♻️تسبیحات اربعه را بخون
دو سال پیش، وقتی از پست اجراییام در بانک مرکزی خداحافظی کردم و بهعنوان مشاور ادامه دادم، برنامهام سبکتر شد. بعد از هجده سال کار شبانهروزی، فرصتی پیش آمده بود که بیشتر مطالعه کنم، کمی به کارهای عقبافتاده برسم، نفس بکشم. در همین دوران بود که یکی از دوستان قدیمی تماس گرفت. با لحنی دوستانه گفت: «الان که سرت خلوت شده، چرا به مرکز امور حقوقی بینالمللی ریاستجمهوری مشورت نمیدی؟ دنبال یکی هستن که حقوق بینالملل خونده باشه، ولی از نظام بانکی هم سر دربیاره. تو که سالها تو بانک مرکزی بودی، چه کسی بهتر از تو؟»
حرفش بیراه نبود. من نه دنبال سمت بودم، نه عنوان، نه پول. گفتم حالا که وقت دارم و بار اجراییام سبک شده، اگر کاری از دستم برمیاد برای مملکتم انجام بدم، چرا نه؟ قبول کردم. کمی بعد، با رئیس مرکز صحبت کردم. گفت: «چند پرونده خارجی داریم در حوزه بانکها. لایحهنویسی و کارهای حقوقی رو وکلای خارجی انجام میدن، اما ما یه نفر ایرانی میخوایم که هم حقوق بلد باشه، هم بانک رو بشناسه، که پروندهها رو بخونه، مطمئن بشه جایی اشتباه نکردن، کم نگذاشتن، و منافع ما حفظ شده.»
کار کاملاً فنی بود. نه منصب داشت، نه اعتبار، نه درآمد آنچنانی. فقط دلمشغولی من بود برای ایران. برای اینکه سهمی هرچند کوچک داشته باشم در دفاع از منافع کشورم در یک دعوای بینالمللی. روند معمول اداری این بود که برای همکاری، باید مراحل گزینش نهاد ریاست جمهوری را هم طی میکردم. گفتم باشد.
یک روز زنگ زدند که برای مصاحبه گزینش بیایید. رفتم؛ خیابان پاستور، ساختمانی رسمی، اتاقی ساده. مردی پشت میز نشسته بود. چند فرم داد تا پر کنم. شروع کرد به سؤالوجواب. مشخصات، سوابق، درسهایی که خواندهام، تجربهها. بعد ناگهان گفت: «تسبیحات اربعه را بخون.»
سکوت کردم. پرسید: «انواع غسلها را بگو.» بعد گفت: «غسلهای مخصوص بانوان را هم توضیح بده.»
همانجا درونم فرو ریخت. حس کردم هجده سال تلاش بیوقفه، همه دقت و وسواس در حفظ منافع بانک مرکزی، همه ساعتهای پرتنش تحریم و مذاکره و نامهنگاری، ناگهان به هیچ تبدیل شد. من را، با «تسبیحات اربعه» میسنجیدند. نه با تعهدم. نه با تخصصم. نه با کارنامهام. با دانستن غسلهای بانوان.
من آمده بودم برای وطنم کاری بکنم. برای پروندههایی که اگر اشتباهی در آنها میرفت، شاید میلیونها دلار خسارت روی دست کشور میگذاشت. اما معیار سنجش من نه صداقت بود، نه توان، نه شناخت حقوق بینالملل، نه تجربه بانکی. معیار، میزان آشنایی من با جزئیات مناسک بود.
در آن لحظه فهمیدم درد این کشور فقط تحریم و بحران اقتصادی نیست؛ درد این کشور آن است که آنکس که از کار دزدی نکرده، اما تسبیحات اربعه را از حفظ نیست، در معرض طرد است. و آنکس که نماز جمعه را درست میرود اما در کار خیانت میکند، با افتخار میماند. این همان ساختاریست که باعث شده متخصصان شریف یکییکی مهاجرت کنند. نه چون نمیخواستند بمانند، بلکه چون این کشور نتوانست قدرشان را بداند. چون وقتی آمده بودند که خدمت کنند، در برابرشان فرمی گذاشتند و گفتند: «غسل بانوان را توضیح بده.»
بعد گفت: «معرفت کیه؟» نوشتم: احمد عراقچی.
نگاهی کرد و گفت: «همون عراقچی که پرونده داره؟» گفتم: «آره، همون.»
با تعجب گفت: «آخه نمیشه که!»
گفتم: «همینه که هست. اون آدمی بود که اومد برای این مملکت کار کنه و بهش ظلم شد. اگر اون از نظر شما مردوده، منم همونم. از نظر من، آدم درستیه.»
رفتم. آرام، بیعصبانیت، اما محکم. و پشت سرم را هم نگاه نکردم.
در آن لحظه، شاید آن شخص نفهمید چرا دارم میروم. اما من میدانستم. میدانستم که تدوام این سیستم گزینش، فقط مساوی است با تأیید همین سنجههای ریاکارانهای که کشور را به این نقطه رساندهاند. همین گزینشها، همین معیارهای ظاهربین و مقلد، ریشهی پوسیدگیاند. ریشهی کوچ آدمها، ریشهی فرسایش سرمایه انسانی، ریشهی فربه شدن ظاهرسازان و بیاثر شدن باکفایتها.
و واقعیت این است:
وقتی پای وطن در میان است، وقتی کشوری در بزنگاه نیاز به کسی دارد که پشتش بایستد، تسبیحات اربعه به کارش نمیآید.
آنچه به کار میآید، قلبیست که برای ایران بتپد و پاییست که در لحظهی خطر عقب نکشد.
✍حمید قنبری
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
دو سال پیش، وقتی از پست اجراییام در بانک مرکزی خداحافظی کردم و بهعنوان مشاور ادامه دادم، برنامهام سبکتر شد. بعد از هجده سال کار شبانهروزی، فرصتی پیش آمده بود که بیشتر مطالعه کنم، کمی به کارهای عقبافتاده برسم، نفس بکشم. در همین دوران بود که یکی از دوستان قدیمی تماس گرفت. با لحنی دوستانه گفت: «الان که سرت خلوت شده، چرا به مرکز امور حقوقی بینالمللی ریاستجمهوری مشورت نمیدی؟ دنبال یکی هستن که حقوق بینالملل خونده باشه، ولی از نظام بانکی هم سر دربیاره. تو که سالها تو بانک مرکزی بودی، چه کسی بهتر از تو؟»
حرفش بیراه نبود. من نه دنبال سمت بودم، نه عنوان، نه پول. گفتم حالا که وقت دارم و بار اجراییام سبک شده، اگر کاری از دستم برمیاد برای مملکتم انجام بدم، چرا نه؟ قبول کردم. کمی بعد، با رئیس مرکز صحبت کردم. گفت: «چند پرونده خارجی داریم در حوزه بانکها. لایحهنویسی و کارهای حقوقی رو وکلای خارجی انجام میدن، اما ما یه نفر ایرانی میخوایم که هم حقوق بلد باشه، هم بانک رو بشناسه، که پروندهها رو بخونه، مطمئن بشه جایی اشتباه نکردن، کم نگذاشتن، و منافع ما حفظ شده.»
کار کاملاً فنی بود. نه منصب داشت، نه اعتبار، نه درآمد آنچنانی. فقط دلمشغولی من بود برای ایران. برای اینکه سهمی هرچند کوچک داشته باشم در دفاع از منافع کشورم در یک دعوای بینالمللی. روند معمول اداری این بود که برای همکاری، باید مراحل گزینش نهاد ریاست جمهوری را هم طی میکردم. گفتم باشد.
یک روز زنگ زدند که برای مصاحبه گزینش بیایید. رفتم؛ خیابان پاستور، ساختمانی رسمی، اتاقی ساده. مردی پشت میز نشسته بود. چند فرم داد تا پر کنم. شروع کرد به سؤالوجواب. مشخصات، سوابق، درسهایی که خواندهام، تجربهها. بعد ناگهان گفت: «تسبیحات اربعه را بخون.»
سکوت کردم. پرسید: «انواع غسلها را بگو.» بعد گفت: «غسلهای مخصوص بانوان را هم توضیح بده.»
همانجا درونم فرو ریخت. حس کردم هجده سال تلاش بیوقفه، همه دقت و وسواس در حفظ منافع بانک مرکزی، همه ساعتهای پرتنش تحریم و مذاکره و نامهنگاری، ناگهان به هیچ تبدیل شد. من را، با «تسبیحات اربعه» میسنجیدند. نه با تعهدم. نه با تخصصم. نه با کارنامهام. با دانستن غسلهای بانوان.
من آمده بودم برای وطنم کاری بکنم. برای پروندههایی که اگر اشتباهی در آنها میرفت، شاید میلیونها دلار خسارت روی دست کشور میگذاشت. اما معیار سنجش من نه صداقت بود، نه توان، نه شناخت حقوق بینالملل، نه تجربه بانکی. معیار، میزان آشنایی من با جزئیات مناسک بود.
در آن لحظه فهمیدم درد این کشور فقط تحریم و بحران اقتصادی نیست؛ درد این کشور آن است که آنکس که از کار دزدی نکرده، اما تسبیحات اربعه را از حفظ نیست، در معرض طرد است. و آنکس که نماز جمعه را درست میرود اما در کار خیانت میکند، با افتخار میماند. این همان ساختاریست که باعث شده متخصصان شریف یکییکی مهاجرت کنند. نه چون نمیخواستند بمانند، بلکه چون این کشور نتوانست قدرشان را بداند. چون وقتی آمده بودند که خدمت کنند، در برابرشان فرمی گذاشتند و گفتند: «غسل بانوان را توضیح بده.»
بعد گفت: «معرفت کیه؟» نوشتم: احمد عراقچی.
نگاهی کرد و گفت: «همون عراقچی که پرونده داره؟» گفتم: «آره، همون.»
با تعجب گفت: «آخه نمیشه که!»
گفتم: «همینه که هست. اون آدمی بود که اومد برای این مملکت کار کنه و بهش ظلم شد. اگر اون از نظر شما مردوده، منم همونم. از نظر من، آدم درستیه.»
رفتم. آرام، بیعصبانیت، اما محکم. و پشت سرم را هم نگاه نکردم.
در آن لحظه، شاید آن شخص نفهمید چرا دارم میروم. اما من میدانستم. میدانستم که تدوام این سیستم گزینش، فقط مساوی است با تأیید همین سنجههای ریاکارانهای که کشور را به این نقطه رساندهاند. همین گزینشها، همین معیارهای ظاهربین و مقلد، ریشهی پوسیدگیاند. ریشهی کوچ آدمها، ریشهی فرسایش سرمایه انسانی، ریشهی فربه شدن ظاهرسازان و بیاثر شدن باکفایتها.
و واقعیت این است:
وقتی پای وطن در میان است، وقتی کشوری در بزنگاه نیاز به کسی دارد که پشتش بایستد، تسبیحات اربعه به کارش نمیآید.
آنچه به کار میآید، قلبیست که برای ایران بتپد و پاییست که در لحظهی خطر عقب نکشد.
✍حمید قنبری
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
❤7😢3
بازاندیشی درباره احساسات سیاسی
زنی ۴۵ ساله به نام رُزا پس از سالها زندگی مشترک ناموفق و پرتنش و پس از سالها مبارزه برای طلاق، سرانجام موفق میشود از همسرش جدا شود.
دوستش میپرسد: «چه احساسی داری؟»
میگوید: «نمیدانم! هم خوشحالم و هم غمگین، امیدوار شدهام ولی میترسم. راضی و شادم و البته ناراضی و غمگینم.»
این وصفالحال رُزا نه پریشانگویی است و نه بیمعنا یا متناقض؛ او احساساتِ مرکب و متعارضش را با تعابیرِ تقریبی و ناکامل بیان کرده است.
احساسات ما اغلب معطوف به چیزی هستند. (یعنی اصطلاحاً حیث التفاتی یا دربارگی _aboutness_ دارند.) مثلا ما اگر شادیم درباره چیزی، از بابت چیزی، به خاطر چیزی شادیم و اگر غمگینیم از بابت چیزی غمگینیم. بنابراین این کاملا محتمل است که رُزا از بابت موفقیتی که به خاطر صدور حکم طلاق به دست آورده احساس موفقیت کند و به خاطر فرصتی که برای خودش ساخته احساس توانمندی کند و به خاطر ابهام آینده هیجانزده باشد و از بابت تهدیداتی که در یک جامعه زنستیز برای زن تنها و مطلقه هست بترسد. این حالت را احساسات مرکب مینامند.
عجیبتر آنکه ما در آنِ واحد، نه تنها احساسات مرکب را، بلکه احساسات متعارض را تجربه میکنیم. یعنی از چیزی یا بابتی شادیم و در عین حال از چیزی یا بابتی ناشاد و غمگینیم!
این نوع احساسات متعارض را در روانشناسی اصطلاحاً دوسوگرایی یا تعارض احساسی یا هیجانی (ambivalence) مینامند: رُزا از جهتی شاد و خرسند است و از جهتی غمگین و ناخرسند. شاد از اینکه از نوعی حبس یا محکومیت به همزیستی پرتنش رها شده و غمگین از بابت اینکه خیلی چیزها را از دست داده است، از جمله عشق و جوانیاش را.
ترکیب و تعارض احساسی وقتی ابعاد اجتماعی و سیاسی پیدا میکند پیچیدهتر میشود. رضاشاه در سالهای پایانی قدرتش، مخالفینش را سرکوب و آزادی بیان را سلب میکرد و گرفتار فساد اقتصادی شده بود و به همین خاطر مردم احساس نارضایتی، خشم و ترس داشتند. از طرف دیگر وقتی متفقین نگران روابط گسترده او با آلمان نازی شدند و به او هشدار دادند که آلمانیها را از ایران اخراج و روابط را محدود کند، رضا شاه پیروی نکرد؛ و همین موضعِ مستقل، «غیرتمندانه» و «میهنپرستانه» او موجب خشم و نگرانی قدرتهای جهانی شد و چون او را فاقد پشتوانه و محبوبیت ملی میدانستند جرات کردند تهدیدش کنند که قدرت را تحویل دهد و در غیر اینصورت به زور جنگ متوسل خواهند شد. او به تبعید رضایت داد و از قدرت کنارهگیری کرد. در این وضعیت مردم هنگام شنیدن خبر سقوط دیکتاتور میهنپرست احساسات مرکب و متعارضی داشتند: هم راضی بودند و هم ناراضی. شبیه به حس رُزا: خوشحال و راضی از بابت نوعی رهایی و انتقام، و متاسف و ناراضی از بابت نوعی تحقیرشدگی ملی و هراس از آینده خود و کشور. (آبراهامیان، ایران بین دو انقلاب، ص ۱۴۸ و ۱۴۹)
اتفاق مشابهی که بخصوص در خاورمیانه معاصر بارها رخ داده و همین احساسات تجربه شده است.
طیف قابلتوجهی از ما ایرانیان نیز این روزها هم اندوه و نارضایتی دارند و هم رضایت، هم نوعی لذتگناهآلود را تجربه میکنند و هم احساس عدالتی دیرآمده را، هم گویی به بخشی از آرزویشان رسیدهاند و هم خشمگین و دلشورهمندند.
درست در چنین وضعیتهایی است که نباید احساسات را سرکوب و انکار کنیم و باید از داوری سریع و سطحی و هیجانی بپرهیزیم. این «باید و نباید» هم از باب تفکر مراقبتی و انتقادی است و هم از باب تفکر گفتگویی است. و از اینها گذشته حتی برای انسجام ملی نیز باید از زدن برچسبهایی مثل «وطنفروش»، «بیغیرت» یا «همدست جنایتکار» و ... بپرهیزیم. چرا که ما با احساسات و هیجانات فردی و جمعی مرکب و متعارضی مواجهیم و آنچه پیچیده است را نباید فراسادهسازی کرد. این تعبیر دیگری است از اصل گفتگویی (dialogic) «ناآشکارگی» حقیقت و اصل نقادانه «شکاندیشی» (skepticism).
وقتی از مخالف خودمان میپرسیم:
«یعنی از کشته شدن هموطنت آن هم به دست یک جنایتکار که تهدیدی است بر ملیت و هویت تو، خوشحالی؟!» مثل این است که از رّزا بپرسیم:
«یعنی تو از بابت اینکه عشق و جوانیات را باختهای و فرزندت را در معرض آسیبهای طلاق قرار دادهای راضی و خوشحالی؟!»
در هر دو مورد ما مرتکب مغالطه پرسش مرکب، شدهایم. پرسشی که تنها یکی از ابعاد مسئله را میبیند و از پاسخدهنده میخواهد میان دوگانهای کاذب یا ساختگی (false dichotomy) انتخاب کند.
به جای این منازعات لفظی باید از خود و دیگری بپرسیم: این احساسات دقیقا چه هستند؟ و از کجا آمدهاند؟ و بخصوص احساسات متعارض ما از کجا نشئت میگیرند؟ و چرا برخی از ما کم و بیش چنین عواطفی دارند و برخی ندارند؟ ...
به نظر میرسد، این نوع پرسشهاست که ما را در مسیر انسجام ملی، گفتگو و نقادی به مثابه بداهتزدایی (denaturalizing) از گفتمان مسلط پیش میبرند.
✍حسین بیات
@hooreechannel 🌹
زنی ۴۵ ساله به نام رُزا پس از سالها زندگی مشترک ناموفق و پرتنش و پس از سالها مبارزه برای طلاق، سرانجام موفق میشود از همسرش جدا شود.
دوستش میپرسد: «چه احساسی داری؟»
میگوید: «نمیدانم! هم خوشحالم و هم غمگین، امیدوار شدهام ولی میترسم. راضی و شادم و البته ناراضی و غمگینم.»
این وصفالحال رُزا نه پریشانگویی است و نه بیمعنا یا متناقض؛ او احساساتِ مرکب و متعارضش را با تعابیرِ تقریبی و ناکامل بیان کرده است.
احساسات ما اغلب معطوف به چیزی هستند. (یعنی اصطلاحاً حیث التفاتی یا دربارگی _aboutness_ دارند.) مثلا ما اگر شادیم درباره چیزی، از بابت چیزی، به خاطر چیزی شادیم و اگر غمگینیم از بابت چیزی غمگینیم. بنابراین این کاملا محتمل است که رُزا از بابت موفقیتی که به خاطر صدور حکم طلاق به دست آورده احساس موفقیت کند و به خاطر فرصتی که برای خودش ساخته احساس توانمندی کند و به خاطر ابهام آینده هیجانزده باشد و از بابت تهدیداتی که در یک جامعه زنستیز برای زن تنها و مطلقه هست بترسد. این حالت را احساسات مرکب مینامند.
عجیبتر آنکه ما در آنِ واحد، نه تنها احساسات مرکب را، بلکه احساسات متعارض را تجربه میکنیم. یعنی از چیزی یا بابتی شادیم و در عین حال از چیزی یا بابتی ناشاد و غمگینیم!
این نوع احساسات متعارض را در روانشناسی اصطلاحاً دوسوگرایی یا تعارض احساسی یا هیجانی (ambivalence) مینامند: رُزا از جهتی شاد و خرسند است و از جهتی غمگین و ناخرسند. شاد از اینکه از نوعی حبس یا محکومیت به همزیستی پرتنش رها شده و غمگین از بابت اینکه خیلی چیزها را از دست داده است، از جمله عشق و جوانیاش را.
ترکیب و تعارض احساسی وقتی ابعاد اجتماعی و سیاسی پیدا میکند پیچیدهتر میشود. رضاشاه در سالهای پایانی قدرتش، مخالفینش را سرکوب و آزادی بیان را سلب میکرد و گرفتار فساد اقتصادی شده بود و به همین خاطر مردم احساس نارضایتی، خشم و ترس داشتند. از طرف دیگر وقتی متفقین نگران روابط گسترده او با آلمان نازی شدند و به او هشدار دادند که آلمانیها را از ایران اخراج و روابط را محدود کند، رضا شاه پیروی نکرد؛ و همین موضعِ مستقل، «غیرتمندانه» و «میهنپرستانه» او موجب خشم و نگرانی قدرتهای جهانی شد و چون او را فاقد پشتوانه و محبوبیت ملی میدانستند جرات کردند تهدیدش کنند که قدرت را تحویل دهد و در غیر اینصورت به زور جنگ متوسل خواهند شد. او به تبعید رضایت داد و از قدرت کنارهگیری کرد. در این وضعیت مردم هنگام شنیدن خبر سقوط دیکتاتور میهنپرست احساسات مرکب و متعارضی داشتند: هم راضی بودند و هم ناراضی. شبیه به حس رُزا: خوشحال و راضی از بابت نوعی رهایی و انتقام، و متاسف و ناراضی از بابت نوعی تحقیرشدگی ملی و هراس از آینده خود و کشور. (آبراهامیان، ایران بین دو انقلاب، ص ۱۴۸ و ۱۴۹)
اتفاق مشابهی که بخصوص در خاورمیانه معاصر بارها رخ داده و همین احساسات تجربه شده است.
طیف قابلتوجهی از ما ایرانیان نیز این روزها هم اندوه و نارضایتی دارند و هم رضایت، هم نوعی لذتگناهآلود را تجربه میکنند و هم احساس عدالتی دیرآمده را، هم گویی به بخشی از آرزویشان رسیدهاند و هم خشمگین و دلشورهمندند.
درست در چنین وضعیتهایی است که نباید احساسات را سرکوب و انکار کنیم و باید از داوری سریع و سطحی و هیجانی بپرهیزیم. این «باید و نباید» هم از باب تفکر مراقبتی و انتقادی است و هم از باب تفکر گفتگویی است. و از اینها گذشته حتی برای انسجام ملی نیز باید از زدن برچسبهایی مثل «وطنفروش»، «بیغیرت» یا «همدست جنایتکار» و ... بپرهیزیم. چرا که ما با احساسات و هیجانات فردی و جمعی مرکب و متعارضی مواجهیم و آنچه پیچیده است را نباید فراسادهسازی کرد. این تعبیر دیگری است از اصل گفتگویی (dialogic) «ناآشکارگی» حقیقت و اصل نقادانه «شکاندیشی» (skepticism).
وقتی از مخالف خودمان میپرسیم:
«یعنی از کشته شدن هموطنت آن هم به دست یک جنایتکار که تهدیدی است بر ملیت و هویت تو، خوشحالی؟!» مثل این است که از رّزا بپرسیم:
«یعنی تو از بابت اینکه عشق و جوانیات را باختهای و فرزندت را در معرض آسیبهای طلاق قرار دادهای راضی و خوشحالی؟!»
در هر دو مورد ما مرتکب مغالطه پرسش مرکب، شدهایم. پرسشی که تنها یکی از ابعاد مسئله را میبیند و از پاسخدهنده میخواهد میان دوگانهای کاذب یا ساختگی (false dichotomy) انتخاب کند.
به جای این منازعات لفظی باید از خود و دیگری بپرسیم: این احساسات دقیقا چه هستند؟ و از کجا آمدهاند؟ و بخصوص احساسات متعارض ما از کجا نشئت میگیرند؟ و چرا برخی از ما کم و بیش چنین عواطفی دارند و برخی ندارند؟ ...
به نظر میرسد، این نوع پرسشهاست که ما را در مسیر انسجام ملی، گفتگو و نقادی به مثابه بداهتزدایی (denaturalizing) از گفتمان مسلط پیش میبرند.
✍حسین بیات
@hooreechannel 🌹
👍3❤1
پرتره روانی یک آتشبس
این آتشبس، نه فقط یک وضعیت نظامی و سیاسی که نوعی بلاتکلیفی روانشناختی و وجودی است. چیزهایی از دست رفتهاند و چیزهایی بالقوه در خطر از دست رفتناند. امید هم بلاتکلیف است. جایی هستیم که نمیتوانیم همه امکانات روانمان را برای پذیرش از دسترفتهها به کار بگیریم و سوگواری کنیم چون نمیدانیم آنچه هست، باقی میماند یا نه و مجبوریم همزمان حواسجمع و مراقب آنها هم باشیم. همینطور هم نمیتوانیم از امید به بهبود آینده برای هضم آنچه رخداده، کمک بگیریم.
خلاصه اینکه نمیدانیم باید تسکین پیدا کنیم یا باید آماده فاجعه بعدی باشیم. درگیرِ فقدانی مبهم، بلاتکلیفیای کشدار و رنجی بیمعنا هستیم. نتیجهاش برای خیلی از ما میشود فرسودگی روانی. به گونهای که حتی ممکن است بخواهیم ویرانی اتفاق بیفتد امّا ما را از این بلاتکلیفی دردناک رها کند. آنوقت شاید سوگواریمان آغاز شد و حتی با درد آرام گرفتیم.
نتیجه این وضعیت برای بعضی از ما میشود نوعی کرختی هیجانی. انگار فتیله احساسات را پایین میکشیم تا حس نکنیم و بتوانیم این تعلیق را تاب بیاوریم. بعضیهایمان به قاطعیتهای بیدلیل میچسبیم: "قطعاً دوباره جنگ میشه" یا "تموم شد. دیگه دلیلی برای جنگ نیست"، "همه چیز به طرز عجیبی خوب میشه". بعضیهایمان درگیر خشمهای جابجاشده میشویم و خشمِ ناشی از این بلاتکلیفی و ناامنی را بر سر خودمان یا اطرافیانمان خالی میکنیم. بعضیهایمان مدام تصمیمات کوچک و بزرگ میگیریم تا شاید خودمان را مصون کنیم امّا گاهی مضطربتر میشویم. و بعضیهایمان هم بیاندازه کمطاقت میشویم؛ روانمان در پسزمینه با این وضعیت درگیر است و دیگر رمقی برایش نمیماند و با هر چیزی لبریز میشود.
خلاصه اینکه جای پیچیدهای ایستادهایم و باید با هم راههای زندگی در این شرایط را یاد بگیریم. بالاخره که میگذرد.
✍مهدی مقدسی، تحلیل زمانه
@hooreechannel 🌹
این آتشبس، نه فقط یک وضعیت نظامی و سیاسی که نوعی بلاتکلیفی روانشناختی و وجودی است. چیزهایی از دست رفتهاند و چیزهایی بالقوه در خطر از دست رفتناند. امید هم بلاتکلیف است. جایی هستیم که نمیتوانیم همه امکانات روانمان را برای پذیرش از دسترفتهها به کار بگیریم و سوگواری کنیم چون نمیدانیم آنچه هست، باقی میماند یا نه و مجبوریم همزمان حواسجمع و مراقب آنها هم باشیم. همینطور هم نمیتوانیم از امید به بهبود آینده برای هضم آنچه رخداده، کمک بگیریم.
خلاصه اینکه نمیدانیم باید تسکین پیدا کنیم یا باید آماده فاجعه بعدی باشیم. درگیرِ فقدانی مبهم، بلاتکلیفیای کشدار و رنجی بیمعنا هستیم. نتیجهاش برای خیلی از ما میشود فرسودگی روانی. به گونهای که حتی ممکن است بخواهیم ویرانی اتفاق بیفتد امّا ما را از این بلاتکلیفی دردناک رها کند. آنوقت شاید سوگواریمان آغاز شد و حتی با درد آرام گرفتیم.
نتیجه این وضعیت برای بعضی از ما میشود نوعی کرختی هیجانی. انگار فتیله احساسات را پایین میکشیم تا حس نکنیم و بتوانیم این تعلیق را تاب بیاوریم. بعضیهایمان به قاطعیتهای بیدلیل میچسبیم: "قطعاً دوباره جنگ میشه" یا "تموم شد. دیگه دلیلی برای جنگ نیست"، "همه چیز به طرز عجیبی خوب میشه". بعضیهایمان درگیر خشمهای جابجاشده میشویم و خشمِ ناشی از این بلاتکلیفی و ناامنی را بر سر خودمان یا اطرافیانمان خالی میکنیم. بعضیهایمان مدام تصمیمات کوچک و بزرگ میگیریم تا شاید خودمان را مصون کنیم امّا گاهی مضطربتر میشویم. و بعضیهایمان هم بیاندازه کمطاقت میشویم؛ روانمان در پسزمینه با این وضعیت درگیر است و دیگر رمقی برایش نمیماند و با هر چیزی لبریز میشود.
خلاصه اینکه جای پیچیدهای ایستادهایم و باید با هم راههای زندگی در این شرایط را یاد بگیریم. بالاخره که میگذرد.
✍مهدی مقدسی، تحلیل زمانه
@hooreechannel 🌹
👍3
🔴 چالشها و فرصتهای زنان هنگام وقوع جنگها
هنگام جنگ، زنان با چالشهای متعددی در محافظت از خانواده خود و مدیریت بحرانها مواجه میشوند. دسترسی محدود به منابع، افزایش خطر خشونت علیه آنها و تحمل بار ناشی از افزایش مسئولیتهای مراقبتی از خانواده، بهویژه کودکان، چالشهای سختی برای زنان در روزهای جنگی به حساب میآیند. اما زنان از نقاط قوت منحصربهفردی هنگام تلاش برای بهبود شرایط، بسیج جامعه و حتی بازسازی پس از جنگ برخوردارند.
📍چالشهای زنان در زمان جنگ
زنان هنگام بحرانها، بهویژه زمان جنگ، با چالشهای متعددی روبهرو میشوند که شرایط را برای آنها سختتر میکند. از این چالشها میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
* افزایش بار مراقبت
زنان معمولا مراقبهای اصلی کودکان، سالمندان و بیماران خانواده خود هستند که بار این مسئولیتها در طول بحرانها تشدید میشود. به همین دلیل آنها بهراحتی نمیتوانند مکانهای امنی برای خود بیابند یا در فعالیتهای درآمدزا مشارکت داشته باشند.
* دسترسی محدود به منابع
جنگها موجب اختلال در دسترسی به غذا، آب، مراقبتهای بهداشتی و سایر منابع ضروری میشود و این شرایط بهشکل ناعادلانهای روی زنان، بهویژه زنان سرپرست خانواده، میگذارد.
* افزایش خشونت علیه زنان
زنان و دختران در طول جنگهایی که منجر به آوارگی میشود، بیش از هر زمان دیگر در معرض خشونت جنسی، استثمار و قاچاق قرار میگیرند.
* از دست دادن اموال و خانه
زنانی که در طول جنگ اموال خود را از دست میدهند، پس از جنگ نمیتوانند بهراحتی زندگی خود را بازسازی کنند و نیازمند کمکهای دیگران میشوند.
📍فرصتهای زنان در مدیریت روزهای بحرانی
اگرچه زنان در طول جنگ صدمات زیادی متحمل میشوند، نقشهای حیاتی در مدیریت بحران و حفاظت از خانوادههای خود دارند:
* تابآوری و سازگاری
زنانی که استراتژیهای مقابله با بحرانها را بهخوبی آموختهاند میتوانند در شرایط بحرانی، بهویژه زمان جنگ، تحمل و تابآوری افراد خانواده خود را بالا برده و به آنها در سازگاری با شرایط جنگی رخداده کمک کنند. این زنان معمولا در برخورد با مشکلات ناشی از جنگ، تدبیر قابل توجهی از خود نشان میدهند.
* افزایش تحمل جامعه
اگرچه زنان بهندرت بهطور مستقیم با دشمن وارد جنگ میشوند، آنها در پشت جبهه و جامعه خود میتوانند نقش مهمی بازی کنند و بهطور کلی امید را در افراد جامعه افزایش دهند. وجود زنان قوی میتواند جامعه را در شرایط بحرانی قویتر سازد.
* مراقبت از دیگران
زنان اغلب مراقبهای اصلی هستند و حتی در موقعیتهای خطرناک از کودکان، سالمندان و بیماران محافظت میکنند.
* حمایت و ایجاد صلح
زنان یکی از اصلیترین افراد در حمایت از صلح، عدالت و حقوق بشر در مناطق جنگی هستند. آنها معمولا وارد کارهای داوطلبانه برای حمایت حداکثری از افراد خانواده و جامعه خود میشوند.
* کمکهای اقتصادی
در جنگها زنان معمولا با ایفای نقش سنتی مردانه در نیروی کار به جامعه کمک میکنند. بارها دیده شده است که این زنان در کارخانهها، کشاورزی، خدمات ضروری همچون حملونقل و ارتباطات، توزیع غذا و حتی نقشهای مکانیکی و تعمیرکاری هنگام جنگ کار کرده و جای خالی مردهایی که به جنگ اعزام شدهاند را پر میکنند. همچنین زنان میتوانند به عنوان پرستار و پزشک هم در جبهههای جنگ و هم پشت جبهه خدمات درمانی ارائه دهند و در حمایت اجتماعی نقش موثری ایفا کنند.
زنان میتوانند روزهای پس از جنگ هم نقش موثری در بازسازی ساختارهای اجتماعی و اقتصادی جوامع خود در کنار مردان داشته باشند.
✍نادیا زکالوند
منبع: history
@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹
هنگام جنگ، زنان با چالشهای متعددی در محافظت از خانواده خود و مدیریت بحرانها مواجه میشوند. دسترسی محدود به منابع، افزایش خطر خشونت علیه آنها و تحمل بار ناشی از افزایش مسئولیتهای مراقبتی از خانواده، بهویژه کودکان، چالشهای سختی برای زنان در روزهای جنگی به حساب میآیند. اما زنان از نقاط قوت منحصربهفردی هنگام تلاش برای بهبود شرایط، بسیج جامعه و حتی بازسازی پس از جنگ برخوردارند.
📍چالشهای زنان در زمان جنگ
زنان هنگام بحرانها، بهویژه زمان جنگ، با چالشهای متعددی روبهرو میشوند که شرایط را برای آنها سختتر میکند. از این چالشها میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
* افزایش بار مراقبت
زنان معمولا مراقبهای اصلی کودکان، سالمندان و بیماران خانواده خود هستند که بار این مسئولیتها در طول بحرانها تشدید میشود. به همین دلیل آنها بهراحتی نمیتوانند مکانهای امنی برای خود بیابند یا در فعالیتهای درآمدزا مشارکت داشته باشند.
* دسترسی محدود به منابع
جنگها موجب اختلال در دسترسی به غذا، آب، مراقبتهای بهداشتی و سایر منابع ضروری میشود و این شرایط بهشکل ناعادلانهای روی زنان، بهویژه زنان سرپرست خانواده، میگذارد.
* افزایش خشونت علیه زنان
زنان و دختران در طول جنگهایی که منجر به آوارگی میشود، بیش از هر زمان دیگر در معرض خشونت جنسی، استثمار و قاچاق قرار میگیرند.
* از دست دادن اموال و خانه
زنانی که در طول جنگ اموال خود را از دست میدهند، پس از جنگ نمیتوانند بهراحتی زندگی خود را بازسازی کنند و نیازمند کمکهای دیگران میشوند.
📍فرصتهای زنان در مدیریت روزهای بحرانی
اگرچه زنان در طول جنگ صدمات زیادی متحمل میشوند، نقشهای حیاتی در مدیریت بحران و حفاظت از خانوادههای خود دارند:
* تابآوری و سازگاری
زنانی که استراتژیهای مقابله با بحرانها را بهخوبی آموختهاند میتوانند در شرایط بحرانی، بهویژه زمان جنگ، تحمل و تابآوری افراد خانواده خود را بالا برده و به آنها در سازگاری با شرایط جنگی رخداده کمک کنند. این زنان معمولا در برخورد با مشکلات ناشی از جنگ، تدبیر قابل توجهی از خود نشان میدهند.
* افزایش تحمل جامعه
اگرچه زنان بهندرت بهطور مستقیم با دشمن وارد جنگ میشوند، آنها در پشت جبهه و جامعه خود میتوانند نقش مهمی بازی کنند و بهطور کلی امید را در افراد جامعه افزایش دهند. وجود زنان قوی میتواند جامعه را در شرایط بحرانی قویتر سازد.
* مراقبت از دیگران
زنان اغلب مراقبهای اصلی هستند و حتی در موقعیتهای خطرناک از کودکان، سالمندان و بیماران محافظت میکنند.
* حمایت و ایجاد صلح
زنان یکی از اصلیترین افراد در حمایت از صلح، عدالت و حقوق بشر در مناطق جنگی هستند. آنها معمولا وارد کارهای داوطلبانه برای حمایت حداکثری از افراد خانواده و جامعه خود میشوند.
* کمکهای اقتصادی
در جنگها زنان معمولا با ایفای نقش سنتی مردانه در نیروی کار به جامعه کمک میکنند. بارها دیده شده است که این زنان در کارخانهها، کشاورزی، خدمات ضروری همچون حملونقل و ارتباطات، توزیع غذا و حتی نقشهای مکانیکی و تعمیرکاری هنگام جنگ کار کرده و جای خالی مردهایی که به جنگ اعزام شدهاند را پر میکنند. همچنین زنان میتوانند به عنوان پرستار و پزشک هم در جبهههای جنگ و هم پشت جبهه خدمات درمانی ارائه دهند و در حمایت اجتماعی نقش موثری ایفا کنند.
زنان میتوانند روزهای پس از جنگ هم نقش موثری در بازسازی ساختارهای اجتماعی و اقتصادی جوامع خود در کنار مردان داشته باشند.
✍نادیا زکالوند
منبع: history
@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹
اگه بخواهم به عنوان روانشناس یه توصیه داشته باشم!
یکی از بینظیرترین مطالبی که خوندم
نوشته Yolanda Renteria تراپیست و استاد روانشناسی دانشگاه آریزونا بود
که می گفت اگه بخوام به عنوان یه روانشناس فقط یه توصیه به شما داشته باشم، اینه که بدونید، بدن ما طوری طراحی شده که باید حتما ابراز احساسات کنیم و احساسات تخلیه بشه.
بدن ما تحمل سرکوب و نگه داشتن احساسات توی خودش رو نداره اما اغلب این کار رو انجام میدن.
وقتی اجازه نداشته باشیم احساساتمون رو بیان کنیم، بدن ما یاد میگیره که اونها رو مخفی کنه یا به شکل های دیگه ابراز کنه که مهم ترین اونها دردهای روان تنیه، شما اغلب این درد ها رو موقع عصبانیت یا اضطراب بصورت سر درد یا کمر درد و معده درد حس می کنید.
معمولا از بچگی به ما یاد داده میشه که احساسات خودمون رو پنهان کنیم یا حتی بخاطرش تنبیه میشیم.
همهی ما کم و بیش توی دوران کودکی موقع گریه کردن جای درک شدن و همدلی، تنبیه شدیم تا دیگه گریه نکنیم.
این رفتارها و این طرز فکر رو خیلیهامون با خودمون به بزرگسالی هم میبریم.
لطفا بدونید "سرد و یخ بودن" یا " پوست کلفتی" و "بی تفاوتی" نشونه قوی بودن نیستن، انسان باید عواطف و احساسات خودش رو تجربه کنه
ما جوری تکامل یافتیم که چه بخوایم و چه نخوایم، بقیه برامون مهماَند
رابطه و ارتباط با بقیه برای ما التیام بخشه، گاهی اوقات به تنهایی نمی تونیم لحظات سخت زندگی رو پشت سربذاریم و باید ابرازش کنیم این هیچ چیز بد یا به معنای ضعیف بودن نیست.
بدن ما نیاز به ابراز احساسات داره
ما نیاز داریم گریه کنیم تا هورمون های تسلی بخشی توی بدن ترشح بشه، ما نیاز داریم در آغوش گرفته بشیم و صحبت کنیم!
خلاصه اینکه؛
احساسات ما اگه ابراز نشن به شیوه های زشتی خودشون رو نمایان میکنن، و تبدیل به درد میشن. در واقع: احساسات داشتن و احساساتی بودن زیبا و انسانیه
✍دکتر امید امانی
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
یکی از بینظیرترین مطالبی که خوندم
نوشته Yolanda Renteria تراپیست و استاد روانشناسی دانشگاه آریزونا بود
که می گفت اگه بخوام به عنوان یه روانشناس فقط یه توصیه به شما داشته باشم، اینه که بدونید، بدن ما طوری طراحی شده که باید حتما ابراز احساسات کنیم و احساسات تخلیه بشه.
بدن ما تحمل سرکوب و نگه داشتن احساسات توی خودش رو نداره اما اغلب این کار رو انجام میدن.
وقتی اجازه نداشته باشیم احساساتمون رو بیان کنیم، بدن ما یاد میگیره که اونها رو مخفی کنه یا به شکل های دیگه ابراز کنه که مهم ترین اونها دردهای روان تنیه، شما اغلب این درد ها رو موقع عصبانیت یا اضطراب بصورت سر درد یا کمر درد و معده درد حس می کنید.
معمولا از بچگی به ما یاد داده میشه که احساسات خودمون رو پنهان کنیم یا حتی بخاطرش تنبیه میشیم.
همهی ما کم و بیش توی دوران کودکی موقع گریه کردن جای درک شدن و همدلی، تنبیه شدیم تا دیگه گریه نکنیم.
این رفتارها و این طرز فکر رو خیلیهامون با خودمون به بزرگسالی هم میبریم.
لطفا بدونید "سرد و یخ بودن" یا " پوست کلفتی" و "بی تفاوتی" نشونه قوی بودن نیستن، انسان باید عواطف و احساسات خودش رو تجربه کنه
ما جوری تکامل یافتیم که چه بخوایم و چه نخوایم، بقیه برامون مهماَند
رابطه و ارتباط با بقیه برای ما التیام بخشه، گاهی اوقات به تنهایی نمی تونیم لحظات سخت زندگی رو پشت سربذاریم و باید ابرازش کنیم این هیچ چیز بد یا به معنای ضعیف بودن نیست.
بدن ما نیاز به ابراز احساسات داره
ما نیاز داریم گریه کنیم تا هورمون های تسلی بخشی توی بدن ترشح بشه، ما نیاز داریم در آغوش گرفته بشیم و صحبت کنیم!
خلاصه اینکه؛
احساسات ما اگه ابراز نشن به شیوه های زشتی خودشون رو نمایان میکنن، و تبدیل به درد میشن. در واقع: احساسات داشتن و احساساتی بودن زیبا و انسانیه
✍دکتر امید امانی
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍6
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔴 زن گرفتن و بچه درست کردن برای نشاندن پای روضۀ امام حسین و گریه و شیون کردن و سینه زدن
👈غالیان شیعه که همیشه مورد نکوهش اهل بیت ع بودند، بیش از آنکه به پیروی از راه و روش آنها بیندیشند، با ترویج خرافات و تحریک احساسات، پرده بر روش و منش ائمه در تربیت انسان می اندازند و مانعی بزرگ بر سر راه رسالت آنان بوده اند!
@hooreechannel 🌹
🔺بچۀ من اگر نیاید، در این روضه ننشیند، میخواهم سر به تنش نباشد. تعارف نداریم.https://t.me/dineaqlani
🔺اگر قرار باشد، زن و بچههای ما در عزای اهل بیت عرض ادب و شیون و گریه نکنند، آنان را میخواهیم چه کنیم؟
🔺ما که مثل شما برای هدفهای دیگر زن نگرفتیم. ما زن گرفتیم که گریهکن و سینهزن برای امام حسین درست کنیم. زن گرفتیم که بچه درست کنیم، سیاهی از تنش در نیاید. آیا بعد از من باید کسی باشد که آن را به تن کند یا نه؟
🔺شما اشکال داری [که این طور نیستی].
🔺زمانهایی بر مردم گذشته است که خیلی بچههایشان را به عنوان برده فروختند و خرج امام حسین کردند.
🔺هیچ جا هم نداریم که اهلبیت آن را منع کرده باشند و گفته باشند که این کار را نکنید.
👈غالیان شیعه که همیشه مورد نکوهش اهل بیت ع بودند، بیش از آنکه به پیروی از راه و روش آنها بیندیشند، با ترویج خرافات و تحریک احساسات، پرده بر روش و منش ائمه در تربیت انسان می اندازند و مانعی بزرگ بر سر راه رسالت آنان بوده اند!
@hooreechannel 🌹
دقیقا کجایید؟
به جرأت میتوانم بگویم فرهنگ در هیچ کشوری به اندازهی ایران متولی سینهچاک ندارد. در همین حال، ادعای دیگری هم دارم و آن اینکه در هیچکجای دنیا به اندازهی ایران از وضعیت فرهنگی جامعه شکایت نمیشود. هر جا که مینشینی سخن از نابسامانی وضعیت فرهنگی جامعه است. چالشهای فرهنگی موجود در جامعه برای برخیها دلهره آور شده است.
نشانهاش این که کنشگران این عرصه وضعیت فرهنگی را با کلماتی چون "تهاجم"، "جنگ شناختی"، "جنگ نرم"، و "سبک زندگی غربی" صورتبندی میکنند و با "جهاد تبیین"، "جهاد تبلیغ"، و گاه "فیلترینگ" و "لایحهی حجاب و عفاف" به مقابله با آن میپردازند.
در میان، معلوم نیست این همه سازمانهای عریض و طویل فرهنگی که سالیانه بودجههای هنگفتی به خود اختصاص میدهند چه میکنند.
نمونهاش همین روزها و شرایط جنگیست، نشانی از آنها نیست. نه ادبیاتی تولید میکنند و نه بلدند که چه باید بکنند. تا دلتان بخواهد ادعا دارند؛ ولی جز برخی کلمات و مفاهیم نخنما و کهنه چیزی ندارند.
شما یک کار معنادار از سازمان فرهنگ و ارتباطات، در این شرایط سراغ دارید؟ از سازمان تبلیغات چطور، شورای عالی انقلاب فرهنگی چطور؟ وزارت فرهنگ و ارشاد چطور؟ دریغ از یک کار فرهنگی معنادار. تأکید میکنم، کار *فرهنگی* معنادار.
این همه هستند؛ ولی الان که باید باشند نیستند. چطور ممکن است که یک سازمان فرهنگی به تریبون که میرسد داد و فغان سر بدهد، ولی کمی به این نیاندیشد که در پیدایش وضعیّت موجود سهیم است و نابلدی او کار را به اینجا کشانده است؟
جامعهای که فرهنگ را ببازد همه چیزش را باخته است. کسانی که هیچ نسبتی با فرهنگ ندارند، مربیان خوبی برای این عرصه نیستند. آنها بلد نیستند که پاسخ مسایل فرهنگی را با فرهنگ بدهند به همین دلیل راه دور و نزدیکشان قانون، پلیس، بگیر و ببند و البته تلاش برای حذف مسأله است.
آقایان مدعی مدیریت فرهنگ، الان باید باشید، ولی نیستید چون بلد نیستید باشید! چون جایی هستید که نباید باشید.
✍مهراب صادق نیا
@hooreechannel 🌹
به جرأت میتوانم بگویم فرهنگ در هیچ کشوری به اندازهی ایران متولی سینهچاک ندارد. در همین حال، ادعای دیگری هم دارم و آن اینکه در هیچکجای دنیا به اندازهی ایران از وضعیت فرهنگی جامعه شکایت نمیشود. هر جا که مینشینی سخن از نابسامانی وضعیت فرهنگی جامعه است. چالشهای فرهنگی موجود در جامعه برای برخیها دلهره آور شده است.
نشانهاش این که کنشگران این عرصه وضعیت فرهنگی را با کلماتی چون "تهاجم"، "جنگ شناختی"، "جنگ نرم"، و "سبک زندگی غربی" صورتبندی میکنند و با "جهاد تبیین"، "جهاد تبلیغ"، و گاه "فیلترینگ" و "لایحهی حجاب و عفاف" به مقابله با آن میپردازند.
در میان، معلوم نیست این همه سازمانهای عریض و طویل فرهنگی که سالیانه بودجههای هنگفتی به خود اختصاص میدهند چه میکنند.
نمونهاش همین روزها و شرایط جنگیست، نشانی از آنها نیست. نه ادبیاتی تولید میکنند و نه بلدند که چه باید بکنند. تا دلتان بخواهد ادعا دارند؛ ولی جز برخی کلمات و مفاهیم نخنما و کهنه چیزی ندارند.
شما یک کار معنادار از سازمان فرهنگ و ارتباطات، در این شرایط سراغ دارید؟ از سازمان تبلیغات چطور، شورای عالی انقلاب فرهنگی چطور؟ وزارت فرهنگ و ارشاد چطور؟ دریغ از یک کار فرهنگی معنادار. تأکید میکنم، کار *فرهنگی* معنادار.
این همه هستند؛ ولی الان که باید باشند نیستند. چطور ممکن است که یک سازمان فرهنگی به تریبون که میرسد داد و فغان سر بدهد، ولی کمی به این نیاندیشد که در پیدایش وضعیّت موجود سهیم است و نابلدی او کار را به اینجا کشانده است؟
جامعهای که فرهنگ را ببازد همه چیزش را باخته است. کسانی که هیچ نسبتی با فرهنگ ندارند، مربیان خوبی برای این عرصه نیستند. آنها بلد نیستند که پاسخ مسایل فرهنگی را با فرهنگ بدهند به همین دلیل راه دور و نزدیکشان قانون، پلیس، بگیر و ببند و البته تلاش برای حذف مسأله است.
آقایان مدعی مدیریت فرهنگ، الان باید باشید، ولی نیستید چون بلد نیستید باشید! چون جایی هستید که نباید باشید.
✍مهراب صادق نیا
@hooreechannel 🌹
👍3❤1👎1
گزارشی درباره وضعیت روانی جامعه در روزهای پس از آتشبس میان ایران و اسرائیل
روانهای جنگزده
🖌نسیم سلطانبیگی | خبرنگار گروه جامعه
🔹آویشن از همان شبی که جنگ شروع شد از حرفزدن افتاد. یک هفته از آتشبس میگذرد اما همچنان آویشن ۹ ساله نتوانسته حرف بزند. برسام سهساله شبها پتو را روی سرش میکشد، دیگر تنهایی نمیخوابد و روزها، از صدای اذان میترسد و از دویدن پسربچه همسایه در طبقه بالا. سهیلای ۴۰ ساله نمیتواند تصویری از آینده در ذهناش بسازد چون «ممکن است همهچیز خراب شود.»
🔹در سر الهام هنوز هم صدای بمب میآید؛ هر شب، هر نیمساعت یکبار. از خواب میپرد و دوباره میخوابد و دوباره بمب: «هر شب که میخوابم، هر نیم ساعت یکبار، با صدای وحشتناک بمب از خواب میپرم، بعد میبینم چیزی نیست و دوباره میخوابم. دوباره نیمساعت بعدش بمب میزنند، دوباره میپرم و تا صبح را اینطوری سپری میکنم.»
🔹خانه آنها در خیابان پاتریس لومومبا بود، کوچه آبشوری که همان شب اول مورد اصابت قرار گرفت. علی، پسرخاله آویشن است و درباره آنشب به «هممیهن» میگوید: «کوچه آبشوری عرض کمی دارد. خانهای که مورد اصابت قرار گرفت، روبهروی خانه خاله من بود. آن شب آنها در پذیرایی خوابیده بودند. پنجرههای پذیرایی رو به کوچه بود و فاصله کمی بین سر آنها و جایی که شیشهها شکسته شد وجود داشت.» آویشن از همان لحظه دیگر حرف نزد.
🔹آنها باید در خانه میماندند تا آواربرداری انجام شود. بعد از سهروز خانه جنگزدهشان را به سمت شهریار ترک میکنند و به جمع خانواده میپیوندند اما آویشن همچنان هم حرف نمیزند. تمام تلاشهای خاله، مادربزرگ، پدر و مادرش برای به حرف آوردنش بینتیجه میماند و حالا سهروز است که آنها گفتار درمانی را آغاز کردهاند، به این امید که واژهها به گلوی آویشن برگردند.
🔹برسام هم جنگ را در خواب دید. نصفشب که از خواب پریدند به خانه داییاش رفتند و او کنار فرزند سهماهه داییاش به خواب رفت؛ آنها سهروز پس از شروع جنگ، تهران را ترک میکنند و حالا هم سهروز است که به تهران برگشتهاند: «پسرم پتو را روی سرش میکشد و همسایه طبقه بالا که راه میرود، میگوید مامان صدای چیه؟ بمبه؟ بمبه؟» ماندن سهروزه در فضای جنگ کافی بوده تا روان کوچک و دستنخورده او با جنگزدگی درهمتنیده شود: «نسبت به هر صدایی که از طبقه بالا میآید، واکنش میدهد و این درحالیاست که قبلتر هم این صداها بود اما واکنشی نداشت.»
🔹آتشبس بارقه باریکی از شادی در مردم بود. رابعه موحد، روانشناس اجتماعی به «هممیهن» میگوید: «مردم با آتشبس شادی کردند و این یعنی مدام بین بد و بدتری که در نوسانیم، قانع میشویم. اما این احساس را هم دارند که دوباره ممکن است اتفاق بیفتد. هیچکس نه میگوید نترسید ما نمیگذاریم جنگ شود، نه میگوید بترسید ما میخواهیم جنگ کنیم. هیچکس ما را تحویل نمیگیرد که برایمان کاری کند. ما به یک قحطی رسیدیم و به سمت ناامیدی مطلق حرکت میکنیم.»
🔹خانواده رضا که زندانی مالی زندان اوین بوده، روی الاکلنگ امید و ناامیدی تاب میخورند. خانه آنها جنتآباد است و در همین روزهای جنگ در میانه اصابت یکی از پرتابهها چنان آسیب دید که حتی کمد لباس آنها هم در آتش سوخت. همسر رضا و دو دختر چهار و هشت سالهاش مجبور شدند به خانه پدر رضا که حوالی اسلامشهر است، بروند اما صاحبخانه چشم دیدن آنها را ندارد: «خانواده رضا هیچگاه رابطه خوبی با همسرش نداشتند و درحقیقت آنها جایی هستند که صاحبخانه حتی در این شرایط هم چشم دیدن آنها را ندارد و به هر کسی که آنجا میرود، میگوید اینها را از خانه من بیرون ببرید.»
🔹دیگر هیچکدام از ما شبیه به آدمهای پیش از ۲۳ خردادماه نخواهیم شد. طراوت واحدی، روانپزشک بیمارستان روزبه است و به «هممیهن» میگوید:«ما برای روایتگری کلمه نداریم، تصویرهای درهم، هولناک و صداهایی هستند که به ذهن ما هجوم میآورند. همان صدای شب اول همچنان در ذهن افراد تکرار میشود و آنها را با این ترس روبهرو میکند که باید به جایی پناه ببرند. ما منتظر و گوش بزنگیم که اتفاقی بیفتد. کاش راه دیگری بود اما مسیر همین قدر پر درد و رنج است. بسیاری از ما برای این گذشتن، نیاز به ظرفیتهای روانی داریم که آنها را دستکم میگیریم یا به حضور دیگری که میتواند واقعی یا سمبلیک باشد و درنهایت ظرف ما غنیتر میشود.»
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
روانهای جنگزده
🖌نسیم سلطانبیگی | خبرنگار گروه جامعه
🔹آویشن از همان شبی که جنگ شروع شد از حرفزدن افتاد. یک هفته از آتشبس میگذرد اما همچنان آویشن ۹ ساله نتوانسته حرف بزند. برسام سهساله شبها پتو را روی سرش میکشد، دیگر تنهایی نمیخوابد و روزها، از صدای اذان میترسد و از دویدن پسربچه همسایه در طبقه بالا. سهیلای ۴۰ ساله نمیتواند تصویری از آینده در ذهناش بسازد چون «ممکن است همهچیز خراب شود.»
🔹در سر الهام هنوز هم صدای بمب میآید؛ هر شب، هر نیمساعت یکبار. از خواب میپرد و دوباره میخوابد و دوباره بمب: «هر شب که میخوابم، هر نیم ساعت یکبار، با صدای وحشتناک بمب از خواب میپرم، بعد میبینم چیزی نیست و دوباره میخوابم. دوباره نیمساعت بعدش بمب میزنند، دوباره میپرم و تا صبح را اینطوری سپری میکنم.»
🔹خانه آنها در خیابان پاتریس لومومبا بود، کوچه آبشوری که همان شب اول مورد اصابت قرار گرفت. علی، پسرخاله آویشن است و درباره آنشب به «هممیهن» میگوید: «کوچه آبشوری عرض کمی دارد. خانهای که مورد اصابت قرار گرفت، روبهروی خانه خاله من بود. آن شب آنها در پذیرایی خوابیده بودند. پنجرههای پذیرایی رو به کوچه بود و فاصله کمی بین سر آنها و جایی که شیشهها شکسته شد وجود داشت.» آویشن از همان لحظه دیگر حرف نزد.
🔹آنها باید در خانه میماندند تا آواربرداری انجام شود. بعد از سهروز خانه جنگزدهشان را به سمت شهریار ترک میکنند و به جمع خانواده میپیوندند اما آویشن همچنان هم حرف نمیزند. تمام تلاشهای خاله، مادربزرگ، پدر و مادرش برای به حرف آوردنش بینتیجه میماند و حالا سهروز است که آنها گفتار درمانی را آغاز کردهاند، به این امید که واژهها به گلوی آویشن برگردند.
🔹برسام هم جنگ را در خواب دید. نصفشب که از خواب پریدند به خانه داییاش رفتند و او کنار فرزند سهماهه داییاش به خواب رفت؛ آنها سهروز پس از شروع جنگ، تهران را ترک میکنند و حالا هم سهروز است که به تهران برگشتهاند: «پسرم پتو را روی سرش میکشد و همسایه طبقه بالا که راه میرود، میگوید مامان صدای چیه؟ بمبه؟ بمبه؟» ماندن سهروزه در فضای جنگ کافی بوده تا روان کوچک و دستنخورده او با جنگزدگی درهمتنیده شود: «نسبت به هر صدایی که از طبقه بالا میآید، واکنش میدهد و این درحالیاست که قبلتر هم این صداها بود اما واکنشی نداشت.»
🔹آتشبس بارقه باریکی از شادی در مردم بود. رابعه موحد، روانشناس اجتماعی به «هممیهن» میگوید: «مردم با آتشبس شادی کردند و این یعنی مدام بین بد و بدتری که در نوسانیم، قانع میشویم. اما این احساس را هم دارند که دوباره ممکن است اتفاق بیفتد. هیچکس نه میگوید نترسید ما نمیگذاریم جنگ شود، نه میگوید بترسید ما میخواهیم جنگ کنیم. هیچکس ما را تحویل نمیگیرد که برایمان کاری کند. ما به یک قحطی رسیدیم و به سمت ناامیدی مطلق حرکت میکنیم.»
🔹خانواده رضا که زندانی مالی زندان اوین بوده، روی الاکلنگ امید و ناامیدی تاب میخورند. خانه آنها جنتآباد است و در همین روزهای جنگ در میانه اصابت یکی از پرتابهها چنان آسیب دید که حتی کمد لباس آنها هم در آتش سوخت. همسر رضا و دو دختر چهار و هشت سالهاش مجبور شدند به خانه پدر رضا که حوالی اسلامشهر است، بروند اما صاحبخانه چشم دیدن آنها را ندارد: «خانواده رضا هیچگاه رابطه خوبی با همسرش نداشتند و درحقیقت آنها جایی هستند که صاحبخانه حتی در این شرایط هم چشم دیدن آنها را ندارد و به هر کسی که آنجا میرود، میگوید اینها را از خانه من بیرون ببرید.»
🔹دیگر هیچکدام از ما شبیه به آدمهای پیش از ۲۳ خردادماه نخواهیم شد. طراوت واحدی، روانپزشک بیمارستان روزبه است و به «هممیهن» میگوید:«ما برای روایتگری کلمه نداریم، تصویرهای درهم، هولناک و صداهایی هستند که به ذهن ما هجوم میآورند. همان صدای شب اول همچنان در ذهن افراد تکرار میشود و آنها را با این ترس روبهرو میکند که باید به جایی پناه ببرند. ما منتظر و گوش بزنگیم که اتفاقی بیفتد. کاش راه دیگری بود اما مسیر همین قدر پر درد و رنج است. بسیاری از ما برای این گذشتن، نیاز به ظرفیتهای روانی داریم که آنها را دستکم میگیریم یا به حضور دیگری که میتواند واقعی یا سمبلیک باشد و درنهایت ظرف ما غنیتر میشود.»
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
هممیهن
روانهای جنگزده/گزارشی درباره وضعیت روانی جامعه در روزهای پس از آتشبس میان ایران و اسرائیل
«آتشبس نه یک وضعیت نظامی و سیاسی که بهنوعی بلاتکلیفی روانشناختی و وجودی است.» این جمله را محمود مقدسی، روانشناس بالینی میگوید. شبیهترین تعریف به چیزی که این روزها خانواده آویشن تجربه میکنند.
😢1
حتی اگر همواره نیت خوبی داشته باشیم، حتی اگر هیچگاه دست به آزار کسی نزده باشیم، حتی اگر تمام توان خود را برای کمک به دیگران به کار گرفته باشیم، هیچ تضمینی وجود ندارد که زندگی با ما عادلانه رفتار کند و دیگران به ما زخم نزنند
و با نیت پلید به ما نزدیک نشوند و هنگام نیاز از کمک به ما خودداری نکنند.
این یکی از عمیق ترین نا امیدی های روان انسان است: خوب بودن هرگز مساوی خوبی دیدن نیست.
برای کاهش رنجِ این ناامیدی، آگاهی به آن کمک کننده است. برای کمک به روان خود، بهتر است نیت در پس عمل هایمان را بر اساس آرامش روانی خود و تمایل به زیست در جهانی بهتر انتخاب کنیم و نه بر اساس انتظارِ دریافت خوبی از جهانی که آشوب از قوانین بنیادی آن است.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
و با نیت پلید به ما نزدیک نشوند و هنگام نیاز از کمک به ما خودداری نکنند.
این یکی از عمیق ترین نا امیدی های روان انسان است: خوب بودن هرگز مساوی خوبی دیدن نیست.
برای کاهش رنجِ این ناامیدی، آگاهی به آن کمک کننده است. برای کمک به روان خود، بهتر است نیت در پس عمل هایمان را بر اساس آرامش روانی خود و تمایل به زیست در جهانی بهتر انتخاب کنیم و نه بر اساس انتظارِ دریافت خوبی از جهانی که آشوب از قوانین بنیادی آن است.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍1
♻️مسئله مهاجران افغانی
بعد از حمله اسرائیل به ایران وروشن شدن نفوذ جدی این کشور وکشف مراکز تولید پهباد وریز پرنده ها بناگهان در فضای مجازی مطرح گردید که اتباع بیگانه بشکل گسترده همکاری با اسرائیل متجاوز را داشته اند . از اینرو فضا برای اخراج افغانها اوج گرفت واینطور وانمود شد که آنها بیشترین جاسوسی را انجام داده اند .در این رابطه چند نکته قابل تامل است :
*۱*
باز شدن مرزها پس از پیروزی طالبان و ورود میلیون ها افغانی به کشورمان سیاست بسیار اشتباهی بود .گفته میشود علاوه بر تفکر غلط عده ای از مسئولین مبنی بر پذیرش مهاجران واشتباه بزرگ دولت اقای رییسی که مرزها را برای ورود باز گذاشت فساد و درآمد گروهی بابت ورود افغانها نیزدر این تصمیم غیر ملی بی تاثیر نبوده است .
تقریبا هیچ کشوری در دنیا نیست میلیونها مهاجر در بازه زمانی کوتاه را بپذیرد .
*۲*
ایران نیاز به نیروی کار ساده دارد .البته با گسترش وعمیق تر شدن فقر وبیکاری ، مردم بسیاری از شهرهای کوچک وروستاها اکنون بکار های ساده روی آورده اند که میتوانند بخشی از نیازهای کارگری ساده را تامیننمایند .
معمول است کشورها در دنیا بر اساس نیازها وکمبود نیروی انسانی مبادرت به پذیرش مهاجر از کشورهای مختلف میکنند. این پذیرش مبتنی بر تعداد مشخص مهاجرین ونوع تخصص بوده ودر یک چارچوب مشخص، تعیین وتعریف میشود .
آنچه که بیشتر مورد تعجب وتاثر است قبول افعانها با خانواده است.چنین ورودی آن معنی را داشت که آنها در ایران ساکن خواهند شد وقصد ونیتی برای بازگشت نخواهند داشت .
همچنینورود افعانها با خانواده مشکلات عدیده همچون تحصیل ،زایمانها وفرزند آوری بیحد وبالاخره بومی شدن وامتزاج نژادی را در پیداشته است.
*۳*
پس از اشتباه دولت آقای رئیسی با توجه به اعتراض مردم وتذکر نخبگان وکنشگران اجتماعی دولتمردان گاهی سخنانی دال بر اخراج اتباع افعانی را مطرح ساخته اند که البته مقطعی ونا منظم بوده ونشان از بی برنامگی دستگاههای مربوطه ومسئولین کشور است. ضمن اینکه این تصمیمات همراه با راهبرد درست نبوده است. متاسفانه همانطور که در پذیرش افغانها برنامه واندیشه ای وجود نداشته است.اخراج اتباع نیز بدون برنامه صحیح انجام می شود که بحرانی بر بحران است.
*۴*
حساسیت مردمنسبت به کثرت افعانها وزاددوولد بیشمار آنها وگرفتن بعضی شغل ها که سبب بیکاری شهروندان ایران شده است سرویس های خارجی وبخصوص صهیونیستها ومنافقین را بر آن داشته که هرازگاهی جو وفضای بسیار منفی را نسبت به اتباع افغاني بوجود آورند .آنها با این پروژه سازی اولا مسائل حاشیه ای برای کشور درست میکنند ثانیا مهاجران را نسبت به میزبانهای خود دشمن وبدبین میسازند. .درواقع نه تنها هزینه ومیزبانی سخاوتمندانه دستاوردی برای ایران بر جای نمیگذارد بلکه جنبه های منفی ودشمنی را بین دو ملت نزدیک وهم زبان بوجود میآورد.
*۵*
در واقع هدف از این فضا سازیها ،گم شدن مسئله اصلی یعنی وجود تشکیلات بزرگ وعمیق موساد در درون ایران میباشد.
جای شکی نیست که بعضی از اتباع افغانی هندی پاکستانی وعرب جذب دستگاه اطلاعاتی اسرائیل شده اند واحتمالا در تولید پهباد و ریزپرنده هم فعالیت کرده اند اما این حضور ربطی به تشکیلات اطلاعاتی موساد در ایران ندارد چرا که اجیر شدن اتباع بیگانه بخش کوچکی از مسئله نفوذ است.
نفوذ موساد، دستگاههای امنیتی واطلاعاتی وسیاسی واقتصادی را آلوده است .ترور فرماندهان ارشد نظامی ودانشمندان بزرگ واشراف بر همه مکانها وشخصیتها پروژه ای نیست که بوسیله اتباع ایجاد شده باشد بلکه از درون سیستم وبا اجیر شدن بسیاری از مسئولین وافراد وشخصیتها امکان آن میسر شده است.
بنابراین همه کسانیکه در فضای مجازی فعال هستند آگاه باشند که فریفته سرویس های بیگانه واسرائیل نشوند وفضای مسموم ایجاد ننمایند تا در پوشش آن، مسئله اصلی یعنی نفوذ موساد در نهادها ومراکز تصمیم گیر نظام پنهان وگم نگردد .
*۶*
بر مسئولین وبخصوص وزارت کشور ودر مرحله بعد وزارت خارجه است که برنامه مشخص و مدون وخردمندانه ای را برای سازماندهی اتباع بیگانه تنظیم نمایند تا بر اساس آن هم مهاجر تکلیف خود را بداند وهم مردم مطلع گردند که وجود آنها بر اساس نیاز ،تعریف شده وپس از مدتی به کشورشان خواهند رفت ونیروی جدید مجددا بصورت دوره ای جایگزین میگردند .در اینصورت دیگر حضور خانواده ها ومیلیونها فرزند آنها قابل توجیه نخواهد بود .
اتباع افغاني تا زمانیکه در ایران هستند شایسته نیست مورد توهین قرار گیرند . وجود خیل عظیم آنها متوجه مسئولینی ست که بعلل مختلف اجازه ورود به آنها داده اند .دولت ووزارت کشور میبایست با احترام وبطور قانونمند به اخراج افعانیهای غیر ضروری مبادرت ورزیده وبرای یکبار به این غائله پایان دهند .
✍سید محمود صدری
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
بعد از حمله اسرائیل به ایران وروشن شدن نفوذ جدی این کشور وکشف مراکز تولید پهباد وریز پرنده ها بناگهان در فضای مجازی مطرح گردید که اتباع بیگانه بشکل گسترده همکاری با اسرائیل متجاوز را داشته اند . از اینرو فضا برای اخراج افغانها اوج گرفت واینطور وانمود شد که آنها بیشترین جاسوسی را انجام داده اند .در این رابطه چند نکته قابل تامل است :
*۱*
باز شدن مرزها پس از پیروزی طالبان و ورود میلیون ها افغانی به کشورمان سیاست بسیار اشتباهی بود .گفته میشود علاوه بر تفکر غلط عده ای از مسئولین مبنی بر پذیرش مهاجران واشتباه بزرگ دولت اقای رییسی که مرزها را برای ورود باز گذاشت فساد و درآمد گروهی بابت ورود افغانها نیزدر این تصمیم غیر ملی بی تاثیر نبوده است .
تقریبا هیچ کشوری در دنیا نیست میلیونها مهاجر در بازه زمانی کوتاه را بپذیرد .
*۲*
ایران نیاز به نیروی کار ساده دارد .البته با گسترش وعمیق تر شدن فقر وبیکاری ، مردم بسیاری از شهرهای کوچک وروستاها اکنون بکار های ساده روی آورده اند که میتوانند بخشی از نیازهای کارگری ساده را تامیننمایند .
معمول است کشورها در دنیا بر اساس نیازها وکمبود نیروی انسانی مبادرت به پذیرش مهاجر از کشورهای مختلف میکنند. این پذیرش مبتنی بر تعداد مشخص مهاجرین ونوع تخصص بوده ودر یک چارچوب مشخص، تعیین وتعریف میشود .
آنچه که بیشتر مورد تعجب وتاثر است قبول افعانها با خانواده است.چنین ورودی آن معنی را داشت که آنها در ایران ساکن خواهند شد وقصد ونیتی برای بازگشت نخواهند داشت .
همچنینورود افعانها با خانواده مشکلات عدیده همچون تحصیل ،زایمانها وفرزند آوری بیحد وبالاخره بومی شدن وامتزاج نژادی را در پیداشته است.
*۳*
پس از اشتباه دولت آقای رئیسی با توجه به اعتراض مردم وتذکر نخبگان وکنشگران اجتماعی دولتمردان گاهی سخنانی دال بر اخراج اتباع افعانی را مطرح ساخته اند که البته مقطعی ونا منظم بوده ونشان از بی برنامگی دستگاههای مربوطه ومسئولین کشور است. ضمن اینکه این تصمیمات همراه با راهبرد درست نبوده است. متاسفانه همانطور که در پذیرش افغانها برنامه واندیشه ای وجود نداشته است.اخراج اتباع نیز بدون برنامه صحیح انجام می شود که بحرانی بر بحران است.
*۴*
حساسیت مردمنسبت به کثرت افعانها وزاددوولد بیشمار آنها وگرفتن بعضی شغل ها که سبب بیکاری شهروندان ایران شده است سرویس های خارجی وبخصوص صهیونیستها ومنافقین را بر آن داشته که هرازگاهی جو وفضای بسیار منفی را نسبت به اتباع افغاني بوجود آورند .آنها با این پروژه سازی اولا مسائل حاشیه ای برای کشور درست میکنند ثانیا مهاجران را نسبت به میزبانهای خود دشمن وبدبین میسازند. .درواقع نه تنها هزینه ومیزبانی سخاوتمندانه دستاوردی برای ایران بر جای نمیگذارد بلکه جنبه های منفی ودشمنی را بین دو ملت نزدیک وهم زبان بوجود میآورد.
*۵*
در واقع هدف از این فضا سازیها ،گم شدن مسئله اصلی یعنی وجود تشکیلات بزرگ وعمیق موساد در درون ایران میباشد.
جای شکی نیست که بعضی از اتباع افغانی هندی پاکستانی وعرب جذب دستگاه اطلاعاتی اسرائیل شده اند واحتمالا در تولید پهباد و ریزپرنده هم فعالیت کرده اند اما این حضور ربطی به تشکیلات اطلاعاتی موساد در ایران ندارد چرا که اجیر شدن اتباع بیگانه بخش کوچکی از مسئله نفوذ است.
نفوذ موساد، دستگاههای امنیتی واطلاعاتی وسیاسی واقتصادی را آلوده است .ترور فرماندهان ارشد نظامی ودانشمندان بزرگ واشراف بر همه مکانها وشخصیتها پروژه ای نیست که بوسیله اتباع ایجاد شده باشد بلکه از درون سیستم وبا اجیر شدن بسیاری از مسئولین وافراد وشخصیتها امکان آن میسر شده است.
بنابراین همه کسانیکه در فضای مجازی فعال هستند آگاه باشند که فریفته سرویس های بیگانه واسرائیل نشوند وفضای مسموم ایجاد ننمایند تا در پوشش آن، مسئله اصلی یعنی نفوذ موساد در نهادها ومراکز تصمیم گیر نظام پنهان وگم نگردد .
*۶*
بر مسئولین وبخصوص وزارت کشور ودر مرحله بعد وزارت خارجه است که برنامه مشخص و مدون وخردمندانه ای را برای سازماندهی اتباع بیگانه تنظیم نمایند تا بر اساس آن هم مهاجر تکلیف خود را بداند وهم مردم مطلع گردند که وجود آنها بر اساس نیاز ،تعریف شده وپس از مدتی به کشورشان خواهند رفت ونیروی جدید مجددا بصورت دوره ای جایگزین میگردند .در اینصورت دیگر حضور خانواده ها ومیلیونها فرزند آنها قابل توجیه نخواهد بود .
اتباع افغاني تا زمانیکه در ایران هستند شایسته نیست مورد توهین قرار گیرند . وجود خیل عظیم آنها متوجه مسئولینی ست که بعلل مختلف اجازه ورود به آنها داده اند .دولت ووزارت کشور میبایست با احترام وبطور قانونمند به اخراج افعانیهای غیر ضروری مبادرت ورزیده وبرای یکبار به این غائله پایان دهند .
✍سید محمود صدری
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
❤2👍2👏1
❤️ بازنمایی بحران زنکشی: تحلیلی آماری و روانشناسی اجتماعی از قتلهای «ناموسی» ثبتشده در اردیبهشت ۱۴۰۴
در بازه زمانی یکماهه، از ۲۲ آوریل تا ۲۲ مه ۲۰۲۵ (اردیبهشت ۱۴۰۴)، کمپین «توقف قتلهای ناموسی» موفق به ثبت ۲۷ مورد قتل زنان در ایران شده است، مواردی که با ویژگیهای قتلهای ناموسی و زنکشی همپوشانی دارند. این آمار، که تنها گوشهای از واقعیت خشونتهای جنسیتی آشکارشده را نمایندگی میکند، حاکی از شدت و گستردگی پدیدهای است که باید آن را نه صرفاً مجموعهای از جرائم فردی، بلکه تجلی یک بحران ساختاری در سطح جامعه تلقی کرد.
🌸مطالعات تطبیقی نیز نشان دادهاند که در جوامعی با قانونگذاری ناکافی، ضعف در آموزش عمومی و تابوی جنسیت، نرخ قتلهای ناموسی به مراتب بالاتر است.
از منظر روانشناسی اجتماعی، تداوم و مشروعیتبخشی به قتلهای ناموسی نشاندهنده تثبیت نوعی هویت گروهی و کنترل اجتماعی از طریق خشونت است. در این چارچوب، مفهوم «ناموس» بهمثابه بخشی از سرمایه اجتماعی مردانه، به یک نظام پاداش و تنبیه در درون گروه خانواده و خویشاوندی تبدیل میشود که با استفاده از ابزارهایی چون شرم، طرد، و در نهایت خشونت فیزیکی، زنان را تحت کنترل نگه میدارد.
از منظر جامعهشناختی، قتلهای ناموسی را میتوان نماد افراطی سلطه پدرسالارانه در جوامعی دانست که در آنها زنان نه بهعنوان افراد مستقل، بلکه بهمثابه حاملان «شرف جمعی» خانواده و جامعه تعریف میشوند.
⬅️در چنین ساختارهایی، قتل زن به دست پدر، برادر یا شوهر نه تنها از سوی محیط اجتماعی تقبیح نمیشود، بلکه گاه بهطور ضمنی یا آشکار مورد حمایت فرهنگی، عرفی و حتی حقوقی قرار میگیرد. در قوانین کیفری بسیاری از کشورهای منطقه، از جمله ایران، هنوز خلأهای قانونی و رویههای قضایی وجود دارد که بهجای بازدارندگی، موجب تداوم این چرخه خشونت میشوند. مصونیت نسبی عاملان این قتلها، بهویژه در صورت پیوند خانوادگی با قربانی، یکی از عوامل کلیدی در بازتولید اجتماعی این پدیده است.
⚠️از نظر آماری، ثبت ۲۷ مورد زنکشی در عرض تنها یک ماه آن هم در شرایطی که بسیاری از موارد اصلاً رسانهای یا گزارش نمیشوند نشاندهنده آن است که آمار واقعی احتمالاً بسیار بیشتر از این تعداد است. لازم یاد آوری کنیم که در فروردین ماه نیز ۲۵ مورد قتل «ناموسی» ثبت شده یعنی طی دوماه ۵۲ مورد قتل !
این سطح از خشونت سیستماتیک علیه زنان، بهویژه در مناطق با بافت فرهنگی سنتی و مردسالار، به الگویی نگرانکننده از «عادیسازی خشونت» منجر شده است. در این شرایط، قتلهای ناموسی نه بهعنوان یک فاجعه اجتماعی، بلکه بهمثابه یک واکنش قابل درک یا حتی مشروع در گفتمان عمومی برخی از جوامع محلی جلوه داده میشود. همین امر نشان میدهد که مقابله با این بحران، تنها از طریق اصلاح قوانین کافی نیست، بلکه نیازمند دگرگونی عمیق فرهنگی، آموزشی و رسانهای در سطح ملی است.
✍رضوان مقدم
✅ادامه مطلب
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
در بازه زمانی یکماهه، از ۲۲ آوریل تا ۲۲ مه ۲۰۲۵ (اردیبهشت ۱۴۰۴)، کمپین «توقف قتلهای ناموسی» موفق به ثبت ۲۷ مورد قتل زنان در ایران شده است، مواردی که با ویژگیهای قتلهای ناموسی و زنکشی همپوشانی دارند. این آمار، که تنها گوشهای از واقعیت خشونتهای جنسیتی آشکارشده را نمایندگی میکند، حاکی از شدت و گستردگی پدیدهای است که باید آن را نه صرفاً مجموعهای از جرائم فردی، بلکه تجلی یک بحران ساختاری در سطح جامعه تلقی کرد.
چنین حجمی از خشونت در بازهای کوتاه، گویای بازتولید مکرر هنجارهایی است که در آن، بدن و زندگی زنان در تملک خانواده، جامعه و بهویژه مردان تعریف میشود.نظریه «وابستگی نقشهای جنسیتی» در روانشناسی اجتماعی، نشان میدهد که چگونه در جوامع با ساختار سلسلهمراتبی، مردان برای حفظ موقعیت مسلط خود از ابزارهایی چون خشونت استفاده میکنند. همچنین نظریه «کنترل اجتماعی غیررسمی» بر این نکته تأکید دارد که ابزارهایی مانند شرم، بیآبرویی، و فشار خویشاوندی نقش مهمی در مشروعیتبخشی به قتلهای ناموسی دارند.
🌸مطالعات تطبیقی نیز نشان دادهاند که در جوامعی با قانونگذاری ناکافی، ضعف در آموزش عمومی و تابوی جنسیت، نرخ قتلهای ناموسی به مراتب بالاتر است.
از منظر روانشناسی اجتماعی، تداوم و مشروعیتبخشی به قتلهای ناموسی نشاندهنده تثبیت نوعی هویت گروهی و کنترل اجتماعی از طریق خشونت است. در این چارچوب، مفهوم «ناموس» بهمثابه بخشی از سرمایه اجتماعی مردانه، به یک نظام پاداش و تنبیه در درون گروه خانواده و خویشاوندی تبدیل میشود که با استفاده از ابزارهایی چون شرم، طرد، و در نهایت خشونت فیزیکی، زنان را تحت کنترل نگه میدارد.
این نظام کنش جمعی در جهت حفظ انسجام گروهی مردمحور، توجیهگر اعمال خشونت حتی در شدیدترین شکل آن یعنی قتل است.
از منظر جامعهشناختی، قتلهای ناموسی را میتوان نماد افراطی سلطه پدرسالارانه در جوامعی دانست که در آنها زنان نه بهعنوان افراد مستقل، بلکه بهمثابه حاملان «شرف جمعی» خانواده و جامعه تعریف میشوند.
⬅️در چنین ساختارهایی، قتل زن به دست پدر، برادر یا شوهر نه تنها از سوی محیط اجتماعی تقبیح نمیشود، بلکه گاه بهطور ضمنی یا آشکار مورد حمایت فرهنگی، عرفی و حتی حقوقی قرار میگیرد. در قوانین کیفری بسیاری از کشورهای منطقه، از جمله ایران، هنوز خلأهای قانونی و رویههای قضایی وجود دارد که بهجای بازدارندگی، موجب تداوم این چرخه خشونت میشوند. مصونیت نسبی عاملان این قتلها، بهویژه در صورت پیوند خانوادگی با قربانی، یکی از عوامل کلیدی در بازتولید اجتماعی این پدیده است.
⚠️از نظر آماری، ثبت ۲۷ مورد زنکشی در عرض تنها یک ماه آن هم در شرایطی که بسیاری از موارد اصلاً رسانهای یا گزارش نمیشوند نشاندهنده آن است که آمار واقعی احتمالاً بسیار بیشتر از این تعداد است. لازم یاد آوری کنیم که در فروردین ماه نیز ۲۵ مورد قتل «ناموسی» ثبت شده یعنی طی دوماه ۵۲ مورد قتل !
این سطح از خشونت سیستماتیک علیه زنان، بهویژه در مناطق با بافت فرهنگی سنتی و مردسالار، به الگویی نگرانکننده از «عادیسازی خشونت» منجر شده است. در این شرایط، قتلهای ناموسی نه بهعنوان یک فاجعه اجتماعی، بلکه بهمثابه یک واکنش قابل درک یا حتی مشروع در گفتمان عمومی برخی از جوامع محلی جلوه داده میشود. همین امر نشان میدهد که مقابله با این بحران، تنها از طریق اصلاح قوانین کافی نیست، بلکه نیازمند دگرگونی عمیق فرهنگی، آموزشی و رسانهای در سطح ملی است.
✍رضوان مقدم
✅ادامه مطلب
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
قانون حجاب و نعل وارونه خط نفوذ!
ضرورت ورود نهادهای امنیتی برای رونمایی از نعل وارونه خط نفوذ
اگر دنبال کشف خط نفوذ و جاسوس هستید بررسی کنید که این تبصره قانون حجاب را چه کسانی نوشتهاند:
«تصاویر دوربینهای وزارت اطلاعات، سازمان انرژی اتمی، وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح و نیروهای مسلح با رعایت ملاحظات حفاظتی و امنیتی در اختیار فراجا قرار میگیرد.»!
نکته:
خط نفوذ میخواهد وزارت اطلاعات و نهادهای نظامی را که باید حافظ تمامیت ارضی، امنیت ملی و دنبال کشف جاسوس باشند مشغول چند تار موی دختران وطن کند و آنان را در مقابل مردم قرار دهد تا دشمن جاسوسان خود را در جاهای حساس بنشاند و چه بسا این جاسوسان هم با نعل وارونهزدن، خود را طرفدار دوآتشه ظواهر شریعت از جمله حجاب نشان دهند!
در زمانهای قدیم دزدان وقتی پس از دزدی پا به فرار میگذاشتند قبل از فرار نعل اسب خود را وارونه نصب میکردند تا کسانی که در تعقیب آنها هستند بهجای مسیرِ فرار دزدان، مسیرِ برعکس را دنبال کنند!
از همین روست که شاعر سروده است:
تا نشان سُمّ اسبت گم کنند
ترکمانا نعل را وارونه زن!
✍رحمت الله بیگدلی
@hooreechannel 🌹
ضرورت ورود نهادهای امنیتی برای رونمایی از نعل وارونه خط نفوذ
اگر دنبال کشف خط نفوذ و جاسوس هستید بررسی کنید که این تبصره قانون حجاب را چه کسانی نوشتهاند:
«تصاویر دوربینهای وزارت اطلاعات، سازمان انرژی اتمی، وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح و نیروهای مسلح با رعایت ملاحظات حفاظتی و امنیتی در اختیار فراجا قرار میگیرد.»!
نکته:
خط نفوذ میخواهد وزارت اطلاعات و نهادهای نظامی را که باید حافظ تمامیت ارضی، امنیت ملی و دنبال کشف جاسوس باشند مشغول چند تار موی دختران وطن کند و آنان را در مقابل مردم قرار دهد تا دشمن جاسوسان خود را در جاهای حساس بنشاند و چه بسا این جاسوسان هم با نعل وارونهزدن، خود را طرفدار دوآتشه ظواهر شریعت از جمله حجاب نشان دهند!
در زمانهای قدیم دزدان وقتی پس از دزدی پا به فرار میگذاشتند قبل از فرار نعل اسب خود را وارونه نصب میکردند تا کسانی که در تعقیب آنها هستند بهجای مسیرِ فرار دزدان، مسیرِ برعکس را دنبال کنند!
از همین روست که شاعر سروده است:
تا نشان سُمّ اسبت گم کنند
ترکمانا نعل را وارونه زن!
✍رحمت الله بیگدلی
@hooreechannel 🌹
🌎 این چند نفر !
🌐 نفر اول :
او مامور شده راه را بر حسین ببندد. و می بندد. حسین او را نفرین می کند. پاسخ او اما سکوت است. بر هیچ کس جز او لحظه ها سخت و طاقت فرسا نمی گذرد. که برود یا بماند. ویران کند یه به آبادی بنشیند. به لیست قاتلین حسین بپیوندد یا از لیست حذف شود. یزیدی بماند یا به حسینی شدن درآید. مرد باشد یا نامردی کند. بالا برود یا همین پایین بماند.
او حر ابن یزید ریاحی ست.
🌐 نفر دوم :
او تاجر است. با مال و منال فراوان که آمده کالا بفروشد. هر کجا می رود روبرویش در دشت ؛ خیمه های حسین برپاست. او می گریزد و عشق ولش نمی کند. نه قصد رفتن دارد و نه بهانه جنگ. به اصرار همسرش و قاصدی که آمده با بی میلی به سمت حسین می رود. زهیر است که می رود اما او که بر می گردد دیگر زهیر نیست. مجنون صحراگرد بی سامانی ست که به جنون رسیده. در عاشقانه ترین حالت ممکن با میل و لبخند همسرش را طلاق میدهد و به ساده گی از آن همه مال و ثروت می گذرد.
او زهیر ابن قین است.
🌐 نفر سوم :
او نصرانی ست. دینش با دین حسین بسیار متفاوت است. راهی جدا و مسیری دورتر دارد. فقط چند روز است یار را به خانه آورده. تازه دامادی ست پر شر و شور. به ناگاه با دیدن حسین یار زمینی را رها می کند و به یار آسمانی می رسد. به میدان می رود. اما با یک شرط بزرگ. که در آن دنیا یار زمینی را عروس کرده به خانه ی بخت ببرد. سرش را که دشمن به مادرش می دهد سر را بر می گرداند و بلند می گوید چیزی که در راه خدا داده ام را دیگر پس نمی گیرم.
او وهب نصرانی ست.
🌐 نفر چهارم :
آتش افروز جنگ همین آدم است. هیزم جنگ را همین آدم شعله ور کرد. نامه آورد که فلانی چرا دست دست می کنی. اگر می ترسی بجنگی برو کنار تا من فرماندهی کنم. در جنگ دستش به هر چیز و هر کس که رسید نامردی کرد. او حسین را به قتل گاه کشاند و ضربه ی نهایی را او بود که زد.
او شمر ابن ذالجوشن است.
🌐 نفر پنجم :
پشت و پناه لشگر همین جوان مطمئن و شجاع است. چشم همه ی کاروان به اوست. شمر برایش امان نامه آورده که فلانی از حسین دور شو و به ما ملحق شو. تو را امان می دهیم و با تو کاری نداریم. شمر را لعنت می کند و برای قاصدی که امان نامه آورده آبرو نمی گذارد. حیاتِ جان های کاروانِ حسین در دستان اوست. می رود که آب بیاورد تا تشنگان را سیراب کند. دستهایش را می دهد. می گرید. نه برای دستهایش. برای تشنه هایی که منتظرند و آب نمی بینند.
او قمر بنی هاشم حضرت ابوالفضل العباس است.
🌐 نفر ششم :
متفاوت ترین آدم جنگ. شرور. خشمگین. پر از غیض و لبالب از خشم. می خواهد کاری کند که پیش از او نکرده اند. بعد از او هم نمی کنند. تیر در کمان می گذارد. حنجره ی طفلی ۶ ماهه را نشانه می رود و در عجیب ترین صحنه ی کارزار در یک دشت تفت زده ی داغ ؛ کودک را از پای در می آورد. در لیست نامردهای دنیا به گمانم او نفر اول است.
او حرمله است.
🌐 نفر هفتم :
هنوز جنگ شروع نشده. تقدیر چنین است که شمشیرش در جنگ نباشد. او برای روزهای سخت و دشوارتری باید آماده شود. به حبس می رود. غائله ی کربلا که به پایان می رسد ؛ قاتلین سرکیف از قتل خارجی ها بر شیپور و طبل می کوبند و به شادی می نشینند. از حبس بیرون می آید. سپاهی آماده می کند بزرگ و به نبردی بزرگتر می رود. قاتلین را هر که هست و هر کجا که هست می گیرد و به گواهی تاریخ کاری می کند کارستان.
او مختار ثقفی ست.
🌐 نفر هشتم :
جانش جان مختار است. مرید است و مراد را می پرستد. ایرانی ست. عجم است. در کربلا نشان و آدرس برجسته ای ندارد. اما در قیام مختار شناسنامه ای دارد اصیل. یک ایرانیِ غیرت مند و جسور که ما را به حبّ حسین نزدیکتر می کند. در شجاعت و دلاوری بی مانند است. مرام دارد و غیرتش او را سر دست می گیرد و بالا می برد. مختار با کیان بود که مختار شد.
او کیان ایرانی ست.
🌐 نفر نهم :
او به کوفه آمد تا از ۱۸ هزار آدم که با او بیعت کرده بودند جوازی بگیرد و برای حسین بفرستد. خیلی طول نکشید که از آن ۱۸ هزار نفر حتی یک نفر هم کنار او نماند. سران قبایل تنهایش گذاشتند و میهمان عزیز را به سلاخ خانه فرستادند. به ناچار تسلیم شد. یزید دستور داد که او را بالای دار الاماره ببرند تا شخصی که به دست او زخمی شده بود او را گردن بزند. او در کوفه روایتِ بی وفایی کوفیان را تا همیشه ی تاریخ فریاد زد.
او مسلم ابن عقیل است.
🌐 نفر دهم :
بدبخت ترین و بیچاره ترین آدم مانده در کربلا همین است. پادشاهی ملک ری دیوانه اش کرده بود. شب و روز نداشت. خواب و خوراکش همان تخت پادشاهی ری بود. به خودش بود شاید به جنگ حسین نمی رفت. سه شبانه روز در خلوت خانه فکر کرد که برود یا منصرف شود. دست آخر تخت پادشاهی مرامش را لگد کوب کرد و به جنگ حسین رفت.
✍جعفر بخشی بی نیاز
@hooreechannel 🌹
🌐 نفر اول :
او مامور شده راه را بر حسین ببندد. و می بندد. حسین او را نفرین می کند. پاسخ او اما سکوت است. بر هیچ کس جز او لحظه ها سخت و طاقت فرسا نمی گذرد. که برود یا بماند. ویران کند یه به آبادی بنشیند. به لیست قاتلین حسین بپیوندد یا از لیست حذف شود. یزیدی بماند یا به حسینی شدن درآید. مرد باشد یا نامردی کند. بالا برود یا همین پایین بماند.
او حر ابن یزید ریاحی ست.
🌐 نفر دوم :
او تاجر است. با مال و منال فراوان که آمده کالا بفروشد. هر کجا می رود روبرویش در دشت ؛ خیمه های حسین برپاست. او می گریزد و عشق ولش نمی کند. نه قصد رفتن دارد و نه بهانه جنگ. به اصرار همسرش و قاصدی که آمده با بی میلی به سمت حسین می رود. زهیر است که می رود اما او که بر می گردد دیگر زهیر نیست. مجنون صحراگرد بی سامانی ست که به جنون رسیده. در عاشقانه ترین حالت ممکن با میل و لبخند همسرش را طلاق میدهد و به ساده گی از آن همه مال و ثروت می گذرد.
او زهیر ابن قین است.
🌐 نفر سوم :
او نصرانی ست. دینش با دین حسین بسیار متفاوت است. راهی جدا و مسیری دورتر دارد. فقط چند روز است یار را به خانه آورده. تازه دامادی ست پر شر و شور. به ناگاه با دیدن حسین یار زمینی را رها می کند و به یار آسمانی می رسد. به میدان می رود. اما با یک شرط بزرگ. که در آن دنیا یار زمینی را عروس کرده به خانه ی بخت ببرد. سرش را که دشمن به مادرش می دهد سر را بر می گرداند و بلند می گوید چیزی که در راه خدا داده ام را دیگر پس نمی گیرم.
او وهب نصرانی ست.
🌐 نفر چهارم :
آتش افروز جنگ همین آدم است. هیزم جنگ را همین آدم شعله ور کرد. نامه آورد که فلانی چرا دست دست می کنی. اگر می ترسی بجنگی برو کنار تا من فرماندهی کنم. در جنگ دستش به هر چیز و هر کس که رسید نامردی کرد. او حسین را به قتل گاه کشاند و ضربه ی نهایی را او بود که زد.
او شمر ابن ذالجوشن است.
🌐 نفر پنجم :
پشت و پناه لشگر همین جوان مطمئن و شجاع است. چشم همه ی کاروان به اوست. شمر برایش امان نامه آورده که فلانی از حسین دور شو و به ما ملحق شو. تو را امان می دهیم و با تو کاری نداریم. شمر را لعنت می کند و برای قاصدی که امان نامه آورده آبرو نمی گذارد. حیاتِ جان های کاروانِ حسین در دستان اوست. می رود که آب بیاورد تا تشنگان را سیراب کند. دستهایش را می دهد. می گرید. نه برای دستهایش. برای تشنه هایی که منتظرند و آب نمی بینند.
او قمر بنی هاشم حضرت ابوالفضل العباس است.
🌐 نفر ششم :
متفاوت ترین آدم جنگ. شرور. خشمگین. پر از غیض و لبالب از خشم. می خواهد کاری کند که پیش از او نکرده اند. بعد از او هم نمی کنند. تیر در کمان می گذارد. حنجره ی طفلی ۶ ماهه را نشانه می رود و در عجیب ترین صحنه ی کارزار در یک دشت تفت زده ی داغ ؛ کودک را از پای در می آورد. در لیست نامردهای دنیا به گمانم او نفر اول است.
او حرمله است.
🌐 نفر هفتم :
هنوز جنگ شروع نشده. تقدیر چنین است که شمشیرش در جنگ نباشد. او برای روزهای سخت و دشوارتری باید آماده شود. به حبس می رود. غائله ی کربلا که به پایان می رسد ؛ قاتلین سرکیف از قتل خارجی ها بر شیپور و طبل می کوبند و به شادی می نشینند. از حبس بیرون می آید. سپاهی آماده می کند بزرگ و به نبردی بزرگتر می رود. قاتلین را هر که هست و هر کجا که هست می گیرد و به گواهی تاریخ کاری می کند کارستان.
او مختار ثقفی ست.
🌐 نفر هشتم :
جانش جان مختار است. مرید است و مراد را می پرستد. ایرانی ست. عجم است. در کربلا نشان و آدرس برجسته ای ندارد. اما در قیام مختار شناسنامه ای دارد اصیل. یک ایرانیِ غیرت مند و جسور که ما را به حبّ حسین نزدیکتر می کند. در شجاعت و دلاوری بی مانند است. مرام دارد و غیرتش او را سر دست می گیرد و بالا می برد. مختار با کیان بود که مختار شد.
او کیان ایرانی ست.
🌐 نفر نهم :
او به کوفه آمد تا از ۱۸ هزار آدم که با او بیعت کرده بودند جوازی بگیرد و برای حسین بفرستد. خیلی طول نکشید که از آن ۱۸ هزار نفر حتی یک نفر هم کنار او نماند. سران قبایل تنهایش گذاشتند و میهمان عزیز را به سلاخ خانه فرستادند. به ناچار تسلیم شد. یزید دستور داد که او را بالای دار الاماره ببرند تا شخصی که به دست او زخمی شده بود او را گردن بزند. او در کوفه روایتِ بی وفایی کوفیان را تا همیشه ی تاریخ فریاد زد.
او مسلم ابن عقیل است.
🌐 نفر دهم :
بدبخت ترین و بیچاره ترین آدم مانده در کربلا همین است. پادشاهی ملک ری دیوانه اش کرده بود. شب و روز نداشت. خواب و خوراکش همان تخت پادشاهی ری بود. به خودش بود شاید به جنگ حسین نمی رفت. سه شبانه روز در خلوت خانه فکر کرد که برود یا منصرف شود. دست آخر تخت پادشاهی مرامش را لگد کوب کرد و به جنگ حسین رفت.
✍جعفر بخشی بی نیاز
@hooreechannel 🌹
❤1
همه مردان مرتکب خشونت علیه زنان نمیشوند، اما همه آنها باید آن را محکوم کنند
خشونت مردان نسبت به زنان بسیار شایع است، و حتی بدتر هم شده. ما به یک ساختار جدید از مردانگی نیاز داریم تا این خشونت را متوقف کند.
تخمین زده شده بود که در سال۲۰۱۴ یک و چهاردهم میلیون زن در انگلیس و ولز، از خشونت خانگی رنج میبرند. هر ساله حدود چهارصدهزار زن مورد آزار و اذیت جنسی قرار میگیرند، تقریبا ۸۵۰۰۰ زن مورد تجاوز قرار گرفتهاند. اما شمار اندکی از خشونت گران محکوم شده اند.
دو نقد بالقوه برای واکنش مردان نسبت به این موج خشونت وجود دارد: یکی این که واکنشهای آنان چیزی بیش از “ژست مجازی” نیست، که مردهایی که خود را معترضان چپگرا معرفی میکنند و ادعا دارند که درباره سیاستهای موجود درست میگویند. بله چنین مردانی وجود دارند، خودشان را در پروفایل شبکههای اجتماعی فمینیست مینامند درست مانند نوجوانهایی که برچسبهای مختلف روی کیف مدرسهشان نصب میکنند.
دیگر این که ما در جامعهای زندگی میکنیم که مردان تمام ابزارهای قدرت٬ از مجلس تا اقتصاد تا رسانه را در دست دارند. مردان به صورت سیستماتیک صدایشان را بلندتر از صدای زنان میکنند حتی در مسائلی که مختص زنان است و بر سرنوشت زنان تاثیر مستقیم دارد. این درست نیست که خود زنان راهبری و هدایت کمپینهای علیه خشونت را٬ که غالبا توسط مردان علیه آنها صورت میگیرند، بر عهده نداشته باشند.
🌸چطور مردان خود را در این اعتراض جا بدهند؟
مردان از سنین کم در شرایطی قرار میگیرند که احساس میکنند نسبت به زنان برتری دارند و میتوانند زنان را تحت کنترل و سلطه خود داشته باشند. خشونت علیه زنان شدیدترین نتیجه این باور است، که ریشه در هزاران سال دارد، باور به این که زنان مطیع و تسلیم هستند و برای لذت و رضایت مردان به وجود آمدهاند. تجاوز، آزار جنسی و قتل بخشی از زنجیرهای است که با جوکهای تحقیرآمیز و کامنتها، متلکهای خیابانی، تصاویری که زنان را به یک ابژه جنسی تبدیل میکند، سرکوب کردن زنان برای اظهارنظر که معمولا همراه است با توهین نسب به ظاهر فیزیکی آنها در شبکههای اجتماعی، آغاز میشود.
🌸” پسران در سرتاسر جهان این گونه تربیت و رشد یافتهاند که خشونت مورد قبول است، همینطور آنها احساس میکنند به گونهای این بخشی از “مرد بودن” است.”
مردان باید نسبت به نقششان حساس باشند. روش کار نباید این باشد که : “از آنجایی که زنان دربارهاش زیاد سخن نگفتهاند یا از آنجایی که مردان حرفهای جدیدی برای گفتن در این باره دارند” بلکه باید بحث اینگونه پیش برود :“متحد با زنان و طبق خواست و شروط زنان”
🌸برای مردان آسان است که خود را کنار بکشند با این ادعا که ” من مرتکب خشونت نمیشوم، من مجرم نیستم، پس برای چه باید اهمیت بدهم؟ چرا تقصیر یک اقلیت خطاکار را به گردن همه بیندازیم؟” اما این نمیتواند خوداندیشی باشد که بپذیریم فرهنگ مردانهای – فرهنگی که از بدو تولد با آن تربیت شده و رشد یافتهایم- حس و باور برتری و غالب بودن به ما بدهد.
ما اختراعش نکردیم، اما ما آن را به ارث بردهایم و تا زمانی که این فرهنگ بر تمام دیگر اشکال مردانگی غالب باشد، خشونت مردان علیه زنان مشروعیت خواهد داشت.
🖍✍اوون جونز
✍️برگردان مرمر مشفقی
✅ادامه مطلب
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
خشونت مردان نسبت به زنان بسیار شایع است، و حتی بدتر هم شده. ما به یک ساختار جدید از مردانگی نیاز داریم تا این خشونت را متوقف کند.
تخمین زده شده بود که در سال۲۰۱۴ یک و چهاردهم میلیون زن در انگلیس و ولز، از خشونت خانگی رنج میبرند. هر ساله حدود چهارصدهزار زن مورد آزار و اذیت جنسی قرار میگیرند، تقریبا ۸۵۰۰۰ زن مورد تجاوز قرار گرفتهاند. اما شمار اندکی از خشونت گران محکوم شده اند.
بیاییم روراست باشیم: مردانی که مرتکب خشونت میشوند فکر میکنند میتوانند به آن ادامه بدهند، و متاسفانه این صحت دارد!
دو نقد بالقوه برای واکنش مردان نسبت به این موج خشونت وجود دارد: یکی این که واکنشهای آنان چیزی بیش از “ژست مجازی” نیست، که مردهایی که خود را معترضان چپگرا معرفی میکنند و ادعا دارند که درباره سیاستهای موجود درست میگویند. بله چنین مردانی وجود دارند، خودشان را در پروفایل شبکههای اجتماعی فمینیست مینامند درست مانند نوجوانهایی که برچسبهای مختلف روی کیف مدرسهشان نصب میکنند.
دیگر این که ما در جامعهای زندگی میکنیم که مردان تمام ابزارهای قدرت٬ از مجلس تا اقتصاد تا رسانه را در دست دارند. مردان به صورت سیستماتیک صدایشان را بلندتر از صدای زنان میکنند حتی در مسائلی که مختص زنان است و بر سرنوشت زنان تاثیر مستقیم دارد. این درست نیست که خود زنان راهبری و هدایت کمپینهای علیه خشونت را٬ که غالبا توسط مردان علیه آنها صورت میگیرند، بر عهده نداشته باشند.
🌸چطور مردان خود را در این اعتراض جا بدهند؟
مردان از سنین کم در شرایطی قرار میگیرند که احساس میکنند نسبت به زنان برتری دارند و میتوانند زنان را تحت کنترل و سلطه خود داشته باشند. خشونت علیه زنان شدیدترین نتیجه این باور است، که ریشه در هزاران سال دارد، باور به این که زنان مطیع و تسلیم هستند و برای لذت و رضایت مردان به وجود آمدهاند. تجاوز، آزار جنسی و قتل بخشی از زنجیرهای است که با جوکهای تحقیرآمیز و کامنتها، متلکهای خیابانی، تصاویری که زنان را به یک ابژه جنسی تبدیل میکند، سرکوب کردن زنان برای اظهارنظر که معمولا همراه است با توهین نسب به ظاهر فیزیکی آنها در شبکههای اجتماعی، آغاز میشود.
🌸” پسران در سرتاسر جهان این گونه تربیت و رشد یافتهاند که خشونت مورد قبول است، همینطور آنها احساس میکنند به گونهای این بخشی از “مرد بودن” است.”
مردان باید نسبت به نقششان حساس باشند. روش کار نباید این باشد که : “از آنجایی که زنان دربارهاش زیاد سخن نگفتهاند یا از آنجایی که مردان حرفهای جدیدی برای گفتن در این باره دارند” بلکه باید بحث اینگونه پیش برود :“متحد با زنان و طبق خواست و شروط زنان”
🌸برای مردان آسان است که خود را کنار بکشند با این ادعا که ” من مرتکب خشونت نمیشوم، من مجرم نیستم، پس برای چه باید اهمیت بدهم؟ چرا تقصیر یک اقلیت خطاکار را به گردن همه بیندازیم؟” اما این نمیتواند خوداندیشی باشد که بپذیریم فرهنگ مردانهای – فرهنگی که از بدو تولد با آن تربیت شده و رشد یافتهایم- حس و باور برتری و غالب بودن به ما بدهد.
ما اختراعش نکردیم، اما ما آن را به ارث بردهایم و تا زمانی که این فرهنگ بر تمام دیگر اشکال مردانگی غالب باشد، خشونت مردان علیه زنان مشروعیت خواهد داشت.
اگر خشونت مردان در حال افزایش است، این وظیفه مردان است که به زنان گوش بدهند و اعتراض کنند.
🖍✍اوون جونز
✍️برگردان مرمر مشفقی
✅ادامه مطلب
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
👎1
کاش می شد مرغ امین بیاید و بگوید یک ارزو کن و من ارزو کنم کشورم را بردارد و ببرد گوشه ای از دنیا بگذارد که اسمش خاور میانه نباشد. این وسط تعارف کنم که می خواهی یک سرش رامن بگیرم؟ و مرغ امین از ته دل بخندد!!
بگویم بی زحمت «ایران خانم»ناز و قند عسلم را ببر جایی که کاری به کار کسی نداشته باشیم و کسی هم کاری به کارمان نداشته باشد.
با همسایه های دور و بر سلام و علیکی داشته باشیم و اصلا ندانیم هزاران کیلومتر دورتر سرزمینی هست که ما را دوست ندارد.
بگویم بی زحمت «ایران خانم» راجایی بگذارکه نفت و هیچ کوفتی نداشته باشد و صادراتمان شادی و نوای خوش باشد و وارداتمان مهربانی و گل و بوی خوش!
بگویم بی زحمت کاری کن سیاست مدارانمان نخواهند دنیا را اباد کنند وفقط بخواهند ما خوشبخت باشیم.
بگویم واژه ی تحریم و مرگ و نفرت را از دایره واژگانمان حذف کن.
بگویم ردیف کن همه کار داشته باشند و اخر هفته ها دور هم جمع شوند به صرف شادی... و کسی نخواهد دیگری را مجاب کند که اندیشه ی من بهتر است و تو نمی فهمی و خاک بر سرت که این قدر گاوی!!
بگویم و بگویم و بگویم و مرغ امین چشم گویان به حرفهایم گوش کند و من نوک خوشرنگش را ببوسم ودعوتش کنم که اخر ...هفته با عهد و عیالش بیاید مهمانی منزل جدید ما ...
بعد نوشت: کاش واهمه جنگ و مرگ و
تفکر و اوای نفرت از سرزمین من محو شود.
بعد نوشت تر: کاش روزی ایران خانم از ته دل بخندد و شاد باشد
✍شهلا ظهوریان
@shahlazohurian
@hooreechannel 🌹
بگویم بی زحمت «ایران خانم»ناز و قند عسلم را ببر جایی که کاری به کار کسی نداشته باشیم و کسی هم کاری به کارمان نداشته باشد.
با همسایه های دور و بر سلام و علیکی داشته باشیم و اصلا ندانیم هزاران کیلومتر دورتر سرزمینی هست که ما را دوست ندارد.
بگویم بی زحمت «ایران خانم» راجایی بگذارکه نفت و هیچ کوفتی نداشته باشد و صادراتمان شادی و نوای خوش باشد و وارداتمان مهربانی و گل و بوی خوش!
بگویم بی زحمت کاری کن سیاست مدارانمان نخواهند دنیا را اباد کنند وفقط بخواهند ما خوشبخت باشیم.
بگویم واژه ی تحریم و مرگ و نفرت را از دایره واژگانمان حذف کن.
بگویم ردیف کن همه کار داشته باشند و اخر هفته ها دور هم جمع شوند به صرف شادی... و کسی نخواهد دیگری را مجاب کند که اندیشه ی من بهتر است و تو نمی فهمی و خاک بر سرت که این قدر گاوی!!
بگویم و بگویم و بگویم و مرغ امین چشم گویان به حرفهایم گوش کند و من نوک خوشرنگش را ببوسم ودعوتش کنم که اخر ...هفته با عهد و عیالش بیاید مهمانی منزل جدید ما ...
بعد نوشت: کاش واهمه جنگ و مرگ و
تفکر و اوای نفرت از سرزمین من محو شود.
بعد نوشت تر: کاش روزی ایران خانم از ته دل بخندد و شاد باشد
✍شهلا ظهوریان
@shahlazohurian
@hooreechannel 🌹
😢2❤1👍1👎1
♻️امروز نیز عدالت خواهان و یاری خواهان همچون حسین به ارتداد و خروج محکوم شدند.
حسین (ع) را فتنه گر و خارجی قلمداد کردند حکم ارتداد و کفر او را امضا کردند به او تاختند سرش را بالای نیزه بردند و خانواده اش را به اسارت ؛ تا محوش کنند اما چه شد ؟؟
بدون تردید شجاعت ، وفاداری ، ایثار ، از خود گذشتگی ، پایداری ، عشق و دلدادگی رندان پاک باخته ی آفرینندگان عاشورا موجب مباهات است اگر چه حسین (ع) و یارانش به فجیع ترین وجه به شهادت رسیدند و خاندانشان به اسارت رفت که هر انسان آزاده ای را به سوگ می نشاند.
اما عزاداری هرساله محرم ، نه از ناحیه ضعف و عادت مرسوم است بلکه به تصویر کشیدن زشتی ها و نیکی هاست .
سکانسهای واقعه عاشورا ، جهت یادآوریست .
✴️ یادآوری !
- امر به معروف و نهی از منکر را از سران حکومت آغاز کنیم نه از کوچه و خیابان ؛
- یادآوری اینکه هر که منتقد و معترض حکومت و روش حکومت داری بود را فتنه گر و خارجی ندانیم .
- یادآوری اینکه من قاضی برای حب دنیا وقدرت و ثروت و چشمداشت از صاحبان قدرت ، حکم ارتداد و خارجی بودن کسی را امضا نکنم .
- یادآوری اینکه من پلیس، صرف مامور بودن معذور نشوم سیلی به صورت زنان شیعه ، مسلمان و یا یک انسان بزنم .
- یادآوری اینکه یقه زنان را ندریم ، پوشش از سرشان نکشیم ، احترامشان کنیم اگر چه با ما هم رای نباشند.
- از عاشورا بیاموزیم سخن دیگران را اگر چه مخالف باشد بشنویم نه با هلهله و بوق و کرنای رسانه ای دهانشان را ببندیم. ( رسانه حق باشیم نه حکومت)
- عزاداری هر ساله. جار زدن پیمان شکنی و عدم وفای به عهد است . پیمانی که با مردم بستیم و وعده وعید دادیم زیر پا گذاردیم.
- نظم را حتی در کوران حادثه فراموش نکنیم .
- برای اصلاح امورجامعه ، ابتدا از خود آغاز کنیم .
- عاشورا درسها و عبرتهاست و ما هر سال آنرا جار می زنیم
✴️جار می زنیم،
حر باشیم نه مزدور ، حق را از باطل تشخیص دهیم . و بدانیم که حق با خرد جمعی است .
- همچون امام علیه السلام از هر ترفندی برای غلبه بر دشمن بهره نگیریم .
- حرمت مهمان را حفظ کنیم .
- گر مرد ره نیستیم و ترس بر وجودمان مستولی شده پای در کاروزار نگذاریم .
- پیشوا و اماممان را مادامی که در راه جمهور گام بر می دارد یاریش کنیم .
- رضایت خدای را منوط به رضایت حکومت نکنیم.
- همه عاشورا درس است و هر سال این درس تکرار می شود و ما در این کارناوال ، آموزه ها را رها کرده به حاشیه مشغول گشته ایم .
هوشیار باشیم پیام عاشورا در پس عزا و ماتم و ساز و دهل گم نشود
مراقبت کنیم یزیدیان خود را حسینی جا نزنند
امروز عده ای کنشگر سیاسی ، مطالبه گران مدنی و سیاسی ، منتقدین ، روزنامه نگاران ، عکاس و فعال کارگری و صنفی حسین وار معترض گشتند امر به معروف کردند و نهی از منکر اما آنها نیز متهم شدند و ناجوانمردانه به حبس های طولانی مدت محکوم شدند و ما همچنان بر سر و سینه می زنیم .
برای کسی عزا می گیریم که امروز هزاران حسین در بند است و به خیالمان نمی آید .
✍ح_درویشی
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
حسین (ع) را فتنه گر و خارجی قلمداد کردند حکم ارتداد و کفر او را امضا کردند به او تاختند سرش را بالای نیزه بردند و خانواده اش را به اسارت ؛ تا محوش کنند اما چه شد ؟؟
بدون تردید شجاعت ، وفاداری ، ایثار ، از خود گذشتگی ، پایداری ، عشق و دلدادگی رندان پاک باخته ی آفرینندگان عاشورا موجب مباهات است اگر چه حسین (ع) و یارانش به فجیع ترین وجه به شهادت رسیدند و خاندانشان به اسارت رفت که هر انسان آزاده ای را به سوگ می نشاند.
اما عزاداری هرساله محرم ، نه از ناحیه ضعف و عادت مرسوم است بلکه به تصویر کشیدن زشتی ها و نیکی هاست .
سکانسهای واقعه عاشورا ، جهت یادآوریست .
✴️ یادآوری !
- امر به معروف و نهی از منکر را از سران حکومت آغاز کنیم نه از کوچه و خیابان ؛
- یادآوری اینکه هر که منتقد و معترض حکومت و روش حکومت داری بود را فتنه گر و خارجی ندانیم .
- یادآوری اینکه من قاضی برای حب دنیا وقدرت و ثروت و چشمداشت از صاحبان قدرت ، حکم ارتداد و خارجی بودن کسی را امضا نکنم .
- یادآوری اینکه من پلیس، صرف مامور بودن معذور نشوم سیلی به صورت زنان شیعه ، مسلمان و یا یک انسان بزنم .
- یادآوری اینکه یقه زنان را ندریم ، پوشش از سرشان نکشیم ، احترامشان کنیم اگر چه با ما هم رای نباشند.
- از عاشورا بیاموزیم سخن دیگران را اگر چه مخالف باشد بشنویم نه با هلهله و بوق و کرنای رسانه ای دهانشان را ببندیم. ( رسانه حق باشیم نه حکومت)
- عزاداری هر ساله. جار زدن پیمان شکنی و عدم وفای به عهد است . پیمانی که با مردم بستیم و وعده وعید دادیم زیر پا گذاردیم.
- نظم را حتی در کوران حادثه فراموش نکنیم .
- برای اصلاح امورجامعه ، ابتدا از خود آغاز کنیم .
- عاشورا درسها و عبرتهاست و ما هر سال آنرا جار می زنیم
✴️جار می زنیم،
حر باشیم نه مزدور ، حق را از باطل تشخیص دهیم . و بدانیم که حق با خرد جمعی است .
- همچون امام علیه السلام از هر ترفندی برای غلبه بر دشمن بهره نگیریم .
- حرمت مهمان را حفظ کنیم .
- گر مرد ره نیستیم و ترس بر وجودمان مستولی شده پای در کاروزار نگذاریم .
- پیشوا و اماممان را مادامی که در راه جمهور گام بر می دارد یاریش کنیم .
- رضایت خدای را منوط به رضایت حکومت نکنیم.
- همه عاشورا درس است و هر سال این درس تکرار می شود و ما در این کارناوال ، آموزه ها را رها کرده به حاشیه مشغول گشته ایم .
هوشیار باشیم پیام عاشورا در پس عزا و ماتم و ساز و دهل گم نشود
مراقبت کنیم یزیدیان خود را حسینی جا نزنند
امروز عده ای کنشگر سیاسی ، مطالبه گران مدنی و سیاسی ، منتقدین ، روزنامه نگاران ، عکاس و فعال کارگری و صنفی حسین وار معترض گشتند امر به معروف کردند و نهی از منکر اما آنها نیز متهم شدند و ناجوانمردانه به حبس های طولانی مدت محکوم شدند و ما همچنان بر سر و سینه می زنیم .
برای کسی عزا می گیریم که امروز هزاران حسین در بند است و به خیالمان نمی آید .
✍ح_درویشی
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
👍1
چیزی که در برنامه برونمرزی "عشق ابدی" درست است و تصویر دقیقی از جامعه فعلی ایران به ما میدهد جنگ برای به دست آوردن #مردان است.
چیزی که در این سالها مد شده و افزایش چشمگیری داشته است. پیش از اینها، در قرون و سدههای گذشته، در شعر و ادب فارسی و افسانهها ماجرا جور دیگری بود.
مردان سر زن میجنگیدند. مرد خود را قربانی عشق میکرد. مرد کوه را میکند. مرد الماس و جواهر میخرید. مرد سفرها می کرد تا به معشوق برسد.
حالا همهچیز تغییر کرده است. مردان گاهی فکر می کنند حیف شدهاند و زن بهتری همچون منشی دفتر، همکار طبقه بالا، زن همسایه، سکسورکرهای بالاشهر تهران بیشتر دوستشان دارد.
گاهی مردان قصههای زیادی دارند از زنانی که مدام برایشان میجنگند و عاشق جدیدی پیدا میکنند.
شاید عجیب باشد اما این "گاهی" خیلی زیاد است.
حالا عشق ابدی هم همین است. جنگ بر سر مردان. چطور بجنگیم؟ چطور زیباتر باشیم؟ چطور تلاش کنیم لوند باشیم؟ چطور مرد زن دیگر را در چنگ بگیریم؟
خلاصه آنکه دوست دارم مطالعاتی داشته باشم که چطور روال فرهنگی ایران در این زمینه تغییر کرد./زنامروزی
✍آلما توکل
@EveDaughters
@hooreechannel 🌹
چیزی که در این سالها مد شده و افزایش چشمگیری داشته است. پیش از اینها، در قرون و سدههای گذشته، در شعر و ادب فارسی و افسانهها ماجرا جور دیگری بود.
مردان سر زن میجنگیدند. مرد خود را قربانی عشق میکرد. مرد کوه را میکند. مرد الماس و جواهر میخرید. مرد سفرها می کرد تا به معشوق برسد.
حالا همهچیز تغییر کرده است. مردان گاهی فکر می کنند حیف شدهاند و زن بهتری همچون منشی دفتر، همکار طبقه بالا، زن همسایه، سکسورکرهای بالاشهر تهران بیشتر دوستشان دارد.
گاهی مردان قصههای زیادی دارند از زنانی که مدام برایشان میجنگند و عاشق جدیدی پیدا میکنند.
شاید عجیب باشد اما این "گاهی" خیلی زیاد است.
حالا عشق ابدی هم همین است. جنگ بر سر مردان. چطور بجنگیم؟ چطور زیباتر باشیم؟ چطور تلاش کنیم لوند باشیم؟ چطور مرد زن دیگر را در چنگ بگیریم؟
خلاصه آنکه دوست دارم مطالعاتی داشته باشم که چطور روال فرهنگی ایران در این زمینه تغییر کرد./زنامروزی
✍آلما توکل
@EveDaughters
@hooreechannel 🌹
👍1
🌍 شور یا شعور حسینی !
🌐 سال ۱۲۹۰ در شهر تبریز زمانی که روس ها ؛ آزادی خواهان و دلاوران تبریز را در روز عاشورا به دار می کشیدند و شاهد ناب ترین لحظه های عاشقی از مردان شرف بودند ؛ در کوچه و خیابان های این شهر صدای طبل و سنج می آمد. شور حسینی چنان گرم بود که شعور حسینی از یاد مردم رفته بود. مردم تبریز در حال عزاداری برای حسین بودند. درست در هنگامه ای که یاران حسین بر دار مصلوب شدند. فرمانده روس اینگونه گفت : می ترسیدم که آن جمعیت عظیم و عزادار حسینی به آزادی خواهان مبارز تبریزی بپیوندند و در آن صورت معلوم نبود چه بر سر ما خواهد آمد. اما گمان فرمانده روس کاملا اشتباه بود. شهر در امن و امان بود خصوصا برای قزاقان روس. آن جمعیت عظیم. آن مردم شیعه. آن عزاداران حسینی. فقط و فقط بر سر زدند و گریه کردند. عَلم بر دوش کشیدند. و تعزیه بزرگ به راه انداختند. و از دور نظاره گر اعدام دلاوران آزادیخواهی بودند که در عزای حسینی به جای نوحه و ماتم جهاد کردند و برای استقرار عدالت خواهی و مبارزه با ظلم ؛ بر سر دار رفتند.
🌐 ما به شعور بیش از شور نیازمندیم. همان شعوری که در جان مریدان واقعی حسین در کربلا تغییر ایجاد کرد. و در پسِ آن خود عزتمندشان را احیاء نمود. با از خود گذشتگی به خدا رسیدند. پوست انداختند و به جماعتی شریف و محبوب در تاریخ تبدیل شدند. خصوصا آن جا که در شب آخر حسین چراغ ها را خاموش کرد و فرمود : در این تاریکی و ظلمات ؛ چشم ؛ چشم را نمی بیند. هر که می خواهد و نمی تواند که بماند ؛ بدون تعارف برود. راه یافتگان به مکتب عشق ؛ آنهایی که در وجود مولای خود ذوب شده بودند به امام عزیز خود گفتند : نه یک بار که اگر هزاران بار بمیریم و از نو زنده شویم دست از حمایت از تو بر نخواهیم داشت. بی تردید باید یاران حسین را خاص ترین و متفاوت ترین و شریف ترین آدمهای روی زمین دانست. انسان هایی که در عین آگاهی و فهم مطلق از چگونگی حادثه با آغوش باز به استقبال مرگ رفتند و جهانی را متحیر رفتار خود کردند. این همان شعور بود که بر شور غالب شد.
🌐 به گمانم آن چه در این شعر تحریر و توصیف شده گویای همه چیز است ...
سوگواران تو امروز خموشند همه
که دهان های وقاحت بخروشند همه
وای از این قوم ریایی که در این شهر دو رو
روزها شحنه و شب باده فروشند همه !
✍جعفر بخشی بی نیاز
https://t.me/hichjbb
@hooreechannel 🌹
🌐 سال ۱۲۹۰ در شهر تبریز زمانی که روس ها ؛ آزادی خواهان و دلاوران تبریز را در روز عاشورا به دار می کشیدند و شاهد ناب ترین لحظه های عاشقی از مردان شرف بودند ؛ در کوچه و خیابان های این شهر صدای طبل و سنج می آمد. شور حسینی چنان گرم بود که شعور حسینی از یاد مردم رفته بود. مردم تبریز در حال عزاداری برای حسین بودند. درست در هنگامه ای که یاران حسین بر دار مصلوب شدند. فرمانده روس اینگونه گفت : می ترسیدم که آن جمعیت عظیم و عزادار حسینی به آزادی خواهان مبارز تبریزی بپیوندند و در آن صورت معلوم نبود چه بر سر ما خواهد آمد. اما گمان فرمانده روس کاملا اشتباه بود. شهر در امن و امان بود خصوصا برای قزاقان روس. آن جمعیت عظیم. آن مردم شیعه. آن عزاداران حسینی. فقط و فقط بر سر زدند و گریه کردند. عَلم بر دوش کشیدند. و تعزیه بزرگ به راه انداختند. و از دور نظاره گر اعدام دلاوران آزادیخواهی بودند که در عزای حسینی به جای نوحه و ماتم جهاد کردند و برای استقرار عدالت خواهی و مبارزه با ظلم ؛ بر سر دار رفتند.
🌐 ما به شعور بیش از شور نیازمندیم. همان شعوری که در جان مریدان واقعی حسین در کربلا تغییر ایجاد کرد. و در پسِ آن خود عزتمندشان را احیاء نمود. با از خود گذشتگی به خدا رسیدند. پوست انداختند و به جماعتی شریف و محبوب در تاریخ تبدیل شدند. خصوصا آن جا که در شب آخر حسین چراغ ها را خاموش کرد و فرمود : در این تاریکی و ظلمات ؛ چشم ؛ چشم را نمی بیند. هر که می خواهد و نمی تواند که بماند ؛ بدون تعارف برود. راه یافتگان به مکتب عشق ؛ آنهایی که در وجود مولای خود ذوب شده بودند به امام عزیز خود گفتند : نه یک بار که اگر هزاران بار بمیریم و از نو زنده شویم دست از حمایت از تو بر نخواهیم داشت. بی تردید باید یاران حسین را خاص ترین و متفاوت ترین و شریف ترین آدمهای روی زمین دانست. انسان هایی که در عین آگاهی و فهم مطلق از چگونگی حادثه با آغوش باز به استقبال مرگ رفتند و جهانی را متحیر رفتار خود کردند. این همان شعور بود که بر شور غالب شد.
🌐 به گمانم آن چه در این شعر تحریر و توصیف شده گویای همه چیز است ...
سوگواران تو امروز خموشند همه
که دهان های وقاحت بخروشند همه
وای از این قوم ریایی که در این شهر دو رو
روزها شحنه و شب باده فروشند همه !
✍جعفر بخشی بی نیاز
https://t.me/hichjbb
@hooreechannel 🌹
حسین کودکیهایم را
کسی ندیده؟
از همان کودکیها
خیلی دلم میخواست من هم زنجیرزنِ حسین باشم!
زنجیرها اما در بازار گران بودند
مادرم یک جفت زنجیر کوچک خرید، برای من و برادرم
شب که برای زنجیرزنی میرفتیم مسجد
هر کدام یک لنگهاش را باید میگرفتیم دست
من دوست نداشتم!
دلم میخواست جفتش را داشته باشم!
تازه از آن زنجیربزرگهای واقعی
نه آنها که مادرم گرفته بود!
تا محکمتر بکویم به شانههای نازکم
شانههایم کبود شوند
و مادرم از میان خانمهایی که گریه میکردند
صدا کند؛ اینهمه محکم نزن، رحیم!
من میخواستم حسین ببیند
چقدر دوستش دارم!
من چه میدانستم
همان زنجیرهای کوچک را
حسین بیشتر میپسندد.
من از همان کودکیها، حاضر بودم
برای حسین جان بدهم
مادربزرگم گفته بود همان وقت که عزاداری میکنی
هر چه بخواهی، حسین کاری میکند خدا به تو بدهد!
و من از همان موقع، هیچ نخواستم
حتی نخواستم مادربزرگم مریضیاش خوب شود
حالا پشیمانم
چرا من نخواستم؛
یک وقت خودش گم نشود!
که آن وقت من هم گم میشوم
مثل این روزهایم!
آن حسین کودکیهایم
همهاش به فکرم بود!
به فکر اینکه مبادا یزید اذیتم کند
به یزیدیها با فریاد میگفت
نزنید، نزنید! اسیرش نکنید، زندانش نبرید!
او که برای جنگ نیامده...
برای ظلم به کسی نیامده
آن حسین چه مهربان بود!
عاشق آن وقتی بودم
که شبانه چراغها را خاموش میکرد
و میگفت
هر کس میترسد برود
و من نمیرفتم
مادرم از لابلای زنها
و از زیر چادر گلگلیاش
نگاهم کند
و به من افتخار کند
آن حسین تجسم همه خوبیها بود
درون دلم
خدا خلقش کرده بود تا نشانم دهد
چقدر میشود، خوب هم بود!
حسینی که همه را دوست داشت
حسینی که همه دوستش داشتند
سالهاست من آن حسین را گم کردهام!
مواظبش نبودم
دعا نکردم گم نشود!
خدا مرا ببخشد
دلم تنگ همان حسینم شده
همان مسجدهای کوچک سیاهپوشیده
همان استکانهای نازک کمر باریک
همان زنجیرهای یک لنگهای
همان لیوانهای قرمز رنگ پلاستیکی
که میگفتند به حسین، آبش نرسیده بود!
حالا طبلها و دهلهای بزرگ آوردهاند
بلندگوهایی خیلی بزرگ
مداحهایی که صدایشان هزارها متر میرود
اصلا به همه ایران میرسد
اما خود حسین، که نیستش!
دیگر بوی حسین نمیدهد
حسین کودکیهایم
سالهاست گمشده
بچهها!
اگر حسین کودکیهایم را کسی دید
به او بگوید
یکی دلش تنگت شده
دوباره بیاید
به همان دستههای کوچک
نگذارد کسانی بدزدندش
و از او پول بسازند
برای توجیه طلمهایشان
و پر از زرق و برقش کنند
تا خودش دیده نشود...
من دلم برای آن حسین تنگ شده
آن فانوسهای نفتی
آن پاهای برهنه
آن لباسهای کهنه
که بوی خود حسین را میداد
بچهها!
کسی آن حسین را ندیده...
✍رحیم قمیشی
@ghomeishi3
@hooreechannel 🌹
کسی ندیده؟
از همان کودکیها
خیلی دلم میخواست من هم زنجیرزنِ حسین باشم!
زنجیرها اما در بازار گران بودند
مادرم یک جفت زنجیر کوچک خرید، برای من و برادرم
شب که برای زنجیرزنی میرفتیم مسجد
هر کدام یک لنگهاش را باید میگرفتیم دست
من دوست نداشتم!
دلم میخواست جفتش را داشته باشم!
تازه از آن زنجیربزرگهای واقعی
نه آنها که مادرم گرفته بود!
تا محکمتر بکویم به شانههای نازکم
شانههایم کبود شوند
و مادرم از میان خانمهایی که گریه میکردند
صدا کند؛ اینهمه محکم نزن، رحیم!
من میخواستم حسین ببیند
چقدر دوستش دارم!
من چه میدانستم
همان زنجیرهای کوچک را
حسین بیشتر میپسندد.
من از همان کودکیها، حاضر بودم
برای حسین جان بدهم
مادربزرگم گفته بود همان وقت که عزاداری میکنی
هر چه بخواهی، حسین کاری میکند خدا به تو بدهد!
و من از همان موقع، هیچ نخواستم
حتی نخواستم مادربزرگم مریضیاش خوب شود
حالا پشیمانم
چرا من نخواستم؛
یک وقت خودش گم نشود!
که آن وقت من هم گم میشوم
مثل این روزهایم!
آن حسین کودکیهایم
همهاش به فکرم بود!
به فکر اینکه مبادا یزید اذیتم کند
به یزیدیها با فریاد میگفت
نزنید، نزنید! اسیرش نکنید، زندانش نبرید!
او که برای جنگ نیامده...
برای ظلم به کسی نیامده
آن حسین چه مهربان بود!
عاشق آن وقتی بودم
که شبانه چراغها را خاموش میکرد
و میگفت
هر کس میترسد برود
و من نمیرفتم
مادرم از لابلای زنها
و از زیر چادر گلگلیاش
نگاهم کند
و به من افتخار کند
آن حسین تجسم همه خوبیها بود
درون دلم
خدا خلقش کرده بود تا نشانم دهد
چقدر میشود، خوب هم بود!
حسینی که همه را دوست داشت
حسینی که همه دوستش داشتند
سالهاست من آن حسین را گم کردهام!
مواظبش نبودم
دعا نکردم گم نشود!
خدا مرا ببخشد
دلم تنگ همان حسینم شده
همان مسجدهای کوچک سیاهپوشیده
همان استکانهای نازک کمر باریک
همان زنجیرهای یک لنگهای
همان لیوانهای قرمز رنگ پلاستیکی
که میگفتند به حسین، آبش نرسیده بود!
حالا طبلها و دهلهای بزرگ آوردهاند
بلندگوهایی خیلی بزرگ
مداحهایی که صدایشان هزارها متر میرود
اصلا به همه ایران میرسد
اما خود حسین، که نیستش!
دیگر بوی حسین نمیدهد
حسین کودکیهایم
سالهاست گمشده
بچهها!
اگر حسین کودکیهایم را کسی دید
به او بگوید
یکی دلش تنگت شده
دوباره بیاید
به همان دستههای کوچک
نگذارد کسانی بدزدندش
و از او پول بسازند
برای توجیه طلمهایشان
و پر از زرق و برقش کنند
تا خودش دیده نشود...
من دلم برای آن حسین تنگ شده
آن فانوسهای نفتی
آن پاهای برهنه
آن لباسهای کهنه
که بوی خود حسین را میداد
بچهها!
کسی آن حسین را ندیده...
✍رحیم قمیشی
@ghomeishi3
@hooreechannel 🌹
❤3👍1
جنایت به نام دین؛
از عاشورا تا روزگار ما
حسین (ع) را نه بیگانهها کشتند و نه کافران؛ «امت رسولالله» بودند و دیندارانی که بر مسلمانیشان افتخار میکردند. اما چگونه همین دینداران نه بر قتل حسین، که بر هزاران ستم که بر خانوادهاش روا داشته شد، راضی بودند و خشنود از آنچه در کربلا شد، انگار مسلمانیشان را پس از آن بیمه شده میدانستند!
داستان غریبی است و پاسخهای مختلفی به این سوال داده شده؛ اما پاسخی که شاید کمتر به آن توجه شده، نکتهای است که استاد بزرگوار دکتر مصطفی محققداماد در کتاب «فاجعه جهل مقدس» متذکر شده اند:
«مطالعه در تاریخ ادیان، این امر را ثابت میکند که تعلیمات دینی، چه آن که وصولش مستقیم باشد مانند آنان که در زمانهای اولیه پیشوایان دینی زیستهاند و رهنمودهای آنان را درک کردهاند ، و چه غیرمستقیم باشد مثل مردمی که در زمان ما زندگی دینی دارند و معارف دینی را از مکتوبات و منقولات دریافت کرده و خود با عمل تجربه میکنند نه بر اساس برخورد چهره به چهره با پیشوایان دینی، همه ثابت کننده این امر است که اگر با خوی خشونتطلبی، حسد، هواپرستی، تفوقطلبی و امثال این گونه خصائل، انسانها قدم در وادی دین نهادهاند، نتیجه دینداری آنان چیزی جز ازدیاد و فزونی همین خصائل نبوده است. به دیگر سخن، این گونه افراد پس از ورود به جامعه مومنین ناخودآگاه از دین به نفع همان خصائل خویش استفاده ابزاری نمودهاند، در حالی که فکر میکنند که برای دین قدم برمیدارند و وظیفه دینی خود را انجام میدهند.» ( ص۱۵۶)
این نکته دقیق و شریف، نه پاسخی برای جنایتکاری در کربلا، که پاسخی است برای همه ستمهایی است که در طول تاریخ ( و شاید بیشتر از همیشه در روزگار ما) به نام دین انجام میشود.
کم نیستند آدمهایی که قبل از اینکه مسلمان باشند، «انسان» نشدهاند و برای اخلاق انسانی و حقوق انسانها ارزشی قائل نیستند؛ میتازند و میزنند و تهدید میکنند و میکشند به نام دین...
اینکه «هر روز عاشوراست و هر زمینی کربلا» را این گونه هم میتوان فهمید: همیشه و در هر جایی به نام دین جنایت میشود؛ بخصوص وقتی آنهایی که پارسایی انسانی ندارند، به نام دین قدرت میگیرند و حکومت میکنند.
و سیعلم الذین ظلموا ای منقلب ینقلبون.
✍محمدحسین روانبخش
@hooreechannel 🌹
از عاشورا تا روزگار ما
حسین (ع) را نه بیگانهها کشتند و نه کافران؛ «امت رسولالله» بودند و دیندارانی که بر مسلمانیشان افتخار میکردند. اما چگونه همین دینداران نه بر قتل حسین، که بر هزاران ستم که بر خانوادهاش روا داشته شد، راضی بودند و خشنود از آنچه در کربلا شد، انگار مسلمانیشان را پس از آن بیمه شده میدانستند!
داستان غریبی است و پاسخهای مختلفی به این سوال داده شده؛ اما پاسخی که شاید کمتر به آن توجه شده، نکتهای است که استاد بزرگوار دکتر مصطفی محققداماد در کتاب «فاجعه جهل مقدس» متذکر شده اند:
«مطالعه در تاریخ ادیان، این امر را ثابت میکند که تعلیمات دینی، چه آن که وصولش مستقیم باشد مانند آنان که در زمانهای اولیه پیشوایان دینی زیستهاند و رهنمودهای آنان را درک کردهاند ، و چه غیرمستقیم باشد مثل مردمی که در زمان ما زندگی دینی دارند و معارف دینی را از مکتوبات و منقولات دریافت کرده و خود با عمل تجربه میکنند نه بر اساس برخورد چهره به چهره با پیشوایان دینی، همه ثابت کننده این امر است که اگر با خوی خشونتطلبی، حسد، هواپرستی، تفوقطلبی و امثال این گونه خصائل، انسانها قدم در وادی دین نهادهاند، نتیجه دینداری آنان چیزی جز ازدیاد و فزونی همین خصائل نبوده است. به دیگر سخن، این گونه افراد پس از ورود به جامعه مومنین ناخودآگاه از دین به نفع همان خصائل خویش استفاده ابزاری نمودهاند، در حالی که فکر میکنند که برای دین قدم برمیدارند و وظیفه دینی خود را انجام میدهند.» ( ص۱۵۶)
این نکته دقیق و شریف، نه پاسخی برای جنایتکاری در کربلا، که پاسخی است برای همه ستمهایی است که در طول تاریخ ( و شاید بیشتر از همیشه در روزگار ما) به نام دین انجام میشود.
کم نیستند آدمهایی که قبل از اینکه مسلمان باشند، «انسان» نشدهاند و برای اخلاق انسانی و حقوق انسانها ارزشی قائل نیستند؛ میتازند و میزنند و تهدید میکنند و میکشند به نام دین...
اینکه «هر روز عاشوراست و هر زمینی کربلا» را این گونه هم میتوان فهمید: همیشه و در هر جایی به نام دین جنایت میشود؛ بخصوص وقتی آنهایی که پارسایی انسانی ندارند، به نام دین قدرت میگیرند و حکومت میکنند.
و سیعلم الذین ظلموا ای منقلب ینقلبون.
✍محمدحسین روانبخش
@hooreechannel 🌹
❤1