطرش نجات پیدا کنه، ارزشش رو داره.
@hooreechannel 🌹
❤1
قضا و قدر
خدنگ از دست رها شد و آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت. دیگر جا برای هیچ پند و اندرز و کنایه و تشبیه و حکمتی نیست.
خیلیها با صرف هزینه گزاف که همانا حرام کردن فرصت رشد و چپاول درون سیستمی بر خویش بود، برای «اصلاح» امرملی و عدم کشیدن سرانجام کار بدینجا، تلاش کردند و نوشتند و گفتند.
دیگر حقیقتا تنها باید منتظر قضا و قدر ماند، چرا که سیل حوادث خیلی سهمگین شد و خانمان برانداز. پلهای پشتسر خراب شد و فرصتها از دست رفت و اکنون دیگر هیچ چیز بر سر جایش نیست.
نه سایت غنیسازی نطنز و نه پایگاه شکاری تبریز و نه دهها و بلکه صدها مورد دیگر!
سخن فنی زیاد است اما متاسفانه زیاده حالی نیست برای بسط و شرح آن.
گام آخر این جنگ برخلاف تحلیلهای امنیتی سنگین، تخریب زیرساختهای انرژی و اقتصادی ایران است.
در دل آشوبی بزرگ داریم از آنچه میدیدیم و ندیدند، از آنچه میشد جلویش را گرفت اما اجرایش کردند، از آبادانی مادرمان ایران که با جنگ دارد رنج میکشد و ویران میشود.
من دلم غم دارد...
غم بیحرمت شدن آسمان و خاک ایران، غم بیدفاع شدن آسمان ایران.
این جنگ از همان ابتدا نابرابر بود و اشتباه، سرانجامش در نخستین لحظات سرآغازش مشخص بود و مبرهن!
گام به گام این مسیر را عدهای دقیق دیدند و گفتند اما هیچ گوش شنوا و چشم بینایی نبود.
به حق صاحب امروز سایه جنگ و ویرانی هرچه زودتر از سر این ملت و کشور دور شود.
✍سیدهاشم فیروزی
@hooreechannel 🌹
خدنگ از دست رها شد و آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت. دیگر جا برای هیچ پند و اندرز و کنایه و تشبیه و حکمتی نیست.
خیلیها با صرف هزینه گزاف که همانا حرام کردن فرصت رشد و چپاول درون سیستمی بر خویش بود، برای «اصلاح» امرملی و عدم کشیدن سرانجام کار بدینجا، تلاش کردند و نوشتند و گفتند.
دیگر حقیقتا تنها باید منتظر قضا و قدر ماند، چرا که سیل حوادث خیلی سهمگین شد و خانمان برانداز. پلهای پشتسر خراب شد و فرصتها از دست رفت و اکنون دیگر هیچ چیز بر سر جایش نیست.
نه سایت غنیسازی نطنز و نه پایگاه شکاری تبریز و نه دهها و بلکه صدها مورد دیگر!
سخن فنی زیاد است اما متاسفانه زیاده حالی نیست برای بسط و شرح آن.
گام آخر این جنگ برخلاف تحلیلهای امنیتی سنگین، تخریب زیرساختهای انرژی و اقتصادی ایران است.
در دل آشوبی بزرگ داریم از آنچه میدیدیم و ندیدند، از آنچه میشد جلویش را گرفت اما اجرایش کردند، از آبادانی مادرمان ایران که با جنگ دارد رنج میکشد و ویران میشود.
من دلم غم دارد...
غم بیحرمت شدن آسمان و خاک ایران، غم بیدفاع شدن آسمان ایران.
این جنگ از همان ابتدا نابرابر بود و اشتباه، سرانجامش در نخستین لحظات سرآغازش مشخص بود و مبرهن!
گام به گام این مسیر را عدهای دقیق دیدند و گفتند اما هیچ گوش شنوا و چشم بینایی نبود.
به حق صاحب امروز سایه جنگ و ویرانی هرچه زودتر از سر این ملت و کشور دور شود.
✍سیدهاشم فیروزی
@hooreechannel 🌹
👍4❤1
کودکان را در معرض اخبار «ناگوار» قرار ندهید
◀تفاوت زیادی بین رفتار و برداشت از موقعیتها بین یک کودک و یک نوجوان در بحرانها وجود دارد.
والدین برای محافظت از روان کودک در برابر آسیبهای محیطی باید سن و تکامل ذهنی کودک را در نظر داشت.
کودکی که کمتر از ده سال سن دارد اگر در معرض اخبار ناخوشایند قرار بگیرد بیش از سایرین تحت تأثیر قرار خواهد گرفت ادامه داد: این کودکان خود را در موقعیتی تصور میکنند که گویا این اتفاق ناگوار برای او یا اعضای خانواده رخ داده است.
اگر کودکان به هر شکل و یا دلیلی با اخبار ناگوار و خشن مواجه شدند، گام اول این است که این اطمینان خاطر به کودک داده شود که قرار نیست این رخداد ناگوار لزوماً برای او با خانواده رخ دهد.
اگر فرزند شما احساس ترس، غم و ناامیدی دارد این حس او را کوچک ندانید، احساسات کودکان مهم هستند و باید والدین آن را معتبر بدانند.
کودکان باید احساسی که به واسطه شنیدن اخبار ناگوار در آنها ایجاد میشود را به راحتی با والدین خود در میانبگذارند، در مورد نوجوانان نیز این موضوع صادق است.
یکی از روشهایی که کمک میکند افکار منفی در ذهن کودک یا نوجوان قدری کاهش یابد، دادن خبرهای خوب است یعنی راهی فراهم کنید که خبرهای خوشایند نیز به گوش بچهها برسد.
در مورد کودکان بزرگتر و نوجوانان ندانستن و پنهان کاری همه خبرها روی دیگر سکه است که میتواند مخرب و حتی باعث ایجاد ابهام و نگرانی بیشتر هم شود.
نباید اجازه دهیم اخبار ناخوشایند دلمشغولی غیرمعمولی در کودک ایجاد کند، تا جایی که فرزند ما از کارهای روزمره باز بماند.
وقتی بچهها کارهای روزمره را به روال سابق انجام دهند از شدت تأثیر اخبار بد کاسته میشود.
نوجوانان را با منابع خبری معتبر آشنا کنید و بر منابع رسانهای که نوجوان ما اخبار را دریافت میکند نظارت داشته باشید.
محدودیتهای سنی و هشدارهایی در رسانههای معتبر قید میشود که لازم است والدین ضمن نظارت بر نحوه رصد اخبار توسط فرزندخود اجازه مشاهده این تصاویر و اخبار را به او ندهند.
✍امین ماهورام
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
◀تفاوت زیادی بین رفتار و برداشت از موقعیتها بین یک کودک و یک نوجوان در بحرانها وجود دارد.
والدین برای محافظت از روان کودک در برابر آسیبهای محیطی باید سن و تکامل ذهنی کودک را در نظر داشت.
کودکی که کمتر از ده سال سن دارد اگر در معرض اخبار ناخوشایند قرار بگیرد بیش از سایرین تحت تأثیر قرار خواهد گرفت ادامه داد: این کودکان خود را در موقعیتی تصور میکنند که گویا این اتفاق ناگوار برای او یا اعضای خانواده رخ داده است.
اگر کودکان به هر شکل و یا دلیلی با اخبار ناگوار و خشن مواجه شدند، گام اول این است که این اطمینان خاطر به کودک داده شود که قرار نیست این رخداد ناگوار لزوماً برای او با خانواده رخ دهد.
اگر فرزند شما احساس ترس، غم و ناامیدی دارد این حس او را کوچک ندانید، احساسات کودکان مهم هستند و باید والدین آن را معتبر بدانند.
کودکان باید احساسی که به واسطه شنیدن اخبار ناگوار در آنها ایجاد میشود را به راحتی با والدین خود در میانبگذارند، در مورد نوجوانان نیز این موضوع صادق است.
یکی از روشهایی که کمک میکند افکار منفی در ذهن کودک یا نوجوان قدری کاهش یابد، دادن خبرهای خوب است یعنی راهی فراهم کنید که خبرهای خوشایند نیز به گوش بچهها برسد.
در مورد کودکان بزرگتر و نوجوانان ندانستن و پنهان کاری همه خبرها روی دیگر سکه است که میتواند مخرب و حتی باعث ایجاد ابهام و نگرانی بیشتر هم شود.
نباید اجازه دهیم اخبار ناخوشایند دلمشغولی غیرمعمولی در کودک ایجاد کند، تا جایی که فرزند ما از کارهای روزمره باز بماند.
وقتی بچهها کارهای روزمره را به روال سابق انجام دهند از شدت تأثیر اخبار بد کاسته میشود.
نوجوانان را با منابع خبری معتبر آشنا کنید و بر منابع رسانهای که نوجوان ما اخبار را دریافت میکند نظارت داشته باشید.
محدودیتهای سنی و هشدارهایی در رسانههای معتبر قید میشود که لازم است والدین ضمن نظارت بر نحوه رصد اخبار توسط فرزندخود اجازه مشاهده این تصاویر و اخبار را به او ندهند.
✍امین ماهورام
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
افزایش مراجعه به بیمارستانها
گزارشی درباره وضعیت روانی مردم و حملههای عصبی در روزهای جنگی شهرهای ایران و راههای حفظ آرامش
🖌الهه محمدی، سارا سبزی | گروه جامعه
🔹بررسیهای هممیهن نشان میدهد، علاوه بر بیمارستانها، مراجعه مردم به بیمارستانهای روانپزشکی و اورژانسها بهدلیل افزایش فشارها و حملههای عصبی بهشدت افزایش یافته است؛ بیشتر با علائم ترس، بیقراری، اضطراب، حالات پنیک و عدهای با افکار خودکشی.
🔹طراوت واحدی، روانپزشک بیمارستان تخصصی روانپزشکی و رواندرمانی روزبه به «هممیهن» میگوید، از دو شب پیش تا صبح دیروز تعداد مراجعان به اورژانس بیمارستان روانپزشکی روزبه بسیار افزایش داشته است: «عدهای با ترس، بیقراری، اضطراب، حالات پنیک و عدهای با افکار خودکشی به اورژانس بیمارستان مراجعه کردهاند. بیماران قبلی ما با عود علائم بیماریهایشان به بیمارستان مراجعه کردهاند و این نشان میدهد که شرایط چقدر بر اوضاع روانیشان تاثیر گذاشته است.»
🔹به گفته واحدی تمام تلاش کادر این بیمارستان این است که بیماران را ترخیص کنند و فقط اورژانس را فعال نگه دارند: «بسیاری از خانوادهها در همین چندروز اخیر خودشان به بیمارستان آمده و با رضایت شخصی بیمارانشان را ترخیص کردهاند. کادر بیمارستان چنین رویکردی دارد که وقتی خودبیماران اینقدر مضطرباند و کنترل شرایط برایشان سخت است، آنها را ترخیص کند. ما در حال کمکردن تعداد شیفتهای کادر بیمارستان و کارهای غیراورژانسیایم.»
🔹حسن موسویچلک، معاون سلامت اجتماعی سازمان بهزیستی در گفتوگو با «هممیهن» توصیه میکند که مردم در شرایط ضروری و زمان اضطراب، میتوانند از مشاوران سازمان بهزیستی کمک و با شماره تلفن ۱۴۸۰ تماس بگیرند: «در موارد نیاز به مداخله هم اورژانس اجتماعی با شماره 123 میتواند به افراد کمک کند. قرار است برای کسانی که شرایط ویژهتری دارند؛ مثل مراکز نگهداری از معلولان، معتادان و افراد آسیبدیده اجتماعی، تمهیدات دیگری اتخاذ کنیم تا بتوانیم مدیریت بحران بهتری داشته باشیم.»
🔹فریبا اللهیاری، رئیس اداره برنامهریزی و سازماندهی فعالیتهای امدادی سازمان هلالاحمر در گفتوگو با «هممیهن» میگوید کودکان آسیبپذیرترین قشر در میان آتش و دود جنگاند و از مردم میخواهد در حضور کودکان خیلی درباره این مسائل صحبت نکنند چون این مسائل روی روان آنها بسیار تاثیر میگذارد.
🔹ستاد مدیریت بحران، از زمان جنگ ایران و عراق تاکنون پناهگاهی درست نکرده و اللهیاری با انتقاد از این موضوع میگوید: «متاسفانه ستاد مدیریت بحران تا جایی که ما تا این لحظه خبر داریم اعلام کرده، پناهگاهی وجود ندارد و خواستند مردم در خانههایشان دور از شیشهها و راهروها باشند.»
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
گزارشی درباره وضعیت روانی مردم و حملههای عصبی در روزهای جنگی شهرهای ایران و راههای حفظ آرامش
🖌الهه محمدی، سارا سبزی | گروه جامعه
🔹بررسیهای هممیهن نشان میدهد، علاوه بر بیمارستانها، مراجعه مردم به بیمارستانهای روانپزشکی و اورژانسها بهدلیل افزایش فشارها و حملههای عصبی بهشدت افزایش یافته است؛ بیشتر با علائم ترس، بیقراری، اضطراب، حالات پنیک و عدهای با افکار خودکشی.
🔹طراوت واحدی، روانپزشک بیمارستان تخصصی روانپزشکی و رواندرمانی روزبه به «هممیهن» میگوید، از دو شب پیش تا صبح دیروز تعداد مراجعان به اورژانس بیمارستان روانپزشکی روزبه بسیار افزایش داشته است: «عدهای با ترس، بیقراری، اضطراب، حالات پنیک و عدهای با افکار خودکشی به اورژانس بیمارستان مراجعه کردهاند. بیماران قبلی ما با عود علائم بیماریهایشان به بیمارستان مراجعه کردهاند و این نشان میدهد که شرایط چقدر بر اوضاع روانیشان تاثیر گذاشته است.»
🔹به گفته واحدی تمام تلاش کادر این بیمارستان این است که بیماران را ترخیص کنند و فقط اورژانس را فعال نگه دارند: «بسیاری از خانوادهها در همین چندروز اخیر خودشان به بیمارستان آمده و با رضایت شخصی بیمارانشان را ترخیص کردهاند. کادر بیمارستان چنین رویکردی دارد که وقتی خودبیماران اینقدر مضطرباند و کنترل شرایط برایشان سخت است، آنها را ترخیص کند. ما در حال کمکردن تعداد شیفتهای کادر بیمارستان و کارهای غیراورژانسیایم.»
🔹حسن موسویچلک، معاون سلامت اجتماعی سازمان بهزیستی در گفتوگو با «هممیهن» توصیه میکند که مردم در شرایط ضروری و زمان اضطراب، میتوانند از مشاوران سازمان بهزیستی کمک و با شماره تلفن ۱۴۸۰ تماس بگیرند: «در موارد نیاز به مداخله هم اورژانس اجتماعی با شماره 123 میتواند به افراد کمک کند. قرار است برای کسانی که شرایط ویژهتری دارند؛ مثل مراکز نگهداری از معلولان، معتادان و افراد آسیبدیده اجتماعی، تمهیدات دیگری اتخاذ کنیم تا بتوانیم مدیریت بحران بهتری داشته باشیم.»
🔹فریبا اللهیاری، رئیس اداره برنامهریزی و سازماندهی فعالیتهای امدادی سازمان هلالاحمر در گفتوگو با «هممیهن» میگوید کودکان آسیبپذیرترین قشر در میان آتش و دود جنگاند و از مردم میخواهد در حضور کودکان خیلی درباره این مسائل صحبت نکنند چون این مسائل روی روان آنها بسیار تاثیر میگذارد.
🔹ستاد مدیریت بحران، از زمان جنگ ایران و عراق تاکنون پناهگاهی درست نکرده و اللهیاری با انتقاد از این موضوع میگوید: «متاسفانه ستاد مدیریت بحران تا جایی که ما تا این لحظه خبر داریم اعلام کرده، پناهگاهی وجود ندارد و خواستند مردم در خانههایشان دور از شیشهها و راهروها باشند.»
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
هممیهن
افزایش مراجعه به بیمارستانها/گزارشی درباره وضعیت روانی مردم و حملههای عصبی در روزهای جنگی شهرهای ایران و راههای حفظ آرامش
«در پی حملات اخیر اسرائیل، تاکنون دستکم ۲۴۴ نفر شهید و حدود ۱۲۷۷ نفر دیگر زخمی شدهاند.» این خلاصه آن چیزی است که شهروندان ساکن ایران در روزهای گذشته پس از شروع جنگ بین ایران و اسرائیل گذراندهاند.
این مردم آموختهاند که خودشان هوای خودشان را داشته باشند
این خاطرهها یکباره از کجا پیدایشان میشود؟! سال ۶۵ است و آژیر قرمز میکشند، با مادرم دست مادربزرگم را گرفتهایم و با زحمت از پلههای زیرزمین پایین میرویم. در چشمهای مادرم وحشت را میبینم ولی پیرزن زیرلب ذکر میگوید و آراممان میکند. تا زیرزمین برسیم حمله انجام شده و باید او را آرام آرام برگردانیم.
هولوولای بمباران هر روزه است؛ گاهی نیمهشب با صدای انفجاری از خواب میپریم و گاهی در میانه روز، در زمان مدرسه باید به پناهگاه نیمهکارهای برویم که وسط حیاط کندهاند. یکی از بچهها آسم دارد. در آستانه پناهگاه ایستاده است و سرفه میکند. اعلامیه معلم پرورشی سال قبلمان روی دیوار مدرسه است و جنگ، جنگ با عراق همه زندگیمان را فراگرفته است...
از آن سالها نزدیک چهل سال میگذرد. حالا با حملهی دیوانهای دیگر برمیگردم به آن سالها که خیال میکردیم رفته و دیگر نمیآید. دوباره داغهایی زنده میشود که در دلمان رسوب کرده است و دوباره مردم بیدفاع و بیگناه قربانی میشوند. با هر تصویر کودکی شهید، دوباره خاطرهها یکباره پیدایشان میشود...
سختیهای آن روزها کم نبود اما واقعیت این است که زخمها و گلایههای مردم به شدت امروز نبود. فاصلهی زندگی مردم و مسئولان مثل امروز نبود، تبعیضها، سوءاستفادهها و رانتخواریها مثل این سالها مردم را به همه چیز بدبین نکرده بود، امید در جان جوانها موج میزد و مهاجرت از کشور اولویت اول بسیاری از خانوادهها نبود.
آن سالها هم بودند وطنفروشانی که به صدام کمک میکردند اما در مقابلشان یک جامعهی امیدوار و پر انرژی ایستاده بود که میخواست آیندهاش را بسازد... و علیرغم انتقادها و نارساییها وقتی بعد از هشت سال جنگ تمام شد، هنوز هم همه ایستاده بودند. در این سالها هزاران اتفاق ما را از آن سالها دور کرده است؛ آن اعتماد و آن امید از میان بسیاری از ما رخت بربسته است و گویی روزگار دیگری رسیده است.
با این همه مردم هنوز پشت هم هستند و این شاید تنها یادگاری است که از آن سالهای دور مانده است.
حالا در میانهی کمبودها و کاستیها، درهای خانههای بسیاری در شهرهای مختلف بخصوص در شمال کشور به روی دیگران باز است.
این مردم آموختهاند که خودشان هوای خودشان را داشته باشند. دشمن، دشمن است، آنکه مردم بیدفاع را هدف قرار میدهد دشمن مردم است، آنکه جنگ را به میان مردم کشانده است دشمن است، آنکه امید مردم را ستانده است دشمن است، و آنکه از این وضعیت خوشحال است و برای جان بیدفاعان ارزشی قائل نیست، دشمن مردم است ولو اینکه در میان همین مردم زندگی میکند.
✍محمدحسین روانبخش
@hooreechannel 🌹
این خاطرهها یکباره از کجا پیدایشان میشود؟! سال ۶۵ است و آژیر قرمز میکشند، با مادرم دست مادربزرگم را گرفتهایم و با زحمت از پلههای زیرزمین پایین میرویم. در چشمهای مادرم وحشت را میبینم ولی پیرزن زیرلب ذکر میگوید و آراممان میکند. تا زیرزمین برسیم حمله انجام شده و باید او را آرام آرام برگردانیم.
هولوولای بمباران هر روزه است؛ گاهی نیمهشب با صدای انفجاری از خواب میپریم و گاهی در میانه روز، در زمان مدرسه باید به پناهگاه نیمهکارهای برویم که وسط حیاط کندهاند. یکی از بچهها آسم دارد. در آستانه پناهگاه ایستاده است و سرفه میکند. اعلامیه معلم پرورشی سال قبلمان روی دیوار مدرسه است و جنگ، جنگ با عراق همه زندگیمان را فراگرفته است...
از آن سالها نزدیک چهل سال میگذرد. حالا با حملهی دیوانهای دیگر برمیگردم به آن سالها که خیال میکردیم رفته و دیگر نمیآید. دوباره داغهایی زنده میشود که در دلمان رسوب کرده است و دوباره مردم بیدفاع و بیگناه قربانی میشوند. با هر تصویر کودکی شهید، دوباره خاطرهها یکباره پیدایشان میشود...
سختیهای آن روزها کم نبود اما واقعیت این است که زخمها و گلایههای مردم به شدت امروز نبود. فاصلهی زندگی مردم و مسئولان مثل امروز نبود، تبعیضها، سوءاستفادهها و رانتخواریها مثل این سالها مردم را به همه چیز بدبین نکرده بود، امید در جان جوانها موج میزد و مهاجرت از کشور اولویت اول بسیاری از خانوادهها نبود.
آن سالها هم بودند وطنفروشانی که به صدام کمک میکردند اما در مقابلشان یک جامعهی امیدوار و پر انرژی ایستاده بود که میخواست آیندهاش را بسازد... و علیرغم انتقادها و نارساییها وقتی بعد از هشت سال جنگ تمام شد، هنوز هم همه ایستاده بودند. در این سالها هزاران اتفاق ما را از آن سالها دور کرده است؛ آن اعتماد و آن امید از میان بسیاری از ما رخت بربسته است و گویی روزگار دیگری رسیده است.
با این همه مردم هنوز پشت هم هستند و این شاید تنها یادگاری است که از آن سالهای دور مانده است.
حالا در میانهی کمبودها و کاستیها، درهای خانههای بسیاری در شهرهای مختلف بخصوص در شمال کشور به روی دیگران باز است.
این مردم آموختهاند که خودشان هوای خودشان را داشته باشند. دشمن، دشمن است، آنکه مردم بیدفاع را هدف قرار میدهد دشمن مردم است، آنکه جنگ را به میان مردم کشانده است دشمن است، آنکه امید مردم را ستانده است دشمن است، و آنکه از این وضعیت خوشحال است و برای جان بیدفاعان ارزشی قائل نیست، دشمن مردم است ولو اینکه در میان همین مردم زندگی میکند.
✍محمدحسین روانبخش
@hooreechannel 🌹
❤1
وحشت واقعی جنگ
جلو مغازهای بودم برای خرید که صدای شلیک پدافندهای ضدهوایی از چند خیابان آن طرفتر فضا را پر کرد. به دنبال آن صدای مهیبی برخاست و دود غلیظی آسمان را سیاه کرد. زنی مستآصل دست دختر کوچکش را گرفته نمیدانست چکار کند. صورتش مثل گچ سفید شده و لبهایش میلرزیدند. دخترش بدتر از او بود، تمام تنش میلرزید و به مادرش چسبیده بود.
از بیپناهی به مغازهای پناه آورد که من قصد خرید از آن را داشتم. نمیدانست چه میکند! پیوسته میگفت: «زدند! اونجا رو زدند! الآن میزنند»
اینها را بریده بریده میگفت جوری که انگار نفسش بند آمده باشد. من از هرکسی به او نزدیکتر بودم. سعی کردم آرامَش کنم.
با صدای آهستهای که آرامِش را القا کند، مدام به او میگفتم: «نگران نباشید! طوری نمیشه! فاصله تا اینجا زیاده! اصلا نگران نباشید! اینجا امنه!»
او اما گویی هیچکدام از حرفهای مرا نمیشنید. مدام برمیگشت و به آسمان نگاه میکرد و به دود سیاهی که همچنان در دل آسمان قد میکشید و بالا میرفت و همچنان در هراس میلرزید. دخترک هم خودش ترسیده بود و هم استیصال و ترس مادرش او را بیشتر میترساند. او گریه نمیکرد ولی رنگ بر رخسارهاش نبود و تمام تنش میلرزید.
آن سوتر مردم گروه گروه ایستاده بودند و به آسمان نگاه میکردند. بعضی هم دوربینهایشان را به طرف دود سیاه گرفته و عکس و فیلم میگرفتند. آرام آرام گذر لحظهها ترس آن مادر و دختر را کمی التیام بخشید. دود سیاه هم در آسمان و گروههای مردم در زمین پراکنده شدند و فضا آرام شد.
من تا امروز تاثیر جنگ را بر مردم عادی اینقدر از نزدیک ندیده بودم. اقرار میکنم احتمالا به دلیل سابقهٔ طولانی حضورم در جبهههای جنگ در جوانی، در همان صحنهای که آن مادر و دختر از ترس نزدیک بود جان بدهند، من ذرهای ترس در خود احساس نمیکردم. اگرچه از دیدن وحشت در چهرههای آن دو دلم ریش میشد.
به همین دلیل گمان میکنم جنگسالاران نیز ترس جنگ را احساس نمیکنند و اگر میدانستند و احساس میکردند وحشت جانکاهی را که بر جان مردم عادی میریزند با هر گلوله و موشکی که شلیک میکنند، شاید هرگز جنگی در نمیگرفت!
✍حسین ثنایی نژاد
@hooreechannel 🌹
جلو مغازهای بودم برای خرید که صدای شلیک پدافندهای ضدهوایی از چند خیابان آن طرفتر فضا را پر کرد. به دنبال آن صدای مهیبی برخاست و دود غلیظی آسمان را سیاه کرد. زنی مستآصل دست دختر کوچکش را گرفته نمیدانست چکار کند. صورتش مثل گچ سفید شده و لبهایش میلرزیدند. دخترش بدتر از او بود، تمام تنش میلرزید و به مادرش چسبیده بود.
از بیپناهی به مغازهای پناه آورد که من قصد خرید از آن را داشتم. نمیدانست چه میکند! پیوسته میگفت: «زدند! اونجا رو زدند! الآن میزنند»
اینها را بریده بریده میگفت جوری که انگار نفسش بند آمده باشد. من از هرکسی به او نزدیکتر بودم. سعی کردم آرامَش کنم.
با صدای آهستهای که آرامِش را القا کند، مدام به او میگفتم: «نگران نباشید! طوری نمیشه! فاصله تا اینجا زیاده! اصلا نگران نباشید! اینجا امنه!»
او اما گویی هیچکدام از حرفهای مرا نمیشنید. مدام برمیگشت و به آسمان نگاه میکرد و به دود سیاهی که همچنان در دل آسمان قد میکشید و بالا میرفت و همچنان در هراس میلرزید. دخترک هم خودش ترسیده بود و هم استیصال و ترس مادرش او را بیشتر میترساند. او گریه نمیکرد ولی رنگ بر رخسارهاش نبود و تمام تنش میلرزید.
آن سوتر مردم گروه گروه ایستاده بودند و به آسمان نگاه میکردند. بعضی هم دوربینهایشان را به طرف دود سیاه گرفته و عکس و فیلم میگرفتند. آرام آرام گذر لحظهها ترس آن مادر و دختر را کمی التیام بخشید. دود سیاه هم در آسمان و گروههای مردم در زمین پراکنده شدند و فضا آرام شد.
من تا امروز تاثیر جنگ را بر مردم عادی اینقدر از نزدیک ندیده بودم. اقرار میکنم احتمالا به دلیل سابقهٔ طولانی حضورم در جبهههای جنگ در جوانی، در همان صحنهای که آن مادر و دختر از ترس نزدیک بود جان بدهند، من ذرهای ترس در خود احساس نمیکردم. اگرچه از دیدن وحشت در چهرههای آن دو دلم ریش میشد.
به همین دلیل گمان میکنم جنگسالاران نیز ترس جنگ را احساس نمیکنند و اگر میدانستند و احساس میکردند وحشت جانکاهی را که بر جان مردم عادی میریزند با هر گلوله و موشکی که شلیک میکنند، شاید هرگز جنگی در نمیگرفت!
✍حسین ثنایی نژاد
@hooreechannel 🌹
❤1👍1
♻️اسفند ۱۳۶۶ بود. کلاس پنجم دبستان. شب تا صبح، موشک پشت موشک بر سر تهران میریخت.
الان که ۳۸ سال از آن شبها گذشته، شاید گفتنش سورئال باشد، اما وقتی رضا یزدانی در ترانه “تهران” میخواند: «خط موشکو تو دستت نسل من خط کشی میکرد»
برای نسل ما، دقیقاً دارد یک سکانس از آن شبها را تصویر میکند. در دل یک شهر خاموش، مردم ترسخورده با انگشت آسمان را نشان میدادند. جسمی آتشین، آرام از فراز آسمان میگذشت، و چند لحظه بعد—صدای انفجار. بوی مرگ. ما این شبها و روزها را زندگی کردهایم.
یادم هست فردای یکی از همان شبهای موشک باران که مدارس را تعطیل کرده بود، مثل یک صبح عادی بیدار و راهی مدرسه شدم. امتحان ثلث دوم داشتیم. آن سالها نه تلفنی بود، نه اینترنت، نه شبکه اجتماعی.وقتی رسیدم مدرسه، سرایدار—که آن سالها به او میگفتیم بابای مدرس مرا که دید، گفت: «اینجا چه کار میکنی باباجان؟» گفتم: «امتحان داریم.» گفت: «تعطیله پسر. جنگه جنگ…»
و آن سال دیگر به مدرسه نرفتیم. شاید اولین کشوری بودیم که آموزش از راه دور را «راهاندازی» کرد؛ پای تلویزیون نشستیم و با برنامهها درس خواندیم. سالها بعد، فیلمی آمد که بخشی از آن روزها را واقعی و بینقاب به تصویر کشید. بمب یک عاشقانه.
امروز جمعه ۲۳ خرداد ۱۴۰۴، میخواستم وارد مجتمعی شوم که کافه محبوبم در آن جاست. دم در، با تردیدی پرسیدم از نگهبان: «پدر جان، کافه بازه؟» لبخند زد و با سر تأیید کرد. ناگهان پرت شدم به صبح همان سهشنبه اسفند ۶۶. چهره بابای مدرسه آمد جلوی چشمم. دیشب باز موشک بود. باز انفجار. باز همان حس لعنتی. چهار دهه گذشته، اما همان طعم گس، همان تعلیق بیپایان، هنوز گریبان آدم را میگیرد.
عزیزی تماس گرفته از آن سوی دنیا. حال و احوال میپرسد. سعی میکنم شوخی کنم، سر به سرش بگذارم. اما از ته وجودم میدانم چه رنجی میکشد. فکر کن سالها بجنگی، هرچه ساختی را رها کنی، از صفر در جغرافیایی دیگر شروع کنی، و تهش بفهمی فقط جسمت مهاجرت کرده و روحت هنوز گروی این خاک است.
صدای بغضش از آن ور خط اشکم را درمیآورد. تماس را قطع میکنم. سی ثانیه بعد دوباره زنگ میزنم، فحشی به اینترنت میدهم و سعی میکنم حالش را بهتر کنم—آن قدری که بتواند برود سر کار. این خاصیت نسل ماست. نه فقط درد خودمان را میخوریم، که حال دیگران را هم باید خوب کنیم.
امروز خوشحالم که تهرانم. فکر اینکه این صبح لعنتی را جای دیگری از دنیا بیدار میشدم، به راحتی میتوانست یک ایست قلبی کامل باشد. برای آنها که ایرانی بودن را تجربه نکردهاند، این تناقض غریب است—به عظمت کوه دماوند.
دوست لبنانیام پیام داده و جویای اوضاع است. برایش نوشتم: «داریم مثل بیروت میشویم.» شهری که عاشقانه دوستش دارم. هر بار که دیدمش، خرابتر از قبل بود، اما زندهتر.
تصویر ساختمانهای شهرآرا، سعادتآباد، جهان کودک… روی اسکرین، قلبم را فشار میدهد. یاد جای گلولهها روی دیوارهای بیروت میافتم.
یکی دیگر از دوستانم دلواپس است. رفته بود با زن و بچهاش به سیاحت خارج از کشور. چند روز پیش داشتیم حرف میزدیم و من خوشحال بودم از اینکه چقدر درست دارد زندگی میکند. حالا نوشته: «دارم سکته میکنم. مادرم سر خیابان فلان زندگی میکنه که…»
قرار بود امروز صبح با دوستی برویم مرکز شهر صبحانه. پیام داده: «اومدم پیش پدر و مادرم، تنها نباشن.» برایش فیلم «بمب، یک عاشقانه» را فرستادم و نوشتم: «شاید امروز بهترین وقت برای دیدنش باشه.»
جواب داد: «ایشالا جنگ نشه، یه صبحونه دلچسب میزنیم.» یاد اسفند ۱۳۹۸ افتادم. داشتم اعلامیه تعطیلی یکهفتهای دفتر شرکت را مینوشتم، با این امید که هفته بعد همهچیز به روال برگردد…و بعد؟ رفتیم توی سیاهی بیپایان کرونا.
ایرانی بودن، با اختلاف، سختترین کار دنیاست. یک ایرانی، درگیر حجم عظیمی از تناقضها و سطحی از اضطراب مزمن است که فقط یک ابرانسان شاید بتواند تابش بیاورد. ایرانی که باشی، گذشته پرست میشوی. چون آینده همیشه تار است. مبهم. تهدیدآمیز.
و حتی اگر با پاسپورت دیگر، کنار ساحلی دنج، با آتشی گرم و امنیتی بینقص باشی… ته دلت آرام نیست. اما ایرانی—بیا نزدیکتر.
بگذار بگویم:
میهنت قدیمیترین کشور جهان است. قبل از تاریخ بوده و باز هم خواهد بود.
و انسان ایرانی، گل آفتابگردان است.
✍️اميرتقوى
@Citizens_Rights
@hooreechannel 🌹
الان که ۳۸ سال از آن شبها گذشته، شاید گفتنش سورئال باشد، اما وقتی رضا یزدانی در ترانه “تهران” میخواند: «خط موشکو تو دستت نسل من خط کشی میکرد»
برای نسل ما، دقیقاً دارد یک سکانس از آن شبها را تصویر میکند. در دل یک شهر خاموش، مردم ترسخورده با انگشت آسمان را نشان میدادند. جسمی آتشین، آرام از فراز آسمان میگذشت، و چند لحظه بعد—صدای انفجار. بوی مرگ. ما این شبها و روزها را زندگی کردهایم.
یادم هست فردای یکی از همان شبهای موشک باران که مدارس را تعطیل کرده بود، مثل یک صبح عادی بیدار و راهی مدرسه شدم. امتحان ثلث دوم داشتیم. آن سالها نه تلفنی بود، نه اینترنت، نه شبکه اجتماعی.وقتی رسیدم مدرسه، سرایدار—که آن سالها به او میگفتیم بابای مدرس مرا که دید، گفت: «اینجا چه کار میکنی باباجان؟» گفتم: «امتحان داریم.» گفت: «تعطیله پسر. جنگه جنگ…»
و آن سال دیگر به مدرسه نرفتیم. شاید اولین کشوری بودیم که آموزش از راه دور را «راهاندازی» کرد؛ پای تلویزیون نشستیم و با برنامهها درس خواندیم. سالها بعد، فیلمی آمد که بخشی از آن روزها را واقعی و بینقاب به تصویر کشید. بمب یک عاشقانه.
امروز جمعه ۲۳ خرداد ۱۴۰۴، میخواستم وارد مجتمعی شوم که کافه محبوبم در آن جاست. دم در، با تردیدی پرسیدم از نگهبان: «پدر جان، کافه بازه؟» لبخند زد و با سر تأیید کرد. ناگهان پرت شدم به صبح همان سهشنبه اسفند ۶۶. چهره بابای مدرسه آمد جلوی چشمم. دیشب باز موشک بود. باز انفجار. باز همان حس لعنتی. چهار دهه گذشته، اما همان طعم گس، همان تعلیق بیپایان، هنوز گریبان آدم را میگیرد.
عزیزی تماس گرفته از آن سوی دنیا. حال و احوال میپرسد. سعی میکنم شوخی کنم، سر به سرش بگذارم. اما از ته وجودم میدانم چه رنجی میکشد. فکر کن سالها بجنگی، هرچه ساختی را رها کنی، از صفر در جغرافیایی دیگر شروع کنی، و تهش بفهمی فقط جسمت مهاجرت کرده و روحت هنوز گروی این خاک است.
صدای بغضش از آن ور خط اشکم را درمیآورد. تماس را قطع میکنم. سی ثانیه بعد دوباره زنگ میزنم، فحشی به اینترنت میدهم و سعی میکنم حالش را بهتر کنم—آن قدری که بتواند برود سر کار. این خاصیت نسل ماست. نه فقط درد خودمان را میخوریم، که حال دیگران را هم باید خوب کنیم.
امروز خوشحالم که تهرانم. فکر اینکه این صبح لعنتی را جای دیگری از دنیا بیدار میشدم، به راحتی میتوانست یک ایست قلبی کامل باشد. برای آنها که ایرانی بودن را تجربه نکردهاند، این تناقض غریب است—به عظمت کوه دماوند.
دوست لبنانیام پیام داده و جویای اوضاع است. برایش نوشتم: «داریم مثل بیروت میشویم.» شهری که عاشقانه دوستش دارم. هر بار که دیدمش، خرابتر از قبل بود، اما زندهتر.
تصویر ساختمانهای شهرآرا، سعادتآباد، جهان کودک… روی اسکرین، قلبم را فشار میدهد. یاد جای گلولهها روی دیوارهای بیروت میافتم.
یکی دیگر از دوستانم دلواپس است. رفته بود با زن و بچهاش به سیاحت خارج از کشور. چند روز پیش داشتیم حرف میزدیم و من خوشحال بودم از اینکه چقدر درست دارد زندگی میکند. حالا نوشته: «دارم سکته میکنم. مادرم سر خیابان فلان زندگی میکنه که…»
قرار بود امروز صبح با دوستی برویم مرکز شهر صبحانه. پیام داده: «اومدم پیش پدر و مادرم، تنها نباشن.» برایش فیلم «بمب، یک عاشقانه» را فرستادم و نوشتم: «شاید امروز بهترین وقت برای دیدنش باشه.»
جواب داد: «ایشالا جنگ نشه، یه صبحونه دلچسب میزنیم.» یاد اسفند ۱۳۹۸ افتادم. داشتم اعلامیه تعطیلی یکهفتهای دفتر شرکت را مینوشتم، با این امید که هفته بعد همهچیز به روال برگردد…و بعد؟ رفتیم توی سیاهی بیپایان کرونا.
ایرانی بودن، با اختلاف، سختترین کار دنیاست. یک ایرانی، درگیر حجم عظیمی از تناقضها و سطحی از اضطراب مزمن است که فقط یک ابرانسان شاید بتواند تابش بیاورد. ایرانی که باشی، گذشته پرست میشوی. چون آینده همیشه تار است. مبهم. تهدیدآمیز.
و حتی اگر با پاسپورت دیگر، کنار ساحلی دنج، با آتشی گرم و امنیتی بینقص باشی… ته دلت آرام نیست. اما ایرانی—بیا نزدیکتر.
بگذار بگویم:
میهنت قدیمیترین کشور جهان است. قبل از تاریخ بوده و باز هم خواهد بود.
و انسان ایرانی، گل آفتابگردان است.
✍️اميرتقوى
@Citizens_Rights
@hooreechannel 🌹
❤10😢1
پس از
آخِر الزمان
⭕️ آخِر الزمان، پایانِ زمانه،آن گاه که این دوره به پایان برسد، و دوره نوینی آغاز شود...
🩸 ولی اگر این پایان و آغاز دوران، با چرخش فرهنگی و تغییری نرم روی دهد، بدان "آخِر الزمان" نمیگویند. بیشتر کسانی که آخِر الزمانی میاندیشند و سخن میگویند و عمل میکنند؛
پایان دوران پیشین و آغاز دوره جدید را به جنگ و کشتار و نابودی میبینند و میدانند!
🔻پندارهای آخِر الزمانی در میان مسلمان بیشتر ریشه در روایاتی دارد که به
"الملاحم و الفتن"
معروف است و رویدادهای آخِر الزمان را پیشگویی نموده است.
اعتبار این دست روایات محل بحث و نقاش است،
و متن آنها به گونهای مبهم است که بر چند رویداد گوناگون ممکن است صدق کند!
🔺️پندارهای آخِر الزمانی در فرهنگ اروپایی و مسیحی، Apocalyptic، برآمده از کتاب "مکاشفات یوحنا" است، و بیشتر بر سرزمین فلسطین و شهر اورشلیم تمرکز دارد.
🟥 افراد، فرقهها، و مذاهبی که بر اساس اندیشههای آخِر الزمانی شکل میگیرند، نشانهها و ویژگیهایی دارند:
1️⃣ به زمان حال و دوران هماکنون دلبستگی ندارند و آن را زمانهای مخدوش و ناروا میدانند که باید تغییر کند.
2️⃣ تغییر و تبدیل زمانه را چنان پرارزش میدانند که هر هزینهی، مالی یا جانی را در برابر آن خرد و کوچک میبینند. و گاه به زبان نیز میآورند که
اگر برای تغییری اینچنینی یکسوم یا نیمی از مردم جهان نیز کشته شوند، باز ارزشش را دارد!
3️⃣ آنان که آخِر الزمانی میاندیشند، علاقه ویژهای به جنگ دارند، و به ویژه به جنگافزارهایی علاقه دارند که سطح وسیعی را تخریب کند و انسانهای بسیاری را جان بگیرد، همچون بمب اتمی! 🩸🩸🩸
در پندار انان، جنگ، و به ویژه نبرد اتمی، سریعترین راه برای فرارسيدن "آخِر الزمان" است!
4️⃣ آخِر الزمانیها، دشمن دموکراسی هستند! دموکراسی یعنی قدرت توده مردم و زمانمند و محدود بودن قدرت زمامداران. و آنگاه که مردم و نهادهای مردمی قدرت داشته باشند، و حاکمیت زمانمند و محدود باشد، "آخِر الزمان" روی نمیدهد!
5️⃣ آخرالزمانیها سخنرانهای پرشوری هستند، آنان چنان خطابه میخوانند که هزاران و میلیونها نفر را به پندارهای و اهداف خویش باورمند کنند و در جهت اهداف آخِر الزمانی به کار بگیرند.
آنان در سخن خویش بر گوناگونیها و تفاوتهای دینی، مذهبی و نژادی تاکید میکنند، و ارزشهای یگانه و همانند انسانی را به زبان و در عمل انکار میکنند.
6️⃣ آخِر الزمانیهای دینمحور به زمانها و مکانهای مقدس بسیار وابستگی دارند؛ فلسطین، یهودیه، اورشليم، بیتالمقدس، مکه، مدینه، کوفه، کربلا...
این وابستگی و پیوستگی مایه اعتبار سخنان آنان نزد عموم مؤمنان میشود، و برای جنگهای مقدس، سربازانی جان بر کف پدید میآورد.
🅾️ یک کسی که آخِر الزمانی میاندیشند، ممکن است خطرناک باشد،
یک فرقه آخِر الزمانی خطرآفرین است،
و اگر یک حاکمیت بر پایه پندارهای آخِر الزمانی شکل بگیرد، واژه خطر درباره آن، کوچک است! باید گفت: فاجعه!
آخِر الزمانیها، ممکن است در امریکا، در لباس جمهوریخواهها و چه بسا به قامت یک سرمایهدارِ عوامفریب، populist، به حکومت برسند،
یا در اروپا و احزاب راست افراطی، پُر ملیگرا، نازیسم یا مسیحی انجلیسم Evangelicalism؛
و در میان یهودیان، احزاب راست افراطی همچون لیکود، הליכוד؛
فاجعه آنجا به اوج میرسد که حکومتهای آخِر الزمانی، به انتظار تحقق رويدادهای آخِر الزمان ننشینند؛ بلکه وظیفه خود بدانند که
"آخِر الزمان را خودشان پدید بیاورند".
⚫️ آخِر الزمانیها،
و به ویژه حاکمیتهای مبتنی بر پندارهای آخِر الزمانی،
تصویر آشکاری از
آینده پس از آخِر الزمان
ارائه نمیدهند!
آنها زمانه هماکنون را با تمام مختصاتش، ناروا میدانند؛
بر تغییر و تحول به سرعت و بر پایه جنگ و کشتار اصرار دارند،
ولی پاسخ روشنی بدین پرسش نمیدهند که
پس از آخِر الزمان
چه روی خواهد داد؟!
🔲 پس از آخِر الزمان،
زمینی سوخته،
سرمایههای نابود شده،
باورهایی بر باد رفته،
و انسانهایی
دردمند،
روانپریش
باقی خواهند ماند...
پس از آخِر الزمان،
بهشت در انتظار ما نخواهد بود
✍محمد سلطانی رنانی
https://t.me/soltanirenani600
@hooreechannel 🌹
آخِر الزمان
⭕️ آخِر الزمان، پایانِ زمانه،آن گاه که این دوره به پایان برسد، و دوره نوینی آغاز شود...
🩸 ولی اگر این پایان و آغاز دوران، با چرخش فرهنگی و تغییری نرم روی دهد، بدان "آخِر الزمان" نمیگویند. بیشتر کسانی که آخِر الزمانی میاندیشند و سخن میگویند و عمل میکنند؛
پایان دوران پیشین و آغاز دوره جدید را به جنگ و کشتار و نابودی میبینند و میدانند!
🔻پندارهای آخِر الزمانی در میان مسلمان بیشتر ریشه در روایاتی دارد که به
"الملاحم و الفتن"
معروف است و رویدادهای آخِر الزمان را پیشگویی نموده است.
اعتبار این دست روایات محل بحث و نقاش است،
و متن آنها به گونهای مبهم است که بر چند رویداد گوناگون ممکن است صدق کند!
🔺️پندارهای آخِر الزمانی در فرهنگ اروپایی و مسیحی، Apocalyptic، برآمده از کتاب "مکاشفات یوحنا" است، و بیشتر بر سرزمین فلسطین و شهر اورشلیم تمرکز دارد.
🟥 افراد، فرقهها، و مذاهبی که بر اساس اندیشههای آخِر الزمانی شکل میگیرند، نشانهها و ویژگیهایی دارند:
1️⃣ به زمان حال و دوران هماکنون دلبستگی ندارند و آن را زمانهای مخدوش و ناروا میدانند که باید تغییر کند.
2️⃣ تغییر و تبدیل زمانه را چنان پرارزش میدانند که هر هزینهی، مالی یا جانی را در برابر آن خرد و کوچک میبینند. و گاه به زبان نیز میآورند که
اگر برای تغییری اینچنینی یکسوم یا نیمی از مردم جهان نیز کشته شوند، باز ارزشش را دارد!
3️⃣ آنان که آخِر الزمانی میاندیشند، علاقه ویژهای به جنگ دارند، و به ویژه به جنگافزارهایی علاقه دارند که سطح وسیعی را تخریب کند و انسانهای بسیاری را جان بگیرد، همچون بمب اتمی! 🩸🩸🩸
در پندار انان، جنگ، و به ویژه نبرد اتمی، سریعترین راه برای فرارسيدن "آخِر الزمان" است!
4️⃣ آخِر الزمانیها، دشمن دموکراسی هستند! دموکراسی یعنی قدرت توده مردم و زمانمند و محدود بودن قدرت زمامداران. و آنگاه که مردم و نهادهای مردمی قدرت داشته باشند، و حاکمیت زمانمند و محدود باشد، "آخِر الزمان" روی نمیدهد!
5️⃣ آخرالزمانیها سخنرانهای پرشوری هستند، آنان چنان خطابه میخوانند که هزاران و میلیونها نفر را به پندارهای و اهداف خویش باورمند کنند و در جهت اهداف آخِر الزمانی به کار بگیرند.
آنان در سخن خویش بر گوناگونیها و تفاوتهای دینی، مذهبی و نژادی تاکید میکنند، و ارزشهای یگانه و همانند انسانی را به زبان و در عمل انکار میکنند.
6️⃣ آخِر الزمانیهای دینمحور به زمانها و مکانهای مقدس بسیار وابستگی دارند؛ فلسطین، یهودیه، اورشليم، بیتالمقدس، مکه، مدینه، کوفه، کربلا...
این وابستگی و پیوستگی مایه اعتبار سخنان آنان نزد عموم مؤمنان میشود، و برای جنگهای مقدس، سربازانی جان بر کف پدید میآورد.
🅾️ یک کسی که آخِر الزمانی میاندیشند، ممکن است خطرناک باشد،
یک فرقه آخِر الزمانی خطرآفرین است،
و اگر یک حاکمیت بر پایه پندارهای آخِر الزمانی شکل بگیرد، واژه خطر درباره آن، کوچک است! باید گفت: فاجعه!
آخِر الزمانیها، ممکن است در امریکا، در لباس جمهوریخواهها و چه بسا به قامت یک سرمایهدارِ عوامفریب، populist، به حکومت برسند،
یا در اروپا و احزاب راست افراطی، پُر ملیگرا، نازیسم یا مسیحی انجلیسم Evangelicalism؛
و در میان یهودیان، احزاب راست افراطی همچون لیکود، הליכוד؛
فاجعه آنجا به اوج میرسد که حکومتهای آخِر الزمانی، به انتظار تحقق رويدادهای آخِر الزمان ننشینند؛ بلکه وظیفه خود بدانند که
"آخِر الزمان را خودشان پدید بیاورند".
⚫️ آخِر الزمانیها،
و به ویژه حاکمیتهای مبتنی بر پندارهای آخِر الزمانی،
تصویر آشکاری از
آینده پس از آخِر الزمان
ارائه نمیدهند!
آنها زمانه هماکنون را با تمام مختصاتش، ناروا میدانند؛
بر تغییر و تحول به سرعت و بر پایه جنگ و کشتار اصرار دارند،
ولی پاسخ روشنی بدین پرسش نمیدهند که
پس از آخِر الزمان
چه روی خواهد داد؟!
🔲 پس از آخِر الزمان،
زمینی سوخته،
سرمایههای نابود شده،
باورهایی بر باد رفته،
و انسانهایی
دردمند،
روانپریش
باقی خواهند ماند...
پس از آخِر الزمان،
بهشت در انتظار ما نخواهد بود
✍محمد سلطانی رنانی
https://t.me/soltanirenani600
@hooreechannel 🌹
❤2👍1👎1
ما وارثان دردهای بیشماریم!
در خاورمیانهای که ناف آن را با جنگ بریدهاند، مجدد قرعه جنگ به نام ایران افتاده تا شاهد تحمیل رنج و مصیبت دیگری بر ایران عزیزمان باشیم!
در این میان، آنچه برای مردمی که نظارهگر و هزینه دهنده جنگ هستند، بیش از همه این روزها نیاز هست، انسجام و یکدلی ایرانیان برای کاستن از رنج و تلاش بر حفظ جان و مال مردم و یکپارچگی ایران است.
بیشک، زمانی که خرمنی آتش میگیرد، آنزمان همه به فکر جلوگیری از گسترش شعلههای سوزان و خاموش کردن آن هستند و بعد دنبال مقصر و برخورد با عوامل آن خواهند شد. در مورد جنگ امروز هم همگان نیک میدانیم بخش بزرگی مربوط به سیاستهای اشتباه حاکمیت و توهماتی بود که کار را به اینجا رساند، ولی در این هنگامه سخت، فعلا نیاز به همدلی است تا از درد و رنج اینروزها بکاهیم و بعد از خلاصی از آن، دنبال مقصر بگردیم و مطالبه پاسخ خواهی داشته باشیم.
در این راستا، برای درس گرفتن و رفع اشتباهات، نیاز هست چند نکته به حاکمیت و مردم یادآوری شود:
۱. حاکمیت چند دهه سرمایه و داشتههای ایراینان را در جهت امتگرایی هزینه کرد! ولی آنچه در هنگامه سختی و امروز به کارش آمد، همان روح ملیگرایی ایرانیان بود که برای حفظ وطن و پشتیبانی از نیروهای مسلح خود به صف شدند.
در حالی که از گروهها و کشورهایی که در این سالها با گفتمان امتگرایی، چون عراق، سوریه، لبنان و... کلی حمایت کردیم، کوچکترین حمایتی برنخواست، که البته عقلانی است که خود را درگیر جنگ نکنند و این وسط ما بودیم که با توهم، توقع زیادی داشتیم!
۲. یکی از مواردی که آسیبپذیری ما را در تجاوز اسراییل بالا برد، فعالیت گسترده عناصر و جاسوسان آن رژیم در ایران بود که با ریزپرنده و پهباد بسیاری از افراد و اماکن را مورد حمله قرار دادند. این یعنی زمانی که ما با دوربین و مأمور کف خیابان دنبال تارموی بیرون افتاده دخترانمان بودیم، آنها آزادانه در حال انتقال مواد و تسلیحات و تمرین برای زدن چنین ضرباتی بودند.
۳. از هنگام شروع جنگ، وضعیت اینترنت بسیار کند و دسترسی به پیام رسانهای خارجی، لابد به خاطر مسائل امنیتی، بسیار محدود شده است. در حالی که پیام رسانهای داخلی وضعیت بسیار بهتری دارند. در این رابطه نیز بایتی تاکید کرد، یادمان نرفته که عمری دنبال پروژه نفوذ در بین افراد دو تابعیتی و ایرانیان خارج نشین و... بودیم، ولی ترورهای گذشته نشان داد که اتفاقا این نفوذ در سطوح بالا و افراد در ظاهر نیروهای انقلابی و... رخ داده است که اینگونه فرماندهان نظامی و دانشمندان هستهای دقیق شناسایی و ترور شدهاند. با این تجربه و الگو، نباید فقط در قید و بند محدودیت پیامرسانهای محبوب خارجی بود و بایستی همان حساسیت و بیشتر را روی پیامرسانهای داخلی نیز داشت!
۴. در روزهای گذشته، بر همگان عیان شد که در این سالها، حاکمیت کوچکترین آمادگی و بسترسازی را برای مواجهه با شرایط جنگی و اضطرار ندارد! چرا که به جز آسیبپذیری بالای اماکن حساس و تسلیحات، عملا نه اطلاع رسانی و آژیر خطری، نه مدیریت بحران کارآمدی و نه زیرساخت و امکانی برای انتقال و پناه دادن مردم وجود داشته و پیشبینی شده است.
۵. در آخر، ما عملا در شرایط جنگی قرار گرفتهایم و نیاز هست مردم هم با همراهی در نظم عمومی و حفظ منافع مردم و کشور، بخشی از مشکلات را مرتفع و اینگونه دفاع از کشور را تسهیل و همراهی کنند؛ در نتیجه در این ایام سعی کنیم: کمتر دنبال سواستفاده از فضا، چون افزایش بیرویه قیمتها، احتکار و انبار مواد غذایی و سوختی و... باشیم. افرادی که دنبال ساخت و ساز غیر مجاز، آسیب زدن به اموال عمومی، سرقت سازههای جادهای و خدماتی، ریختن زباله و نخاله در اماکن عمومی و... هستند را شناسایی و معرفی و برخورد کنیم و در کل سعی کنیم در این ایام بیشتر هوای هموطنان را داشته باشیم، اگر دغدغه وطن و ایران داریم!
✍حبیب رمضانخانی
@hooreechannel 🌹
در خاورمیانهای که ناف آن را با جنگ بریدهاند، مجدد قرعه جنگ به نام ایران افتاده تا شاهد تحمیل رنج و مصیبت دیگری بر ایران عزیزمان باشیم!
در این میان، آنچه برای مردمی که نظارهگر و هزینه دهنده جنگ هستند، بیش از همه این روزها نیاز هست، انسجام و یکدلی ایرانیان برای کاستن از رنج و تلاش بر حفظ جان و مال مردم و یکپارچگی ایران است.
بیشک، زمانی که خرمنی آتش میگیرد، آنزمان همه به فکر جلوگیری از گسترش شعلههای سوزان و خاموش کردن آن هستند و بعد دنبال مقصر و برخورد با عوامل آن خواهند شد. در مورد جنگ امروز هم همگان نیک میدانیم بخش بزرگی مربوط به سیاستهای اشتباه حاکمیت و توهماتی بود که کار را به اینجا رساند، ولی در این هنگامه سخت، فعلا نیاز به همدلی است تا از درد و رنج اینروزها بکاهیم و بعد از خلاصی از آن، دنبال مقصر بگردیم و مطالبه پاسخ خواهی داشته باشیم.
در این راستا، برای درس گرفتن و رفع اشتباهات، نیاز هست چند نکته به حاکمیت و مردم یادآوری شود:
۱. حاکمیت چند دهه سرمایه و داشتههای ایراینان را در جهت امتگرایی هزینه کرد! ولی آنچه در هنگامه سختی و امروز به کارش آمد، همان روح ملیگرایی ایرانیان بود که برای حفظ وطن و پشتیبانی از نیروهای مسلح خود به صف شدند.
در حالی که از گروهها و کشورهایی که در این سالها با گفتمان امتگرایی، چون عراق، سوریه، لبنان و... کلی حمایت کردیم، کوچکترین حمایتی برنخواست، که البته عقلانی است که خود را درگیر جنگ نکنند و این وسط ما بودیم که با توهم، توقع زیادی داشتیم!
۲. یکی از مواردی که آسیبپذیری ما را در تجاوز اسراییل بالا برد، فعالیت گسترده عناصر و جاسوسان آن رژیم در ایران بود که با ریزپرنده و پهباد بسیاری از افراد و اماکن را مورد حمله قرار دادند. این یعنی زمانی که ما با دوربین و مأمور کف خیابان دنبال تارموی بیرون افتاده دخترانمان بودیم، آنها آزادانه در حال انتقال مواد و تسلیحات و تمرین برای زدن چنین ضرباتی بودند.
۳. از هنگام شروع جنگ، وضعیت اینترنت بسیار کند و دسترسی به پیام رسانهای خارجی، لابد به خاطر مسائل امنیتی، بسیار محدود شده است. در حالی که پیام رسانهای داخلی وضعیت بسیار بهتری دارند. در این رابطه نیز بایتی تاکید کرد، یادمان نرفته که عمری دنبال پروژه نفوذ در بین افراد دو تابعیتی و ایرانیان خارج نشین و... بودیم، ولی ترورهای گذشته نشان داد که اتفاقا این نفوذ در سطوح بالا و افراد در ظاهر نیروهای انقلابی و... رخ داده است که اینگونه فرماندهان نظامی و دانشمندان هستهای دقیق شناسایی و ترور شدهاند. با این تجربه و الگو، نباید فقط در قید و بند محدودیت پیامرسانهای محبوب خارجی بود و بایستی همان حساسیت و بیشتر را روی پیامرسانهای داخلی نیز داشت!
۴. در روزهای گذشته، بر همگان عیان شد که در این سالها، حاکمیت کوچکترین آمادگی و بسترسازی را برای مواجهه با شرایط جنگی و اضطرار ندارد! چرا که به جز آسیبپذیری بالای اماکن حساس و تسلیحات، عملا نه اطلاع رسانی و آژیر خطری، نه مدیریت بحران کارآمدی و نه زیرساخت و امکانی برای انتقال و پناه دادن مردم وجود داشته و پیشبینی شده است.
۵. در آخر، ما عملا در شرایط جنگی قرار گرفتهایم و نیاز هست مردم هم با همراهی در نظم عمومی و حفظ منافع مردم و کشور، بخشی از مشکلات را مرتفع و اینگونه دفاع از کشور را تسهیل و همراهی کنند؛ در نتیجه در این ایام سعی کنیم: کمتر دنبال سواستفاده از فضا، چون افزایش بیرویه قیمتها، احتکار و انبار مواد غذایی و سوختی و... باشیم. افرادی که دنبال ساخت و ساز غیر مجاز، آسیب زدن به اموال عمومی، سرقت سازههای جادهای و خدماتی، ریختن زباله و نخاله در اماکن عمومی و... هستند را شناسایی و معرفی و برخورد کنیم و در کل سعی کنیم در این ایام بیشتر هوای هموطنان را داشته باشیم، اگر دغدغه وطن و ایران داریم!
✍حبیب رمضانخانی
@hooreechannel 🌹
❤7
🟢 هنرِ پایانِ جنگ
🔥 آغاز کردن جنگ بزرگترین جنایت است؛
جنگ داراییهای بیشماری را از میان میبرد،
محیط زیست را نابود میکند،
رفتار آدمیان را از اصول اخلاقی تهی میکند،
و جانِ عزیزِ انسانهای بسیاری را برمیگیرد.
و کسی که به هر بهانه و توجیهی، جنگ را آغاز میکند؛ جنایتپیشهای خونخوار است.
💠 دفاع، حق و وظیفه است. نمیتوان و روا نیست که در برابر جنگافروز، به خواری و ذلت نشست.
ولی دفاع انتقام نیست،
و دفاع آن نیست که حکومتِ آغازگر جنگ را باید سرنگون کنیم،
و دفاع آن نیست که سرزمین متجاوز "شخم" زده شود...
🟩 هر چه که آغاز کردن جنگ، جنایت است؛
پایان دادن بدان، "هنر" است.
هیچ جنگی نمیتواند تا ابد ادامه پیدا کند؛
آری، میتوان جنگ را تا زمانی ادامه داد که از رزمندگان ارجمند و شجاع تنها نام و یاد و آه باقی بماند،
میتوان آن قدر جنگید تا همه داشتهها هزینه شود و کفگیر به ته دیگ بخورد،
میشود جنگ را پی گرفت تا از سر ناتوانی و موضع ضعف، صلح را پذیرفت!
هنر والای خردمندی، عقلانیت، برکنار نهادن هیجان خشم و کنترل حس انتقام، تدبیری که آتش را فرونشاند و جانهای عزیز را نگاه دارد، هنرِ در میانه بزدلی و بیخردی ایستادن، هنر ماندن به عزت و توانایی، هنر گذر از گذشته، هنر نپذیرفتن اوهام پیشگویان آخرالزمانی، هنر در زمان حال زیستن، هنرِ "ایران و ایرانیان مساله اصلی است"، هنر کاستن از شمار دشمنان، هنر خاموش کردن آتش جنگ...
جنگ، روزبهروز اندوه را افزون میکند،
شاید روزها یا هفتههای نخست، برخی به رجزخوانی دلگرم شوند و به دشنام زبان بچرخانند و دیپلماسی را ناسزا گویند و آتشبس را خیانت بپندارند،
ولی چون جنگ چنگالهای خود را در پیکر وطن فرو کند و زخمها ناسور شود،
و درد از حد بگذرد؛
برای همگان آشکار میشود که
پایان دادنِ جنگ، هنر است
✍محمد سلطانی رنانی
https://t.me/soltanirenani600
@hooreechannel 🌹
🔥 آغاز کردن جنگ بزرگترین جنایت است؛
جنگ داراییهای بیشماری را از میان میبرد،
محیط زیست را نابود میکند،
رفتار آدمیان را از اصول اخلاقی تهی میکند،
و جانِ عزیزِ انسانهای بسیاری را برمیگیرد.
جنگ، مجمع همه زشتیها و پلشتیهاست
و کسی که به هر بهانه و توجیهی، جنگ را آغاز میکند؛ جنایتپیشهای خونخوار است.
💠 دفاع، حق و وظیفه است. نمیتوان و روا نیست که در برابر جنگافروز، به خواری و ذلت نشست.
ولی دفاع انتقام نیست،
و دفاع آن نیست که حکومتِ آغازگر جنگ را باید سرنگون کنیم،
و دفاع آن نیست که سرزمین متجاوز "شخم" زده شود...
🟩 هر چه که آغاز کردن جنگ، جنایت است؛
پایان دادن بدان، "هنر" است.
هیچ جنگی نمیتواند تا ابد ادامه پیدا کند؛
آری، میتوان جنگ را تا زمانی ادامه داد که از رزمندگان ارجمند و شجاع تنها نام و یاد و آه باقی بماند،
میتوان آن قدر جنگید تا همه داشتهها هزینه شود و کفگیر به ته دیگ بخورد،
میشود جنگ را پی گرفت تا از سر ناتوانی و موضع ضعف، صلح را پذیرفت!
پایان دادن به جنگ، هنر است
هنر والای خردمندی، عقلانیت، برکنار نهادن هیجان خشم و کنترل حس انتقام، تدبیری که آتش را فرونشاند و جانهای عزیز را نگاه دارد، هنرِ در میانه بزدلی و بیخردی ایستادن، هنر ماندن به عزت و توانایی، هنر گذر از گذشته، هنر نپذیرفتن اوهام پیشگویان آخرالزمانی، هنر در زمان حال زیستن، هنرِ "ایران و ایرانیان مساله اصلی است"، هنر کاستن از شمار دشمنان، هنر خاموش کردن آتش جنگ...
جنگ، روزبهروز اندوه را افزون میکند،
شاید روزها یا هفتههای نخست، برخی به رجزخوانی دلگرم شوند و به دشنام زبان بچرخانند و دیپلماسی را ناسزا گویند و آتشبس را خیانت بپندارند،
ولی چون جنگ چنگالهای خود را در پیکر وطن فرو کند و زخمها ناسور شود،
و درد از حد بگذرد؛
برای همگان آشکار میشود که
پایان دادنِ جنگ، هنر است
✍محمد سلطانی رنانی
https://t.me/soltanirenani600
@hooreechannel 🌹
❤3👎1
پایان ایدئولوژی، آغاز خردگرائی
آنچه مارا به اینجا رسانید رشد خرافه گرايی ومیدان دادن به شعار وچاپلوسی وپشت کردن به خردگرائی بود.ایدئولوژی آرمان گرائی ودوری از واقعیت های جاری بود که مارا دراین نقطه قرار داد.
دراین سیاست نادرست و ویرانگر منابع مالی کشور به گونه ای هزینه شد که اثرات آن در کاهش ارزش پول ملی و تورم های کمرشکن و اقتصاد بیمار و فرسودگی کشور خود را نشان می دهد.
دلسوزان کشور رانده شدند و چاپلوسان و ستایشگران میدان یافتند و با ظاهر سازی و ریش و تسبیح حاکمان را فریب دادند و بار خود بستند. و کمر کشور را شکستند.
در این سالها بسیار گفته و نوشته شد ولی با سیاهنمائی خواندن این دلسوزی ها و نگرانی ها، فرصت بازنگری درسیاست های نادرست از کشور گرفته شد.
بخش بزرگی از توان کشور صرف پیگیری موی زنان و سگ گردانی و سبک زندگی مردم گردید.
از همه تریبون ها برعلیه مردم سخن گفته شد. حق انتخاب از مردم گرفته شد و برای یک دست سازی حاکمیت از هیچ فشاری بر مردم فروگذار نشد .
نظارت استصوابی غیرقانونی نهادهای اجرائی و قانونگذاری را چنان فرتوت کرد که تنها در نقش فرمانبرداری نهادهای غیرانتخابی قدرت مانور پیدا کردند. ریزش های بنیادی به هیچ گرفته شد و رویش های قارچگونه در دل حاکمان امیدهای واهی را جان داد.
فضای ایجاد شده توسط نفوذی ها چنان بر همه چیز حاکم شد وجامعه مدنی چنان لاغر واحزاب سیاسی که جان نگرفته و به محفل های کوچک تبدیل شدند که گفتن ندارد و همه چیز امنیتی گردید که بحران های فراگیر نعمت دیده شد .
غلبه شعار بر تدبیر فرصت شنیدن را از حاکمیت گرفت.
خطبه ها وخطیبان چنان بی خبر رؤیافروشی کردند که ذهن و روان مردم از آرامش به دور ماند.
پهپادها به راحتی درکشور ساخته و جا به جا می شد و ما سرگرم حرف های مفت صدیقی در تهران وعلم الهدی در مشهد و طباطبایی در اصفهان و دیگران درهرجای ایران بودیم.
و دوربین های چهره نگاری موی زنان را رصد می کرد و از دیدن چهره مهره های اجرائی نفوذی ها محروم مانده بود.
نفوذ ها چنان ارکان کشور را در خود فروبرد که سخنان کسانی که از نفوذ گفتند به گونه ای وارونه تفسیر و مسیر شناسائی آنها بسته شد .
نیروهای آموزش دیده در قالب مهاجرین غیرقانونی و یا حتی شبهقانونی بی حساب و کتاب وارد کشور شدند و نقشی ایفا کردند که هرگز ازیاد نخواهد رفت.
شناسائی و دستگیری تفوذی ها در افراد فعال در پیمانکاری پروژه های اجرائی خلاصه شدن، اشتباهی بزرگ است . کسانی که این امکان را فراهم کرده اند در لایه های امن و بخش های مهم جای داشته و دارند و شناسائی آن ها به سادگی نیست.
اکنون همه نیازمند بازنگری جدی در همه سیاست های داخلی و خارجی و سالم سازی و اصلاح ساختاری هستیم. آنچه نشان داده شد چیزی نیست که بتوان بران چشم بست.
در اصلاحی که درپیش است همه باید با هم دست دردست به پیش برویم . همه نهادهای جمهوری اسلامی و همه نهادهای مدنی و شخصیت های سیاسی و فرهنگی و اجتماعی و نظامی باید نقش داشته باشند و از پروژه حذف به منطق یگانه شدن و همراه شدن روی بیاوریم.
در این مسیر ایرانیان داخل و خارج با دیوار خودی و غیرخودی از هم جدا نخواهند بود و نگرش های گوناگون با بردباری همگام و همراه خواهند شد.
خردگرایی جای شعار و ایدئولوژی خواهد نشست.
نشانه هایی که پیداست فربه خواهد شد و ایران به جایگاه برتر خود خواهد رسید.
✍یدالله اسلامی
@hooreechannel 🌹
آنچه مارا به اینجا رسانید رشد خرافه گرايی ومیدان دادن به شعار وچاپلوسی وپشت کردن به خردگرائی بود.ایدئولوژی آرمان گرائی ودوری از واقعیت های جاری بود که مارا دراین نقطه قرار داد.
دراین سیاست نادرست و ویرانگر منابع مالی کشور به گونه ای هزینه شد که اثرات آن در کاهش ارزش پول ملی و تورم های کمرشکن و اقتصاد بیمار و فرسودگی کشور خود را نشان می دهد.
دلسوزان کشور رانده شدند و چاپلوسان و ستایشگران میدان یافتند و با ظاهر سازی و ریش و تسبیح حاکمان را فریب دادند و بار خود بستند. و کمر کشور را شکستند.
در این سالها بسیار گفته و نوشته شد ولی با سیاهنمائی خواندن این دلسوزی ها و نگرانی ها، فرصت بازنگری درسیاست های نادرست از کشور گرفته شد.
بخش بزرگی از توان کشور صرف پیگیری موی زنان و سگ گردانی و سبک زندگی مردم گردید.
از همه تریبون ها برعلیه مردم سخن گفته شد. حق انتخاب از مردم گرفته شد و برای یک دست سازی حاکمیت از هیچ فشاری بر مردم فروگذار نشد .
نظارت استصوابی غیرقانونی نهادهای اجرائی و قانونگذاری را چنان فرتوت کرد که تنها در نقش فرمانبرداری نهادهای غیرانتخابی قدرت مانور پیدا کردند. ریزش های بنیادی به هیچ گرفته شد و رویش های قارچگونه در دل حاکمان امیدهای واهی را جان داد.
فضای ایجاد شده توسط نفوذی ها چنان بر همه چیز حاکم شد وجامعه مدنی چنان لاغر واحزاب سیاسی که جان نگرفته و به محفل های کوچک تبدیل شدند که گفتن ندارد و همه چیز امنیتی گردید که بحران های فراگیر نعمت دیده شد .
غلبه شعار بر تدبیر فرصت شنیدن را از حاکمیت گرفت.
خطبه ها وخطیبان چنان بی خبر رؤیافروشی کردند که ذهن و روان مردم از آرامش به دور ماند.
پهپادها به راحتی درکشور ساخته و جا به جا می شد و ما سرگرم حرف های مفت صدیقی در تهران وعلم الهدی در مشهد و طباطبایی در اصفهان و دیگران درهرجای ایران بودیم.
و دوربین های چهره نگاری موی زنان را رصد می کرد و از دیدن چهره مهره های اجرائی نفوذی ها محروم مانده بود.
نفوذ ها چنان ارکان کشور را در خود فروبرد که سخنان کسانی که از نفوذ گفتند به گونه ای وارونه تفسیر و مسیر شناسائی آنها بسته شد .
نیروهای آموزش دیده در قالب مهاجرین غیرقانونی و یا حتی شبهقانونی بی حساب و کتاب وارد کشور شدند و نقشی ایفا کردند که هرگز ازیاد نخواهد رفت.
شناسائی و دستگیری تفوذی ها در افراد فعال در پیمانکاری پروژه های اجرائی خلاصه شدن، اشتباهی بزرگ است . کسانی که این امکان را فراهم کرده اند در لایه های امن و بخش های مهم جای داشته و دارند و شناسائی آن ها به سادگی نیست.
اکنون همه نیازمند بازنگری جدی در همه سیاست های داخلی و خارجی و سالم سازی و اصلاح ساختاری هستیم. آنچه نشان داده شد چیزی نیست که بتوان بران چشم بست.
در اصلاحی که درپیش است همه باید با هم دست دردست به پیش برویم . همه نهادهای جمهوری اسلامی و همه نهادهای مدنی و شخصیت های سیاسی و فرهنگی و اجتماعی و نظامی باید نقش داشته باشند و از پروژه حذف به منطق یگانه شدن و همراه شدن روی بیاوریم.
در این مسیر ایرانیان داخل و خارج با دیوار خودی و غیرخودی از هم جدا نخواهند بود و نگرش های گوناگون با بردباری همگام و همراه خواهند شد.
خردگرایی جای شعار و ایدئولوژی خواهد نشست.
نشانه هایی که پیداست فربه خواهد شد و ایران به جایگاه برتر خود خواهد رسید.
✍یدالله اسلامی
@hooreechannel 🌹
👍4👎1
وقتی به طور ناگهانی با یه بحران مثل جنگ روبرو میشیم، ذهن فرصت نمیکنه درست بفهمه چی شده.
همهچیز توی یه مه سنگین میگذره؛ فقط یه سری صدا و تصویر و ترس قاطی هم میمونه تو ذهن.
واسه همین، حتی وقتی میگن «تموم شد»، بدن و روان هنوز توی شوکن.
نه شروعش رو درست فهمیدن، نه پایانش براشون واقعی به نظر میرسه.
پ.ن؛ حالا فکر کن این میون به خاطر اینکه اینترنت رو روی مردم قطع کردن چه آسیبی به روان مردم اومده
از اون طرف دو هفته مردم درامدی نداشتن
زندگی دسته جمعی اجباری توی یک خونه خودش باعث آسیب روانی میشه.
واین بحران ها در روزهای بعد تازه خودشو نشون میده
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
همهچیز توی یه مه سنگین میگذره؛ فقط یه سری صدا و تصویر و ترس قاطی هم میمونه تو ذهن.
واسه همین، حتی وقتی میگن «تموم شد»، بدن و روان هنوز توی شوکن.
نه شروعش رو درست فهمیدن، نه پایانش براشون واقعی به نظر میرسه.
پ.ن؛ حالا فکر کن این میون به خاطر اینکه اینترنت رو روی مردم قطع کردن چه آسیبی به روان مردم اومده
از اون طرف دو هفته مردم درامدی نداشتن
زندگی دسته جمعی اجباری توی یک خونه خودش باعث آسیب روانی میشه.
واین بحران ها در روزهای بعد تازه خودشو نشون میده
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍5❤1