در تاریخ دوشنبه ۱۴ مهر ۱۴۰۴، در پی مزاحمتهای گروهی از دانشجویان حشدالشعبی عراقی «دانشگاه بوعلی سینا» در همدان برای دختران دانشجوی ایرانی این دانشگاه، گروهی از دانشجویان و دیگر شهروندان همدانی(خانواده دختران دانشجو ایرانی) در برابر این دانشگاه اقدام به برگزاری تجمع اعتراضی کردن معترضان همچنین شعارهایی چون «ایرانی میمیرد، ذلت نمیپذیرد»،
🔴ماجرا چه بود؟
دانشجویان عراقی پس از بهدست آوردن شماره تلفن دختران ایرانی از طریق گروههای مجازی دانشجویی برای آنها پیامهایی فرستاده بودند مبنی بر اینکه مایلاند آنها را صیغه کنند. دختران دانشجو ایرانی به مسئولان دانشگاه شکایت کردند اما مسئولان به این درخواستها توجهی نکردند و این سرآغاز شروع اعتراضات بود.
دانشجویان دانشگاه بوعلی همدان روز سهشنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۴ نیز، برای دومین روز متوالی تجمع اعتراضی برگزار کردند و خواهان اخراج محصلان عراقی وابسته به گروه حشدالشعبی شدند که در این مرکز آموزشی تحصیل میکنند.
پس از ادامهدار شدن اعتراضات معاون سیاسی، امنیتی و اجتماعی استاندار همدان اعلام کرد که دانشگاه موضوع را در دست بررسی دارد و طبق مقررات، نتیجه اعلام میشود. همزمان وزارت علوم از اعزام نمایندهای برای بررسی موضوع خبر داده است.
در روزهای بعدی (۱۶ و ۱۷ مهر ۱۴۰۴) برخی رسانههای عراقی آزار جنسی دختران ایرانی در همدان توسط دانشجویان عراقی عضو حشدالشعبی را تایید کردند. پایگاه خبری بغداد الیوم در مقالهای افشا کرده است که یاسر الحسینی نمایندە مستقل در پارلمان عراق کە نزدیک بە چارچوب هماهنگی تحت حمایت جمهوری اسلامی است تایید کردە است «سه دانشجوی عراقی» بە دانشجویان دختر در دانشگاە همدان تعرض جنسی و اهانت کردەاند.
وبسایت خبری الجبال عراق نیز، در گزارشی تایید کرد که یک دانشجوی عراقی از اعضا حشد الشعبی به نام «سیف صدام حسین» یک دانشجوی دختر ایرانی در دانشگاه همدان را آزار جنسی داده است
قائم مقام وزیر کشور ایران نیز روز ۱۷ مهر ۱۴۰۴ ضمن تایید ضمنی وقوع تعرض به دانشجویان دختر ایرانی از سوی دانشجویان عراقی عضو حشدالشعبی، تعداد دانشجویان حشدالشعبی در ایران را ۸۰ هزار نفر اعلام کرد.
در چنین شرایطی که تعرض دانشجویان عراقی به دانشجویان دختر ایرانی دانشگاه بوعلی همدان توسط منابع مختلف خبری تایید شده است، دانشگاه بوعلی روز ۱۷ مهر ۱۴۰۴ بیانیهای صادر و دانشجویان ایرانی معترض را تهدید به پیگرد قضایی و دانشجویان حشدالشعبی را میهمانان عزیز خطاب کرد
حضور و تحصیل نیروهای حشدالشعبی در دانشگاههای ایران اولین بار در ۱۴ تیر ۱۴۰۲ و طی برگزاری نشست رییس وقت دانشگاه تهران و دانشجویان عراقی و متقاضیان تحصیل از کشور عراق توسط رسانههای ایرانی علنی شد. در این نشست رییس وقت دانشگاه تهران هدف از حضور نیروهای حشد الشعبی در دانشگاههای ایران را ارتقای سطح دانش و توانمندی تخصصی مجاهدین مسلمان دانست.
🔴سردار علیاکبر پورجمشیدیان، قائم مقام وزیر کشور:
🔹حالا ۲ دانشجوی عراقی مرتکب جرمی شدند، میگویند دانشجویان عراقی را اخراج کنید😐
🔹میخواهند رابطه این ۲ ملت را برهم بزنند!!!!!!!!
🔴حل مسئله به روش جمهوری اسلامی!انکار سپس پررنگ شدن نقش دشمن در اعتراضات به حق دانشجویی!
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
🔴ماجرا چه بود؟
دانشجویان عراقی پس از بهدست آوردن شماره تلفن دختران ایرانی از طریق گروههای مجازی دانشجویی برای آنها پیامهایی فرستاده بودند مبنی بر اینکه مایلاند آنها را صیغه کنند. دختران دانشجو ایرانی به مسئولان دانشگاه شکایت کردند اما مسئولان به این درخواستها توجهی نکردند و این سرآغاز شروع اعتراضات بود.
دانشجویان دانشگاه بوعلی همدان روز سهشنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۴ نیز، برای دومین روز متوالی تجمع اعتراضی برگزار کردند و خواهان اخراج محصلان عراقی وابسته به گروه حشدالشعبی شدند که در این مرکز آموزشی تحصیل میکنند.
پس از ادامهدار شدن اعتراضات معاون سیاسی، امنیتی و اجتماعی استاندار همدان اعلام کرد که دانشگاه موضوع را در دست بررسی دارد و طبق مقررات، نتیجه اعلام میشود. همزمان وزارت علوم از اعزام نمایندهای برای بررسی موضوع خبر داده است.
در روزهای بعدی (۱۶ و ۱۷ مهر ۱۴۰۴) برخی رسانههای عراقی آزار جنسی دختران ایرانی در همدان توسط دانشجویان عراقی عضو حشدالشعبی را تایید کردند. پایگاه خبری بغداد الیوم در مقالهای افشا کرده است که یاسر الحسینی نمایندە مستقل در پارلمان عراق کە نزدیک بە چارچوب هماهنگی تحت حمایت جمهوری اسلامی است تایید کردە است «سه دانشجوی عراقی» بە دانشجویان دختر در دانشگاە همدان تعرض جنسی و اهانت کردەاند.
وبسایت خبری الجبال عراق نیز، در گزارشی تایید کرد که یک دانشجوی عراقی از اعضا حشد الشعبی به نام «سیف صدام حسین» یک دانشجوی دختر ایرانی در دانشگاه همدان را آزار جنسی داده است
قائم مقام وزیر کشور ایران نیز روز ۱۷ مهر ۱۴۰۴ ضمن تایید ضمنی وقوع تعرض به دانشجویان دختر ایرانی از سوی دانشجویان عراقی عضو حشدالشعبی، تعداد دانشجویان حشدالشعبی در ایران را ۸۰ هزار نفر اعلام کرد.
در چنین شرایطی که تعرض دانشجویان عراقی به دانشجویان دختر ایرانی دانشگاه بوعلی همدان توسط منابع مختلف خبری تایید شده است، دانشگاه بوعلی روز ۱۷ مهر ۱۴۰۴ بیانیهای صادر و دانشجویان ایرانی معترض را تهدید به پیگرد قضایی و دانشجویان حشدالشعبی را میهمانان عزیز خطاب کرد
حضور و تحصیل نیروهای حشدالشعبی در دانشگاههای ایران اولین بار در ۱۴ تیر ۱۴۰۲ و طی برگزاری نشست رییس وقت دانشگاه تهران و دانشجویان عراقی و متقاضیان تحصیل از کشور عراق توسط رسانههای ایرانی علنی شد. در این نشست رییس وقت دانشگاه تهران هدف از حضور نیروهای حشد الشعبی در دانشگاههای ایران را ارتقای سطح دانش و توانمندی تخصصی مجاهدین مسلمان دانست.
🔴سردار علیاکبر پورجمشیدیان، قائم مقام وزیر کشور:
🔹حالا ۲ دانشجوی عراقی مرتکب جرمی شدند، میگویند دانشجویان عراقی را اخراج کنید😐
🔹میخواهند رابطه این ۲ ملت را برهم بزنند!!!!!!!!
🔴حل مسئله به روش جمهوری اسلامی!انکار سپس پررنگ شدن نقش دشمن در اعتراضات به حق دانشجویی!
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
🔥3❤1😭1
حماسیتر از حماس!
در این یادداشت بنا نیست که به اخبار و تحولات دو سال اخیر در نوار غزه پرداخته شود و یا تحلیل تازهای از توافق نیروهای حماس و اسرائیل به دست داده شود.
به نظر میآید از آنجا که در دو سال گذشته، اخبار غزه در سرلیست خروجیهای خبری در ایران بوده است، مردم و جامعه ایران به جهت دولتی و حکومتی بودن آن تحلیلها و اخبار، دست کم، اعتنایی به منابع داخلی نداشتند و اصولاً نسبت به پیگیری امور وابسته به آن، بیخیال و بیمیل شدهاند!
خوب است از این پس، تاثیر مستقیم تحولات مربوط به سرزمینهای اشغالی و اسرائیل و نیروهای فلسطینی بر اقتصاد و سیاست و تمدنی جامعه کنونی ایران در کانون توجهات تحلیلگران سیاسی ایران و احزاب قرار گیرد و هزینه _ فایده آن برای جامعه دردمند ایران، مورد ارزیابی و اعتنا قرار داده شود!
به نظر میرسد که فرهنگ سیاسی در میان دستههایی از مقامات ایرانی و کنشگران وابسته به آنان، از روی عمد و با آگاهی کامل، عنصر مصالح ملی ایران و ایرانی را به فراموشی سپرده است و دقیقا در تضاد با آن اقدام میکند و موضع میگیرد به دیدار مقامات کشورهای خارجی میروند و......!
کلا اولویت کاری و ماموریتهای اداری آنان گویی در راستای سستتر شدن ایران و جامعه ایرانی و هدر دادن منابع و منافع آن تعریف شده است!
نشانههای این ادعا را میتوان در موارد زیر به روشنی مشاهده کرد و دریافت:
۱ـ گاهی اخباری که میتواند مایه خوشحالی مردم ایران شود و التهاب سیاسی و اقتصادی ایران را تا حدودی کاهش دهد، در کوتاهترین زمان ممکن، تکذیب میشود در حالی که در قبال برخی شایعات و نگرانی های همگانی و عمومی مردم، هیچ واکنشی از سوی مقامات حکومتی مشاهده نشده است و نمی شود!
۲ـ اقدامات و اولویت های مقامات با آنچه مورد انتظار مردم است، در تضاد و تباین است یعنی آنچه باید هر چه سریعتر مورد رسیدگی قرار گیرد مورد بیاعتنایی قرار میگیرد و آنچه مورد توجه مردم نیست و چه بسا عامل رنجش مردم است، از سوی حکومت، تقویت میشود! مانند رشد جمعیت به هر قیمت و......
۳ـ در حالی که حتی مقامات عالی نظام کوشیدهاند تا حادثه هفتم اکتبر و شروع حملات اسراییل به غزه را از خود و ایران دور کنند و آن را میوه اراده فلسطین و نیروهای حماس قلمداد کنند، نیروهایی در ایران با هزینههای عمومی، میکوشند پا و دخالت ایران را در آن تصمیم، آشکارا اعلام و ثابت کنند!
۴ـ محور و موضوع خطبههای نمازهای جمعه و دستگاه رسمی خبری مانند سیمای جمهوری اسلامی بر دو پایه ثابت دور میزند،
۱ـ محدود کردن و بستن فضای فرهنگی و سیاسی در داخل
۲ـ موضع گیریهای تند و هجومی از سوی ایران در سیاست خارجی.
این در حالی است که هر دو این محورها، به زیان مردم و جامعه ایرانی و دولت تمام میشود!
۵ـ در حالی که بازار کسب و کار و امور شغلی و اقتصادی مردم در نوسانات ارزی و بورس رو به مرگ است، دستههایی از موضع گیریها بیاعتنا به این واقعیت، همچنان بر التهاب اقتصاد ایران می افزاید!
۶- استفاده از اصل جابجایی، دادن آدرس غلط و بزرگ کردن مسائل خرد و کوچک و دامن زدن به اختلافات داخلی و پرهیز از همگرایی، همه و همه در راستای ضربه زدن عمدی و آگاهانه به ایران، قرار گرفته است!
۷- هر زمان، موضوع فلسطینیان و اسراییل رو به صلح و سازش قرار گرفته و مقامات سیاست خارجی ایران با اذن و اجازه رهبری و زیر نظر شورای عالی امنیت ملی، مذاکراتی را با اروپا و آمریکا آغاز کردهاند یا قرار است آغاز شود، راهپیماییها و تجمعات و تبلیغات داخلی در جامعه ایران بالا گرفته و بر حجم فعالیت خود افزودهاند!
✍ حسن دادخواه٭عضو شورای مرکزی انجمن اسلامی مدرسین دانشگاهها
@hooreechannel 🌹
در این یادداشت بنا نیست که به اخبار و تحولات دو سال اخیر در نوار غزه پرداخته شود و یا تحلیل تازهای از توافق نیروهای حماس و اسرائیل به دست داده شود.
به نظر میآید از آنجا که در دو سال گذشته، اخبار غزه در سرلیست خروجیهای خبری در ایران بوده است، مردم و جامعه ایران به جهت دولتی و حکومتی بودن آن تحلیلها و اخبار، دست کم، اعتنایی به منابع داخلی نداشتند و اصولاً نسبت به پیگیری امور وابسته به آن، بیخیال و بیمیل شدهاند!
خوب است از این پس، تاثیر مستقیم تحولات مربوط به سرزمینهای اشغالی و اسرائیل و نیروهای فلسطینی بر اقتصاد و سیاست و تمدنی جامعه کنونی ایران در کانون توجهات تحلیلگران سیاسی ایران و احزاب قرار گیرد و هزینه _ فایده آن برای جامعه دردمند ایران، مورد ارزیابی و اعتنا قرار داده شود!
به نظر میرسد که فرهنگ سیاسی در میان دستههایی از مقامات ایرانی و کنشگران وابسته به آنان، از روی عمد و با آگاهی کامل، عنصر مصالح ملی ایران و ایرانی را به فراموشی سپرده است و دقیقا در تضاد با آن اقدام میکند و موضع میگیرد به دیدار مقامات کشورهای خارجی میروند و......!
کلا اولویت کاری و ماموریتهای اداری آنان گویی در راستای سستتر شدن ایران و جامعه ایرانی و هدر دادن منابع و منافع آن تعریف شده است!
نشانههای این ادعا را میتوان در موارد زیر به روشنی مشاهده کرد و دریافت:
۱ـ گاهی اخباری که میتواند مایه خوشحالی مردم ایران شود و التهاب سیاسی و اقتصادی ایران را تا حدودی کاهش دهد، در کوتاهترین زمان ممکن، تکذیب میشود در حالی که در قبال برخی شایعات و نگرانی های همگانی و عمومی مردم، هیچ واکنشی از سوی مقامات حکومتی مشاهده نشده است و نمی شود!
۲ـ اقدامات و اولویت های مقامات با آنچه مورد انتظار مردم است، در تضاد و تباین است یعنی آنچه باید هر چه سریعتر مورد رسیدگی قرار گیرد مورد بیاعتنایی قرار میگیرد و آنچه مورد توجه مردم نیست و چه بسا عامل رنجش مردم است، از سوی حکومت، تقویت میشود! مانند رشد جمعیت به هر قیمت و......
۳ـ در حالی که حتی مقامات عالی نظام کوشیدهاند تا حادثه هفتم اکتبر و شروع حملات اسراییل به غزه را از خود و ایران دور کنند و آن را میوه اراده فلسطین و نیروهای حماس قلمداد کنند، نیروهایی در ایران با هزینههای عمومی، میکوشند پا و دخالت ایران را در آن تصمیم، آشکارا اعلام و ثابت کنند!
۴ـ محور و موضوع خطبههای نمازهای جمعه و دستگاه رسمی خبری مانند سیمای جمهوری اسلامی بر دو پایه ثابت دور میزند،
۱ـ محدود کردن و بستن فضای فرهنگی و سیاسی در داخل
۲ـ موضع گیریهای تند و هجومی از سوی ایران در سیاست خارجی.
این در حالی است که هر دو این محورها، به زیان مردم و جامعه ایرانی و دولت تمام میشود!
۵ـ در حالی که بازار کسب و کار و امور شغلی و اقتصادی مردم در نوسانات ارزی و بورس رو به مرگ است، دستههایی از موضع گیریها بیاعتنا به این واقعیت، همچنان بر التهاب اقتصاد ایران می افزاید!
۶- استفاده از اصل جابجایی، دادن آدرس غلط و بزرگ کردن مسائل خرد و کوچک و دامن زدن به اختلافات داخلی و پرهیز از همگرایی، همه و همه در راستای ضربه زدن عمدی و آگاهانه به ایران، قرار گرفته است!
۷- هر زمان، موضوع فلسطینیان و اسراییل رو به صلح و سازش قرار گرفته و مقامات سیاست خارجی ایران با اذن و اجازه رهبری و زیر نظر شورای عالی امنیت ملی، مذاکراتی را با اروپا و آمریکا آغاز کردهاند یا قرار است آغاز شود، راهپیماییها و تجمعات و تبلیغات داخلی در جامعه ایران بالا گرفته و بر حجم فعالیت خود افزودهاند!
✍ حسن دادخواه٭عضو شورای مرکزی انجمن اسلامی مدرسین دانشگاهها
@hooreechannel 🌹
👍1
تحریم دیکتاتورها
پیامی از بهشتی که زیر پای زنان آگاه است
برخی زنان، آگاهانه یا ناخودآگاه، شیفتهی قدرتی میشوند که ریشه در خرد و عشق ندارد.
دلسپاری به قدرت و توانایی در ذات خود ایرادی ندارد، چرا که قدرتِ راستین همان نیروی زایندهی زندگی است.
اما فاجعه آنگاه آغاز میشود که زنی، جذب قدرتِ نامشروع مردی میشود، قدرتی که نه از عشق، که از ترس، عجز و نیاز به سلطه زاده شده است.
در این لحظه، او ناآگاهانه سوخت این آتش ویرانگر میشود و چرخهای از خشونت را تداوم میبخشد.
سالها پیش، مردی بلژیکی به نام مارک دوترُو، دو دختر نوجوان را ربود، ماهها در زیرزمین زندانی کرد و سرانجام به قتل رساند.
اما تراژدی، تنها در جنایت او نبود، بلکه در واکنشی بود که جهان شاهدش بود:
پس از دستگیری، هزاران زن از سراسر جهان برای این مرد رواننژند نامههای عاشقانه فرستادند.
روانشناسان این پدیده را هیبرِستوفیلیا (Hybristophilia) مینامند؛
میل بیمارگونه به دلبستگی عاطفی و جنسی به جنایتکاران و مردان خشونتورز.
پرسش اینجاست: چه زخمی در روان این زنان نهفته است که جذب چنین تاریکی میشوند؟
آیا در پس این دلبستگی، آرزوی انتقام از جهانی است که آنان را نادیده گرفته است؟
یا در چهرهی آن مرد، تصویری از قدرت مطلق را میبینند که در زندگیشان هرگز تجربه نکردهاند؟
شاید این، بازتولید همان الگوی کودکی باشد؛ جستوجوی پدر سختگیر و سلطهگری که عشق را با کنترل میآمیخت.
یا شاید در توهم «نجات»، در طرحوارهی ناجی، به سر میبرند: این باور که میتوانند شیطان را با عشق خود رستگار کنند.
مولانا این راز را در قانون ازلیِ جذب چنین میسراید:
در جهان هر چیز چیزی جذب کرد
گرم گرمی را چشید و سرد سرد
ناریان مر ناریان را جاذباند
نوریان مر نوریان را طالباند
قانونی که مولانا بیان میکند، در روانشناسی امروز با نظریهی تکرار اجباری (Repetition Compulsion) همخوان است؛
جایی که فرد، روابط آسیبزا را بازتولید میکند تا شاید سرانجام نتیجهای متفاوت بگیرد،
اما اغلب همان زخم را دوباره تجربه میکند.
اگر انرژی عاطفی زنان، به جای تقویت مردان قدرتطلب و ناسالم، صرف پرورش مردان خردمند و مشارکتجو شود،
ظرفیت صلح و امنیت، نه فقط در خانواده، که در ساختار سیاسی نیز افزایش خواهد یافت.
دیکتاتور بدون تحسین و تغذیهی روانی اطرافیانش، همچون آتشی بیهیزم خاموش میشود.
در مقیاسی بزرگتر، دیکتاتور سیاسی همان رواننژندِ زیرزمین است؛
با این تفاوت که جنایتش ردا و پرچم بر تن کرده است.
او هزاران انسان را به نام عدالت میکُشد، شکنجه میدهد، تحقیر میکند،
و جامعه، از ترس یا شیفتگی، تماشا میکند.
اگر دوترُو قربانیانش را در سکوت دفن میکرد، دیکتاتور قربانیانش را در هیاهوی شعار دفن میکند.
هر دو از یک سرچشمه تغذیه میکنند: از بیعشقی و نیاز بیمار به کنترل مطلق.
در هر دو، عشق مرده است و بیعشقی، چهرهی دیگر دوزخ است.
قدرتِ طبیعی از جنس فضاگشایی و همدلی است،
اما قدرت نامشروع از ترس، عجز و انتقام زاده میشود.
وقتی زنی به چنین قدرتی دل میسپارد، در حقیقت به ترس درون خود پناه برده است، نه به عشق.
اگر زنان در مردانِ معنوی و معنادار سرمایهگذاری کنند، صلح و امنیت به جهان بازمیگردد.
انتخابهای عاطفی و همراهیهای آگاهانهی زنان است که میتواند مردان خردمند را تقویت کند و مسیر جامعه را تغییر دهد.
هر مرد خردمند، از آغوش زنی بیدار یا از مهر مادری آگاه برمیخیزد،
و پشت سر هر مرد بیرحم، زنی خسته یا انتقامجو؛ یا جامعهای که سکوت کرده است.
اکنون زمان آن است که زنان، مردان خودشیفته و دیکتاتورصفت را تحریم کنند؛
نه از سر نفرت، که از سر عشق و احترام به زندگی.
زیرا بدون تغذیهی عاطفی زنان، هیچ دیکتاتوری پایدار نمیماند.
بهشت، زیر پای زنانِ سالم است
زنانی که تاریکی را به نام قدرت به رسمیت نمیشناسند،
و عشق را نه ابزار سلطه، که نیروی آفرینش میدانند.
✍قاسم سلطانی
@iranazadvaabad
@hooreechannel 🌹
پیامی از بهشتی که زیر پای زنان آگاه است
برخی زنان، آگاهانه یا ناخودآگاه، شیفتهی قدرتی میشوند که ریشه در خرد و عشق ندارد.
دلسپاری به قدرت و توانایی در ذات خود ایرادی ندارد، چرا که قدرتِ راستین همان نیروی زایندهی زندگی است.
اما فاجعه آنگاه آغاز میشود که زنی، جذب قدرتِ نامشروع مردی میشود، قدرتی که نه از عشق، که از ترس، عجز و نیاز به سلطه زاده شده است.
در این لحظه، او ناآگاهانه سوخت این آتش ویرانگر میشود و چرخهای از خشونت را تداوم میبخشد.
سالها پیش، مردی بلژیکی به نام مارک دوترُو، دو دختر نوجوان را ربود، ماهها در زیرزمین زندانی کرد و سرانجام به قتل رساند.
اما تراژدی، تنها در جنایت او نبود، بلکه در واکنشی بود که جهان شاهدش بود:
پس از دستگیری، هزاران زن از سراسر جهان برای این مرد رواننژند نامههای عاشقانه فرستادند.
روانشناسان این پدیده را هیبرِستوفیلیا (Hybristophilia) مینامند؛
میل بیمارگونه به دلبستگی عاطفی و جنسی به جنایتکاران و مردان خشونتورز.
پرسش اینجاست: چه زخمی در روان این زنان نهفته است که جذب چنین تاریکی میشوند؟
آیا در پس این دلبستگی، آرزوی انتقام از جهانی است که آنان را نادیده گرفته است؟
یا در چهرهی آن مرد، تصویری از قدرت مطلق را میبینند که در زندگیشان هرگز تجربه نکردهاند؟
شاید این، بازتولید همان الگوی کودکی باشد؛ جستوجوی پدر سختگیر و سلطهگری که عشق را با کنترل میآمیخت.
یا شاید در توهم «نجات»، در طرحوارهی ناجی، به سر میبرند: این باور که میتوانند شیطان را با عشق خود رستگار کنند.
مولانا این راز را در قانون ازلیِ جذب چنین میسراید:
در جهان هر چیز چیزی جذب کرد
گرم گرمی را چشید و سرد سرد
ناریان مر ناریان را جاذباند
نوریان مر نوریان را طالباند
قانونی که مولانا بیان میکند، در روانشناسی امروز با نظریهی تکرار اجباری (Repetition Compulsion) همخوان است؛
جایی که فرد، روابط آسیبزا را بازتولید میکند تا شاید سرانجام نتیجهای متفاوت بگیرد،
اما اغلب همان زخم را دوباره تجربه میکند.
اگر انرژی عاطفی زنان، به جای تقویت مردان قدرتطلب و ناسالم، صرف پرورش مردان خردمند و مشارکتجو شود،
ظرفیت صلح و امنیت، نه فقط در خانواده، که در ساختار سیاسی نیز افزایش خواهد یافت.
دیکتاتور بدون تحسین و تغذیهی روانی اطرافیانش، همچون آتشی بیهیزم خاموش میشود.
در مقیاسی بزرگتر، دیکتاتور سیاسی همان رواننژندِ زیرزمین است؛
با این تفاوت که جنایتش ردا و پرچم بر تن کرده است.
او هزاران انسان را به نام عدالت میکُشد، شکنجه میدهد، تحقیر میکند،
و جامعه، از ترس یا شیفتگی، تماشا میکند.
اگر دوترُو قربانیانش را در سکوت دفن میکرد، دیکتاتور قربانیانش را در هیاهوی شعار دفن میکند.
هر دو از یک سرچشمه تغذیه میکنند: از بیعشقی و نیاز بیمار به کنترل مطلق.
در هر دو، عشق مرده است و بیعشقی، چهرهی دیگر دوزخ است.
قدرتِ طبیعی از جنس فضاگشایی و همدلی است،
اما قدرت نامشروع از ترس، عجز و انتقام زاده میشود.
وقتی زنی به چنین قدرتی دل میسپارد، در حقیقت به ترس درون خود پناه برده است، نه به عشق.
اگر زنان در مردانِ معنوی و معنادار سرمایهگذاری کنند، صلح و امنیت به جهان بازمیگردد.
انتخابهای عاطفی و همراهیهای آگاهانهی زنان است که میتواند مردان خردمند را تقویت کند و مسیر جامعه را تغییر دهد.
هر مرد خردمند، از آغوش زنی بیدار یا از مهر مادری آگاه برمیخیزد،
و پشت سر هر مرد بیرحم، زنی خسته یا انتقامجو؛ یا جامعهای که سکوت کرده است.
اکنون زمان آن است که زنان، مردان خودشیفته و دیکتاتورصفت را تحریم کنند؛
نه از سر نفرت، که از سر عشق و احترام به زندگی.
زیرا بدون تغذیهی عاطفی زنان، هیچ دیکتاتوری پایدار نمیماند.
بهشت، زیر پای زنانِ سالم است
زنانی که تاریکی را به نام قدرت به رسمیت نمیشناسند،
و عشق را نه ابزار سلطه، که نیروی آفرینش میدانند.
✍قاسم سلطانی
@iranazadvaabad
@hooreechannel 🌹
👏3❤1👍1
*در قم چه خبر است؟*
*شناسایی بیش از ۷ هزار فرزند دورگه اتباع خارجی طلبه در حوزه علمیه قم با زنان ایرانی!*
*معاون سیاسی،امنیتی استانداری قم گفت:*
*٧/٨٦٣ فرزند بدون شناسنامه حاصل از ازدواج موقت مردان خارجی با زنان ایرانی در قم شناسایی شدهاند که براى رسيدگى به این موضوع یکهزار و ۲۰۰ پرونده تشکیل ولى تاكنون به جهت مراجعه نكردن پدرانشان فقط ۱۰۰ شناسنامه ایرانی برای اين كودكان صادر شدهاست!*
*او اظهار نمود اخیراً مقامات مربوطه دستور دادند در سال جاری تمام این نوزادان كه نتيجه عقد موقت هستند تعیین تکلیف و صاحب شناسنامه شوند.*
*به استناد سخنان معاون سیاسی امنیتی استانداری قم پدران اين كودكان اتباع ۱۱ کشور مختلف دنیا هستند كه دوران طلبگى خود را در قم مى گذرانند!*
*✍ابراهیم فیاض*
*دانش پژوه جامعه شناس مردم شناس استاد دانشگاه*
*❌ سوال معلم ایرانی*
*از :*
*مدیریت محترم حوزه علمیه قم*
*با سلام*
*شما که فکر تمایلات جنسی طلاب خارجی خود را کرده اید، چرا در فکر فرزندان بی صاحب انها نیستید؟*
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
*شناسایی بیش از ۷ هزار فرزند دورگه اتباع خارجی طلبه در حوزه علمیه قم با زنان ایرانی!*
*معاون سیاسی،امنیتی استانداری قم گفت:*
*٧/٨٦٣ فرزند بدون شناسنامه حاصل از ازدواج موقت مردان خارجی با زنان ایرانی در قم شناسایی شدهاند که براى رسيدگى به این موضوع یکهزار و ۲۰۰ پرونده تشکیل ولى تاكنون به جهت مراجعه نكردن پدرانشان فقط ۱۰۰ شناسنامه ایرانی برای اين كودكان صادر شدهاست!*
*او اظهار نمود اخیراً مقامات مربوطه دستور دادند در سال جاری تمام این نوزادان كه نتيجه عقد موقت هستند تعیین تکلیف و صاحب شناسنامه شوند.*
*به استناد سخنان معاون سیاسی امنیتی استانداری قم پدران اين كودكان اتباع ۱۱ کشور مختلف دنیا هستند كه دوران طلبگى خود را در قم مى گذرانند!*
*✍ابراهیم فیاض*
*دانش پژوه جامعه شناس مردم شناس استاد دانشگاه*
*❌ سوال معلم ایرانی*
*از :*
*مدیریت محترم حوزه علمیه قم*
*با سلام*
*شما که فکر تمایلات جنسی طلاب خارجی خود را کرده اید، چرا در فکر فرزندان بی صاحب انها نیستید؟*
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
🔥5😱1😭1
چشماندازی که فروختیم، آیندهای که دیگر نیست
❇️از سال ۱۳۸۴، که سند چشمانداز ۲۰ ساله تصویب شد، قرار بود تا افق ۱۴۰۴، ایران قدرت اول منطقه شود؛ در اقتصاد، علم، و فرهنگ. قرار بود در سایه حکمرانی عقلانی، توسعهیافتگی، عدالت، و منزلت بینالمللی، ایرانی بسازیم که فرزندانمان بتوانند با افتخار در آن زندگی کنند. اما اکنون، ایستادهایم در سال ۱۴۰۳ با چشمی نگران به گذشته، و دستی خالی برای آینده.
❇️ما آینده را فروختیم.
به جای ساختن، سوزاندیم.
به جای انباشت منابع، به تاراجشان دادیم.
به جای اتکا به مردم، مردم را به تماشاگرانی خاموش تبدیل کردیم.
❇️محیط زیست ایینه ی تمام نمای عملکرد ماست که امروز به نفس نفس افتاده است.
آب رفت، خاک نشست، جنگل ها سوخت، رودخانه ها در حال مرگ و هوای سالمی که دیگر اثری از آن نیست.
این فقط بحران طبیعت نیست؛ این بحران وجدان ماست، که دانست و باز هم ادامه داد.
❇️اما آنچه از همه تلختر است، نادیده گرفتن خواست مردم در تمامی این سالهاست.
مردمی که قرار بود صاحبان این آینده باشند، حذف شدند. نه شنیده شدند، نه شریک شدند.
مردمی که برایشان تصمیم گرفته شد، بیآنکه حتی صدایشان جدی گرفته شود.
یادمان نرود:
هبچ دولتی بدون پشتوانه یک جامعه قدرتمند، توانمند نیست.
هیچ برنامهای، بدون مشارکت و رضایت مردم، به نتیجه نمیرسد.
و هیچ چشماندازی، بدون اتکا به رأی و خواست واقعی مردم، معنا ندارد.
❇️ما حالا در دل همان آیندهای زندگی میکنیم که زمانی آن را فروختیم.
آیندهای که دیگر از دور نمیآید؛ رسیده و بحران زده است.
آیندهای که دیگر فرصت چندانی برای آزمون و خطا در آن باقی نمانده است.
❇️و در این میان، یکی از پرهزینهترین اشتباهات، اصرار بر شعار زدگی به جای دیپلماسی بود.
ما سالها با تکرار این جمله که “انرژی هستهای حق مسلم ماست”، نه تنها به آن حق نرسیدیم،
بلکه حقوق مسلم دیگر ملت را نیز قربانی کردیم:
حق توسعه، حق اقتصاد پویا حق روابط عادی با جهان، و حق زندگی با عزت و کرامت برای مردم.
❇️امروز که تحریمها نفس اقتصاد را بریده، و مردم زیر بار گرانی و بیثباتی له میشوند، هنوز دیر نیست اگر بپذیریم:
تعامل سازنده با جهان، نه یک امتیاز، که یک ضرورت برای بقاست.
❇️فرصت اصلاح، بینهایت نیست. اگر میخواهید ایران بماند، مردم را بازگردانید. قدرت را به سرچشمهاش وصل کنید.
بگذارید “میزان، رأی مردم باشد” — نه فقط در شعار، بلکه در سازوکار اداره کشور.
و بدانید:
❇️آینده را دیگر نمیتوان فروخت؛ چون ما اکنون در دل همان آیندهای هستیم که پیشتر آن را واگذار کردهایم.
✍آذر منصوری
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
❇️از سال ۱۳۸۴، که سند چشمانداز ۲۰ ساله تصویب شد، قرار بود تا افق ۱۴۰۴، ایران قدرت اول منطقه شود؛ در اقتصاد، علم، و فرهنگ. قرار بود در سایه حکمرانی عقلانی، توسعهیافتگی، عدالت، و منزلت بینالمللی، ایرانی بسازیم که فرزندانمان بتوانند با افتخار در آن زندگی کنند. اما اکنون، ایستادهایم در سال ۱۴۰۳ با چشمی نگران به گذشته، و دستی خالی برای آینده.
❇️ما آینده را فروختیم.
به جای ساختن، سوزاندیم.
به جای انباشت منابع، به تاراجشان دادیم.
به جای اتکا به مردم، مردم را به تماشاگرانی خاموش تبدیل کردیم.
❇️محیط زیست ایینه ی تمام نمای عملکرد ماست که امروز به نفس نفس افتاده است.
آب رفت، خاک نشست، جنگل ها سوخت، رودخانه ها در حال مرگ و هوای سالمی که دیگر اثری از آن نیست.
این فقط بحران طبیعت نیست؛ این بحران وجدان ماست، که دانست و باز هم ادامه داد.
❇️اما آنچه از همه تلختر است، نادیده گرفتن خواست مردم در تمامی این سالهاست.
مردمی که قرار بود صاحبان این آینده باشند، حذف شدند. نه شنیده شدند، نه شریک شدند.
مردمی که برایشان تصمیم گرفته شد، بیآنکه حتی صدایشان جدی گرفته شود.
یادمان نرود:
هبچ دولتی بدون پشتوانه یک جامعه قدرتمند، توانمند نیست.
هیچ برنامهای، بدون مشارکت و رضایت مردم، به نتیجه نمیرسد.
و هیچ چشماندازی، بدون اتکا به رأی و خواست واقعی مردم، معنا ندارد.
❇️ما حالا در دل همان آیندهای زندگی میکنیم که زمانی آن را فروختیم.
آیندهای که دیگر از دور نمیآید؛ رسیده و بحران زده است.
آیندهای که دیگر فرصت چندانی برای آزمون و خطا در آن باقی نمانده است.
❇️و در این میان، یکی از پرهزینهترین اشتباهات، اصرار بر شعار زدگی به جای دیپلماسی بود.
ما سالها با تکرار این جمله که “انرژی هستهای حق مسلم ماست”، نه تنها به آن حق نرسیدیم،
بلکه حقوق مسلم دیگر ملت را نیز قربانی کردیم:
حق توسعه، حق اقتصاد پویا حق روابط عادی با جهان، و حق زندگی با عزت و کرامت برای مردم.
❇️امروز که تحریمها نفس اقتصاد را بریده، و مردم زیر بار گرانی و بیثباتی له میشوند، هنوز دیر نیست اگر بپذیریم:
تعامل سازنده با جهان، نه یک امتیاز، که یک ضرورت برای بقاست.
❇️فرصت اصلاح، بینهایت نیست. اگر میخواهید ایران بماند، مردم را بازگردانید. قدرت را به سرچشمهاش وصل کنید.
بگذارید “میزان، رأی مردم باشد” — نه فقط در شعار، بلکه در سازوکار اداره کشور.
و بدانید:
❇️آینده را دیگر نمیتوان فروخت؛ چون ما اکنون در دل همان آیندهای هستیم که پیشتر آن را واگذار کردهایم.
✍آذر منصوری
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
👍3😢3❤1
اصلاح قوانین مهریه و چشمانداز حقوق زنان
🖌ابراهیم ایوبی | وکیل دادگستری
🔹برای چندمین بار موضوع اصلاح قوانین مربوط به مهریه در مجلس شورای اسلامی مطرح شده است. ریشه این گونه طرحها، بالارفتن سرسامآور نرخ تورم، بالارفتن لجامگسیخته قیمت طلا و افزایش تعداد زندانیان ناشی از محکومیت بابت پرداخت مهریه است.
🔹از حدود دو دهه پیش که جمعیت مردان حبسشده به دلیل عدم پرداخت مهریه افزایش یافت، مقامات کشور به فکر تغییر در قوانین مربوط به مهریه افتادند.
🔹واقعیت این است که در بسیاری از موارد که زنان دعوی مطالبه مهریه را طرح میکنند، هدف گرفتن مهریه نیست و ابزاری است برای فشار به مرد تا دیگر حقوق انکارشده خود مانند حق اشتغال، طلاق، تحصیل، خروج از کشور، حضانت و... را استیفا نمایند.
🔹اگر قرار است تحولی در نظام حقوق خانواده ایجاد کند، انتظار میرود قانونگذار در رویکرد خود تحولات اجتماعی را لحاظ نماید و به جای وصله پینه قواعد مالی زوجین، حقوق اولیه زنان امروزی را به رسمیت بشناسد.
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
🖌ابراهیم ایوبی | وکیل دادگستری
🔹برای چندمین بار موضوع اصلاح قوانین مربوط به مهریه در مجلس شورای اسلامی مطرح شده است. ریشه این گونه طرحها، بالارفتن سرسامآور نرخ تورم، بالارفتن لجامگسیخته قیمت طلا و افزایش تعداد زندانیان ناشی از محکومیت بابت پرداخت مهریه است.
🔹از حدود دو دهه پیش که جمعیت مردان حبسشده به دلیل عدم پرداخت مهریه افزایش یافت، مقامات کشور به فکر تغییر در قوانین مربوط به مهریه افتادند.
🔹واقعیت این است که در بسیاری از موارد که زنان دعوی مطالبه مهریه را طرح میکنند، هدف گرفتن مهریه نیست و ابزاری است برای فشار به مرد تا دیگر حقوق انکارشده خود مانند حق اشتغال، طلاق، تحصیل، خروج از کشور، حضانت و... را استیفا نمایند.
🔹اگر قرار است تحولی در نظام حقوق خانواده ایجاد کند، انتظار میرود قانونگذار در رویکرد خود تحولات اجتماعی را لحاظ نماید و به جای وصله پینه قواعد مالی زوجین، حقوق اولیه زنان امروزی را به رسمیت بشناسد.
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
❤1👍1
لایحه سازمان ملی مهاجرت در مسیر انهدام ایران از درون؛
انتقاد شدید از وزارت کشور به دلیل پسنگرفتن پیشنویس لایحه خود
روزنامه جمهوری اسلامی طی مقالهای به شدت از دولت به دلیل پس نگرفتن لایحه یازده مادهای سازمان ملی مهاجرت که مجلس مواد آن را به ۶٠ ماده افزایش داده است انتقاد کرد.
این روزنامه گفته است که با افزودن ۵٠ ماده ازسوی مجلس به لایحه فوق، این پیشنویس به کلی دچار استحاله شده و دیگر ماهیت لایحه ندارد بلکه تبدیل به طرح شده است ودر نتیجه برخلاف نص صریح برنامه هفتم توسعه به جای اینکه قانون فوق توسط دولت و شورایعالی امنیت ملّی نوشته شود دوباره توسط مجلس تنظیم و تدوین شده است که این به منزله دور زدن قانون و شورایعالی امنیتملی است. در حالیکه دولت میتوانست با مشاهده این نوع مداخلات لایحه خود را پش بگیرد نه اینکه با اصل ۸۵ی شدن آن همراهی. نمایند.
این روزنامه نوشت:
« ظاهراً نویسندگان لایحه با گرایشهای خاص فرقه ای خود که نام امّتگرایی بر آن نهاده اند، خواستار امتزاج نژادی و نابودی هویّت ایرانی هستند تا به قول خود آنچه که تمدن اسلامی می نامند را محقق سازند. در این یین احدی از نمایندگان استان اصفهان در مجلس شورای اسلامی طی صحبت هایی در یکی مراکز پژوهشی هدف از این تدوین و تصویب قانون تشکیل سازمان ملی مهاجرت را نابودی مفهومی به نام دولت- ملّت ایران و برداشتن مرزها و در نهایت تشکیل اُمتاسلامی (لابد با مشارکت افغانیها و عراقیها) عنوان کرده بود».
در بخش دیگری از انتقاد این روزنامه آمده است:
« به هر حال محافل تاریک برای توطئه علیه بقای ایران به همین نیز بسنده نکردند بلکه با تغییر اساسی در مواد آن در همین پستوها اجازه صیغه ساعتی زنان ایران برای اخذ امتیاز منتهی به تابعیت را نیز دادند... در حالیکه در همه جای جهان گرفتن تابعیت ولو از طریق ازدواج مسیر دشوار و زمانبری دارد، دشمنان ملت ایران، برقراری رابطه جنسی با زن ایرانی را برای گرفتن تابعیت و اقامت کافی دانستند و حتی آن را عطف به ماسبق نیز کردند. شاید اگر روزی طالبان – واصولاً هر دشمنی- کشور را اشغال کند، مهربانانه تر از نویسندگان این قانون و محافل اُمّتگرا با ایرانیان برخورد کند. در تغییرات لایحه اخیر حق استملاک اراضی متعلق به ملّت ایران با اتباع خارجی از ماده22 تا 36 به بعد به اتباع خارجی داده شده است».
این گزارش در پایان به ارتباط نویسندگان این لایحه در مجلس! با انجمنهای غیرقانونی افاغنه اشاره و تذکر داده شده است که افاغنه در مواردی مانند ماده های مربوط به استملاک، تابعیت از طریق ازدواج شرعی با زنان ایرانی (صیغه) و پرداخت دیون افاغنه از محل بودحه عمومی و بین المال دست داشته اند.
▫️روزنامه افزوده است که مسئول تنظیم قانون در مرکز پژوهشهای مجلس با انجمن افاغنه همکاری نزدیک داشته و در فضای مجازی مصاحبه های تصویری با این انجمنها انجام داده که نشانگر نزدیکی و همدلی دوطرف است.
ادامه در لینک زیر👇
https://share.google/PPAVhi660jPLB5YqV
@hooreechannel 🌹
انتقاد شدید از وزارت کشور به دلیل پسنگرفتن پیشنویس لایحه خود
روزنامه جمهوری اسلامی طی مقالهای به شدت از دولت به دلیل پس نگرفتن لایحه یازده مادهای سازمان ملی مهاجرت که مجلس مواد آن را به ۶٠ ماده افزایش داده است انتقاد کرد.
این روزنامه گفته است که با افزودن ۵٠ ماده ازسوی مجلس به لایحه فوق، این پیشنویس به کلی دچار استحاله شده و دیگر ماهیت لایحه ندارد بلکه تبدیل به طرح شده است ودر نتیجه برخلاف نص صریح برنامه هفتم توسعه به جای اینکه قانون فوق توسط دولت و شورایعالی امنیت ملّی نوشته شود دوباره توسط مجلس تنظیم و تدوین شده است که این به منزله دور زدن قانون و شورایعالی امنیتملی است. در حالیکه دولت میتوانست با مشاهده این نوع مداخلات لایحه خود را پش بگیرد نه اینکه با اصل ۸۵ی شدن آن همراهی. نمایند.
این روزنامه نوشت:
« ظاهراً نویسندگان لایحه با گرایشهای خاص فرقه ای خود که نام امّتگرایی بر آن نهاده اند، خواستار امتزاج نژادی و نابودی هویّت ایرانی هستند تا به قول خود آنچه که تمدن اسلامی می نامند را محقق سازند. در این یین احدی از نمایندگان استان اصفهان در مجلس شورای اسلامی طی صحبت هایی در یکی مراکز پژوهشی هدف از این تدوین و تصویب قانون تشکیل سازمان ملی مهاجرت را نابودی مفهومی به نام دولت- ملّت ایران و برداشتن مرزها و در نهایت تشکیل اُمتاسلامی (لابد با مشارکت افغانیها و عراقیها) عنوان کرده بود».
در بخش دیگری از انتقاد این روزنامه آمده است:
« به هر حال محافل تاریک برای توطئه علیه بقای ایران به همین نیز بسنده نکردند بلکه با تغییر اساسی در مواد آن در همین پستوها اجازه صیغه ساعتی زنان ایران برای اخذ امتیاز منتهی به تابعیت را نیز دادند... در حالیکه در همه جای جهان گرفتن تابعیت ولو از طریق ازدواج مسیر دشوار و زمانبری دارد، دشمنان ملت ایران، برقراری رابطه جنسی با زن ایرانی را برای گرفتن تابعیت و اقامت کافی دانستند و حتی آن را عطف به ماسبق نیز کردند. شاید اگر روزی طالبان – واصولاً هر دشمنی- کشور را اشغال کند، مهربانانه تر از نویسندگان این قانون و محافل اُمّتگرا با ایرانیان برخورد کند. در تغییرات لایحه اخیر حق استملاک اراضی متعلق به ملّت ایران با اتباع خارجی از ماده22 تا 36 به بعد به اتباع خارجی داده شده است».
این گزارش در پایان به ارتباط نویسندگان این لایحه در مجلس! با انجمنهای غیرقانونی افاغنه اشاره و تذکر داده شده است که افاغنه در مواردی مانند ماده های مربوط به استملاک، تابعیت از طریق ازدواج شرعی با زنان ایرانی (صیغه) و پرداخت دیون افاغنه از محل بودحه عمومی و بین المال دست داشته اند.
▫️روزنامه افزوده است که مسئول تنظیم قانون در مرکز پژوهشهای مجلس با انجمن افاغنه همکاری نزدیک داشته و در فضای مجازی مصاحبه های تصویری با این انجمنها انجام داده که نشانگر نزدیکی و همدلی دوطرف است.
ادامه در لینک زیر👇
https://share.google/PPAVhi660jPLB5YqV
@hooreechannel 🌹
❤2🔥1😢1
"انقلاب و ثروت با هم جمع نمیشوند"!
هنگامیکه ایالات متحده آمریکا تصمیم گرفت با نیروهای انقلابی ویتنام مذاکره کند، از آنان خواست تا هیأتی را به نمایندگی خود به پاریس اعزام کنند تا دربارهی آتشبس و پایان جنگ گفتوگو شود. این در حالی بود که نیروهای انقلابی ویتنام پیشتر ضربات سنگینی به نظامیان آمریکایی وارد کرده و حتی در مواردی با آنان بدرفتاری کرده بودند.
در پاسخ، انقلابیون ویتنامی هیأتی چهار نفره شامل دو زن و دو مرد را روانهی پاریس کردند. سازمان اطلاعات آمریکا برای این هیأت اقامت در یکی از مجللترین هتلهای پاریس را تدارک دید و تمامی امکانات رفاهی و سرگرمی ممکن را برای آنان فراهم ساخت. با ورود هیأت ویتنامی به فرودگاه، خودروهای تشریفاتی آمادهی انتقال آنان به محل اقامت بودند، اما اعضای هیأت از سوار شدن خودداری کرده و اعلام کردند که فرودگاه را به شیوهی خود ترک خواهند کرد و رأس زمان مقرر در جلسهی مذاکره حضور خواهند یافت.
هیأت آمریکایی از این رفتار شگفتزده شد و از رئیس هیأت ویتنامی پرسیدند:
*«کجا اقامت خواهید داشت؟»*
او پاسخ داد:
*«در منزل یکی از دانشجویان ویتنامی در حومهی پاریس اقامت میکنیم.»*
نمایندهی آمریکا با تعجب گفت:
*«ما برای شما اقامتگاهی بسیار راحت و مجلل در نظر گرفتهایم!»*
رئیس هیأت ویتنامی پاسخ داد:
*«ما با شما میجنگیدیم در حالی که در کوهها میزیستیم، بر سنگ میخوابیدیم و از گیاهان تغذیه میکردیم. اگر اکنون سبک زندگیمان تغییر کند، بیم آن داریم که وجدانمان نیز دگرگون شود. پس لطفاً ما را به حال خود واگذارید.»*
هیأت واقعاً به منزل همان دانشجوی ویتنامی رفت و پس از آن در مذاکراتی شرکت کرد که به عقبنشینی کامل نیروهای اشغالگر آمریکایی از ویتنام انجامید. هنگام دیدار دو هیأت در فرودگاه، نمایندهی آمریکایی دست خود را برای مصافحه دراز کرد، اما هیأت ویتنامی دست رد به سینهاش زدند. بزرگترین فرد گروه گفت:
*«ما هنوز دشمن هستیم. مردممان به ما اجازه ندادهاند با شما دست بدهیم.»*
او ادامه داد:
*«کسی که وجدانش را میفروشد، وطنش را نیز خواهد فروخت.»*
در سالهای دهه ۱۹۷۰، ژنرال وو نگوین جياپ (Võ Nguyên Giáp)، یکی از رهبران مقاومت ویتنام، به یکی از پایتختهای عربی سفر کرد؛ جایی که گروههای فلسطینی انقلابی در آن مستقر بودند. وقتی سطح بالای رفاه و تجمل زندگی رهبران این گروهها را دید—اتومبیلهای لوکس آلمانی، سیگارهای کوبایی، کتو شلوارهای گرانقیمت ایتالیایی و عطرهای گرانقیمت فرانسوی و آن را با زندگی دشوار خود و همرزمانش در جنگلهای ویتنام مقایسه کرد، بدون تعارف و ملاحظه خطاب به آن رهبران گفت:
*«انقلاب شما به پیروزی نخواهد رسید.»*
وقتی علت را از او پرسیدند، پاسخ داد:
*«زیرا انقلاب و ثروت با هم جمع نمیشوند. انقلابی که آگاهی هدایتگر آن نباشد، به تروریسم تبدیل میشود. انقلابی که پول بیحساب دریافت کند، رهبرانش به دزدان تبدیل خواهند شد.»*
و ادامه داد:
*«اگر دیدید کسی خود را انقلابی مینامد اما در کاخ یا ویلایی مجلل سکونت دارد، بهترین غذاها را میخورد، در رفاه کامل زندگی میکند، در حالیکه ملت او در اردوگاهها زندگی میکند و برای زنده ماندن به کمکهای بینالمللی وابسته است، بدانید که آن رهبری ارادهای برای تغییر وضع موجود ندارد. چگونه میتوان از انقلابی انتظار پیروزی داشت در حالیکه رهبرانش خود خواهان پیروزی آن نیستند.
#منتقد_منصف
مهرماه ۱۴۰۴
https://t.me/A_daghightar
@hooreechannel 🌹
هنگامیکه ایالات متحده آمریکا تصمیم گرفت با نیروهای انقلابی ویتنام مذاکره کند، از آنان خواست تا هیأتی را به نمایندگی خود به پاریس اعزام کنند تا دربارهی آتشبس و پایان جنگ گفتوگو شود. این در حالی بود که نیروهای انقلابی ویتنام پیشتر ضربات سنگینی به نظامیان آمریکایی وارد کرده و حتی در مواردی با آنان بدرفتاری کرده بودند.
در پاسخ، انقلابیون ویتنامی هیأتی چهار نفره شامل دو زن و دو مرد را روانهی پاریس کردند. سازمان اطلاعات آمریکا برای این هیأت اقامت در یکی از مجللترین هتلهای پاریس را تدارک دید و تمامی امکانات رفاهی و سرگرمی ممکن را برای آنان فراهم ساخت. با ورود هیأت ویتنامی به فرودگاه، خودروهای تشریفاتی آمادهی انتقال آنان به محل اقامت بودند، اما اعضای هیأت از سوار شدن خودداری کرده و اعلام کردند که فرودگاه را به شیوهی خود ترک خواهند کرد و رأس زمان مقرر در جلسهی مذاکره حضور خواهند یافت.
هیأت آمریکایی از این رفتار شگفتزده شد و از رئیس هیأت ویتنامی پرسیدند:
*«کجا اقامت خواهید داشت؟»*
او پاسخ داد:
*«در منزل یکی از دانشجویان ویتنامی در حومهی پاریس اقامت میکنیم.»*
نمایندهی آمریکا با تعجب گفت:
*«ما برای شما اقامتگاهی بسیار راحت و مجلل در نظر گرفتهایم!»*
رئیس هیأت ویتنامی پاسخ داد:
*«ما با شما میجنگیدیم در حالی که در کوهها میزیستیم، بر سنگ میخوابیدیم و از گیاهان تغذیه میکردیم. اگر اکنون سبک زندگیمان تغییر کند، بیم آن داریم که وجدانمان نیز دگرگون شود. پس لطفاً ما را به حال خود واگذارید.»*
هیأت واقعاً به منزل همان دانشجوی ویتنامی رفت و پس از آن در مذاکراتی شرکت کرد که به عقبنشینی کامل نیروهای اشغالگر آمریکایی از ویتنام انجامید. هنگام دیدار دو هیأت در فرودگاه، نمایندهی آمریکایی دست خود را برای مصافحه دراز کرد، اما هیأت ویتنامی دست رد به سینهاش زدند. بزرگترین فرد گروه گفت:
*«ما هنوز دشمن هستیم. مردممان به ما اجازه ندادهاند با شما دست بدهیم.»*
او ادامه داد:
*«کسی که وجدانش را میفروشد، وطنش را نیز خواهد فروخت.»*
در سالهای دهه ۱۹۷۰، ژنرال وو نگوین جياپ (Võ Nguyên Giáp)، یکی از رهبران مقاومت ویتنام، به یکی از پایتختهای عربی سفر کرد؛ جایی که گروههای فلسطینی انقلابی در آن مستقر بودند. وقتی سطح بالای رفاه و تجمل زندگی رهبران این گروهها را دید—اتومبیلهای لوکس آلمانی، سیگارهای کوبایی، کتو شلوارهای گرانقیمت ایتالیایی و عطرهای گرانقیمت فرانسوی و آن را با زندگی دشوار خود و همرزمانش در جنگلهای ویتنام مقایسه کرد، بدون تعارف و ملاحظه خطاب به آن رهبران گفت:
*«انقلاب شما به پیروزی نخواهد رسید.»*
وقتی علت را از او پرسیدند، پاسخ داد:
*«زیرا انقلاب و ثروت با هم جمع نمیشوند. انقلابی که آگاهی هدایتگر آن نباشد، به تروریسم تبدیل میشود. انقلابی که پول بیحساب دریافت کند، رهبرانش به دزدان تبدیل خواهند شد.»*
و ادامه داد:
*«اگر دیدید کسی خود را انقلابی مینامد اما در کاخ یا ویلایی مجلل سکونت دارد، بهترین غذاها را میخورد، در رفاه کامل زندگی میکند، در حالیکه ملت او در اردوگاهها زندگی میکند و برای زنده ماندن به کمکهای بینالمللی وابسته است، بدانید که آن رهبری ارادهای برای تغییر وضع موجود ندارد. چگونه میتوان از انقلابی انتظار پیروزی داشت در حالیکه رهبرانش خود خواهان پیروزی آن نیستند.
#منتقد_منصف
مهرماه ۱۴۰۴
https://t.me/A_daghightar
@hooreechannel 🌹
👍8👎1
هنرمندانه تر از مغول!
سالها پیش کسانی که به عتبات می رفتند تعریف می کردند عراقیها دنبال هزار تومنی ایرانی هستند. میزان شمارششان هم یک خمینی و دو خمینی و ... بود.
آن موقع اوایل سقوط صدام بود. هر هـزار دینار عراقی حدود هزار تومانِ ما بود و الان هر هزار دینار حدود ۸۵ هزار تومان است؛ یعنی تغییری ۸۵ برابری! یعنی ۸۵ برابر سقوط پول ایران! یعنی ۸۵ برابر فقیرتر شدن ایرانی!
اما اهل عراق در این سالها همین مقدار ثروتمندتر شده اند. آن سالها وقتی به عراق می رفتی گداهای عراقی تو را عاصی می کردند از بس اظهار نیاز می کردند. اما امروز دیگر خبری از آن گداها نیست. طرز پوشش و مدل ماشین هایشان نشان می دهد وضعشان خیلی از گذشته بهتر شده است.
شهرهای زیارتی و سیاحتی ایران هم پر شده از مسافران عراقی، و دانشگاههای ایران گویی با پول عراقیها می چرخد و البته با حضور حشدالشعبی! قوانین مهاجرتی هم که به همت جبهه پشتیبان امت اسلامی و مجلسشان، روز به روز بیشتر به نفعشان می چربد! به نفع امتی افغانی عراقی که می رود جانشین ملت ایران شود.
حالا ام القرای این امت با چنان وضعیتی دست به گریبان است که یک جوان عراقی یا اماراتی یا عربستانی و دیگران از اینکه ایران ارزانترین و بهترین جا برای خرج دلارهایشان است ایرانی را تحقیر می کنند که ببینید! ما با ۱۰۰ دلار ناقابلمان می توانیم یک روز کامل در کشورتان خوش بگذرانیم!
ایرانی هایی که به عراق سفر کرده اند و اوضاع و احوال شهرهای عراق را دیده اند و با مدل زیست آنها آشنایند (که به نظر من حداقل در ۱۰۰ سال پیش ایران می زیند) چگونه می توانند تبختر و تکبر آنها را در ایران تحمل کنند؟ اتوبوس های شیک و مدرن زائرانشان و ماشین های آمریکایی جوانانشان که در خیابانهای تهران جولان می دهند، تیری است بر چشم جوان ایرانی که در حسرت ماشینهای ایران خودرو پیر می شود. جوانانی که روزگاری جوانان منطقه در حسرت رسیدن به سطح زندگی و رفاه آنها بودند.
آی حاکمان ایران! چه کسی در طول تاریخ هنر به ذلت کشیدن یک ملت قدیمی و متمدن را داشته است جز شما؟ تازیان و مغولان نیز در فرهنگ ایران هضم شدند و مدنیت آموختند؛ اما شما چنان بر این مملکت به نام دین حکم راندید و دین و دنیایش را ویران کردید که آرزوی حکومت دینی را (که برخی کشورهای مسلمان در سر دارند) برای همیشه در دل این ملت به گور سپردید! البته این شاید تنها دستاورد مثبتتان باشد!
✍فرشته مزینانی
@hooreechannel 🌹
سالها پیش کسانی که به عتبات می رفتند تعریف می کردند عراقیها دنبال هزار تومنی ایرانی هستند. میزان شمارششان هم یک خمینی و دو خمینی و ... بود.
آن موقع اوایل سقوط صدام بود. هر هـزار دینار عراقی حدود هزار تومانِ ما بود و الان هر هزار دینار حدود ۸۵ هزار تومان است؛ یعنی تغییری ۸۵ برابری! یعنی ۸۵ برابر سقوط پول ایران! یعنی ۸۵ برابر فقیرتر شدن ایرانی!
اما اهل عراق در این سالها همین مقدار ثروتمندتر شده اند. آن سالها وقتی به عراق می رفتی گداهای عراقی تو را عاصی می کردند از بس اظهار نیاز می کردند. اما امروز دیگر خبری از آن گداها نیست. طرز پوشش و مدل ماشین هایشان نشان می دهد وضعشان خیلی از گذشته بهتر شده است.
شهرهای زیارتی و سیاحتی ایران هم پر شده از مسافران عراقی، و دانشگاههای ایران گویی با پول عراقیها می چرخد و البته با حضور حشدالشعبی! قوانین مهاجرتی هم که به همت جبهه پشتیبان امت اسلامی و مجلسشان، روز به روز بیشتر به نفعشان می چربد! به نفع امتی افغانی عراقی که می رود جانشین ملت ایران شود.
حالا ام القرای این امت با چنان وضعیتی دست به گریبان است که یک جوان عراقی یا اماراتی یا عربستانی و دیگران از اینکه ایران ارزانترین و بهترین جا برای خرج دلارهایشان است ایرانی را تحقیر می کنند که ببینید! ما با ۱۰۰ دلار ناقابلمان می توانیم یک روز کامل در کشورتان خوش بگذرانیم!
ایرانی هایی که به عراق سفر کرده اند و اوضاع و احوال شهرهای عراق را دیده اند و با مدل زیست آنها آشنایند (که به نظر من حداقل در ۱۰۰ سال پیش ایران می زیند) چگونه می توانند تبختر و تکبر آنها را در ایران تحمل کنند؟ اتوبوس های شیک و مدرن زائرانشان و ماشین های آمریکایی جوانانشان که در خیابانهای تهران جولان می دهند، تیری است بر چشم جوان ایرانی که در حسرت ماشینهای ایران خودرو پیر می شود. جوانانی که روزگاری جوانان منطقه در حسرت رسیدن به سطح زندگی و رفاه آنها بودند.
آی حاکمان ایران! چه کسی در طول تاریخ هنر به ذلت کشیدن یک ملت قدیمی و متمدن را داشته است جز شما؟ تازیان و مغولان نیز در فرهنگ ایران هضم شدند و مدنیت آموختند؛ اما شما چنان بر این مملکت به نام دین حکم راندید و دین و دنیایش را ویران کردید که آرزوی حکومت دینی را (که برخی کشورهای مسلمان در سر دارند) برای همیشه در دل این ملت به گور سپردید! البته این شاید تنها دستاورد مثبتتان باشد!
✍فرشته مزینانی
@hooreechannel 🌹
Telegram
attach 📎
👍9❤1🔥1
💥یک نمونه از دختر ۱۷ساله امروزی ما
هنگامی که ۱۷ سالگی خودم را با ۱۷ سالگی نسل امروزی مقایسه می کنم از این همه اختلاف تعجب می کنم.
بگذارید خاطره ای که دو ماه پیش در تابستان افتاد برایتان بگویم.
تابستان طبق معمول یک ماهی رفته بودیم مراغه و روستایمان.
از فرصت استفاده کردیم بچه ها را بردیم برای بازدید از رصدخانه و بناهای تاریخی و از جمله مقبره اوحدی مراغه ای تا با بناهای تاریخی شهرشان آشنا شوند.
همه جا را گشتیم اما وقتی به مقبره اوحدی مراغه ای رسیدیم هر کاری کردیم دختر ۱۷ ساله ام داخل مقبره نشده و بیرون ایستاد!
علت داخل نشدنش را پرسیدیم گفت شما بروید، بعدا می گویم!
من و خانم ام و پسرم رفتیم پس از عرض ادب و احترام به اوحدی مراغه ای و فاتحه برای مرحوم کریمی که آنجا دفنش کرده اند بیرون آمدیم، دیدیم دخترمان آن بیرون همچنان منتظر ما ایستاده.
پرسیدیم برای چی داخل نشدی؟!
پاسخ اش غافگیر کننده بود!
گفت: مگر خودت در جدیدترین کتاب که به من و دختران ایران تقدیم کرده ای ننوشته ای که این اوحدی مراغه ای که اینجا خوابیده یکی از ضد زن ترین شاعران ایران بوده است؟! منظورش کتاب دستنوشته و چاپ نشده ام «فشرده ای از زن ستیزی و زن ستیزان در تاریخ ایران» بوده که تعطیلات تابستان داده بودم تایپ اش کند.
گفت: مگر ننوشته ای که این اوحدی مراغه ای مخالف تحصیل زنان بوده، حتی تحصیل زنان را مسخره کرده و گفته:
كاغذ او كفن، دواتش، گور!
و گفته:
زن مانند مار زهراگین است که باید بر سرش زد؟!
مگر خودت ننوشته ای که همین اوحدی مراغه ای گفته است:
زن چو بيرون رود بزن سختش!
و حالا ما بیرون آمده ایم باید ما را بزنید؟!
مگر نگفته:
رخ نپوشد كفن بپوشانش!
حالا من رخم را نپوشانده ام باید کفن بپوشانی...؟!
با اینهمه توهین چکار کنیم؟!
من و خانم ام هاج و واج مانده بودیم فقط خشم او را از پشتِ تک تک کلماتش که مثل رگبار می بارید نگاهش می کردیم!
البته کم آورده بودیم! چون نمی توانستیم توجیهی، تاویلی هرمنوتیکی، تفسیری یا معاذیری...!
آن لحظه فکر کردم تاریخِ مذکرِ هزاران ساله ی ما واقعا دیگر در حالِ ترک برداشتن است و جریانی از درون جامعه و از درون خانه های مان چون جویباری آرام و روان در حال ظهور و نمود است!
من در آنجا یکبار دیگر، کلاهم را به احترام و خوش آمدِ آن جویبار روان و زنانه، بالا بردم.
ما گرفتارِ تاریخِ هزاران ساله ی مردانه و مذکر به هر دری زدیم نتوانستیم خود را نجات دهیم، دنیا را چه دیده ای! شاید آن جویبار زنانه توانست ما مردان را دست خودِ ما نجات دهد...!
و دیگر خیلی دیر شده بود باید مقبره مرحوم اوحدی و نگاهِ سنتی اش به دختران و زنان را ترک می کردیم...
✍علی مرادی مراغه ای
@hooreechannel 🌹
هنگامی که ۱۷ سالگی خودم را با ۱۷ سالگی نسل امروزی مقایسه می کنم از این همه اختلاف تعجب می کنم.
بگذارید خاطره ای که دو ماه پیش در تابستان افتاد برایتان بگویم.
تابستان طبق معمول یک ماهی رفته بودیم مراغه و روستایمان.
از فرصت استفاده کردیم بچه ها را بردیم برای بازدید از رصدخانه و بناهای تاریخی و از جمله مقبره اوحدی مراغه ای تا با بناهای تاریخی شهرشان آشنا شوند.
همه جا را گشتیم اما وقتی به مقبره اوحدی مراغه ای رسیدیم هر کاری کردیم دختر ۱۷ ساله ام داخل مقبره نشده و بیرون ایستاد!
علت داخل نشدنش را پرسیدیم گفت شما بروید، بعدا می گویم!
من و خانم ام و پسرم رفتیم پس از عرض ادب و احترام به اوحدی مراغه ای و فاتحه برای مرحوم کریمی که آنجا دفنش کرده اند بیرون آمدیم، دیدیم دخترمان آن بیرون همچنان منتظر ما ایستاده.
پرسیدیم برای چی داخل نشدی؟!
پاسخ اش غافگیر کننده بود!
گفت: مگر خودت در جدیدترین کتاب که به من و دختران ایران تقدیم کرده ای ننوشته ای که این اوحدی مراغه ای که اینجا خوابیده یکی از ضد زن ترین شاعران ایران بوده است؟! منظورش کتاب دستنوشته و چاپ نشده ام «فشرده ای از زن ستیزی و زن ستیزان در تاریخ ایران» بوده که تعطیلات تابستان داده بودم تایپ اش کند.
گفت: مگر ننوشته ای که این اوحدی مراغه ای مخالف تحصیل زنان بوده، حتی تحصیل زنان را مسخره کرده و گفته:
كاغذ او كفن، دواتش، گور!
و گفته:
زن مانند مار زهراگین است که باید بر سرش زد؟!
مگر خودت ننوشته ای که همین اوحدی مراغه ای گفته است:
زن چو بيرون رود بزن سختش!
و حالا ما بیرون آمده ایم باید ما را بزنید؟!
مگر نگفته:
رخ نپوشد كفن بپوشانش!
حالا من رخم را نپوشانده ام باید کفن بپوشانی...؟!
با اینهمه توهین چکار کنیم؟!
من و خانم ام هاج و واج مانده بودیم فقط خشم او را از پشتِ تک تک کلماتش که مثل رگبار می بارید نگاهش می کردیم!
البته کم آورده بودیم! چون نمی توانستیم توجیهی، تاویلی هرمنوتیکی، تفسیری یا معاذیری...!
آن لحظه فکر کردم تاریخِ مذکرِ هزاران ساله ی ما واقعا دیگر در حالِ ترک برداشتن است و جریانی از درون جامعه و از درون خانه های مان چون جویباری آرام و روان در حال ظهور و نمود است!
من در آنجا یکبار دیگر، کلاهم را به احترام و خوش آمدِ آن جویبار روان و زنانه، بالا بردم.
ما گرفتارِ تاریخِ هزاران ساله ی مردانه و مذکر به هر دری زدیم نتوانستیم خود را نجات دهیم، دنیا را چه دیده ای! شاید آن جویبار زنانه توانست ما مردان را دست خودِ ما نجات دهد...!
و دیگر خیلی دیر شده بود باید مقبره مرحوم اوحدی و نگاهِ سنتی اش به دختران و زنان را ترک می کردیم...
✍علی مرادی مراغه ای
@hooreechannel 🌹
👏6👍3❤2👎1🔥1
🔴 مسیری که جامعه ایران در حال پیمودن است
🗒 آنچه امروزه هنوز بر مردمان بسیاری از جوامع؛ چون «جامعه ایران» میگذرد، پیوندی آشکار با سیر فکری و تمدنیِ بشریت و باورهای آسمانی و زمینی او دارد که فهم آن، مسیر پیش رو را آشکار می کند. از دوران پاگانی و باستانی گرفته تا ادوار الهیاتی و سنتی و سپس مدرن، زنجیرهای واحد از تمدن شکل گرفته است که بهنظر میرسد در نهایت نیز به ایستگاهی واحد منتهی خواهد شد، تمدن و باوری که حاصل بهرسمیت شناختن تکثرهاست و در انتها آنان که راه تفرقه، نزاع و خشونت را در القای باورهای خودمحورانه پیمودهاند، در برابر این تمدنِ «واحد در عین تکثر»، با شرمساری به تاریخ خواهند پیوست.
⬅️ از منظر جامعهشناختی، ادیان در بسترهای تاریخی و فرهنگی خود بالنده میشوند و مفاهیمشان را در پیوند با آن زمینهها میپرورانند. «اسلام» نیز از فرهنگ سرزمینهایی که درنوردید، تأثیر پذیرفت و در تعامل با آنها فلسفه، عرفان و حتی استعارههای شریعت، همچون دوگانه «عبد و مولا» را گسترش داد. چنانکه مسیحیت نیز، هنگامیکه از بستر یهودی خود جدا شد و در جهان یونانی ریشه دواند، الاهیاتش را با مفاهیم فلسفی آن دوران درآمیخت؛ بهگونهای که آموزههایی چون «تجسد»، «فدیه» و «رستاخیز مسیح» نه صرفاً روایتهایی دینی؛ بلکه بازآفرینیهایی یونانی از تجربهی دینیِ یهودی شدند. در این نگاه است که متفکرانی چون «سیدنتاپ»، «لیبرالیسم» را برخاسته از فردیت نهفته در دل مسیحیت میدانند و «گیلسپی» نیز بر این باور است که ریشههای «مدرنیته» را باید در الاهیات مسیحی و حتی در فلسفه اسلامی جستوجو کرد.
⬅️ گرچه در نقطهای تاریک و خشن، دو تمدن شرقی اسلامی و غربی مسیحی ـ رومی در برابر یکدیگر قرار گرفتند، دو تمدنی که سر در ایمانی توحیدی و پای در فلسفهای باستانی و یونانی داشتند؛ اما در پس همان تقابل (جنگ های صلیبی) در نقطه مشترک سرنوشت سازی نیز به هم نزدیک شدند، جایی که کلیسای مسیحی با فلسفهٔ اسلامی آشنا شد و از دل این آشنایی، فلسفهٔ کلگرای «اسکولاستیک» زاده شد؛ نقطه عطفی که چرخشی دیگرگونه، برای دو جهان، بهسوی دو مسیر متفاوت رقم زد.
⬅️ دو متفکر از دو سوی جهان؛ گرچه با چند قرن اختلاف؛ هر یک به شیوهای متفاوت در برابر عقل فلسفی ایستادند. «ابوحامد غزالی» در شرق و «مارتین لوتر» در غرب، هر دو از دل ایمان برخاستند؛ اما مسیرهای جداگانه ای را گشودند. غزالی با نقد فلسفه و تکیه بر تجربهی عرفانی، عقل را در برابر ایمان به حاشیه راند و از درون الهیات اسلامی، نگاهی جبری پدید آورد که جهان را صحنهی تقدیر الهی میدید؛ نه ارادهی انسانی. در مقابل، لوتر، گرچه او نیز علیه عقلگرایی کلیسا شورید؛ اما عصیان او به آزادی وجدان فردی انجامید. در بستر اجتماعی و ساختار فدرالی غرب، این آزادی دینی از نهاد دین، بهزودی به آزادی فکری و سپس به «اومانیسم» و «رنسانس» پیوند خورد و بذر مدرنیته را در خاک مسیحیت کاشت.
⬅️ در جهان اسلام اما، فضای اجتماعی و سیاسی پس از غزالی مجال چنین پیوندی را نداد. عرفان که در آغاز میتوانست پناهگاه تجربهی فردی ایمان باشد، بهزودی در ائتلافی نانوشته با فقاهت رسمی قرار گرفت تا با هم عقل فلسفی را کنار بزنند؛ اما این همزیستی دیری نپایید، عرفان به حاشیه رانده شد و نهاد فقاهت، با قرائتی شریعتمحور از دین، به یگانه تفسیر معتبر بدل گشت. از اینرو، در حالیکه مسیحیتِ غربی بهسوی فردیت و آزادی حرکت کرد، جهان اسلامی در پی حفظ نظم قدسیِ کلگرای خود رفت، یکی بستر زایش مدرنیته شد و دیگری زمینهی پیدایش الهیات سیاسی بنیادگرایِ در ستیز با آن!
⬅️ اما اکنون همین الهیات سیاسی بنیادگرایِ غربستیز، در دل خویش، ضد خویش را پرورده است، همان نیروی جامعه محوری که بهتدریج راه را برای بازگشت به معنا میگشاید. در ژرفای این تقابلها، بذر حرکتی نهفته است که انسانِ خسته از زنجیرهای دوران طفولیت را بهسوی تمدنی بالغانه و اخلاقی سوق میدهد، تمدنی که شاید سرانجام، در قالب «دینِ زیسته» و با بازگشت به معنای واحد الهی، آن جدایی دیرینهی بشر از خاستگاه قدسی خویش را پایان دهد. دین زیسته از نظرگاه جامعه شناختی، دینی است که جامعه برای خود بر می گزیند، بی آنکه آموزش های رسمی و قوانین نامتناسب با فرهنگ زنده جامعه، یارای مقاومت و سرکوبش را داشته باشد، مسیری که جامعه ایران در حال پیمودن است.
✍مرضیه حاجی هاشمی
https://t.me/M_Hajihashemi_iran1
@hooreechannel 🌹
🗒 آنچه امروزه هنوز بر مردمان بسیاری از جوامع؛ چون «جامعه ایران» میگذرد، پیوندی آشکار با سیر فکری و تمدنیِ بشریت و باورهای آسمانی و زمینی او دارد که فهم آن، مسیر پیش رو را آشکار می کند. از دوران پاگانی و باستانی گرفته تا ادوار الهیاتی و سنتی و سپس مدرن، زنجیرهای واحد از تمدن شکل گرفته است که بهنظر میرسد در نهایت نیز به ایستگاهی واحد منتهی خواهد شد، تمدن و باوری که حاصل بهرسمیت شناختن تکثرهاست و در انتها آنان که راه تفرقه، نزاع و خشونت را در القای باورهای خودمحورانه پیمودهاند، در برابر این تمدنِ «واحد در عین تکثر»، با شرمساری به تاریخ خواهند پیوست.
⬅️ از منظر جامعهشناختی، ادیان در بسترهای تاریخی و فرهنگی خود بالنده میشوند و مفاهیمشان را در پیوند با آن زمینهها میپرورانند. «اسلام» نیز از فرهنگ سرزمینهایی که درنوردید، تأثیر پذیرفت و در تعامل با آنها فلسفه، عرفان و حتی استعارههای شریعت، همچون دوگانه «عبد و مولا» را گسترش داد. چنانکه مسیحیت نیز، هنگامیکه از بستر یهودی خود جدا شد و در جهان یونانی ریشه دواند، الاهیاتش را با مفاهیم فلسفی آن دوران درآمیخت؛ بهگونهای که آموزههایی چون «تجسد»، «فدیه» و «رستاخیز مسیح» نه صرفاً روایتهایی دینی؛ بلکه بازآفرینیهایی یونانی از تجربهی دینیِ یهودی شدند. در این نگاه است که متفکرانی چون «سیدنتاپ»، «لیبرالیسم» را برخاسته از فردیت نهفته در دل مسیحیت میدانند و «گیلسپی» نیز بر این باور است که ریشههای «مدرنیته» را باید در الاهیات مسیحی و حتی در فلسفه اسلامی جستوجو کرد.
⬅️ گرچه در نقطهای تاریک و خشن، دو تمدن شرقی اسلامی و غربی مسیحی ـ رومی در برابر یکدیگر قرار گرفتند، دو تمدنی که سر در ایمانی توحیدی و پای در فلسفهای باستانی و یونانی داشتند؛ اما در پس همان تقابل (جنگ های صلیبی) در نقطه مشترک سرنوشت سازی نیز به هم نزدیک شدند، جایی که کلیسای مسیحی با فلسفهٔ اسلامی آشنا شد و از دل این آشنایی، فلسفهٔ کلگرای «اسکولاستیک» زاده شد؛ نقطه عطفی که چرخشی دیگرگونه، برای دو جهان، بهسوی دو مسیر متفاوت رقم زد.
⬅️ دو متفکر از دو سوی جهان؛ گرچه با چند قرن اختلاف؛ هر یک به شیوهای متفاوت در برابر عقل فلسفی ایستادند. «ابوحامد غزالی» در شرق و «مارتین لوتر» در غرب، هر دو از دل ایمان برخاستند؛ اما مسیرهای جداگانه ای را گشودند. غزالی با نقد فلسفه و تکیه بر تجربهی عرفانی، عقل را در برابر ایمان به حاشیه راند و از درون الهیات اسلامی، نگاهی جبری پدید آورد که جهان را صحنهی تقدیر الهی میدید؛ نه ارادهی انسانی. در مقابل، لوتر، گرچه او نیز علیه عقلگرایی کلیسا شورید؛ اما عصیان او به آزادی وجدان فردی انجامید. در بستر اجتماعی و ساختار فدرالی غرب، این آزادی دینی از نهاد دین، بهزودی به آزادی فکری و سپس به «اومانیسم» و «رنسانس» پیوند خورد و بذر مدرنیته را در خاک مسیحیت کاشت.
⬅️ در جهان اسلام اما، فضای اجتماعی و سیاسی پس از غزالی مجال چنین پیوندی را نداد. عرفان که در آغاز میتوانست پناهگاه تجربهی فردی ایمان باشد، بهزودی در ائتلافی نانوشته با فقاهت رسمی قرار گرفت تا با هم عقل فلسفی را کنار بزنند؛ اما این همزیستی دیری نپایید، عرفان به حاشیه رانده شد و نهاد فقاهت، با قرائتی شریعتمحور از دین، به یگانه تفسیر معتبر بدل گشت. از اینرو، در حالیکه مسیحیتِ غربی بهسوی فردیت و آزادی حرکت کرد، جهان اسلامی در پی حفظ نظم قدسیِ کلگرای خود رفت، یکی بستر زایش مدرنیته شد و دیگری زمینهی پیدایش الهیات سیاسی بنیادگرایِ در ستیز با آن!
⬅️ اما اکنون همین الهیات سیاسی بنیادگرایِ غربستیز، در دل خویش، ضد خویش را پرورده است، همان نیروی جامعه محوری که بهتدریج راه را برای بازگشت به معنا میگشاید. در ژرفای این تقابلها، بذر حرکتی نهفته است که انسانِ خسته از زنجیرهای دوران طفولیت را بهسوی تمدنی بالغانه و اخلاقی سوق میدهد، تمدنی که شاید سرانجام، در قالب «دینِ زیسته» و با بازگشت به معنای واحد الهی، آن جدایی دیرینهی بشر از خاستگاه قدسی خویش را پایان دهد. دین زیسته از نظرگاه جامعه شناختی، دینی است که جامعه برای خود بر می گزیند، بی آنکه آموزش های رسمی و قوانین نامتناسب با فرهنگ زنده جامعه، یارای مقاومت و سرکوبش را داشته باشد، مسیری که جامعه ایران در حال پیمودن است.
✍مرضیه حاجی هاشمی
https://t.me/M_Hajihashemi_iran1
@hooreechannel 🌹
👍6
پس از سالها نهایتا یک سوم بودن...
۱/ ۲۳سال قبل دانشجوی لیسانس بودم.
تعداد دختران در کلاس ما دو برابر پسران بود ولی تنها یک استاد زن داشتیم و جامعهشناسی اساساً فقط پدر داشت بدون هیچ مادری!
اغلب قریب به اتفاق نویسندههای کتابهای ما مردها بودند. یادم است که اولینبار استاد جامعهشناسی سیاسی بود که کتابی از تدا اسکاچپول معرفی کرد و گفت نویسندهاش زن است! زن بودن نویسنده چیزی بود که باید تصریح میشد چون روال این نبود که نویسندۀ متون تخصصی که ارزش تدریس در دانشگاه را دارد زن باشد؛ زن ایرانی که اصلاً!
ما میدانستیم که غلامحسین صدیقی بعد از اینکه از زندان آزاد شد در سال 1337، مؤسسۀ مطالعات و تحقیقات اجتماعی را تأسیس کرد و شد پدر جامعهشناسی ایران.
حتی میدانستیم که مرتضی کتبی که بهمان روانشناسی اجتماعی درس میداد پدر علم سنجش افکار ایران است و از همان سالهای اول تأسیس در مؤسسۀ مطالعات و تحقیقات با صدیقی همکاری میکرد.
باقر ساروخانی هم که بهمان روش تحقیق درس میداد پدر جامعهشناسی ارتباطات ایران بود و در مؤسسه صدیقی فعالیت کرده بود.
اسم احمد اشرف و محمود روح الامینی و جمشید بهنام را هم در همان دوران لیسانس شنیده بودیم ولی سالها بعد، وقتی اینترنت همهگیر شد، تازه فهمیدیم در آن مؤسسه 9 زن هم در کنار این پدران جامعهشناسی ایران حضور داشتند و کارهای پژوهشی ارزشمندی هم انجام داده بودند. مثلاً زهرا شجیعی در اولین دورۀ آموزش دانشجویان جامعهشناسی در مقطع ارشد با اشرف و روحالامینی همکلاسی بود و همه باهم سال 1339 فارغالتحصیل شدند. شجیعی روی شناخت نظام اجتماعی ایران کار کرد و سال 1344 کتاب «نمایندگان مجلس شورای ملی در بیست و یک دوره قانونگذاری: مطالعه از نظر جامعه شناسی سیاسی» را نوشت و سال 1355کتاب «وزارت و وزیران در ایران» را چاپ کرد و 20سال هم روی نخبگان سیاسی ایران مطالعه کرد و سال 1372 کتاب 4جلدیاش منتشر شد و سال1373 شد کتاب سال!
ما ولی در سالهای دانشجویی اسم او و هیچکدام از زنهای دیگری که دوشادوش مردان پیشگام علوم اجتماعی در ایران در مؤسسه مطالعات و تحقیقات کار کردند را نشنیدیم. آنها هیچکدام مادر هیچچیزی در علوم اجتماعی ایران نشدند...
منِ 18ساله در بدو ورود به دانشگاه، به وضوح حس میکردم که محیط اینجا مردانه است. دانشگاه مالِ مردها بود و تحت فشار بیش از صدسال جنبش بینالمللی زنان برای دسترسی برابر به حق آموزش، ما به دانشگاه راه داده شده بودیم ولی دانشگاه خانۀ ما نبود. درست مانند اندیشۀ سیاسی که به قول کارول پیتمن «باشگاه مردانهای است که عضویت مردان در آن بدیهی است» و بقیه باید بهعنوان مهمانان تازهواردی که اذن ورود پیدا کردهاند قدردان باشند و حدود خودشان را بشناسند و نظم آن را رعایت کنند و به قوانینش احترام بگذارند. قوانینی که پیش از این توسط مردان نوشته شده بود!
امروز گروه جامعه شناسی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران ۲۳عضو هییت علمی دارد که فقط ۵نفرشان زن هستند و در تاریخچه این گروه هیچ وقت اساتید زن به عنوان مدیر گروه انتخاب نشدند...
۲/ انجمن جامعه شناسی ایران سال۱۳۷۰ تاسیس شد و هییت موسسش ۱۵ مرد بودند و ۲ زن: دکتر هما زنجانی زاده و خجسته عارف نیا.
سال ۱۳۷۹ اولین هییت مدیره اش تشکیل شد و هما زنجانی زاده تنها زن از این جمع ۹نفره بود. البته به عنوان عضو علی البدل.
در هییت مدیره دوم دکتر ژاله شادی طلب شد تنها زن عضو اصلی و خدیجه سفیری علی البدل شد و شهلا اعزازی بازرس.بعد از آن تا دوره پنجم فقط یک زن در هییت مدیره بود و از دوره ششم تا نهم تعداد زنان به دونفر افزایش پیدا کرد. حالا هم سه دوره است که تعداد زنان هییت مدیره شده است سه نفر از ۹نفر.
۳/ دیشب انتخابات انجمن بود و بازهم نسبت زنان به مردان یک سوم شد ولی برای اولین بار دکتر شیرین احمدنیا شد رییس انجمن جامعه شناسی و من از دیشب مسیر سخت و ناهمواری که دکتر احمدنیا و بقیه زنان جامعه شناس ایران در همه این سالها طی کردند را در ذهنم مرور میکنم...
ممکن است که روزی زنان بیشتری عضو هییت علمی شوند و حراستی نباشد که مدام به یادشان بیندازد حواس دانشگاه بیشتر به زندگی خصوصی و پوشش آنهاست تا تخصص و تفکرشان؟ ممکن است روزی گردنه های توزیع قدرت سیاسی و اقتصادی در دانشگاه اجازه بدهد که یک زن مدیر گروه شود؟ رییس دانشکده حتی؟ رییس دانشگاه چه طور؟
ممکن است روزی دخترکان توانمند ایران با ذهنی آزاد از قضاوتهای جنسیتی از زیست علمی شان لذت ببرند و بتوانند تخصصشان را برای بهتر کردن زندگی هامان به کار ببرند؟
به گمانم بشود. هرچند نه به سرعت و نه بدون مقاومت...
✍فاطمه علمدار
@hooreechannel 🌹
۱/ ۲۳سال قبل دانشجوی لیسانس بودم.
تعداد دختران در کلاس ما دو برابر پسران بود ولی تنها یک استاد زن داشتیم و جامعهشناسی اساساً فقط پدر داشت بدون هیچ مادری!
اغلب قریب به اتفاق نویسندههای کتابهای ما مردها بودند. یادم است که اولینبار استاد جامعهشناسی سیاسی بود که کتابی از تدا اسکاچپول معرفی کرد و گفت نویسندهاش زن است! زن بودن نویسنده چیزی بود که باید تصریح میشد چون روال این نبود که نویسندۀ متون تخصصی که ارزش تدریس در دانشگاه را دارد زن باشد؛ زن ایرانی که اصلاً!
ما میدانستیم که غلامحسین صدیقی بعد از اینکه از زندان آزاد شد در سال 1337، مؤسسۀ مطالعات و تحقیقات اجتماعی را تأسیس کرد و شد پدر جامعهشناسی ایران.
حتی میدانستیم که مرتضی کتبی که بهمان روانشناسی اجتماعی درس میداد پدر علم سنجش افکار ایران است و از همان سالهای اول تأسیس در مؤسسۀ مطالعات و تحقیقات با صدیقی همکاری میکرد.
باقر ساروخانی هم که بهمان روش تحقیق درس میداد پدر جامعهشناسی ارتباطات ایران بود و در مؤسسه صدیقی فعالیت کرده بود.
اسم احمد اشرف و محمود روح الامینی و جمشید بهنام را هم در همان دوران لیسانس شنیده بودیم ولی سالها بعد، وقتی اینترنت همهگیر شد، تازه فهمیدیم در آن مؤسسه 9 زن هم در کنار این پدران جامعهشناسی ایران حضور داشتند و کارهای پژوهشی ارزشمندی هم انجام داده بودند. مثلاً زهرا شجیعی در اولین دورۀ آموزش دانشجویان جامعهشناسی در مقطع ارشد با اشرف و روحالامینی همکلاسی بود و همه باهم سال 1339 فارغالتحصیل شدند. شجیعی روی شناخت نظام اجتماعی ایران کار کرد و سال 1344 کتاب «نمایندگان مجلس شورای ملی در بیست و یک دوره قانونگذاری: مطالعه از نظر جامعه شناسی سیاسی» را نوشت و سال 1355کتاب «وزارت و وزیران در ایران» را چاپ کرد و 20سال هم روی نخبگان سیاسی ایران مطالعه کرد و سال 1372 کتاب 4جلدیاش منتشر شد و سال1373 شد کتاب سال!
ما ولی در سالهای دانشجویی اسم او و هیچکدام از زنهای دیگری که دوشادوش مردان پیشگام علوم اجتماعی در ایران در مؤسسه مطالعات و تحقیقات کار کردند را نشنیدیم. آنها هیچکدام مادر هیچچیزی در علوم اجتماعی ایران نشدند...
منِ 18ساله در بدو ورود به دانشگاه، به وضوح حس میکردم که محیط اینجا مردانه است. دانشگاه مالِ مردها بود و تحت فشار بیش از صدسال جنبش بینالمللی زنان برای دسترسی برابر به حق آموزش، ما به دانشگاه راه داده شده بودیم ولی دانشگاه خانۀ ما نبود. درست مانند اندیشۀ سیاسی که به قول کارول پیتمن «باشگاه مردانهای است که عضویت مردان در آن بدیهی است» و بقیه باید بهعنوان مهمانان تازهواردی که اذن ورود پیدا کردهاند قدردان باشند و حدود خودشان را بشناسند و نظم آن را رعایت کنند و به قوانینش احترام بگذارند. قوانینی که پیش از این توسط مردان نوشته شده بود!
امروز گروه جامعه شناسی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران ۲۳عضو هییت علمی دارد که فقط ۵نفرشان زن هستند و در تاریخچه این گروه هیچ وقت اساتید زن به عنوان مدیر گروه انتخاب نشدند...
۲/ انجمن جامعه شناسی ایران سال۱۳۷۰ تاسیس شد و هییت موسسش ۱۵ مرد بودند و ۲ زن: دکتر هما زنجانی زاده و خجسته عارف نیا.
سال ۱۳۷۹ اولین هییت مدیره اش تشکیل شد و هما زنجانی زاده تنها زن از این جمع ۹نفره بود. البته به عنوان عضو علی البدل.
در هییت مدیره دوم دکتر ژاله شادی طلب شد تنها زن عضو اصلی و خدیجه سفیری علی البدل شد و شهلا اعزازی بازرس.بعد از آن تا دوره پنجم فقط یک زن در هییت مدیره بود و از دوره ششم تا نهم تعداد زنان به دونفر افزایش پیدا کرد. حالا هم سه دوره است که تعداد زنان هییت مدیره شده است سه نفر از ۹نفر.
۳/ دیشب انتخابات انجمن بود و بازهم نسبت زنان به مردان یک سوم شد ولی برای اولین بار دکتر شیرین احمدنیا شد رییس انجمن جامعه شناسی و من از دیشب مسیر سخت و ناهمواری که دکتر احمدنیا و بقیه زنان جامعه شناس ایران در همه این سالها طی کردند را در ذهنم مرور میکنم...
ممکن است که روزی زنان بیشتری عضو هییت علمی شوند و حراستی نباشد که مدام به یادشان بیندازد حواس دانشگاه بیشتر به زندگی خصوصی و پوشش آنهاست تا تخصص و تفکرشان؟ ممکن است روزی گردنه های توزیع قدرت سیاسی و اقتصادی در دانشگاه اجازه بدهد که یک زن مدیر گروه شود؟ رییس دانشکده حتی؟ رییس دانشگاه چه طور؟
ممکن است روزی دخترکان توانمند ایران با ذهنی آزاد از قضاوتهای جنسیتی از زیست علمی شان لذت ببرند و بتوانند تخصصشان را برای بهتر کردن زندگی هامان به کار ببرند؟
به گمانم بشود. هرچند نه به سرعت و نه بدون مقاومت...
✍فاطمه علمدار
@hooreechannel 🌹
👍8
می دانید هدف از این سوال که در آن دروغ مطرح شده است چیست؟
یکی از سوالات آزمون ضمن خدمت فرهنگیان (نه حتی دانشآموزان) که باید از امور آگاه باشند این است: «کدام کشور برای اولین بار در دنیا موفق شد، چهار فروند از جنگندههای F-35 را منهدم کند؟»
گزینهها: ۱ـ روسیه ۲ـ کرهشمالی ۳ـ ایران ۴ـ امریکا
جناب آقای پزشکیان! این یک اشتباه عادی نیست. این یک دروغ نظاممند است که حتی هدف آن القای مطلب دروغ هم نیست، بلکه به ابتذال کشیدن شخصیت پاسخگو است.
میگوید که ما و تو میدانیم که این دروغ است ولی تو باید برای آموزگار شدن رسما پاسخ دروغ را انتخاب و خود را تحقیر کنی. باید دانشآموزان خود را هم بر همین سیاق و روش آموزش بدهی.
به نظر شما اگر کلاس و مدرسه نداشته باشیم بهتر است یا هنگامی که کلاس داریم و چنین آموزگاری را روانه کلاس کنیم؟
کدام آدم با وجدان و عاقلی حاضر میشود، فرزند خود را روانه این محیط ضدآموزشی کند؟
مساله شما و دولت در درجه اول اصلاح این است و نه ساختن مدرسه و کلاس.
✍عباس عبدی
@hooreechannel 🌹
یکی از سوالات آزمون ضمن خدمت فرهنگیان (نه حتی دانشآموزان) که باید از امور آگاه باشند این است: «کدام کشور برای اولین بار در دنیا موفق شد، چهار فروند از جنگندههای F-35 را منهدم کند؟»
گزینهها: ۱ـ روسیه ۲ـ کرهشمالی ۳ـ ایران ۴ـ امریکا
جناب آقای پزشکیان! این یک اشتباه عادی نیست. این یک دروغ نظاممند است که حتی هدف آن القای مطلب دروغ هم نیست، بلکه به ابتذال کشیدن شخصیت پاسخگو است.
میگوید که ما و تو میدانیم که این دروغ است ولی تو باید برای آموزگار شدن رسما پاسخ دروغ را انتخاب و خود را تحقیر کنی. باید دانشآموزان خود را هم بر همین سیاق و روش آموزش بدهی.
به نظر شما اگر کلاس و مدرسه نداشته باشیم بهتر است یا هنگامی که کلاس داریم و چنین آموزگاری را روانه کلاس کنیم؟
کدام آدم با وجدان و عاقلی حاضر میشود، فرزند خود را روانه این محیط ضدآموزشی کند؟
مساله شما و دولت در درجه اول اصلاح این است و نه ساختن مدرسه و کلاس.
✍عباس عبدی
@hooreechannel 🌹
👍3👏2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔴چگونه شستشوی مغزی در یک ساختار دیکتاتوری مفهومی به نامی چاقی را از ذهن مردمش پاک می کند
دختری که موفق به فرار به کره جنوبی شد به آنها می گفت، خاندان کیم به خاطر مردم خواب و خوراک ندارند و سخت کار می کنند تا اینکه فهمید....
@hooreechannel 🌹
دختری که موفق به فرار به کره جنوبی شد به آنها می گفت، خاندان کیم به خاطر مردم خواب و خوراک ندارند و سخت کار می کنند تا اینکه فهمید....
@hooreechannel 🌹
👍3👏3😢1👌1
غزه و سکوت معنادار ایرانیان؛
درباره جامعهای که صدای خود را در جهان مجازی حفظ کرده است
جنگ غمانگیز غزه به پایان رسید. شاید در تاریخ معاصر، چنین صحنههای جگرسوز و جنایتکارانهای در برابر چشم انسانها رقم نخورده بود. جهان بهپا خاست. میلیونها نفر در خیابانها فریاد عدالت سردادند، اما در ایران – با سابقهای طولانی در دفاع از آرمان فلسطین – خیابانها آرام ماند. سکوتی که نه از بیاحساسی، بلکه از حیرت و پرسشی عمیق حکایت دارد؛ چه بر سر رابطه میان مردم و حاکمیت آمده که همدلی اخلاقی جامعه در سطح کنش عمومی متجلی نمیشود؟
این سکوت جمعی، بیشازآنکه نشانه افول صدا باشد، لابد نشانه تحول معنا در افکارعمومی است که در آن، مردم ترجیح میدهند احساس خود را در درون حفظ کنند تا در صحنهای بازنماییشده مصادره نشود. در روزگار جدید، افکارعمومی دیگر همان مفهوم کلاسیک قرن بیستم نیست. آنچه هابرماس «گفتوگوی آزاد شهروندان در فضای عمومی» مینامید، در جهان شبکهای امروز جای خود را به «افکارعمومی دیجیتال» داده است؛ شبکهای از ذهنهای پیوسته که در لحظه میتواند خشم، امید یا همبستگی جهانی بیافریند.
از لیپمن و نوئل نئومن تا کاستلز و بوردیو، همه بر این نکته تأکید کردهاند که افکارعمومی نه محصول اجماع، بلکه نتیجه تعارض، بازنمایی و قدرت است. در ایران، این پدیده رنگی دیگر دارد. مردم میاندیشند، همدلی میکنند، اما کمتر سخن میگویند. میان وجدان اخلاقی جامعه و نظام بازنمایی رسمی، شکافی پدید آمده است که محصول بیاعتمادی، سیاستزدگی رسانه و فرسایش مرجعیتهای اجتماعی است.
در جنگ غزه، افکارعمومی جهانی چنان نیرومند شد که دولتها را به واکنش واداشت. اما در ایران، افکارعمومی از میدان رسمی کنار کشید.
بسیاری از شهروندان نگران آن بودند که هر ابراز همدلی، در خدمت تبلیغات رسمی تعبیر شود. این احتیاط، نوعی دفاع مدنی در برابر مصادره معنایی است.
جامعه، به تعبیر بوردیو، خود را در میدانی نابرابر میبیند که در آن صداهای مستقل شنیده نمیشود یا در نظام بازنمایی رسمی حل میشود. نتیجه، شکلگیری نوعی افکارعمومی خاموش است؛ همان وجدان بیداری که سخن نمیگوید، اما میبیند و قضاوت میکند.
،،، جامعه ایران احساس میکند که دیده نمیشود و همین احساس حذف، سرمایه اجتماعی را فرسوده کرده است.
با وجود این، پیمایشها نشان میدهد که افکارعمومی کشورمان زنده است. مردم در سطح اخلاقی با مردم فلسطین همدلی دارند، از جنایات وحشیانه اسرائیل خشمگیناند و درعینحال، خواهان سیاست خارجی تعاملمحور و اولویتیافتن منافع ملیاند.
آنان از اقتدار دفاعی کشور احساس غرور میکنند، اما از ناکارآمدی اقتصادی و بیاعتمادی سیاسی رنج میبرند.
درواقع افکارعمومی ایران در ساحت عاطفی فعال است و در ساحت کنشجمعی منجمد. این تضاد، نشانه بحران نمایندگی و شکاف میان درک اخلاقی جامعه و رفتار سیاسی حکومت است.
در حوزه فرهنگی، جامعه ایران بهطور طبیعی متکثر شده است. سبکهای زندگی و ارزشها دیگر یکدست نیستند. تلاش برای تحمیل همرنگی و وحدت، بهتعبیر شانتال موفه، راه را بر دموکراسی گفتوگومحور میبندد و جامعه را بهسوی تقابل میبرد.
وحدت پایدار تنها در پذیرش کثرت و شنیدن صداهای متفاوت ممکن است. درمقابل، حذف تفاوتها، سیاست را به سلب و نفی فرو میکاهد.
هسته سخت قدرت در ایران اما، در سالهای اخیر بهجای کارآمدی، وفاداری را معیار قرار داده و بدینسان شکاف میان دولت و جامعه را ژرفتر کرده است. بازسازی اعتماد عمومی بدون بازتعریف نمایندگی سیاسی و گفتوگو با نیروهای معتدل و عقلگرا ممکن نیست.
جامعه امروز به چهرههای میانجی نیاز دارد، نه سیاستمداران حزبی؛ بلکه نخبگان گفتوگومحور که بتوانند میان قدرت و مردم پل بزنند.
در جهان جدید، قدرت دیگر در انحصار دولتها نیست. در غرب، فشار افکارعمومی دولتها را ناگزیر کرد که فلسطین را بهرسمیت بشناسند، اما در ایران، افکارعمومی همدل بود، ولی خاموش ماند.
این سکوت نشانه زخمی است که هنوز میان مردم و حاکمیت ترمیم نشده و بازسازی این پیوند، در گرو درکی تازه از افکارعمومی است؛ مردمی که تماشاگر سیاست نیستند، بلکه شریک آن هستند.
افکارعمومی ایران خاموش نیست، محتاط است. جامعه از مصادره معنا خسته شده و صدای خود را در جهان مجازی حفظ کرده است.
اگر سیاست رسمی به این صدا گوش نسپارد، افکارعمومی در همان فضای شبکهای، بیصدا اما مؤثر، قواعد سیاست آینده را رقم خواهد زد. راه بازگشت، گفتوگو، تنوع و اعتماد است؛ سه واژهای که اگر احیا نشوند، سیاست رسمی در برابر افکارعمومی، تنها خواهد ماند.
✍قادر باستانیتبریزی ٭پژوهشگر علوم ارتباطات
متن کامل
@hooreechannel 🌹
درباره جامعهای که صدای خود را در جهان مجازی حفظ کرده است
جنگ غمانگیز غزه به پایان رسید. شاید در تاریخ معاصر، چنین صحنههای جگرسوز و جنایتکارانهای در برابر چشم انسانها رقم نخورده بود. جهان بهپا خاست. میلیونها نفر در خیابانها فریاد عدالت سردادند، اما در ایران – با سابقهای طولانی در دفاع از آرمان فلسطین – خیابانها آرام ماند. سکوتی که نه از بیاحساسی، بلکه از حیرت و پرسشی عمیق حکایت دارد؛ چه بر سر رابطه میان مردم و حاکمیت آمده که همدلی اخلاقی جامعه در سطح کنش عمومی متجلی نمیشود؟
این سکوت جمعی، بیشازآنکه نشانه افول صدا باشد، لابد نشانه تحول معنا در افکارعمومی است که در آن، مردم ترجیح میدهند احساس خود را در درون حفظ کنند تا در صحنهای بازنماییشده مصادره نشود. در روزگار جدید، افکارعمومی دیگر همان مفهوم کلاسیک قرن بیستم نیست. آنچه هابرماس «گفتوگوی آزاد شهروندان در فضای عمومی» مینامید، در جهان شبکهای امروز جای خود را به «افکارعمومی دیجیتال» داده است؛ شبکهای از ذهنهای پیوسته که در لحظه میتواند خشم، امید یا همبستگی جهانی بیافریند.
از لیپمن و نوئل نئومن تا کاستلز و بوردیو، همه بر این نکته تأکید کردهاند که افکارعمومی نه محصول اجماع، بلکه نتیجه تعارض، بازنمایی و قدرت است. در ایران، این پدیده رنگی دیگر دارد. مردم میاندیشند، همدلی میکنند، اما کمتر سخن میگویند. میان وجدان اخلاقی جامعه و نظام بازنمایی رسمی، شکافی پدید آمده است که محصول بیاعتمادی، سیاستزدگی رسانه و فرسایش مرجعیتهای اجتماعی است.
در جنگ غزه، افکارعمومی جهانی چنان نیرومند شد که دولتها را به واکنش واداشت. اما در ایران، افکارعمومی از میدان رسمی کنار کشید.
بسیاری از شهروندان نگران آن بودند که هر ابراز همدلی، در خدمت تبلیغات رسمی تعبیر شود. این احتیاط، نوعی دفاع مدنی در برابر مصادره معنایی است.
جامعه، به تعبیر بوردیو، خود را در میدانی نابرابر میبیند که در آن صداهای مستقل شنیده نمیشود یا در نظام بازنمایی رسمی حل میشود. نتیجه، شکلگیری نوعی افکارعمومی خاموش است؛ همان وجدان بیداری که سخن نمیگوید، اما میبیند و قضاوت میکند.
،،، جامعه ایران احساس میکند که دیده نمیشود و همین احساس حذف، سرمایه اجتماعی را فرسوده کرده است.
با وجود این، پیمایشها نشان میدهد که افکارعمومی کشورمان زنده است. مردم در سطح اخلاقی با مردم فلسطین همدلی دارند، از جنایات وحشیانه اسرائیل خشمگیناند و درعینحال، خواهان سیاست خارجی تعاملمحور و اولویتیافتن منافع ملیاند.
آنان از اقتدار دفاعی کشور احساس غرور میکنند، اما از ناکارآمدی اقتصادی و بیاعتمادی سیاسی رنج میبرند.
درواقع افکارعمومی ایران در ساحت عاطفی فعال است و در ساحت کنشجمعی منجمد. این تضاد، نشانه بحران نمایندگی و شکاف میان درک اخلاقی جامعه و رفتار سیاسی حکومت است.
در حوزه فرهنگی، جامعه ایران بهطور طبیعی متکثر شده است. سبکهای زندگی و ارزشها دیگر یکدست نیستند. تلاش برای تحمیل همرنگی و وحدت، بهتعبیر شانتال موفه، راه را بر دموکراسی گفتوگومحور میبندد و جامعه را بهسوی تقابل میبرد.
وحدت پایدار تنها در پذیرش کثرت و شنیدن صداهای متفاوت ممکن است. درمقابل، حذف تفاوتها، سیاست را به سلب و نفی فرو میکاهد.
هسته سخت قدرت در ایران اما، در سالهای اخیر بهجای کارآمدی، وفاداری را معیار قرار داده و بدینسان شکاف میان دولت و جامعه را ژرفتر کرده است. بازسازی اعتماد عمومی بدون بازتعریف نمایندگی سیاسی و گفتوگو با نیروهای معتدل و عقلگرا ممکن نیست.
جامعه امروز به چهرههای میانجی نیاز دارد، نه سیاستمداران حزبی؛ بلکه نخبگان گفتوگومحور که بتوانند میان قدرت و مردم پل بزنند.
در جهان جدید، قدرت دیگر در انحصار دولتها نیست. در غرب، فشار افکارعمومی دولتها را ناگزیر کرد که فلسطین را بهرسمیت بشناسند، اما در ایران، افکارعمومی همدل بود، ولی خاموش ماند.
این سکوت نشانه زخمی است که هنوز میان مردم و حاکمیت ترمیم نشده و بازسازی این پیوند، در گرو درکی تازه از افکارعمومی است؛ مردمی که تماشاگر سیاست نیستند، بلکه شریک آن هستند.
افکارعمومی ایران خاموش نیست، محتاط است. جامعه از مصادره معنا خسته شده و صدای خود را در جهان مجازی حفظ کرده است.
اگر سیاست رسمی به این صدا گوش نسپارد، افکارعمومی در همان فضای شبکهای، بیصدا اما مؤثر، قواعد سیاست آینده را رقم خواهد زد. راه بازگشت، گفتوگو، تنوع و اعتماد است؛ سه واژهای که اگر احیا نشوند، سیاست رسمی در برابر افکارعمومی، تنها خواهد ماند.
✍قادر باستانیتبریزی ٭پژوهشگر علوم ارتباطات
متن کامل
@hooreechannel 🌹
👍4❤1👎1
روزگاری، سخن گفتن زنان نیز کاری افراطی به شمار میرفت
کلیسای قرون وسطی اتهام جادوگری را در بیشتر مواقع مختص به زنان میدانست، زیرا اعتقاد داشت که زنان برای همپیمانی با شیطان آمادگی بیشتری دارند.
نکته جالب در این دوران سواستفاده برخی از مردان از اعتقادات شوم اعضای انکیزیسیون بود. عدهایی از مردان که از همسران خود به هر دلیلی ناراضی بودند و موجودیت همسر را مزاحمِ زندگی خود میدیدند، شکستها و حتی ناتوانی جنسی خود را به همسر ربط میدادند و ادعا میکردند که توسط همسرانشان جادو شدهاند و او را به حمایت از شیطان و دسیسه علیه کلیسا متهم میکردند. جالبتر آنکه دادگاههای تفتیش عقاید به این موارد رسیدگی مینمود و زنان را ابتدا شکنجه و سپس اعدام میکرد.
این ابزار تنبیه که به نامهای دیگری مانند "افسار جادوگر" و "افسار شایعات" نیز شناخته میشد از قفسی دارای یک دهانبند فلزی درست شده بود. یک تکه فلزی کوچک به نام "نیش افسار" نیز درون دهان قرار میگرفت و روی زبان فشار میآورد تا از حرفزدن فرد جلوگیری کند. گاهی اوقات، این بخش دارای زبانههای تیز بود تا اگر زن تلاشی برای صحبت کردن بکند، زبان وی سوراخ شود.
✅نخستین موارد ثبتشدهی استفاده از "افسار زن بد دهان" به سال ۱۵۶۷م در اسکاتلند بازمیگردد، و از آن در انگلیس و مستعمرههای این کشور نیز استفاده میشد. دادگاههای اسکاتلند برای زنانی که گستاخ، غرغرو یا مشکوک به انجام جادوگری بودند مجازات استفاده از این ابزار را تعیین میکردند. اگر قرار گرفتن "افسار زن بد دهان" روی سر به اندازه کافی تحقیرآمیز نبود، مرد یک بند به آن متصل کرده و همسر خود را راهی پیادهروی شرمساری در شهر میکرد.
وی رهگذران را تشویق می کرد تا به همسرش توهین کرده یا آب دهان به وی بیاندازند. گاهی اوقات یک زنگوله در قسمت بالای این قفس فلزی قرار میگرفت تا هنگام پیادهروی توجه بیشتری را جلب کند. استفاده از دهانبند فلزی ایده جدیدی نبود. ابزارهایی مشابه، صدها سال بود که برای بردگان استفاده میشد و این روند تقریبا تا قرن نوزدهم ادامه داشت.
محبوبیت "افسار زن بد دهان" از اواخر قرن شانزدهم کاهش پیدا کرد اما در بخشهایی از اروپا مانند آلمان تا اوایل دهه اول قرن نوزده مورد استفاده قرار میگرفت.
🖊کاهن اعظم
@Zane_Ruz_Twitter
@hooreechannel 🌹
کلیسای قرون وسطی اتهام جادوگری را در بیشتر مواقع مختص به زنان میدانست، زیرا اعتقاد داشت که زنان برای همپیمانی با شیطان آمادگی بیشتری دارند.
از نظر کلیسا آمادگی زنان برای جادوگری از آنجا میآمد که منشا هرگونه سحر و جادو، شهوت جنسی بود و شهوت زنان سیری نمیپذیرفت.یکی از ماموران انکیزیسیون (جماعت عالی مقدس) که قاضی یکی از دادگاههای تفتیش عقاید بود در خاطرات خود (با کمی اغراق) به سوزاندن ۴۸ زن که آنان را جادوگر مینامید افتخار میکند و مینویسد : «سه چیز است که سیریپذیر نیست، اما از آن بدتر چیز چهارمی است که هیچ گاه نمیگوید بس است، و آن مهبل زنان است!»
نکته جالب در این دوران سواستفاده برخی از مردان از اعتقادات شوم اعضای انکیزیسیون بود. عدهایی از مردان که از همسران خود به هر دلیلی ناراضی بودند و موجودیت همسر را مزاحمِ زندگی خود میدیدند، شکستها و حتی ناتوانی جنسی خود را به همسر ربط میدادند و ادعا میکردند که توسط همسرانشان جادو شدهاند و او را به حمایت از شیطان و دسیسه علیه کلیسا متهم میکردند. جالبتر آنکه دادگاههای تفتیش عقاید به این موارد رسیدگی مینمود و زنان را ابتدا شکنجه و سپس اعدام میکرد.
تحقیر زنان در اروپای قدیم بهویژه در قرون وسطی پدیدهای عمومی بود و حتی برای زنان پرحرف نیز تنبیههای حقارتباری در نظر گرفته شده بود.✅برای قرنها، مردان اروپایی زنان پرحرف، غرغرو و شایعهساز را با دهانبند فلزی خاصی به نام «افسار زن بد دهان» مجازات و تحقیر میکردند.
این ابزار تنبیه که به نامهای دیگری مانند "افسار جادوگر" و "افسار شایعات" نیز شناخته میشد از قفسی دارای یک دهانبند فلزی درست شده بود. یک تکه فلزی کوچک به نام "نیش افسار" نیز درون دهان قرار میگرفت و روی زبان فشار میآورد تا از حرفزدن فرد جلوگیری کند. گاهی اوقات، این بخش دارای زبانههای تیز بود تا اگر زن تلاشی برای صحبت کردن بکند، زبان وی سوراخ شود.
✅نخستین موارد ثبتشدهی استفاده از "افسار زن بد دهان" به سال ۱۵۶۷م در اسکاتلند بازمیگردد، و از آن در انگلیس و مستعمرههای این کشور نیز استفاده میشد. دادگاههای اسکاتلند برای زنانی که گستاخ، غرغرو یا مشکوک به انجام جادوگری بودند مجازات استفاده از این ابزار را تعیین میکردند. اگر قرار گرفتن "افسار زن بد دهان" روی سر به اندازه کافی تحقیرآمیز نبود، مرد یک بند به آن متصل کرده و همسر خود را راهی پیادهروی شرمساری در شهر میکرد.
وی رهگذران را تشویق می کرد تا به همسرش توهین کرده یا آب دهان به وی بیاندازند. گاهی اوقات یک زنگوله در قسمت بالای این قفس فلزی قرار میگرفت تا هنگام پیادهروی توجه بیشتری را جلب کند. استفاده از دهانبند فلزی ایده جدیدی نبود. ابزارهایی مشابه، صدها سال بود که برای بردگان استفاده میشد و این روند تقریبا تا قرن نوزدهم ادامه داشت.
محبوبیت "افسار زن بد دهان" از اواخر قرن شانزدهم کاهش پیدا کرد اما در بخشهایی از اروپا مانند آلمان تا اوایل دهه اول قرن نوزده مورد استفاده قرار میگرفت.
🖊کاهن اعظم
@Zane_Ruz_Twitter
@hooreechannel 🌹
😢3❤1
در این چندماهی که بیمارستانم، با چشمها و گوشهای فضول و جستجوگرم چیزهایی دیدهام که بخواهم بنویسمشان، مثنوی هفتاد من کاغذ میشود.
هم از چیزهای مثبت انسان، مثل مهربانی و دلسوزی و امید و فداکاری؛ و هم از چیزهای منفی مثل حرص و طمع و نمایشبازی و دروغ و ازین قبیل چیزها.
آدمیزاد ملغمهای از سیاهی و سفیدیست.
بستگی دارد کدام را در خود بیشتر بپروراند.
هیچ انسانی بت نیست.
همه ملغمهای از زشتی و زیبایی هستیم. دریافتم که تیپ شخصیتی اولیه (پرسونالیتی)، یعنی آنچه با آن به دنیا آمدهایم و در کودکی پرورش یافته، بیش از هر چیز در احوال و کردار ما موثر است.
اما آدمی میتواند با تربیت نیکو یا زشتِ خویشتن، شخصیتی ثانویه (کاراکتر) بسازد که یا سفیدتر از اولی است، و یا سیاهتر.
یکی از صدها مشاهدهام، زایمان خانم بلاگری بود که از همان لحظهی نخست ورودش چندین فیلمبردار حرفهای همراهش بودند تا از تمام حالات و زوایا و سوراخ سنبههایش برای فالورهای عزیز فیلم تهیه کنند، و آنها بتوانند بر کمالات خود و زندگیشان بیفزایند.
خانم بلاگر از آنها بود که صورتش را شبیه باب اسفنجی مکعبی کرده بود و لبهایش به پهنای بازوان ملوان زبل.
دو شب در اتاق روبروی ما بودند.
مدام با همدیگر میجنگیدند.
عصبی و پرتنش. یا در قهر، یا در جنگ.
اما تا دوربینها روشن میشد کلاً ماجرا عوض میشد و تمام خوبیها و زیباییهای عالم در اتاقشان جوانه میزد.
و من ازین همه توانمندی در تغیر احوال، ترَک برداشته و ترموستات سوزانده بودم.
خلاصه، چیز عجیبی بودند.
شبیه دنیای سیاست، که پشت و رویش متفاوت است.
دروغ منشأ بسیاری از مشکلات انسان است، و چنانچه علی ع میگوید: کلیدِ تمام بدیها و پستیهاست.
اما دروغ وقتی به دیگران باشد نامش فریب و حقهبازی و شیّادی است
که همچون صاعقه اجتماع را از هم میپاشاند و به موجوداتی تنها و ازدحامی از تنهایان تبدیل میکند، که بخش زیادی از انرژیشان صرف این میشود که خود را جامعه نشان دهند؛ در حالیکه جامعه نیستند و تنها اجتماعی از افراد تنها و منفعتطلبند.
موجودات تنهایی که نه آنقدر به هم اعتماد دارند که بتوانند به هم تکیه کنند
و نه آنقدر احساس امنیت میکنند که سفرهی دلشان را برای هم باز نمایند
و دردهایشان را با همدلی تخلیه کنند و سبک شوند. قفسی از تنهایان، که در اسارتِ چند روز زندگیِ جمعیاند.
و هنگامی که به خودت دروغ میگویی نامش بیاصالتی میشود و بیاصالتی منشأ بسیاری از بیماریهای روانی است.
چیزی که روانشناس امریکایی، پل اکمن، در کتاب "دروغ، سرآمدِ تمام بدیها" آن را دروغ سفید مینامد و میگوید:
«شاید گاهی از دروغِ سیاه بتوان گذشت.... اما دروغ سفید نابخشودنی است.
این دروغ انسانها را به پرتگاه نابودی میبرد. ما با دروغ سفید دیگران را فریب نمیدهیم؛ بلکه "خود" را فریب میدهیم».
حالتی از زندگی، که تو حتی با خودت هم روراست نیستی و چنان خودت را فریب میدهی که حتی خودت نیز این چهرهی فریبا و ساختگی را باور کردهای.
در چنین حالتی حتی نمیخواهی یا نمیتوانی با آنچه واقعاً هستی و داری مواجه شوی، آن را بپذیری و به نمایش بگذاری و یا در صورت لزوم به اصلاح و تربیت آن بپردازی.
نمیخواهی بپذیری افسرده یا عصبانی و حسود و بداخلاق و خودبزرگبین؛ یا خام و کودک هستی، و سعی میکنی آنها را با نقابهای مختلف بپوشانی و این دروغ را تقویت کنی.
جالب آنکه، چنین پرهیزی از مواجهه با خود، گاهی در مورد نواقص آدم است و گاهی در مورد تواناییهایش. مثلاً نمیخواهی بپذیری که زمان را داری از دست میدهی و تواناییها و داشتههایت را نادیده گرفتهای.
در چنین زندگی جعلی، بیشتر انرژی روانی فرد صرف زیستن تقلبی میشود.
صرف نقابها. و این زنجیرهی بیپایانِ نمایشی زیستن، روز به روز ضخیمتر و درازتر میشود و آدمی اسیرتر و فرسودهتر.
و جالب آنکه جامعه نیز گاهی به نامها و عناوین مختلفی چون مُد، رسم و رسوم، روحِ زمانه، همرنگی با جماعت، ضرورتهای شغلی و اجتماعی، شأن خانوادگی، تربیتهای احمقانه
القای ضعف و ناتوانی و عقبماندگی، مصلحت، جمعگرایی افراطی، ملیگرایی یا قومیتگرایی افراطی، اجبارهای نامعقولِ حکومتی، ایدئولوژی، مطابقت با جهانِ جدید، و چه و چه به این تصنعیزیستن دامن میزند.
اولین شرط رهایی از بیماریهای اخلاقی و روانی و اجتماعی پرهیز از هر دو دروغ است.
راستگویی و راستکرداری با دیگران، و اصالت با خود.
البته اصیل زیستن، نوعی رشد و بلوغ درونی است؛ نه جنگ و ستیز بیپایان با دیگران و نوعی فردگراییِ احمقانه که "هر چه دلم بخواهد میکنم".
✍دکتر محسن زندی
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
هم از چیزهای مثبت انسان، مثل مهربانی و دلسوزی و امید و فداکاری؛ و هم از چیزهای منفی مثل حرص و طمع و نمایشبازی و دروغ و ازین قبیل چیزها.
آدمیزاد ملغمهای از سیاهی و سفیدیست.
بستگی دارد کدام را در خود بیشتر بپروراند.
هیچ انسانی بت نیست.
همه ملغمهای از زشتی و زیبایی هستیم. دریافتم که تیپ شخصیتی اولیه (پرسونالیتی)، یعنی آنچه با آن به دنیا آمدهایم و در کودکی پرورش یافته، بیش از هر چیز در احوال و کردار ما موثر است.
اما آدمی میتواند با تربیت نیکو یا زشتِ خویشتن، شخصیتی ثانویه (کاراکتر) بسازد که یا سفیدتر از اولی است، و یا سیاهتر.
یکی از صدها مشاهدهام، زایمان خانم بلاگری بود که از همان لحظهی نخست ورودش چندین فیلمبردار حرفهای همراهش بودند تا از تمام حالات و زوایا و سوراخ سنبههایش برای فالورهای عزیز فیلم تهیه کنند، و آنها بتوانند بر کمالات خود و زندگیشان بیفزایند.
خانم بلاگر از آنها بود که صورتش را شبیه باب اسفنجی مکعبی کرده بود و لبهایش به پهنای بازوان ملوان زبل.
دو شب در اتاق روبروی ما بودند.
مدام با همدیگر میجنگیدند.
عصبی و پرتنش. یا در قهر، یا در جنگ.
اما تا دوربینها روشن میشد کلاً ماجرا عوض میشد و تمام خوبیها و زیباییهای عالم در اتاقشان جوانه میزد.
و من ازین همه توانمندی در تغیر احوال، ترَک برداشته و ترموستات سوزانده بودم.
خلاصه، چیز عجیبی بودند.
شبیه دنیای سیاست، که پشت و رویش متفاوت است.
دروغ منشأ بسیاری از مشکلات انسان است، و چنانچه علی ع میگوید: کلیدِ تمام بدیها و پستیهاست.
اما دروغ وقتی به دیگران باشد نامش فریب و حقهبازی و شیّادی است
که همچون صاعقه اجتماع را از هم میپاشاند و به موجوداتی تنها و ازدحامی از تنهایان تبدیل میکند، که بخش زیادی از انرژیشان صرف این میشود که خود را جامعه نشان دهند؛ در حالیکه جامعه نیستند و تنها اجتماعی از افراد تنها و منفعتطلبند.
موجودات تنهایی که نه آنقدر به هم اعتماد دارند که بتوانند به هم تکیه کنند
و نه آنقدر احساس امنیت میکنند که سفرهی دلشان را برای هم باز نمایند
و دردهایشان را با همدلی تخلیه کنند و سبک شوند. قفسی از تنهایان، که در اسارتِ چند روز زندگیِ جمعیاند.
و هنگامی که به خودت دروغ میگویی نامش بیاصالتی میشود و بیاصالتی منشأ بسیاری از بیماریهای روانی است.
چیزی که روانشناس امریکایی، پل اکمن، در کتاب "دروغ، سرآمدِ تمام بدیها" آن را دروغ سفید مینامد و میگوید:
«شاید گاهی از دروغِ سیاه بتوان گذشت.... اما دروغ سفید نابخشودنی است.
این دروغ انسانها را به پرتگاه نابودی میبرد. ما با دروغ سفید دیگران را فریب نمیدهیم؛ بلکه "خود" را فریب میدهیم».
حالتی از زندگی، که تو حتی با خودت هم روراست نیستی و چنان خودت را فریب میدهی که حتی خودت نیز این چهرهی فریبا و ساختگی را باور کردهای.
در چنین حالتی حتی نمیخواهی یا نمیتوانی با آنچه واقعاً هستی و داری مواجه شوی، آن را بپذیری و به نمایش بگذاری و یا در صورت لزوم به اصلاح و تربیت آن بپردازی.
نمیخواهی بپذیری افسرده یا عصبانی و حسود و بداخلاق و خودبزرگبین؛ یا خام و کودک هستی، و سعی میکنی آنها را با نقابهای مختلف بپوشانی و این دروغ را تقویت کنی.
جالب آنکه، چنین پرهیزی از مواجهه با خود، گاهی در مورد نواقص آدم است و گاهی در مورد تواناییهایش. مثلاً نمیخواهی بپذیری که زمان را داری از دست میدهی و تواناییها و داشتههایت را نادیده گرفتهای.
در چنین زندگی جعلی، بیشتر انرژی روانی فرد صرف زیستن تقلبی میشود.
صرف نقابها. و این زنجیرهی بیپایانِ نمایشی زیستن، روز به روز ضخیمتر و درازتر میشود و آدمی اسیرتر و فرسودهتر.
و جالب آنکه جامعه نیز گاهی به نامها و عناوین مختلفی چون مُد، رسم و رسوم، روحِ زمانه، همرنگی با جماعت، ضرورتهای شغلی و اجتماعی، شأن خانوادگی، تربیتهای احمقانه
القای ضعف و ناتوانی و عقبماندگی، مصلحت، جمعگرایی افراطی، ملیگرایی یا قومیتگرایی افراطی، اجبارهای نامعقولِ حکومتی، ایدئولوژی، مطابقت با جهانِ جدید، و چه و چه به این تصنعیزیستن دامن میزند.
اولین شرط رهایی از بیماریهای اخلاقی و روانی و اجتماعی پرهیز از هر دو دروغ است.
راستگویی و راستکرداری با دیگران، و اصالت با خود.
البته اصیل زیستن، نوعی رشد و بلوغ درونی است؛ نه جنگ و ستیز بیپایان با دیگران و نوعی فردگراییِ احمقانه که "هر چه دلم بخواهد میکنم".
✍دکتر محسن زندی
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍3👏3
صداوسیما عامل عقب ماندگی ایران
تمام نظرسنجیهای غیرسفارشی از ریزش شدید مخاطبان صداوسیما خبر میدهند
در پرس و جو در سطح جامعه هم اکثر مردم نسبت به برنامه های در حال پخش صداوسیما اظهار بیاطلاعی میکنند
با عنایت به سطح نازل تعداد مخاطبان و طیف غیرگسترده آن تصور میرود که برنامه های صداوسیما تاثیر آنچنانی بر بافت اجتماعی ، سیاسی و فرهنگی جامعه نداشته باشد
ولی واقعیت این است که اصولاً صداوسیما با علم کامل به تعداد و نوع مخاطبانش نسبت به سیاستگذاری برنامه سازی اقدام میکند.
درست است که درصد مخاطبان صداوسیما نسبت به جامعه اندک است و لیکن همین قشر خاص در جایگاه های تصمیمسازی و تصمیم گیری مملکتی چه در سطوح بالا و چه به واسطه نوع گزینش اداری در همه سازمانها و ادارات حضور دارند
اصولاً جامعه موردنظر صداوسیما همین هسته سخت نظام میباشد و هدف آن از سویی تایید و امید بخشی و از سویی جلوگیری از نیاز به تفکر در امور مختلف برای این قشر میباشد .
اتاق فکرهای صداوسیما با تولید و اشاعه بهانه ها و توجیههای مورد پذیرش این قشر و نشر آن چه در بستر تلویزیون و چه در بستر شبکه های مجازی دولتی داخلی مجال فکر کردن به طرفداران خود نمیدهد
در تمام ناکامیها ، تلویزیون توجیهات و نشخوارهای فکری جهت عدم سرخوردگی طرفداران خود را ایجاد و نشر میکند، به همین علت است که در برخورد با نفرات متفاوت عرزشی در جامعه اصولاً نظرات یکسانی در امور مختلف خواهید شنید چون همگی الگوبرداری و کپیشده از صداوسیما یا کانالهای رفع شبهات ایجاد شده میباشد
مقایسه ناکامیهای سیاسی و اجتماعی و فرهنگی با ناکامیهای مشابه یا بزرگتر خارجی یک نمونه این اقدام میباشد و کلیه کارشناسان و مفسرین برنامه ها با ذرهبین در اقصا نقاط جهان بدنبال نمونه بزرگتر برای توجیه ناکارآمدیهای نظام حاکمه میباشد
مثلا در برخورد با خبر سیل سیستان بلوچستان، شناوری خودروهای لاکچری در سیل دبی بعنوان سرپوش گذاشتن بر بی عملی سازمان مدیریت بحران وایرال میشود .
خلاصه اینکه بودجه های دهها هزار میلیاردی صداوسیما بی علت نیست و اتفاقا اثرگذاری مکفی و مورد نظر ارکان نظام را حاصل مینماید .
با از بین رفتن این رویه در صداوسیما تفکر نقاد در جامعه گسترش یافته و این هسته سخت نظام مجال تفکر میابند و چه بسا تجدید نظر اساسی در خواسته هایشان بدهند و جامعه به سمت و سوی پیشرفتی روز افزون حرکت نماید .
✍احسان کریمی٭ دانش آموخته ارشد علوم سیاسی
@hooreechannel 🌹
تمام نظرسنجیهای غیرسفارشی از ریزش شدید مخاطبان صداوسیما خبر میدهند
در پرس و جو در سطح جامعه هم اکثر مردم نسبت به برنامه های در حال پخش صداوسیما اظهار بیاطلاعی میکنند
با عنایت به سطح نازل تعداد مخاطبان و طیف غیرگسترده آن تصور میرود که برنامه های صداوسیما تاثیر آنچنانی بر بافت اجتماعی ، سیاسی و فرهنگی جامعه نداشته باشد
ولی واقعیت این است که اصولاً صداوسیما با علم کامل به تعداد و نوع مخاطبانش نسبت به سیاستگذاری برنامه سازی اقدام میکند.
درست است که درصد مخاطبان صداوسیما نسبت به جامعه اندک است و لیکن همین قشر خاص در جایگاه های تصمیمسازی و تصمیم گیری مملکتی چه در سطوح بالا و چه به واسطه نوع گزینش اداری در همه سازمانها و ادارات حضور دارند
اصولاً جامعه موردنظر صداوسیما همین هسته سخت نظام میباشد و هدف آن از سویی تایید و امید بخشی و از سویی جلوگیری از نیاز به تفکر در امور مختلف برای این قشر میباشد .
اتاق فکرهای صداوسیما با تولید و اشاعه بهانه ها و توجیههای مورد پذیرش این قشر و نشر آن چه در بستر تلویزیون و چه در بستر شبکه های مجازی دولتی داخلی مجال فکر کردن به طرفداران خود نمیدهد
در تمام ناکامیها ، تلویزیون توجیهات و نشخوارهای فکری جهت عدم سرخوردگی طرفداران خود را ایجاد و نشر میکند، به همین علت است که در برخورد با نفرات متفاوت عرزشی در جامعه اصولاً نظرات یکسانی در امور مختلف خواهید شنید چون همگی الگوبرداری و کپیشده از صداوسیما یا کانالهای رفع شبهات ایجاد شده میباشد
مقایسه ناکامیهای سیاسی و اجتماعی و فرهنگی با ناکامیهای مشابه یا بزرگتر خارجی یک نمونه این اقدام میباشد و کلیه کارشناسان و مفسرین برنامه ها با ذرهبین در اقصا نقاط جهان بدنبال نمونه بزرگتر برای توجیه ناکارآمدیهای نظام حاکمه میباشد
مثلا در برخورد با خبر سیل سیستان بلوچستان، شناوری خودروهای لاکچری در سیل دبی بعنوان سرپوش گذاشتن بر بی عملی سازمان مدیریت بحران وایرال میشود .
خلاصه اینکه بودجه های دهها هزار میلیاردی صداوسیما بی علت نیست و اتفاقا اثرگذاری مکفی و مورد نظر ارکان نظام را حاصل مینماید .
با از بین رفتن این رویه در صداوسیما تفکر نقاد در جامعه گسترش یافته و این هسته سخت نظام مجال تفکر میابند و چه بسا تجدید نظر اساسی در خواسته هایشان بدهند و جامعه به سمت و سوی پیشرفتی روز افزون حرکت نماید .
✍احسان کریمی٭ دانش آموخته ارشد علوم سیاسی
@hooreechannel 🌹
👍5👏2
خانههای امن زیر فشار: افزایش خشونت خانگی و فرسایش پناهگاه برای زنان در ایران
زنان بسیاری در ایران تنها راه زندهماندن را در «خانههای امن» مییابند؛ پناهگاههایی که زیر سایه تهدید، بیپولی و سکوت، همچنان چراغی روشن نگه داشتهاند. اما شمار این خانهها اندک است و آیندهشان نامعلوم.
✅در سایه فقدان قانونهای بازدارنده و بیعملی نهادهای رسمی، خشونت علیه زنان در ایران به مرحلهای رسیده که حتی خانههای امن، معدود پناهگاههای موجود برای نجاتیافتگان خشونت خانگی، نیز زیر فشارهای مالی و امنیتی در خطر تعطیلیاند.
بر اساس بررسیهای رسانهها، در نیمه نخست سال ۱۴۰۴ بین ۴۵ تا ۶۲ زن بهدست مردان خانواده کشته شدهاند. تنها در نیمه اول مهرماه، ۱۰ زن به قتل رسیدهاند.
در گذشته هم خشونت وجود داشت، اما زنان کمتر دربارهاش حرف میزدند یا اصلاً آن را خشونت نمیدانستند. امروز آگاهی و فضای مجازی این امکان را داده که زنان روایتهایشان را بیان کنند. این یعنی خشونت بیشتر دیده میشود، نه اینکه تازه آغاز شده باشد.
⬅️نبود قانونهای مؤثر و مجازاتهای متناسب با جرم، عامل تداوم چرخه خشونت است.
در بسیاری از پروندهها، احکام قضایی نه تنها بازدارنده نیستند، بلکه در عمل به نفع خشونتورزان عمل میکنند:
در حالی که آگاهی زنان نسبت به حقوق خود در سالهای اخیر افزایش یافته، «خانههای امن» همچنان محدود، ناکافی و بیثباتاند. فاطیما باباخانی، مؤسس خانه امن «مهر شمسآفرید»، میگوید خانههای امن غیردولتی در آستانه فروپاشیاند.
🔴 در حال حاضر ۲۸ خانه امن در ۲۵ استان فعال هستند، اما شش استان کشور هنوز فاقد چنین مراکزیاند.
لایحه «تأمین امنیت زنان در برابر خشونت» لایحهای که از سال ۱۳۹۶ با هدف کاهش خشونت علیه زنان در ایران تدوین شد و طی سالها با تغییراتی در نام و محتوا مواجه شد و نهایتاً پس از مراحل مختلف قانونی و تصویب در مجلس، در بهمن ماه ۱۴۰۱ تحت عنوان جدید «لایحه پیشگیری از آسیب دیدگی زنان و ارتقای امنیت آنان در برابر سوءرفتار» از سوی دولت استرداد شد.
این لایحه شامل تدابیر پیشگیرانه، حمایتی و مجازات عاملان خشونت بود که متاسفانه از سوی مجلس دوازدهم رد شد.
✅ادامه مطلب
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
زنان بسیاری در ایران تنها راه زندهماندن را در «خانههای امن» مییابند؛ پناهگاههایی که زیر سایه تهدید، بیپولی و سکوت، همچنان چراغی روشن نگه داشتهاند. اما شمار این خانهها اندک است و آیندهشان نامعلوم.
✅در سایه فقدان قانونهای بازدارنده و بیعملی نهادهای رسمی، خشونت علیه زنان در ایران به مرحلهای رسیده که حتی خانههای امن، معدود پناهگاههای موجود برای نجاتیافتگان خشونت خانگی، نیز زیر فشارهای مالی و امنیتی در خطر تعطیلیاند.
بر اساس بررسیهای رسانهها، در نیمه نخست سال ۱۴۰۴ بین ۴۵ تا ۶۲ زن بهدست مردان خانواده کشته شدهاند. تنها در نیمه اول مهرماه، ۱۰ زن به قتل رسیدهاند.
با اینهمه، آمار رسمی از خشونت خانگی و زنکشی در ایران وجود ندارد و مسئولان نیز از انتشار دادههای موجود خودداری میکنند.معاون سابق امور زنان و خانواده ریاستجمهوری، پیشتر گفته بود که میزان خشونت و همسرآزاری در میان زنان «۳۰ برابر مردان» است، آماری که همچنان محرمانه تلقی میشود.
مؤسس «خانه امن آتنا» که یکی از نهادهای مستقل حمایت از زنان خشونتدیده در تهران است، میگوید تجربه میدانی این خانه نشان میدهد که خشونت خانگی در سالهای اخیر بهطور محسوسی افزایش یافته است.⚠️ما با افزایش آشکار خشونت خانگی روبهرو هستیم، اما هیچ نهاد رسمی مسئول جمعآوری دادههای دقیق نیست.
در گذشته هم خشونت وجود داشت، اما زنان کمتر دربارهاش حرف میزدند یا اصلاً آن را خشونت نمیدانستند. امروز آگاهی و فضای مجازی این امکان را داده که زنان روایتهایشان را بیان کنند. این یعنی خشونت بیشتر دیده میشود، نه اینکه تازه آغاز شده باشد.
⬅️نبود قانونهای مؤثر و مجازاتهای متناسب با جرم، عامل تداوم چرخه خشونت است.
در بسیاری از پروندهها، احکام قضایی نه تنها بازدارنده نیستند، بلکه در عمل به نفع خشونتورزان عمل میکنند:
وقتی پدری مثل پدر رومینا اشرفی میگوید میدانستم اگر دخترم را بکشم، نهایتاً ده سال۸ زندان دارد، یعنی قانون خودش مجوز خشونت را صادر کرده است.
در حالی که آگاهی زنان نسبت به حقوق خود در سالهای اخیر افزایش یافته، «خانههای امن» همچنان محدود، ناکافی و بیثباتاند. فاطیما باباخانی، مؤسس خانه امن «مهر شمسآفرید»، میگوید خانههای امن غیردولتی در آستانه فروپاشیاند.
🔴 در حال حاضر ۲۸ خانه امن در ۲۵ استان فعال هستند، اما شش استان کشور هنوز فاقد چنین مراکزیاند.
لایحه «تأمین امنیت زنان در برابر خشونت» لایحهای که از سال ۱۳۹۶ با هدف کاهش خشونت علیه زنان در ایران تدوین شد و طی سالها با تغییراتی در نام و محتوا مواجه شد و نهایتاً پس از مراحل مختلف قانونی و تصویب در مجلس، در بهمن ماه ۱۴۰۱ تحت عنوان جدید «لایحه پیشگیری از آسیب دیدگی زنان و ارتقای امنیت آنان در برابر سوءرفتار» از سوی دولت استرداد شد.
این لایحه شامل تدابیر پیشگیرانه، حمایتی و مجازات عاملان خشونت بود که متاسفانه از سوی مجلس دوازدهم رد شد.
✅ادامه مطلب
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
😢3👍1
✅
افشاگریِ یک پنهانکاریِ عجیب در مجلس؛
در حال تصویب قانونی هستند که مرد خارجی با صیغه کردن زن ایرانی، تبعه ایران شود
روزنامه جمهوری اسلامی
این روزها موضوع سازوکار تدوین تشکیلاتی به نام «سازمان ملی مهاجرت» به دلیل انحرافات محتوائی شائبههای زیادی را در افکار عمومی و رسانهها ایجاد کرده که تصویب آن میتواند خطرات زیادی را برای کشور ایجاد کند.
قصه از این قرار است که دولت، قانونی را تحت عنوان «قانون ایجاد سازمان ملی مهاجرت» در قالب یک لایحه جهت ساماندهی موضوع مهاجرین به مجلس ارائه کرد ولی دستهای خاصی در مجلس، آن لایحه 11 مادهای دولت را به 70 ماده افزایش دادند که در واقع دیگر «لایحه» نیست، بلکه «طرح» این افراد میباشد.
طُرفه آنکه سازمانی که قرار است از هویت ملی کشور صیانت کند و از مداخلات اتباع بیگانه جلوگیری نماید و مانع به خطر افتادن امنیت و سلامت کشور شود، اجازه میدهد اتباع بیگانه و غیرمجاز با عقد شرعی یا همان صیغه کردن زنان ایرانی، کسب تابعیت کرده و امکان استملاک اموال غیرمنقول به آنها داده شده و در صورت ارتکاب جرم و عدم امکان پرداخت جرائم حاصل از جرم و جنایت، از بیتالمال مردم ایران به جای آنها پرداخت شود!
@hooreechannel 🌹
افشاگریِ یک پنهانکاریِ عجیب در مجلس؛
در حال تصویب قانونی هستند که مرد خارجی با صیغه کردن زن ایرانی، تبعه ایران شود
روزنامه جمهوری اسلامی
این روزها موضوع سازوکار تدوین تشکیلاتی به نام «سازمان ملی مهاجرت» به دلیل انحرافات محتوائی شائبههای زیادی را در افکار عمومی و رسانهها ایجاد کرده که تصویب آن میتواند خطرات زیادی را برای کشور ایجاد کند.
قصه از این قرار است که دولت، قانونی را تحت عنوان «قانون ایجاد سازمان ملی مهاجرت» در قالب یک لایحه جهت ساماندهی موضوع مهاجرین به مجلس ارائه کرد ولی دستهای خاصی در مجلس، آن لایحه 11 مادهای دولت را به 70 ماده افزایش دادند که در واقع دیگر «لایحه» نیست، بلکه «طرح» این افراد میباشد.
طُرفه آنکه سازمانی که قرار است از هویت ملی کشور صیانت کند و از مداخلات اتباع بیگانه جلوگیری نماید و مانع به خطر افتادن امنیت و سلامت کشور شود، اجازه میدهد اتباع بیگانه و غیرمجاز با عقد شرعی یا همان صیغه کردن زنان ایرانی، کسب تابعیت کرده و امکان استملاک اموال غیرمنقول به آنها داده شده و در صورت ارتکاب جرم و عدم امکان پرداخت جرائم حاصل از جرم و جنایت، از بیتالمال مردم ایران به جای آنها پرداخت شود!
@hooreechannel 🌹
😱4😢2