حوری
1.35K subscribers
1.23K photos
646 videos
3 files
2.32K links
زن، خانواده، محیط زیست
Download Telegram
‍ وقتی یک عروسک هویت می‌شود

🖌محسن سلیمانی‌‏فاخر | منتقد و نویسنده

🔹عروسکی کوچک، پشمالو، با دندان‌های تیز و چشم‌هایی درشت. اسم‌اش لبوبو است. اگر اهل شبکه‌های اجتماعی باشید حتماً یکی، دو بار او را دیده‌اید؛ از آویز کیف سلبریتی‌ها تا دکور اتاق نوجوان‌ها. لبوبو محصول یک هنرمند هنگ‌کنگی و کمپانی پاپ‌مارت است و از سال ۲۰۱۶ روانه‌ی بازار شد. اما چرا این موجود عروسک‌نمای ترسناک، در سال ۲۰۲۴ ناگهان به ترند جهانی بدل شد و چرا ایران هم بااین‌همه تنگنای اقتصادی، از قافله عقب نماند؟

🔹زمانی بچه‌ها دنبال تیله و فرفره می‌دویدند، بعدتر دنبال تاماگرچی و فیجت‌اسپینر. امروز نوبت لبوبو رسیده: موجودی با دندان‌هایی مثل خون‌آشام و چشم‌هایی که انگار هم‌زمان معصوم و شیطان است. یک عروسک که وقتی از کیف کسی آویزان است، جز اینکه وقتی از کیف کسی آویزان است، فریاد بزند: «من هم به‌روزم، من هم جهانی‌ام!»

🔹بیایید صادق باشیم؛ ما در ایران عاشق «جهانی‌بودن» هستیم، حتی اگر در عمل، از همان جهان، سهمی جز تحریم و حسرت نبرده باشیم. نوجوان امروز، وقتی یک لبوبو را از کیف‌اش آویزان می‌کند، درواقع فریاد می‌زند: «ببینید! من هم هستم. من هم در جریان مُد روز دنیا قرار دارم.» لبوبو برای او چیزی فراتر از عروسک است؛ یک پاسپورت نمادین به جهان مدرن.

🔹لبوبو در ایران دیگر عروسک نیست؛ کارت ملی نسل Z است. می‌خواهی وارد دنیای هم‌سن‌وسال‌هایت شوی؟ لبوبو لازم داری. می‌خواهی در مدرسه «عقب‌مانده» خطاب نشوی؟ لبوبو بگیر. می‌خواهی در مهمانی به چشم بیایی؟ لبوبو روی میزت بگذار. این موجود کوچک، کارکردش بیشتر از هزار جلد کتاب هویت‌شناسی شده!

🔹اما پشت این همه هیاهو یک نکته‌ی تلخ هم پنهان است. لبوبو در ایران فقط یک اسباب‌بازی نیست، بلکه آیینه‌ای است که نشان می‌دهد ما تاچه‌اندازه در ساخت «الگوهای بومی جذاب» شکست خورده‌ایم. نوجوانی که در مدرسه و تلویزیون هیچ الگوی دل‌چسبی نمی‌بیند، طبیعی است که به اولین موجود پشمالوی وارداتی دل ببندد. لبوبو، نه به‌خاطر چشمان گرد و دندان‌های تیزش، بلکه به‌خاطر خلأ فرهنگی ما محبوب شده است.

▫️ادامه مطلب در سایت هم‌میهن آنلاین

@hooreechannel 🌹
👍7👎1
🖊 سالار ستیزی پیش درآمد آزادی


فرهنگ استبدادی فرهنگ سلطه است.سلطه شاه بر رعیت،سلطه مرد بر زن،سلطه پیر بر جوان،سلطه پدر بر مادر.دراین فرهنگ یکی مافوق است و دیگری مادون.فرهنگ مهتری و کهتری است.درفرهنگ ایرانی دستکم سه نوع سلطه ویرانگرانه را می توان به خوبی در کلام و کردار ایرانی جماعت بازجست و بازیافت.دیگری بزرگ چه درمقام شاه و شیخ،چه درمقام پدر و پیر همواره درکمین ماست.پدرتاجدار که سمعک عیار گفت فرمانش طاعت یزدان است.دیگری بزرگ«ولی نعمت» ماست خدای جهان است و جهانیان همه عیال و بنده اویند.

پیرسالاری

تا چشم بازکردیم گفتند«احترام بزرگ تر واجب است» و «بزرگ تری گفته اند و کوچک تری».اما نگفتند که احترام امری دوسویه است و اگر این پیر«ریش سفید» و »گیس سپید» و «پیر دیر» طریق ادب و احترام نپوید تکلیف چیست؟
درگوشمان مکرر بازگفتند که آنچه جوان درآینه می بیند پیر درخشت خام بیند! اما به عیان دیده ایم که چه جوان ها بسی بهتر از پیران خود دیده اند.حرمت،بزرگی،دانایی،شهامت نه به سن تاریخی که به بلوغ فکری است چه بسیار پیران پلشت که پیرانه سرانه هنوز خوی کودکی رها نکرده اند و چه بسیار جوانان که به یاری علم و ادب خود اسوه زمانه شده اند
فرهنگ دموکراتیک فرهنگ بالانشین و پایین نشین نیست.فرهنگی عمودی نیست بلکه افقی است.فرهنگ محراب و منبر نیست بلکه فرهنگ میزگردی است که همه دریک سطح ایستاده اند شانه به شانه هم؛نه بیش و نه کم.


مردسالاری

درفرهنگ ایرانی زن موجودی است احساساتی،کوته بین،نادان.نازک دل اند و سست رای که به قول نظامی«به هرخو چون برآریشان برآیند» و به قول ناصر خسرو خان! زنان چون ناقصان عقل و دین اند،چرا مردان ره آنان گزینند. و فتوا صادرنموده اند«برکنده بهتر آن ریش که دردست زنان است» و «به گفتارزنان هرگز مکن کار،زنان را تا توانی مرده انگار» که جامی شاعر گفته است«زن از پهلوی چپ شد آفریده،کسی ازچپ راستی هرگزندیده» . با این فرهنگ بیمار مردسالارانه مرد برصدر نشست و زن بر زیر.و هرگز این عقل کوته بین خود را به نقد نکشیدیم که اگر با همسفر و یار زندگی خویش چنین کنیم با بیگانگان چه خواهیم کرد؟یادمان دادند با زنان مشورت کنید و خلاف آن عمل کنید! این فرهنگ مریض باید زمانش بسیار پیش ازاینها منقضی می شد اما دریغ و درد که هنوز بازتولید می شود و قربانیان خود را خلق می کند.
دموکراسی راستین و فرهنگ دموکراتیک مخالف هرنوع سالاری است خاصه در زننده ترین شکل آن که مردسالاری باشد.دستکم این تاریخ تلخ و تبهگن ما نتیجه و دستاورد همان مردانی است که جز ژاژخایی هنری ازخود نشان نداده اند.سبیل کلفت کرده اند و بازو بزرگ و بزرگترین هنرشان نشستن درقهوه خانه های پرلات و لوت بوده است و پک زدن به لوله قلیان و گزاف گویی و روده درازی.
شاه سالاری و شیخ سالاری

یکی را بزرگ داشته اند و ازاو بت ساخته اند و خود دربرابر همان بت بزرگ زانوزده و کمر خم کرده اند.که لایق هرسر نباشد افسری! که قطران تبریزی گفته است«نزیبد تخت را هر تن و نشاید تاج را هر سر» و قاآنی تکرار کرده است«نه هر که نهد پای بر اورنگ شاه شود و نه هرکه به سر تاج نهد تا جورآید».بله «نیست سلطان هرکه چو هدهد به فرقش افسر است».شاه و شیخ،تاج برسر و عمامه بر سران ما تافته جدابافته اند.برتران و بی همتا و برگزیده خدایگان و ظل الله و خدای زمین که سنایی گفته است «امر سلطان چو حکم یزدان است و سایه ایزد ازپی آن است»

دموکراسی یعنی برابری  و تاکید برشهروندی فارغ از رنگ،جنسیت،زبان،قوم و نژاد و آیین.
اگر استعاره استبداد و دیکتاتوری و تمامت خواهی و جباریت و خودکامگی پلکان است؛استعاره دموکراسی شانه است و هم شانی و مساوات شهروندان.
مادامی که این سالاری ها را نقد نکرده ایم و فرهنگ بیمار و بیعار خود را از آوندهای نقد عبورنداده ایم.مادامی که فرهنگ سلطه گری و سلطه پذیری را در تمام اشکال آن به چالش نکشیده ایم صحبت از شان و کرامت انسانی و پاسداشت ارج و مقام انسانی قصه ای بیش نخواهد بود.
فردای ایران که رستگاری خود را بیابد جز از طریق ستیز با سلطه در تمامیت آن و مبارزه بی امان با سلطه  میسور نخواهد بود.


✍️ قربان عباسی

@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
❤2👍1👏1
✅طبق مصوبه جدید شورای عالی انقلاب فرهنگی: از ۱۴۰۵٫۱٫۱ زنانی که بچه بیارن، تا مدت ۲ سال، ماهانه ۲ میلیون تومن دریافت میکنند.

مشوقهایی از این دست، مثل دادن ماشین و زمین، به کسانی که فرزندآوری کنند، در جامعه ای که ۱۵ درصد زنانش شاغل هستند و بیش از ۳۰ درصد زیر خط فقر، به جز گسترش جمعیت فقیر چه میتواند باشد؟
در جوامع پیشرفته که بیش از ۵۰ درصد زنان شاغل هستند مشوقهایی همچون کم کردن ساعت کار و فراهم کردن مکانهایی مناسب برای نگه داری از فرزند و حتی مشوقهای مالی ممکن است زنان را تشویق به ازدیاد جمعیتی مفید برای آینده کند اما در ایران این امتیازات فقط منجر به ازدیاد جمعیت در خانواده هایی می شود که همین کمکها در زندگی آنها مسکنی موقتی است و باعث ازدیاد نسلی فقیر، دارای سوتغذیه و کم سواد و در یک کلام کارگرانی روزمزد برای آینده است.
این مشوقهای مالی هیچگاه باعث تشویق افراد باسواد و فرهیخته یا خانواده هایی با وضعیت مالی مطلوب نمیشود. نخبگان مهاجرت میکنند و ژنهای خود را به دنیایی بهتر از نظر خودشان منتقل میکنند و دیگران هم بدون امید به آینده بهتر حاضر نیستند فرد دیگری را به این آینده نامعلوم اضافه کنند!

@hooreechannel 🌹
👍7😢1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔴همسر چارلی در یک لحظه بسیار احساسی قاتل را بخشید

آن جوان، آن جوانی که بر صلیب بود، نجات‌دهنده‌ی ما گفت: «ای پدر، آنان را ببخش، زیرا نمی‌دانند چه می‌کنند.»
من آن مرد، آن جوان را می‌بخشم.
او را می‌بخشم چون همان کاری است که مسیح انجام داد و همان است که چارلی انجام می‌داد.

پاسخ به نفرت، نفرت نیست. پاسخی که از انجیل می‌دانیم، عشق است و همیشه عشق. عشق به دشمنانمان و عشق به کسانی که ما را آزار می‌دهند.

@iran_times
@hooreechannel 🌹
❤5👎4
زیستن در فضای تهدید

یکی از موقعیت‌های زجرآور، این است که آدمی نداند قرار است چه اتفاقی بیفتد و قرار است چه بشود. نتواند آینده‌ را پیش‌بینی کند، (نه آینده‌‌ای دور را که همین روزهای پیش رو را.)
در شرایط طاقت فرسا ناشی از فشارهای اقتصادی، تحریم‌ها و معلق میان فضای تیره و تار و مبهم که چشم عقل، نمی‌تواند پیش پای خود را ببیند و محاسبه کند، سردرگمی و پریشانی، گریبان همه را می‌گیرد.

❓ تا کنون آیا به این پرسش دو کلمه‌ای که در دیدارها، مکرر از یک‌دیگر می‌پرسیم، تامل کرده‌اید؟: "چه خبر؟"
و با این که می‌دانیم طرف مقابل، دسترسی به هیچ خبری ندارد اما تکرار می‌کنیم: "چه خبر؟"

"چه خبر؟" یعنی من نگرانم. مضطربم. تو هم آیا مثل من نگرانی؟".
پاسخ معمول هم چنین است: "هیچی، همه چی رو به راه است".
این پاسخ، واکنشی هوشیارانه‌ است برای کاستن از نگرانی دیگری و همدلی با او، به این معنا که «بگذار وانمود کنیم همه چیز خوب است".

"چه خبر؟"، یک پرسش نیست. سوالی نیست که منتظر جوابش باشیم. بازتاب دلهره‌ای  است از بی‌ثباتی روزگاری لغزان که چون دالانی تاریک، انتهایش معلوم نیست. "چه خبر؟" تجربه‌ی تلخ تاریخی مردمانی است که رخ‌دادها و اتفاقات، هم‌چون بهمن، بناگاه برسرشان آوار می‌شود‌.

✅ "نه مذاکره، نه جنگ، نه صلح"، دقیقا یک نمونه از همین موقعیت‌ها است. شرایطی که همه چیز به حالت تعلیق درمی‌آید. چرخ زندگی در گل و لای ابهام و تیرگی از حرکت باز می‌ایستد و از آن همه پرسش‌ها و مسئله‌های بنیادین آدمی، فقط یک "پرسش کشنده" باقی می‌ماند: آیا می‌دانید "چه می‌شود؟" و من باید چه کنم؟

زندگی در سایه‌ی غم‌انگیز "نه جنگ، نه صلح"،  پژمرده شده و دلهره‌ای عمیق و اضطرابی وسیع، خود را در قالب پرسشی بی‌پاسخ بازنمایی می‌کند: "چه می‌شود؟"
و هیچ کس نمی‌داند قرار است چه بشود.  این گونه است که بتدریج، زندگی به تعلیق در می‌آید و سامان پیشین خود را از دست می‌دهد.

زندگی در تعلیق، هم‌چون راه رفتن ماشینی است در جاده‌ای پرپیچ‌وخم و پرتگاهی مهیب، مه گرفته و تاریک، که باید حرکت کند، اما هر لحظه ممکن است به دره پرتاب شود.

شرایط "نه مذاکره، نه جنگ و نه صلح"، زیستن پویا و مطمئن را به محاق می‌برد. گمان می‌کنم چنین شرایطی اگر اثراتش از جنگ بیش‌تر و مخرب‌تر نباشد، کم‌تر هم نیست. دست کم در زمان جنگ، با همه‌ی سنگینی و تهدیدش، تکلیف افراد معلوم است و انتظارات فردی و اجتماعی، با شرایط جنگ تنظیم می‌شود. اما هنگامی که قطار زندگی در ایستگاه "نه جنگ، نه صلح" از حرکت بازمی‌ماند، شهروندان در سردرگمی ویران کننده، و در شرایط غیرقابل پیش‌بینی، امکان هرگونه برنامه‌ریزی (حتی برنامه‌ریزی کوتاه‌مدت)، و حرکت رو به جلو را از دست می‌دهند. تولید، سرمایه‌گذاری، توسعه و پیشرفت و....نیمه تعطیل و گاهی کاملا متوقف می‌شود.

🔻 برزخ "نه مذاکره، جنگ نه صلح"، تبعات منفی فراوانی دارد. از آن میان چهار اثر، مهمترین است:

❗️اول، پیش‌بینی‌ ناپذیر شدن اوضاع.
آینده‌ی غیرقابل پیش‌بینی، خودش به دو مسئله منتهی می‌گردد:
➖ ترس و دل‌نگرانی از این که چه خواهد شد.
➖گسترش فضای بی‌تصمیمی و بی‌عملی
➖ کند شدن روند حیات اجتماعی و فرسوده شدن مناسبات اجتماعی

❗️دوم، گسترش حس ناتوانی،
افراد، حس دردناکی از ناتوانی در کنترل و مهار اوضاع را در خود، تجربه می‌کنند.
احساس ناتوانی نیز واجد پیامدهایی است نظیر:
➖ حس بدبینی به خود و شرمسار از این‌که نمی‌توانند شرایط را کنترل و مدیریت کرد.
➖ تنفر از  کسانی که مسبب چنین اوضاعی شده‌اند.
➖ حس تحقیرشدگی از ناتوانی و این تعبیر خیام که، "ما لعبتکانیم و فلک لعبت‌باز"
➖ تقدیرگرایی و انفعال در برابر سرنوشت

❗️سوم، گسترش آسیب‌های روانی و اجتماعی

➖ به علت رکود مالی و استیصال اجتماعی، نرخ آسیب‌های اجتماعی مانند دزدی، طلاق، زورگیری و... افزایش می‌یابد
➖ کاهش راندمان کاری و افزایش انفعال فردی و اجتماعی
➖ حس ناامیدی و بن‌بست، اضطراب از آینده، نگرانی و در پی آن بیماری‌های افزایش روان‌شناختی.

❗️و بالاخره چهارم، توقف زندگی،

➖ کاهش انگیزه‌ی زندگی‌خواهی
➖ کاهش مراودات و مناسبات اقتصادی و اجتماعی
➖و در نتیجه، افزایش مهاجرت

نه به "مذاکره"، "جنگ" و "صلح"، مواجهه‌ای سلبی با شرایط است. اما جامعه نیازمند رویکرد ایجابی به اتفاقات هم هست. برای شکل‌گیری رویکرد ایجابی،
پاسخ تصمیم‌گیران به این پرسش اساسی چیست که: "چه باید کرد؟"

مزاجِ دَهر تَبَه شد در این بلا حافظ
کجاست فکر حکیمی و رای برهمنی؟
(حافظ)

✍علی زمانیان

@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
👍5❤1
‍ مه‌لقا ملاح؛ کتابدار و فعال محیط زیست اهل ایران
#معرفی_زنان_تاثیرگذار

مه‌لقا ملاح (۳۱ شهریور ۱۲۹۶ – ۱۷ آبان ۱۴۰۰) بنیان‌گذار سازمان غیردولتی زیست‌محیطی جمعیت زنان مبارزه با آلودگی محیط زیست بود. از وی به عنوان «مادر محیط زیست ایران» یاد می‌شود.

مادر مه‌لقا، خدیجه افضل وزیری و مادربزرگ وی بی‌بی‌خانم استرآبادی از زنان پیشگام عصر خود بودند. پدرش آقابزرگ ملاح به دلیل داشتن منصب دولتی در شهرهای مختلف ساکن می‌شد و به همین دلیل، مه‌لقا در شهرهای مختلفی مانند مشهد، قوچان، اصفهان، دامغان، همدان، و کرمانشاه تحصیل کرد.

او پس از تحصیل در فلسفه و علوم اجتماعی و جامعه‌شناسی در دانشگاه تهران مدرک کارشناسی ارشد علوم اجتماعی گرفت و برای ادامهٔ تحصیل به پاریس رفت و در دانشگاه سوربن علوم اجتماعی خواند و با مدرک دکترا به ایران بازگشت. در فرانسه دورهٔ کتاب‌داری نیز در کتاب‌خانه ملی فرانسه گذراند.

مه‌لقا ملاح در بازگشت به ایران در کتابخانه دانشگاه تهران مشغول کار شد و پس از مدتی در سال ۱۳۴۷ به ریاست کتابخانهٔ مؤسسهٔ تحقیقات روان‌شناسی برگزیده شد.

او پس از بازنشستگی همه وقت خود را در راه مبارزه برای جلوگیری از آلودگی محیط زیست گذاشت.


مه‌لقا ملاح در سال ۱۳۷۳ با مشارکت همسر و چند استاد دانشگاه، سازمان غیردولتی زیست‌محیطی جمعیت زنان مبارزه با آلودگی محیط زیست را بنیان گذاشت. این سازمان در ۱۰ اردیبهشت ۱۳۷۴ رسماً اعلام موجودیت کرد.

▫️مه‌لقا ملاح در هفدهم آبان ۱۴۰۰ در سن ۱۰۴ سالگی و براثر کهولت سن درگذشت.

🔴🔴🔴🔴🔴🔴🔴

💬‏ از مستند «همهٔ درختان من»، ساختهٔ رخشان بنی‌اعتماد، ۱۳۹۲، دربارهٔ «مه‌لقا ملاح»:

💬 «من، دختربچه‌ای بودم که با مادرم در خیابان‌ها راه می‌رفتیم و مردم به ما سنگ‌ریزه پرت می‌کردند. مادرم روزنامه‌نگار بود. برای حق و حقوق زن‌ها می‌نوشت. مبارز بود. فعال اجتماعی بود.

در دورهٔ قاجار زمانی که زنان با چادر بلندِ سیاه و روبندهٔ سفید از خانه بیرون می‌آمدند، چادر نداشت و با پوششی رفت و آمد می‌کرد که شبیه آنها نبود.

لباس ساده و راحتش را خودش دوخته بود تا دست‌هایش آزاد باشند. من و مادرم در کوچه‌ها راه می‌رفتیم و سنگ می‌خوردیم و درد می‌کشیدیم، ولی مادرم به من می‌گفت:

«گریه نکن! این مبارزه است. یادت باشد مثل آنها نبودن، یک مبارزه است. پس گریه نکن.»


یه روز بهش گفتم مادرم آخه برای چی اینقدر تحمل کردی ؟

یه نگاهی به من کرد و گفت:

برای اینکه تو توسری نخوری .


🔴از گفت‌وگوهای «مه‌لقا ملاح»، کهن‌سال‌ترین فعال محیط‌زیست ایران و کتاب‌دار و مقاله‌نویس، دربارهٔ مادرش، «خدیجه افضل وزیری»، نویسنده، روزنامه‌نگاری که در مورد حقوق زنان در ایران می‌نوشت.

@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
❤7👍2
اضطراب مدرسه در آغاز ماه مهر، که در ایران معمولاً با شروع سال تحصیلی جدید همراه است، یک تجربه رایج در میان دانش‌آموزان است.

1. تغییر محیط: ورود به مدرسه جدید، کلاس جدید یا مواجهه با معلمان جدید می‌تواند احساس نگرانی ایجاد کند.
2. فشار تحصیلی: ترس از عملکرد ضعیف در درس‌ها یا امتحانات می‌تواند استرس را افزایش دهد.
3. روابط اجتماعی: نگرانی از برقراری ارتباط با دوستان جدید یا تعامل با همکلاسی‌ها.
4. تغییر روتین: بازگشت به برنامه منظم مدرسه پس از تعطیلات تابستانی ممکن است برای برخی چالش‌برانگیز باشد.

◾️ راهکارهای کاهش اضطراب:
گفت‌وگو با والدین یا معلمان: صحبت در مورد نگرانی‌ها می‌تواند به کاهش احساس تنهایی کمک کند.
آمادگی قبلی: بازدید از مدرسه یا آماده‌سازی وسایل مورد نیاز قبل از شروع سال تحصیلی.
تمرین تکنیک‌های آرامش‌بخش: مانند تنفس عمیق یا مدیتیشن.
ایجاد روتین منظم: داشتن برنامه روزانه ثابت برای خواب و مطالعه.

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍3
جامعه بی‌لنگر

وقتی کسی با بیماری مواجه می‌شود، اولین قدم درمان این است که خودش قبول کند بیمار است.
گام دوم، رفتن نزد پزشک متخصص و حاذق است.
در گام سوم، پزشک با معاینه و آزمایش باید بیماری را تشخیص دهد.
گام چهارم، تعیین پروتکل‌های درمانی است و گام پنجم نیز آن است که بیمار آنچه را پزشک تجویز کرده است، به درستی انجام دهد.

هر‌کدام از این مراحل که انجام نشوند، بیمار قادر به درمان و خلاصی نخواهد بود و عاقبتی جز تسلیم به بیماری و شاید تلف‌شدن نخواهد داشت.

در کار مملکت‌داری هم همین مثال را می‌توان پیاده کرد. امروز ایران دچار چندین و چند مشکل و بحران مهم است که همچون بیماری مزمن و وخیم و پرخطر گریبان‌گیر شده‌اند.

اگر در کشور حقوق به شکل یکدست و یکنواخت اجرا می‌شد، نیروی انسانی شایسته و متخصص بر سر کارها بود، تعارضات عمیق بر سر بنیادهای حکمرانی نبود و مسئله ملی بر مسائل حزبی و فرقه‌ای غلبه داشت، طی‌کردن باقی مراحل درمان کار سختی نبود.

اما در وضعیتی که به جای حقوق، هر کس و هر جریان‌ ساز خود را می‌نوازد، گروه‌های قدرتمندی وجود دارند که اصلا قبول ندارند بحرانی وجود دارد یا اگر بحرانی هم هست، خیر و برکت در آن است و کارشان چوب لای چرخ گذاشتن است، بحران‌ها عمیق‌تر و وخیم‌تر می‌شوند. مثلا همین الان کشور در مسائل بین‌المللی دچار مشکلات متعددی است.

خطر بازگشت تحریم‌های سازمان ملل همراه با خطر درگیری نظامی با رژیم متجاوز اسرائیل بیخ گوش است. با این همه جریانی که به افراط و تندروی شهره است، نه‌تنها نمی‌خواهد از این مخاطرات گریزگاهی پیدا شود، بلکه به استقبال آن نیز می‌رود.
یا پس از جنگ 12روزه که با تجاوز رژیم اسرائیل رخ داد، همگان دیدند که چگونه ملت ایران در برابر این تجاوز ایستاد و بر حاکمیت ملی و تمامیت ارضی کشور پای فشرد، اما باز هم کسانی در تریبون‌ها مردم را دسته‌ دسته می‌کنند و با ایجاد فاصله بین حکومت و مردم بر دامنه بحران‌ها می‌افزایند.

وضعیت اقتصاد کشور کمر مردم را خم کرده است. از تأمین یک مسکن ساده تا تأمین غذا و دارو و درمان و... به سخت‌ترین کارها بدل شده است. بحران آب و برق نه‌فقط زندگی عادی مردم، بلکه چرخ صنعت، کشاورزی و اقتصاد را هم لنگ کرده است. قیمت ارز و طلا مثل اسب چموش وحشی در حال افزایش مستمر است. این بیماری‌های ملی کی، کجا و چگونه باید درمان شوند؟

از عوارض وضعیت بی‌حقوقی این است که نه آدم‌ها و نه دستگاه‌ها سر جای خودشان قرار نداشته باشند. هر کس هم هر جا که باشد، کار خودش را می‌کند بدون آنکه توجه کند مردم یا سایر دستگاه‌ها چه می‌خواهند و چه می‌کنند.

کار نظام حکمرانی مدیریت بر منابع است، اما در وضعیتی که معیارها و قواعد از کار می‌افتند، مناصب و سمت‌های مختلف که بی‌حساب‌و‌کتاب تقسیم شده‌اند، به موقعیتی برای تثبیت و توسعه قدرت بدل می‌شوند. به این ترتیب، مدیریت منابع‌ به «تسلط بر منابع» تبدیل می‌شود. منابع قدرت، مانند پول و اطلاعات و...‌ به جای آنکه در راه منافع ملی مصرف شوند، در جهت افزایش قدرت‌های سیاسی به کار گرفته می‌شوند. در چنین وضعیتی، بقای بحران‌ها منافع سرشاری برای این دسته خواهد داشت.
درمان بیماری برای ایشان فقط ضرر است. مانند یک بیمار ناتوان که اطرافیانش‌ با سوءاستفاده از ناتوانی او از هرچه از اموال او می‌شناسند به نفع خودشان بهره‌برداری می‌کنند، درمان بیمار آنها را از ادامه برداشت از دارایی او محروم می‌کند.

وضعیت کنونی کشور به مراحلی رسیده است که متولیان امور باید با قطعیت و قاطعیت به احیای نظم حقوقی کشور بیندیشند تا هر کس هر یک از چهارچرخ مملکت را به یک سو نراند. کار آسانی نیست، اما ضرورتی فوری و حیاتی است. کشتی بی‌لنگر که مدام کژ و مژ می‌شود، راه به ساحل نمی‌برد.

این کار را با افراد و تفکراتی که همان‌ها بانیان وضع موجودند، نمی‌توان انجام داد؛ تفکراتی تازه می‌خواهد. همه باید بپذیرند که کشور دچار ناترازی‌هاست، صاحبان تفکرات تازه را که کمتر به محافل تصمیم‌گیری راه دارند، به کار بگیرند، بگذارند صاحب‌نظران مستقل و جامعه مدنی و افکار عمومی در جریان اطلاعات دقیق قرار بگیرند، راه از آنها بجویند و بالاخره با مشارکت آنها به آنچه درست است‌ عمل کنند.

نظام سیاسی احیای نظم حقوقی کشور و ازبین‌بردن کانون‌های قدرت غیرقانونی را در برنامه‌های فوری خود بگذارد و بپذیرد که باید راه‌های تازه‌ای را بپیماید؛ وگرنه بحران‌های مزمن حیات کشور را سخت در خطر خواهند انداخت.

آیا سران قوا در جلسات خود می‌توانند بانی این ابتکار باشند؟

✍کامبیز نوروزی
@hooreechannel 🌹
👍2
درهايی كه به روی مجردها بسته می‌ماند

به‌طور كلی مجرد بودن يك بهانه عادی و مقبول برای تبعيض است.

در واقع مجرد بودن مس‌تواند به عنوان يك انگ و استيگما صلاحيت ورود به روابط و تعاملات اجتماعی را خدشه‌دار كند.

به‌طور كلی در يك جامعه سنتی كه زندگی نرمال و بهنجار در قالب خانواده تعريف شده است، شخص مجرد به عنوان تهديدی برای نظم اجتماعی به شمار می‌رود. 

مجرد بودن تحت تاثير متغيرهای ديگری همچون سن و طبقه اجتماعي و جنسيت و جغرافيا قرار دارد، به‌طوری كه تجرد براي زنان و فقرا و تحصيلات پايين‌تر و در مناطق روستايی و شهرهای كوچك دشوارتر است.

يعنی تبعيض‌های مرتبط با تجرد كه عليه يك زن مجرد ميانسال فقير كم سواد روستايی اعمال می‌شود به مراتب شديدتر و سنگين‌تر از يك مرد مجرد جوان پولدار تهرانی است.

🌸داغی كه در ميانسالی برای زنان شديد و عميق‌تر است

در ظاهر به نظر می‌رسد كه با افزايش سن و رفتن به سمت ميانسالی كليشه‌های جنسيتی در اين باره كمرنگ‌تر شود، اما اين‌طور نيست در ايران در بسياري از مناطق تجرد براي زنان پيامدهای اجتماعی، اقتصادی و روانشناختی بيشتری دارد. داغ ننگ تجرد و طرد به خصوص در ميانسالی براي زنان شديد و عميق است و ممكن است از حمايت اجتماعی كمتری برخوردار و دچار علايمی از افسردگی شوند.

مشكلات اقتصادی و نداشتن استقلال مالی امكان زندگی مستقل را از زنان مجرد سلب می‌كند و چون مجبورند با ديگران زندگی كنند، به عنوان سربار به حساب می‌آيند و مجبور به كار بدون مزد برای ديگران می‌شوند. به اين ترتيب كنترل ديگران بر زندگی و روابط و فعاليت‌هايشان تا سالمندی هم تداوم می‌يابد.

🌸زنان مجرد مورد سرزنش و تحقير و خشونت قرار می‌گيرند و به عنوان ناسالم، بی‌كفايت و مشكل‌دار برچسب می‌خورند و اغلب همه ناسازگاری‌ها و مشكلات و اعتراض آنها به تجردشان و ناكامی در ازدواج نسبت داده می‌شود.

در سياستگذاری كلان به حساب نمی‌آيند و تقريبا هيچ برنامه جدی و موثری برای بهبود وضعيت زنان مجرد وجود ندارد.


در جوامع سنتی ازدواج ارزش و اهميت بالايی دارد و زنان صرفا در چارچوب خانواده است كه هويت و موجوديتشان به رسميت شناخته مس‌شود. در يك جامعه سنتی، قرار گرفتن زن در خارج از چارچوب خانواده به عنوان كجروی شناسايی مي‌شود.

انتظار اجتماعي اين است كه زنان در سنين جواني ازدواج كنند و به وظايف فيزيولوژيك خود يعنی فرزندآوری و مادری عمل كنند. تا جايی كه ازدواج و ورود به زندگی مشترك هدف غايی زندگی زنان و هر نوع پاسخ ديگر به اين انتظار به عنوان انحراف و آسيب اجتماعی در نظر گرفته می‌شود.

برای زنان بيش از مردان كاركرد توليدمثلی‌شان مهم دانسته می‌شود و برای همين تجرد زنان با افزايش سن و رفتن به سمت ميانسالی كه با كم شدن احتمال بارداری همراه است، فشار اجتماعی سنگين‌تری ايجاد می‌كند.

✅از طرف ديگر كاركرد ازدواج و تشكيل خانواده كنترل و تنظيم ميل جنسی افراد است و در مورد زنانی كه ازدواج نكرده‌اند تا حدودی اين كنترل ميل و رفتار جنسی از طريق خانواده تضعيف می‌شود و همين براي سنت‌گرايان و محافظه‌كاران نگران‌كننده است.

✅مجرد ماندن در پژوهش‌ها هم با سوگيری مواجه شد

در مورد تجرد و به خصوص تجرد قطعی زنان پژوهش‌های پراكنده‌ای انجام شده، اما اين پژوهش‌ها با هدف بررسی تبعيض عليه افراد مجرد نبوده است، بلكه عموما تجرد به خصوص تجرد زنان را به عنوان تهديدي براي نظم اجتماعي و حتی يك آسيب اجتماعی معرفی كرده‌اند.

🔹اينجا يك اصطلاح هم ساخته‌اند به عنوان «تجرد قطعی» كه خيلي هم باب ميل رسانه‌ها به خصوص رسانه‌های محافظه‌كار است كه با اتكا به آن تحليل‌های منفي عليه زنان منتشر و وضعيت سياهي را ترسيم می‌كنند كه اين دسته از زنان را به عنوان سربار، بی‌مصرف، تهديد و مقصر كاهش نرخ باروری معرفی كنند.

ازدواج نكردن و مجرد ماندن، يك مساله و آسيب اجتماعی نيست كه نگران‌كننده باشد. آنچه تجرد را به مساله تبديل می‌كند، تبعيض‌هايی است كه عليه افراد مجرد صورت می‌گيرد و فشار اجتماعی غيرمنصفانه‌ای است كه تحمل می‌كنند.
🖊✍سبمین کاظمی
@hooreechannel 🌹
❤4
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥تفکیک زباله گامی برای کاهش شدید آلودگی محیط زیست؛

آلودگی محیط‌زیست،گرم شدن زمین و خطراتی که آینده زمین و کشور ما را تهدید می کند بر کسی پوشیده نیست.
گرمای چند سال اخیر وکاهش بارندگی بخش اعظم ناکامی ما را در زیست خردمندانه توام با آرامش را به خود اختصاص داده است.
تولید زباله،دفن و یا سوزاندن آن سهم زیادی در تولید گازهای گلخانه ای دارد
(گازهای گلخانه‌ای شامل دی‌اکسید کربن،دی‌ نیتروژن اکسید (گاز خنده)، متان، بخار آب و ازت هستند.)

کار سنجیده مردمان شهر کامیکاتسو در ژاپن در خور توجه و ستایش است. شهری که می توان اکنون آنرا شهر بدون زباله نامید.

ما اگر اجاره نشین باشیم حتی تلویزیون و یا خودرو نداشته باشیم می شود تحمل کرد می شود زندگی کرد .
اما اگر ساعتی هوا نداشته باشیم چند روزی آب و یا خوراکی برای خوردن نداشته باشیم می میریم.

بنابراین وقت آن است که به سهم خود دست بکار شویم مسئولانه نسبت به تفکیک زباله و بازیافت آن همت کنیم.
کاری که هر شهروندی می تواند براحتی با کمی زحمت در این کار کوچک اما مهم سهم داشته باشد.

یک زمین یک شهروند مترقی ؛

✍ح_درویشی

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
❤5
اضطراب مداوم، مثل خوره است. از درون متلاشی می‌کند. به تدریج. ذره ذره.
در سکوت و خاموشی.
بدون اینکه حتی گاهی خودت متوجه بشوی.

ناگهان احساس می‌کنی که چقدر خسته و فرسوده‌ای. انگار پنج برابر سن شناسنامه عمر کرده‌ای.
چراکه اضطراب مداوم، مغز را در حالت جنگ یا گریز مداوم می‌برد.

اضطراب مثل موریانه‌های ساختمان است.
ممکن است حتی ظاهر ساختمان سرحال و زیبا باشد، اما موریانه‌ها مشغول کارند. صدایش بعدا درمی‌آید.

مولانا می‌گوید دزدی در نیمه‌شب قفل مغازه‌ای را می‌برید. ساده‌دلی رد می‌شد. پرسید چه می‌کنی؟
دزد گفت دارم ساز می‌زنم.
پرسید پس چرا صدا ندارد؟
دزد گفت صدایش فردا صبح بلند می‌شود.

چیزی شبیه تولید یواشکی نقدینگی توسط دولتها و بانکها، که صدایش چند ماه بعد در زندگی‌های ما با تورم بلند می‌شود.

در هر وضعیتی هستید گاهی اضطراب خود را چکاب کنید. سطحی از اضطراب برای بقا نیاز است.

اگر اضطراب یا حتی ترس و هراس و غم و افسردگی نبود شاید انسان در دوران تکامل دوام نمی‌آورد.
اما از یک سطحی که بگذرد، می‌شود عاملی خطرناک و خاموش برای نابودی. چیزی شبیه به دمای بدن که سطحی از آن طبیعی است. کمتر یا بیشتر شود از بین می‌روی.

اضطرابD مداوم قاتل خاموش است.
کودک و پیر و زن و مرد و پولدار و فقیر و باسواد و بی‌سواد هم سرش نمی‌شود.
می‌تواند به همه رخنه کند.
حالا در برخی کمتر در برخی بیشتر. کم و بیشش هم به چندین عامل بستگی دارد.

برای همین، درمانش هم متفاوت است. از درمانهای دارویی و پزشکی گرفته، تا رواندرمانی، رفتاردرمانی و یادگیری تکنیکهای آرامش زا، سرمشق‌گیری و نیز درمانهای حمایتی، ورزش، موسیقی، رقص، ذکر و خلوت و مراقبه، همنشینی با انسانهای سالم.


یکی از مهم‌ترین وظایف حکومتها ایجاد شرایط آرامش و امنیت روانی در کل جامعه است. اگر نتوانند سطح قابل قبولی از آرامش، اطمینان‌خاطر، امنیت روانی و ثبات فراهم نماید، در کارکردشان دچار نقص اساسی هستند.

چه رسد به آنکه خودشان با سیاستها و تصمیماتشان بشوند عامل اصلی احساس ناامنی، اضطراب، بی‌اطمینانی و تنش روانی.

جوزف ولپی، روانپزشک افریقایی، از نخستین پژوهشگرانی بود که به نقش اضطراب به عنوان شاهراه و بستر بسیاری از بیماری‌های بدنی و روانی و نیز اختلالات رفتاری و ارتباطی پی برد.

از بالا رفتن فشار خون، افزایش ضربان قلب، افزایش تنش عضلانی، کاهش گردش خون در معده و اندام‌های تناسلی، افزایش گردش خون در عضلات ارادی بزرگ، گشاد شدن مردمک، تضعیف سیستم ایمنی، و خشکی دهان گرفته، تا اختلالات مربوط به خواب، خوردن، یادگیری در کودکان، ارتباط با دیگر انسانها، اختلال در روابط زناشویی، اعتیاد، پرخاشگری، عدم اعتماد به نفس، عدم پیشرفت شغلی و تحصیلی و ... .


ولپی اعتقاد داشت بخش زیادی از اضطرابها بر اساس یادگیری و شرطی شدن به وجود می‌آید.

یعنی ما یاد می‌گیریم که مضطرب باشیم و با اضطراب با محرکها مواجه شویم و واکنش نشان دهیم. ازین‌رو، می‌توانیم یاد بگیریم که مضطرب نباشیم و با آرامش با هر چیزی مواجه شویم و واکنش نشان دهیم.


القصه؛ اضطراب نامتعادل، مثل خوره است. لزوماً هم اینطور نیست که شما را از پا بیندازد. گاهی تاثیر آن بر روی راندمان زندگی و کاری شما است. یعنی اگر نبود، راندمان شما و سودی که از هزینه‌ی انرژی و زمان و استعدادهایتان می‌کردید، دو چندان می‌شد.

به تعبیر مولوی، اضطراب و نگرانی نامتعادل، مثل موشی داخل انبار گندم است که مدام از گندم‌ها می‌دزدد و انبار را خالی می‌کند.

مولانا می‌گوید اول موش را از بین ببر، بعد به فکر گردآوری گندم باش.

✍محسن زندی روانشناس

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍2❤1
‍ دانشجویان دانشگاه الزهرا  به تشدید سخت‌گیری‌ها در ورود و خروج به خوابگاه‌ها و محدودیت‌های پوششی اعتراض دارند
 
مشکلات خوابگاه؟
 
معاون دانشجویی دانشگاه: براساس هشدارهای دریافتی قرار است بعضی اقدامات آسیب‌‏رسان یا تلفات‌‏گیر رخ دهد شب بیرون ماندن دانشجویان به صلاح نیست

 
🖌الهه محمدی | خبرنگار گروه جامعه

🔹تذکرهای مکرر درباره حجاب، تشدید سختگیری‌ها در ورود و خروج و ارجاع پی‌درپی دانشجویان به کمیته انضباطی؛ این‌ها بخشی از گلایه‌های دانشجویان خوابگاهی دانشگاه الزهراست؛ اعتراض‌هایی که به گفته آنها از زمان ریاست «زهرا ناظم‌بکایی» در سال ۱۴۰۱ شروع شده و حالا با شروع سال ‌تحصیلی تازه و ابلاغ بخشنامه‌های معاونت دانشجویی و حراست دانشگاه، دوباره شدت گرفته است.

🔹درحالی دانشجویان به‌شدت به سیاست‌های زهرا ناظم‌بکایی،رئیس دانشگاه الزهرا اعتراض دارند که یک منبع آگاه در وزارت علوم به «هم‌میهن» می‌گوید، وزیر علوم هم از عملکرد او راضی نیست و هنوز نتوانسته او را از سمت‌اش برکنار کند، اما احتمالاً تا یک‌ماه دیگر او از این سمت برکنار خواهد شد.

🔹فاطمه، زهرا، سارا، مریم و هانا از دانشجویان خوابگاهی این دانشگاه، به «هم‌میهن» می‌گویند این سختگیری‌ها جدیداًبسیار جدی‌تر و توهین‌آمیزتر شده و خوابگاه برایشان به «زندان» شباهت پیدا کرده است. محدودیت تازه مقرر می‌کندکه رفت‌وآمد دانشجویان فقط بین ساعت شش صبح تا ۱۰ شب مجاز است؛ تصمیمی که به‌باور معترضان امنیت و آرامش روانی آنها را تهدید می‌کند.

🔹ازسوی‌دیگر، محدودیت‌های پوششی و رفتاری هم پررنگ‌تر شده است. به روایت فاطمه، دانشجوی دانشگاه، هنگام خروج از خوابگاه «از سر تا نوک پای» دانشجوها بررسی می‌شود: «از پوشیدن دامن و شلوار گرفته تا دمپایی در سلف یا حتی نداشتن جوراب. در زمستان هم اگر کلاه و شال داشته باشیم،باز تذکر می‌دهند که چرا روسری زیرش نیست. این حجم از توهین و تحقیر هرروز به ما تحمیل می‌شود.»

🔹دانشجویان دانشگاه الزهرا در کارزاری که چندروز پیش خطاب به وزیر علوم راه‌اندازی شده، نوشته‌اند که برخوردهای صورن ‌گرفته از سوی حراست و معاونت دانشجویی دانشگاه بیش از هرچیز، آرامش روحی و روانی دانشجویان را خدشه‌دار کرده است.

🔹بااین‌حال، مسئولان دانشگاه الزهرا تمام این ادعاها را رد می‌کنند؛ «فاطمه زهرا حسینی»، معاون روابط عمومی دانشگاه به «هم‌میهن» می‌گوید: «هیچ تذکری درباره حجاب داده نشده. دانشجوها آزادانه می‌آیند و می‌روند.» همچنین «حدیث رجبی»، معاون دانشجویی این دانشگاه هم در گفت‌وگو با «هم‌میهن» تأکیددارد که هیچ دانشجویی تاکنون پشت در خوابگاه نمانده و آنچه این روزها منتشر می‌شود «شانتاژ رسانه‌ای» است.

🔹او می‌گویدبا شروع سال تحصیلی، به‌دلیل احساس خطرهایی که وجود داشته و وضعیت «ولنگاری‌های» گذشته، همچنین هشدارهایی بر اینکه پیش از وقوع جنگ سخت دوباره، ممکن است حوادثی در فضای دانشگاه رخ دهد دهد:«براساس هشدارهای دریافتی، قرار است بعضی اقدامات آسیب‌رسان یا تلفات‌گیر رخ دهد؛ به‌ویژه اقدامات خشونت‌آمیز مانند خفت‌گیری و جرائم شبانه، که تاریکی شب و دیروقت بودن، بستر مناسبی برای آن‌ها فراهم می‌کند. همچنین هرچه به مهرماه نزدیک‌تر می‌شویم، دامنه «مشکلات» و اعتراض‌ها به همراه ریسک‌های ناشی از آن‌ها افزایش می‌یابد.»

▫️ادامه مطلب در سایت هم‌میهن آنلاین

@hooreechannel 🌹
👍3
‍ دستهایی که حرف می زدند!

دیروز مراسم شب هفت خانم ثمینه باغچه بان بود در خانه ناشنوایان ایران، مدرسه باغچه بان. خانه ای که میزبان جمع کثیری از بی صدایان ایران بود. جمع شده بودند برای قدردانی از یک مادر دلسوز. قدردانی از بیش از یک قرن تلاش خانواده ای که بنای کاری بزرگ را برای انسانهایی بزرگ  گذاشته بودند. انسانهایی که تا قبل از آن محکوم به زیستن در دنیای بسته خودشان بودند. بی هیچ تعاملی با جهان بیرون و حتی با خودشان.

هیچ گاه این همه برگزیده خداوند را یکجا ندیده بودم. حس غریبی داشتم وقتی می دیدم مردان و زنانی را که گرد پیری بر سرشان نشسته و خاطره مشترکشان حضور در این مدرسه بوده، با ذوق و شوقی وافر با اشارات دست و حرکات لب با هم گفتگو می کنند و احساسات پاکشان را به هم منتقل می کنند. حرکت دستانشان درهوا نشانه تشویق بود. حرفهایی که در دلشان مانده بود را با حرکات و نه صدا به هم انتقال می دادند. گویی سالها حرف نهفته در دل دارند و رفتن ثمینه خانم مثل بودنش، برای  فرزندان بی صدایش فرصتی فراهم آورده بود تا در زیر آسمان این مدرسه شاهدی برای ملائک آسمان باشند که ببینید! انسانی که با خداوند جدال می کردید این موجود خونریز را برای چه خلقش می کنی؟ می تواند نجات بخش هزاران انسان باشد و شادی را در قلبهای پاک جاری و ساری کند! نه چون سیاستمداران کوردلی که با توهمات خود ملتهایی را به نابودی می کشند و خونها می ریزند و‌ جانها می گیرند!

ثمینه باغچه بان هم مثل بسیاری دیگر در این مملکت، ناملایمات و بی مهری از حکومتی مدعی، زیاد دید اما با قدرت ایستاد و ثابت کرد انسان قادر است اشرف مخلوقات خداوند باشد اگر انسانیتش را پاس بدارد و قلبش را پاک نگه دارد تا خانه خدا شود.

روحش شاد و نامش تا ابد ماندگار

✍فرشته مزینانی

https://www.instagram.com/reel/DOs42KQje6g/?
@hooreechannel 🌹
❤7👍1
آقای پزشکیان اگر بنابود به مشکلات مملکتی نپردازید، چه اصراری بود به نیویورک بروید؟

فایده سفر پزشکیان به نیویورک چه بود؟

 من هنوز درک نمی‌کنم اصرار آقای دکتر پزشکیان در ایراد سخنرانی در سازمان ملل چه بود؟
باتوجه‌به شرایط نامطلوب و وضعیت بحرانی که ایران در آن بسرمیبرد، مکانیزم ماشه و شروع تحریم‌های بین‌المللی و احتمال جنگ با اسرائیل و آمریکا، بسیاری منتظر بودند که شاید با رفتن ایشان به نیویورک روزنه امیدی باز شود. اما بیانات رهبری عملاً هر روزنه‌ای را مسدود ساختند.
ایشان هم با مذاکرات با آمریکا مخالفت کردند، هم فرمودند که ایران مصمم به تداوم برنامه‌های هسته‌ای‌اش از جمله غنی‌سازی است، و بالاخره اینکه حاضر نیستیم تغییری در سیاست تسلیحاتی‌مان بدهیم.

 باتوجه‌به اینکه بیانات رهبری برای آقای پزشکیان فصل‌الخطاب است، پس‌رفتن ایشان به نیویورک کدامین گره از مشکلات کشور را می‌توانست باز کند؟
اگر ایشان به نیویورک نمی‌رفتند رفتار شایسته‌تر و محترمانه‌تری می‌بود تا رفتند و آن انشا را خواندند. ایشان می‌توانستند آن انشا را بدهند دکتر محمدرضا عارف که قد رشیدی هم دارند و پشت میکروفون به‌مراتب خوش تیپ‌ترازآقای پزشکیان ظاهر می‌شدند قرائت می‌کردند.

 رفتن به نیویورک مدت‌هاست که برای رؤسای جمهوری ما بلاتشبیه شبیه به رفتن به سفر حج شده که به‌هرحال موظف به انجام آن هستیم. با این تفاوت که سفر حج توشه‌ای برای آخرت هست؛ اما سفر مسئولین ما به نیویورک معلوم نیست کدام دستاورد را برای کشورمان در بر دارد.
بگذریم که از زمانی که مسئولین از طیاره در فرودگاه نیویورک پیاده می‌شوند همه هوش و حواسشان آنست که بگونه‌ای سخن بگویند که اسباب رضایت خاطر انقلابیون در تهران فراهم شود، صرف‌نظر ازآنکه مصالح و منافع ملی چه چیزی را اقتضا می‌کند.
علیرغم همه انتظاراتی که از آقای پزشکیان می‌رفت، ایشان هم همچون سایر رؤسای جمهور گذشته، منافع ملی برایشان فرع بر جلب رضایت انقلابیون می‌بود.

قبل از عزیمت، خدمتشان معروض داشتم که اگر می‌توانند سعی کنند الگوی همیشگی را یک مقداری تغییر دهند و بجای قرائت انشا و خطابه، به مسائل و مشکلات کشور بپردازند. ایشان در عوض شرحی از جنایات اسرائیلی‌ها درایران و غزه خواندند کانه دنیا نمی‌داند که اسرائیلی‌ها در نوار غزه ظرف دو سال گذشته چه کرده‌اند و لازم بود که آقای پزشکیان بعنوان رئیس‌جمهور ایران به اطلاع جهانیان برساند که اسرائیلی‌ها در نوار غزه چه جنایاتی مرتکب شده‌اند.

✍صادق زیباکلام

نامۀ سرگشاده به ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران پیش از سفر به نیویورک:
https://t.me/sadeghZibakalam/5996
@hooreechannel 🌹
👍5
روایت زنان تاکسیران در ایران از خشونت، تبعیض و کلیشه‌های جنسیتی


ویدئوی منتشرشده از درون خودروی یک راننده‌تاکسی زن، گوشه‌ای از خشونتی را که زنان فعال در این شغل تجربه می‌کنند به نمایش گذاشت. مسافران مرد به خود اجازه می‌دهند با او شوخی جنسی کنند، هویت و شغلش را زیر سؤال ببرند و به او پیشنهاد رابطه بدهند. زنان راننده‌تاکسی، به طور روزمره با ناامنی روانی و فیزیکی مواجه‌اند و علاوه بر دشواری‌های فیزیکی این شغل، باید با کلیشه‌های اجتماعی نیز کلنجار بروند و برای تثبیت خود در شغلی که مردانه تلقی می‌شود به طور مضاعف تلاش کنند. یک زن راننده اسنپ در تهران به «کار بدون آزار» می‌گوید دائماً با متلک‌پرانی مردان مواجه است و وقتی در چارچوب سرعت مجاز حرکت می‌کند با عباراتی چون «برو کون بچه بشور» و «برگرد به همان آشپزخانه» مواجه می‌شود.

او می‌گوید از سوی مسافران نیز دائماً با پرسش و اظهارنظر درباره چرایی فعالیت در این شغل مواجه می‌شود. رئیس سازمان تاکسیرانی با اشاره به شأن زنان گفته، برای زنان تاکسیران باید جابه‌جایی خانم‌ها و دانش‌آموزان مدارس دخترانه در اولویت قرار بگیرد.

🌸یافته‌های نتایج تحقیقی در دانشگاه کارولینای جنوبی حاکی از آن است که زنان غالباً در شرایطی به اشتغال در حوزه رانندگی روی می‌آورند که در پی کسب درآمدی افزون بر شغل اصلی خود باشند، در دوره‌های میان‌اشتغالی قرار گرفته باشند، یا امکان دسترسی به فرصت‌های شغلی دیگر برای آنان فراهم نشده باشد. افزون بر این، به دلیل تمایل کمتر زنان به رانندگی در ساعات پایانی شب، شکاف دستمزدی میان زنان و مردان در این حوزه قابل مشاهده است.

از مشکلات رانندگان زن اسنپ این است که سفرهای کمتری به آنها ارجاع داده می‌‌شود و اکثر سفرها به رانندگان مرد فرستاده می‌شود و این مسئله راندمان کاری زنان راننده را پایین می‌آورد. زنی دیگر که برای کمک‌خرج دانشگاه خود به این شغل روی آورده با اشاره به برخوردهای مردسالارانه، فشارهای نگاه مردان و احساس ناامنی می‌گوید اسنپ هیچ پشتیبانی دقیق و مناسبی در این زمینه انجام نمی‌دهد و در واقع اصلاً راهکاری برای جلوگیری از خشونت‌ها و تبعیض‌ها ندار.

🌸«زنان را سوار کن، امن بمان»

یکی از مهم‌ترین نقدهایی که به سیاست‌های تفکیک جنسیتی وارد می‌شود، آن است که چنین اقداماتی عملاً زمینه را برای بازتولید و تثبیت تبعیض‌های ساختاری علیه زنان فراهم می‌سازد. به‌عنوان نمونه، جداسازی جنسیتی در محیط‌های کاری می‌تواند به تقسیم‌بندی ارزشی میان وظایف و نوعی تقسیم کار جنسیتی منجر شود: امور «مردانه» و «دارای اعتبار و پرستیژ» به مردان سپرده می‌شود، درحالی‌که زنان به حاشیه رانده شده، از فرایندهای تصمیم‌گیری و عرصه‌های کلیدی کنار گذاشته می‌شوند.

چنین تفکیکی جایگاه حرفه‌ای زنان را تضعیف می‌کند و در نتیجه، دستمزد کمتر و فرصت‌های محدودتر برای آنان قابل‌توجیه جلوه داده می‌شود.
بازتولید سرمایه‌گذاری نابرابر در خدمات از طریق ایجاد سیستم‌های موازی که اغلب از منابع و امکانات کمتری برخوردارند و تشدید انزوای اجتماعی زنان و محدودکردن حق آنان در انتخاب آزادانه مکان‌ها و موقعیت‌های اجتماعی از دیگر آثار تفکیک جنسیتی است.

🌸جداسازی و بازتولید کلیشه‌های جنسیتی
هر بار که گزارشی از ناامنی در فضای عمومی، خشونت خیابانی یا قتل در وسایل حمل‌ونقل منتشر می‌شود، یکی از نخستین پاسخ‌ها طرح ایده تفکیک جنسیتی است؛ چه برای زنان ‌تاکسیران و چه برای زنان مسافر.

تفکیک جنسیتی در واقع سایه‌سازترین و سطحی‌ترین پاسخ به مسئله‌ای پیچیده و ساختاری است: خشونت علیه زنان.


🌸سیاست‌گذاران به‌جای تمرکز بر راهکارهای بنیادین ـ از جمله آموزش و فرهنگ‌سازی عمومی، بازنگری در هنجارهای مردسالارانه، اصلاح رویه‌های قضایی و تصویب قوانین حمایتی مؤثر ـ با تفکیک جنسیتی، بار اصلی مسئولیت محافظت را به دوش خود زنان می‌اندازند. یعنی به‌جای مواجهه با نابرابری‌های ساختاری و آموزش مسئولیت‌پذیری مردان، تمرکز بر محدودسازی زنان قرار می‌گیرد و توجه از ریشه‌های خشونت جنسی منحرف می‌شود.

✅سیاست تک جنسیتی کردن فضاها، در عمل کلیشه‌های جنسیتی را تقویت می‌کند: زنان باید پنهان شوند و از معرض دید مردان کنار روند تا از خشونت در امان بمانند، و مردان به‌عنوان سوژه‌های ذاتاً خشونت گر و اصلاح‌ناپذیر معرفی می‌شوند که تنها باید زنان را از آنان دور کرد. چنین نگرشی نه‌تنها به بهبود وضعیت منجر نمی‌شود، بلکه با طبیعی جلوه‌دادن خشونت و حذف زنان از عرصه‌های عمومی، چرخه تبعیض و نابرابری را بازتولید می‌کند.

✅ادامه مطلب

@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
👍4❤1😢1
رفتارهای بد از ناامنی می آید!

در دهۀ ۱۹۶۰ تعدادی از روان‌شناسان اجتماعی فرانسوی با همكاری یك مؤسسۀ تحقیقاتی بزرگ، در اروپا یك مركز شبانه روزی تأسیس كردند.
در این مركز، نوجوانان ۱۲تا ۱۹سال آموزش می‌دیدند و زندگی می‌كردند.

مدّت یك سال همه چیز به صورت عادی جریان داشت و آزمایش‌های مختلف كمی و كیفی بر روی آنان انجام گرفت.
در طول این یك سال، هر نوجوان سه وعدۀ غذایی روزانه با احتساب میان وعده‌ها، ۸۰۰گرم غذا می‌خورد.
پس از یك سال به تدریج و آگاهانه شایعه كردند به علت وضعیت اقتصادی نابسامان شبانه‌روزی، ممكن است غذا به لحاظ كمی و كیفی جیره‌بندی شود.
شش ماه بعد از این شایعه، میزان غذای مصرفی روزانه هر فرد از ۸۰۰گرم به ۱۲۰۰گرم افزایش یافت. هنگامی كه عملاً جیره‌بندی را آغاز كردند، مصرف غذا از ۱۲۰۰ گرم به ۱۵۰۰ گرم رسید و حتی در اواخر این دورۀ چهارساله، نوجوانانی بودند كه در شبانه روز بیش از ۵كیلوگرم غذا می‌خوردند.

دلیل افزایش مصرف این بود كه نوجوانان آیندۀ خود را مبهم می‌دیدند. هنگامی كه مركز شبانه‌روزی در وضع عادی قرار داشت، افراد غذای خود را به یكدیگر تعارف می‌كردند و نسبت به یكدیگر رابطه‌ای مبتنی بر نیكوكاری، شفقت و نوعی از خودگذشتگی داشتند. امّا هنگامی كه شایعۀ كمبود غذا مطرح شد، تعارفات، رعایت ادب و رفتارهای مهربانانه، نسبت به یكدیگر كمتر شد.
در واقع به دلیل مبهم بودن آینده، اخلاقی زیستن بر پایۀ عدالت، احسان، رعایت ادب و.. به مرور زمان كمرنگ گشت.

آتیۀ مبهم افراد از نظر مالی، شغلی و.. آستانۀ اخلاقی را كاهش می‌دهد.
به طور مثال، در جامعه‌ای كه همۀ افراد با هر تخصصی می‌توانند شغلی داشته باشند، كارشكنی، حسادت، تهمت، سخن‌چینی، چاپلوسی و.. كمتر است.

به طور كلی در جامعه‌ای كه نیازهای اساسی انسان‌ها در آن تأمین می‌شود، افراد بر پایۀ موازین اخلاقی زندگی می‌کنند.

✍محمد درویش
@hooreechannel 🌹
👍4😢2
♻️تنها نهادی که در ایران تغییر نمی‌کند کدام است؟!

بانک، سینما، اطلاع رسانی، غذا، سیاست و غالب مؤلفه های دیگر همه تغییر کرده‌اند اما انگار یک نهاد یا یک ساختار هر اتفاقی که می افتد تغییر نمی‌کند!


با اتومبیل در شهر تردد می کنی. 50 سال قبل اما چقدر تردد با اتومبیل شخصی در شهر وجود داشت؟

کانال تلگرامی خود را چک می کنی. 50 سال قبل وسیله اطلاع رسانی چه بود؟

از طریق اینترنت پول جا به جا می کنی. 50 سال قبل انتقال پول جز با مراجعه به بانک ممکن نبود.

با فشار دادن چند دکمه می توانی به کانال های مختلف تلویزیونی در جاهای مختلف دنیا سرک بکشی. 50 سال قبل اگر هم تلویزیون داشتی محدود به دوسه کانال بود با تصاویر سیاه و سفید یا تلفن، همه جا همراه توست.

همه چیز در این 50 سال تغییر کرده الا یک نهاد!

حتی مسجد سنتی دیگر تنها مسجد نیست و در زیر زمین آن هایپر برقرار است و درکنار رستوران تأسیس کرده اند.

سالن سینما هم سینمای 50 سال قبل نیست و می توان در طبقات فوقانی پردیس های تجاری در سالن های مدرن فیلم تماشا کرد.


کتاب خواندن هم تغییر کرده و مثل 50 سال قبل نیست. هم روی گوشی می توان کتاب خواند هم کتاب گویا برایت کتاب می خواند. البته در دیاری که دانستن فضیلت نباشد کتاب خوانی چندان هم رایج نیست.
اینها تنها مثال هایی است که نشان می دهد به هر سو و هر جا که می نگری می بینی همه تغییر کرده اند الا یک ساختار!

50 سال قبل خانواده ها چند فرزند داشتند و حالا شمار خانوارهای بی فرزند رو به فزونی است چه رسد به یک یا دو فرزند.

دقت می کنید؟ همه تغییر کرده اند الا یک جا!

✅ اما اینجا کجاست که پس از 50 سال تغییر نکرده؟ مدرسه و ساختار آموزش و پرورش است.

50 سال پیش با نمره می ترساندند و حالا هم می ترسانند. 50 سال قبل مهارت ویژه ای آموزش داده نمی شد و تکیه بر محفوظاتی بود که به سرعت رخت بر می بست و حالا هم هست.

50 سال قبل کلاس یعنی یک اتاق با تعدادی نیمکت و در فضایی که تنفس گاه دشوار می شد و معلمی که خسته وارد کلاس می شد و یک راست می رفت سراغ کتاب و درس و چشم به چشم یکایک بچه ها نمی دوخت تا ببیند اگر امروز حسن خواب آلود است چرا و آن سوتر اگر نازنین مثل هر روز سر حال نیست چه اتفاقی افتاده است. آنچه انگار فراموش شده «حال» و فرآیند رشد است. وزیر هم درباره کنکور حرف می زند و انگار دغدغه همه « فردا» و کنکور دانشگاه هاست که قاعدتا نباید ربطی به آموزش و پرورش داشته باشد. کنکور یک مسابقه است. کل سیستم آموزشی را که نمی شود بر پایه مسابقه ورود به دانشگاه ها تنظیم کرد.

بچه ها را مدام مقایسه کردن و کار گروهی را یاد ندادن 50 سال پیش بود و حالا هم هست.

بچه، نمره نمی آورد و معلم برای تحقیر یا جلب توجه والدین نمره یک رقمی را درشت تر می نویسد و از کودک می خواهد بیشتر تلاش کند! یک چیز اما عوض شده و آن نوع نگاه والدین است. پدر به جای شماتت فرزند کنار نمره می نویسد: البته بهتر است شما هم شیوه آموزش خود را تغییر دهید.

شماری از معلمان البته چنین می کنند اما ساختار کهنه است. آنها هم گرفتار ساختار کهنه اند و بیش از همه آنها رنج می برند.

  شاید بگویید به جای گچ روی تخته سیاه با ماژیک روی تخته سفید می نویسند یا برخی به تغییر محتوای کتاب های درسی اشاره کنند.

انگار در آموزش و پرورش «در» به روی همان پاشنه می چرخد که از 50 سال پیش می چرخیده است.

بچه ها همچنان حفظ می کنند. همچنان مهارت های زندگی را نمی آموزند. همچنان انقلاب هوش در مدارس به جریان نبفتاده و به جز استفاده های ابتدایی و ابزاری اتفاقی نیفتاده و 90 درصد بودجه آموزش و پرورش صرف حقوق و مزایا و پاداش ها می شود و با این حساب تفاوتی ندارد که کی وزیر است. چون 10 درصد بودجه را بیشتر در اختیار ندارد.

این که پدر و مادرها همان حرف هایی را در مدرسه بشنوند که خودشان موقع تحصیل می شنیدند و حتی شکل ظاهری هم تغییر نکرده تنها به درد تجدید خاطره و احساس نوستالژیک می خورد.

56 سال قبل و در سوم دی ماه 1340 محمد درخشش وزیر وقت آموزش و پرورش که در آن زمان به آن وزارت فرهنگ می گفتند در پیامی تصریح کرد: مصمم هستیم تحولی در برنامه های تحصیلی به وجود آوریم. 50 سال است که همه از تصمیم به تحول و تغییر خبر می دهند و یگانه اتفاقی که رخ نمی دهد همین تغییر است.
 
💡یک بار دیگر به این موضوع فکر کنیم که چرا همه جا تغییر کرده ولی این نهاد تغییر نمی کند؟ نه این که دیگران که می گوییم تغییر کرده اند الزاما رو به جلو بوده اما به هر رو تغییر می بینی. یا نه این که دراینجا هیچ کس نخواهد، اما انگار نمی شود که نمی شود!

✍️ سروش بامداد
@Citizens_Rights
@hooreechannel 🌹
👍7❤4
12  قانون زندگی: راه‌حلی برای آشوب!

قانون ۱: صاف بایست و شانه‌ها را عقب بده
نشانه‌ای از قدرت و اعتماد به نفس. وقتی درست بایستی، نه فقط بدن، بلکه ذهن هم محکم‌تر عمل می‌کنه. آدم‌ها به کسی که خودش رو جدی می‌گیره، بیشتر احترام می‌ذارن.

قانون ۲: با خودت مثل کسی رفتار کن که مسئول مراقبت ازشه
تو شایسته توجه، احترام و مراقبتی. همونطور که برای عزیزانت دلسوزی می‌کنی، برای خودت هم باید همینقدر اهمیت قائل باشی.

قانون ۳: با کسانی دوست شو که خیرت رو می‌خوان

دوستی با آدم‌های منفی‌نگر، تو رو پایین می‌کشه. رفیق خوب کسیه که وقتی رشد می‌کنی، خوشحال می‌شه، نه حسود.

قانون ۴: خودت رو با کسی که دیروز بودی مقایسه کن، نه با دیگری
تو باید تنها با نسخه‌ی قبلی خودت رقابت کنی. موفقیت واقعی یعنی پیشرفت شخصی، نه برتری نسبت به دیگران.

قانون ۵: نذار بچه‌ات کاری کنه که ازش متنفر بشی

در تربیت باید قاطع و دلسوز باشی. بی‌توجهی یا نازپروردگی باعث تربیت آدم‌هایی می‌شه که دیگران رو آزار می‌دن.

قانون ۶: خانه‌ات را مرتب کن پیش از آن‌که بخواهی دنیا را اصلاح کنی

قبل از اینکه بخوای دنیا رو نجات بدی، زندگی خودت رو منظم کن. از چیزای کوچیک و قابل کنترل شروع کن.

قانون ۷: دنبال کارهایی باش که معنادارند، نه فقط راحت
زندگی فقط دنبال لذت رفتن نیست. کارهای سخت اما معنادار، بهت هویت، قدرت و رضایت می‌دن.

قانون ۸: حقیقت را بگو – یا حداقل دروغ نگو
دروغ گفتن باعث پیچیدگی، استرس و سقوط شخصی می‌شه. حتی اگه حقیقت سخت باشه، گفتنش نجات‌بخش‌تره.

قانون ۹: فرض کن طرف مقابل چیزی می‌دونه که تو نمی‌دونی
گوش دادن واقعی، احترام گذاشتن به دیگریه. این کار باعث رشد ذهنی تو هم می‌شه.

قانون ۱۰: در گفت‌وگو، دقیق و شفاف حرف بزن
ابهام باعث سوءتفاهم و مشکل می‌شه. وقتی دقیق حرف بزنی، هم خودت بهتر فکر می‌کنی هم دیگران بهتر می‌فهمن.

قانون ۱۱: وقتی با گربه‌ای در خیابون روبه‌رو شدی، نوازشش کن
در میان سختی‌ها هم باید لحظات کوچیک و زیبای زندگی رو ببینی. این لحظه‌ها کمک می‌کنن تاب بیاری.

قانون ۱۲: وقتی دیدی کودکی با اسکیت روی نیمکت بازی می‌کنه، مزاحمش نشو
به بچه‌ها اجازه بده اشتباه کنن، تجربه کنن و رشد کنن. بیش از حد محافظت کردن، رشد طبیعی رو نابود می‌کنه.

پیام اصلی کتاب:
دنیا پر از آشوب، بی‌عدالتی و پیچیدگیه، اما با مسئولیت‌پذیری، صداقت، معنا دادن به رنج‌ها و مراقبت از خود، می‌شه زندگی رو به جای بهتری تبدیل کرد.

✍جردن پیترسون
zhuaan
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
❤6👍1
 مکانیسم ماشه؛ تهدید خاموش محیط زیست

متاسفانه اتفاقی که نباید می‌افتاد ، افتاد و مکانیسم ماشه علیه کشور فعال می‌شود .با فعال شدن مکانیسم ماشه و بازگشت تحریم‌های بین‌المللی، فقط اقتصاد و سیاست کشور تحت فشار قرار نمی‌گیرد ، بلکه محیط زیست نیز با آسیب‌هایی جدی و پنهان مواجه خواهد شد. در ادامه، پنج حوزه‌ی اصلی که بیشترین آسیب را خواهند دید مرور می‌کنیم:

🌾 ۱. امنیت غذایی و کشاورزی  
تحریم‌ها باعث کمبود کود، سموم و تجهیزات مدرن کشاورزی می‌شوند. این موضوع بهره‌وری زمین‌ها را کاهش داده و فرسایش خاک و بحران آب را تشدید می‌کند.

🌫️ ۲. آلودگی هوا و انرژی  
محدودیت در واردات فناوری‌های کنترل آلاینده‌ها، منجر به استفاده بیشتر از سوخت‌های آلوده‌تر و افزایش آلودگی هوا در شهرهای بزرگ می‌شود. توسعه انرژی‌های پاک نیز متوقف خواهد شد.

🧪 ۳. مدیریت پسماند و مواد خطرناک  
نبود تجهیزات تصفیه و بازیافت مناسب، دفن غیراصولی پسماندهای صنعتی و پزشکی را افزایش می‌دهد. این امر منابع آب و خاک را آلوده کرده و سلامت عمومی را تهدید می‌کند.

🦅 ۴. حفاظت از تنوع زیستی  
پروژه‌های بین‌المللی برای حفاظت از گونه‌های در معرض خطر متوقف می‌شوند. مناطق حفاظت‌شده با کمبود بودجه و امکانات مواجه شده و گونه‌های نادر در معرض انقراض قرار می‌گیرند.

💧 ۵. منابع آب و مدیریت بحران‌های طبیعی  
عدم دسترسی به فناوری‌های نوین تصفیه و بازچرخانی آب، و نبود همکاری‌های منطقه‌ای برای مقابله با خشکسالی و سیلاب، شرایط بحرانی را تشدید می‌کند.

⚠️ در مجموع، مکانیسم ماشه تهدیدی خاموش اما عمیق برای زیست‌بوم ایران است؛ تهدیدی که شاید در صدر اخبار نباشد، اما در عمق زندگی روزمره مردم جریان خواهد داشت. 

منابع : دویچه وله  ، ایمنا ، کوپایلت

https://t.me/kandoongogroup
@hooreechannel 🌹
👍4
🌎 یعنی کاری هم مانده با این مردم نکرده باشید !

🌐 دیگر چه باید بگوییم و چه باید بنویسیم. وقتی همه چیز مثل روز روشن و پیداست که نوشتن نمی خواهد. نوشتن مال وقتی ست که اوضاعی را توصیف کنی که کسی از آن خبر ندارد. شرح حالی را بنویسی که کسی نمیداند. مکان یا جایی را تصویر سازی کنی که پیش از این نگفته باشی. اما وقتی همه چیز معلوم است ؛ نوشتن و توصیفِ دوباره ی آن چه فایده ای دارد. حالا که تحریم ها برگشت. حالا که امیدها ناامید شد و حالا که همه چیز ویران و آشفته است و روزگار مردم به بدترین وضعیت دچار شده ؛ کدام کلمه می تواند از امید بگوید. دیگر اینجا تهِ خط است. تهِ حقارت. تهِ فقر. تهِ نداری. اصلا بگذارید بگویم تهِ زندگی. از این جا به بعد آنهایی که در معیشت و نان مشکل دارند از زندگی چیزی نمی دانند. فقط زنده اند. فقط نفس می کشند. ما به آخر خط رسیده ایم. باورش سخت است. اما دیگر چیزی برای از دست دادن نداریم.

🌐 اما چه باید کرد ؟ این سوالِ مهمی ست که کاش بشود به آن جواب داد. یعنی همین رویه ؛ همین مسیر ؛ همین وضعیت را دنبال کنیم تا ببینیم چه می شود ؟ منتظر آینده باشیم ؟ دعا کنیم کسی یا کسانی بمیرند این وضعیت درست شود ؟ بگوییم خدا کند اسراییل حمله کند و این اوضاع تغییر کند ؟ صبر کنیم حاکمیت سر عقل بیاید و این جامعه ی بیمار را درمان کند ؟ صبوری کنیم پزشکیان از صندلی اش بلند شود و استعفاء دهد ؟ دعا کنیم کسی بیاید این وضعیت نابسامان را درست کند ؟ دقیقا ما الان چه کار باید بکنیم ؟ از دست ما که کاری بر نمی آید. که اگر برآمده بود این همه سال خفت و بدبختی نمی کشیدیم. پس کار دست ما نیست‌. مگر معجزه ای رخ دهد همین دست های ناتوان ؛ توانی بگیرند و کاری کنند. یا کسی از همین جا یا از بیرون بیاید و اوضاع را درست کند. واقعا نمی دانیم چه باید کرد‌.

🌐 این اتفاقِ رخ داده که تحریم ها را یک جا چکُش کرد و به سرمان کوبید ؛‌ عملا ذره های باقیمانده ی امید را هم از ما گرفت. بازار را به آشوب کشاند. طلا و دلار و سکه و اجناس را به یک بار هار کرد. خشم و عصبانیت مردم را بالا برد. به گمانم باید جامعه را همین حالا ناایمن دانست. ترکش های این عصبانیت شاید یک جا آشکار نشود اما به زودی خودش را نشان می دهد. ظرف و کاسه ی صبر هم اندازه دارد. اینها هر کاری که خواستند با مردم کردند. دیگر کاری نمانده که نکرده باشند‌‌ اگر آفتِ تحریم ها یقه ی خودشان را هم می گرفت نمی سوختیم. اما بدبختی و رنج و نداری مال ماست. فقر مال ماست‌. تحریم مال ماست. گرانی مال ماست. همین یک قلم را بگویم و لال شوم. علی لاریجانی که دبیر شورای عالی امنیت ملی ست رفته لبنان. سوال این است که در چنین اوضاعی سفر لاریجانی به چه منظور انجام شده. پاسخ این است : پیگیر مسئله ی بازسازیِ خانه های تخریب شده ی لبنانی هاست. همین !!! دیگر عرضی نیست !

✍جعفر بخشی بی نیاز
https://t.me/hichjbb
@hooreechannel 🌹
❤5