حوری
1.35K subscribers
1.23K photos
646 videos
3 files
2.32K links
زن، خانواده، محیط زیست
Download Telegram
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
پوشش برای دیده شدن!

یکی از صدهاهزار جایی که برادران برای تبلیغ ایدئولوژی خود از پول بیت المال خرج میکنند.

در ایدئولوژی و دین برادران ولایی، موی زنان فسادش از دزدی ، ظلم و مشروب خوردن و بالا کشیدن بیت المال و ... بیشتر است.

از یهودیان یاد گرفته اند که لاکچری و پولدار باشند ، اما کاشکی مثل یهودیان با نان بازو و تفکر پولدار میشدند و نه با رانت و یا دزدی از بیت المال.

@hooreechannel 🌹
👍6❤1👌1
اعتراضِ سهام‌دارِ اخلاقیِ انقلاب!

اعتراض ما «اقتصادی» نیست!
اعتراض «خیانت به وعده» است!

دلار می‌تواند بالا برود و پایین بیاید. تحریم می‌تواند باشد یا نباشد. فشار اقتصادی، هرچند سنگین، توضیح‌پذیر است!

درد من و‌امثال من این جیفه‌ حقیر دنیا و بالا پایین شدن یک قران دوزار آن نیست!
درد ما شکسته شدنِ قرارداد اخلاقیِ انقلاب ٥٧ است. قراردادی که می‌گفت: رانت نه! خاندان نه! اشرافیت نه! فرصت برابر برای همه! کرامت انسانی! تقدم فضیلت بر نسبت!
توزیع عادلانه‌ی فرصت‌ها و ...

این‌ها وعده‌های هویتی انقلاب بودند، نه وعده‌های تکنیکی.
انقلاب ۵۷ یک جنبش اخلاقی–ضداشرافی–ضدتحقیر قلمداد و فهم شد. جمهوری اسلامی امروز اما یک ساخت قدرت امنیتی–رانتی–خویشاوندسالار است و این دو یکی نیستند. هر چند سالها عمداً و به دروغ یکی وانمود شده‌اند.
و دقیقاً این‌جاست که اعتراض ما متولد می‌شود «ما برای این دومی نجنگیدیم.»

مسئله ما «فساد» به‌معنای رایجش نیست
خیلی‌ها وقتی می‌گویند فساد، منظورشان دزدی پول است. اما ما از فساد ساختاریِ عمیق‌تر حرف می‌زنیم فسادی چون اسپرموکراسی (انتقال قدرت از طریق نسبت، نه شایستگی) همچنین مافیایی‌شدن فرصت‌ها و امنیتی‌شدن فرهنگ و تبدیل آرمان به ابزار و تبدیل ایثار به سرمایه نمادین برای دیگران!
این فساد، خطرناک‌تر از اختلاس است چون انسان را بی‌معنا می‌کند!

زبان اعتراض غالب، اقتصادی شده و جامعه امروز، اعتراض را با «نان» می‌فهمد نه آنچنان با «عدالت» و کمتر با «کرامت» نه درد از عدم عهد در «وعده اخلاقی»

در نتیجه اعتراض من و‌امثال من لوکس یا انتزاعی تلقی می‌شود در حالی که به گمان‌ نگارنده عمیق‌تر و بنیادی‌تر است!

در دوگانه انقلاب اسلامی و جمهوری اسلامی حکومت عمداً این تمایز را مخدوش کرده چون برای سیستم، خطرناک‌ترین اعتراض نه اعتراض گرسنه‌ها، بلکه اعتراض کسانی است که می‌گویند «تو از درون دروغ گفتی.»
به همین دلیل‌همه اعتراض‌ها به اعتراض «معیشتی» تقلیل یا به «دشمن خارجی» حواله داده می‌شوند!

ما نسل متولد در ١٣٥٧، انقلاب را به‌طور مستقیم تجربه نکردیم اما هزینه‌اش را تمام‌قد دادیم. جنگ را زیست کردیم. فقدان را لمس کردیم و وعده‌ها را باور کردیم.

ما معترض و طلبکار معنایی هستیم که دزدیده شده و این خطرناک‌ترین نوع طلبکاری برای هر نظامی است!

ما برای انسان‌تر شدن جامعه هزینه دادیم، نه برای این‌که یک الیگارشی امنیتی–خانوادگی جای الیگارشی قبلی را بگیرد.

این اعتراض ریشه‌دار است. قابل مصادره نیست و با پول یا یارانه خاموش نمی‌شود، چون اعتراض به «بی‌عدالتیِ تقسیم فرصت‌ها است» اعتراض به ساختار است، نه سیاست روز!

آنچه ما می‌گوییم نه ضدانقلاب است. نه همراهی با برانداز کلاسیک نه اعتراض نان‌محور!‌
بلکه ما معترضِ به انحراف اخلاقیِ یک انقلاب هستیم.

و اتفاقاً همین صداست که هم برای حکومت خطرناک است هم برای اپوزیسیون ساده‌ساز، ناراحت‌کننده!
چون در هیچ قاب آماده‌ای جا نمی‌گیرد...

✍یاسر عرب
@hooreechannel 🌹
👍4👎3
🔴 قانون‌گذاری در سایه؛ زنان در حاشیه تصمیم

📌با وجود مطرح‌شدن دوباره لایحه حمایت از زنان در برابر خشونت و وعده‌های دولت و مجلس درباره تصویب آن، محتوای نسخه نهایی لایحه برای کنشگران و متخصصان این حوزه روشن نیست. دسترسی به متن لایحه عملا فراهم نشده و آنچه شنیده می‌شود، بیشتر مبتنی بر روایت‌های غیررسمی است؛ ابهامی که خود نشانه‌ای نگران‌کننده در روند قانون‌گذاری محسوب می‌شود.

📌این ابهام برای خانه‌های امن غیردولتی، مددکاران اجتماعی و کنشگرانی که سال‌ها با واقعیت خشونت علیه زنان مواجه بوده‌اند، بسیار جدی‌تر است. تجربه‌های عینی این گروه‌ها نشان می‌دهد خشونت مبتنی بر جنسیت در ایران بارها به فجایع آشکار و مرگ‌بار انجامیده و نبود قوانین حمایتی مؤثر، به بازتولید این چرخه انجامیده است.

📌خشونت گسترده علیه زنان، کمبود خانه‌های امن فعال و فشارهای فزاینده بر خانه‌های امن غیردولتی، زنان بسیاری را در معرض خطر جانی قرار داده است. بسته‌شدن تدریجی این خانه‌ها، هشدارها را از مرحله نگرانی عبور داده، اما همچنان فعالان این حوزه از محتوای لایحه بی‌خبرند و پشت درهای بسته نگه داشته شده‌اند.

📌با وجود تأکید رسمی بر ضرورت مشارکت زنان و جامعه مدنی در قانون‌گذاری، در عمل چنین مشارکتی درباره این لایحه رخ نداده است. کنشگران و تیم‌های تخصصی خانه‌های امن، نه در فرایند اصلاح متن حضور داشته‌اند و نه امکان نقد و اظهار نظر یافته‌اند؛ نادیده‌گرفتن تجربه زیسته این بخش، قانون‌گذاری را به اقدامی در خلأ تبدیل می‌کند.

📌ابهام در تعریف خشونت، حدود مداخله و سازوکارهای حمایت و خروج امن از چرخه خشونت، می‌تواند به تصمیم‌گیری‌های سلیقه‌ای و تضعیف حمایت‌ها منجر شود. اگر قانون، واقعیت خشونت و دانش انباشته جامعه مدنی را نادیده بگیرد و مشارکت را به پس از تصویب موکول کند، هرچند تصویب شود، اما کارآمد نخواهد بود و اعتماد جامعه مدنی را بیش از پیش تضعیف خواهد کرد.

👈🏻  متن کامل را در Instant View بخوانید.

✍🏻 فاطمه باباخانی-فعال مدنی حوزه زنان

@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹
👍3
‍ قرن بیستم ، انقلاب‌ های زیـادی را به خود دید ...
اما از میان رهبران این انقلاب‌ها تنها نام یک انقلابیِ آفریقایی جاودانه شد :

نلسون_ماندلا.....

مستثنی شدن ماندلا نه به واسطۀ ٢٧ سال زندانی‌شدنش که بسیاری از انقلابیون دیگر هم سال‌ها در زندان بودند ....

نه به واسطهٔ اهداف والا و بشر دوستانه‌اش که بسیاری از انقلابیون دیگر هم اهداف آرمان‌گرایانهٔ والایی داشتند ....

نه به واسطهٔ عزم راسخش در جهت مبارزه علیه ظلم و بی‌عدالتی که انقلابیون دیگر هم در مبارزه ثابت قدم‌ بودند...
و نه حتی به واسطهٔ پایبندی‌اش به اهدافی که برای آنها انقلاب کرده‌بود که بسیاری از انقلابیون دیگر هم بعد از پیروزی به اهداف و آرمان‌هایی که برای آنها انقلاب کرده‌بودند وفادار ماندند ...

ارزش و جایگاه نلسون‌ماندلا به واسطۀ یک خصوصیت او بود که در هیچ انقلابی دیگری دیده نشد :

«عفو و بخشش مخالفین بعد از پیروزی و کناره‌گیری از قدرت و سپردن قدرت در یک جمهوری و دموکراسی واقعی به مردم...

او پس از رسیدن به قدرت‌ در تصمیمی بی‌نظیر که دنیا را شگفت‌زده کرد همۀ عوامل سرکوبِ رژیم قبلی را بخشید...

او نه‌تنها شکنجه‌گران ، بازجویان ، زندانبانان ، مامورین امنیتی ، نیروهای ضد شورش و شبه‌نظامی‌ها که بارها سیاه‌پوستان را به گلوله بسته بودند بخشید...

بلکه دادستانی که او را 27 سال در زندان نگه‌داشته بود به عنوان رهبر انقلاب به ناهار دعوت کرد....

اصرار او بر عفو و ایجاد جامعه‌ای جدید بر اساس صلح، دوستی و عدالت به جای انتقام‌گیری و مجازات دیگران، دنیا را مبهوت و این انقلابی را بدل به یک اسطوره نمود..

شما همین را مقایسه کنید با انقلابیونی که اسامی هشت هزار ساواکی را منتشر کردند!!!
و عملا خواستار حذف و نابودی همۀ آنها به دست مردم شدند..!!

آن هم بدون توجه به اینکه بخش عمده‌ای از این افراد کارمندان معمولی از تایپیست تا راننده و آبدارچی و نیروی خدماتی بودند.....

بله این حجم شگفت انگیز فحش خواهر و مادر در فضای مجازی ایرانی و فرهنگ خشونتی که در جامعه ما شکل گرفته سابقه‌ای چهل و هفت ساله دارد و تا زمانی که امثال .... تولیدمثل می‌کنند ادامه خواهد داشت....

📚https://t.me/+F_UAApSmgJM5Njk0
@hooreechannel 🌹
👏6❤2
صنوف خشمگین

سخن از حدود سه میلیون واحد صنفی است که اگر خانواده‌هایشان را هم در نظر بگیریم، دست‌کم ده میلیون نفر را در بر می‌گیرد؛ جمعیتی هم‌سنگ یک طبقه‌ی اجتماعی بزرگ.

فرض رایج این بوده که «بازار» همواره برخوردار، مقاوم و لبالب از ذخایر مالی است؛ گویی همه‌ی مغازه‌داران، وارث سرمایه‌های انباشته و شبکه‌های حمایتی‌اند. اما واقعیت امروز چیز دیگری است. اکثریت قاطع این واحدها (به‌جرأت می‌توان گفت بیش از نود درصد) درگیر تأمین حداقل‌های زندگی‌اند. درآمدشان حداکثر اجاره و دستمزدشان را پوشش می‌دهد.

فرش‌فروشی در قلب بازار تاریخی تبریز، سه سال پیش در گوشم آرام گفت: «امسال تا الان دو تخته قالیچه فروخته‌ام.»
نیمه‌های سال بود. نه یک استثنا، بلکه نمادی از رکودی فراگیر بود و هست؛ رکودی که نه به یک شهر محدود است و نه به یک صنف خاص.

افزایش بی‌رویه‌ی واحدهای صنفی (محل درآمد شهرداری‌ها) طی چند دهه، رقابت فرساینده، گسترش زنجیره‌ای‌ها، هایپرمارکت‌ها، مال‌ها و در نهایت فضای مجازی، حاشیه‌ی سود واحدهای کوچک را عملاً بلعیده است.

مغازه‌ای که زمانی نقطه‌ی اتکای معیشت یک خانواده بود، امروز اغلب به محلی برای انتظار، بدهی و فرسودگی روانی تبدیل شده است.

بسیاری از این فعالان صنفی اکنون درآمدی کمتر از یک کارگر ماهر صنعتی در شرکتی متوسط دارند، بی‌آنکه از امنیت شغلی، بیمه‌ی واقعی یا افق روشن آینده برخوردار باشند.

در این میان، کاهش درآمدهای نفتی و افت توان دولت در تزریق منابع، فشار را مضاعف کرده است.
صنوفی که در دهه‌های گذشته به‌طور غیرمستقیم از رونق عمومی اقتصاد و گردش پول بهره‌مند می‌شدند، امروز در حاشیه‌ای ایستاده‌اند که نه دیده می‌شود و نه شنیده. طبیعی است که چنین وضعیتی به نارضایتی منجر شود؛ و تصادفی نیست که در سال‌های اخیر، هر جا که «بازار» تلقی شده، نشانه‌هایی از اعتراض و ناآرامی دیده‌ایم.
امروز ۱۶ دی، در تهران تقریباً هر جا نام بازار داشت، صدای معترض از آن شنیده می‌شد.

نکته‌ی مهم‌تر، دگرگونی هویتی این طبقه است. دیگر نمی‌توان بازار امروز را با بازار دهه‌ی پنجاه شمسی یکی دانست؛ نه از نظر اقتصادی، نه اجتماعی و نه حتی از حیث باورها و پیوندهای سیاسی.
این قشر، بیش از آنکه حامل یک سنت ایدئولوژیک باشد، حامل اضطراب معیشت است. وقتی دخل‌وخرج با هم نمی‌خواند، خاطره‌ی تاریخی و وفاداری نمادین جای خود را به مطالبه‌ی زیست روزمره می‌دهد.

با این همه، در تحلیل‌های کلان و تصمیمات سیاستی، این گروه بزرگ اجتماعی اغلب غایب است. نه در طراحی سیاست‌های حمایتی جای روشنی دارد، نه در اصلاحات مالیاتی و نه در برنامه‌های گذار اقتصادی. نماینده‌های صنوف نیز با شفافیت کامل انتخاب نشده‌اند.

گویی میان «دولت و کارگر» و «دولت و بنگاه حقوقی متوسط و بزرگ»، این لایه‌ی وسیعِ میانی از نظرها محو شده است. غفلت از این واقعیت، صرفاً یک خطای تحلیلی نیست؛ خطری است برای ثبات اجتماعی.

متأسفانه اقتصادی که طبقه‌ی صنفی‌اش فرسوده و بی‌پناه شده، هزینه‌ی آن را در خیابان، در اعتماد عمومی و در سرمایه‌ی اجتماعی دارد می‌پردازد.

✍حسین عبده تبریزی

@hooreechannel 🌹
👍5❤3
فرزند، آینه بی‌رحم
(چگونه بچه‌ها نقاب والدین را پایین می‌کشند!)

🔻 هیچ تجربه‌ای مانند پدر یا مادر شدن، آدم را با تناقض‌های خودش روبرو نمی‌کند. سال‌ها به دیگران نصیحت می‌کنیم، کتاب می‌خوانیم، پست‌های تربیتی می‌گذاریم و خودمان را متخصص فرزندپروری می‌دانیم، اما وقتی نوبت به فرزند خودمان می‌رسد، همان حرف‌های قشنگ یکی یکی رنگ می‌بازند. فرزند مثل آینه‌ای بی‌رحم و شفاف، تمام شکاف بین حرف و عمل ما را نشان می‌دهد.

▪️ یادمان می‌آید که چقدر به دوستانمان می‌گفتیم: «بچه را نباید با داد زدن تربیت کرد، باید آرام حرف زد.» اما نیمه‌شب، وقتی کودک برای بار صدُم بیدار می‌شود و گریه می‌کند، صدایمان ناخودآگاه بلند می‌شود. در همان لحظه می‌فهمیم که آن نصیحت‌های زیبا، در بوته آزمایش واقعی چقدر شکننده بوده‌اند. فرزند به ما یادآوری می‌کند که صبر، مهارتی است که فقط در عمل ساخته می‌شود، نه در حرف.

▪️ یا مثلاً همیشه می‌گفتیم: «مهم‌ترین چیز برای بچه، وقت گذراندن با اوست، نه پول خرج کردن.» اما وقتی خسته از کار برمی‌گردیم، گوشی را برمی‌داریم و به کودک می‌گوییم: «برو کارتون ببین، بابا خسته است.» در آن لحظه، فرزند با نگاهش یا با سؤال ساده‌اش، «چرا با من بازی نمی‌کنی؟»، ما را خلع سلاح می‌کند. او دقیقاً همان جایی را هدف می‌گیرد که خودمان سال‌ها به دیگران هشدار می‌دادیم.

▪️ یکی از تلخ‌ترین لحظه‌ها وقتی است که می‌بینیم کودک همان رفتارهایی را تکرار می‌کند که خودمان از آن‌ها متنفر بودیم. ما که همیشه می‌گفتیم: «نباید جلوی بچه دروغ گفت»، گاهی برای خلاص شدن از یک سؤال سخت، دروغی کوچک می‌گوییم. بعد کودک همان دروغ را در مهدکودک تکرار می‌کند و معلم زنگ می‌زند. آنجا است که می‌فهمیم حرف مفت زدن چقدر آسان است، اما الگو بودن چقدر سنگین.

▪️ فرزند همچنین نقاط کور شخصیتی ما را روشن می‌کند. کسی که همیشه می‌گفت: «عصبانیت را باید کنترل کرد»، در مواجهه با لجبازی کودک، کنترلش را از دست می‌دهد و بعد پشیمان می‌شود. یا والدینی که معتقد بودند «بچه باید مستقل بار بیاید»، اما وقتی کودک اولین بار تنها به مدرسه می‌رود، اضطرابشان گل می‌کند. این لحظه‌ها نشان می‌دهند که بسیاری از اعتقاداتمان، فقط در دنیای تئوری پابرجا بودند.

▪️ جالب اینجاست که همین مواجهه دردناک، بهترین فرصت رشد است. وقتی کودک ما را با تناقض‌هایمان روبرو می‌کند، مجبور می‌شویم واقعاً تغییر کنیم. دیگر نمی‌توانیم فقط حرف بزنیم؛ باید عمل کنیم. صبر واقعی را تمرین کنیم، وقت واقعی بگذاریم، صداقت واقعی نشان دهیم. فرزند ما را وادار می‌کند که از نسخه نمایشی خودمان به نسخه اصیل برسیم.

▪️ بسیاری از والدین بعد از چند سال می‌گویند: «فرزندم بهترین معلم من بوده است.» او با بی‌رحمی کودکانه، نقاب‌های بزرگسالی را پایین می‌کشد و ما را مجبور می‌کند با خود واقعی‌مان زندگی کنیم. این فرآیند گاهی شرم‌آور است، گاهی خسته‌کننده، اما همیشه تحول‌آفرین.

▪️ و در آخر، پدر و مادر شدن یعنی پذیرش این حقیقت که هیچ‌کس به اندازه فرزند نمی‌تواند نشان دهد حرف‌هایمان چقدر توخالی بوده‌اند. اما همین آینه بی‌رحم، راهی است به سوی والدینی بهتر و انسانی‌تر. وقتی قبول کنیم که کامل نیستیم و از کودکمان یاد بگیریم، آن‌گاه حرف و عملمان یکی می‌شود.

✍️  مصطفی سلیمانی

@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
👍4❤3
خزانه ی خالی ؛ آغاز یک سقوط !

🌐 سکوتِ چند ساله در برابر واقعیت‌های تلخ اقتصادی امروز با صریح‌ ترین و هولناک‌ ترین شکل ممکن از زبان یکی از مهره‌های کلیدی دولت‌های پیشین شکسته شد‌ و این یعنی اعتراف به سقوط آغاز شده. محمد‌ باقر نوبخت رئیس سابق سازمان برنامه و بودجه با عبارتی کوتاه و کوبنده پرده از آخرین لایه‌های پنهان‌ کاری در ایران برداشت. جمله‌ی او یک هشدار ساده نیست که بیانیه‌ی رسمیِ پایانِ یک دوره توهم‌ زایی ست. او صریحا اعلام می‌کند که هم خزانه خالی ست و هم صندوق توسعه ملی. این اعتراف نه یک پیش‌ بینی که گزارش رسمی از وضعیت موجود است که تبعات آن مستقیماً بر سفره‌های مردم فرود می‌آید. وقتی سخن از خالی بودن صندوق‌ به میان می‌آید ؛ صحبت صرفاً بر سر ارقام حسابداری نیست. صحبت بر سرِ تعهدات دولت به آینده است. صندوق توسعه ملی موتور ذخیره برای روزهای سخت و سرمایه‌ گذاری‌های استراتژیک است. خالی شدن آن به مثابه فرو ریختن سد دفاعی کشور در برابر تحریم‌ها ؛ نوسانات ارزی و بحران‌های غیر مترقبه است.

🌐 این اعتراف تلخ‌ترین میراثی ست که به دولت فعلی و مهم‌تر از آن به مردم سپرده شده است. حالا دیگر جایی برای فرافکنی باقی نمانده. پرده ها افتاده و جیب های خالی کاملا نمایان است. در سال‌هایی که شعار اقتصاد مقاومتی و مدیریت جهادی سر داده می‌شد حقیقت این بوده که پشت پرده نه مقاومتی در کار بوده و نه مدیریتی.‌ بلکه تنها مدیریتِ مصرفِ ذخایر برای افراد خاص و نور چشمی ها بوده. این اعتراف خشم مضاعفی را در جامعه بر می‌انگیزد. خشم از فریب خوردنِ این ملت صبور در تمام این سال‌ها. مردم با تورم روزانه کاهش قدرت خرید و کوچک شدن دائمی لقمه‌ی نانشان ؛ سختی‌ها را تحمل کردند در حالی که مسئولان کلیدی پشت درهای بسته ذخایر استراتژیک این مملکت را با جهالت و نادانی به باد فنا دادند. نوبخت اخطار می‌دهد که به زودی شاهد سیل مهیبی خواهیم بود که من و شما را با هم می‌شوید و می‌برد. این سیلاب سیلِ واقعی نیست. سیل خشم انباشته‌ شده‌ی مردمی ست که توان پرداخت اجاره ؛ خرید دارو و تأمین حداقل معیشت خود را از دست داده‌اند.

🌐 این سیل ؛ سیلِ اعتراضات سرکوب‌ شده ؛ سر خوردگی نخبگان و از دست رفتن آخرین رشته‌های امید به آینده است. اکنون مسئولیت با هر دو طرف است. با دولت کنونی که باید با شجاعت تمام این واقعیت عریان را بپذیرد و به مردم بگوید چگونه باید با این ترکه ی بر جای مانده کنار آمد. و با مردم که باید بدانند انکار دیگر گزینه‌ای برای زنده ماندن نیست. نوبخت با این اعتراف تنها به وظیفه تاریخی خود عمل کرده است، هر چند با تأخیر بسیار و ابهامات فراوان. اما سؤال اصلی اینجاست : آیا این هشدار پیش درآمدی بر یک فرو پاشی کامل خواهد بود یا آخرین فرصت برای یک جراحی بزرگ اقتصادی و سیاسی مبتنی بر صداقت کامل با مردم. اگر مسئولان این بار نیز حقیقت را قربانی مصلحت‌ تراشی‌ های کوتاه‌ مدت کنند ؛ این سیلاب وعده داده شده بدون شک همه چیز را خواهد شست و در پایان هیچ‌ کس در جایگاه خود باقی نخواهد ماند. این زنگ خطر صدای شکستنِ آخرین شیشه ی عمر اعتماد عمومی در ایران است.

✍جعفر بخشی بی نیاز

https://t.me/hichjbb
@hooreechannel 🌹
👍6👎3❤2
(آگاه باش) كه هيچ چيزى بيش از حركت بر مبناى ظلم موجب دگرگونى نعمت خداوندى و سرعت انتقام او نيست؛ زيرا خداوند شنونده دعاى ستمديدگان است، و در كمين ستمكاران.

🔹علی علیه السلام

@hooreechannel 🌹
👍7👎3❤2
🖤سلام و تسلیت دوستان و همراهان

چند روزی اجبارا نبودیم چون خواسته بودند که نباشیم! ارتباطمان را قطع کردند تا نبینیم و نشنویم! در این مدت ما هم چون شما در سوگ بودیم. در سوگ برادران و خواهران و فرزندانمان. در سوگ وطن. در سوگ از دست دادن ها و سوختن ها.
سوختن درخت امید و آرزوی مادران و پدران.
این چند روز بر ما چند سال گذشت. چند سالی پر از رنج و غم و غصه. با انتشار اخبار جانگداز آن دو روز شوم، خشم و نفرت است که همچنان می جوشد و قلبها و ذهنها را پر می کند. خشم و نفرتی که اگر سرباز کند، دودمانها بر باد می دهد.

ما نیاز به بازسازی داریم تا بتوانیم دوباره با شما سخن بگوییم. ما نیاز به هضم این حجم باورنکردنی از خشونت با مردم را داریم.

ولی ما برمی گردیم! پس از آنکه دردهایمان التیام یافت و زخمهایمان درمان شد، درمان واقعی تا نتیجه نهایی و نجات ایران طول خواهد کشید!

ما برمی گردیم پس از آنکه شوک بزرگ رفتار یک حکومت دینی با مردمش را از سر گذراندیم و عزممان را برای ترسیم راهی جدید جزم. ما برخواهیم گشت به زودی!🖤
❤29
سلامی چو بوی خوش آشنایی!

از صبح که بالاخره سایفون پس از ساعتها چرخیدن توانست راه ورود به سد تلگرام را باز کند تا حالا(خدا پدر سایفون را بیامرزد که پای ما را به فیلترنت باز کرد!) مثل تشنه ای که ماههاست آب ندیده، خبرها را دنبال می کنم و برای اطمینان از باز بودن دیگر پلتفرمها به گوشه و کنار گوشی سرک می کشم. آخر معلوم نیست این آب تا کی جاری باشد و نخواهند دوباره بر آن سد ببندند.
در اینجا خواستم چیزی از خواص شوراها و کارگروهها و هسته ها و ... بگویم که یکباره دچار خودسانسوری شده و حذفش کردم! راه رفتن ما این روزها مثل راه رفتن بر لبه تیغ شده! ذره ای تکان اضافی باعث سقوطت می شود در چاه ویل ...!؟ آخر وضعیت جنگی است و هر کاری مجاز!

بگذریم! خواستم از احوالات حوری در این روزها برایتان بگویم و اینکه اگر وضع بر همین منوال پیش برود و حرف رئیس جمهور محترم خریدار داشته باشد و فضای مجازی باز بماند و...دوباره در کنارتان خواهیم بود و با مطالبی که عمدتا بر ساختن متمرکز است، سعی خواهیم داشت بر ترمیم ویرانی های گسترده ای که بخصوص فرهنگ این روزهای ایران با آن مواجه است. هرچند می گویند آن که نان ندارد جانی برای خواندن ندارد! اما می دانید که حوری دستی در تامین نان مردم ندارد، پس بگذارید انرژی همین لقمه نانی را که می رسد، خرج ذره ای فرهنگ کنیم که از نان شب واجب تر است. آنها که می توانند برای اصلاح آب و نان مردم کاری کنند، خود دانند و وجدان بیدارشان! سیاست هم که پدر و مادر نمی شناسد، بماند برای وقتی دیگر!!!

✍فرشته مزینانی

@hooreechannel 🌹
❤10👍2👎1
🛑نود روز قطع اینترنت با مغز ما چه کرد؟

انسان مدرن فقط با اکسیژن و آب زنده نیست. مغز انسان امروزی، به «اتصال» هم وابسته است. این اتصال صرفا سرگرمی یا شبکه‌های اجتماعی نیست؛
اینترنت بخشی از سیستم پردازش شناختی ما شده است. چیزی شبیه حافظه‌ی خارجی، سیستم جهت‌یابی، تنظیم هیجان، دریافت هویت جمعی و حتی درک زمان.

وقتی این اتصال برای مدت طولانی قطع می‌شود، فقط اطلاعات از بین نمی‌رود؛ ادراک انسان از جهان هم تغییر می‌کند. بسیاری از افراد در این ماه‌ها تجربه‌هایی شبیه این داشتند:

◼️ احساس گنگ و غیرواقعی بودن دنیا

◼️ فراموشیِ زمان و تاریخ

◼️ خستگی ذهنی مداوم

◼️ بی‌حسی عاطفی

◼️ اضطراب مبهم و بدون علت مشخص

◼️ نیاز وسواس‌گونه به چک‌کردن اخبار
و در بعضی افراد، نوعی کرختی روانی

این‌ها صرفا «ضعف شخصیتی» یا «بیش‌ازحد آنلاین بودن» نیستند. مغز انسان در شرایط بحران طولانی، وارد وضعیتی به نام Survival Mode می‌شود؛ حالتی که در آن سیستم عصبی، به‌جای رشد، خلاقیت و آرامش، تمام انرژی خود را صرف پیش‌بینی تهدید می‌کند.

در این وضعیت، آمیگدال (مرکز پردازش ترس و تهدید) بیش‌فعال‌تر می‌شود و قشر پیش‌پیشانی مغز، که مسئول تصمیم‌گیری منطقی و تنظیم هیجان است، عملکرد ضعیف‌تری پیدا می‌کند.

به زبانی ساده ، انسان کم‌کم از «زندگی کردن» فاصله می‌گیرد و فقط شروع می‌کند به «دوام آوردن». نکته عجیب‌تر اینجاست که مغز، به نبودِ ارتباط اجتماعی هم واکنش عصبی نشان می‌دهد.

مطالعات "نوروایمیجینگ" نشان داده‌اند محرومیت اجتماعی و انزوای طولانی‌مدت، می‌توانند بخش‌هایی از مغز را فعال کنند که در درد فیزیکی هم درگیر می‌شوند. برای مغز انسان، قطع ارتباط همیشه فقط یک اتفاق تکنولوژیک نیست؛ گاهی شبیه یک فقدان زیستی تجربه می‌شود. شاید برای همین بود که در این مدت، بسیاری از افراد احساس می‌کردند جهان کوچک‌تر، تاریک‌تر و دورتر شده است. اما با تمام این‌ها، سیستم عصبی انسان یک ویژگی عجیب دارد: سازگاری.

مغز انسان حتی در تاریک‌ترین شرایط هم سعی می‌کند الگو پیدا کند، معنا بسازد و خودش را بازتنظیم کند. شاید همین ویژگی باعث شده تمدن بشر، با وجود این همه جنگ، سانسور، فروپاشی و ترس، هنوز کامل خاموش نشده باشد.

خاستگاه :
Neuroscience News

ترجمه‌: سپیتام آذرمهر

@hooreechannel 🌹
👍6
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
"خانه جنگی"

🔻از کابل تا تهران پنجاه سال فاصله است، ولی از تهران تا کابل، فقط چند ماه!

📌صحبت های چهار دقیقه ای زینب بیات، شاعر اهل افغانستان
@sokhanranihaa

👈این یک پست سیاسی نیست! سخنان این خواهر افغان، حاصل چهل و چند سال تغییر فرهنگ در پی یک جنگ بی پایان است! جنگی که در آن تنها سلاح نبود که شکل شهرها و روابط آدمها را تغییر داد، بلکه سلطه یک تفکر مبتنی بر قومیت و مذهب بود!!!

@hooreechannel 🌹
❤2👎2
‍ بر خیالی، صلحشان و جنگشان...

هنرمند ناشناسی، با نام مستعار بنکسی (Banksy)،
این اثر را ساخته... تندیس مردی که پرچمی در دست برداشته و چنان آن را برافراشته که سر و روی و چشمان وی را پوشانده!
🔻پرچم، همه تشخص وی را از میان برده، دیگر او یک انسان با شاخصه‌های منحصر بفرد خویش نیست! او تفرد و تشخص ندارد! ما از او هیچ "صورت" نمی‌بینم! او تنها یک "برافرازنده پرچم" است.
🔻 پرچم سر  مرد را پوشانده، دقیقتر که بنگریم، سر او دارد بخشی از پرچم می‌شود. چنانکه چشم‌های مرد را نیز پوشانده ..‌.
مرد پرچم افراشته، نه اندیشه‌ای جز پرچم دارد، و نه دید و بینشی بیرون از آن.
و این به مزاج آدمی شیرین است که سنگینی اندیشمندی را، و بارِ دیدن را فروبگذارد! بگذار نبیند و نفهمد! بگذار مست شود یا نئشه!
⛔️ این در پرچم فرورفتن و با آن یکی شدن، مرد را به پرتگاه برده است، به جایی که پای بر زمین ندارد، قدم بر "هیچ" می‌گذارد.
آری، همه ما در پی آن هستیم که در یک "جمع" پذیرفته شویم، این نخستین گام مدنیت است، اجتماع افراد برای رسیدن به یک هدف، تشکیل یک گروه، و بر پا داشتن یک  "پرچم".
و این پرچم، نشان، تعلق، تحزب، وابستگی... آنگاه که وسعت پیدا کند و بپوشاند، و آدمی را در خود "مسخ" کند، او را می‌برد تا آنجا که "حقیقت" ندارد، تا آنجا که وهم است، وهمی شیرین، سرمستیِ درخودنباشی، غرقه شدن در یک برترِ مقدس... و چنان شود که شیخ قونیه گفت:
بر خیالی، صلحشان و جنگشان
و ز خیالی، فخرشان و ننگشان

و چه باقی می‌ماند؛ جز بر زمین اوفتادن و کوفته شدن،
و آیا در آن "آن" آخر،
در آن ساعت صفر،
در آن هنگامه واپسین،
آیا "پرچم" کنار می‌رود؟ آیا او خواهد دید؟ خواهد شنید؟ خواهد فهمید؟
و چه سود؟! حتی اگر چنین شود!
پیکر فروافتاده او، دیگر جانی در بر دارد؟!

✍محمد سلطانی رنانی 

https://t.me/soltanirenani600
@hooreechannel 🌹
❤3
🖊نسل سوخته در عصر دیجیتال: چرا اولویت اینترنت، اقتصاد است نه فردای ایران؟

👈درباره تجربه تلخ اینترنت پرو!

در حالی که میلیون‌ها دانش‌آموز ایرانی، دوباره طعم تلخ "کلاس‌های خالی" و "آموزش از دست رفته" را می‌چشند ، قطعی اینترنت، آموزش و پرورش را در کما فرو برده است. این فقط تکرار تجربه‌ی تلخ دوران کروناست، با این تفاوت که این بار، انگیزه‌ی دانش‌آموزان برای پیگیری درس، حتی از آن زمان هم کمتر شده است. فضای مجازی، که زمانی پتانسیل آموزشی داشت، حالا به میدانی متروک برای یادگیری تبدیل شده و این زنگ خطری جدی برای آینده‌ی کشور است.

آمارهای رسمی وزارت تکان‌دهنده است؛ میلیون‌ها دانش‌آموز از تحصیل بازمانده‌اند. این یعنی سرمایه‌های انسانی فردا، امروز در حال سوخت شدن هستند. این نسل، که قرار است چرخ‌های پیشرفت کشور را به حرکت درآورند، در دوران حساس شکل‌گیری هویت و دانششان، با موانع دیجیتالی روبرو شده‌اند.

و اما تلخ‌تر از این وضعیت، اولویت‌بندی‌هاست! در حالی که آموزش زیرساخت اصلی توسعه‌ی هر کشوری است، شاهدیم که مسئولین در حال "پرو" کردن اینترنت برای فعالین اقتصادی، اصناف و گروه‌های خاص هستند. آیا اولویت یک کشور در حال توسعه، نباید "انسان" و "آینده‌سازان" آن باشد؟ آیا نسلی که امروز از آموزش باز می‌ماند، چگونه قرار است در فردای اقتصاد و جامعه نقش ایفا کند؟

این نگاه، یک نگاه کوتاه‌مدت و سطحی به مسائل است. تمرکز صرف بر رونق اقتصادی کوتاه‌مدت، در حالی که زیربنای توسعه‌ی بلندمدت – یعنی آموزش و پرورش – در حال تخریب است، یک اشتباه استراتژیک فاحش است. این سیاست‌گذاری، ناخواسته بذر "نسل سوخته" را در دل جامعه می‌کارد؛ نسلی که فرصت یادگیری و رشد را از دست داده و در آینده، نه تنها قادر به ایفای نقش مؤثر در اقتصاد نخواهد بود، بلکه ممکن است به یک بار اضافی برای جامعه تبدیل شود.

این اخطار را خوب به خاطر بسپاریم که، هر روز قطعی اینترنت، فرصت یادگیری را از دانش‌آموزان می‌گیرد. این فرصت‌ها قابل جبران نیستند و تاثیر بلندمدت بر توانایی‌های فردی و اجتماعی آن‌ها خواهند داشت.

دسترسی به اینترنت، خود یک سرمایه است. اولویت دادن به گروه‌های خاص، شکاف بین دانش‌آموزان برخوردار و فاقد دسترسی را عمیق‌تر می‌کند و نابرابری آموزشی را تشدید می‌نماید.

ضمنا بازماندن از تحصیل و ناامیدی جوانان، می‌تواند به کاهش سرمایه‌های اجتماعی و افزایش آسیب‌های اجتماعی منجر شود. این اقدام، این پیام را به جامعه منتقل می‌کند که "آموزش" در اولویت‌های اصلی مسئولین نیست، و این خود ضربه‌ای روحی به خانواده‌ها و دانش‌آموزان است.

مسئولین باید همین امروز درک کنند که سرمایه‌گذاری بر روی آموزش، بیش از هر چیز دیگری، سرمایه‌گذاری بر روی آینده‌ی واقعی کشور است . اینترنت، نباید یک کالای لوکس یا صرفاً ابزار اقتصادی باشد، بلکه باید به عنوان یک زیرساخت حیاتی برای آموزش عمومی در دسترس همگان قرار گیرد. اولویت دادن به "کلاس‌های خالی" و "آینده‌ی دانش‌آموزان"، نیازمند تغییری اساسی در نگاه و رویکرد سیاست‌گذاران است.

آیا وقت آن نرسیده که به جای "پرو" کردن اینترنت برای فعالین اقتصادی، "پرو"ی آموزش و پرورش را جدی بگیریم؟ آینده‌ی ایران، در کلاس‌های درس همین امروز رقم می‌خورد.

✍ م.مبشر

@hooreechannel 🌹
👍6👎1
📍هرمِ مازلو؛ نقشه‌ای برای فهم مسیر رشد انسان
(واقعاً انسان در زندگی به‌دنبال چیست؟)


🔻آبراهام مزلو، روان‌شناس انسان‌گرا در قرن بیستم بود که نظریه‌ی «هرم نیازها» را مطرح کرد. او در این مدل توضیح می‌دهد که انسان‌ها نیازهای مختلفی دارند که به‌صورت مرحله‌ای بر رفتار و انتخاب‌هایشان اثر می‌گذارد. این هرم در واقع تلاشی است برای پاسخ دادن به یک سؤال ساده اما مهم: انسان در زندگی دقیقاً به‌دنبال چیست و چرا گاهی احساس کمبود می‌کند؟

■ مزلو معتقد بود نیازهای انسان به‌صورت لایه‌لایه شکل می‌گیرند. یعنی بعضی نیازها پایه‌ای‌تر هستند و بعضی دیگر در سطوح بالاتر قرار می‌گیرند. این نگاه کمک می‌کند بفهمیم چرا گاهی نمی‌توانیم روی رشد فردی تمرکز کنیم؛ چون هنوز درگیر نیازهای ابتدایی‌تر هستیم و ذهن‌مان در همان‌جا گیر کرده است.

■ در پایین‌ترین سطح این هرم، نیازهای فیزیولوژیکی قرار دارند؛ مثل غذا، خواب، آب و سلامت بدن. این‌ها ابتدایی‌ترین نیازهای انسان‌اند و اگر تأمین نشوند، تقریباً همه‌چیز تحت‌تأثیر قرار می‌گیرد. در این وضعیت، ذهن انسان بیشتر درگیر زنده ماندن است تا رشد کردن.

■ بعد از آن، نیاز به امنیت قرار دارد. امنیت فقط به معنای نبود خطر نیست؛ بلکه شامل ثبات، آرامش نسبی و پیش‌بینی‌پذیر بودن زندگی هم می‌شود. وقتی آدم دائماً نگران فرداست، سخت می‌تواند به آینده‌ای بزرگ‌تر یا به رشد خودش فکر کند.

■ سطح بعدی، نیاز به عشق و تعلق است. انسان نیاز دارد در رابطه باشد، دیده شود و حس کند جایی به او تعلق دارد. نبود این حس، حتی اگر همه‌چیز ظاهراً خوب باشد، می‌تواند یک خلأ عمیق در زندگی ایجاد کند که به‌سادگی پر نمی‌شود.

■ بعد از تعلق، نوبت به عزت‌نفس می‌رسد. این‌جا مسئله فقط نظر دیگران نیست، بلکه نگاه خودِ فرد به خودش اهمیت پیدا می‌کند. این‌که خودش را چقدر ارزشمند می‌داند، چقدر توانایی‌هایش را جدی می‌گیرد و چقدر احساس اثرگذاری دارد، در این مرحله تعیین‌کننده است.

■ در بالاترین سطح، خودشکوفایی قرار دارد؛ یعنی تلاش برای تبدیل شدن به بهترین نسخه‌ی ممکن از خود. این مرحله مربوط به کشف استعدادها، معنا دادن به زندگی و انتخاب مسیرهایی است که با ارزش‌های واقعی فرد هماهنگ‌اند، نه صرفاً انتظارات بیرونی.

■ یک نکته‌ی مهم این است که این مراحل همیشه به‌صورت منظم و پشت‌سرهم طی نمی‌شوند. زندگی واقعی پیچیده‌تر از یک نمودار است. ممکن است کسی هنوز درگیر امنیت باشد، اما هم‌زمان به رشد فردی هم فکر کند و برای آن قدم بردارد.

■ برای مثال، دانش‌آموزی را در نظر بگیر که در خانه‌ای پرتنش زندگی می‌کند. شاید امنیت روانی کاملی نداشته باشد، اما وقتی شروع می‌کند به یاد گرفتن یک مهارت یا دنبال کردن علاقه‌اش، در واقع دارد به سمت رشد حرکت می‌کند. این یعنی «شدن» می‌تواند حتی از دلِ شرایط ناقص هم شروع شود.

■ اگر بخواهیم این مدل را در زندگی خودمان به کار ببریم، لازم است صادقانه از خودمان بپرسیم: الان کجای این مسیر ایستاده‌ام؟ مسئله‌ی اصلی من چیست؟ آیا هنوز درگیر نیازهای پایه هستم یا چالش من در رابطه‌ها و عزت‌نفس است؟ این پرسش‌ها کمک می‌کنند مسیر را واضح‌تر ببینیم.

■ در آخر، حرف مزلو این است که انسان اگر فقط در سطح بقا بماند، بخش بزرگی از ظرفیت‌هایش را نادیده می‌گیرد. اما اگر به «شدن» فکر کند و حتی قدم‌های کوچک بردارد، زندگی‌اش از حالت تکراری خارج می‌شود و کم‌کم معنا پیدا می‌کند.

‌✍️ مصطفی سلیمانی

https://ble.ir/filsofak
@hooreechannel 🌹
❤7👍2
📝درسی که هیچ مدرسه‌ای یاد نمی‌دهد

♈️هر روز غذای همکلاسیِ فقیرم را می‌دزدیدم تا با تحقیرش سرگرم شوم …
اما روزی که نامه‌ای را خواندم که مادرش در کیسه‌ی غذا پنهان کرده بود ، غذا در دهانم طعم خاکستر گرفت.
من ترسناک‌ ترین قلدر مدرسه بودم.

♈️اسمم سباستین هست
پدرم سیاستمدار بود و مادرم صاحب مراکز زنجیره‌ای از محصولات لوکس سلامت
بهترین کفش‌ها را می‌پوشیدم ، جدیدترین آیفون را داشتم و در قصری بزرگ زندگی می‌کردم …
اما درونم ، تنهایی خفه‌کننده‌ای لانه کرده بود.
قربانیِ همیشگی من ، پسری بود به نام توماس ، دانش‌آموز بورسیه‌ای با لباس‌های کهنه ، سر همیشه پایین ، و غذایی در یک کیسه‌ی کاغذی قهوه‌ایِ چروک و لکه‌دار از روغن.

♈️هر روز زنگ تفریح ، «شوخی» تکراری‌ام را انجام می‌دادم ؛
کیسه را از دستش می‌کشیدم ، روی میز می‌رفتم و فریاد می‌زدم :
«بیایید ببینیم شاهزاده‌ی زاغه‌ها امروز چه آشغالی آورده!»
توماس هرگز مقاومت نمی‌کرد. ساکت می‌ایستاد ، با چشمانی سرخ ، و در دلش دعا می‌کرد تا هرچه زودتر تمام شود.
غذایش را بیرون می‌آوردم ، گاهی یک موز له‌ شده ، گاهی برنج سرد...
و وسط خنده‌ی جمع ، در سطل زباله می‌انداختم.
سپس با کارتِ اعتباریِ نامحدودم می‌رفتم پیتزا می‌خریدم.

♈️یک سه‌شنبه‌ی خاکستری ، تصمیم گرفتم تحقیر را شدیدتر کنم.
کیسه را کشیدم ، از همیشه سبک‌تر بود. با تمسخر گفتم :
«امروز خیلی سبکه! چی شده توماس؟ حتی پول برنج هم تموم شده ؟»
توماس سعی کرد کیسه را پس بگیرد.
با صدایی شکسته گفت :
«خواهش می‌کنم سباستین… امروز نه…»
همین بیشتر تحریکم کرد. کیسه را جلوی همه برگرداندم. غذایی نیفتاد.
فقط…
یک تکه نانِ سفت ، خالی ، و یک کاغذِ تاخورده ...
بلند خندیدم :
«نگاه کنید ! نونِ سنگی! مواظب دندوناتون باشید!»

♈️کاغذ را برداشتم تا بیشتر مسخره کنم.
بازش کردم و نمایشی ، با صدای بلند خواندم :
*«پسر عزیزم ، ببخش که امروز نتوانستم پنیر یا کره بخرم. صبحانه نخوردم تا این تکه نان را با خودت ببری. این همه‌ی دارایی ماست تا جمعه که حقوقم را بدهند. آهسته بخور تا سیرکننده‌تر باشد. دَرسَت را خوب بخوان. تو افتخار و امید منی. با تمام جان دوستَت دارم… مادرت.»

♈️صدایم خط به خط می‌لرزید و فرو می‌ریخت.
وقتی به امضا رسیدم ،
سکوتی سنگین حیاط مدرسه را گرفت.
به توماس نگاه کردم
بی‌صدا گریه می‌کرد و صورتش را از شرم پوشانده بود.
به نان روی زمین نگاه کردم.
آن نان ، آشغال نبود. صبحانه‌ی مادرش بود.
فداکاریِ گرسنگیِ تن برای سیر کردن عشق.

♈️یادم افتاد کیف غذای چرمیِ ایتالیایی‌ام روی نیمکت مانده ؛ پر از ساندویچ‌های لوکس ، نوشیدنی‌های وارداتی و شکلات‌های گران.
مادرم حتی نمی‌دانست داخلش چیست ، خدمتکار آن را آماده کرده بود و سه روز بود که مادرم از من نپرسیده بود مدرسه‌ام چطور گذشت.
از خودم بیزار شدم.
*من سیر بودم… اما دلم گرسنه.*
*توماس گرسنه بود… اما لبریز از عشقی که مادرش را گرسنه نگه می‌داشت.*

♈️به سمتش رفتم.
همه منتظر ادامه‌ی تمسخر بودند.
اما من زانو زدم. نان را با احترام برداشتم ، تمیزش کردم ، و همراه نامه در دستش گذاشتم. سپس به سراغ کیفم رفتم ، غذای فاخرم را بیرون آوردم و در دامنش گذاشتم.
با صدایی گرفته گفتم :
«با من غذا عوض کن توماس… لطفاً... این نان ، از هرچیزی که دارم با ارزش‌تر است.»
کنارش نشستم و برای نخستین‌بار در زندگی‌ام پیتزا نخوردم.
تواضع خوردم.
و به خودم قول دادم
تا وقتی پولی در جیبم هست ، هیچ‌ وقت مادری مجبور نشود برای سیر کردن فرزندش از گرسنگیِ خودش بگذرد…

🔰حکمت :
♈️برخی کیسه‌ها خالی‌اند ، اما لبریز از کرامت. و برخی دل‌ها پُرَند… اما از انسانیت خالی.

@hooreechannel 🌹
😭10👍2👏2❤1😢1
بنیادگرایی چگونه ذهن‌ها را محدود می‌کند؟

📌تحجر حالتی از اندیشه است که در آن یک برداشت یا فهم خاص، سخت و تغییرناپذیر می‌شود. در چنین فضایی، گذشته به صورت کامل و بی‌چون‌وچرا مقدس تلقی می‌شود و هرگونه پرسش، بازاندیشی یا تفسیر تازه با بدبینی نگریسته می‌شود. ذهن متحجر می‌کوشد جهان را در قالب‌هایی ثابت نگه دارد و به همین دلیل، توان انعطاف و پذیرش تجربه‌های تازه در آن کاهش می‌یابد.

📌بنیادگرایی نیز نوعی گرایش فکری است که تلاش می‌کند یک قرائت خاص از دین یا ایدئولوژی را «اصیل و خالص» معرفی کند و دیگر برداشت‌ها را نادرست یا منحرف بداند. در این نگاه، حقیقت امری انحصاری است و مرز میان درست و نادرست با خطوطی سخت و قطعی ترسیم می‌شود. بنیادگرایی معمولاً در پی بازگشت به اصول اولیه است، اما این بازگشت در عمل اغلب با حذف تنوع تفسیری همراه می‌شود.

📌تحجر و بنیادگرایی به یکدیگر نزدیک‌اند؛ تحجر یک حالت ذهنی است و بنیادگرایی زمانی رخ می‌دهد که همین ذهنیت در سطح اجتماعی، فرهنگی یا نهادی تثبیت شود. در چنین بستری، یک نگاه محدود و یک‌صدایی به هنجار غالب تبدیل می‌شود و فضای فکری جامعه را شکل می‌دهد.

📌وقتی چنین تفکری رواج می‌یابد، افراد از آغاز زندگی در محیطی رشد می‌کنند که تنوع دیدگاه‌ها نه تنها تشویق نمی‌شود بلکه گاه تهدید تلقی می‌شود. اختلاف نظر، به جای اینکه فرصتی برای رشد باشد، به عنوان نشانه‌ای از انحراف یا ضعف فهم دیده می‌شود. طبیعی است که در این فضا، انسان‌ها به تدریج یاد می‌گیرند از چارچوب‌های پذیرفته‌شده فراتر نروند.

📌پیامد روانی چنین محیطی شکل‌گیری «تنگ‌نظری» است: محدود شدن افق ذهن، دشواری در پذیرش تفاوت، و عادت کردن به قضاوت سریع. ذهنی که مدام به یک نسخه قطعی از حقیقت خو گرفته، به‌تدریج حساسیت خود را نسبت به پیچیدگی‌های جهان از دست می‌دهد و توانایی دیدن امکان‌های تازه در آن کاهش می‌یابد.

📌نکته مهم این است که اثر بنیادگرایی و تحجر فقط به دینداران محدود نمی‌شود. حتی کسانی که از باورهای گذشته فاصله می‌گیرند، اگر در محیطی بنیادگرا بزرگ شده باشند، ممکن است همان الگوهای ذهنی را حفظ کنند. در این حالت، محتوای باور تغییر کرده اما سبک اندیشیدن، همان سبک دوگانه و قطعی باقی می‌ماند.

📌در اثر این اتفاقات، تنگ‌نظری تبدیل به یک عادت ذهنی می‌شود؛ عادتی که مانع گفت‌وگو، مانع درک متقابل و مانع رشد فکری است. فردی که همه چیز را سیاه و سفید می‌بیند، کمتر می‌تواند پیچیدگی جهان انسانی را بپذیرد و از دل همین ناتوانی، فاصله‌گیری از خلاقیت و نوآوری آغاز می‌شود.

📌بنیادگرایی و تحجر تنها اختلاف نظری ساده با «تنوع فکری» ندارند؛ آنها ساختار روانی انسان را به‌تدریج بازسازی می‌کنند. ذهنی که با قطعیت مطلق تربیت می‌شود، نمی‌تواند میان چند امکان مختلف حرکت کند، پرسش جدید بپرسد یا راهی تازه را تصور کند. چنین ذهنی ناگزیر به سمت تنگ‌نظری کشیده می‌شود، زیرا ابزار روانی لازم برای مواجهه با پیچیدگی را از دست می‌دهد.

📌از دل این تنگ‌نظری، خلاقیت و بینش توسعه‌خواهانه نیز قربانی می‌شوند. خلاقیت نیازمند شک، پرسش، آزمودن، و عبور از یقینیات اولیه است؛ اما بنیادگرایی همه این مسیرها را خطرناک و انحرافی می‌داند. به همین دلیل، در جوامعی که ذهنیت متحجر غالب می‌شود، نوآوری کاهش می‌یابد، افق دید محدود می‌شود و انرژی جمعی از ساختن آینده به دفاع از گذشته منتقل می‌گردد.

📌در وضعیت امروز ایران نیز می‌توان آثار چنین چرخه‌ای را مشاهده کرد: هرجا که گفتمان‌های قطعی، تک‌صدایی و امنیتی بر حوزه‌های فکری و فرهنگی سایه می‌افکنند، میدان خلاقیت تنگ‌تر می‌شود، جوانان از تخیل آینده محروم می‌مانند و ظرفیت توسعه به‌جای رشد، فرسوده می‌گردد.

📌در برابر چرخه بنیادگرایی و تنگ‌نظری، راه عبور نه در انکار یا حذف سنت، بلکه در باز کردن مسیرهای تازه برای تنفس فکری جامعه است. نقطه آغاز، پرورش مداراست؛ یعنی یاد گرفتن اینکه اختلاف نظر تهدید نیست، بلکه فرصتی برای غنی‌تر شدن فهم ما از جهان است. در کنار آن، باید تفکر خلاق را تقویت کرد؛ تفکری که به انسان اجازه می‌دهد امکانات تازه را تصور کند و از چارچوب‌های بسته عبور کند. همچنین تفکر انتقادی ضرورت دارد؛ توانایی پرسیدن، سنجیدن، و بازاندیشی در مفروضات.

📌با ترکیب این سه عنصر، جامعه به‌تدریج ظرفیت گفت‌وگو پیدا می‌کند، تکثر را می‌پذیرد و عادت ذهنی «دیدن راه‌های نو» در افراد شکل می‌گیرد. این همان نقطه‌ای است که مسیر آینده گشوده می‌شود؛ آینده‌ای که از دل بسته‌ها و قطعیت‌ها بیرون نمی‌آید، بلکه از توانِ فهم، مدارا و آفرینش جمعی ساخته می‌شود.

✍ محمدامین صعودی

@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
❤2👍1
پیکر زن، همچون میدان نبرد

✍ میدان‌ها، از تهران تا روستای قادی‌کُلای بابل، هر شب شاهد حضور جمعیت بیش‌وکمی است، پرچم به دست، جمعیتی که این‌روزها تلویزیون جمهوری اسلامی از آنها به عنوان «اُمت مبعوث‌شده» یاد می‌کند. اما در میانه‌ی این پرچم‌گردانی‌ها و در کنار زنانی با چادرهای سیاه و سربندهای «لبیک یا خامنه‌ای» و پرچم‌های جمهوری اسلامی و حزب‌الله، دوربین‌های خبرگزاری‌های دولتی تصاویر دیگری را هم به نمایش می‌گذارند، تصاویری از زنان رنگارنگ و گاه آلامُد. زنان و دختران جوانی، بدون حجاب اجباری، گاه با چفیه و پرچم فلسطین و گاه با ژست‌هایی که کُلت‌های کمری را رو به دوربین عکاسان خبری نشانه رفته‌اند. دختران جوانی که در وضعیت غیرجنگی، حتی پس از جنبش «مهساژینا امینی»، نمی‌توانستند بی‌هراس از بازداشت، یا دست‌کم امربه‌معروف و نهی‌ازمنکرِ منجر به درگیری، در خیابان ظاهر شوند. اما حالا بدن، صورت، مو و پوشش این زنان به سطحی برای نوشتن سیاست‌های دیکته‌شده بدل شده است. به‌ نظر حضور زنانی سوار بر موتورهای برقی با رنگ‌های پاستلی، با کلاه بِرِه سپاهی، با کلاشینکف‌های صورتی، گاهی برای مخاطبان این برنامه‌ها هم قابل‌هضم نیست، تا آنجا که یکی از مدیحه‌سرایان را به یکی از این میادین دعوت کردند تا مسلمین را به خویشتن‌داری و رواداری دعوت کند. و او با ارجاع به سخنان رهبر در سال ۱۴۰۱ از حاضران دعوت کرد دست از قضاوت زنان حاضر در این میادین به دلیل پوشش متفاوتشان بردارند. سنت‌شکنی‌ها به همین‌جا ختم نمی‌شود، نمایش صدا و تصویر جولیا پطرس، خواننده‌ زن لبنانی، روی پرده‌ی نمایشی در منطقه‌ باغ فردوس در شمال تهران در حین برگزاری یکی از این تجمع‌ها را هم باید به مجموعه‌ی این شگفتی‌ها افزود.

✍ آنچه این تجمعات را از بسیاری صحنه‌های سیاسی دیگر متمایز می‌کند، نه صرفاً حضور زنان، بلکه نحوه‌ی چیدمان و بازنمایی آن‌ها در تصویر است. عکس‌ها اغلب به‌گونه‌ای قاب‌بندی شده‌اند که بدن زن به مرکز توجه تبدیل شود: رنگ‌ها حساب‌شده‌اند، کنتراست میان پوشش‌ها برجسته می‌شود، و نوعی زیبایی‌شناسی نرم و حتی دلپذیر بر کل صحنه سایه می‌اندازد. زن نه فقط به‌عنوان یک شرکت‌کننده، بلکه به‌عنوان عنصری بصری عمل می‌کند که قرار است خشونت نهفته در پیام را تعدیل کند و نمایشی از رواداری با شهروندان باشد. از میدان فلسطینِ تهران قاب‌های دیگری هم خلق می‌شود: دختران جوانی با شلوارهای شش جیب خاکی رنگ در کنار زنان چادری که دست روی گلن‌گدن اسلحه گذاشته‌اند و رو به دوربین لبخند می‌زنند.

✍ به‌نظر می‌رسد سیاست‌گذاران این گردهمایی‌های شبانه می‌کوشند از خلال ترکیب بدن زن و مقاومت، روایتی جذاب بسازند که بیشتر هم مصرف خارجی دارد و در قاب‌های لاینقطع شبکه‌های خبری صداوسیما هم چندان نمایشش نمی‌دهند. روایتی که پیش‌تر، از تجمع حامیان بشار اسد و سیدحسن نصرالله گاه به مخاطب فارسی‌زبان نشان می‌دادند، اما حکومت تا پیش از این آن را بر خود حرام می‌دانست. با این‌حال برخلاف حامیان بی‌حجاب در حزب‌الله لبنان، اینجا بدن زن یک سوژه‌ی سطحی برای فرافکنی و ابژه‌سازی شده است. زیرا این زنان، برخلاف لبنان و سوریه، صبح فردای همان تجمع با آن پوشش اجازه‌ی عبور از در ورودی هیچ سازمان دولتی یا حتی دفاتر پیشخوان دولت را ندارند. چرا که حجاب همچنان یکی از خطوط قرمز ایدئولوژیک و ابزارهای اصلی کنترل بدن زن است، اما همان بدن در لحظه‌ی نیاز به پروپاگاندا، به سطح تصویر آورده می‌شود.

@NashrAasoo
@hooreechannel 🌹
👏6👍3👎3❤1
🔷 به من گوش بده
تا، با وجود مخالفت، با تو سهیم شوم


🔸 خیلی‌هایمان اکثر اوقات حس می‌کنیم کسی به حرفمان گوش نمی‌دهد. دلیلش این است که بیشترِ مردم بلد نیستند درست گوش بسپارند. وقتی طرف مقابلمان حرف می‌زند، فوراً سراغ نتیجه‌گیری می‌رویم. خیال می‌کنیم فهمیده‌ایم، درحالی‌که چنین نیست. قبل از اینکه طرف مقابل حرفش را به پایان برساند، سخن بعدی‌مان را در ذهن آماده می‌کنیم.

🔸 به‌طور متوسط، پزشکان بعد از فقط ۱۱ ثانیه گوش‌سپاری بین حرف بیمارانشان می‌دوند تا تشخیصشان را بگویند. اگر پزشک حرف بیمار را قطع نکند، خود بیمار فقط ۶ ثانیه بعد صحبتش را به پایان می‌رساند. برای گفتن صحبتشان فقط همین‌قدر زمان نیاز دارند: 17 ثانیه. ولی تقریباً هیچ‌کدامشان این‌قدر زمان نصیبشان نمی‌شود.

🔸 گوش‌سپاریِ بد و نادرست پیامدهایی واقعی و سنجیدنی دارد. وقتی افراد حس کنند کسی حرفشان را نمی‌شنود، کم وبیش دچار اضطراب می‌شوند و موضع دفاعی می‌گیرند. کمتر حرف می‌زنند و هرچه هم می‌گویند ساده‌سازی‌شده است. به‌این‌ترتیب، میان طرفینِ گفت‌وگو دیوارهایی برافراشته می‌شود.

🔸 اما وقتی حس کنند دیگران حرفشان را شنیده‌اند، نتیجه‌ای معجزه‌وار رخ می‌دهد. صحبت‌های منسجم‌تر و گیراتری می‌کنند؛ تناقض‌های حرف خودشان را می‌پذیرند، آن‌هم با کمال میل. منعطف‌تر می‌شوند. مثلاً مشتریانی که حس می‌کنند مشاوران مالی‌شان حرفشان را شنیده‌اند احتمال بیشتری دارد به آن‌ها اعتماد کنند و بابت مشاوره پول بپردازند. کارکنانی که حس کنند حرفشان شنیده می‌شود بهتر کار می‌کنند و رؤسایشان را بیشتر دوست دارند.

🔸 بیماران اگر حس کنند درک شده‌اند، با رضایت بیشتری از بیمارستان خارج می‌شوند و احتمال بیشتری دارد طبق تجویز پزشکشان عمل کنند. در میان زوج‌ها، افرادی که حس می‌کنند طرف مقابل درکشان کرده می‌توانند بدون آسیب‌رسانی از فوایدِ تعارض بهره ببرند و اتفاقاً انگار بگومگو حالشان را بدتر که نمی‌کند هیچ، بهتر هم می‌کند، حتی وقتی اختلاف نظرها به قوت خود باقی باشد.

🔸 تعارض در این حالت سالم است. وقتی حس کنیم درکمان کرده‌اند، گزینه‌هایی را پیش رویمان می‌بینیم که قبلاً نمی‌دیدیم. حس مالکیتی نسبت به جست‌وجوی راهکار به دست می‌آوریم. بعد، حتی اگر حرف خودمان را به کرسی ننشانیم، نسبت به نتایج پذیراتر می‌شویم، چون خودمان در رقم زدنشان سهم داشته‌ایم.

🔺 آنچه خواندید برشی است از کتاب «اختلاف ویرانگر» نوشتۀ آماندا ریپلی و با ترجمۀ علیرضا شفیعی‌نسب.

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
❤2👍2
همه ی اون مشاغلی که به عنوان شغل‌های پر‌استرس بلدید تصور کنید، تحقیقات می‌گن مادری از همه اون مشاغل، پراسترس‌تره.

حالا تو بعضی تحقیقات می‌گن به اندازه داشتن دو الی سه شغل استرس‌زاست، اینو به عنوان اختلاف در جامعه آماری و روش تحقیق و بقیه مشکلات کارهای آماری ببینید، اما اصل قضیه پابرجاست.


اینو گوشه ذهنتون داشته باشید و هیچ وقت به خودتون اجازه ندین مادر دیگه‌ای رو قضاوت کنید یا حتی نظری درمورد زندگیش و فرزندپروریش بدید، مگه اینکه با اصرار زیاد خودش ازتون بخواد.

تازه اون موقع هم بگید برو از متخصص بپرس، من جای تو نیستم و نمی‌دونم تو زندگی تو چه خبره.

اینکه میگیم مادر، به خاطر اینه که به شکل سنتی تربیت و مسئولیت بچه‌ها با مادره وگرنه در مقالات میگن مادر یا مراقب و ربطی به بحث‌های فمینیستی و جنسیتی نداره.

هیچکس نمی‌دونه دیگران، مادران دیگه، بچه‌های دیگه، خانواده‌های دیگه، حتی اونایی که خیلی بهش نزدیکن، دقیقا دارن چی از سر می‌گذرونن.

اگه کمکی از دستمون برمیاد، فقط پیشنهاد بدیم که آیا می‌تونم کمکی بکنم؟ اگه نه، بذاریم حداقل بار نگاه، قضاوت و نظرات ما روی دوش اونایی که خودشون درگیر چالش‌هاشون هستن نباشه

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👏5👎4