🔴نگرانی از افزایش قتلهای خانوادگی
فاطمه موسوی ویایه دکترای جامعهشناسی مسائل اجتماعی در گفتگو با خبرنگار روزنامه اطلاعات با اشاره به این که آمار وقوع قتل در ایران کمتر از میانگین جهانی است، میگوید: طبق گزارش جهانی قتل که در سال ۲۰۲۳ منتشر شد، نرخ میانگین قتل عمد در جهان ۵.۶ در صدهزار نفر جمعیت است و این رقم در ایران کمتر از میانگین و حدود ۳ در صدهزار نفر است. بر اساس آمار میتوان گفت نرخ قتل در ایران نگرانکننده نیست، اما آنچه نگرانکننده است درصد بالای وقوع قتلهای خانوادگی است. طی ۲۰ سال گذشته و در استانهای مختلف ۳۳ تا ۴۲ درصد قتلهای عمدی، قاتل یکی اعضای خانواده بوده.
عضو گروه مسائل اجتماعی انجمن جامعهشناسی درباره تأثیر مشکلات اقتصادی بر بروز رفتارهای خشونت آمیز تأکید میکند: تحقیقات آماری نشان میدهد در ایران مانند سایر کشورها، با افزایش تورم و بیکاری، نرخ ارتکاب جرم و رفتارهای خشونتآمیز افزایش مییابد. بخشی از تأثیر مشکلات اقتصادی بر افزایش قتل، غیرمستقیم است، از یک سو جرائمی مانند سرقت و زورگیری افزایش مییابند که گاه درگیری با قتل همراه میشود مثل مورد قتل امیرمحمد خالقی دانشجوی دانشگاه تهران که نزدیک کوی دانشگاه قربانی سرقت لپتاپ شد. از سوی دیگر افزایش مشکلات اقتصادی سبب فرسودگی روانی، استرس و تمایل به خشونت در میان اعضای خانواده میشود و از تابآوری خانوادهها میکاهد.
این محقق با اشاره به این که فشار اقتصادی در خانوادههایی که درآمد پایین و سطح تحصیلات کمتری دارند و در مناطق حاشیه سکونت دارند؛ بیشتر احساس میشود که معمولاً خسارات بیشتری هم به بار میآورد، میگوید: این خانوادهها منابع کمتری در اختیار دارند و در شرایط فرساینده و طولانی فشار اقتصادی، مرد خانواده قادر به تأمین خواستههای همسر و فرزندانش نیست؛ در این شرایط خشم و ناکامی از شرایط میتواند زمینه را برای وقوع رفتارهای خشونتآمیز فراهم کند.
موسوی ویایه میافراید: خانوادههای دچار فقر فرهنگی، بیشتر با هنجارهای مشوق خشونت مانند نمایش قدرت بیرحمانه، مردانگی کنترلگر و ناموسپرستی درگیرند و آمادگی بیشتری برای اعمال خشونت دارند، نزاعها و اختلافاتی که در شرایط دیگر و خانوادهای دیگر کنترل و به روشهای دیگر حلو فصل میشود، در شرایط فرسودگی روانی، فشار اقتصادی و استیصال بیپولی میتوانند با مرگ پایان یابد.
✍دکتر فاطمه موسوی ویایه
گزارش کامل در روزنامه اطلاعات، اول مهر ۱۴۰۴
@hooreechannel 🌹
فاطمه موسوی ویایه دکترای جامعهشناسی مسائل اجتماعی در گفتگو با خبرنگار روزنامه اطلاعات با اشاره به این که آمار وقوع قتل در ایران کمتر از میانگین جهانی است، میگوید: طبق گزارش جهانی قتل که در سال ۲۰۲۳ منتشر شد، نرخ میانگین قتل عمد در جهان ۵.۶ در صدهزار نفر جمعیت است و این رقم در ایران کمتر از میانگین و حدود ۳ در صدهزار نفر است. بر اساس آمار میتوان گفت نرخ قتل در ایران نگرانکننده نیست، اما آنچه نگرانکننده است درصد بالای وقوع قتلهای خانوادگی است. طی ۲۰ سال گذشته و در استانهای مختلف ۳۳ تا ۴۲ درصد قتلهای عمدی، قاتل یکی اعضای خانواده بوده.
عضو گروه مسائل اجتماعی انجمن جامعهشناسی درباره تأثیر مشکلات اقتصادی بر بروز رفتارهای خشونت آمیز تأکید میکند: تحقیقات آماری نشان میدهد در ایران مانند سایر کشورها، با افزایش تورم و بیکاری، نرخ ارتکاب جرم و رفتارهای خشونتآمیز افزایش مییابد. بخشی از تأثیر مشکلات اقتصادی بر افزایش قتل، غیرمستقیم است، از یک سو جرائمی مانند سرقت و زورگیری افزایش مییابند که گاه درگیری با قتل همراه میشود مثل مورد قتل امیرمحمد خالقی دانشجوی دانشگاه تهران که نزدیک کوی دانشگاه قربانی سرقت لپتاپ شد. از سوی دیگر افزایش مشکلات اقتصادی سبب فرسودگی روانی، استرس و تمایل به خشونت در میان اعضای خانواده میشود و از تابآوری خانوادهها میکاهد.
این محقق با اشاره به این که فشار اقتصادی در خانوادههایی که درآمد پایین و سطح تحصیلات کمتری دارند و در مناطق حاشیه سکونت دارند؛ بیشتر احساس میشود که معمولاً خسارات بیشتری هم به بار میآورد، میگوید: این خانوادهها منابع کمتری در اختیار دارند و در شرایط فرساینده و طولانی فشار اقتصادی، مرد خانواده قادر به تأمین خواستههای همسر و فرزندانش نیست؛ در این شرایط خشم و ناکامی از شرایط میتواند زمینه را برای وقوع رفتارهای خشونتآمیز فراهم کند.
موسوی ویایه میافراید: خانوادههای دچار فقر فرهنگی، بیشتر با هنجارهای مشوق خشونت مانند نمایش قدرت بیرحمانه، مردانگی کنترلگر و ناموسپرستی درگیرند و آمادگی بیشتری برای اعمال خشونت دارند، نزاعها و اختلافاتی که در شرایط دیگر و خانوادهای دیگر کنترل و به روشهای دیگر حلو فصل میشود، در شرایط فرسودگی روانی، فشار اقتصادی و استیصال بیپولی میتوانند با مرگ پایان یابد.
✍دکتر فاطمه موسوی ویایه
گزارش کامل در روزنامه اطلاعات، اول مهر ۱۴۰۴
@hooreechannel 🌹
😢2👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔺پرچم ایران نیاورده بودند چون کسی باور نداشت مدال بگیرم
▫️مژگان رحمانی، قهرمان دارت جهان بغضش میترکد وقتی روی سکو با پرچم کوچک ایران که آن را از پلیس گذرنامه فرودگاه امام قرض گرفته بود، بالا رفت. چون حتی آنها که او را پرورش داده بودند، احتمال نمیدادند مدال بیاورد و پرچمی از ایران به مسابقات جهانی دارت نیاورده بودند.
👈قهرمانانی که با اتکا به توان و اراده خود قهرمان می شوند و نه پشتیبانی و کمک مسئولین!
واقعا درد دارد دیدن این بغضها و شنیدن این قصه ها!
@hooreechannel 🌹
▫️مژگان رحمانی، قهرمان دارت جهان بغضش میترکد وقتی روی سکو با پرچم کوچک ایران که آن را از پلیس گذرنامه فرودگاه امام قرض گرفته بود، بالا رفت. چون حتی آنها که او را پرورش داده بودند، احتمال نمیدادند مدال بیاورد و پرچمی از ایران به مسابقات جهانی دارت نیاورده بودند.
👈قهرمانانی که با اتکا به توان و اراده خود قهرمان می شوند و نه پشتیبانی و کمک مسئولین!
واقعا درد دارد دیدن این بغضها و شنیدن این قصه ها!
@hooreechannel 🌹
❤11👏1
خوشحالی مقتول از چکانده شدن ماشه!!
رویهای که متأسفانه همواره با آن رو به رو هستیم این است که پس از هر رخداد و شکست تلخی، در فضای عمومی و رسانهای دائما بحث از مقصر بودن این و آن مطرح میشود یک روز ترکیه، یک روز آذربایجان، اعراب و ....
اما واقعیت ماجرا این جاست که ما هنوز متوجه نشدیم در جهان فعلی کشورها اولویت خود را در جهت تامین منافع ملی قرار میدهند نه شعارها و نه مرام و معرفتی که در کوچه و بازار از آن صحبت میشود، روابط بین الملل جای مرام و معرفت و اصلاحات و انتظارات از این دست نیست
اردوغان بعد از مدتها شعار ضد اسرائیل دادن با ترامپ سر یک میز نشست و قرار شد تا مبادلات خود با ایالات متحده را به صد میلیارد دلار برساند و در آخر هم گفت با آمریکا بر سر مسئله غزه توافق کرده است.
در آن طرف؛ دیگر همسایه شرقی ایران پاکستان که همواره شعار ضد اسرائیلی سر میدهد و با اطلاع از آنکه بزرگترین حامی جنایات صهیونیستها ایالات متحده است ترامپ را بار دیگر به عنوان گزینه دریافت جایزه نوبل معرفی میکند
گزینه نام آشناتر برای ما ایرانیان سوریه است، در زمانیکه جامعه جهانی تصمیم گرفته بود تا دیگر بشار اسد در راس حکومت نباشد تنها حامی و مدافع آن تهران بود و بشار هم به خوبی میدانست که ماندنش در قدرت مرهون این پشتیبانی است اما اسد در روزهای آخر، اعراب حاشیه خلیج فارس را به حامی روزهای سختش ایران ترجیح میداد، از همین رو زمانیکه آیتالله رئیسی قصد بازدید از سوریه را داشت، سوریها حاضر به ایجاد مقدمات استقبال در سطح خیابانها نمیشوند و نیروهای وابسته به ایران مقدمات استقبال را فراهم می کنند
اما وقتی در همان زمان مقامات امارات متحده به دمشق میروند در خیابانها پرچمهای استقبال، از سوی دولت اسد نصب میشود.
البته روسها هم همانکاری را که اسد در قبال ایران کرد را با او تکرار کردند گرچه تا لحظه آخر بشار به روسیه تمایل داشت اما روسها تمایلی برای نگه داری حکومت پر هزینهاش را نداشتند
اینها تماما درسهایی است که باید از سیاست گرفت.
شایان ذکر است که کشورها تا زمانیکه منافع ملیشان اقتضا کند با شما همراه هستند و همانطور که در سیاست میآموزیم دوست و دشمن دائمی هیچگاه وجود ندارد بلکه آن چیزی که ثابت است تلاش برای کسب منافع ملی است
حال در نظر بگیرید برخی از تصمیمسازان در کشورمان که نقشه راه دولت گذشته را نیز تنظیم کرده بودند در سال ۸۹ گفته بودند که آمریکا تا ده سال دیگر فرو خواهد پاشید.
اگر با چنین پیش بینیهای از آینده جهان به فکر کسب منافع ملی باشیم باید بجای کسب منفعت همواره باید به دنبال ترمیم آسیبها باشیم.
سیاستمداران حرفهای با تشخیص جریان و جهت ریلگذاری قدرت در جهان و حرکت آن سعی میکنند در همان مسیر منافع خود را تامین کنند، ترکیه سالها برای فروپاشی سوریه سرمایه گذاری کرد.
اردوغان برایش مهم نبود که ایران یا روسیه در هنگام کودتا باعث نجاتش شدند، برای او مهم است تا با زمینی که به دست آورده با غرب معامله کند.
ایران توانسته بود برجام را با تمام انتقاداتی که به آن وارد شده کسب کند چون دست پری برای مذاکره داشت.
حالا که بسیاری از آن داشتهها از دست رفته، نمیتوان انتظار زیادی داشت.
حالا بازهم همانهایی که با پیشبینیهای غیرواقعی و اشتباهات راهبردی باعث از دست رفتن سرمایههای کشور شدند پشت تریبون میگویند که از برگشت تحریمهای سازمان ملل خوشحالیم تا مردم بفهمند چه کسانی مقصر بودند.
اگر درآمد این عده همانند سایر مردم جامعه بود و با هربار افزایش نرخ ارز سفره زندگی برایشان کوچکتر میشد هیچگاه چنین اظهار نظری نمیکردند.
✍ دکتر محمد یوسفی، ایران تایمز
@hooreechannel 🌹
رویهای که متأسفانه همواره با آن رو به رو هستیم این است که پس از هر رخداد و شکست تلخی، در فضای عمومی و رسانهای دائما بحث از مقصر بودن این و آن مطرح میشود یک روز ترکیه، یک روز آذربایجان، اعراب و ....
اما واقعیت ماجرا این جاست که ما هنوز متوجه نشدیم در جهان فعلی کشورها اولویت خود را در جهت تامین منافع ملی قرار میدهند نه شعارها و نه مرام و معرفتی که در کوچه و بازار از آن صحبت میشود، روابط بین الملل جای مرام و معرفت و اصلاحات و انتظارات از این دست نیست
اردوغان بعد از مدتها شعار ضد اسرائیل دادن با ترامپ سر یک میز نشست و قرار شد تا مبادلات خود با ایالات متحده را به صد میلیارد دلار برساند و در آخر هم گفت با آمریکا بر سر مسئله غزه توافق کرده است.
در آن طرف؛ دیگر همسایه شرقی ایران پاکستان که همواره شعار ضد اسرائیلی سر میدهد و با اطلاع از آنکه بزرگترین حامی جنایات صهیونیستها ایالات متحده است ترامپ را بار دیگر به عنوان گزینه دریافت جایزه نوبل معرفی میکند
گزینه نام آشناتر برای ما ایرانیان سوریه است، در زمانیکه جامعه جهانی تصمیم گرفته بود تا دیگر بشار اسد در راس حکومت نباشد تنها حامی و مدافع آن تهران بود و بشار هم به خوبی میدانست که ماندنش در قدرت مرهون این پشتیبانی است اما اسد در روزهای آخر، اعراب حاشیه خلیج فارس را به حامی روزهای سختش ایران ترجیح میداد، از همین رو زمانیکه آیتالله رئیسی قصد بازدید از سوریه را داشت، سوریها حاضر به ایجاد مقدمات استقبال در سطح خیابانها نمیشوند و نیروهای وابسته به ایران مقدمات استقبال را فراهم می کنند
اما وقتی در همان زمان مقامات امارات متحده به دمشق میروند در خیابانها پرچمهای استقبال، از سوی دولت اسد نصب میشود.
البته روسها هم همانکاری را که اسد در قبال ایران کرد را با او تکرار کردند گرچه تا لحظه آخر بشار به روسیه تمایل داشت اما روسها تمایلی برای نگه داری حکومت پر هزینهاش را نداشتند
اینها تماما درسهایی است که باید از سیاست گرفت.
شایان ذکر است که کشورها تا زمانیکه منافع ملیشان اقتضا کند با شما همراه هستند و همانطور که در سیاست میآموزیم دوست و دشمن دائمی هیچگاه وجود ندارد بلکه آن چیزی که ثابت است تلاش برای کسب منافع ملی است
حال در نظر بگیرید برخی از تصمیمسازان در کشورمان که نقشه راه دولت گذشته را نیز تنظیم کرده بودند در سال ۸۹ گفته بودند که آمریکا تا ده سال دیگر فرو خواهد پاشید.
اگر با چنین پیش بینیهای از آینده جهان به فکر کسب منافع ملی باشیم باید بجای کسب منفعت همواره باید به دنبال ترمیم آسیبها باشیم.
سیاستمداران حرفهای با تشخیص جریان و جهت ریلگذاری قدرت در جهان و حرکت آن سعی میکنند در همان مسیر منافع خود را تامین کنند، ترکیه سالها برای فروپاشی سوریه سرمایه گذاری کرد.
اردوغان برایش مهم نبود که ایران یا روسیه در هنگام کودتا باعث نجاتش شدند، برای او مهم است تا با زمینی که به دست آورده با غرب معامله کند.
ایران توانسته بود برجام را با تمام انتقاداتی که به آن وارد شده کسب کند چون دست پری برای مذاکره داشت.
حالا که بسیاری از آن داشتهها از دست رفته، نمیتوان انتظار زیادی داشت.
حالا بازهم همانهایی که با پیشبینیهای غیرواقعی و اشتباهات راهبردی باعث از دست رفتن سرمایههای کشور شدند پشت تریبون میگویند که از برگشت تحریمهای سازمان ملل خوشحالیم تا مردم بفهمند چه کسانی مقصر بودند.
اگر درآمد این عده همانند سایر مردم جامعه بود و با هربار افزایش نرخ ارز سفره زندگی برایشان کوچکتر میشد هیچگاه چنین اظهار نظری نمیکردند.
✍ دکتر محمد یوسفی، ایران تایمز
@hooreechannel 🌹
👍11❤1
نقش زنان در ایجاد تغییرات اجتماعی در ایران: از کنش فردی تا نهادسازی
زنان ایرانی در طول بیش از یک قرن گذشته، علیرغم محدودیتهای قانونی، اجتماعی و فرهنگی، توانستهاند نقشی تعیینکننده در ایجاد تغییرات اجتماعی ایفا کنند. این مقاله با مرور تاریخی نمونههای بارز از اقدامات زنان در زمینههای آموزش، بهداشت، رسانه، محیط زیست و فعالیتهای مدنی، به تحلیل نقش آنها در نهادسازی و تغییر ساختارهای اجتماعی میپردازد. در پایان نیز به تحولات معاصر و تغییر گفتمان زنان نسبت به بدن، انتخاب فردی و نافرمانی مدنی پرداخته میشود.
مطالعهی تاریخ معاصر ایران نشان میدهد که زنان با وجود فشارهای فراوان از سوی سنتگرایان و گروههای مذهبی، در مسیر دستیابی به حقوق فردی و اجتماعی خود گامهای مؤثری برداشتهاند. این کنشگری، نهفقط در راستای منافع فردی، بلکه با هدف ارتقای وضعیت کل جامعه انجام شده و در بسیاری از موارد به تغییر قوانین و ساختارهای اجتماعی منتهی شده است.
از نخستین اقدامات تأثیرگذار زنان میتوان به تلاش برای تأسیس مدارس دخترانه اشاره کرد. در حالی که فشارهای اجتماعی منجر به تعطیلی نخستین مدارس در همان روزهای ابتدایی تأسیس میشد، مقاومت و پافشاری زنان در دفاع از حق آموزش برای دختران، سرانجام منجر به قانونی شدن ایجاد مدارس دخترانه شد. در مقاطعی، برای دانشآموزان دختر محافظ استخدام میشد تا از حملات مخالفان جلوگیری شود. این اقدام نمادین، سرآغاز تغییر در نگرش عمومی نسبت به آموزش دختران بود.
اعتراض به حجاب اجباری، تلاش برای تعیین حداقل سن ازدواج و پیگیری اصلاح قوانین خانواده از دیگر زمینههای کنشگری زنان در تاریخ معاصر است. هرچند برخی تغییرات (مانند کشف حجاب در دوران رضاشاه) به صورت دستوری از بالا اعمال شدند، اما این اقدامات نیز تحت تأثیر خواست و فشار جامعه زنان شکل گرفتند.
انتشار نخستین روزنامههای ویژه زنان در زمانی که فعالیت اجتماعی برای آنها ممنوع بود، گامی بنیادین در جهت بازتاب مشکلات زنان از زبان خود آنان بود. این رسانهها، بستر مناسبی برای شکلگیری گفتمان زنانه فراهم کردند و همچنان در قالب مجلات و رسانههای نوین ادامه دارند.
زنان ایرانی نقش برجستهای در تأسیس نهادهای مدنی و خدماتی داشتهاند که بسیاری از آنها تا به امروز نیز فعال هستند:
• مارگاریت هاروتونیان: بنیانگذار نخستین کودکستان ایرانی (۱۲۸۹).
• فخرالدوله (اشرفالملوک): بنیانگذار سیستم تاکسی رانی در ایران و ترویجدهنده فرهنگ آن.
• نجمالسلطنه (ملکتاج فیروز): بنیانگذار بیمارستان نجمیه، نخستین بیمارستان مدرن تهران، و سپردن اداره آن به دخترانش.
• مهلقا ملاح: مؤسس سازمان حفاظت از محیط زیست و ملقب به "مادر محیط زیست ایران".
• توران میرهادی: بنیانگذار شورای کتاب کودک.
• سعیده قدس: بنیانگذار مؤسسه محک برای حمایت از کودکان مبتلا به سرطان.
• ستاره فرمانفرماییان: بنیانگذار دانشکده مددکاری اجتماعی و پیشگام در نظاممند کردن کمکرسانی حرفهای در ایران.
این نهادسازیها، مصداق بارز مشارکت پایدار و تخصصمحور زنان در جامعه است که موجب دگرگونی در نگرشها و ساختارهای اجتماعی شده است.
در سالهای اخیر، زنان با تأکید بر حق تصمیمگیری درباره بدن، پوشش و شیوه زندگی خود، مسیر تازهای از کنشگری را پی گرفتهاند.
نافرمانیهای مدنی، از جمله در زمینه پوشش، موجب تحولاتی بنیادین در سیمای عمومی جامعه شده و به یکی از چالشهای اصلی سیاستگذاران بدل شده است. زنان امروز، برخلاف گذشته، دیگر پذیرای دستورپذیری در زندگی فردی نیستند و با تکیه بر استقلال، در پی تغییر نگرشهای جنسیتی در جامعهاند.
تاریخ یکصد سال گذشته ایران، شاهد حضور مؤثر زنانی بوده است که با وجود تمامی محدودیتها، ساختارهای اجتماعی را به چالش کشیده و در مسیر اصلاح آنها گام برداشتهاند. این زنان نهتنها راه را برای تحصیلات عالی و مشارکت در عرصههای مختلف هموار کردند، بلکه با نهادسازی، گفتمانسازی و پافشاری بر مطالبات فردی، جامعهای نوین را شکل دادهاند. تجلیل از تلاشهای آنان، در واقع تجلیل از تاریخ مقاومت و پویایی اجتماعی است.
🖋️دکتر شهلا اعزازی| عضو گروه مطالعات زنان|شهریور
@womenstudiesisaorg
@hooreechannel 🌹
زنان ایرانی در طول بیش از یک قرن گذشته، علیرغم محدودیتهای قانونی، اجتماعی و فرهنگی، توانستهاند نقشی تعیینکننده در ایجاد تغییرات اجتماعی ایفا کنند. این مقاله با مرور تاریخی نمونههای بارز از اقدامات زنان در زمینههای آموزش، بهداشت، رسانه، محیط زیست و فعالیتهای مدنی، به تحلیل نقش آنها در نهادسازی و تغییر ساختارهای اجتماعی میپردازد. در پایان نیز به تحولات معاصر و تغییر گفتمان زنان نسبت به بدن، انتخاب فردی و نافرمانی مدنی پرداخته میشود.
مطالعهی تاریخ معاصر ایران نشان میدهد که زنان با وجود فشارهای فراوان از سوی سنتگرایان و گروههای مذهبی، در مسیر دستیابی به حقوق فردی و اجتماعی خود گامهای مؤثری برداشتهاند. این کنشگری، نهفقط در راستای منافع فردی، بلکه با هدف ارتقای وضعیت کل جامعه انجام شده و در بسیاری از موارد به تغییر قوانین و ساختارهای اجتماعی منتهی شده است.
از نخستین اقدامات تأثیرگذار زنان میتوان به تلاش برای تأسیس مدارس دخترانه اشاره کرد. در حالی که فشارهای اجتماعی منجر به تعطیلی نخستین مدارس در همان روزهای ابتدایی تأسیس میشد، مقاومت و پافشاری زنان در دفاع از حق آموزش برای دختران، سرانجام منجر به قانونی شدن ایجاد مدارس دخترانه شد. در مقاطعی، برای دانشآموزان دختر محافظ استخدام میشد تا از حملات مخالفان جلوگیری شود. این اقدام نمادین، سرآغاز تغییر در نگرش عمومی نسبت به آموزش دختران بود.
اعتراض به حجاب اجباری، تلاش برای تعیین حداقل سن ازدواج و پیگیری اصلاح قوانین خانواده از دیگر زمینههای کنشگری زنان در تاریخ معاصر است. هرچند برخی تغییرات (مانند کشف حجاب در دوران رضاشاه) به صورت دستوری از بالا اعمال شدند، اما این اقدامات نیز تحت تأثیر خواست و فشار جامعه زنان شکل گرفتند.
انتشار نخستین روزنامههای ویژه زنان در زمانی که فعالیت اجتماعی برای آنها ممنوع بود، گامی بنیادین در جهت بازتاب مشکلات زنان از زبان خود آنان بود. این رسانهها، بستر مناسبی برای شکلگیری گفتمان زنانه فراهم کردند و همچنان در قالب مجلات و رسانههای نوین ادامه دارند.
زنان ایرانی نقش برجستهای در تأسیس نهادهای مدنی و خدماتی داشتهاند که بسیاری از آنها تا به امروز نیز فعال هستند:
• مارگاریت هاروتونیان: بنیانگذار نخستین کودکستان ایرانی (۱۲۸۹).
• فخرالدوله (اشرفالملوک): بنیانگذار سیستم تاکسی رانی در ایران و ترویجدهنده فرهنگ آن.
• نجمالسلطنه (ملکتاج فیروز): بنیانگذار بیمارستان نجمیه، نخستین بیمارستان مدرن تهران، و سپردن اداره آن به دخترانش.
• مهلقا ملاح: مؤسس سازمان حفاظت از محیط زیست و ملقب به "مادر محیط زیست ایران".
• توران میرهادی: بنیانگذار شورای کتاب کودک.
• سعیده قدس: بنیانگذار مؤسسه محک برای حمایت از کودکان مبتلا به سرطان.
• ستاره فرمانفرماییان: بنیانگذار دانشکده مددکاری اجتماعی و پیشگام در نظاممند کردن کمکرسانی حرفهای در ایران.
این نهادسازیها، مصداق بارز مشارکت پایدار و تخصصمحور زنان در جامعه است که موجب دگرگونی در نگرشها و ساختارهای اجتماعی شده است.
در سالهای اخیر، زنان با تأکید بر حق تصمیمگیری درباره بدن، پوشش و شیوه زندگی خود، مسیر تازهای از کنشگری را پی گرفتهاند.
نافرمانیهای مدنی، از جمله در زمینه پوشش، موجب تحولاتی بنیادین در سیمای عمومی جامعه شده و به یکی از چالشهای اصلی سیاستگذاران بدل شده است. زنان امروز، برخلاف گذشته، دیگر پذیرای دستورپذیری در زندگی فردی نیستند و با تکیه بر استقلال، در پی تغییر نگرشهای جنسیتی در جامعهاند.
تاریخ یکصد سال گذشته ایران، شاهد حضور مؤثر زنانی بوده است که با وجود تمامی محدودیتها، ساختارهای اجتماعی را به چالش کشیده و در مسیر اصلاح آنها گام برداشتهاند. این زنان نهتنها راه را برای تحصیلات عالی و مشارکت در عرصههای مختلف هموار کردند، بلکه با نهادسازی، گفتمانسازی و پافشاری بر مطالبات فردی، جامعهای نوین را شکل دادهاند. تجلیل از تلاشهای آنان، در واقع تجلیل از تاریخ مقاومت و پویایی اجتماعی است.
🖋️دکتر شهلا اعزازی| عضو گروه مطالعات زنان|شهریور
@womenstudiesisaorg
@hooreechannel 🌹
👍3
✅افزایش تولد ۲.۵ برابری نوزادان مبتلا به سندورم داون پس از اجرای قانون جوانی جمعیت
🔹سارنگ یونسی، متخصص علوم آزمایشگاهی و فعال در حوزه غربالگری دوران بارداری و نوزادی گفت: آمار مهرماه سال گذشته نشان میدهد که پس از اجرای قانون «جوانی جمعیت»، نسبت تولد نوزادان دارای اختلالات کروموزومی به موارد سقط قانونی افزایش یافته و از ۱.۲ درصد پیش از قانون به ۲.۹ درصد پس از آن رسیده است؛
یعنی تولد نوزادان مبتلا تقریبا ۲.۵ برابر بیشتر شده است.
او علت اصلی این روند را نبود پیگیری مناسب نتایج پرخطر، افزایش ترس از عواقب قانونی سقط و مقاومت بیشتر مادران تحت تأثیر تبلیغات رسمی میداند./شرق
@kherad_jensi
@hooreechannel 🌹
🔹سارنگ یونسی، متخصص علوم آزمایشگاهی و فعال در حوزه غربالگری دوران بارداری و نوزادی گفت: آمار مهرماه سال گذشته نشان میدهد که پس از اجرای قانون «جوانی جمعیت»، نسبت تولد نوزادان دارای اختلالات کروموزومی به موارد سقط قانونی افزایش یافته و از ۱.۲ درصد پیش از قانون به ۲.۹ درصد پس از آن رسیده است؛
یعنی تولد نوزادان مبتلا تقریبا ۲.۵ برابر بیشتر شده است.
او علت اصلی این روند را نبود پیگیری مناسب نتایج پرخطر، افزایش ترس از عواقب قانونی سقط و مقاومت بیشتر مادران تحت تأثیر تبلیغات رسمی میداند./شرق
@kherad_jensi
@hooreechannel 🌹
😢9
دستتان را از روی این ماشهی لعنتی بردارید؛
بگذارید زندگی کنیم
صدای مرا به جهان برسانید! به گروه ۵+۱ و به مردمی که آنسوی مرزها آرام و خوشبخت زندگی میکنند و روحشان هم خبر ندارد که زندگی در این گوشهی جغرافیا و به مردم دیگری چقدر سخت گرفته.
به گوششان برسانید این جوانیِ ما و همنسلان ماست که هربار وسط گود میگذارید و اهرم فشارش کردهاید و فکر میکنید برای کسی اهمیتی دارد ما بعد از این تحریمها، چه بر سرمان خواهد آمد و چه بر سر نسل معصوم و بیگناهی که در این آشفتهبازار و جنگهای اقتصاد و روان باید کودکی کنند...
کسی برایش مهم نیست آن بیماری که برای زنده ماندن، محتاج داروی هربار گرانترِ وارداتیست، با نبودن دارو چه اتفاق دردناکی برایش خواهد افتاد، جوان درماندهای که نمیتواند ازدواج کند، خانه بخرد، لوازم زندگی و ماشین تهیه کند، جوانی که بیکار است و حتی نمیتواند تحصیلش را ادامه بدهد، پدری که نمیتواند مایحتاج خانواده را تامین کند و سرکارگرِ مستاصلی که دیگر توان پرداخت حقوق کارگران را ندارد...
ای تصمیمگیرندگانِ بزرگ! ما اهرم فشار مناسبی نیستیم! بااین شیوهی ناعادلانه، فقط خورشید را بیدلیل از جهان ما دریغ کردهاید!
بااین شیوه فقط و فقط به ما ظلم کردهاید، به مردمی که ابدا کاری به کارتان نداشتهاند!
ما مردم خوبی داریم. مردم نجیب و آرامی که زیر تازیانهی روزگار کمر خم کردهاند و فریاد نزدند، که ای کاش میزدند و شما میشنیدید و میفهمیدید این ماییم که داریم زیر فشارهای شما له میشویم! این ماییم که هدف گرفتهاید و از همه چیز محرومشان کردهاید! این ماییم که سلول به سلول روانمان فرسوده میشود و ناامید و بیآینده و نابود میشویم...
سری به کلمات و گفتگوها و شعرهای ما بزنید که چطور داریم با تمام وجود به همدیگر دلگرمی میدهیم و به هر دری میزنیم تا خودمان را وصل کنیم به این زندگی...
ببینید چطور در دلِ ماجرایی گیر کردهایم که مقصرش نیستیم! که حتی درست نمیدانیم چطور پیش آمده و چطور حل میشود اما چه ناعادلانه برای تهدیدهای شما شدهایم سیبلهای پرتاب!
صدای مرا به تمام جهان برسانید، من ایرانم، من هشتاد و چند میلیون جان بیگناه، من هشتاد و چند میلیون تفکر آگاه، من هشتاد و چند میلیون امید، من هشتاد و چند میلیون شور زیستن... من؛ هشتاد و چند میلیون انسانی که حق دارند زندگی کنند!
صدای مرا به تمام جهان برسانید؛ ما باشما سرِ جنگ نداریم، دستتان را از روی این ماشهی لعنتی بردارید، بگذارید زندگی کنیم...
✍نرگس صرافیان طوفان
@hooreechannel 🌹
بگذارید زندگی کنیم
صدای مرا به جهان برسانید! به گروه ۵+۱ و به مردمی که آنسوی مرزها آرام و خوشبخت زندگی میکنند و روحشان هم خبر ندارد که زندگی در این گوشهی جغرافیا و به مردم دیگری چقدر سخت گرفته.
به گوششان برسانید این جوانیِ ما و همنسلان ماست که هربار وسط گود میگذارید و اهرم فشارش کردهاید و فکر میکنید برای کسی اهمیتی دارد ما بعد از این تحریمها، چه بر سرمان خواهد آمد و چه بر سر نسل معصوم و بیگناهی که در این آشفتهبازار و جنگهای اقتصاد و روان باید کودکی کنند...
کسی برایش مهم نیست آن بیماری که برای زنده ماندن، محتاج داروی هربار گرانترِ وارداتیست، با نبودن دارو چه اتفاق دردناکی برایش خواهد افتاد، جوان درماندهای که نمیتواند ازدواج کند، خانه بخرد، لوازم زندگی و ماشین تهیه کند، جوانی که بیکار است و حتی نمیتواند تحصیلش را ادامه بدهد، پدری که نمیتواند مایحتاج خانواده را تامین کند و سرکارگرِ مستاصلی که دیگر توان پرداخت حقوق کارگران را ندارد...
ای تصمیمگیرندگانِ بزرگ! ما اهرم فشار مناسبی نیستیم! بااین شیوهی ناعادلانه، فقط خورشید را بیدلیل از جهان ما دریغ کردهاید!
بااین شیوه فقط و فقط به ما ظلم کردهاید، به مردمی که ابدا کاری به کارتان نداشتهاند!
ما مردم خوبی داریم. مردم نجیب و آرامی که زیر تازیانهی روزگار کمر خم کردهاند و فریاد نزدند، که ای کاش میزدند و شما میشنیدید و میفهمیدید این ماییم که داریم زیر فشارهای شما له میشویم! این ماییم که هدف گرفتهاید و از همه چیز محرومشان کردهاید! این ماییم که سلول به سلول روانمان فرسوده میشود و ناامید و بیآینده و نابود میشویم...
سری به کلمات و گفتگوها و شعرهای ما بزنید که چطور داریم با تمام وجود به همدیگر دلگرمی میدهیم و به هر دری میزنیم تا خودمان را وصل کنیم به این زندگی...
ببینید چطور در دلِ ماجرایی گیر کردهایم که مقصرش نیستیم! که حتی درست نمیدانیم چطور پیش آمده و چطور حل میشود اما چه ناعادلانه برای تهدیدهای شما شدهایم سیبلهای پرتاب!
صدای مرا به تمام جهان برسانید، من ایرانم، من هشتاد و چند میلیون جان بیگناه، من هشتاد و چند میلیون تفکر آگاه، من هشتاد و چند میلیون امید، من هشتاد و چند میلیون شور زیستن... من؛ هشتاد و چند میلیون انسانی که حق دارند زندگی کنند!
صدای مرا به تمام جهان برسانید؛ ما باشما سرِ جنگ نداریم، دستتان را از روی این ماشهی لعنتی بردارید، بگذارید زندگی کنیم...
✍نرگس صرافیان طوفان
@hooreechannel 🌹
👍7👎3
باز پس گیری زندگی در خیابانهای شهر
قدم زدن در خیابانهای ایران این روزها، برای من که خاطرهای از روزهای بعد از انقلاب را در ذهن دارم، همچون تماشای پردهای عظیم از یک نمایش تراژیک و امیدوارکننده است. هر زنی که بدون حجاب اجباری میگذرد، هر دختر جوانی که موهایش را در باد رها کرده، تنها یک فرد نیست؛ بلکه نماد پیروزی یک نبرد جمعی است، نبردی که پنج دهه به طول انجامید و اکنون ثمره آن را، میبینیم.
برای نسل من، انقلاب پنجاه و هفت دیواری بلند از اجباری بود که با آن روبرو شدیم. تحمیل حجاب در مدرسه، همچون شوکی بود که درکی از آن نداشتیم. پوششی که نه از سر ایمان، که از روی اکراه و به عنوان نماد یک ایدئولوژی جدید به تن میکردیم. آن روسریِ نخستین، که به سرعت به مقنعهای تنگ و سپس به تشویقهای اجباری برای پوشید چادر بود؛تنها یک تکه پارچه نبود؛ بلکه همواره هویتی را تحمیل می کرد که بخشی از ذهنمان را به اشغال خود درآورده بود. ذهن ما همیشه درگیر بود: "آیا مقنعه پس نرفته؟"، "چادرم کافی است؟"، "نگاه این مأمور چیست؟". این، زندانی فردی بود که بر روان ما سایه انداخته بود.
و چه تلخ است که به یاد بیاوریم سادهترین لذتهای طبیعی را از دست داده بودیم. حس کردن نرمی باد در موها و گرمای خورشید بر پوست، که هر انسانی باید بتواند در وطن خود آزادانه آن را تجربه کند، برای ما به رویایی دستنیافتنی تبدیل شده بود. این محرومیت، زخمی عمیق بر پیکره هویت زنانه ما بود.
اما امروز، پس از قیام "ژینا، مهسا امینی"، گویی خونهای ریخته شده، درخت کهنی را که ریشه در پنج دهه مبارزه زنان ایران داشت، بار دیگر آبیاری کرده است. آنچه امروز در خیابان می بینم، حاصل شجاعت زنانی است که در دهه شصت، با وجود خطرات بسیار، مقاومت کردند. حاصل مادران ما که در دهه هفتاد و هشتاد، در پارکها و گردهماییهای کوچک، در برابر جداکردن جنسیتی فضاها ایستادند. حاصل دختران دانشجویی بود که در خوابگاهها و دانشگاهها، شعار "یا آزادی یا آزادی" سر دادند. حاصل دختران خیابان انقلاب بود که شعلۀ امید را زنده نگه داشتند.
هر یک از این زنان، سنگی بر بنای این راه نهادند. بسیاری زندانی شدند، شغلشان را از دست دادند، از تحصیل محروم شدند و برخی، مانند مهسا، با خون خود این راه را آبیاری کردند. بنابراین، هر زن با حجاب اختیاری که امروز میبینم، تنها یک فرد نیست؛ او وارث تمام آن خونها و اشکها و مقاومتهاست.
اکنون، اگرچه قوانین تغییر نکردهاند، اما واقعیت اجتماعی در خیابان دگرگون شده است. این تغییر، نتیجه یک مبارزه مسالمتآمیز و عظیم مدنی است. اینجا دیگر ترس، جای خود را به یک همبستگی خاموش اما قدرتمند داده است. نگاههای زنان به یکدیگر، حامل پیامی از غرور و اطمینان است: "ما باهم هستیم."
قدم زدن در این روزها برای من، همچون پیادهروی در یک موزه زنده از تاریخ مبارزات زنان ایران است.که اکنون به گفتمانی غالب تبدیل شده است. این راه به پایان نرسیده، اما بدون شک، نقطۀ بازگشتی است که نسل من هرگز جرات تصورش را هم نداشت. این پیروزی، متعلق به همه زنان ایران، از نسل من تا دختران امروز است.
✍فتانه عبدالحسینی
@womenstudiesisaorg
@hooreechannel 🌹
قدم زدن در خیابانهای ایران این روزها، برای من که خاطرهای از روزهای بعد از انقلاب را در ذهن دارم، همچون تماشای پردهای عظیم از یک نمایش تراژیک و امیدوارکننده است. هر زنی که بدون حجاب اجباری میگذرد، هر دختر جوانی که موهایش را در باد رها کرده، تنها یک فرد نیست؛ بلکه نماد پیروزی یک نبرد جمعی است، نبردی که پنج دهه به طول انجامید و اکنون ثمره آن را، میبینیم.
برای نسل من، انقلاب پنجاه و هفت دیواری بلند از اجباری بود که با آن روبرو شدیم. تحمیل حجاب در مدرسه، همچون شوکی بود که درکی از آن نداشتیم. پوششی که نه از سر ایمان، که از روی اکراه و به عنوان نماد یک ایدئولوژی جدید به تن میکردیم. آن روسریِ نخستین، که به سرعت به مقنعهای تنگ و سپس به تشویقهای اجباری برای پوشید چادر بود؛تنها یک تکه پارچه نبود؛ بلکه همواره هویتی را تحمیل می کرد که بخشی از ذهنمان را به اشغال خود درآورده بود. ذهن ما همیشه درگیر بود: "آیا مقنعه پس نرفته؟"، "چادرم کافی است؟"، "نگاه این مأمور چیست؟". این، زندانی فردی بود که بر روان ما سایه انداخته بود.
و چه تلخ است که به یاد بیاوریم سادهترین لذتهای طبیعی را از دست داده بودیم. حس کردن نرمی باد در موها و گرمای خورشید بر پوست، که هر انسانی باید بتواند در وطن خود آزادانه آن را تجربه کند، برای ما به رویایی دستنیافتنی تبدیل شده بود. این محرومیت، زخمی عمیق بر پیکره هویت زنانه ما بود.
اما امروز، پس از قیام "ژینا، مهسا امینی"، گویی خونهای ریخته شده، درخت کهنی را که ریشه در پنج دهه مبارزه زنان ایران داشت، بار دیگر آبیاری کرده است. آنچه امروز در خیابان می بینم، حاصل شجاعت زنانی است که در دهه شصت، با وجود خطرات بسیار، مقاومت کردند. حاصل مادران ما که در دهه هفتاد و هشتاد، در پارکها و گردهماییهای کوچک، در برابر جداکردن جنسیتی فضاها ایستادند. حاصل دختران دانشجویی بود که در خوابگاهها و دانشگاهها، شعار "یا آزادی یا آزادی" سر دادند. حاصل دختران خیابان انقلاب بود که شعلۀ امید را زنده نگه داشتند.
هر یک از این زنان، سنگی بر بنای این راه نهادند. بسیاری زندانی شدند، شغلشان را از دست دادند، از تحصیل محروم شدند و برخی، مانند مهسا، با خون خود این راه را آبیاری کردند. بنابراین، هر زن با حجاب اختیاری که امروز میبینم، تنها یک فرد نیست؛ او وارث تمام آن خونها و اشکها و مقاومتهاست.
اکنون، اگرچه قوانین تغییر نکردهاند، اما واقعیت اجتماعی در خیابان دگرگون شده است. این تغییر، نتیجه یک مبارزه مسالمتآمیز و عظیم مدنی است. اینجا دیگر ترس، جای خود را به یک همبستگی خاموش اما قدرتمند داده است. نگاههای زنان به یکدیگر، حامل پیامی از غرور و اطمینان است: "ما باهم هستیم."
قدم زدن در این روزها برای من، همچون پیادهروی در یک موزه زنده از تاریخ مبارزات زنان ایران است.که اکنون به گفتمانی غالب تبدیل شده است. این راه به پایان نرسیده، اما بدون شک، نقطۀ بازگشتی است که نسل من هرگز جرات تصورش را هم نداشت. این پیروزی، متعلق به همه زنان ایران، از نسل من تا دختران امروز است.
✍فتانه عبدالحسینی
@womenstudiesisaorg
@hooreechannel 🌹
❤4
تحریمها، گواهینامهها و چرخشهای روزگار؛
وقتی خانمها پایه یک رانندهاند، ولی موتورسوار نه!
چه همزمانی دلچسبی! درست در اوجِ هیاهوی تحریمهای سازمان ملل که کمر اقتصادمان را خم کرده، ناگهان چشم باز کردهایم و دیدهایم که بانوان، علاوه بر انجام امور روزمره، توانایی راندن موتورسیکلت را هم دارند!
انگار تا این لحظه، حواسمان به این موضوع مهم نبوده و حالا که دنیا دورمان کرده، یادمان افتاده که خانمها هم میتوانند با دو چرخ در شهر تردد کنند.
جالب اینجاست که طبق گفتهی دبیر کارگروه فقه انجمن مطالعات زنان، موتورسواری زنان «مانع شرعی ندارد.» اما نکتهی طنز ماجرا اینجاست که همانهایی که گواهینامه "پایه یک" برای کامیون و اتوبوس به خانمها میدهند (که البته خود این هم بحثی جداگانه دارد!)، با دادن گواهینامه موتورسیکلت مخالفت میکنند. یعنی همزمان، زنانی داریم که توانایی هدایت غولهای جاده را دارند، اما از پسِ یک موتورسیکلتِ کوچک برنمیآیند؟!
این دیگر چه "فقهِ" روزآمدی است که با تحریمهای خارجی، چرخههای تصمیمگیریاش اینگونه به گردش درمیآید؟
شاید باید منتظر ماند و دید که آیا فشار تحریمها، آنقدر زیاد خواهد بود که این عدم مانع شرعی برای موتورسواری بانوان، به صدور گواهینامه هم تعمیم پیدا کند؟ یا اینکه باید همچنان شاهد این باشیم که در دنیای پر سرعت و تحریمشده، برخی قوانین، با سرعتی لاکپشتی حرکت کنند و منطق را در پیچوخمِ سنتها و شرایط روز گم کنند.
خلاصه اینکه، در این وانفسای تحریم، شاید تنها دلگرمیمان این باشد که خانمها میتوانند با پایه یک شان، بارِ کامیونها را جابجا کنند، حتی اگر نتوانند یک موتورسیکلت را به نام خود بزنند!
✍محمود نامدارپور
@hooreechannel 🌹
وقتی خانمها پایه یک رانندهاند، ولی موتورسوار نه!
چه همزمانی دلچسبی! درست در اوجِ هیاهوی تحریمهای سازمان ملل که کمر اقتصادمان را خم کرده، ناگهان چشم باز کردهایم و دیدهایم که بانوان، علاوه بر انجام امور روزمره، توانایی راندن موتورسیکلت را هم دارند!
انگار تا این لحظه، حواسمان به این موضوع مهم نبوده و حالا که دنیا دورمان کرده، یادمان افتاده که خانمها هم میتوانند با دو چرخ در شهر تردد کنند.
جالب اینجاست که طبق گفتهی دبیر کارگروه فقه انجمن مطالعات زنان، موتورسواری زنان «مانع شرعی ندارد.» اما نکتهی طنز ماجرا اینجاست که همانهایی که گواهینامه "پایه یک" برای کامیون و اتوبوس به خانمها میدهند (که البته خود این هم بحثی جداگانه دارد!)، با دادن گواهینامه موتورسیکلت مخالفت میکنند. یعنی همزمان، زنانی داریم که توانایی هدایت غولهای جاده را دارند، اما از پسِ یک موتورسیکلتِ کوچک برنمیآیند؟!
این دیگر چه "فقهِ" روزآمدی است که با تحریمهای خارجی، چرخههای تصمیمگیریاش اینگونه به گردش درمیآید؟
شاید باید منتظر ماند و دید که آیا فشار تحریمها، آنقدر زیاد خواهد بود که این عدم مانع شرعی برای موتورسواری بانوان، به صدور گواهینامه هم تعمیم پیدا کند؟ یا اینکه باید همچنان شاهد این باشیم که در دنیای پر سرعت و تحریمشده، برخی قوانین، با سرعتی لاکپشتی حرکت کنند و منطق را در پیچوخمِ سنتها و شرایط روز گم کنند.
خلاصه اینکه، در این وانفسای تحریم، شاید تنها دلگرمیمان این باشد که خانمها میتوانند با پایه یک شان، بارِ کامیونها را جابجا کنند، حتی اگر نتوانند یک موتورسیکلت را به نام خود بزنند!
✍محمود نامدارپور
@hooreechannel 🌹
👏6❤1👍1
🔴 پایان بازی با جمهوری اسلامی؟
🗒 طرح جدید «دونالد ترامپ» برای آتش بس در «غزه» و شاید صلح دائمی در خاورمیانه و استقبال بیسابقه کشورهای اسلامی به ویژه کشورهایی با بزرگترین جمعیت های مسلمان از آن، از جمله «اندونزی» و «پاکستان» که همیشه تظاهرات خیابانی ضد اسرائیلی در این کشورها چشمگیر است، بار دیگر می تواند یادآور این مهم باشد که خاورمیانه در آستانه یک تحول ژرف و تاریخی قرار دارد.
⬅️ یکی از عوامل کلیدی این تحول را می توان دیدارهای خصوصی ترامپ با رهبران و نمایندگان کشورهای اسلامی، از جمله ملاقات هفته گذشته وی با «رجب طیب اردوغان»، رئیسجمهور ترکیه ارزیابی کرد. اردوغان که «حماس» را یک گروه آزادیبخش می داند نه تروریستی و به ویژه این اواخر از واژههای تند علیه «اسرائیل» استفاده کرده است، به نظر می رسد پس از دیدار هفته گذشته اش با ترامپ، موضع خود را به وضوح، نرمتر کرده است. او با حمایت از طرح ترامپ و ضمن تمجید از وی، پذیرش خلع سلاح حماس و نابودی زیرساختهای نظامی این گروه را به عنوان بخشی غیرقابل چشمپوشی از راهحل صلح پذیرفته است. حتی به نظر میرسد که اردوغان دیگر آینده غزه را بدون حضور حماس تصور میکند.
⬅️ علاوه بر ترکیه، کشورهایی مانند اندونزی و پاکستان که همواره حامی فلسطین ظاهر شدند، با استقبال از این طرح، نشان دادند که رهبری آمریکا برای حل پایدار مسئله تاریخی اسرائیل و فلسطین را ارج می نهند و از آن استقبال می کنند. آنچه که مورد اجماع در جهان اسلامِ منهای جمهوری اسلامی ایران است. این امر میتواند نشانهای از تمایل گستردهتر به بازتعریف روابط و تمرکز بر امنیت و ثبات منطقه باشد.
⬅️ از سوی دیگر، چنین بر می آید که ایستادگی «جمهوری اسلامی» در عدم تحویل اورانیوم غنیشده ۶۰ درصد، حتی با پذیرش هزینه سنگین بازگشت تحریمهای سازمان ملل، این نگرانی را در میان کشورهای منطقه و جامعه بینالملل تشدید کرده است که برنامه هستهای تهران ممکن است فراتر از اهداف صلحآمیز باشد و هدف واقعی آن ساخت تسلیحات اتمی است و می توان احتمال جدی داد این مسئله باعث شده است که بازیگران منطقهای به دنبال راهکاری جامع باشند تا تهدید احتمالی را مهار کنند و امنیت منطقه را تضمین نمایند؛ راهکاری که طرح ترامپ، ملزومات و پی آمد های آن سعی در ارائه آن دارد.
⬅️ اشارات اخیر ترامپ مبنی بر امکان پیوستن «ایران» به «پیمان ابراهیم»، نیز با این واقعیت که در شرایط فعلی نامحتمل به نظر میرسد، میتواند هشداری برای «تهران» باشد که جهان و منطقه دیگر تحمل وضعیت موجود را ندارند و به دنبال تحولات اساسی برای برقراری صلح دائمی هستند؛ لذا دیدارهای پشتپرده در حاشیه مجمع عمومی «سازمان ملل» و استقبال کشورهای عربی و اسلامی از طرح ترامپ، می تواند نشانههای یک اجماع نوظهور در منطقه باشد که حماس و محورهای نیابتی ایران را به عنوان موانع اصلی صلح و ثبات میشناسد و خواستار خلع سلاح موانع و بازسازی منطقه است و این ممکن است با بازیگر جایگزین در تهران مد نظر باشد.
⬅️ با این حال، برای فهم بهتر تحولات منطقه پرسشهای مهمی باقی است: آیا این تغییرات تاکتیکی است یا آغاز روندی واقعی و پایدار است؟ واکنش جمهوری اسلامی و گروه های هم پیمانش چگونه خواهد بود؟ و آینده خاورمیانه چه مسیر جدیدی را در پیش خواهد گرفت؟ شاید زمان آن رسیده که همه بازیگران منطقهای و بینالمللی با نگاهی واقعبینانهتر، به دنبال راهحلی جامع برای پایان دادن به بحرانهای طولانی هستند؛ راهحلی که دیگر جایی برای بهانهها و بازیهای سیاسی باقی نگذارد و صلح و امنیت پایدار را به ارمغان آورد.
⬅️ آیا جهان و منطقه آمادهاند مسیر جدیدی را آغاز کنند؟ آیا جمهوری اسلامی میتواند در این معادله نوین جایی داشته باشد؟ آیا جنگی بزرگ برای تثبیت نظم نوین گریزناپذیر است؟ و آیا مذاکرات و تفاهامات پشت پرده حاکی از پایان بازی با جمهوری اسلامی است؟
✍مرضیه حاجی هاشمی
https://t.me/M_Hajihashemi_iran1
@hooreechannel 🌹
🗒 طرح جدید «دونالد ترامپ» برای آتش بس در «غزه» و شاید صلح دائمی در خاورمیانه و استقبال بیسابقه کشورهای اسلامی به ویژه کشورهایی با بزرگترین جمعیت های مسلمان از آن، از جمله «اندونزی» و «پاکستان» که همیشه تظاهرات خیابانی ضد اسرائیلی در این کشورها چشمگیر است، بار دیگر می تواند یادآور این مهم باشد که خاورمیانه در آستانه یک تحول ژرف و تاریخی قرار دارد.
⬅️ یکی از عوامل کلیدی این تحول را می توان دیدارهای خصوصی ترامپ با رهبران و نمایندگان کشورهای اسلامی، از جمله ملاقات هفته گذشته وی با «رجب طیب اردوغان»، رئیسجمهور ترکیه ارزیابی کرد. اردوغان که «حماس» را یک گروه آزادیبخش می داند نه تروریستی و به ویژه این اواخر از واژههای تند علیه «اسرائیل» استفاده کرده است، به نظر می رسد پس از دیدار هفته گذشته اش با ترامپ، موضع خود را به وضوح، نرمتر کرده است. او با حمایت از طرح ترامپ و ضمن تمجید از وی، پذیرش خلع سلاح حماس و نابودی زیرساختهای نظامی این گروه را به عنوان بخشی غیرقابل چشمپوشی از راهحل صلح پذیرفته است. حتی به نظر میرسد که اردوغان دیگر آینده غزه را بدون حضور حماس تصور میکند.
⬅️ علاوه بر ترکیه، کشورهایی مانند اندونزی و پاکستان که همواره حامی فلسطین ظاهر شدند، با استقبال از این طرح، نشان دادند که رهبری آمریکا برای حل پایدار مسئله تاریخی اسرائیل و فلسطین را ارج می نهند و از آن استقبال می کنند. آنچه که مورد اجماع در جهان اسلامِ منهای جمهوری اسلامی ایران است. این امر میتواند نشانهای از تمایل گستردهتر به بازتعریف روابط و تمرکز بر امنیت و ثبات منطقه باشد.
⬅️ از سوی دیگر، چنین بر می آید که ایستادگی «جمهوری اسلامی» در عدم تحویل اورانیوم غنیشده ۶۰ درصد، حتی با پذیرش هزینه سنگین بازگشت تحریمهای سازمان ملل، این نگرانی را در میان کشورهای منطقه و جامعه بینالملل تشدید کرده است که برنامه هستهای تهران ممکن است فراتر از اهداف صلحآمیز باشد و هدف واقعی آن ساخت تسلیحات اتمی است و می توان احتمال جدی داد این مسئله باعث شده است که بازیگران منطقهای به دنبال راهکاری جامع باشند تا تهدید احتمالی را مهار کنند و امنیت منطقه را تضمین نمایند؛ راهکاری که طرح ترامپ، ملزومات و پی آمد های آن سعی در ارائه آن دارد.
⬅️ اشارات اخیر ترامپ مبنی بر امکان پیوستن «ایران» به «پیمان ابراهیم»، نیز با این واقعیت که در شرایط فعلی نامحتمل به نظر میرسد، میتواند هشداری برای «تهران» باشد که جهان و منطقه دیگر تحمل وضعیت موجود را ندارند و به دنبال تحولات اساسی برای برقراری صلح دائمی هستند؛ لذا دیدارهای پشتپرده در حاشیه مجمع عمومی «سازمان ملل» و استقبال کشورهای عربی و اسلامی از طرح ترامپ، می تواند نشانههای یک اجماع نوظهور در منطقه باشد که حماس و محورهای نیابتی ایران را به عنوان موانع اصلی صلح و ثبات میشناسد و خواستار خلع سلاح موانع و بازسازی منطقه است و این ممکن است با بازیگر جایگزین در تهران مد نظر باشد.
⬅️ با این حال، برای فهم بهتر تحولات منطقه پرسشهای مهمی باقی است: آیا این تغییرات تاکتیکی است یا آغاز روندی واقعی و پایدار است؟ واکنش جمهوری اسلامی و گروه های هم پیمانش چگونه خواهد بود؟ و آینده خاورمیانه چه مسیر جدیدی را در پیش خواهد گرفت؟ شاید زمان آن رسیده که همه بازیگران منطقهای و بینالمللی با نگاهی واقعبینانهتر، به دنبال راهحلی جامع برای پایان دادن به بحرانهای طولانی هستند؛ راهحلی که دیگر جایی برای بهانهها و بازیهای سیاسی باقی نگذارد و صلح و امنیت پایدار را به ارمغان آورد.
⬅️ آیا جهان و منطقه آمادهاند مسیر جدیدی را آغاز کنند؟ آیا جمهوری اسلامی میتواند در این معادله نوین جایی داشته باشد؟ آیا جنگی بزرگ برای تثبیت نظم نوین گریزناپذیر است؟ و آیا مذاکرات و تفاهامات پشت پرده حاکی از پایان بازی با جمهوری اسلامی است؟
✍مرضیه حاجی هاشمی
https://t.me/M_Hajihashemi_iran1
@hooreechannel 🌹
👍4👎2
🔵 بیمارانِ سالمند به چیزی بیش از عمر طولانی نیاز دارند
🔸 با یکی از بیمارانم دربارۀ نتایج اسکن تومورهایش صحبت میکردیم. از پذیرش واقعیت گریزان نبود، اما سؤال اصلی این بود که «حالا چه کنیم؟». گزینهها روی میز بود: انواع مختلفی از شیمیدرمانی، جراحی، یا تجویز دارو برای کنترل علائم.
🔸 او در میان گزینههای وحشتناک محاصره شده بود و نمیدانست چه باید بکند. همان موقع فهمیدم که ژست دکتر آگاهیبخش را به خودم گرفتهام: اطلاعات ما این است؛ حالا شما کدام را میخواهید؟
🔸 پس یک قدم به عقب برگشتم و، بهجای فشار آوردن، مهمترین سؤال را از او پرسیدم: «بزرگترین ترسها و دغدغههایت چیست؟ مهمترین اهدافت کداماند؟».
🔸 گفت میخواهد درد و حالت تهوع و استفراغ نداشته باشد، و دوباره بتواند روی پاهایش بایستد. دورنمای او از زمان داشت عوض میشد و، بهجای آینده، روی زمان حال و آدمهای دوروبرش متمرکز میشد. میگفت که منتهای آرزویش شرکت در مراسم ازدواج فرزندش است.
🔸 میخواست به هر قیمتی آنجا حاضر باشد. و ناگهان مسیر روشن شد: شیمیدرمانی شانس کمی برای بهبود او داشت و با جراحی هم نمیتوانست به عروسی برسد. تصمیم گرفتیم اول او را برای عروسی آماده کنیم، بعد به درمان فکر کنیم.
🔸 هنگام پیری و بیماری، دستکم دو شجاعت لازم است: اول، شجاعت مواجهه با واقعیتِ میرایی؛ و دوم، شجاعت اقدام مطابق با حقیقتی که یافتهایم. فرد باید تصمیم بگیرد که آیا ترسها و امیدهایش مهمترند یا چیزی دیگر.
🔸 اما نظام پزشکی اغلب راه ساده را پیش میگیرد: تهاجمیترین درمان، بدون توجه به اولویتهای بیمار. در این حالت، دستورالعملهای از پیش معینی هست که کار را راحت میکند. کلنجاررفتن با گزینههای بیمار، یعنی محاسبۀ اولویتها و سروکلهزدن با او برای تطبیق گزینهها با این اولویتها، نفسگیر و پیچیده است.
🔸 همۀ فشارها هم به یک سمت معطوف است: کار بیشتری بکنیم. زیرا کمکاری تنها اشتباهی است که پزشکان از آن میترسند. اما اکثرشان متوجه نیستند که ممکن است اشتباهات دیگری نیز وجود داشته باشد، مثلاً شاید انجام کارِ زیادتر اثر تخریبی بیشتری روی زندگی بیمار داشته باشد.
🔸 زندگیْ میانگینی از لحظات نیست؛ یک قصه است. آنچه زندگی را معنادار میکند اوجها و فرجام آن است، نه محاسبهٔ دقیق درد و لذت. و بزرگترین شکست ما در پزشکی این است که فراموش میکنیم بیماران به چیزی بیش از عمر طولانی نیاز دارند؛ فراموش میکنیم که باید به آنان کمک کنیم تا قصهٔ زندگیشان را تا پایان معنادار نگه دارند.
🔺 تا یازدهم مهرماه میتوانید این کتاب را با ۴۰ درصد تخفیف و فقط با قیمت ۲۳۸٫۸۰۰ تومان در فروش ویژۀ ترجمان تهیه کنید.
🔗 لینک خرید:
https://B2n.ir/tn2792
✍🏻 نوشتۀ آتول گاواندی. ترجمۀ حامد قدیری
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
🔸 با یکی از بیمارانم دربارۀ نتایج اسکن تومورهایش صحبت میکردیم. از پذیرش واقعیت گریزان نبود، اما سؤال اصلی این بود که «حالا چه کنیم؟». گزینهها روی میز بود: انواع مختلفی از شیمیدرمانی، جراحی، یا تجویز دارو برای کنترل علائم.
🔸 او در میان گزینههای وحشتناک محاصره شده بود و نمیدانست چه باید بکند. همان موقع فهمیدم که ژست دکتر آگاهیبخش را به خودم گرفتهام: اطلاعات ما این است؛ حالا شما کدام را میخواهید؟
🔸 پس یک قدم به عقب برگشتم و، بهجای فشار آوردن، مهمترین سؤال را از او پرسیدم: «بزرگترین ترسها و دغدغههایت چیست؟ مهمترین اهدافت کداماند؟».
🔸 گفت میخواهد درد و حالت تهوع و استفراغ نداشته باشد، و دوباره بتواند روی پاهایش بایستد. دورنمای او از زمان داشت عوض میشد و، بهجای آینده، روی زمان حال و آدمهای دوروبرش متمرکز میشد. میگفت که منتهای آرزویش شرکت در مراسم ازدواج فرزندش است.
🔸 میخواست به هر قیمتی آنجا حاضر باشد. و ناگهان مسیر روشن شد: شیمیدرمانی شانس کمی برای بهبود او داشت و با جراحی هم نمیتوانست به عروسی برسد. تصمیم گرفتیم اول او را برای عروسی آماده کنیم، بعد به درمان فکر کنیم.
🔸 هنگام پیری و بیماری، دستکم دو شجاعت لازم است: اول، شجاعت مواجهه با واقعیتِ میرایی؛ و دوم، شجاعت اقدام مطابق با حقیقتی که یافتهایم. فرد باید تصمیم بگیرد که آیا ترسها و امیدهایش مهمترند یا چیزی دیگر.
🔸 اما نظام پزشکی اغلب راه ساده را پیش میگیرد: تهاجمیترین درمان، بدون توجه به اولویتهای بیمار. در این حالت، دستورالعملهای از پیش معینی هست که کار را راحت میکند. کلنجاررفتن با گزینههای بیمار، یعنی محاسبۀ اولویتها و سروکلهزدن با او برای تطبیق گزینهها با این اولویتها، نفسگیر و پیچیده است.
🔸 همۀ فشارها هم به یک سمت معطوف است: کار بیشتری بکنیم. زیرا کمکاری تنها اشتباهی است که پزشکان از آن میترسند. اما اکثرشان متوجه نیستند که ممکن است اشتباهات دیگری نیز وجود داشته باشد، مثلاً شاید انجام کارِ زیادتر اثر تخریبی بیشتری روی زندگی بیمار داشته باشد.
🔸 زندگیْ میانگینی از لحظات نیست؛ یک قصه است. آنچه زندگی را معنادار میکند اوجها و فرجام آن است، نه محاسبهٔ دقیق درد و لذت. و بزرگترین شکست ما در پزشکی این است که فراموش میکنیم بیماران به چیزی بیش از عمر طولانی نیاز دارند؛ فراموش میکنیم که باید به آنان کمک کنیم تا قصهٔ زندگیشان را تا پایان معنادار نگه دارند.
🔺 تا یازدهم مهرماه میتوانید این کتاب را با ۴۰ درصد تخفیف و فقط با قیمت ۲۳۸٫۸۰۰ تومان در فروش ویژۀ ترجمان تهیه کنید.
🔗 لینک خرید:
https://B2n.ir/tn2792
✍🏻 نوشتۀ آتول گاواندی. ترجمۀ حامد قدیری
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
فروشگاه اینترنتی کتاب ترجمان
مرگ با تشریفات پزشکی (چاپ یازدهم)
روزهای واپسین عمرِ سالمندان و بیماران لاعلاج اغلب در آسایشگاهها و بخش مراقبتهای ویژۀ بیمارستانها میگذرد. پزشکان در این اوضاع درمانهایی را پیش میبرند که مغزهایمان را گیج و منگ میکنند و شیرۀ بدنهایمان را میکشند تا مگر شانس نصفهونیمهای برای زندهماندن…
❤3👍2
حاکمیتی که برای جبران کمبودها، از آینده هزینه میکند!
از نتایج ناگوار ناکارآمدی، تحریم و انزوای کشور از بابت این مشی حکمرانی که منجر به انواع کمبودها و محدودیتها شده، خرج از آینده بوده است!
نمونه گویای آن، استفاده بیش از حد از منابع آبی کشور و سفرههای آب زیرزمینی هست که در ۴ دهه گذشته نزدیک ۹۰ درصد از این ذخایر مصرف شده که به جز ته کشیدن منابع آبی کشور، و شور شدن خاک و نابودی کشاورزی، باعث فرونشست وحشتناک زمین شده است که در ادامه خطر جابهجایی اجباری جمعیت گستردهای در ایران را هشدار میدهند...
آری، اصرار بر این مشی و امتداد این شیوه حکمرانی، باعث شد برای جبران کمبودها، نهایت استفاده و بهرهبرداری از منابع و امکانات کشور، بدون فرصت احیا و تجدید آن، در دستور کار قرار گیرد که خروجی آن را امروز از بحران محیط زیست تا فرسودگی صنایع و ناترازی انرژی و... شاهدیم که هر سال شدیدتر میشود!
البته این صرفا در بخش منابع مادی و طبیعی هست و در بخش انسانی و روانی، سواستقاده و هزینه از اعتماد ایرانیان، نهایت باعث دامن زدن به بیاعتمادی اجتماعی گستردهای شد که ناامیدی و عدم تمایل به زادآوری خروجی آن و بخشی از آن هزینهکرد از آینده است...
✍حبیب رمضانخانی
@hooreechannel 🌹
از نتایج ناگوار ناکارآمدی، تحریم و انزوای کشور از بابت این مشی حکمرانی که منجر به انواع کمبودها و محدودیتها شده، خرج از آینده بوده است!
نمونه گویای آن، استفاده بیش از حد از منابع آبی کشور و سفرههای آب زیرزمینی هست که در ۴ دهه گذشته نزدیک ۹۰ درصد از این ذخایر مصرف شده که به جز ته کشیدن منابع آبی کشور، و شور شدن خاک و نابودی کشاورزی، باعث فرونشست وحشتناک زمین شده است که در ادامه خطر جابهجایی اجباری جمعیت گستردهای در ایران را هشدار میدهند...
آری، اصرار بر این مشی و امتداد این شیوه حکمرانی، باعث شد برای جبران کمبودها، نهایت استفاده و بهرهبرداری از منابع و امکانات کشور، بدون فرصت احیا و تجدید آن، در دستور کار قرار گیرد که خروجی آن را امروز از بحران محیط زیست تا فرسودگی صنایع و ناترازی انرژی و... شاهدیم که هر سال شدیدتر میشود!
البته این صرفا در بخش منابع مادی و طبیعی هست و در بخش انسانی و روانی، سواستقاده و هزینه از اعتماد ایرانیان، نهایت باعث دامن زدن به بیاعتمادی اجتماعی گستردهای شد که ناامیدی و عدم تمایل به زادآوری خروجی آن و بخشی از آن هزینهکرد از آینده است...
✍حبیب رمضانخانی
@hooreechannel 🌹
👍6❤1
چگونه غنی سازی، ما را در علم هسته ای و اقتصاد فقیر کرد؟
مناقشه اتمی ایران ۲۰سال است با ایجاد بیثباتی مستمر، آب را بر روی بذر توسعه ایران بسته است؛ و با گشودن راه ورود نظامیان به همه عرصهها، هوای توسعه را آلوده کرده است؛ و با گسترش راههای مخفیکاری و فرار از قانون (به بهانه مشکلات حقوقی، سیاسی و اقتصادی تحریم) و در واقع با بی حرمت کردن قانون، بذر توسعه را از نور هم محروم کرده است.
۱۴ سال پیش(یعنی وقتی اوباما برای دور اول، کاندیدای ریاست جمهوری آمریکا شده بود و هنوز انتخاب نشده بود ولی پیشنهاد شروع مذاکره بدون پیش شرط با ایران را داده بود)، من در مهر ۱۳۸۷ طی یک نامه غیرعلنی ۶۶۱ صفحهای به مقام رهبری (که ۵ سال بعد بدون هیچ تغییری، با عنوان «اقتصاد سیاسی مناقشه اتمی ایران» به صورت کتاب انتشار یافت)، پیشنهاد دادم که قبل از اینکه اوباما بیاید و درگیر تحریممان کند ایران برای ده سال به صورت داوطلبانه غنیسازی را متوقف و شروع به اعتمادسازی با جهان کند.
در آن نامه پیشبینی کردم که اگر اوباما در انتخابات پیروز شود، به ایران حمله نمی کند اما به سرعت و خیلی شدید ما را به سوی تحریم میبرد.
گفتم که اگر وارد تحریم شویم بین ده تا ۲۰ سال درگیر انواع تنش ها و بیثباتی ها خواهیم بود و فرصتهای زیادی از اقتصاد ایران و نسل جوان ایران خواهد سوخت.
من در آن کتاب حرفهای زیادی درباره خسارت های مناقشه اتمی برای ایران زدهام و ۱۰ پیش بینی کردهام که تاکنون ۹ مورد از آنها محقق شده است.
اما وقتی که مصاحبه اخیر دکتر رضا منصوری استاد برجسته فیزیک دانشگاه شریف را خواندم، دود از سرم بلند شد.
او میگوید پافشاری ما بر «صنعت هستهای» باعث شده که ما از «علم هستهای» روز دنیا عقب بمانیم.
میگوید آنچه ما اکنون داریم نه علم هستهای بلکه یک صنعت قدیمی هستهای با فناوری مربوط به ۸۰ سال پیش است.
او میگوید ما اکنون هیچ دانشمند هستهای نداریم و از مرزهای علم هستهای دنیا بسیار عقب ماندهایم. میگوید با پولی که صرف صنعت هستهای کردیم میتوانستیم ۵۰ شتابگر ذرات بنیادی بسازیم و خود را در مرز جهانی علوم هستهای نگهداریم و صنایع مدرن بسیاری را پیرامون این علم گسترش بدهیم؛ بدون آنکه این همه هزینه بر کشور تحمیل کنیم.
در کتاب اقتصاد سیاسی مناقشه اتمی گفتهام که اگر ده سال غنی سازی را به طور داوطلبانه متوقف کنیم برای ما کمهزینهتر از ادامه غنی سازی است؛ اما اکنون میگویم اگر آنچه دکتر منصوری میگوید درست باشد، در مذاکرات احیای برجام در وین، اگر برای سی سال هم به غرب تضمین بدهیم که غنی سازی نخواهیم کرد و به سرعت خودمان را از بازی اتمی خارج کنیم، جلوی خسارت بیشتر را گرفتهایم.
مثل این است که به غرب تضمین بدهیم که کارخانه سایپا برای سی سال پراید تولید نخواهد کرد، معلوم است که به نفع کشور است.
در همان کتاب در چند جا نشان دادهام (بویژه با نظریه بازیها) که ماندن در بازی مناقشه اتمی به هر شکلی (چه موفق به غنیسازی بشویم یا نشویم)، بازی در میدان غربی هاست و نهایتاً به سود غرب و به زیان ماست.
من آن زمان فقط از منظر اقتصادی تحلیل کردهام و اکنون بعد از ۱۴ سال از ارسال آن نامه، یک دانشمند فیزیک آن حرف را از منظر علم فیزیک تکرار میکند.
اکنون فرصت های نسل جوان به سرعت در حال سوختن و پنجره جمعیتی کشور به سرعت در حال بسته شدن و مغزها و سرمایههای فکری و سرمایه های انسانی ما به سرعت در حال تخلیه یا فرسوده شدن است؛ اینها اصلی ترین سرمایه های ماست که باید تضمین کنیم ماندگاری شان را.
پافشاری بر غنیسازی اتمی، توان و فرصتهای ما برا ی غنیسازی خودمان را بیش از این میستاند.
هماکنون غنیسازیِ چند نسل از دانش آموختگان و جوانان و مادران و کودکان متوقف مانده است. اینها هستند که انرژی بنیادین برای جهش یک ملت به سوی توسعه را فراهم می کنند؛ که در شرایط کنونی کاملا فراموش شدهاند.
✍محسن رنانی
@hooreechannel 🌹
مناقشه اتمی ایران ۲۰سال است با ایجاد بیثباتی مستمر، آب را بر روی بذر توسعه ایران بسته است؛ و با گشودن راه ورود نظامیان به همه عرصهها، هوای توسعه را آلوده کرده است؛ و با گسترش راههای مخفیکاری و فرار از قانون (به بهانه مشکلات حقوقی، سیاسی و اقتصادی تحریم) و در واقع با بی حرمت کردن قانون، بذر توسعه را از نور هم محروم کرده است.
۱۴ سال پیش(یعنی وقتی اوباما برای دور اول، کاندیدای ریاست جمهوری آمریکا شده بود و هنوز انتخاب نشده بود ولی پیشنهاد شروع مذاکره بدون پیش شرط با ایران را داده بود)، من در مهر ۱۳۸۷ طی یک نامه غیرعلنی ۶۶۱ صفحهای به مقام رهبری (که ۵ سال بعد بدون هیچ تغییری، با عنوان «اقتصاد سیاسی مناقشه اتمی ایران» به صورت کتاب انتشار یافت)، پیشنهاد دادم که قبل از اینکه اوباما بیاید و درگیر تحریممان کند ایران برای ده سال به صورت داوطلبانه غنیسازی را متوقف و شروع به اعتمادسازی با جهان کند.
در آن نامه پیشبینی کردم که اگر اوباما در انتخابات پیروز شود، به ایران حمله نمی کند اما به سرعت و خیلی شدید ما را به سوی تحریم میبرد.
گفتم که اگر وارد تحریم شویم بین ده تا ۲۰ سال درگیر انواع تنش ها و بیثباتی ها خواهیم بود و فرصتهای زیادی از اقتصاد ایران و نسل جوان ایران خواهد سوخت.
من در آن کتاب حرفهای زیادی درباره خسارت های مناقشه اتمی برای ایران زدهام و ۱۰ پیش بینی کردهام که تاکنون ۹ مورد از آنها محقق شده است.
اما وقتی که مصاحبه اخیر دکتر رضا منصوری استاد برجسته فیزیک دانشگاه شریف را خواندم، دود از سرم بلند شد.
او میگوید پافشاری ما بر «صنعت هستهای» باعث شده که ما از «علم هستهای» روز دنیا عقب بمانیم.
میگوید آنچه ما اکنون داریم نه علم هستهای بلکه یک صنعت قدیمی هستهای با فناوری مربوط به ۸۰ سال پیش است.
او میگوید ما اکنون هیچ دانشمند هستهای نداریم و از مرزهای علم هستهای دنیا بسیار عقب ماندهایم. میگوید با پولی که صرف صنعت هستهای کردیم میتوانستیم ۵۰ شتابگر ذرات بنیادی بسازیم و خود را در مرز جهانی علوم هستهای نگهداریم و صنایع مدرن بسیاری را پیرامون این علم گسترش بدهیم؛ بدون آنکه این همه هزینه بر کشور تحمیل کنیم.
در کتاب اقتصاد سیاسی مناقشه اتمی گفتهام که اگر ده سال غنی سازی را به طور داوطلبانه متوقف کنیم برای ما کمهزینهتر از ادامه غنی سازی است؛ اما اکنون میگویم اگر آنچه دکتر منصوری میگوید درست باشد، در مذاکرات احیای برجام در وین، اگر برای سی سال هم به غرب تضمین بدهیم که غنی سازی نخواهیم کرد و به سرعت خودمان را از بازی اتمی خارج کنیم، جلوی خسارت بیشتر را گرفتهایم.
مثل این است که به غرب تضمین بدهیم که کارخانه سایپا برای سی سال پراید تولید نخواهد کرد، معلوم است که به نفع کشور است.
در همان کتاب در چند جا نشان دادهام (بویژه با نظریه بازیها) که ماندن در بازی مناقشه اتمی به هر شکلی (چه موفق به غنیسازی بشویم یا نشویم)، بازی در میدان غربی هاست و نهایتاً به سود غرب و به زیان ماست.
من آن زمان فقط از منظر اقتصادی تحلیل کردهام و اکنون بعد از ۱۴ سال از ارسال آن نامه، یک دانشمند فیزیک آن حرف را از منظر علم فیزیک تکرار میکند.
اکنون فرصت های نسل جوان به سرعت در حال سوختن و پنجره جمعیتی کشور به سرعت در حال بسته شدن و مغزها و سرمایههای فکری و سرمایه های انسانی ما به سرعت در حال تخلیه یا فرسوده شدن است؛ اینها اصلی ترین سرمایه های ماست که باید تضمین کنیم ماندگاری شان را.
پافشاری بر غنیسازی اتمی، توان و فرصتهای ما برا ی غنیسازی خودمان را بیش از این میستاند.
هماکنون غنیسازیِ چند نسل از دانش آموختگان و جوانان و مادران و کودکان متوقف مانده است. اینها هستند که انرژی بنیادین برای جهش یک ملت به سوی توسعه را فراهم می کنند؛ که در شرایط کنونی کاملا فراموش شدهاند.
✍محسن رنانی
@hooreechannel 🌹
👍5
زن، زندگی، آزادی؛
داستان دخترهای شلوارپوش یک عکس
بورلی برنستاین، دانشآموز ۱۶ سالهی دبیرستان «آبراهام لینکلن» در بروکلین یک صبح سرد ماه مارس سال ۱۹۴۲ تصمیم گرفت به جای دامن همیشگی که قاعدهی لباس مدرسه برای دختران بود، یک شلوار گشاد به پا کند و به جای بلوزهای «دخترانه و ظریف» با دکمههایی که از جلو بسته میشد، یک پلیور گرم پشمی سرخ رنگ بر تن کند.
اول دانشآموزان مدرسه حیرتزده به او نگاه کردند، بعد سراغ معلمها و مدیر مدرسه پیدا شد. مدیر مدرسه حتا منتظر توضیح هم نماند، جلوی همه دانشآموزان حسابی به بورلی توپید و خیلی زود او را تعلیق کرد و از مدرسه بیرون کرد.
مدیر و معلمها فکر کردند ماجرا ختم به خیر شد و این بیانضباطی را در نطفه خفه کردند. اما خب، اشتباه فکر میکردند.
دخترهای دانشآموز دبیرستان که حسابی از برخورد با هممدرسهای خود خشمگین شده بودند، قرار گذاشتند که فردا همهی آنها در اعتراض شلوار به پا کنند و به مدرسه بیایند. برای اینکه اعتراض خود را به زورگویی مدرسه بیشتر نشان دهند، تصمیم گرفتند که همگی رژلبهای سرخ هم به لب بزنند.
مسئولان مدرسه حیرتزده با موجی از دختران دانشآموز مواجه شدند که «قانون مدرسه» را زیر پا گذاشته بودند. چه کاری از دستشون برمیامد؟ نمیتوانستند که همهی آنها را از مدرسه تعلیق کنند!
دخترها وقتی توپوتشر دوبارهی مدیر مدرسه را شنیدند، تصمیم گرفتند مقاومت را وارد مرحلهی بعدی کنند. اینبار سراغ پسرهای هممدرسهای رفتند و از آنها خواستند تا از تلاش هممدرسهایها حمایت کنند. بعضی از پسرها به آنها خندیدند، بعضی دیگر اما به حمایت آنها آمدند و همراه دخترها نامهای را خطاب به مدیریت مدرسه و هیئت امنا امضا کردند که خواستهی آن روشن بود: دخترها هم باید اجازه داشته باشند شلوار به پا کنند. آنها متن نامه را به دفتر نشریهی محلی «بروکلین دیلی ایگل» هم بردند و این روزنامه متن نامهی دختران و پسران دبیرستانی را منتشر کرد.
دخترهای مدرسه با هوشیاری و زرنگی برای پیشبرد خواستهشان، به شهرداری ارجاع دادند که چندی قبل به زنان کارمند اجازه داد با شلوار در محیط کار حاضر شوند. شهرداری استدلال کرده بود که وقتی باد میوزد، شلوار «لباس محترمانه و آبرومندی» در مقایسه با دامن است و باعث نمیشود که رانهای زن عیان شود! بنابراین میشود شلوار پوشید. دخترهای دبیرستان لینکلن هم سراغ همین استدلال «مقبول و مردمپسند» رفتند تا دبیرستان ممنوعیت پوشیدن شلوار را لغو کند.
دوران جنگ دوم جهانی بود و کمبود همهچیز. دخترها از این حربه هم استفاده کردند و در نامهی خود استدلال کردند در این برههی حساس کنونی که مملکت با کمبود مایحتاج اولیه روبرو است، چرا باید پول خرج خرید جوراب شلواری ابریشمی و گرانقیمت کنیم که بخشی از الزام مدرسه است؟ چرا بهجایش با شلوار پارچهای ارزانقیمت در کلاسها حاضر نشویم؟
اعتراض آنها بعد چند روز مقاومت، شلوار پوشیدن همهی دخترها و انتشار اخبارش در نشریات محلی جواب داد و دبیرستان «آبراهام لینکلن» بروکلین، اولین مدرسه در سراسر آمریکا شد که قانون دامن پوشیدن اجباری برای دختران را لغو کرد. نزدیک به ۱۰ سال طول کشید تا مدارس دیگری در آمریکا هم این قانون را لغو کنند، در برخی ایالتها مثل آلاباما در جنوب آمریکا، ممنوعیت شلوار پوشیدن دخترها در مدرسه تا دههی ۱۹۷۰ میلادی هم برقرار بود.
عکس دستهجمعی بعضی از دختران دبیرستان لینکلن در اولین روز اعتراض در جلوی درب ورودی مدرسه، با شلوارهای گشاد مد آن دوران و رژلبهای سرخ، به نمادی از مبارزه علیه پوشش اجباری دختران در مدارس آمریکا تبدیل شد. دخترهاییع که تصمیم گرفتند به جای سکوت در برابر تعلیق هممدرسهای خود، متحد به جنگ قانونی بیمورد و تبعیضآمیز بروند.
@hooreechannel 🌹
داستان دخترهای شلوارپوش یک عکس
بورلی برنستاین، دانشآموز ۱۶ سالهی دبیرستان «آبراهام لینکلن» در بروکلین یک صبح سرد ماه مارس سال ۱۹۴۲ تصمیم گرفت به جای دامن همیشگی که قاعدهی لباس مدرسه برای دختران بود، یک شلوار گشاد به پا کند و به جای بلوزهای «دخترانه و ظریف» با دکمههایی که از جلو بسته میشد، یک پلیور گرم پشمی سرخ رنگ بر تن کند.
اول دانشآموزان مدرسه حیرتزده به او نگاه کردند، بعد سراغ معلمها و مدیر مدرسه پیدا شد. مدیر مدرسه حتا منتظر توضیح هم نماند، جلوی همه دانشآموزان حسابی به بورلی توپید و خیلی زود او را تعلیق کرد و از مدرسه بیرون کرد.
مدیر و معلمها فکر کردند ماجرا ختم به خیر شد و این بیانضباطی را در نطفه خفه کردند. اما خب، اشتباه فکر میکردند.
دخترهای دانشآموز دبیرستان که حسابی از برخورد با هممدرسهای خود خشمگین شده بودند، قرار گذاشتند که فردا همهی آنها در اعتراض شلوار به پا کنند و به مدرسه بیایند. برای اینکه اعتراض خود را به زورگویی مدرسه بیشتر نشان دهند، تصمیم گرفتند که همگی رژلبهای سرخ هم به لب بزنند.
مسئولان مدرسه حیرتزده با موجی از دختران دانشآموز مواجه شدند که «قانون مدرسه» را زیر پا گذاشته بودند. چه کاری از دستشون برمیامد؟ نمیتوانستند که همهی آنها را از مدرسه تعلیق کنند!
دخترها وقتی توپوتشر دوبارهی مدیر مدرسه را شنیدند، تصمیم گرفتند مقاومت را وارد مرحلهی بعدی کنند. اینبار سراغ پسرهای هممدرسهای رفتند و از آنها خواستند تا از تلاش هممدرسهایها حمایت کنند. بعضی از پسرها به آنها خندیدند، بعضی دیگر اما به حمایت آنها آمدند و همراه دخترها نامهای را خطاب به مدیریت مدرسه و هیئت امنا امضا کردند که خواستهی آن روشن بود: دخترها هم باید اجازه داشته باشند شلوار به پا کنند. آنها متن نامه را به دفتر نشریهی محلی «بروکلین دیلی ایگل» هم بردند و این روزنامه متن نامهی دختران و پسران دبیرستانی را منتشر کرد.
دخترهای مدرسه با هوشیاری و زرنگی برای پیشبرد خواستهشان، به شهرداری ارجاع دادند که چندی قبل به زنان کارمند اجازه داد با شلوار در محیط کار حاضر شوند. شهرداری استدلال کرده بود که وقتی باد میوزد، شلوار «لباس محترمانه و آبرومندی» در مقایسه با دامن است و باعث نمیشود که رانهای زن عیان شود! بنابراین میشود شلوار پوشید. دخترهای دبیرستان لینکلن هم سراغ همین استدلال «مقبول و مردمپسند» رفتند تا دبیرستان ممنوعیت پوشیدن شلوار را لغو کند.
دوران جنگ دوم جهانی بود و کمبود همهچیز. دخترها از این حربه هم استفاده کردند و در نامهی خود استدلال کردند در این برههی حساس کنونی که مملکت با کمبود مایحتاج اولیه روبرو است، چرا باید پول خرج خرید جوراب شلواری ابریشمی و گرانقیمت کنیم که بخشی از الزام مدرسه است؟ چرا بهجایش با شلوار پارچهای ارزانقیمت در کلاسها حاضر نشویم؟
اعتراض آنها بعد چند روز مقاومت، شلوار پوشیدن همهی دخترها و انتشار اخبارش در نشریات محلی جواب داد و دبیرستان «آبراهام لینکلن» بروکلین، اولین مدرسه در سراسر آمریکا شد که قانون دامن پوشیدن اجباری برای دختران را لغو کرد. نزدیک به ۱۰ سال طول کشید تا مدارس دیگری در آمریکا هم این قانون را لغو کنند، در برخی ایالتها مثل آلاباما در جنوب آمریکا، ممنوعیت شلوار پوشیدن دخترها در مدرسه تا دههی ۱۹۷۰ میلادی هم برقرار بود.
عکس دستهجمعی بعضی از دختران دبیرستان لینکلن در اولین روز اعتراض در جلوی درب ورودی مدرسه، با شلوارهای گشاد مد آن دوران و رژلبهای سرخ، به نمادی از مبارزه علیه پوشش اجباری دختران در مدارس آمریکا تبدیل شد. دخترهاییع که تصمیم گرفتند به جای سکوت در برابر تعلیق هممدرسهای خود، متحد به جنگ قانونی بیمورد و تبعیضآمیز بروند.
@hooreechannel 🌹
Telegram
آرشیو
👏6👎1
مشاور نسل «زد» یا «وای»؟
وقتی از نسل حرف میزنیم از چه حرف میزنیم؟ نسلها در واقع بازتابی از شرایط تاریخی، فرهنگی و فناوری زمان خود هستند. هر نسل با ارزشها، سبک زندگی و حتی ظاهر خاصی شناخته میشود.
همزمان با جنگ جهانی دوم نسلی متولد شد که به نسل «سایلنت» مشهور شد. این گروه در بستر جنگ و سختی رشد کرده بود. درک دوران جنگ و سختی از آنها جماعتی سختکوش، منظم و پایبند به سنتها ساخت که سبک پوشش رسمی و سادهای داشتند.
پس از آن دوره و همزمان با شکوفایی اقتصادی «بیبیبومرها» به عرصه اجتماع پا گذاشتند. آنها جماعتی خوشبین، اجتماعی و جاهطلب بودند و در ظاهر به مظاهر کلاسیک نزدیک بودند.
بعد از بیبیبومرها و با شروع دوران ابتدایی فناوریها نسل «ایکس» با ویژگی واقعگرایی و پوشش راحت و غیررسمی خودی نشان دادند. همزمان با دوران اینترنت و شبکههای اجتماعی «میلنیالها» آمدند. میلنیالها یا همان نسل «وای» خلاق، اجتماعی و انعطافپذیر بودند و استایل مدرن و کژوال را ترجیح میدادند.
صحبت درباره نسلها و تفاوتهایشان به این سادگیها نیست. حقیقت این است که وقتی از خصوصیات ...
متن کامل
✍امیر جدیدی
@hooreechannel 🌹
وقتی از نسل حرف میزنیم از چه حرف میزنیم؟ نسلها در واقع بازتابی از شرایط تاریخی، فرهنگی و فناوری زمان خود هستند. هر نسل با ارزشها، سبک زندگی و حتی ظاهر خاصی شناخته میشود.
همزمان با جنگ جهانی دوم نسلی متولد شد که به نسل «سایلنت» مشهور شد. این گروه در بستر جنگ و سختی رشد کرده بود. درک دوران جنگ و سختی از آنها جماعتی سختکوش، منظم و پایبند به سنتها ساخت که سبک پوشش رسمی و سادهای داشتند.
پس از آن دوره و همزمان با شکوفایی اقتصادی «بیبیبومرها» به عرصه اجتماع پا گذاشتند. آنها جماعتی خوشبین، اجتماعی و جاهطلب بودند و در ظاهر به مظاهر کلاسیک نزدیک بودند.
بعد از بیبیبومرها و با شروع دوران ابتدایی فناوریها نسل «ایکس» با ویژگی واقعگرایی و پوشش راحت و غیررسمی خودی نشان دادند. همزمان با دوران اینترنت و شبکههای اجتماعی «میلنیالها» آمدند. میلنیالها یا همان نسل «وای» خلاق، اجتماعی و انعطافپذیر بودند و استایل مدرن و کژوال را ترجیح میدادند.
صحبت درباره نسلها و تفاوتهایشان به این سادگیها نیست. حقیقت این است که وقتی از خصوصیات ...
متن کامل
✍امیر جدیدی
@hooreechannel 🌹
👍3
خشک مغزی همیشه فاجعه می آفریند
۸ مهر سالروز چاپ نخستين كتاب با دستگاه چاپ "يوهان گوتنبرگ" در ۱۴۵۲م. است.
بی گمان اختراع گوتنبرگ و چاپ کتاب تأثیرگذارترین پدیده ی تاریخ بشری بوده است اما آنچه بغایت عبرت انگیز است، مقاومتِ ۳۰۰ساله امپراطوری عثمانی در مقابل این دستگاه چاپ بوده که برای ما درسهایی گرانبهایی دارد...
امپراطوری عثمانی تنها بدین خاطر فروپاشید چون با خشک مغزی و انجماد فکری، نتوانست نبض زمانه را درک کند.
اختراع ماشین چاپ که در سال ۱۴۵۲م توسط گوتنبرگ آلمانی صورت گرفت مهمترین تحول فرهنگی بود که سرنوشت بشر را تغییر داد، اما این اختراع، ۳۰۰ سال طول کشید تا توسط امپراطوری عثمانی قبول گردد!
از شما میخواهم برای یک لحظه، نظری به نقشه جهان بیندازید و می ببینید که آلمان، همسایه و چسبیده به امپراطوری عثمانی بوده، اما امپراطوری عثمانی ۳۰۰ سال در مقابل مهمترین اختراع دنیای جدید یعنی دستگاه چاپ مقاومت میکند!
در حالیکه همان ماشین چاپ، تنها ۱۰ سال بعد به ایتالیا، فرانسه، اسپانیا و کل اروپای شرقی رسیده و تنها در ونیز ۱۰۰ چاپخانه دایر میگردد و ۲ میلیون جلد كتاب تنها در ونیز چاپ میگردد و این یعنی چندین برابر کل کتابها در کل کشورهای اسلامی از اول ظهور اسلام تا آن زمان تنها در شهر ونیز...!
عثمانی وقتی از ماشین چاپ آگاه شد حتی به تحریم آن پرداخت، سلطان بایزید در ۱۴۸۵م با صدور فرمانی از مردم خواست از خواندن کتابهای چاپی که غیرقانونی وارد میشد پرهیز کنند!
سلطان سلیم اول نیز در۱۵۱۵م حکم پدر را تمدید کرد و کسانی که به تاسیس چاپخانه دست می زدند، مجازات اعدام برایشان در نظر گرفت!
آری، امپراطوری عثمانی سه قرن مقاومت کرد! آن زمان که صنعت چاپ در اروپا یک ودیعه الهی شمرده می شد، فقهای اهل سنت، شیخالاسلام و مفتی اعظم، چاپ به زبانهای ترکی، عربی و فارسی را حرام دانسته و می ترسیدند که اغلاط چاپی در متون دینی راه یابد و به آنها بیاحترامی شود!
حتی وقتی برخی کشیشان ارامنه دو قرن بعد از اختراع گوتنبرگ، چاپخانهای در استانبول بر پا کردند در ۱۶۹۸م تجهیزات چاپخانهشان به امر سلطان عثمانی و بهدست ینیچریها تخریب شد!
۲۳۳ سال بعد کم کم فهمیدند صنعت چاپ مفید است و فشار را شل کردند! سلطان عثمانی اجازه چاپ داد و فتوای مفتی اعظم نیز تغییر کرد و صنعت چاپ بنام «باسمه» و «باسمهخانه» در قلمرو عثمانی متولد شد.
اما پس از ۳۰۰ سال نیز تنها به چاپ قرآن رضایت دادند!
مدتها گذشت تا بقول جودت پاشا «ارباب تعصبه» متقاعد شدند که چاپ متون دینی اشکال ندارد و فقها با استناد به اصل فقهی«الامور تعتبر بمقاصدها» اجازه چاپ را دادند!
این تازه، اولین کشور مسلمان بود و گر نه، ایرانِ ما همچنان در خواب قرون ماند تا زمان شکستهایش در جنگ با روسیه و توسط عباس میرزا در ۱۸۱۷م یعنی در حدود ۴ قرن بعد، ماشین گوتنبرگ بالاخره به ایران رسید...!
این یعنی نشنیدن به موقع نبض زمانه و تعطیلی تولید فکر در تمام حوزه ها و یعنی آغاز دوره زوال و فروپاشی بخاطر ندیدن بموقع هیولایی که از چهار قرن پیش در دمِ دروازه ایستاده بود!
یعنی بدنبال آن، تکه تکه شدن آن امپراطوری عثمانی مانند یک کیک خوشمزه و خورده شدن توسط انگلستان و فرانسه و غرب و البته خنجر اردبیل اوغلو یعنی صفویان نیز از پشت که بر فرقه عثمانی فرود آمد...
ملتهایی که نبض زمانه را نمی فهمند هر چقدر هم بزرگ و عظیم الجثه باشند عینا مانند دایناسور عظیم الجثه، سرنوشت شان انقراض است که ۶۶ میلیون سال قبل نتوانستند خودشان را با عصر یخبندانِ حاصل از اصابت شهاب سنگ(چیکسولوب) بر زمین تطبیق دهند.
براستی که واقعگرایی و درک بموقع نبض زمانه، موهبتی است عظیم...
✍علی مرادی مراغه ای
@hooreechannel 🌹
👍4
🔵 هیچ زنی دستتنها نمیتواند مادر خوبی شود
🔸 دیوید گریبر، انسانشناسِ فقید بریتانیایی، در سال ۲۰۱۸ نوشت «به نظر میرسد، بر اساس قاعدهای کلی در جامعهمان، هرچه منفعتی که از کارِ کسی نصیب دیگران میشود بیشتر جلوی چشم باشد، احتمال اینکه کارش بیمزدومنت بماند بیشتر است». این حرف را مادران بهتر از کس دیگری درک میکنند. آنها ساعتهای بیپایانی از روزشان را صرف کاری میکنند که از فرط اهمیت و سختی، بهدرستی «مقدس» پنداشته شده است، اما کارشان چنان بدیهی قلمداد میشود و چنان نادیده گرفته میشود که باورنکردنی است.
🔸 مادرانی که تازه صاحب فرزندی میشوند، هرچقدر هم خودشان را آماده کرده باشند، ته دلشان خالی میشود. مراقبت از بچه به تعبیر جیا تولنتینو، نویسندۀ نیویورکر، آنقدر «تحقیرآمیز و خارقالعاده و تمامنشدنی» است که تواناترین و خلاقترین مادرها را هم بهسرعت از پا میاندازد.
🔸 مادری کردن دشوار است، اما باید به این مسئله هم توجه کنیم که این دشواری در زمانۀ ما دوچندان شده است، نه به خاطر آنکه زنان دیگر نمیخواهند بچهدار شوند، بلکه به دلیل شرایط اجتماعی خاصی که همۀ وظایف مراقبت از کودک را بیرحمانه بر دوش مادر میاندازد. آنجلا گاربس در کتاب جدیدش به نام کار حیاتی: مادری بهمثابۀ تحول اجتماعی مینویسد: «مادربودن فقط برای آنهایی نیست که فرزندی به دنیا میآورند» و پرورش فرزندان «نه سرگرمی شخصی است، نه وظیفۀ فردی. یک مسئولیت اجتماعی است، مسئولیتی که حمایت همهجانبۀ جامعه را میطلبد».
🔸 گاربس که خود یکی از بچههایش را همزمان با همهگیری کرونا به دنیا آورده، میگوید تجربۀ انزوایی که کرونا در جامعه به وجود آورد، برای او یادآور تنهایی دلهرهآوری بود که بعد از بهدنیاآمدن بچهاش تجربه میکرد. وقتی همه میگفتند چطور قرنطینه آنها را از پا درآورده است، بهتر درک میکرد که بچهداری چطور مادرها را از پا درمیآورد.
🔸 ژاکلین رُز، استاد دانشگاه برجستۀ بریتانیایی، در کتابِ مادران: جستاری در باب عشق و قساوت، میگوید «فقط مادران نیستند که اگر نتوانند با دنیای گستردهتر ارتباط برقرار کنند درمیمانند». بسیاری از رسوم امروزیِ مربوط به مادرشدن، مثل مهمانیهای زنانۀ سیسمونی یا گروه واتساپیِ مامانها، به ما میفهمانند که مراقبت از بچهها پروژهای است که زنان نمیتوانند بدون کمک دیگران از عهدۀ آن برآیند. مراقبت از فرزندان باید جمعی و عمومی باشد، یعنی حمایت عاطفی و محبتی که توقع داریم زنان نثار فرزندانشان کنند نباید به مادران یا پدر و مادرهایشان محدود باشد.
🔸 همین نگاه انحصاری به مادری سبب شده بخش زیادی از پتانسیل اجتماعی فرزندپروری از دست برود. مادری احتمالاً حیاتیترین و مفیدترین کاری است که در جامعه وجود دارد، اما بیاهمیت قلمداد شدن آن، زنان (و همینطور مردان) را از آن دور کرده. رُز در تعبیری خارقالعاده مینویسد: در دنیایی آرمانی «هر کس میتواند خود را مادر بداند».
🔸 گاربس بهدنبال شکلی از مادری است که بتواند «با بهرهگیری از ارتباط و هوش و هنر، با ملال و یکنواختی و انزوا» مقابله کند. او میپرسد «مادریکردن چطور میتواند راهی باشد برای مقابله و مبارزه با تنهایی و سنگینیِ باری که بچهداری بر دوشمان گذاشته است؟». به اعتقاد او، قرار نیست مادرشدن به معنی تندادن به ساختاری پوسیده باشد، مادری میتواند ابزاری برای طغیان علیه آن باشد. راهی برای آفریدنِ نظمی جایگزین که در آن، زایمان نه باعثِ سرکوب قوۀ تفکر و ابتکار، که نقطۀ سرآغاز مبارزه در راه عدالت و انصاف است.
🔸 گریبر جایی با اشاره به کار پرستاران کودک مینویسد: «خشونت محض گذراست. خشونتی ماندگار است که جایش را به روابط حمایتگرانه داده باشد».
🔺 آنچه خواندید مروری کوتاه بود بر مطلب «آیا مادریکردن میتواند نوعی طغیان باشد؟» نوشتۀ جیا تولنتینو که در شمارۀ ۲۵ مجلۀ ترجمان منتشر شده.
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
🔸 دیوید گریبر، انسانشناسِ فقید بریتانیایی، در سال ۲۰۱۸ نوشت «به نظر میرسد، بر اساس قاعدهای کلی در جامعهمان، هرچه منفعتی که از کارِ کسی نصیب دیگران میشود بیشتر جلوی چشم باشد، احتمال اینکه کارش بیمزدومنت بماند بیشتر است». این حرف را مادران بهتر از کس دیگری درک میکنند. آنها ساعتهای بیپایانی از روزشان را صرف کاری میکنند که از فرط اهمیت و سختی، بهدرستی «مقدس» پنداشته شده است، اما کارشان چنان بدیهی قلمداد میشود و چنان نادیده گرفته میشود که باورنکردنی است.
🔸 مادرانی که تازه صاحب فرزندی میشوند، هرچقدر هم خودشان را آماده کرده باشند، ته دلشان خالی میشود. مراقبت از بچه به تعبیر جیا تولنتینو، نویسندۀ نیویورکر، آنقدر «تحقیرآمیز و خارقالعاده و تمامنشدنی» است که تواناترین و خلاقترین مادرها را هم بهسرعت از پا میاندازد.
🔸 مادری کردن دشوار است، اما باید به این مسئله هم توجه کنیم که این دشواری در زمانۀ ما دوچندان شده است، نه به خاطر آنکه زنان دیگر نمیخواهند بچهدار شوند، بلکه به دلیل شرایط اجتماعی خاصی که همۀ وظایف مراقبت از کودک را بیرحمانه بر دوش مادر میاندازد. آنجلا گاربس در کتاب جدیدش به نام کار حیاتی: مادری بهمثابۀ تحول اجتماعی مینویسد: «مادربودن فقط برای آنهایی نیست که فرزندی به دنیا میآورند» و پرورش فرزندان «نه سرگرمی شخصی است، نه وظیفۀ فردی. یک مسئولیت اجتماعی است، مسئولیتی که حمایت همهجانبۀ جامعه را میطلبد».
🔸 گاربس که خود یکی از بچههایش را همزمان با همهگیری کرونا به دنیا آورده، میگوید تجربۀ انزوایی که کرونا در جامعه به وجود آورد، برای او یادآور تنهایی دلهرهآوری بود که بعد از بهدنیاآمدن بچهاش تجربه میکرد. وقتی همه میگفتند چطور قرنطینه آنها را از پا درآورده است، بهتر درک میکرد که بچهداری چطور مادرها را از پا درمیآورد.
🔸 ژاکلین رُز، استاد دانشگاه برجستۀ بریتانیایی، در کتابِ مادران: جستاری در باب عشق و قساوت، میگوید «فقط مادران نیستند که اگر نتوانند با دنیای گستردهتر ارتباط برقرار کنند درمیمانند». بسیاری از رسوم امروزیِ مربوط به مادرشدن، مثل مهمانیهای زنانۀ سیسمونی یا گروه واتساپیِ مامانها، به ما میفهمانند که مراقبت از بچهها پروژهای است که زنان نمیتوانند بدون کمک دیگران از عهدۀ آن برآیند. مراقبت از فرزندان باید جمعی و عمومی باشد، یعنی حمایت عاطفی و محبتی که توقع داریم زنان نثار فرزندانشان کنند نباید به مادران یا پدر و مادرهایشان محدود باشد.
🔸 همین نگاه انحصاری به مادری سبب شده بخش زیادی از پتانسیل اجتماعی فرزندپروری از دست برود. مادری احتمالاً حیاتیترین و مفیدترین کاری است که در جامعه وجود دارد، اما بیاهمیت قلمداد شدن آن، زنان (و همینطور مردان) را از آن دور کرده. رُز در تعبیری خارقالعاده مینویسد: در دنیایی آرمانی «هر کس میتواند خود را مادر بداند».
🔸 گاربس بهدنبال شکلی از مادری است که بتواند «با بهرهگیری از ارتباط و هوش و هنر، با ملال و یکنواختی و انزوا» مقابله کند. او میپرسد «مادریکردن چطور میتواند راهی باشد برای مقابله و مبارزه با تنهایی و سنگینیِ باری که بچهداری بر دوشمان گذاشته است؟». به اعتقاد او، قرار نیست مادرشدن به معنی تندادن به ساختاری پوسیده باشد، مادری میتواند ابزاری برای طغیان علیه آن باشد. راهی برای آفریدنِ نظمی جایگزین که در آن، زایمان نه باعثِ سرکوب قوۀ تفکر و ابتکار، که نقطۀ سرآغاز مبارزه در راه عدالت و انصاف است.
🔸 گریبر جایی با اشاره به کار پرستاران کودک مینویسد: «خشونت محض گذراست. خشونتی ماندگار است که جایش را به روابط حمایتگرانه داده باشد».
🔺 آنچه خواندید مروری کوتاه بود بر مطلب «آیا مادریکردن میتواند نوعی طغیان باشد؟» نوشتۀ جیا تولنتینو که در شمارۀ ۲۵ مجلۀ ترجمان منتشر شده.
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
❤3😢1
بالا بودن آمار تجاوز در کشورهای غربی را نشاندهنده فساد و فحشاء میدانند و بینه ارزش حجاب زنان معرفی میکنند، ملیت مهاجرینِ دستگیر شده در انگلستان و ولز به دلیل تعرض و تجاوز جنسی (آمار از ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۵) را که نگاه میکنیم متجاوزان عمدتا مسلمان هستند و مردان ایرانی رتبه چهارم را دارند.
این آمار شاهد دیگری است بر اینکه تجاوز ربطی به لباس و ظاهر قربانی ندارد بلکه حاصل ذهن جنسیت زده متجاوز است. باید بپرسیم چرا درصد قابل توجهی از مردان مسلمان از تجاوز به زن مسیحی ابایی ندارند؟ شمایی که فرهنگ عفاف و حجاب را ترویج میکنید کی به سراغ تربیت مردان میروید؟
رفرنس
@kherad_jensi
@hooreechannel 🌹
این آمار شاهد دیگری است بر اینکه تجاوز ربطی به لباس و ظاهر قربانی ندارد بلکه حاصل ذهن جنسیت زده متجاوز است. باید بپرسیم چرا درصد قابل توجهی از مردان مسلمان از تجاوز به زن مسیحی ابایی ندارند؟ شمایی که فرهنگ عفاف و حجاب را ترویج میکنید کی به سراغ تربیت مردان میروید؟
رفرنس
@kherad_jensi
@hooreechannel 🌹
👏8❤4👍4
داستان نینوا: شهر ناراضیان، راضی
حکیمی سالها در نینوا زیست. او میگفت: «این شهر شگفت است، شگفت ترین؛ سرزمین ناراضیانِ راضی، ناخشنودانِ خشنود.»
مگر میشود؟! مگر ممکن است؟!
در نینوا همه در کوچه و بازار و مهمانی و تاکسی و تلفن، از وضع موجود مینالند؛ حاکمان را فاسد و نادان میدانند، شهرشان را رو به تباهی میبینند. ولی جز نقزدن کاری نمیکنند. هیچ اندیشهی اعتراض جدی در سرشان نیست. چرا؟
راز نینوا این است: فساد به همه سهمی بخشیده است.
تپه و کوه و ساحل و بیابان و تالاب و جنگل ومرتع را به آسانی و با رشوه و کارسازی میتوان به دست آورد.
کارمند امیدش به رانت و یارگیری است.
معلم در رؤیای مدرسهی غیرانتفاعی خویش.
استاد دانشگاه بهدنبال پروژه و جای پا در نهادها.
افسر بازنشسته در اندیشهی آموزشگاه رانندگی.
پزشک و داروفروش از رودخانهی پول بیتالمال سیراب.
قاچاقچی از فروش سوخت یکروزه حقوق یکماهه میبرد.
مردم کنتورهای را دستکاری میکنند، بنزین ارزان میسوزانند، بساط در پیادهرو پهن میکنند و ماشینها دوبله و سوبله پارک میشوند.
هر کس جزیرهای برای خود ساخته؛ در آن پنهان میشود و نمیگذارد کسی به اسرارش راه یابد. همه میدانند شهرشان دارد فرو میریزد، رو به غرق شدن است، ولی با این وجود، میترسند با اعتراضشان همان سهم حقیرشان هم بر باد رود.
و با این همه، نینواییها هنوز امیدی در دل دارند: دست غیبی، ناجیای از بیرون، فرجی که از آسمان نازل شود…
حکیم چون از نینوا رفت، چنین نوشت:
«وقتی فساد فراگیر میشود و هر کس بهرهای از آن میبرد، مردم گرچه مینالند، اما به اعتراض برنمیخیزند. زیرا بیم دارند دست زدن به ریشه، منافع کوچکشان را هم برکند.»
✍یدالله کریمی پور
@hooreechannel 🌹
حکیمی سالها در نینوا زیست. او میگفت: «این شهر شگفت است، شگفت ترین؛ سرزمین ناراضیانِ راضی، ناخشنودانِ خشنود.»
مگر میشود؟! مگر ممکن است؟!
در نینوا همه در کوچه و بازار و مهمانی و تاکسی و تلفن، از وضع موجود مینالند؛ حاکمان را فاسد و نادان میدانند، شهرشان را رو به تباهی میبینند. ولی جز نقزدن کاری نمیکنند. هیچ اندیشهی اعتراض جدی در سرشان نیست. چرا؟
راز نینوا این است: فساد به همه سهمی بخشیده است.
تپه و کوه و ساحل و بیابان و تالاب و جنگل ومرتع را به آسانی و با رشوه و کارسازی میتوان به دست آورد.
کارمند امیدش به رانت و یارگیری است.
معلم در رؤیای مدرسهی غیرانتفاعی خویش.
استاد دانشگاه بهدنبال پروژه و جای پا در نهادها.
افسر بازنشسته در اندیشهی آموزشگاه رانندگی.
پزشک و داروفروش از رودخانهی پول بیتالمال سیراب.
قاچاقچی از فروش سوخت یکروزه حقوق یکماهه میبرد.
مردم کنتورهای را دستکاری میکنند، بنزین ارزان میسوزانند، بساط در پیادهرو پهن میکنند و ماشینها دوبله و سوبله پارک میشوند.
هر کس جزیرهای برای خود ساخته؛ در آن پنهان میشود و نمیگذارد کسی به اسرارش راه یابد. همه میدانند شهرشان دارد فرو میریزد، رو به غرق شدن است، ولی با این وجود، میترسند با اعتراضشان همان سهم حقیرشان هم بر باد رود.
و با این همه، نینواییها هنوز امیدی در دل دارند: دست غیبی، ناجیای از بیرون، فرجی که از آسمان نازل شود…
حکیم چون از نینوا رفت، چنین نوشت:
«وقتی فساد فراگیر میشود و هر کس بهرهای از آن میبرد، مردم گرچه مینالند، اما به اعتراض برنمیخیزند. زیرا بیم دارند دست زدن به ریشه، منافع کوچکشان را هم برکند.»
✍یدالله کریمی پور
@hooreechannel 🌹
👍8👏4👎1
زندانِ دخترانه دانشگاه الزهرا
🖍ارسالی اعضا
۱. هرگاه بحث بودجه پیش میآید، مسئولان دانشگاه از کمبود آن میگویند، اما توانستهاند گیتهای متعدد و دوربینهای حراست در همهجا نصب کنند. ورود و خروج دانشجویان از گیت خوابگاه و دانشگاه با چهرهنگاری انجام میشود.
✅حتی در سلف همیشه فردی برای تذکر به مسائل حجاب و گرفتن کارت دانشجویی در این راستا وجود دارد و دانشجویان ناچارند در محیطی تحت نظارت شدید غذا بخورند. این در حالی است که دانشگاه دخترانه است و توزیع کنندگان غذا نیز زن هستند.
۲. بستن درِ غربی منتهی به خیابان مجیدپور ده ونک، محدودیتی جدی برای دانشجویان خوابگاهی ایجاد کرد، دری که نزدیکترین مسیر دسترسی آنها به حملونقل عمومی و نیازهای روزمره بود و آنها را از طی مسیرهای طولانی بینیاز میکرد. مسئولان دانشگاه با ارائه دلایلی واهی و مقصر جلوه دادن دانشجویان، این اقدام را توجیه کردند تا ضعف خود در تأمین امنیت خیابان را لاپوشانی کنند. این در حالی است که این مسیر سالها باز بوده و هیچ مشکلی نداشته است.
۳. در آستانه مهرماه اعلام شد که بعد از ساعت ۱۰ شب ورود به خوابگاه اکیدا ممنوع است.
پس از اعتراضهای مکرر دانشجویان و تلاش آنان برای تجمع مقابل وزارت علوم ـ که با ردگیری و تهدید حراست ناکام ماند ـ اطلاعیهای صادر شد مبنی بر لغو این قانون. این خبر بهطور گسترده بازنشر شد، دانشگاه بهطور رسمی آن را انکار کرد. اما همچنان سختگیریهای نامحسوس برای ورود بعد از ساعت ۱۰ ادامه دارد.
در حالی که برخی افراد در فضای مجازی، حتی زنان، پرسیدند «چرا باید یک دختر تا آن موقع شب بیرون باشد؟»، واقعیت این است که آنان از موقعیت جغرافیایی تهران، ترافیکهای طولانی، و مکان دانشگاه الزهرا که دسترسی آسان به حملونقل عمومی ندارد، بیخبرند.
۴. در این دانشگاه گروههای درسیای وجود دارند که اگر دانشجو چادر بر سر نکند، اساتید با او رفتار مناسبی نخواهند داشت و این موضوع مستقیما بر روند آموزشی و تحصیلی او تاثیر میگذارد.
۵. دانشگاهی که خود را پرچمدار دین و مذهب میداند، مسجدی بزرگ با بودجهای کلان ساخته است، اما جز در زمان نماز ظهر و مراسمهای نمایشی برای حفظ جایگاه خودشان، آن را برای استفاده دانشجویان میبندند. در حالی که این مسجد میتواند مکانی امن برای استراحت یا مطالعه دانشجویان باشد. ساعات کتابخانه محدود است، کلاسها در زمان عدم تشکیل قفل میشوند و لابیها هیچ صندلیای ندارند. به همین دلیل، دانشجویان ناچارند در سرمای زمستان و گرمای بهار روی چمنها استراحت کنند، جایی که مرتب با مزاحمت حراست مواجه میشوند.
۶. در این دانشگاه، کیفیت غذا هیچ جایگاهی ندارد، انگار تنها وظیفه مسئولان این است که چیزی جلوی دانشجو بگذارند تا صرفا شکمش پر شود. طی دو سال گذشته تغذیه دانشجویان به پایینترین سطح ممکن رسیده است. هر بار که دانشجویان با اعتراض پیگیر شدند، مسئولان وعده دادند اما هیچگاه به آن عمل نکردند. امسال حتی همان دورچینهای ساده نیز حذف شد و با وجود افزایش قیمتها، سهم دانشجویان تنها ماستهای آبکی و ترشیهای بیکیفیت است.
✅گویی از نگاه مسئولان، دختران دانشگاه الزهرا نیازی به تغذیه سالم، و حتی احترام به شان انسانیشان ندارند، کافی است سیر باشند، مهم نیست با چه چیزی.
۷. اگرچه در این دانشگاه اساتید باسواد و خوبی وجود دارند، اما خطاب به دخترانی که در فکر انتخاب این دانشگاه هستند، باید صادقانه گفت: این کار را نکنید، بهویژه اگر قرار است در خوابگاه اقامت داشته باشید. فراموش نکنید که قرار نیست فقط درس بخوانید و واحد پاس کنید، شما باید در این دانشگاه زندگی کنید. اگر سلامت روانتان برایتان اهمیت دارد، پای خود را به اینجا نگذارید.
۸. اکنون دانشجویان دانشگاه الزهرا در گوشهای از این شهر بزرگ تنها ماندهاند و هیچکس صدای آنها را نمیشنود. این دختران نیاز دارند کسی آنها را ببیند و از دست این ریاست رهایی بخشد. صدای دختران دانشگاه الزهرا باشید.
✅گزارش سارا سبزی از تشدید سختگیریها در ورود و خروج به خوابگاهها و محدودیتهای پوششی دانشگاه الزهرا را اینجا بخوانید.
🔹کانال توییتر زن روز
@Zane_Ruz_Twitter
@hooreechannel 🌹
🖍ارسالی اعضا
۱. هرگاه بحث بودجه پیش میآید، مسئولان دانشگاه از کمبود آن میگویند، اما توانستهاند گیتهای متعدد و دوربینهای حراست در همهجا نصب کنند. ورود و خروج دانشجویان از گیت خوابگاه و دانشگاه با چهرهنگاری انجام میشود.
علاوه بر این، زنانی در گیتها حضور دارند که مامور رصد و کنترل حجاب دختران هستند. دانشجویان خوابگاهی از صبح تا عصر باید از دو گیت و دو گروه از این زنان بگذرند و بارها مورد آزار کلامی قرار گیرند.🔴برای آنان حتی امکان استفاده از شال وجود ندارد و محال است کسی با شال عبور کند و مورد تذکر قرار نگیرد. برخی دانشجویان گفتهاند که مسئولان گیت به دلیل پوشیدن شال یا لباسهای بهزعم آنها نامتعارف، به آنها فحاشی رکیک کردهاند. حضور این زنان تنها به گیتها محدود نیست، در محوطه دانشگاه هم دانشجویان تذکر میگیرند.
✅حتی در سلف همیشه فردی برای تذکر به مسائل حجاب و گرفتن کارت دانشجویی در این راستا وجود دارد و دانشجویان ناچارند در محیطی تحت نظارت شدید غذا بخورند. این در حالی است که دانشگاه دخترانه است و توزیع کنندگان غذا نیز زن هستند.
۲. بستن درِ غربی منتهی به خیابان مجیدپور ده ونک، محدودیتی جدی برای دانشجویان خوابگاهی ایجاد کرد، دری که نزدیکترین مسیر دسترسی آنها به حملونقل عمومی و نیازهای روزمره بود و آنها را از طی مسیرهای طولانی بینیاز میکرد. مسئولان دانشگاه با ارائه دلایلی واهی و مقصر جلوه دادن دانشجویان، این اقدام را توجیه کردند تا ضعف خود در تأمین امنیت خیابان را لاپوشانی کنند. این در حالی است که این مسیر سالها باز بوده و هیچ مشکلی نداشته است.
۳. در آستانه مهرماه اعلام شد که بعد از ساعت ۱۰ شب ورود به خوابگاه اکیدا ممنوع است.
پس از اعتراضهای مکرر دانشجویان و تلاش آنان برای تجمع مقابل وزارت علوم ـ که با ردگیری و تهدید حراست ناکام ماند ـ اطلاعیهای صادر شد مبنی بر لغو این قانون. این خبر بهطور گسترده بازنشر شد، دانشگاه بهطور رسمی آن را انکار کرد. اما همچنان سختگیریهای نامحسوس برای ورود بعد از ساعت ۱۰ ادامه دارد.
در حالی که برخی افراد در فضای مجازی، حتی زنان، پرسیدند «چرا باید یک دختر تا آن موقع شب بیرون باشد؟»، واقعیت این است که آنان از موقعیت جغرافیایی تهران، ترافیکهای طولانی، و مکان دانشگاه الزهرا که دسترسی آسان به حملونقل عمومی ندارد، بیخبرند.
۴. در این دانشگاه گروههای درسیای وجود دارند که اگر دانشجو چادر بر سر نکند، اساتید با او رفتار مناسبی نخواهند داشت و این موضوع مستقیما بر روند آموزشی و تحصیلی او تاثیر میگذارد.
۵. دانشگاهی که خود را پرچمدار دین و مذهب میداند، مسجدی بزرگ با بودجهای کلان ساخته است، اما جز در زمان نماز ظهر و مراسمهای نمایشی برای حفظ جایگاه خودشان، آن را برای استفاده دانشجویان میبندند. در حالی که این مسجد میتواند مکانی امن برای استراحت یا مطالعه دانشجویان باشد. ساعات کتابخانه محدود است، کلاسها در زمان عدم تشکیل قفل میشوند و لابیها هیچ صندلیای ندارند. به همین دلیل، دانشجویان ناچارند در سرمای زمستان و گرمای بهار روی چمنها استراحت کنند، جایی که مرتب با مزاحمت حراست مواجه میشوند.
۶. در این دانشگاه، کیفیت غذا هیچ جایگاهی ندارد، انگار تنها وظیفه مسئولان این است که چیزی جلوی دانشجو بگذارند تا صرفا شکمش پر شود. طی دو سال گذشته تغذیه دانشجویان به پایینترین سطح ممکن رسیده است. هر بار که دانشجویان با اعتراض پیگیر شدند، مسئولان وعده دادند اما هیچگاه به آن عمل نکردند. امسال حتی همان دورچینهای ساده نیز حذف شد و با وجود افزایش قیمتها، سهم دانشجویان تنها ماستهای آبکی و ترشیهای بیکیفیت است.
✅گویی از نگاه مسئولان، دختران دانشگاه الزهرا نیازی به تغذیه سالم، و حتی احترام به شان انسانیشان ندارند، کافی است سیر باشند، مهم نیست با چه چیزی.
۷. اگرچه در این دانشگاه اساتید باسواد و خوبی وجود دارند، اما خطاب به دخترانی که در فکر انتخاب این دانشگاه هستند، باید صادقانه گفت: این کار را نکنید، بهویژه اگر قرار است در خوابگاه اقامت داشته باشید. فراموش نکنید که قرار نیست فقط درس بخوانید و واحد پاس کنید، شما باید در این دانشگاه زندگی کنید. اگر سلامت روانتان برایتان اهمیت دارد، پای خود را به اینجا نگذارید.
۸. اکنون دانشجویان دانشگاه الزهرا در گوشهای از این شهر بزرگ تنها ماندهاند و هیچکس صدای آنها را نمیشنود. این دختران نیاز دارند کسی آنها را ببیند و از دست این ریاست رهایی بخشد. صدای دختران دانشگاه الزهرا باشید.
✅گزارش سارا سبزی از تشدید سختگیریها در ورود و خروج به خوابگاهها و محدودیتهای پوششی دانشگاه الزهرا را اینجا بخوانید.
🔹کانال توییتر زن روز
@Zane_Ruz_Twitter
@hooreechannel 🌹
❤5👍3👎1😭1