حوری
1.35K subscribers
1.23K photos
646 videos
3 files
2.32K links
زن، خانواده، محیط زیست
Download Telegram
‍ گفت‌‏وگو با مردم افغانستان درباره 2 روز قطعی کامل اینترنت و تاثیرش بر زندگی زنان

خاموش در قعر تاریکی
 
قطع اینترنت موجب تعطیلی آموزش آنلاین،کسب‌‏وکارها، کنسل‌‏شدن پروازها و قطع راه‌‏های دسترسی به کمک شد
 
🖌
الهه محمدی | خبرنگار گروه جامعه

🔹
انگار دوباره عید پایش را گذاشته باشد وسط هرات؛ انگار درخت‌‏ها این‌بار در پاییز گل داده باشند، بهار شده باشد، تاریکی رفته باشد و روز آمده باشد. برای «گل‌‏سوز»، زن ۲۰ ساله هراتی که طالب‌‏ها نگذاشته‌‏اند پایش به دانشگاه برسد، وصل‌شدن دوباره اینترنت درست مثل روز عید بوده: «همه خلقان خوش بودند.» آن هم بعد از دو روز بی‌‏خبری «گل‌‏سوز» از همه‌جا، بعد از هراس او و دیگر «اناث» برای ازدست‌رفتن فرصت درس‌خواندن در «پوهنتون»های آنلاین خارج از کشور که از چهار سال پیش به رویشان «بند» شد و از همان زمان «جگرخون» شدند.

🔹۴۸ ساعت قطعی کامل اینترنت، برای مردم افغانستان چندسال گذشته؛ آنها هراس داشتند که مبادا قطع اینترنت بشود همان «بند» کردن مکاتب و دانشگاه‌‏ها برای همیشه و دیگر نتوانند همان نیم‌‏بند فعالیت‌‏هایی را که دارند، ادامه دهند؛ مثل امیدهای ازدست‌رفته «زلما»، «هدیه»، «مریم»، «حسنیه»، «عذرا» و «نسرین جان»، ساکن کابل، مزار شریف و کندز که قبل از سلطه دوباره طالبان،دانش‌‏آموز و دانشجو، خبرنگار، نویسنده و شاعر بودند و حالا به «هم‌‏میهن» می‌‏گویند که قطعی چندروزه اینترنت در هفته پیش، به تاریکی مطلق بردشان.

🔹دو عکاس ایرانی و افغان که این روزها در ولایات مختلف افغانستان عکاسی می‌‏کنند هم به «هم‌‏میهن»می‌‏گویند، آنقدر شرایط برایشان در این روزها دشوار شد که حتی می‌‏ترسیدند دوربین‏شان را دربیاورند و عکاسی کنند.

🔹«گل‌‏سوز» حالا که دوباره گوشی به‌دست شده، می‌‏گوید قبل از به قدرت رسیدن طالبان «نو» از مقطع ۱۲ متوسطه فارغ‌‏التحصیل شده بوده؛ داشته خودش را آماده می‌‏کرده که به دانشگاه برود وطالبان نگذاشته. او هم مثل میلیون‌‏ها زن افغان، خانه‌‏نشین شده و دیگر هیچ‌وقت زندگی برایش عادی پیش نرفته: «حتی تا مرکزخرید بدون محرم رفتن، نمی‌‏توانیم. مدام ماندن در خانه برای یک انسان واقعاً خسته‌‏کننده است؛ آن هم «نِی» یک‌روز، دوروز وچهار سال؛ یک عمر.»

🔹برای این زنان، بازگشت اینترنت مثل روشن‌شدن چراغی بوده دردل تاریکی اما همه آنها نگران آینده‌‏اند یا آنطور که«مریم»می‌‏گوید، این احساس مثل احساس داشتن نانی است که نمی‌‏دانی فردا باز هم به دستت می‌‏رسد یا نه. شاید به‌دلیل‌همین ترس هم بود که همه این زنان در پایان مصاحبه یک‌چیز را خطاب به جهان تکرار می‌‏کردند: «مردم! ما را فراموش نکنید، نگذارید از یادها برویم.»

▫️ادامه مطلب در سایت هم‌میهن آنلاین

@hooreechannel 🌹
👍2❤1
بالاخره یک‌روز ما ایرانی‌ها هم می‌فهمیم...

بالاخره یک روز ما ایرانی‌ها هم می‌فهمیم که جای برخی چیزها را با برخی چیزها نمی‌شود پر کرد. جای خردورزی را با احساسی‌گری نمی‌شود پر کرد. جای تلاش طاقت‌فرسا و مدبّرانه‌ی چند ده ساله را با غیرتی‌شدن و «همت‌کردن» گاهگاهی نمی‌توان پر کرد. جای تدبیر را با «خشم» نمی‌توان پر کرد. جای سیاست‌ورزی را با راهپیمایی و شعار نمی‌توان پر کرد.

قوی‌بودن و قدرت‌نمایی ‌کردن در برابر آمریکا، عربستان یا هر کشور دیگری که «در عالم واقع» (و نه در راهپیمایی و بیانیه و سخنرانی) به ما ضربه می‌زند خوب است، دلچسب است. اما اگر می‌خواستیم امروز چنین قدرت‌نمایی‌ای کنیم باید از چندین سال قبل یا چند ده سال قبل به فکر می‌بودیم.
اینکه امروز به ترامپ فحش بدهیم یا عربستان را «عقب‌افتاده» بنامیم یا ارتش این کشور را «اجاره‌ای» لقب دهیم، یا پوزخند بزنیم که «معلوم نیست با یک ترقه وضعشان چه‌طور بشود» یا خواب ببینیم که «به محض دستور رسیدن از بالا، تل‌آویو را با خاک یکسان می‌کنیم» خوب است؛ دلمان را خنک می‌کند و حتی ممکن است، برای چند دقیقه، غلیانی مطبوع در خون خودمان و مخاطبانمان ایجاد کند.

اما اینها ربط چندانی به «واقعیت» ندارد. واقعیت آنجاست. واقعیت نفتی است که تا دیروز می‌فروختیم و امروز نمی‌توانیم بفروشیم. واقعیت ارزش پول ملی‌مان است که با یک چرخش قلم ترامپ، در عرض یک سال، به یک چهارم رسید. واقعیت آن کارخانه‌ای است که تا پارسال کار می‌کرد و امروز نمی‌کند؛ کارگری است که تا پارسال کار داشت و امروز ندارد.
واقعیت این است که امروز تأمین حداقل نیازهای غذایی و بهداشتی برای یک ایرانی متوسط دارد به آرزو تبدیل می‌شود.
واقعیت آن هشتصد میلیارد دلاری است که در خزانه‌ی کشور عربستان است و آن تارعنکبوت‌هایی است که در خزانه‌ی کشور ما تنیده شده است؛ همان هشتصد میلیارد دلاری که به صاحبش اجازه داد، با خونسردی تمام، درخواست ایران برای تنظیم بازار و جلوگیری از سقوط قیمت نفت را رد کند و، با همین تصمیم کوچک و ساده، جیره‌ی بخور و نمیر ما از درآمد نفت را هم به یک‌چندم کاهش دهد و دولت ما را از انجام اولیه‌ترین وظیفه‌هایش ناتوان کند.
واقعیت این است که تقریباً هیچ یک از کشورهای منطقه، از پاکستان هسته‌ای و ترکیه‌ی قلدر گرفته تا افغانستان، پشت ما نیست؛ و همه‌ی ما می‌دانیم که این واقعیت معنای سیاسی انکارناپذیری دارد.

می‌توانیم باز هم شعار دهیم تا دلمان خنک شود. می‌توانیم لاف بزنیم که «منطقه را به گورستان سربازان آمریکایی تبدیل می‌کنیم». اما بهتر است بدانیم که این هیچ ربطی به «واقعیت» قدرت ما ندارد.

«قوی‌بودن» لذتبخش است. اما برای رسیدن به این لذت باید رنج کشید. و شاید نخستین رنجی که باید بر خود هموار کنیم «رنج دل‌کندن از دل‌خوش‌کنک‌ها» است. رنج ریشه‌کن‌کردن احساساتی‌گری‌ ای که مثل سلول سرطانی در خونمان نفوذ کرده است.


✍مهدی خسروانی، صبح مآ

@hooreechannel 🌹
👍7
صلح و حضور معنادار زنان

صلح به عنوان یکی از بنیادی‌ترین نیازهای بشر و نیز بدیهی‌ترین حق هر انسانی و به عنوان محور اصلی توسعه و پایداری اجتماعی و سیاسی از مواردی است که متاسفانه در هزارتوی لفاظی‌ها و ادبیات صقیل تبدیل به گم گشته‌ای پنهان و غیر قابل دسترس گردیده است.
در جهان امروز، با وجود پیشرفت‌های تکنولوژیک و اقتصادی و با فعالیت‌های گسترده در راستای گسترش صلح و نیز ضرورت پرداختن به آن، شوربختانه خشونت‌های مسلحانه، نابرابری‌های اجتماعی و اقتصادی، بحران‌های محیط‌زیستی و بی‌ثباتی سیاسی همچنان تهدیدی جدی برای صلح و امنیت جهانی به شمار می‌روند و در میان شرایط آشفته جهان، برخی کشورها و یا برخی زیستمندان همچون اقلیت‌های قومی، دگراندیشان، زنان و ...، در وضعیت ناعادلانه تری به سر می برند که اصولا هر گونه شاخصه صلح در این بسترهای نابرابر،را تهی از معنا می‌کند.

به زبان ساده و بدون پیجیدگی کلامی،  هر جا که نان بر سفره مردم نباشد، قومیت‌ها در آرامش زندگی نکنند، طبقات مختلف اجتماعی از حقوق برابر برخوردار نباشند، آزادی بیان نباشد، چشم انداز اکنون و آینده مردم در ابهام باشد، حقوق شهروندی رعایت نگردد، زنان از حقوق بدیهی انسانی محروم باشند، دگراندیشان در حصار دیوارها گرفتار و نیز بسیاری ناکامی‌های دیگر؛ به معنای این است که ما زیستی بدون صلح را تجربه می‌نماییم با انوع خشونت‌های ساختاری، فرهنگی ، اقتصادی و...

در میان تمامی زمینه‌های نقض حقوق بشر و نادستیابی به صلح، مقوله زنان به دلیل مواجه گسترده با نابرابری‌ها، تناقضات ساختاری، محرومیت‌های آشکار و پنهان، قوانین و عرف غیرقابل انعطاف، مرزهای فرهنگی محدودکننده و مناسبات اجتماعی نابرابر  از ضروری ترین مقوله‌هایی هستند که باید به کرات در مورد آن صحبت کرد و اگرچه تجربه جهانی نشان می‌دهد که زنان نقش کلیدی در فرآیندهای صلح و ثبات اجتماعی دارند و می‌توانند به عنوان عاملان تغییر اجتماعی عمل ‌کنند و با تجربه متفاوتی از خشونت، تبعیض و محرومیت روبرو بوده و هستند که آن‌ها را به بازیگران مؤثر در فرآیندهای صلح تبدیل می‌کند اما همچنان سنگینی بار تبعیض و نابرابری و خشونت را در عرصه‌های مختلف بر دوش می‌کشند.

بر اساس گزارش سازمان ملل متحد، در سال ۲۰۲۳، چهار نفر از هر ده نفر که در نتیجه جنگ‌ها جان خود را از دست داده‌اند، زن بودند.
در جنگ اخیر غزه، نزدیک به ۷۰٪ از قربانیان تأییدشده سازمان ملل متحد، زنان و کودکان بودند و  بر اساس گزارش دفتر حقوق بشر ، بیش از 28000 زن و دختر در غزه از زمان آغاز جنگ جان خود را از دست داده‌اند(اگرچه آمارهای منتشره ارقام متفاوت را بیان می‌کنند).
در افغانستان، پس از بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱، زنان از بسیاری از حقوق خود محروم شده‌اند. بر اساس گزارش دفتر حقوق بشر سازمان ملل زنان افغان با محدودیت‌های شدیدی در زمینه‌های آموزش، اشتغال، آزادی‌های مدنی و بیان مواجه هستند و این وضعیت تاسف بار شامل بسیاری زنان در کشورهای مختلف می‌گردد.

با تمام هجمه‌های وسیع و مرزبندی‌ها و محدودیت‌های خرد و کلان برای زنان، مشارکت  و همراهی آنها در تصمیم‌گیری‌ها و جنبش‌های مدنی در راستای گسترش صلح، دادخواهی، تغییر قوانین، خاتمه دادن به بحران‌ها، جنگ‌ها و خشونت‌ها، می‌تواند تعادل قدرت اجتماعی را بهبود دهد و روندهای خشونت‌آمیز را کاهش دهند که از نمونه‌های آن می‌توان به موارد ذیل اشاره نمود:

حضور مدنی و فعالانه زنان ایران بویژه از دوران مشروطه به بعد و در طی چند دهه اخیر در راستای جنبش‌های برابری خواهانه، فعالیت‌های گسترده مدنی در مسیر مطالبه‌گری‌های پایدار(جنبش زن، زندگی، آزادی)(جنبش مادران دادخواه) و ...

... استقرار دائمی صلح در درون مرزها و یا بیرون از آن با سه فرآیند مهم عجین می‌باشد: اول جلوگیری از ایجاد تنش‌های گسترده با ایجاد مناسبات و سازوکارها و قوانین داخلی با حفظ حقوق تمامی مردم از هر جنس، گروه و یا قومیت و طبقه، کنوانسیون‌ها، معاهدات و تعاملات گسترده بین المللی جهت جلوگیری از گسترش اختلافات دولت‌ها؛
دوم حفظ صلح، پرهیز از خشونت و رواداری در سطح خرد و کلان و سوم مقوله صلح بانی است به منزله حفظ و نگهداری صلح با سلسله اقدامات و فعالیت‌های گسترده و تمامی این سه فرآیند مهم بدون حضور اساسی و پررنگ زنان و فراهم نمودن نقش ارزنده در استقرار و پایداری صلح امکانپذیر نخواهد بود.
 
و سخن آخر این که گسترش صلح از مسیر برابری، آگاهی و مدارا عبور خواهد کرد و به هر میزان که انسانها بویژه زنان با تفکرات صلح طلبانه و آشتی جویانه و همدلی با دیگری متفاوت، آشنا گردند، مسیر طرح، ایجاد و ماندگاری صلح امکان‌پذیرتر و سریعتر اتفاقا خواهد افتاد و این مسیر جز با احقاق حقوق مدنی و شهروندی و آموزش گسترده زنان امکان پذیر نخواهد بود.

✍بیدا میرحسینی
متن کامل:
https://cutt.ly/FrMnT63I
@hooreechannel 🌹
❤1
🔻چرا خواستگار کم شده و سن ازدواج بالا رفته است؟

این روزها بسیاری از خانواده‌ها از کاهش خواستگاری‌ها و بالارفتن سن ازدواج جوانان سخن می‌گویند. پدیده‌ای که دیگر نمی‌توان آن را فقط به «قسمت و تقدیر» گره زد؛ چرا که پشت آن مجموعه‌ای از واقعیت‌های تلخ اقتصادی و تحولات فرهنگی نهفته است.

بعد اقتصادی
▫️ گرانی سرسام‌آور مسکن: وقتی یک جوان برای اجاره یا خرید خانه باید سال‌ها پس‌انداز کند، تصمیم به ازدواج بیشتر به یک رؤیا شبیه می‌شود.
▫️ بیکاری و شغل‌های ناپایدار: نبود امنیت شغلی و درآمد کافی باعث شده جوانان جرات مسئولیت‌پذیری در زندگی مشترک را نداشته باشند.
▫️ هزینه‌های ازدواج: از مراسم پرهزینه گرفته تا جهیزیه‌های سنگین و توقعات مالی، همه تبدیل به مانعی جدی برای شروع زندگی مشترک شده‌اند.
▫️ تورم و فشار معیشتی: وقتی هزینه‌های روزمره زندگی کمرشکن است، طبیعی است که ازدواج به اولویت آخر تبدیل شود.
بعد فرهنگی و اجتماعی

▫️ تغییر نگرش نسل جدید: جوانان امروز ازدواج را یک وظیفه سنتی نمی‌دانند؛ آن‌ها کیفیت زندگی، استقلال فردی و رضایت شخصی را مهم‌تر از پایبندی به رسوم قدیمی می‌دانند.
▫️ افزایش تحصیلات و اشتغال زنان: بسیاری از دختران به دلیل تحصیلات و استقلال مالی، دیگر منتظر خواستگار سنتی نمی‌مانند و معیارهای سخت‌گیرانه‌تری برای انتخاب شریک زندگی دارند.
▫️ رسوم و توقعات غیرمنطقی: چشم‌وهم‌چشمی‌ها، مهریه‌های سنگین و توقعات غیرواقعی خانواده‌ها، همچنان مثل سدی بزرگ مقابل ازدواج قرار دارد.
▫️ ترس از شکست و طلاق: آمار بالای جدایی و تجربه‌های تلخ اطرافیان باعث شده جوانان نسبت به ازدواج محتاط‌تر شوند و آن را به تعویق بیندازند.
ماجرا اینجاست که جامعه هنوز با معیارهای سنتی انتظار دارد «خواستگار بیاید و ازدواج‌ها سر بگیرد»، در حالی که واقعیت امروز، جوانان را درگیر مشکلات اقتصادی و ارزش‌های جدید کرده است.

خواستگاری‌ها کمتر، ازدواج‌ها دیرتر و سن ازدواج بالاتر می‌رود؛ روندی که اگر چاره‌ای برای آن اندیشیده نشود، می‌تواند به بحرانی عمیق در بافت اجتماعی کشور بدل گردد./چندثانیه

@kherad_jensi
@hooreechannel 🌹
👍8
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔺‏ویدیوی هاجر صفرزاده، دونده کم‌بینا عمیقا ناراحتم میکنه. نذاشتن همراه مرد داشته باشه و تنها کسی بود که تنها می‌دوید. اول بود و اگر تنها نبود چند قدم آخر رو هم محکم ادامه میداد و با فاصله «یک صدم ثانیه» نقره نمی‌گرفت. تحجر سرعتشو کم کرد.

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
😢7
از "عندالمطالبه" تا "عندالاستطاعه"

با گران شدن سکّه باز هم بحث از مهریه و پیگیری‌های قضایی مردانی که از پرداخت مهریّه عاجزند داغ شده است. چند روز پیش گروهی از مردان در اعتراض به پرداخت مهریّه در این اوضاع گرانی سکّه یک تجمع اعتراضی برپا کرده و گروهی دست به دامان مراجع تقلید شدند.

امروز آیت‌الله سبحانی در نامه‌ای به رئیس قوه‌ی قضائیه از ایشان خواستند تا با اقدامات قانونی، مهریه را به "استطاعت" مرد مشروط کنند و نه به "مطالبه" زن. به این معنا که قانون مرد را مکلف کند که "عندالاستطاعه" مهریه زن خود را پرداخت کند؛ نه "عندالمطالبه".
در این نامه، مطالبه مهریه در صورتی قابل پیگیری قضایی‌ست که مرد استطاعت پرداخت داشته باشد.

این رویکرد فقهی به مهریه ممکن است باب میل برخی از زنان جامعه و یا گروه‌هایی که خود را مدافع حقوق زنان معرفی می‌کنند نباشد؛ ولی می‌تواند گره‌های اجتماعی زیادی را باز کند.
واقعیّت آن است که مهریه‌های آن‌چنانی و پی‌گیری قضایی مردی که از پرداخت آن ناتوان است، راه درستی برای احیای حقوق زنان نیست.
قمار بر گرانی سکّه و ناتوانی مرد از پرداخت مهریّه‌‌ای که تهیّه یک سکه‌اش از عهده‌ی هر کسی بر نمی‌آید، نتیجه‌ای جز ترس از ازدواج، پرهیز از تشکیل خانواده‌ی رسمی، فراگیری خانواده‌ی همبالین، و گرفتاری‌های دادگاه و زندان ندارد. می‌پذیرم که جامعه‌ی ایران و نظام حقوقی به زنان بدهکار است.

زنان ایران یک نگاه انسانی، یک احترام شایسته، یک توجّه حقوقی، و در کل، یک زندگی همراه با حمایت قانونی و اجتماعی از جامعه و قانون طلبکار هستند؛ ولی "سکّه" و زندانی کردن مردها و یا اسیر پابند الکترونیکی کردن آن‌ها راه مناسبی برای این رسیدن به آن زندگی نیست.

حالا که فقه، با حساسیّت اجتماعی‌اش می‌تواند مهریّه را به استطاعت مرد مشروط کند؛ کاش قانون و قانون‌گذاران نیز بفهمند که ازدواج و هر عقد دیگری نمی‌تواند به امور (عادتا) غیرقابل تحقق مشروط باشد. مشروط کردن ازدواج به پرداخت چیزی که عادتا ممکن نیست، درستی آن را زیر سؤال می‌برد.

✍مهراب صادق نیا

پی نوشت: در جامعه ای که زن پشتوانه حقوقی و قانونی مستقلی ندارد و حق جدایی و حضانت و ... نیز از آن مرد است، مهریه را نه به عنوان هدیه و لطف مرد به خود که دستاویزی برای استفاده از آن در روز مبادا می بیند. از این روست که پدر و‌ مادرها نیز در سنگین تر کردن آن نقش زیادی دارند.
چاره حل این مشکل از فقه سنتی با نگاه کهتری به زن برنمی آید. مجلس کنونی نیز با تصویب این قانون در واقع مرد را از یک تعهد سنگین رها کرده و تنها حق قانونی زنان را ندیده گرفته است!

@hooreechannel 🌹
👍6❤4👎1
تن های برهنه

سالها پیش وقتی در بازدید از کاخ سعدآباد به موزه برادران امیدوار رسیدم و عکاسی آنها از قبیله ای در دل جنگل آمازون را دیدم که هیچ لباسی بر تن نداشتند با خود گفتم، مگر ممکن است؟! زن و مرد و‌کوچک و بزرگ بدون هیچ شرمی در مقابل دوربینی که حتی نمی دانستند خوردنی است یا شکارکردنی! بایستند تا برادران جهانگرد عکسی از آنها بگیرند و به ایران منتقل کنند و سالها بعد از مرگشان ما در موزه ای که آثارشان را به نمایش میگذارد شاهد عریانیشان باشیم!
البته بعدها در کتابها خواندم توصیف بهشت و جهنم دانته را و مجسمه های عریان رم و ایتالیا را و شهر توریستی عریانهای فرانسه را و فرقه ای بودایی که پوشیدن لباس را حرام می دانند را. ‌و فهمیدم لباس و‌ پوشش و مقدار آن در هر منطقه ای و به تناسب طبیعت و اقلیم و فرهنگ آنها فرق میکند. اما هنوز این پرسش برایم باقی است که چگونه انسان امروزی که ربطی به آن فرهنگها نداشته، میتواند عریان یا نیمه عریان در منظر هزاران نفر در فیلم یا کنسرت یا فشن شو ظاهر شود و باعث برانگیختگی احساسی دیگران شود؟!

انسان موجود عجیبی است و زن ابژه ای که در تمام طول تاریخ سوژه هنرمندان، دانشمندان سیاستمداران، کاسبان و سودجویان و حتی پیروان ادیان بوده است. بدن زن زیباترین سوژه برای هنرمندان بوده تا با ترسیم آن خلاقیت خود را به نمایش بگذارند و شاعران با جادوی کلمات عشق را معنا کنند و دانشمندان با سنجش هورمونها و تغییر آنها اکسیر بسازند و سیاستمداران با تحریک احساساتش رای بخرند و کاسبان به عنوان بهترین ایزار در فروش محصولاتشان از زیبایی اش بهره ببرند و تجار با خرید و فروش آنها از قدیم تا کنون به عنوان برده جنسی، شهوت و هوس مردان را فرونشانند و البته دینداران نیز به شیوه خود از او بهره برداری کنند!

آنچه فقط در مدت عمر حکومت دینی از آنها و همسایگان خود دیده ایم شاید کافی باشد تا بتوان توصیفی ناقص از عملکرد دینداران در طول تاریخ داشت.

من به ادیان و جایگاه واقعی زن در آنها کاری ندارم که البته نقش مریم در دین مسیح خود به تنهایی گویای نگاه زیبای خداوند به زن در دین است! و نگاه پیامبر اسلام به دخترش و رفتار زیبایش با او به عنوان یک زن که خداوند کوثرش خواند شاید کافی باشد بفهمیم نگاه اسلام در صورتهاو فرقه های گوناگون آن به زن، تا چه اندازه انحرافی است. از نگاه به زن و بدن او به عنوان ملکی که مرد بر آن تسلط تام دارد در کشورهایی چون ایران قدیم و افغانستان و پاکستان و... تا نگاه به زن صرفا به عنوان عورتی که باید سراپا پوشیده باشد و در خانه پنهان، و از زنی که باید از رحمش پاسداری کند و فرزند بیاورد تا سربازی برای حکومت باشد و اگر نیاورد پروژه آنها در تحویل جامعه ای فقیر و چاله ترسناک جمعیتی به موعود، ناتمام می ماند، و حتی استفاده از پرستوهای جنسی برای فریب، نگاه طیف وسیعی از دینداران کنونی را شامل میشود.

پوشیدگی در تمام طول تاریخ به عنوان هنجاری پسندیده در تمام کشورها به جز استثنائاتی که ذکر شد رواج داشته است. از ایران باستان که زنان طبقات اشراف بیشتر به آن پایبند بودند و پوشش سر و بدن وجه ممیزه آنان از بردگان بود تا پوشش خاندان سلطنتی انگلستان و ژاپن و ...
در زمانهایی زنانی علیه این هنجارها شوریدند و با برداشتن حجاب از سر‌ یا تن، اعتراض خود را به قوانین سختگیرانه حکومتها نسبت به زنان اعلام کردند. برداشتن حجاب صورت طاهره قره العین بابی در اعتراض به تسلط مردان زمان خود که شورشی نابخشودنی بود و برداشتن حجاب سر توسط دختر خیابان انقلاب، نماد دیگری از اعتراض زنان به قوانینی بود که ظالمانه میدانستند. حتی برداشتن حجاب تن هنرپیشه ایرانی گلشیفته نه از سر خوشی بلکه خروشی بر آنهایی بود که فقط جسم او را میدیدند و بر پوشش آن اصرار داشتند و‌ نه تواناییهای دیگرش را.

امروز که پس از مقاومت زنان بر حق انتخاب خود در پوشش، حکومت اسلامی از سر ضعف و ترس، از ابلاغ قانونش عقب نشینی کرده و زنان آزادانه و بدون پوشش سر در خیابانها و اماکن تردد میکنند، تعدادی از آنها که جسورترند بخشی از بدن خود را نیز به نمایش میگذارند و معتقدند این حق آنهاست و کسی نمیتواند به آنها تکلیف کند چگونه بیرون بیایند! این کنش بیش از آنکه از سر خواست درونی باشد کنشی اعتراضی به دهه ها سختگیری بیمورد است. سختگیری هایی که نه از سر اعتقاد بلکه با نگاه افرادی که جنس زن را صرفا محرک مردان میدانند و از این رو باید پوشیده باشند، قانون و حکم شد و تکلیف عمومی!
حاکمیتی که بر او‌ثابت شده راه رفته در اجبار زنان به پوشش دلخواهش به بیراهه میرود چاره ای ندارد جز اینکه حق زنان بر بدنشان را نیز به رسمیت بشناسد و به جای برخورد حذفی به دنبال ترویج اخلاق و کرامت انسانی باشد و با تکریم زن به عنوان زیباترین مخلوق خداوند، مسیر رشد او را هموار کند و موانع را از سر راهش بردارد.

✍فرشته مزینانی
@hooreechannel 🌹
👍11
Forwarded from اتچ بات
‍ پنج روز پیش درگذشت....

پنج روز پیش، بانو جین موریس گودال، Jane Goodall ، در ۹۱ سالگی درگذشت.
جین از کودکی به حیوانات علاقه داشت، و بسیاری از سال‌های عمرش را در افریقا، و در پی شناخت بی‌واسطه و تجربی حیوانات، به ویژه شامپانزه‌ها پرداخت.
هر چند وی هیچ گاه به دریافت مدارک رسمی تحصیلی اعتنایی نداشت، ولی در پی مشاهده و تجربه و مطالعه مستمر، بی‌گمان می‌توان او را در صف اول نخستی‌شناسان  (پریماتولوژی) نام برد.
پژوهش‌های وی درباره حیوانات، انسان‌ها را از این خودبینی نابخردانه خارج کرد که تنها خود را دارای شعور و ادراک بدانند، انسان‌ها را متوجه ساخت که سگ، گربه، شامپانزه، و دیگر حیوانات خانگی، اهلی و حیات وحش، درک می‌کنند، احساس دارند، بلکه شخصیت و ذهنیتی مستقل دارند.
جین گودال همچنین ثابت کرد که یک انسان، و البته یک زن، می‌تواند با تلاش پیگیر به آنچه که می‌خواهد، در برترین درجه و والاترین جایگاه، دست یابد.
او نشان داد که اخلاق بس گسترده‌تر از رفتار با دیگر انسان‌هاست. انسان متمدن و نیک‌سرشت، با هر جانداری باید اخلاقی رفتار کند...

چه بگویم... در آن سوی دنیا، یک زن چند دهه فرصت عمر خود را می‌گذارد تا با تجربه و دیدار و نوشته و گفته خود به بزرگسالان و کودکان بفهماند که حیوانات نیز شخصیت دارند و احساس و درک. بنگرید
و در سرزمین من، که هشتصد سال پیشتر، سعدی آموختمان که نه تنها سگ و گربه و میمون و مرغ، که مورچه جان دارد و جان شیرین خوش است! چنان عقب‌گرد کرده‌ایم که مردم را فاقد فهم و شعور و درک و شخصیت می‌شمرند!
آن زن جهانیان را فرامی‌خواند که حیوان را صاحب دید و دریافت ببنیم و بدانیم، با او رفتاری سزاوار داشته باشیم، او در پی حقوق غیرانسانها، Nonhuman Rights Project، است
و این یکی اصرار دارد که مردم درک و توان انتخاب ندارند، بلکه به اندازه لباس پوشیدن خودشان هم شعور ندارند!
سعدی ما ارث رسید به جین گودال،
و ما ماندیم امثال بانکی‌پور و ثابتی....

✍محمد سلطانی رنانی 

https://t.me/soltanirenani600
@hooreechannel 🌹
👍5❤3
🌎 مملکت به مردم دانا بیشتر از شاه و وزیر دانا نیاز دارد !

🌐 آن چه امروز بر زندگیِ ما می گذرد عیان تر از آن است که دلیل و توجیه داشته باشد. مثل آفتابِ روز است. هم معلوم است چرا رخ داده و هم معلوم تر که چرا همچنان ادامه دارد. یکی گفته بود : خب خودتان انتخاب کرده اید که این طور باشید‌. پس چرا نق می زنید. چرا همه چیز را به گردن دیگران می اندازید. خربزه را خورده اید حالا پای لرز که رسیده میدان را خالی می کنید. راست می گفت بنده ی خدا. همین حرف را چند سال پیش امیر کبیر هم با زبان بی زبانی گفته بود. آن روز که داد زد : مملکت به مردم دانا بیشتر از شاه و وزیر دانا نیاز دارد. که هر چه می کشیم از خودمان است. یعنی ما خودمان خواستیم که این طور باشیم. بعد یکی دیگر آمد این حرف را تکمیل کرد. او عاقل تر از آن قبلی بود. گفت او که گفته خودتان انتخاب کرده اید یادش رفته اصل حرف را بزند. حالا اصل حرف چه بود. این بود که پرسیده بودند خب این اوضاع تا کی ادامه دارد. و پاسخ این بود. خیلی جامع و کامل. تا جایی که مردم تحمل کنند.

🌐 خب داستان دقیقا دارد خوب پیش می رود. همان طور که شاه می خواهد. همان طور که وزیر می گوید. بازار خراب است اما مردم دارند زندگی شان را می کنند. با این مردم دانایی که ما داریم یقین کنید اگر دلار بشود ۵۰۰ تومن هم آب از آب تکان نمی خورد. هیجانات کاذب و شلوغی های لحظه ای ممکن است تیتر اخبار شود اما در اصلِ موضوع اتفاق خاصی نمی افتد. در ایران سوای جاهای دیگر هر چه اجناس یا کالاها گران تر باشد شوق و میل مردم برای خرید بیشتر است. گاها استفاده ی ضروری هم ندارد. اما انبار که می شود کرد. وضعیت هم که داغان است و نمی شود چیزی را برآورد کرد. پس تا می شود کالا و جنس می خریم ؛ دلار می خریم. سکه و طلا می خریم و کیف می کنیم از این که هر روز داریم پول دارتر می شویم. مردم دانایی که از آن طرف همه چیز را می دانند اما در واقعیت هیچ نمی دانند. از مشکلات و معضلات و بدبختی هایشان طنز و جوک می سازند و دسته جمعی به آن می خندند. درود بر این مردم.

🌐 اقتصاد ما با این شکل و شمایل نه این که حالش خوب نیست که دقیقا جنازه ی ست که فقط روی زمین مانده. حالا چرا دفن نمی شود همین تعبیر درست امیر کبیر است. که کشور مردم دانا می خواهد. همین حالا که قیمت‌ها به سرعت برق و باد بالا می‌روند و التهاب و آشفتگی تمام کشور را در بر گرفته مسئولان کلیدی و تاثیر گذار همچنان در سکوت و خاموشیِ مطلق‌ اند. چون مردم در سکوت و خاموشی اند. هیچ نمی گویند و واکنشی ندارند. از آن طرف نه رئیس بانک مرکزی ؛ نه وزیر اقتصاد ؛ نه رئیس سازمان برنامه و بودجه و نه حتی رئیس جمهور. هیچ کس حاضر به پاسخگویی به این مردم نیست. چرا که مردم اساسا دنبال پاسخ نیستند. دنبال خریدهای روزمره اند. سفر به شمال. دورهمی های خانواده گی. به قول یکی کباب زدن توی پارک ها. آنهایی که گور اقتصاد را کندند و فاتحه اش را هم خواندند ؛ از میزان داناییِ این مردم دقیق و درست اطلاع داشتند. در فقیرترین کشورهای شناخته شده ی دنیا هم چنین وضعیتی قابل فهم و درک نیست. هیچ مردمی در دنیا آن چنان که ما به این اوضاع می نگریم نگاه نمی کنند. که به گمانم در این ویرانی و نابودی مسببان اصلی خودِ مردم اند. مردمی که دانا نیستند ؛ اما تا دلتان بخواهد ادعای دانایی دارند.

✍جعفر بخشی بی نیاز

https://t.me/hichjbb
@hooreechannel 🌹
👍1👎1
‍ پشت سر خستگی تاریخ است...

در تاریخ به میزانی که عقب برمیگردیم ظلم و ستم مخصوصا بر زنان بیشتر میگردد نگاهی به سفرنامه های خارجی می اندازم که برخی صحنه های دردناک از ایران آورده اند.
یکی از بزرگترین ظلمها به زنان از همان بدو ازدواج در سنین کودکی بوده که امروزه به کرات در کشورهای افغانستان، پاکستان و... دیده میشود. یک نمونه فیلم آنرا در زیر نوشته آورده ام.

ازدواج دختران در چه سنی آغاز می شد؟ ۹سالگی یا ۱۰ سالگی!.
(مادام  ژان دیولافوآ، ایران، کلده و شوش...ص۷۴)
در برخی موارد از همان زمان تولد، ازدواج نوزاد پسر و دختر را اعلام میکردند!
(وولفسن، ایران در گذشته و حال.... ص۱۴۷)
و حتی در برخی موارد به قبل از تولد برمیگشت یعنی فامیلها باهم قرار میگذاشتند اگر صاحب دختری و پسری شدند آنانرا به عقد همدیگر درآورند!

اختلاف سن در ازدواج گاهی چنان بوده که مردانی ۷۰ساله، دختربچۀ ۱۰ساله را به زنی میگرفت! بدون آنکه تعجب کسی را برانگیزد. اما عکس آن اتفاق نمی افتاد یعنی اینکه، پسری ۱۰ساله با پیرزنی ۷۰ساله ازدواج کرده باشد.
در خانواده های اشرافی و متمول، بزرگترها برای پسران ۱۰ساله یا ۱۲ساله شان، ابتدا یک زن قراردادی(صیغه) میگرفتند انگار برای تمرین بوده و بعدا وقتی پسرشان کسب وکاری پیدا میکرد و به بزرگ میشد آنوقت ازدواج واقعی میکرد و دختری از خانوادهای محترم عقد میکرد و البته بلافاصله، زن نگونبختِ  قبلی را به امان خدا می سپرد!
( سفرنامه ی پولاک، ایران و ایرانیان ...ص۱۵۷)

برطبق رسوم، دختر میبایست بعد از رسیدن به سن بلوغ شوهر میکرد، یعنی البته با شروع حیض. اما دخترانی نیز شوهر میکردند که هنوز حیض در آنها کامل نشده بود و حتی حالات بارداری قبل از شروع قاعدگی نیز دیده می شده!
مردمان بی بضاعت خیلی زود دخترشان را میفروختند.
دوگوبینو و دیولافوآ، مینویسند که اغلب پسران ۱۶یا ۱۷ساله را در ایران دیده که خود صاحب فرزند می شدند.
(سه سال در آسیا...ص۱۷۳ و دیولافوآ...ص۳۶۸)
و زنان بسیاری دیده اند که هنوز ۳۰ساله نشده، مادربزرگ بودند!
بسیار اتفاق می افتاد که دخترها و مادرها باهم زایمان میکردند، در عوض، حیض در حدود  ۳۲تا۳۵سالگی قطع میشد و با قطع آن، دوره باروری نیز پایان می یافت و یائسگی آغاز میشد!
(پولاک،همان...ص۱۴۴)
و زنان در ۲۵سالگی پیر و پژمرده شده، شوهران میتوانستند زن دیگری بگیرند.
(هنری موزر، سفرنامه ترکستان و ایران...ص۲۱۸)

کلارا رایس، نمونه ای از ظلمی که به کودکان میشد در گزارش خود چنین آورده:
«روزی حوالی غروب، از من دعوت شد تا در یک مراسم عروسی شرکت کنم. مرا به اتاقی بردند که زنان بسیاری در آن بودند و با شور و هیجان سر و صدا به راه انداخته با صدای بلند میخندیدند...
عروس، بچه ای ۱۰ساله بود و فریاد اعتراض برداشته بود که نمیخواهم عروس شود میخواهم مدرسه بروم...
اما به گفته های او کسی  توجه نمیکرد، موهایش را در حمام بافته، بر دستها و پاهایش حنا و به موهایش گل زده بودند و تور صورتی منجوقدوزی بر سر و رویش انداخته و جلوی آیینه نشانده بودند و هنوز گریه میکرد...
همۀ زنان، عروس را دوره کرده و میگفتند بگو بله. اما عروس گریه میکرد و با ناله ضعیف پاسخ میداد نمیخواهم. آنگاه، ملا پرسید آیا بله گفت؟ جواب دادند: خیر آقا، باید دوباره بپرسید.
برای بار دوم پرسیدند. این دفعه، بیش از مرتبه قبل، زنان فشار آوردند و از عروس خواستند بلی بگوید اما عروس قسم خورد که نمیخواهم.
ملا بار دیگر پرسید آیا بله گفت؟ و همان پاسخ قبلی را دادند و او نیز برای سومین مرتبه، همان پرسش را تکرار کرد، زنان، با قدرت بیشتری او را تحت فشار قراردادند و دختر با تردید و طفره بسیار، بله گفت و آنگاه، داماد در برابر آینه و کنار عروس نشست.
اگر عروس قبلا احساس بی میلی و اکراه داشت، اکنون باید این احساس با دیدن داماد بیشتر می شد! چون سن داماد آن قدر زیاد بود که میتوانست پدربزرگ عروس باشد و ترشرو و ناسازگار مینمود. همسر پیشین او سه ماه پیش فوت کرده، سه کودک خردسال باقی گذارده بود، آنها به سرپرستی نیازمند بودند و به این خاطر، مرد با این دختربچه ازدواج کرده بود!
بینوا دخترک! ازدواج با این پیرمرد در خردسالی کم بود که غم و زحمت اضافی نگهداری این سه کودک هم بر آنها اضافه گشته بود.
این کودکان نیز بخت داشتن زندگی خوبی نداشتند. اوضاع غم انگیز بود...»
(کلاراکولیور رایس، زنان ایرانی و راه و رسم زندگی آنان...ص۱۰۳)

لینک ما در
یوتیوب  در تلگرام

◀️این فیلم را از افغانستان یا پاکستان امروز آورده ام فرقی نمی کند عینا صد یا دویست سال پیش جامعه ما بوده که در دنیای جدید مانند جزیره مانده اند!
به نظر من، کسانی که دنیای جدید را مزمت کرده و گذشته و گذشته گرایی را تبلیغ کرده و اخلاقِ مسلط دوران گذشته را ستایش می کنند یا چیزی از تاریخ نمی دانند یا حتما ریگی به کفش دارند!


✍علی مرادی مراغه ای

@hooreechannel 🌹
👍2😢2
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
به گفته بنگر، نه به گوینده!

خانم جین ماریوت ، قبلا" "معاون سفیر انگلیس" در تهران (و متهم به مامور MI6) در گزارش به مجلس عوام انگلیس در مورد آموزش ایران نوشته:
آموزش درایران نتایج شگفت‌آوری  ببارآورده است. دانش آموزان درجه یک تیزهوش در کنکور  به رشته پزشکی و مهندسی میروند.

دانش آموزان درجه دو‌ به رشته‌ های مدیریت و اقتصاد میروند و در پایان بر فارغ‌التحصیلان درجه یک مدیریت میکنند.
شاگردان درجه سه به رشته های سیاسی میروند و رهبران کشور میشوند و بر فارغ‌التحصیلان درجه یک و دو ریاست میکنند.
اما‌ آنها که از گروه های بالا در سطح پائین‌تر هستند به نیروهای نظامی و انتظامی میروند و بر سیاستمداران حکمروائی میکنند و هرگاه اراده کنند آنها را برکنار یا زندانی میکنند یا میکشند!
اما واقعیت تعجب آور این است:
آنها که اصلا به مدرسه نرفته‌‌ و تحصیلات رسمی آکادمیک ندارند و در پائینترین سطح علم و دانش روز هستند روحانی میشوند و همه  گروههای بالا از دستورات آنها  پیروی میکنند! و نتیجه اداره و اوضاع کشورشان پس از چهل وچند سال کشورداری این میشود که مردم دربدترین شرایط زندگی و کشورشان درشرف نابودیست!!

✍مصطفی معین

@hooreechannel 🌹
👍9❤1
بی‌حاصلیِ رویکردِ اجرای شریعتِ اجباری

 چند روز پیش کودکستان نوه‌ام ماهور جشنی بمناسبت روزگرامی‌داشت پدر و مادربزرگ‌ها گرفته بودند. ماهور ازم قول گرفته بود که حتماً بیایم. حدود ۵۰ نفری پدربزرگ و مادربزرگ‌ها آمده بودند.
در حیاط کودکستان صندلی چیده وبقول امروزی‌ها "دی جی"هم آورده بودند. دو ساعتی رقص و شادمانی و آواز دسته‌جمعی کودکان بعضاً با همراهی بزرگترها بود.تنها چیزی که در آن دو ساعت نبود نشانه‌ای از تعلقات دینی بود.

فکر کردم آخرعاقبت ۴۶ سال تبلیغات دینی، یک دوجین سازمان، نهاد و بنیادمذهبی، بعلاوه صداوسیما که شبانه‌روز تبلیغ شریعت می‌کنند و بالاخره صرف هزاران میلیارد تومان برای بودجه‌های مذهبی، بعد از این همه‌سال کدام بوده؟

چند روز پیش پستی گذاردم و نشان دادم که هزینه‌های تبلیغات دینی از جمله صداوسیما در سال جاری بالغ بر ۶۴ هزار میلیارد تومان است و برای نشان‌دادن حجم آن مقدار هزینه، آنرا مقایسه کرده بودم با بودجه یکساله سازمان محیط‌زیست‌مان که ۸۰۰۰ میلیارد تومان است.
حاصل این‌همه هزینه برای اشاعه باورهای دینی چه بوده؟ در آن دو ساعت هیچ علامتی و اثری از شریعت نبود.

گزینه نظام برای اشاعه مذهب همواره آمرانه و دستوری بوده. اگربفرض امور تربیتی آموزش‌وپرورش متولی مراسم شده بود، اولین دستورش برقراری حجاب اجباری برای میهمانان و کارکنان میبود.
گام بعدی جدایی میهمانان زن و مرد و ای‌بسا دختران و پسران خردسال. بجای دی جی هم مداح می‌آوردند و کل دو ساعت را هم مرتبط می‌ساختند با موعظه‌های دینی در احترام به والدین و بزرگسالان.
حاصل رویکرد مذهبی اجباری در برگزاری مراسم آن می‌شد که مسئولین مهدکودک از برپایی آن در سال آینده اگر می‌توانستند شانه خالی می‌کردند و اگر هم به دستور امور تربیتی مجبور می‌شدند مراسم را برگزار نماید، ای‌بسا بسیاری از والدین شرکت نمی‌کردند.

 به بیان ساده‌تر، رویکرد تحکمی و اجباری نظام در اشاعه شریعت، ظرف چهار دهه گذشته به‌هیچ‌روی موفق نبوده. یکی از آخرین مصادیق این رویکرد دستور آیت‌الله مکارم به دولت در خصوص اعمال قانون حجاب بود. ایشان بدون کمترین توجه به شرایط و مقتضیات جامعه، از دولت می‌خواهند که تعلل را کنار گذارده و قانون حجاب را اجرا نماید. گویی آن بزرگوار در جامعه ما زندگی نمی‌کنند که البته پاسخ ایشان را آقای مهندس باهنر دادند.

✍صادق زیباکلام

@hooreechannel 🌹
👍4👌1
ریشه یک نگاه معیوب؛
وقتی تقوا را به زنان تقلیل می‌دهند!


در روزهایی که جامعه ایران با چالش‌های بزرگ‌تری همچون تورم، بیکاری و بحران اعتماد روبه‌روست، اظهارنظرهای برخی مسئولان درباره پوشش و رفتار زنان، بیش از هر زمان دیگری به حاشیه‌سازی و دامن زدن به کلیشه‌های جنسیتی شباهت دارد.

اظهارات اخیر آریایی‌نژاد، نماینده مجلس مبنی بر اینکه «مردان متأهل در خیابان از همسر خود سیر می‌شوند، چون زنان در جامعه با آرایش ظاهر می‌شوند» نه‌تنها نگاهی غیرعلمی و توهین‌آمیز به زنان دارد، بلکه نشان از ریشه‌های عمیق یک ذهنیت تاریخی است که همواره مسئولیت «اخلاق» را بر دوش زنان گذاشته است.

ریشه فکری چنین دیدگاه‌ها را باید در ساختارهای سنتی و مردسالارانه‌ای جست‌وجو کرد که طی قرن‌ها، زن را نه به‌عنوان فردی مستقل، بلکه به‌عنوان «ابزار کنترل اجتماعی مردان» تعریف کرده‌اند.
در این نگاه، هر خطا و لغزشی در جامعه نه حاصل ضعف فرهنگی و آموزشی، بلکه نتیجه «بی‌حجابی» یا «زیبایی زنانه» تلقی می‌شود.

این در حالی است که مطالعات روان‌شناسی اجتماعی نشان می‌دهد کنترل رفتار انسان، از جمله میل و تصمیم اخلاقی، درونی و آگاهانه است و ربطی به ظاهر دیگران ندارد. انداختن تقصیر بر دوش زنان، نه‌تنها توجیهی برای ضعف‌های اخلاقی مردان است، بلکه شکلی از خشونت نمادین علیه زنان به شمار می‌رود.

چنین اظهاراتی در واقع ادامه همان تفکر خطرناکی است که زن را منبع گناه می‌داند و به جای آموزش خودکنترلی و احترام متقابل، می‌کوشد با محدود کردن زنان، اخلاق را "مدیریت" کند  در حالی که اخلاقِ واقعی از آزادی و آگاهی می‌زاید، نه اجبار و تحقیر.

در جامعه‌ای که نیمی از جمعیت آن زن هستند، این نوع گفتارها بیش از آنکه نشان‌دهنده دغدغه دینی یا فرهنگی باشند، بازتاب ترس از قدرت و حضور اجتماعی زنان است؛ حضوری که در عرصه علم، سیاست، هنر و اجتماع روزبه‌روز پررنگ‌تر می‌شود.

✍نرگس حسینی٭گروه اجتماعی فرهنگی چندثانیه
👍12❤1👎1
فرار مغزها از شریف؛
وقتی دانشگاه مادر علم ایران به ایستگاه آخر امید تبدیل می‌شود


در حالی که دانشگاه صنعتی شریف، روزگاری نماد نبوغ، تلاش و افتخار علمی ایران بود، امروز خبرهایی از مهاجرت گسترده اساتید این دانشگاه به گوش می‌رسد؛ اخباری که نه تنها نشانه بحران در آموزش عالی، بلکه گواه فروپاشی تدریجی نظام علمی کشور است.

مسعود تجریشی، سرپرست دانشگاه صنعتی شریف، در تازه‌ترین سخنان خود اعتراف کرده است که از میان ۴۶۰ عضو هیئت‌علمی این دانشگاه، ۲۶ نفر به‌طور کامل قطع همکاری کرده‌اند.
او با نگرانی گفته است: «می‌ترسیم بقیه هم به بهانه فرصت مطالعاتی یا مرخصی دیگر بازنگردند.»

این اعتراف صریح، تصویری عریان از واقعیتی است که سال‌ها زیر فرش پنهان شده بود: مهاجرت نخبگان، دیگر استثنا نیست، قاعده شده است.

تجریشی به مشکلات معیشتی و بی‌توجهی‌ها اشاره کرده و گفته است افزایش نیافتن حقوق اساتید، آنان را به مرز ناامیدی رسانده است. اما واقعیت تلخ‌تر از این حرف‌هاست.
در کشوری که استاد دانشگاه باید برای اجاره خانه‌اش قرض بگیرد، چطور می‌توان انتظار داشت در آزمایشگاه بماند و برای پیشرفت علمی بجنگد؟

تجریشی در ادامه هشدار داده که با خروج این اساتید، دانشگاه سالانه حدود ۱۳۰ مقاله علمی را از دست می‌دهد.

او در پایان پیشنهادهایی چون تأمین مسکن و بهبود امکانات پژوهشی داده است. اما آیا واقعاً مشکل اساتید شریف، نداشتن مسکن است یا بی‌ارزشی علم در ساختار تصمیم‌گیری کشور؟

وقتی صدای علم در برابر سیاست بی‌قدرت شده، وقتی بودجه دانشگاه‌ها قربانی فساد می‌شود، دیگر هیچ مسکنی نمی‌تواند ماندن را جذاب کند.

مهاجرت اساتید شریف فقط رفتن چند نفر نیست؛ علامتی است از مرگ تدریجی امید در میان نخبگان.
شریف دارد خالی می‌شود؛ نه فقط از استاد، که از آینده
.

🔹تحلیل زمانه

@hooreechannel 🌹
👍5😢3❤1👏1
قانون حجاب و عفاف؛ انقلاب چهارم 
یا رسمیت حاکمیت طالبان در ایران!


بالاخره مجلس حداقلی شورای اسلامی لایحه حجاب را با تصویب خود به قانون تبدیل نمود و تنها منتظر تایید شورای نگهبان است تا جمهوری اسلامی را وارد انقلاب چهارم خود کند و رقابتی تنگاتنگ را با طالبان در افغانستان شروع نماید.
قانونی که مایه سرافکندگی و شرمساری همه ایرانیان خواهد بود.

این قانون در ۷۱ ماده و ده‌ها تبصره تنظیم و تصویب گردیده، و با حجمی معادل قانون اساسی کشور، می‌تواند به عنوان مهمترین قانون کشور، چه بسا مهمتر از قانون اساسی، بعدها نام بگیرد.
من اطلاعات حقوقی زیادی ندارم، اما خواهم گفت چرا یک فرد، با سواد در حد دبستان نیز به چنین قانونی خواهد خندید!

الف - در متن قانون رسیدگی به بیماران مشروط به رعایت حجاب از سوی آنها (بیماران) گردیده. قانونی که از عصر حجر تا کنون بی‌سابقه بوده است.
به عبارتی پزشک، داروخانه، درمانگاه و بیمارستانی که نسبت به پذیرش بیمار بدحجاب کند، مجازات خواهند شد!
قابل توجه کسانی که بدون حجاب می‌خوابند، خدا نکند زلزله‌ای بوقوع بپیوندد!

ب - رسما شهرداری‌ها مکلف گردیده‌اند درصدی از پارک‌ها و تفریح‌گاه‌های شهری و روستایی را ویژه خانم‌ها نموده و اصول "محرم‌سازی" را در آنها به اجرا در بیاورند!

ج - وزارت علوم موظف گردیده کلاس‌های صرفا دخترانه را استارت زده، و نسبت به تعیین لباس استاندارد برای دانشجویان و اساتید اقدام نماید.

د - مسافربران اینترنتی، و تاکسی‌های عمومی در صورت سرویس‌دهی به خانم‌های بدپوشش حداقل ۵۰۰ هزار تومان جریمه خواهند گردید مگر آنکه ورود آن مسافر را عملا به نیروی انتظامی بلافاصله گزارش نمایند!!

ه - هر خودرویی که مسافرش بدحجاب باشد، هر موتوسیکلتی که راکبش بد پوشش باشد، جریمه می‌شوند، و البته این جریمه جدای از جریمه شخص بدپوشش است! جالب انکه جریمه موتوسیکلت بسیار بیشتر از خودروست.
مردم با ابزاری می‌توانند مشاهدات خود را به ارگان‌ها گزارش نمایند!

و - مدیران حراست‌ها موظف گردبده‌اند کارمندان دولت را نه تنها در محل کار که در خارج از ساعات اداری تحت نظر داشته و چنانچه از آنها بدپوششی مشاهده کردند به هیأت تخلفات اداری معرفی نمایند!

ز- تمام فروشگاه‌ها و شرکت‌های خصوصی و مشاغل غیر دولتی موظفند دوربین‌های خود را ارتقا داده و در تمام مدت از محل فیلمبرداری نموده و تا مدت ۲۰ روز حافظه آن را پاک ننمایند، تا به محض دستور نیروی انتظامی آن را در اختیارشان قرار دهند تا به منظور چک حجاب خود و مراجعان مورد استفاده قرار گیرد.

و - نیروی انتظامی ملزم گردیده با استفاده از آخرین و مدرن‌ترین تجهیزات به روز، همچنین به‌کارگیری هوش مصنوعی!! به شناسایی متخلفین حجاب (نه دزدها، نه اختلاسگران) اقدام نماید.
احتمالا ایلان ماسک با شنیدن این قانون از عرصه علم خداحافظی خواهد کرد!

ز - تعیین جریمه‌های نقدی ۶ تا ۲۴ میلیونی، دستورات لازم برای بستن حساب متخلفان، جلب گذرنامه و ممنوع‌الخروجی تا چند سال، جریمه شرکت‌ها تا چندین میلیارد تومان، مصادره درصدی از کل اموال برخی متخلفان...
و موارد بسیاری که نیازی به اظهارنظر هیچ حقوقدانی نیست.

مهم نیست این قانون را شورای نگهبان برای اصلاحاتی به مجلس برمی‌گرداند یا نه (که به احتمال زیاد تایید خواهد نمود) اما نتیجه مجلس انقلابی، دولت انقلابی و حاکمیت یکدست، بخوبی آثار خود را به نمایش می‌گذارد؛
- رسمیت یافتن طالبان در کشور
- فشار به جوانان برای مهاجرت سریعتر
- استقبال از شورش عمومی بمنظور سرکوب
- نمایش ناکارآمدی محض حکومت آخوندها
- نبودن هیچ عقلانیتی در تصمیم‌گیری‌ها
- ناامید نمودن همه آنها که دل در گرو به‌راه آمدن این حاکمیت داشته‌اند.
و نهایتا؛
اثبات آنکه جنبش زنان، جنبش زندگی‌خواهان، و آزادیخواهان، مرگ حکومت ناکارآمد و مرگ سیستم مبتنی بر ظلم به مردم بوده است.

قانون را ابلاغ و به‌طور جدی اجرا کنید
تا متوجه اشتباه تاریخی خود شوید!

✍رحیم قمیشی

@hooreechannel 🌹
👍5🥰1
🔴اعتراض علیه مهریه

🔘چه کسی فکر می‌کرد روزی برسد که، تعداد زیادی از مردان جلوی دادگستری جمع شوند و شعار دهند که: ”چه اشتباهی کردیم؛ ما ازدواج کردیم“، ”جرم من زندانی؛ مهریه ایرانی“، ”حقوق ما ده تومنه؛ سکه ۱۱۰ تومنه”، ”مهریه اصلاح بشه“، و تابلوهایی با مضمون ضد مهریه و نفقه در دست که آنها را بلای ملت دانسته‌اند و یا اینکه؛ "سرطان بگیر، زن نگیر"، یا "ازدواج در ایران = زندان". جالب اینکه تعدادی از زنان هم همراه این مردان بودند. این فقط مردان نیستند که به حقوق خود معترض‌اند، زنان هم اغلب به بخش دیگری از حقوق و تکالیف داشته و نداشته خود معترض‌اند.

🔘ممکن است گمان شود که معترضین چندان زیاد نیستند، هر چند در این مورد زیادند، شاید بیش از ۸ هزار زندانی در این مورد هست و قطعاً تعداد بسیار بیش‌تری در حال و گذشته و آینده در پله‌های دادگاه‌ها بالا و پایین می‌روند و رفته‌اند و می‌روند، و... ولی مسأله مهم این است که از این گونه مسایل در کشور زیاد است و همه آنها تقریباً یک ریشه مشترک دارند. ریشه مشترک آنها، ناکارآمدی قوانین موجود کشور در تطبیق با واقعیت‌ها و تحولات اجتماعی است.

🔘این ناکارآمدی در حقوق زنان، خانواده، قانون مجازات و سایر موارد فراوان دیده می‌شود. بطور معمول می‌کوشند که هر جا را به صورت موردی حل و فصل کنند در حالی که به نظر می‌رسد این کارها شبیه وصله و پینه کردن است. هنگامی که فلسفه حقوق و قانون‌گذاری قابل دفاع نباشد، تغییر در جزییات نه تنها مشکلی را حل نمی‌کند، بلکه بدتر هم می‌کند.

🔘مسأله این است که منطق سنتی مهریه در نظام جدید خانواده عملاً از میان رفته است. البته هنوز هم خانواده‌هایی هستند که آن را ترجیح می‌دهند، ولی اغلب دختران و زنان دیگر چون گذشته به آن نیاز ندارند و به تبعات دریافت مهریه هم ملتزم نیستند. در شرایط کنونی، مهریه نه تنها باعث قوام خانواده و امنیت زن نمی‌شود، بلکه در بسیاری از موارد منشاء ناپایداری و کشمکش هم هست، و تبدیل به عامل نفرت و خشم هم شده، و بسیاری از خانواده‌ها را دچار بحران کرده است.

🔘مهریه که در گذشته منشاء امنیت خاطر برای زنان، بویژه در صورت فوت شوهر بود، اکنون عامل فشار به مرد شده است. متأسفانه کودکان هم قربانی دعواهای مربوط به مهریه شده‌اند و سال‌ها است که مردان نسبت به این وضع معترض هستند. جالب است که طبق گزارش‌ها، ۵ درصد ازدواج‌ها پیش از رسیدن به یک سال و ۳۰ درصد پیش از رسیدن به ۵ سال منجر به طلاق می‌شوند، و مهریه کمکی به پایداری نهاد خانواده نمی‌کند. مردان هم با اذیت کردن زنان آنان را مجبور به بخشیدن مهریه می‌کنند. تورم و افزایش قیمت‌ها و رشد عجیب قیمت طلا نیز ماجرا را بدتر نموده.

🔘امروز به چند دلیل موضوعیت مهریه برای ازدواج از میان رفته است. اشتغال و استقلال زنان، وجود بیمه و تأمین اجتماعی، عوامل مهم هستند. در کنار این موارد، تعدیل برخی از حقوق زنان و حرکت بسوی برابری حقوقی نیز ضروری شده است. از جمله حق طلاق و حضانت را نمی‌توان یک طرفه تعریف کرد. در نظام سنتی خانواده، که مهریه نقش مهمی داشت، نابرابری در حقوق زن و مرد پدیده عجیبی نبود. ولی اکنون که زنان و دختران حقوق برابر می‌طلبند، باید به تبعات آن نیز که ازدواج بدون مهریه‌های کلان(به صورت نمادین در حد یک یا چند سکه مسأله‌ای نیست که نقد هم پرداخت بشود) ملتزم شوند.

🔘آقا داماد آه در بساط ندارد که با ناله سودا کند، بعد پای سفره عقد دست و دلباز می‌شود و معادل تاریخ تولد عروس خانم سکه طلا مهریه می‌دهد با این حساب که مهریه را کی داده و کی گرفته. متأسفانه برخلاف شعارهای رسمی که خواهان ازدواج و فرزندآوری جوانان هستند، مهریه و هزینه‌های ازدواج و زندگی، از موانع جدی آن شده است.

🔘به محض عقد، زن می‌تواند مهریه را مطالبه کند، و این مطالبه ناپایداری ازدواج‌های امروزی را تشدید می‌کند. اینکه سقف محکومیت کیفری را از ۱۱۰ سکه به ۱۴ سکه کاهش دهند، نوعی بازی با اعداد است و واجد منطق روشنی نیست. فقط دو عدد ۱۱۰ و ۱۴ منظور است، بعداً هم به ۵ و یک می‌رسانند!!

🔘باید نگاه خود را به فلسفه و هدف حقوق اصلاح کرد. این تصور که حقوقی وجود دارد که از ازل تا ابد ثابت است، با هیچ واقعیتی جور در نمی‌آید. در واقع خدا چنین خواستی ندارد. مگر می‌شود که حقوق خانواده ۲۰۰ سال پیش در یک روستا مثل حقوق خانواده امروزی باشد؟ ما شاید امروز بتوانیم بجای خودرو با اسب و الاغ سفر کنیم، البته سخت است ولی می‌توان چنین کرد، ولی نمی‌توان حقوق خانواده پیشامدرن را بر خانواده امروزی تسری و تعمیم داد و انتظار آرامش در نهاد خانواده را هم داشته باشیم.

🔘🔘قدیمی‌ها نیز براساس فهم و درک خودشان قانون می‌نوشتند یا اجرا می‌کردند، چرا مردم و جامعهِ امروز را از چنین حقی باید محروم کرد؟

✍عباس عبدی

@kherad_jensi
@hooreechannel 🌹
👍5❤2
♻️گیر دوباره!

جنگ در غزه در مسیر پایان قرار گرفته است؛ برجام هم که به رحمت ابدی رفته است؛ مذاکره با اروپا و آمریکا هم که در کمای عمیق است؛ رفع فیلترینگ هم که از دستور کار خارج شده است! با این حساب، تندروها به چه گیر دهند و چگونه خود و دیگران را سرگرم کنند؟ خب، یک چیز که هنوز به صورت استخوان لای زخم مانده است: بازگشت به موضوع حجاب و نوع پوشش بانوان!
وقتی برنامه‌ای ایجابی برای رفع مشکلات و کاهش فشارهای فزاینده بر روی روان و زندگی مردم وجود نداشته باشد، برنامه‌ای سلبی برای آزار و اذیت و به هم زدن اندک آرامش مردم که باید وجود داشته باشد!

✍احمد زیدآبادی

@Citizens_Rights
@hooreechannel 🌹
👍10
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ورشکستگی آبی

ورشکستگی آبی فقط یک اصطلاح برای بیان میزان بغرنج بودن وضعیت آبی نیست.

وقتی میزان مصرف آب (مخارج) از میزان تجدید منابع آب (درآمد) توسط طبیعت بیشتر است، تأمین مصارف متکی به استفاده از همه منابع تجدیدپذیر و تجدیدناپذیر به جا مانده از نسل‌های قبلی (دارایی‌ها) است.

ادامه این مسیر برای مدت طولانی منجر به «شکست» سیستم و خساراتی می‌شود که در آینده‌ای قابل تصور، جبران‌ناپذیر است (مثل خشکی تالاب‌ها، تخلیه آبخوان‌ها، فرونشت و ایجاد فروچاله‌ها، بیابان‌زایی و از بین رفتن گونه‌های گیاهی و جانوری) و این یکی از مهم‌ترین مواردی‌ست که ورشکستگی (شکست) را از بحران (وضعیتی حاد و شکننده) متمایز می‌کند.

پس از شکست، راهبرد تمرکز روی جبران (قابل استفاده در مرحله بحران) دیگر جواب‌گو نیست و ورشکسته باید جبران‌ناپذیری و اجبار به سازگاری با برخی از شرایط نامطلوب وضعیت خودساخته را بپذیرد. هر چه پذیرش شکست به تاخیر انداخته شود، حجم خسارات وارد شده بیشتر می‌شود...

✍کاوه مدنی
@hooreechannel 🌹
❤1
🖊 تداوم   قبیله گرایی  در ایران


✅هنوز هم برخی اندیشمندان و متفکران اجتماعی بر این باور هستند که ایران به رغم ورود به دنیای مدرن و تغییرات شگرفی که در آن روی داده است  همچنان  بر مدار جامعه ای قبیله ای می چرخد و برای این ادعا فکت هایی را ارائه می کنند.  مانند این که در دانشگاه های این کشور که نخبگان و اندیشمندان حضور و فعالیت دارند اما شوربختانه این که چونان قبیله عمل می کنند و هر قبیله افراد خود را دارد و با آنان  به جنگ قبیله های دیگر می رود. در بسیاری از سازمان ها هم وضع به همین گونه است و قبیله گرایی در حد تام خودش جریان دارد. در مراکز تولیدی و کارخانه های این کشور نیز چنین وضعیتی را می توان به وفور به مناظره نشست. و به همین ترتیب در بازار و مدرسه و  شوراها و انجمن ها و بیمارستان ها و مراکز درمانی و خلاصه همه جا چنین قبیله گرایی هایی می توان به خوبی جستجو کرد. تو گویی روح قبیله در همه جا حاکم است و چونان بختکی بر سر همگان نشسته است و رهای شان نمی کند!

✳️قبیله های دانشگاهی، مدرسه ای،  سازمانی، بازاری، پزشکی، درمانی، تولیدی، ورزشی، هنری، دینی، که همگی بر مدار قبیله های خود فعالیت می کنند و قبیله های دیگر را با روش های مختلف طرد می کنند. در هر قبیله  افراد کوشش می کنند باورها و ارزش های قبیلۀ خود را بهتر و برتر توصیف کنند و به دیگر قبیله ها بفهمانند که برتری با آنان است و جایی برای دیگر قبیله ها نیست. شورربختانه این که در مواردی با روش های بسیار سخیف و ضد اخلاقی و ضد انسانی دست به چنین کاری می زنند. بدتر این که حتی اعضای یک قبیله هم چندان با یکدیگر بر سر مهر و وفاداری نبوده و با ستیز و رقابت نادرست هر آن ممکن است دیگر اعضا را دچار گرفتاری های فراوان سازند! یعنی با قبیله های نامطمئن و غیر قابل اعتمادی روبرو هستیم که نوعی تزلزل و بی ثباتی هر چه تمام تر را تجربه می کنند! در این میان منافع و سود فردی و گروهی بر همه چیز ترجیح دارد و هر یک از اعضای هر قبیله اگر به این نتیجه برسد که سودی از ماندن و فعالیت در  قبیلۀ    خودش  نمی برد فوراً قبیلۀ اَش  را ترک می کند تا به قبیله ای دیگر برود که سود و منافع بیش تری برایش داشته باشد!  

❇️چنین قبیله گرایی در ایران حکایت از تکه پاره شدن جامعه داشته که راه را برای شکل گیری و تقویت هرگونه اعتماد اجتماعی، سرمایۀ اجتماعی، همبستگی اجتماعی(ارگانیکی)، مشارکت اجتماعی، سیاستگذاری اجتماعی، برنامه ریزی اجتماعی، رفاه اجتماعی، جامعۀ مدنی، برابری اجتماعی، آزادی های مدنی، مدارای اجتماعی، و تمام آن چه که مطلوب جامعه و شهروندان است مسدود نموده است! ما ایرانیان از قبیله های گذشتۀ خود به درون کلان شهرها و شهرها آمده ایم و به ظاهر در جهانی مدرن شده زیست می کنیم اما واقعیت این است که در عمل روح قبیله بر ما حاکم است و با روش قبیله ای به پیش می رویم و تو گویی که هیچ کدام از مؤلفه های جامعۀ مدرن را یاد نگرفته و درونی نکرده ایم و فقط ادای مدرن شدن را در می آوریم. یعنی کاریکاتوری از مدرنیته را با خود داریم اما به لحاظ محتوایی به شدت قبیله ای عمل می کنیم. شاید هم تنها راه نجات خود را در همین قبیله ای عمل کردن می دانیم و ممکن است نشان  از نوعی هوشمندی ما ایرانیان هم باشد که در شرایط بسیار دشوار و بی اطمینانی و بی ثباتی و لرزان با قبیله ای عمل کردن جان خود را به در می بریم و حیات خود را تضمین می کنیم!

✍️محمدباقر تاج الدین
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
👍4
کتاب‌خوانی زنان: کنشی مقاومتی و بازآفرینانه در جهان مردسالار

در جهانی که ساختارهای مردسالارانه قرن‌ها تلاش کرده‌اند صدای زنان را خاموش، تجربه‌هایشان را حاشیه‌نشین و دانش‌شان را بی‌اعتبار کنند، کتاب‌خواندن زنان، کنشی مقاومتی است.

این عمل ساده و روزمره، در دل خود انقلابی آرام را حمل می‌کند، انقلابی علیه نادیده‌انگاشتن، علیه بی‌سوادی تحمیلی، و علیه انحصار تولید معنا.

✅ کتاب‌خوانی: بازپس‌گیری حق دانستن

وقتی زنی کتاب می‌خواند، نه‌تنها به دانش دسترسی پیدا می‌کند، بلکه مرزهای تحمیل‌شده بر ذهن و تخیلش را درمی‌نوردد. او با هر صفحه، با هر روایت، با هر نظریه، از سلطه‌ای که تلاش دارد او را «بی‌نیاز از دانستن» جلوه دهد، فاصله می‌گیرد.

کتاب خواندن به ما واژه می دهد برای بیان روایت خود. خواندن، مهارت سخن گفتن و نوشتن را در ما تقویت می کند.

✅کتاب‌خوانی: نافرمانی از نظم مردانه 

در بسیاری از جوامع، زنان برای خواندن باید از موانع فرهنگی، اقتصادی و حتی قانونی عبور کنند. انتخاب کتاب، زمان خواندن، و حتی مکان مطالعه می‌تواند به میدان نبردی علیه کنترل و نظارت بدل شود.

زنانی که می‌خوانند، از اطاعت خارج می‌شوند؛ آن‌ها دیگر فقط شنونده نیستند، بلکه پرسش‌گر، تحلیل‌گر و خالق معنا می‌شوند.

✅ کتاب‌خوانی: بازسازی خود و جهان

زنان با خواندن، تاریخ‌های پنهان‌شده را کشف می‌کنند، روایت‌های بدیل را می‌سازند، و زبان مقاومت را می‌آموزند. آن‌ها از طریق کتاب‌ها به شبکه‌ای از هم‌صدایی با دیگر زنان در سراسر جهان و تاریخ متصل می‌شوند، از سیمون دوبووار تا شهرزاد، از آدری لرد تا فروغ فرخزاد.

در جهانی پر تبعیض علیه نویسندگان زن، خواندن آثار زنان، ما را با خواهرانمان در جهان باستانی و مدرن پیوند می دهد.


✅قصه‌ها، کلیشه‌ها و بازآفرینی ذهن زنانه

از نگاه روان‌شناسی قصه‌محور، داستان‌ها فقط سرگرمی نیستند؛ آن‌ها نقشه‌های ذهنی‌اند که از کودکی در ضمیر ناخودآگاه ما کاشته می‌شوند. قصه‌ها و کارتون‌های غیر فمینیستی —چه کلاسیک و چه مدرن— اغلب حامل پیام‌هایی‌اند که زنان را در نقش‌های منفعل، وابسته، و منتظر نجات تصویر می‌کنند. «عقده سیندرلا» تنها یکی از پیامدهای این روایت‌هاست: باوری پنهان که به زنان القا می‌کند خوشبختی در گرو تأیید مردانه و نجات توسط شاهزاده‌ای است، که صرفا مرد و شاهزاده است، در یک لحظه شیفته ی ظاهر ما شده و بوسه می زند! هیچ چیز دیگری از او نمی‌دانیم.

✅قصه‌ها چگونه کلیشه می‌سازند؟ 

در بسیاری از روایت‌ها، زنان یا زیبا و ساکت‌اند، یا شرور و حسود یا گهگاه جسور و بی باک اما طرد شده و‌ تنها! آن‌ها اغلب فاقد عاملیت‌اند، و مسیر رشدشان وابسته به عشق یا ازدواج است. این الگوها، اگر بی‌پرسش و بی‌تحلیل در ذهن ما تثبیت شوند، می‌توانند انتخاب‌ها، روابط، و حتی تصویر ما از خودمان را محدود کنند.

انتخاب آگاهانه کتاب: مقاومت در برابر بازتولید کلیشه‌ها 


در دنیایی که هنوز بسیاری از کتاب‌ها و نویسندگان، نگاهی جنسیت‌زده و مردمحور دارند، دقت در انتخاب کتاب و شناخت نویسنده، خود کنشی مقاومتی است.

📝خواندن آثار فمینیستی، روایت‌های بدیل، و تحلیل‌های انتقادی، به ما کمک می‌کند تا باورهای فرسوده را بازشناسیم و آگاهی‌های تازه‌ای را در خود پرورش دهیم، آگاهی‌هایی که با زمانه، تجربه زیسته، و نیازهای امروز زنان هم‌خوانی دارند.

✅ کتابخوانی جمعی زنان: تمرین صدا، تحلیل و بازآفرینی هویت 

وقتی زنان در گروه‌های امن گرد هم می‌آیند تا کتاب بخوانند، تحلیل کنند، و تجربه‌هایشان را به اشتراک بگذارند، چیزی فراتر از یادگیری رخ می‌دهد. آن‌ها صدای خود را تمرین می‌کنند، جسارت بیان ایده‌ها را می‌یابند، و از طریق شنیدن هم‌دیگر، شبکه‌ای از هم‌فکری و هم‌دلی می‌سازند. این فضاها، بسترهایی‌اند برای بازآفرینی معنا، برای بازسازی خود، و برای تقویت کنشگری جمعی و در نهایت، برای بازآفرینی هویت زنان در جامعه‌ای که سال‌ها تلاش کرده آن را تعریف، محدود و خاموش کند.

✍مه‌سا حریری

@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
👍3