چرا برخی ترجیح میدهند متعصب بمانند تا آگاه؟
♈️تا به حال فکر کردهاید چرا برخی در برابر واضحترین استدلالها، چشمانشان را میبندند؟ چرا سیاست برای بعضیها از جنس «تدبیر برای آینده» نیست و دقیقاً شبیه به «طرفداری از یک تیم فوتبال» شده است؟
♈️بیایید این پدیده خطرناک را در سه لایه روانشناختی کالبدشکافی کنیم:
♈️پیشلایه: انتخاب دلی، دفاع کورکورانه
قبل از هر چیز باید بدانیم که بسیاری از این طرفداریها، اصلاً بر پایه «شناخت و آگاهی» نیست. درست مثل طرفدار تیمی مثل «منچستر»، که شاید یکبار در کودکی از رنگ پیراهن یا بازی یک بازیکن خوشش آمده و از آن روز «طرفدار» شده، در سیاست هم بسیاری صرفاً بر اساس یک «حس زودگذر»، یک «سخنرانی پرشور» یا یک «جو خانوادگی» به جناحی علاقهمند شدهاند.
♈️آنها هیچ *دلیل برهانی و اثباتی* برای انتخابشان ندارند؛ اول «علاقهمند» شدهاند و بعد برای این علاقه، شروع به توجیه و تفسیر کردهاند. برای این آدمها، جناح سیاسی یک «معشوق» است، نه یک «برنامه کاری».
🔰۱. لایه اول: وقتی «من» تبدیل به «جناح» میشود
در این مرحله، فرد دیگر «طرفدار» یک تفکر نیست، بلکه با آن «یکی» شده است. جناح سیاسی برای او مثل پیراهن تیم محبوب است.
نقد آن جناح، برای او نقد یک سیاست نیست، بلکه «توهین به ناموس فکری» و حمله به شخصیت خودش تلقی میشود. در این فضا، حقیقت اهمیت ندارد؛ فقط «برد تیم ما» مهم است.
🔰۲. لایه دوم: سد محکمی به نام هزینه غرق شده (بنبست فکری)
در این لایه، فرد حتی ذرهای اجازه نمیدهد فکر دیگری به ذهنش خطور کند. چرا؟ چون او سالها با دوست و دشمن، با برادر و همکار، سر این تیم یا جناح «کری» خوانده، درگیر شده و پلهای پشت سرش را خراب کرده است.
پذیرش کمترین اشتباه از سوی جناح خودی، برای او به معنای «باختن در برابر تمام رقبای زندگیاش» است. او ترجیح میدهد تا ابد در اشتباه بماند، اما در مقابل کسی که سالها با او بحث کرده، سرش را پایین نیندازد. اینجا نه برهانی وجود دارد و نه عقلانیتی؛ فقط *غرور* است که جای همه چیز را میگیرد.
🔰۳. لایه سوم: وقتی پاسخ ناکامی، خشونت است (شکستن شیشه اتوبوسها)
خطرناکترین بخش هواداری سیاسی اینجاست. همانطور که تماشاچی متعصب وقتی تیمش در یک بازی سرنوشتساز میبازد، به جای تحلیل فنی، به خیابان میریزد، شیشه اتوبوس میشکند و آتش میزند، «هوادار سیاسی» هم در برابر شکست پروژههای جناحش، به «خشونت کلامی و ساختاری» روی میآورد. او چون نمیتواند با واقعیت «ناکامی» کنار بیاید و دلیلی هم برای دفاع منطقی ندارد، به زمین و زمان فحش میدهد، رقیب را لجنمال میکند و حاضر است امنیت روانی و فیزیکی جامعه را به خطر بیندازد تا خشم ناشی از «فروریختن بت ذهنیاش» را تخلیه کند. برای او، آتش زدن سطل آشغال یا ترور شخصیت منتقدان، راهی برای فرار از درد حقیقت است.
♈️نتیجهگیری: از هوادار به شهروند
تیمهای فوتبال میبرند و میبازند و زندگی ما تغییر نمیکند؛ اما در سیاست، باخت یک تفکر غلط، یعنی برد یک ملت. اگر یاد نگیریم که «نقد خودی» بزرگترین شجاعت است، همیشه در لایه دوم باقی میمانیم؛ جایی که تعصب، ما را به سربازانی تبدیل میکند که برای «نباختن در کریخوانی»، حاضرند آینده کشور را قربانی کنند.
♈️بیایید از خودمان بپرسیم:
ما نگران ایرانیم، یا نگران بقدرت نرسیدن برخی سیاسیون قدرت طلب که برای منافع حزبی دیگران را سیاهی لشکر پشت خود کردهاند، و ما به تلهای افتادیم که تمام فکرما اینست تا جلوی فلانی «کم نیاوریم»؟
✍احمد یغما
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
♈️تا به حال فکر کردهاید چرا برخی در برابر واضحترین استدلالها، چشمانشان را میبندند؟ چرا سیاست برای بعضیها از جنس «تدبیر برای آینده» نیست و دقیقاً شبیه به «طرفداری از یک تیم فوتبال» شده است؟
♈️بیایید این پدیده خطرناک را در سه لایه روانشناختی کالبدشکافی کنیم:
♈️پیشلایه: انتخاب دلی، دفاع کورکورانه
قبل از هر چیز باید بدانیم که بسیاری از این طرفداریها، اصلاً بر پایه «شناخت و آگاهی» نیست. درست مثل طرفدار تیمی مثل «منچستر»، که شاید یکبار در کودکی از رنگ پیراهن یا بازی یک بازیکن خوشش آمده و از آن روز «طرفدار» شده، در سیاست هم بسیاری صرفاً بر اساس یک «حس زودگذر»، یک «سخنرانی پرشور» یا یک «جو خانوادگی» به جناحی علاقهمند شدهاند.
♈️آنها هیچ *دلیل برهانی و اثباتی* برای انتخابشان ندارند؛ اول «علاقهمند» شدهاند و بعد برای این علاقه، شروع به توجیه و تفسیر کردهاند. برای این آدمها، جناح سیاسی یک «معشوق» است، نه یک «برنامه کاری».
🔰۱. لایه اول: وقتی «من» تبدیل به «جناح» میشود
در این مرحله، فرد دیگر «طرفدار» یک تفکر نیست، بلکه با آن «یکی» شده است. جناح سیاسی برای او مثل پیراهن تیم محبوب است.
نقد آن جناح، برای او نقد یک سیاست نیست، بلکه «توهین به ناموس فکری» و حمله به شخصیت خودش تلقی میشود. در این فضا، حقیقت اهمیت ندارد؛ فقط «برد تیم ما» مهم است.
🔰۲. لایه دوم: سد محکمی به نام هزینه غرق شده (بنبست فکری)
در این لایه، فرد حتی ذرهای اجازه نمیدهد فکر دیگری به ذهنش خطور کند. چرا؟ چون او سالها با دوست و دشمن، با برادر و همکار، سر این تیم یا جناح «کری» خوانده، درگیر شده و پلهای پشت سرش را خراب کرده است.
پذیرش کمترین اشتباه از سوی جناح خودی، برای او به معنای «باختن در برابر تمام رقبای زندگیاش» است. او ترجیح میدهد تا ابد در اشتباه بماند، اما در مقابل کسی که سالها با او بحث کرده، سرش را پایین نیندازد. اینجا نه برهانی وجود دارد و نه عقلانیتی؛ فقط *غرور* است که جای همه چیز را میگیرد.
🔰۳. لایه سوم: وقتی پاسخ ناکامی، خشونت است (شکستن شیشه اتوبوسها)
خطرناکترین بخش هواداری سیاسی اینجاست. همانطور که تماشاچی متعصب وقتی تیمش در یک بازی سرنوشتساز میبازد، به جای تحلیل فنی، به خیابان میریزد، شیشه اتوبوس میشکند و آتش میزند، «هوادار سیاسی» هم در برابر شکست پروژههای جناحش، به «خشونت کلامی و ساختاری» روی میآورد. او چون نمیتواند با واقعیت «ناکامی» کنار بیاید و دلیلی هم برای دفاع منطقی ندارد، به زمین و زمان فحش میدهد، رقیب را لجنمال میکند و حاضر است امنیت روانی و فیزیکی جامعه را به خطر بیندازد تا خشم ناشی از «فروریختن بت ذهنیاش» را تخلیه کند. برای او، آتش زدن سطل آشغال یا ترور شخصیت منتقدان، راهی برای فرار از درد حقیقت است.
♈️نتیجهگیری: از هوادار به شهروند
تیمهای فوتبال میبرند و میبازند و زندگی ما تغییر نمیکند؛ اما در سیاست، باخت یک تفکر غلط، یعنی برد یک ملت. اگر یاد نگیریم که «نقد خودی» بزرگترین شجاعت است، همیشه در لایه دوم باقی میمانیم؛ جایی که تعصب، ما را به سربازانی تبدیل میکند که برای «نباختن در کریخوانی»، حاضرند آینده کشور را قربانی کنند.
♈️بیایید از خودمان بپرسیم:
ما نگران ایرانیم، یا نگران بقدرت نرسیدن برخی سیاسیون قدرت طلب که برای منافع حزبی دیگران را سیاهی لشکر پشت خود کردهاند، و ما به تلهای افتادیم که تمام فکرما اینست تا جلوی فلانی «کم نیاوریم»؟
✍احمد یغما
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
👎2👌2👍1
❓چرا مخالفت دیگران عشق را تشدید میکند؟
✔️اثر رومئو و ژولیت نوعی خطای شناختیست که میگوید: «زمانی که دیگران با رابطهی عاطفی دو نفر مخالفت میکنند، گاهی این مخالفت باعث میشود عشق و وابستگیِ آن دو بیشتر و شدیدتر شود. بهعبارتدیگر، مخالفت دیگران با یک رابطهی عاطفی ممکن است آن رابطه را قویتر، ارزشمندتر و هیجانیتر کند.
✔️نام این خطای شناختی از نمایشنامهی رومئو و ژولیت گرفته شده است؛ رومئو و ژولیت نمایشنامهای از ویلیام شکسپیر است که داستان عشق دو نوجوان از دو خانوادهی دشمن را روایت میکند. مخالفت خانوادهها عشق آنها را شدیدتر میکند، اما مجموعهای از سوءتفاهمها و حوادث تلخ سرانجام به مرگ هر دو میانجامد. درواقع، این نمایشنامه روایتگر عشقیست که به خاطر مخالفت و ممنوعیت قویتر میشود، اما به تراژدی میانجامد.
▪️خلاصه، زمانی که انسان احساس کند رابطهی عاطفیاش با دیگران محدود یا ممنوع میشود، تمایلش به حفظ و تقویت آن رابطه بیشتر میشود.
➕برای مثال، وقتی والدین به فرزندشان میگویند: «تو حق نداری با این فرد رابطه داشته باشی.»، او این را محدودیت آزادی تفسیر میکند؛ درنتیجه، میل به حفظ و تقویت رابطه بیشتر میشود.
➕این خطای شناختی نشان میدهد که چگونه فشارهای اجتماعی و ممنوعیتها میتوانند قضاوت منطقی انسان را تحریف کنند، و عشق را که یک «تجربهی عاطفی»ست به یک «نبرد هیجانی» تبدیل کنند.
➕اثر رومئو و ژولیت با «اثر میوهی ممنوعه»¹ ارتباط تنگاتنگی دارد. اثر میوهی ممنوعه به تمایل انسان برای افزایش توجه و تمایل به چیزی پس از ممنوع یا محدود شدن آن اشاره میکند.
➕نام این خطای شناختی از داستان مشهور آدم و حوا گرفته شده است. در این داستان، خداوند خوردن میوهی درخت سیب را برای آدم و حوا ممنوع میکند. همین ممنوعیت باعث میشود آن میوه اهمیت و جذابیت ویژهای پیدا کند، و درنهایت آدم و حوا به سوی آن کشیده شوند.
➕روانشناسان از این داستان بهعنوان یک استعاره استفاده کردهاند و به این نتیجه رسیدهاند که گاهی ارزش یا جذابیت یک چیز نه بهخاطر ویژگیهای ذاتی آن، بلکه به دلیل ممنوعیت آن افزایش مییابد. به همین دلیل، هرگاه ممنوعیت باعث افزایش میل و کنجکاوی نسبت به چیزی شود، از اصطلاح «اثر میوهی ممنوعه» استفاده میکنند.
➕برای مثال، کتابی که ممنوع میکنند یا رابطهای که با مخالفت شدید مواجه میشود، ممکن است ارزشمندتر و جذابتر از قبل به نظر برسد. یا وقتی که والدین به فرزندشان میگویند: «تو حق نداری این فیلم را ببینی.»، ناگهان کنجکاوی و تمایل کودک نسبت به آن فیلم بیشتر میشود.
✍محمدرضا سلیمی
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
✔️اثر رومئو و ژولیت نوعی خطای شناختیست که میگوید: «زمانی که دیگران با رابطهی عاطفی دو نفر مخالفت میکنند، گاهی این مخالفت باعث میشود عشق و وابستگیِ آن دو بیشتر و شدیدتر شود. بهعبارتدیگر، مخالفت دیگران با یک رابطهی عاطفی ممکن است آن رابطه را قویتر، ارزشمندتر و هیجانیتر کند.
✔️نام این خطای شناختی از نمایشنامهی رومئو و ژولیت گرفته شده است؛ رومئو و ژولیت نمایشنامهای از ویلیام شکسپیر است که داستان عشق دو نوجوان از دو خانوادهی دشمن را روایت میکند. مخالفت خانوادهها عشق آنها را شدیدتر میکند، اما مجموعهای از سوءتفاهمها و حوادث تلخ سرانجام به مرگ هر دو میانجامد. درواقع، این نمایشنامه روایتگر عشقیست که به خاطر مخالفت و ممنوعیت قویتر میشود، اما به تراژدی میانجامد.
▪️خلاصه، زمانی که انسان احساس کند رابطهی عاطفیاش با دیگران محدود یا ممنوع میشود، تمایلش به حفظ و تقویت آن رابطه بیشتر میشود.
➕برای مثال، وقتی والدین به فرزندشان میگویند: «تو حق نداری با این فرد رابطه داشته باشی.»، او این را محدودیت آزادی تفسیر میکند؛ درنتیجه، میل به حفظ و تقویت رابطه بیشتر میشود.
➕این خطای شناختی نشان میدهد که چگونه فشارهای اجتماعی و ممنوعیتها میتوانند قضاوت منطقی انسان را تحریف کنند، و عشق را که یک «تجربهی عاطفی»ست به یک «نبرد هیجانی» تبدیل کنند.
➕اثر رومئو و ژولیت با «اثر میوهی ممنوعه»¹ ارتباط تنگاتنگی دارد. اثر میوهی ممنوعه به تمایل انسان برای افزایش توجه و تمایل به چیزی پس از ممنوع یا محدود شدن آن اشاره میکند.
➕نام این خطای شناختی از داستان مشهور آدم و حوا گرفته شده است. در این داستان، خداوند خوردن میوهی درخت سیب را برای آدم و حوا ممنوع میکند. همین ممنوعیت باعث میشود آن میوه اهمیت و جذابیت ویژهای پیدا کند، و درنهایت آدم و حوا به سوی آن کشیده شوند.
➕روانشناسان از این داستان بهعنوان یک استعاره استفاده کردهاند و به این نتیجه رسیدهاند که گاهی ارزش یا جذابیت یک چیز نه بهخاطر ویژگیهای ذاتی آن، بلکه به دلیل ممنوعیت آن افزایش مییابد. به همین دلیل، هرگاه ممنوعیت باعث افزایش میل و کنجکاوی نسبت به چیزی شود، از اصطلاح «اثر میوهی ممنوعه» استفاده میکنند.
➕برای مثال، کتابی که ممنوع میکنند یا رابطهای که با مخالفت شدید مواجه میشود، ممکن است ارزشمندتر و جذابتر از قبل به نظر برسد. یا وقتی که والدین به فرزندشان میگویند: «تو حق نداری این فیلم را ببینی.»، ناگهان کنجکاوی و تمایل کودک نسبت به آن فیلم بیشتر میشود.
✍محمدرضا سلیمی
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
👍5👎2
.
تو احمق نبودی و نیستی، اوضاع خراب است
تقصیر تو نیست، اوضاع خراب است. تو آدمِ ضعیفی نبودی، اوضاع خراب است.
تو دیوانه نبودی و نیستی، اوضاع خراب است. تو احمق و گیج نیستی، اوضاع خراب است.
خودت را محاکمه نکن، تو نمیتوانستی برای هر تصمیمت به جای یک دولت یا به جای کل جهان فکر کنی و بعد تصمیم بگیری.
تو نمیتوانستی همه چیز را پیشبینی کنی و تازه اگر پیشبینی میکردی نمیتوانستی باور کنی، یا حتی اگر باور میکردی که به اینجا میرسیم، چیزی نمیتوانست تو را یکسره مصون کند.
تو هرقدر هم هشیار میبودی نمیتوانستی به جبرهای گوناگون غلبه کنی.
تو رفتهای و داری درد میکشی (کم هم نه)، ماندهای و داری درد میکشی (لحظه به لحظه)، رشته مورد علاقهات را خواندهای و داری درد میکشی (میگویی کاش کار پولسازتری میداشتی)، رشتۀ مورد علاقهات را نخواندهای و داری درد میکشی (چون همان که قرار بود علیرغم بیعلاقگی از نظر مالی مصونت کند هم نمیکند)
وارد رابطه شدهای و داری درد میکشی (از دوری، از هزینههای رابطه، از نگرانی برای او و خودت و از ابهام آینده)
جدا شدهای و داری درد میکشی (که حالا باید همۀ اینها را تنها از سر بگذرانی، یا علاوه بر درد همه، دردِ تنهایی و زخمهای جدایی را هم داری)
مشاوره و درمان رفتهای و داری درد میکشی (آخر جادو که نیست، دردِ بیرون را که یکسره چاره نمیکند)، هیچ کدام از این کارها را نکردهای و داری درد میکشی (ابزارهای جدیدی هم برای فهمیدن وکاری کردن پیدا نکردهای).
واقعیت این است که نمیشد درد نکشی. بیا و این درد ِاضافه که «میشد درد نکشی» و تو اشتباه بودی که داری اینطور درد میکشی را تا جای ممکن کمتر بکشیم.
اوضاع خراب است و این خرابی آنچنانِ هر کدام از ما را آنچنانتر کرده. اوضاع خراب است و این خرابی، هزینههای نحوۀ بودن هر کدام از ما را بیشتر کرده است
همین.
اگر اوضاع بهتر بود، هر کدام از ما آدم معمولیای بودیم که با همۀ نقصها و ندانستههایمان زندگی میکردیم و برای دردهای معمولمان هم دنبال چارهای میگشتیم.
بیا و خرابیِ اوضاع را به حساب خودت ننویس. بیا سهمِ دردِ ناگزیرمان را برداریم و شانه زیرِ بار دردهای جدیدی نبریم.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
تو احمق نبودی و نیستی، اوضاع خراب است
تقصیر تو نیست، اوضاع خراب است. تو آدمِ ضعیفی نبودی، اوضاع خراب است.
تو دیوانه نبودی و نیستی، اوضاع خراب است. تو احمق و گیج نیستی، اوضاع خراب است.
خودت را محاکمه نکن، تو نمیتوانستی برای هر تصمیمت به جای یک دولت یا به جای کل جهان فکر کنی و بعد تصمیم بگیری.
تو نمیتوانستی همه چیز را پیشبینی کنی و تازه اگر پیشبینی میکردی نمیتوانستی باور کنی، یا حتی اگر باور میکردی که به اینجا میرسیم، چیزی نمیتوانست تو را یکسره مصون کند.
تو هرقدر هم هشیار میبودی نمیتوانستی به جبرهای گوناگون غلبه کنی.
تو رفتهای و داری درد میکشی (کم هم نه)، ماندهای و داری درد میکشی (لحظه به لحظه)، رشته مورد علاقهات را خواندهای و داری درد میکشی (میگویی کاش کار پولسازتری میداشتی)، رشتۀ مورد علاقهات را نخواندهای و داری درد میکشی (چون همان که قرار بود علیرغم بیعلاقگی از نظر مالی مصونت کند هم نمیکند)
وارد رابطه شدهای و داری درد میکشی (از دوری، از هزینههای رابطه، از نگرانی برای او و خودت و از ابهام آینده)
جدا شدهای و داری درد میکشی (که حالا باید همۀ اینها را تنها از سر بگذرانی، یا علاوه بر درد همه، دردِ تنهایی و زخمهای جدایی را هم داری)
مشاوره و درمان رفتهای و داری درد میکشی (آخر جادو که نیست، دردِ بیرون را که یکسره چاره نمیکند)، هیچ کدام از این کارها را نکردهای و داری درد میکشی (ابزارهای جدیدی هم برای فهمیدن وکاری کردن پیدا نکردهای).
واقعیت این است که نمیشد درد نکشی. بیا و این درد ِاضافه که «میشد درد نکشی» و تو اشتباه بودی که داری اینطور درد میکشی را تا جای ممکن کمتر بکشیم.
اوضاع خراب است و این خرابی آنچنانِ هر کدام از ما را آنچنانتر کرده. اوضاع خراب است و این خرابی، هزینههای نحوۀ بودن هر کدام از ما را بیشتر کرده است
همین.
اگر اوضاع بهتر بود، هر کدام از ما آدم معمولیای بودیم که با همۀ نقصها و ندانستههایمان زندگی میکردیم و برای دردهای معمولمان هم دنبال چارهای میگشتیم.
بیا و خرابیِ اوضاع را به حساب خودت ننویس. بیا سهمِ دردِ ناگزیرمان را برداریم و شانه زیرِ بار دردهای جدیدی نبریم.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👏6❤2👎2
✅ آیا حجاب، ریشه در ایران باستان دارد؟
بارها از معلمان دینی و حتی تاریخ، این جمله را شنیدیم که:«حجاب در ایران باستان بسیار سختگیرانهتر بود، بهطوریکه زنان ایرانی با آمدن حکم حجاب اسلامی راحتتر شدند!» همین امروز، کتاب دینی دهم مینویسد:«زنان ایرانی قبل از اسلام که عموما پیروی آیین زردشت بودند، با پوشش کامل! در محافل عمومی رفت و آمد میکردند. پوشش و حجاب زنان در ایران باستان چنان برجسته بود که حتی برخی از مورخان غربی بر این باورند که میتوان ایران باستان را منشأ اصلی گسترش حجاب در جهان دانست.»{دینی دهم، ص ۱۵۰}
نویسنده محترم کتاب دینی، از این برخی مورخان غربی تنها به ویل دورانت، ج۲، ص۷۸ ارجاع داده، ویل دورانتی که اصلا تخصصی در ایران باستان ندارند. او مورخی عمومی ست و بخش ایران باستانِ کتاب تاریخ تمدن را با مراجعه به منابع یونانی و بدون هیچگونه نقد تاریخی نگاشته است.
باید توجه داشت حجاب مدنظر کتاب دینی (در عرف رایج و اصول شرعی) تعریفی دارد که شامل پوشش بدن، به جز گردی صورت و دستها از مچ به پایین است. پوشش اسلامی، بسته به شرایط، گاه شامل پوشاندن صورت نیز میشده است. به علاوه در اسلام، برجستگیهای بدن زن نیز نباید مشخص باشند و پوشیدن البسه رنگی یا جواهراتی که جلب توجه کند نیز ممنوع است. اما آیا چنین چیزی را در میان زنان ایران باستان سراغ داریم؟
❌ خیر
البته تردیدی نیست که مردان و زنان ایرانی نسبت به دیگر اقوام (یونانیها، رومیان، مصریان و...) پوشیدهتر لباس میپوشیدند. در سنگنگارههای تختجمشید، اقوام ایرانی همیشه لباسهایی با آستین بلند و شلوار، یا ردای بلند بر تن دارند و حتی لباس آستین کوتاه نمیپوشند و پاها و بازوهای ایشان مشخص نیست.
زنان ایرانی نیز پوششی در همین حد داشتند، به علاوه گاه ردایی از پشت سرشان آویزان میشد و تا پشت زانو میرسید. (تصویر۱) با این حال صورت، گردن و گیسوانشان کاملا مشخص بود. برخی حتی همین ردا را هم نمیپوشیدند و موهایشان کاملا رها بود. به علاوه تلاشی نیز در پوشاندن و پنهان کردن برجستگیهای طبیعی بدن زنان دیده نمیشود.(تصویر۲)
برای مثال، در نگاره داسکلیون، زنان پارسی را میبینیم که با پوشش ردای هخامنشی سوار بر اسب هستند. (تصویر۳) جالب است که حکومت ایران در آن زمان، اسبسواری زنان را باعث تحریک مردان نمیدانسته، بهعکس الان که برخی در قرن ۲۱، توان دیدن دوچرخه سواری یا موتور سواری زنان را ندارند.
به علاوه مهرهای تختجمشید عکس زنانی را بر خود دارند که صورت و گیسوانشان مشخص است. (تصویر۴) برخی دوستان تاریخندان چندی پیش سنگنگارهای از تختجمشید را که در آن مردی با لباس و صورت پوشیده دیده میشود، از سر ناآگاهی یا آگاهی منتشر کرده و آن را سندی از وجود پوشیه و روبنده در میان زنان ایران باستان دانسته بودند!(تصویر۵)
در دوره اشکانی و ساسانی هم شاهد پوشش مو و صورت زنان ایرانی نیستیم. در دورههای صفویه و قاجار، زمانی که شاه و اهل حرمش از جایی عبور میکردند، جارچیان ندای «کور شوید، دور شوید» سرمیدادند تا مبادا چشم مردان نامحرم به زنان پیچیده در چادر و چاقچور شاه که عملا هم چیزی ازشان معلوم نبود، بیفتد.
این در حالیست که شاهان ساسانی و اشکانی تصویر خودشان را در کنار همسرانشان بر سکهها و سنگنگارههایی حک میکردند که تمام مردم آن را میدیدند. برای مثال تصویر ملکه موزا بر سکههای فرهاد پنجم اشکانی دیده میشود. (تصویر۶) تصویر شاپوهردختک همسر بهرام دوم ساسانی بر سکههای او و سنگنگاره نقش رستم (تصویر۷) نقر شده است.
همچنین پیکر اردشیرآناهید، همسر بهرام دوم در نگاره برم دلک(تصویر۸) قابل مشاهده است. بوران، ملکه ساسانی نیز بدون هیچ منعی، تصویر خودش را بر سکههایی که در دست هزاران مرد قرار میگرفت، ضرب کرده است. (تصویر۹) در هیچ کدام از این سکهها یا سنگنگارهها صورت و موهای زنان پوشیده نیست.
جالب اینجاست که این مفهوم از حجاب حتی در دوره اسلامی نیز تا حدی حفظ شد. باید توجه داشت که تا دوره قاجار، حجاب چادر و روبنده، مخصوص زنان شهری بود که کمتر از ۲۰ درصد جمعیت را تشکیل میدادند. زنان عشایر و روستاییان از البسه محلی استفاده میکردند که که نه تنها صورت بلکه قسمتهای بسیاری از موهایشان را دربر نمیگرفت و امروزه میتوان نمونههای آن را را در لباسهای محلی کردی، لری، مازنی و... دید.
✍️ فاطمه کاملی، دانشجوی کارشناسی ارشد تاریخ ایران باستان دانشگاه تهران، ۲۸ شهریور ۱۴۰۱
@hooreechannel 🌹
بارها از معلمان دینی و حتی تاریخ، این جمله را شنیدیم که:«حجاب در ایران باستان بسیار سختگیرانهتر بود، بهطوریکه زنان ایرانی با آمدن حکم حجاب اسلامی راحتتر شدند!» همین امروز، کتاب دینی دهم مینویسد:«زنان ایرانی قبل از اسلام که عموما پیروی آیین زردشت بودند، با پوشش کامل! در محافل عمومی رفت و آمد میکردند. پوشش و حجاب زنان در ایران باستان چنان برجسته بود که حتی برخی از مورخان غربی بر این باورند که میتوان ایران باستان را منشأ اصلی گسترش حجاب در جهان دانست.»{دینی دهم، ص ۱۵۰}
نویسنده محترم کتاب دینی، از این برخی مورخان غربی تنها به ویل دورانت، ج۲، ص۷۸ ارجاع داده، ویل دورانتی که اصلا تخصصی در ایران باستان ندارند. او مورخی عمومی ست و بخش ایران باستانِ کتاب تاریخ تمدن را با مراجعه به منابع یونانی و بدون هیچگونه نقد تاریخی نگاشته است.
باید توجه داشت حجاب مدنظر کتاب دینی (در عرف رایج و اصول شرعی) تعریفی دارد که شامل پوشش بدن، به جز گردی صورت و دستها از مچ به پایین است. پوشش اسلامی، بسته به شرایط، گاه شامل پوشاندن صورت نیز میشده است. به علاوه در اسلام، برجستگیهای بدن زن نیز نباید مشخص باشند و پوشیدن البسه رنگی یا جواهراتی که جلب توجه کند نیز ممنوع است. اما آیا چنین چیزی را در میان زنان ایران باستان سراغ داریم؟
❌ خیر
البته تردیدی نیست که مردان و زنان ایرانی نسبت به دیگر اقوام (یونانیها، رومیان، مصریان و...) پوشیدهتر لباس میپوشیدند. در سنگنگارههای تختجمشید، اقوام ایرانی همیشه لباسهایی با آستین بلند و شلوار، یا ردای بلند بر تن دارند و حتی لباس آستین کوتاه نمیپوشند و پاها و بازوهای ایشان مشخص نیست.
زنان ایرانی نیز پوششی در همین حد داشتند، به علاوه گاه ردایی از پشت سرشان آویزان میشد و تا پشت زانو میرسید. (تصویر۱) با این حال صورت، گردن و گیسوانشان کاملا مشخص بود. برخی حتی همین ردا را هم نمیپوشیدند و موهایشان کاملا رها بود. به علاوه تلاشی نیز در پوشاندن و پنهان کردن برجستگیهای طبیعی بدن زنان دیده نمیشود.(تصویر۲)
برای مثال، در نگاره داسکلیون، زنان پارسی را میبینیم که با پوشش ردای هخامنشی سوار بر اسب هستند. (تصویر۳) جالب است که حکومت ایران در آن زمان، اسبسواری زنان را باعث تحریک مردان نمیدانسته، بهعکس الان که برخی در قرن ۲۱، توان دیدن دوچرخه سواری یا موتور سواری زنان را ندارند.
به علاوه مهرهای تختجمشید عکس زنانی را بر خود دارند که صورت و گیسوانشان مشخص است. (تصویر۴) برخی دوستان تاریخندان چندی پیش سنگنگارهای از تختجمشید را که در آن مردی با لباس و صورت پوشیده دیده میشود، از سر ناآگاهی یا آگاهی منتشر کرده و آن را سندی از وجود پوشیه و روبنده در میان زنان ایران باستان دانسته بودند!(تصویر۵)
در دوره اشکانی و ساسانی هم شاهد پوشش مو و صورت زنان ایرانی نیستیم. در دورههای صفویه و قاجار، زمانی که شاه و اهل حرمش از جایی عبور میکردند، جارچیان ندای «کور شوید، دور شوید» سرمیدادند تا مبادا چشم مردان نامحرم به زنان پیچیده در چادر و چاقچور شاه که عملا هم چیزی ازشان معلوم نبود، بیفتد.
این در حالیست که شاهان ساسانی و اشکانی تصویر خودشان را در کنار همسرانشان بر سکهها و سنگنگارههایی حک میکردند که تمام مردم آن را میدیدند. برای مثال تصویر ملکه موزا بر سکههای فرهاد پنجم اشکانی دیده میشود. (تصویر۶) تصویر شاپوهردختک همسر بهرام دوم ساسانی بر سکههای او و سنگنگاره نقش رستم (تصویر۷) نقر شده است.
همچنین پیکر اردشیرآناهید، همسر بهرام دوم در نگاره برم دلک(تصویر۸) قابل مشاهده است. بوران، ملکه ساسانی نیز بدون هیچ منعی، تصویر خودش را بر سکههایی که در دست هزاران مرد قرار میگرفت، ضرب کرده است. (تصویر۹) در هیچ کدام از این سکهها یا سنگنگارهها صورت و موهای زنان پوشیده نیست.
جالب اینجاست که این مفهوم از حجاب حتی در دوره اسلامی نیز تا حدی حفظ شد. باید توجه داشت که تا دوره قاجار، حجاب چادر و روبنده، مخصوص زنان شهری بود که کمتر از ۲۰ درصد جمعیت را تشکیل میدادند. زنان عشایر و روستاییان از البسه محلی استفاده میکردند که که نه تنها صورت بلکه قسمتهای بسیاری از موهایشان را دربر نمیگرفت و امروزه میتوان نمونههای آن را را در لباسهای محلی کردی، لری، مازنی و... دید.
✍️ فاطمه کاملی، دانشجوی کارشناسی ارشد تاریخ ایران باستان دانشگاه تهران، ۲۸ شهریور ۱۴۰۱
@hooreechannel 🌹
Telegram
attach 📎
👍7👎2
♻️سوگند به خدا، اگر تمام شب را بر روى خارهاى سعدان به سر ببرم، و يا با غل و زنجير به اين سو يا آن سو كشيده شوم، خوش تر دارم تا خدا و پيامبرش را در روز قيامت، در حالى ملاقات كنم كه به بعضى از بندگان ستم، و چيزى از اموال عمومى را غصب كرده باشم. چگونه بر كسى ستم كنم براى نفس خويش، كه به سوى كهنگى و پوسيده شدن پيش مى رود، و در خاك، زمانى طولانى اقامت مى كند./از خطبه ۲۲۴ نهج البلاغه
👈علی جان! می بینی به کجا رسیده ایم که سخن گفتن از تو که حاضر نبودی دانه ای را از دهان موری بگیری، در تنها کشور شیعه تو، حمایت از ستم است!
🌹عید تو بر دوستداران واقعی ات مبارک🌹
@hooreechannel 🌹
👈علی جان! می بینی به کجا رسیده ایم که سخن گفتن از تو که حاضر نبودی دانه ای را از دهان موری بگیری، در تنها کشور شیعه تو، حمایت از ستم است!
🌹عید تو بر دوستداران واقعی ات مبارک🌹
@hooreechannel 🌹
👎3❤2👍2
🔹 خوشقلببودن شرط لازم تبدیلشدن به انسان چندُبعدی، مهربان و حکیم است، ولی شرط کافی نیست. انسانها به مهارتهای اجتماعی نیاز دارند.
🔹 باید اینطور باشد که اختلافنظر داشته باشیم و رابطه را سمی نکنیم؛ خوب گوش بدهیم؛ گفتوگویی را مؤدبانه به پایان برسانیم؛ عذر بخواهیم و ببخشیم؛ دست رد به سینۀ کسی بزنیم بیآنکه دلش را بشکنیم؛ پای صحبت کسی بنشینیم که رنج میکشد؛ میزبان جمعی باشیم که همه در آن احساس راحتی کنند؛ مسائل را از منظر افراد دیگر ببینیم.
🔹 اینها برخی از مهمترین مهارتهای هر انسان هستند، اما در مدرسه آموزششان نمیدهیم. گاهی به نظر میآید بهعمد جامعهای ساختهایم که مردمش بلد نباشند مهمترین فعالیتهای زندگی را انجام دهند.
@tarjomaanweb
@hooreechannel
🔹 باید اینطور باشد که اختلافنظر داشته باشیم و رابطه را سمی نکنیم؛ خوب گوش بدهیم؛ گفتوگویی را مؤدبانه به پایان برسانیم؛ عذر بخواهیم و ببخشیم؛ دست رد به سینۀ کسی بزنیم بیآنکه دلش را بشکنیم؛ پای صحبت کسی بنشینیم که رنج میکشد؛ میزبان جمعی باشیم که همه در آن احساس راحتی کنند؛ مسائل را از منظر افراد دیگر ببینیم.
🔹 اینها برخی از مهمترین مهارتهای هر انسان هستند، اما در مدرسه آموزششان نمیدهیم. گاهی به نظر میآید بهعمد جامعهای ساختهایم که مردمش بلد نباشند مهمترین فعالیتهای زندگی را انجام دهند.
@tarjomaanweb
@hooreechannel
❤5
⚠️ ۳۰٪ مردان دیگر تلاشی برای رابطه نمیکنند!
تحقیقات جدید نشون میده:
▫️ بیش از ۳۰ درصد مردان برای جذب زنان هیچ تلاشی نمیکنند.
▫️ طبق تحقیق Pew Research Center (۲۰۲۳)، حدود ۳۷٪ مردان مجرد اصلاً در حال تلاش برای ورود به رابطه نیستند.
▫️ دلایل اصلی:
• نبود انگیزه
• استرس و فشار اقتصادی
• ترس از رد شدن و تجربههای عاطفی سخت
▫️ بسیاری از مردان ترجیح میدن انرژیشون رو روی کار، سرگرمیها و آرامش ذهنی بذارن تا رقابت برای دیده شدن.
💡 شاید زمانش رسیده رابطهها رو از فضای رقابتی بیرون بیاریم و روی «آرامش دوطرفه»، «فهم مشترک» و «احترام متقابل» تمرکز کنیم.
منبع: Pew Research Center — "Not Looking for a Relationship: Reasons Men and Women Give" (2023)
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
تحقیقات جدید نشون میده:
▫️ بیش از ۳۰ درصد مردان برای جذب زنان هیچ تلاشی نمیکنند.
▫️ طبق تحقیق Pew Research Center (۲۰۲۳)، حدود ۳۷٪ مردان مجرد اصلاً در حال تلاش برای ورود به رابطه نیستند.
▫️ دلایل اصلی:
• نبود انگیزه
• استرس و فشار اقتصادی
• ترس از رد شدن و تجربههای عاطفی سخت
▫️ بسیاری از مردان ترجیح میدن انرژیشون رو روی کار، سرگرمیها و آرامش ذهنی بذارن تا رقابت برای دیده شدن.
💡 شاید زمانش رسیده رابطهها رو از فضای رقابتی بیرون بیاریم و روی «آرامش دوطرفه»، «فهم مشترک» و «احترام متقابل» تمرکز کنیم.
منبع: Pew Research Center — "Not Looking for a Relationship: Reasons Men and Women Give" (2023)
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍10❤2👎2😢1
باز پس گیری معانی واژه ها گامی به سوی دموکراسی
طی سدهها در جامعهای زیسته و بالیدهایم که بر پایهٔ اقتدار، ترس، زور و نابرابری استوار بوده است. در چنین شرایطی، برای بقا رفتارهایی را آموختهایم که با رفتار مردم در جوامع دموکراتیک تفاوتهای چشمگیری دارد. ما معمولاً این تفاوتها را صرفاً «تفاوت فرهنگی» مینامیم، بیآنکه از خود بپرسیم ریشهٔ آنها در کجاست.
این پرسش به تفصیل در دو کتاب
ما چرا چنین شدیم و در اسارت فرهنگ به تفصیل بررسی شده اند.
یکی از نکات مهمی که در این آثار مطرح شده، چگونگی دگرگون شدن معنای واژهها در جوامع استبدادی است.
نظامهای دیکتاتوری برای حفظ خود، از همان دوران کودکی و از طریق آموزش، کتابهای درسی و رسانهها، مفاهیم را به گونهای بازتعریف میکنند که به سود بقای آنان باشد.
برای مثال، واژهٔ «احترام» را جایگزین «ترس» میکنند. در نتیجه، بلهقربانگویی، اظهار ارادت و اطاعت از مافوق، که اغلب از ترس سرچشمه میگیرد، به عنوان ادب و احترام شناخته میشود. به این ترتیب، زیردست خود را مؤدب میپندارد و فرادست نیز به جای آنکه منشأ ترس باشد، خود را شایستهٔ احترام میبیند. چنین برداشتی به حفظ روابط نابرابر و ساختارهای طبقاتی کمک میکند.
نمونهٔ دیگر را میتوان در شیوهٔ خطاب کردن افراد مشاهده کرد. در بسیاری از جوامع مدرن، افراد صرفنظر از جایگاه اجتماعی خود از ضمیر «من» برای اشاره به خویش استفاده میکنند، اما در فرهنگهای سلسلهمراتبی، افراد در برابر صاحبان قدرت خود را «جاننثار»، «خاکِ پا»، «مخلص» یا «چاکر» مینامند. به همین ترتیب، به جای یک خطاب ساده و برابر یعنی "شما"، از عناوینی چون «حضرتعالی»، «جنابعالی» و «سرکار عالی» استفاده میشود. این شیوههای زبانی بازتاب همان روابط نابرابری هستند که به تداوم نظامهای سلسلهمراتبی کمک میکنند.
نمونهٔ دیگر، مفهوم «خوب بودن» است. در فرهنگ مدرن، خوبی معمولاً با صداقت، مسئولیتپذیری و احترام به حقوق دیگران سنجیده میشود. اما در بسیاری از فرهنگهای استبدادزده خوب بودن با مطیع و حرفشنو بودن گره خورده است. از سوی دیگر، ابراز نظر مستقل، که در جوامع دموکراتیک ارزشمند شمرده میشود، در جوامع استبداد زده اغلب «بیادبی» یا «گستاخی» تلقی میشود و پذیرش اشتباه و عذرخواهی نیز، که نشانهٔ بلوغ و مسئولیتپذیری است، از زیردستان بیشتر انتظار میرود تا صاحبان قدرت.
این نمونهها نشان میدهد که چگونه زبان میتواند به ابزاری برای بازتولید روابط نابرابر تبدیل شود.
هنگامی که مردم این مفاهیم را طبیعی و اخلاقی میپندارند، ناخواسته رفتارهایی را بازتولید میکنند که با روح دموکراسی ناسازگار است.
از این رو، یکی از گامهای ضروری در مسیر دموکراسی، بازاندیشی در معنای واژههایی چون احترام، وفاداری، فضیلت، ادب و حتی «خوب بودن» است و تا زمانی که فردفردِ ما متوجه این دگرگونیهای پنهان در زبان و فرهنگ نشویم و برای بازپسگیری معنای واقعی واژهها نکوشیم، روابط استبدادی همچنان در زندگی روزمرهٔ ما بازتولید خواهند شد و دستیابی به فرهنگی دموکراتیک دشوار خواهد ماند.
✍️طاهره شیخ الاسلام
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
طی سدهها در جامعهای زیسته و بالیدهایم که بر پایهٔ اقتدار، ترس، زور و نابرابری استوار بوده است. در چنین شرایطی، برای بقا رفتارهایی را آموختهایم که با رفتار مردم در جوامع دموکراتیک تفاوتهای چشمگیری دارد. ما معمولاً این تفاوتها را صرفاً «تفاوت فرهنگی» مینامیم، بیآنکه از خود بپرسیم ریشهٔ آنها در کجاست.
این پرسش به تفصیل در دو کتاب
ما چرا چنین شدیم و در اسارت فرهنگ به تفصیل بررسی شده اند.
یکی از نکات مهمی که در این آثار مطرح شده، چگونگی دگرگون شدن معنای واژهها در جوامع استبدادی است.
نظامهای دیکتاتوری برای حفظ خود، از همان دوران کودکی و از طریق آموزش، کتابهای درسی و رسانهها، مفاهیم را به گونهای بازتعریف میکنند که به سود بقای آنان باشد.
برای مثال، واژهٔ «احترام» را جایگزین «ترس» میکنند. در نتیجه، بلهقربانگویی، اظهار ارادت و اطاعت از مافوق، که اغلب از ترس سرچشمه میگیرد، به عنوان ادب و احترام شناخته میشود. به این ترتیب، زیردست خود را مؤدب میپندارد و فرادست نیز به جای آنکه منشأ ترس باشد، خود را شایستهٔ احترام میبیند. چنین برداشتی به حفظ روابط نابرابر و ساختارهای طبقاتی کمک میکند.
نمونهٔ دیگر را میتوان در شیوهٔ خطاب کردن افراد مشاهده کرد. در بسیاری از جوامع مدرن، افراد صرفنظر از جایگاه اجتماعی خود از ضمیر «من» برای اشاره به خویش استفاده میکنند، اما در فرهنگهای سلسلهمراتبی، افراد در برابر صاحبان قدرت خود را «جاننثار»، «خاکِ پا»، «مخلص» یا «چاکر» مینامند. به همین ترتیب، به جای یک خطاب ساده و برابر یعنی "شما"، از عناوینی چون «حضرتعالی»، «جنابعالی» و «سرکار عالی» استفاده میشود. این شیوههای زبانی بازتاب همان روابط نابرابری هستند که به تداوم نظامهای سلسلهمراتبی کمک میکنند.
نمونهٔ دیگر، مفهوم «خوب بودن» است. در فرهنگ مدرن، خوبی معمولاً با صداقت، مسئولیتپذیری و احترام به حقوق دیگران سنجیده میشود. اما در بسیاری از فرهنگهای استبدادزده خوب بودن با مطیع و حرفشنو بودن گره خورده است. از سوی دیگر، ابراز نظر مستقل، که در جوامع دموکراتیک ارزشمند شمرده میشود، در جوامع استبداد زده اغلب «بیادبی» یا «گستاخی» تلقی میشود و پذیرش اشتباه و عذرخواهی نیز، که نشانهٔ بلوغ و مسئولیتپذیری است، از زیردستان بیشتر انتظار میرود تا صاحبان قدرت.
این نمونهها نشان میدهد که چگونه زبان میتواند به ابزاری برای بازتولید روابط نابرابر تبدیل شود.
هنگامی که مردم این مفاهیم را طبیعی و اخلاقی میپندارند، ناخواسته رفتارهایی را بازتولید میکنند که با روح دموکراسی ناسازگار است.
از این رو، یکی از گامهای ضروری در مسیر دموکراسی، بازاندیشی در معنای واژههایی چون احترام، وفاداری، فضیلت، ادب و حتی «خوب بودن» است و تا زمانی که فردفردِ ما متوجه این دگرگونیهای پنهان در زبان و فرهنگ نشویم و برای بازپسگیری معنای واقعی واژهها نکوشیم، روابط استبدادی همچنان در زندگی روزمرهٔ ما بازتولید خواهند شد و دستیابی به فرهنگی دموکراتیک دشوار خواهد ماند.
✍️طاهره شیخ الاسلام
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
👍7❤2👎2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تجرد قطعی در کمین جوانان ایرانی است!
بیش از ۱۷ میلیون جوان ایرانی هرگز ازدواج نکردهاند. این آمار نشوندهنده افزایش قابلتوجه پدیده «تجرد قطعی» در کشوره.
📊 وضعیت سنی:
• در گروه سنی بالای ۴۵ سال: ۱۴٪ زنان و ۴٪ مرد هرگز ازدواج نکردهاند
• زیر ۴۵ سال: حدود ۹.۵ میلیون مرد و ۷.۵ میلیون زن مجرد هستند
🔻 اوضاع داره بدتر میشه:
• سن تجرد قطعی دختران از ۴۵ به ۳۸ سال کاهش یافته
• در سال ۶۵، فقط ۱.۱٪ زنان ۵۰ ساله تجرد قطعی داشتند
• در سال ۱۴۰۲ این رقم به ۷.۷٪ رسیده (افزایش ۷ برابری!)
💡 نکته مهم:
به گفته جامعهشناسان، ۷۰٪ تجرد قطعی در دختران دهه شصتی انتخابی بوده، نه اجبار.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
بیش از ۱۷ میلیون جوان ایرانی هرگز ازدواج نکردهاند. این آمار نشوندهنده افزایش قابلتوجه پدیده «تجرد قطعی» در کشوره.
📊 وضعیت سنی:
• در گروه سنی بالای ۴۵ سال: ۱۴٪ زنان و ۴٪ مرد هرگز ازدواج نکردهاند
• زیر ۴۵ سال: حدود ۹.۵ میلیون مرد و ۷.۵ میلیون زن مجرد هستند
🔻 اوضاع داره بدتر میشه:
• سن تجرد قطعی دختران از ۴۵ به ۳۸ سال کاهش یافته
• در سال ۶۵، فقط ۱.۱٪ زنان ۵۰ ساله تجرد قطعی داشتند
• در سال ۱۴۰۲ این رقم به ۷.۷٪ رسیده (افزایش ۷ برابری!)
💡 نکته مهم:
به گفته جامعهشناسان، ۷۰٪ تجرد قطعی در دختران دهه شصتی انتخابی بوده، نه اجبار.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍3😢2
چرا مردم بهراحتی از بله، ایتا و روبیکا دل کندند؟
قطع چندروزه اینترنت و بازگشت دوباره دسترسی به شبکه جهانی، به یک تجربه اجتماعی بزرگ تبدیل شد.
به محض بازگشت اینترنت جهانی، موج بازگشت کاربران آغاز شد؛ سریع، گسترده و بدون تردید. جملهای که بیش از همه تکرار میشد: «چقدر دلکندن از بله، ایتا و روبیکا آسان بود».
مردم، ورای انتخاب یک سکوی ارتباطی، در جستوجوی فضایی هستند که بتوانند به آن اعتماد کنند.
اعتماد با اجبار ساخته نمیشود. در جهان امروز نمیتوان تنها با بستن مسیرهای رقیب، کاربران را به ماندن در یک سکو قانع کرد.
کاربران ممکن است در شرایط اضطرار به هر بستری کوچ کنند، اما در نخستین فرصت به همان فضایی بازمیگردند که احساس امنیت و اطمینان بیشتری در آن دارند.
بخشی از این بیاعتمادی، ریشه در نگرانیهای عمیقتر دارد؛ نگرانی درباره حریم خصوصی، امنیت دادهها، امکان نظارت و محدودشدن آزادی بیان.
در سیاستگذاری عمومی، «احساس مردم» گاهی به اندازه خود واقعیت اثرگذار است. مهمترین سرمایه هر سکو، «اعتماد عمومی» است.
ضروری است سیاستگذاری در حوزه اینترنت از رویکرد «انسدادمحور» فاصله بگیرد و به سمت «اعتمادسازی» حرکت کند.
تا زمانی که این مسئله حل نشود، هر بار که درها باز شوند، دلکندن باز هم آسان خواهد بود.
✍سید فرید موسوی
@hooreechannel 🌹
قطع چندروزه اینترنت و بازگشت دوباره دسترسی به شبکه جهانی، به یک تجربه اجتماعی بزرگ تبدیل شد.
به محض بازگشت اینترنت جهانی، موج بازگشت کاربران آغاز شد؛ سریع، گسترده و بدون تردید. جملهای که بیش از همه تکرار میشد: «چقدر دلکندن از بله، ایتا و روبیکا آسان بود».
مردم، ورای انتخاب یک سکوی ارتباطی، در جستوجوی فضایی هستند که بتوانند به آن اعتماد کنند.
اعتماد با اجبار ساخته نمیشود. در جهان امروز نمیتوان تنها با بستن مسیرهای رقیب، کاربران را به ماندن در یک سکو قانع کرد.
کاربران ممکن است در شرایط اضطرار به هر بستری کوچ کنند، اما در نخستین فرصت به همان فضایی بازمیگردند که احساس امنیت و اطمینان بیشتری در آن دارند.
بخشی از این بیاعتمادی، ریشه در نگرانیهای عمیقتر دارد؛ نگرانی درباره حریم خصوصی، امنیت دادهها، امکان نظارت و محدودشدن آزادی بیان.
در سیاستگذاری عمومی، «احساس مردم» گاهی به اندازه خود واقعیت اثرگذار است. مهمترین سرمایه هر سکو، «اعتماد عمومی» است.
ضروری است سیاستگذاری در حوزه اینترنت از رویکرد «انسدادمحور» فاصله بگیرد و به سمت «اعتمادسازی» حرکت کند.
تا زمانی که این مسئله حل نشود، هر بار که درها باز شوند، دلکندن باز هم آسان خواهد بود.
✍سید فرید موسوی
@hooreechannel 🌹
👍8👎1
.
🎯 همۀ راهها به تلویزیون ختم میشود
🔴 وقتی در دهههای پایانی قرن بیستم، تلویزیون در خانهها جولان میداد، منتقدانی مثل رابرت پاتنام یا نیل پستمن در کتابهایشان هشدار میدادند که صفحۀ نورانی تلویزیون حیات انسانی ما را به خطر انداخته است. پاتنام در کتاب مشهورش، بولینگ در تنهایی، نوشت: هر بزرگسال آمریکایی در سال، حدود ۳۰۰ ساعت وقت فراغت اضافی داشته است که بهجای یادگرفتن مهارتی تازه، مشارکت در جامعه، یا تربیت فرزند، صرفِ تلویزیون دیدن در تنهایی و انزوا شده و پستمن میگفت تلویزیون سیاست را به تئاتر، علم را به داستانگویی و همهچیز را به حماقت تبدیل کرده است.
🔴 آن سالها، اینترنت و دنیای دیجیتال در حال ظهور بود و خوشبینها خطاب به منتقدانی مثل پستمن و پاتنام میگفتند: دوران تلویزیون به پایان خود نزدیک میشود. به زودی اینترنت از راه خواهد رسید و زخم عمیقی را که تلویزیون بر پیکر فرهنگ زده، درمان خواهد کرد. جاناتان فرنزن، در مقالهای در سال ۱۹۹۵ دربارۀ افول خواندن و ظهور فناوری دیجیتال نوشت: «فناوریِ دیجیتال داروی خوبی برای جامعۀ بیمار است». اما حالا که سی سال از آن روز گذشته است به خوبی میدانیم که رسانههای دیجیتال هرگز به پادزهر تلویزیون تبدیل نشدند.
🔴 درک تامپسون، نویسنده و روزنامهنگار آمریکایی، میگوید اینترنت نهتنها بدیلِ تلویزیون نشد، بلکه خودش در نهایت به تلویزیونی مرگبارتر تبدیل شد. او توضیح میدهد: «وقتی میگویم ”تلویزیون“، منظورم فقط شبکههای معمولی، شبکههای کابلی یا چیزی مثل نتفلیکس نیست. ریموند ویلیامز در کتابی میگوید، همۀ نظامهای ارتباطی پیش از تلویزیون، عناصری گسسته بودند. مثلاً کتاب مجموعهای از برگهها بود که بین دو جلد جمع شده بودند، تئاتر یک نمایش بود که در زمان و مکان مشخصی اجرا میشد، اما تلویزیون، یک ”جریان“ است».
🔴 تلویزیون شکلهای پراکندۀ رسانه و سرگرمی را در چیزی واحد همگرا میکند: جریانِ پیوستۀ ویدیوهای دنبالهدار. اگر مطابق با این تعریف نگاه کنید، بهتر متوجه میشوید که چطور اینترنت به تلویزیون تبدیل شده است. شبکههای اجتماعی که امروزه عملاً جایگزین اینترنت شدهاند، به جریانِ بیوقفهای از ویدئوها مبدل گشتهاند که سازندههایشان را نمیشناسیم و فقط یکی پس از دیگری تماشایشان میکنیم. البته مثل زمانِ ظهور اینترنت، امروز هم خوشبینهایی پیدا میشوند که میگویند دوای دردِ شبکههای اجتماعی فناوریِ هوش مصنوعی است.
🔴 اما درک تامپسون میگوید هوش مصنوعی هم محکوم به سرنوشت مشابهی است. همین حالا، متا محصولی به نام وایبز معرفی کرده و اوپناِیآی هم سورا را رونمایی کرده است. هر دو شبکههای اجتماعیِ مبتنی بر هوش مصنوعیاند که کاربران در آنها میتوانند بیوقفه ویدیوهایی را تماشا کنند که با هوش مصنوعی تولید شدهاند. پس مسیر پیش رو تقریباً روشن است: همهچیز دارد تلویزیون میشود. و این یعنی همهچیز کمکم ارزشهای تلویزیون را به خود میگیرند: فوریت، هیجان، نمایش، ایجاز.
🔴 نتیجه، همانطور که پستمن هشدار داده بود، جامعهای است که فراموش میکند چطور در قالبِ استدلالهای طولانی فکر کند و بهجای آن یاد میگیرد در قالب صحنههای کوتاهِ نمایشی فکر کند. آشناست؟ به چهرههای اصلی سیاست امروز نگاه کنید. به رئیسجمهور راستگرایی که ستارۀ تلویزیونِ واقعنماست. به چپگرایانی که برنامۀ یوتیوبی میسازند. تسلط بر دستور زبانِ ویدئوهای کوتاه، دیگر چیزی حاشیهای در موفقیت سیاسی نیست، خودِ موفقیت سیاسی است. ویدیوهای کوتاه، از نظر نسلِ امروز، از مفهوم موفقیت جداییناپذیر شدهاند.
🔴 نسل زد درآمریکا، پنج سالِ پیاپی در نظرسنجیها گفتهاند بیش از هر چیز میخواهند در بزرگسالی «اینفلوئنسر» باشند. وقتی همهچیز به تلویزیون تبدیل میشود، آنچه از دست میرود فقط خودِ هوش نیست، بلکه چیزی است که گفتنش سختتر است و اثباتِ ارزشش از آن هم دشوارتر: ظرفیت تنهابودن، توانِ توجه پایدار، ساحتِ درون داشتن؛ این فضیلتها در جهانی که هر رسانه همان رسانۀ دیگر است و هر چیز و همه چیز به نظام ارزشیِ یک چیز، یعنی تلویزیون، فروکاسته شده، دیگر معنایی ندارد.
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
🎯 همۀ راهها به تلویزیون ختم میشود
🔴 وقتی در دهههای پایانی قرن بیستم، تلویزیون در خانهها جولان میداد، منتقدانی مثل رابرت پاتنام یا نیل پستمن در کتابهایشان هشدار میدادند که صفحۀ نورانی تلویزیون حیات انسانی ما را به خطر انداخته است. پاتنام در کتاب مشهورش، بولینگ در تنهایی، نوشت: هر بزرگسال آمریکایی در سال، حدود ۳۰۰ ساعت وقت فراغت اضافی داشته است که بهجای یادگرفتن مهارتی تازه، مشارکت در جامعه، یا تربیت فرزند، صرفِ تلویزیون دیدن در تنهایی و انزوا شده و پستمن میگفت تلویزیون سیاست را به تئاتر، علم را به داستانگویی و همهچیز را به حماقت تبدیل کرده است.
🔴 آن سالها، اینترنت و دنیای دیجیتال در حال ظهور بود و خوشبینها خطاب به منتقدانی مثل پستمن و پاتنام میگفتند: دوران تلویزیون به پایان خود نزدیک میشود. به زودی اینترنت از راه خواهد رسید و زخم عمیقی را که تلویزیون بر پیکر فرهنگ زده، درمان خواهد کرد. جاناتان فرنزن، در مقالهای در سال ۱۹۹۵ دربارۀ افول خواندن و ظهور فناوری دیجیتال نوشت: «فناوریِ دیجیتال داروی خوبی برای جامعۀ بیمار است». اما حالا که سی سال از آن روز گذشته است به خوبی میدانیم که رسانههای دیجیتال هرگز به پادزهر تلویزیون تبدیل نشدند.
🔴 درک تامپسون، نویسنده و روزنامهنگار آمریکایی، میگوید اینترنت نهتنها بدیلِ تلویزیون نشد، بلکه خودش در نهایت به تلویزیونی مرگبارتر تبدیل شد. او توضیح میدهد: «وقتی میگویم ”تلویزیون“، منظورم فقط شبکههای معمولی، شبکههای کابلی یا چیزی مثل نتفلیکس نیست. ریموند ویلیامز در کتابی میگوید، همۀ نظامهای ارتباطی پیش از تلویزیون، عناصری گسسته بودند. مثلاً کتاب مجموعهای از برگهها بود که بین دو جلد جمع شده بودند، تئاتر یک نمایش بود که در زمان و مکان مشخصی اجرا میشد، اما تلویزیون، یک ”جریان“ است».
🔴 تلویزیون شکلهای پراکندۀ رسانه و سرگرمی را در چیزی واحد همگرا میکند: جریانِ پیوستۀ ویدیوهای دنبالهدار. اگر مطابق با این تعریف نگاه کنید، بهتر متوجه میشوید که چطور اینترنت به تلویزیون تبدیل شده است. شبکههای اجتماعی که امروزه عملاً جایگزین اینترنت شدهاند، به جریانِ بیوقفهای از ویدئوها مبدل گشتهاند که سازندههایشان را نمیشناسیم و فقط یکی پس از دیگری تماشایشان میکنیم. البته مثل زمانِ ظهور اینترنت، امروز هم خوشبینهایی پیدا میشوند که میگویند دوای دردِ شبکههای اجتماعی فناوریِ هوش مصنوعی است.
🔴 اما درک تامپسون میگوید هوش مصنوعی هم محکوم به سرنوشت مشابهی است. همین حالا، متا محصولی به نام وایبز معرفی کرده و اوپناِیآی هم سورا را رونمایی کرده است. هر دو شبکههای اجتماعیِ مبتنی بر هوش مصنوعیاند که کاربران در آنها میتوانند بیوقفه ویدیوهایی را تماشا کنند که با هوش مصنوعی تولید شدهاند. پس مسیر پیش رو تقریباً روشن است: همهچیز دارد تلویزیون میشود. و این یعنی همهچیز کمکم ارزشهای تلویزیون را به خود میگیرند: فوریت، هیجان، نمایش، ایجاز.
🔴 نتیجه، همانطور که پستمن هشدار داده بود، جامعهای است که فراموش میکند چطور در قالبِ استدلالهای طولانی فکر کند و بهجای آن یاد میگیرد در قالب صحنههای کوتاهِ نمایشی فکر کند. آشناست؟ به چهرههای اصلی سیاست امروز نگاه کنید. به رئیسجمهور راستگرایی که ستارۀ تلویزیونِ واقعنماست. به چپگرایانی که برنامۀ یوتیوبی میسازند. تسلط بر دستور زبانِ ویدئوهای کوتاه، دیگر چیزی حاشیهای در موفقیت سیاسی نیست، خودِ موفقیت سیاسی است. ویدیوهای کوتاه، از نظر نسلِ امروز، از مفهوم موفقیت جداییناپذیر شدهاند.
🔴 نسل زد درآمریکا، پنج سالِ پیاپی در نظرسنجیها گفتهاند بیش از هر چیز میخواهند در بزرگسالی «اینفلوئنسر» باشند. وقتی همهچیز به تلویزیون تبدیل میشود، آنچه از دست میرود فقط خودِ هوش نیست، بلکه چیزی است که گفتنش سختتر است و اثباتِ ارزشش از آن هم دشوارتر: ظرفیت تنهابودن، توانِ توجه پایدار، ساحتِ درون داشتن؛ این فضیلتها در جهانی که هر رسانه همان رسانۀ دیگر است و هر چیز و همه چیز به نظام ارزشیِ یک چیز، یعنی تلویزیون، فروکاسته شده، دیگر معنایی ندارد.
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
👍6
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
📹 تفاوت فقیر و غنی در ساختار مغز
▫️تاثیر کاهش درآمدها، افزایش تورم افزایش اجارهبها و نداشتن قدرت خرید کافی، فقط همان مصائبی نیست که روزانه خانوادهها با آن دست و پنجه نرم میکنند.
▫️تمام این مشکلات رویه دیگری هم دارند که روانپزشکان و روانشناسان درباره آن هشدار دادهاند. پژوهشها نشان میدهد که استرس میتواند به جز جدانشدنی افرادی تبدیل شود که با مشکلات اقتصادی روبهرو هستند.
▫️استرس مزمن در نهایت میتواند باعث به خطر انداختن سلامت روان شود. اما ماجرا فقط به استرس ختم نمیشود؛ محمد قدیری روانپزشک و عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی ایران در گفتوگو با اکوایران توضیح میدهد که «تکانشی شدن مغز» میتواند از تبعات ماندن در دهکهای پایین جامعه باشد؛ موضوعی که در نهایت باعث میشود تا فرد به جای استفاده از «قشر مغز» از قسمتهای دیگری از مغز برای عملکرد روزانهش استفاده کند
▫️در این گفتوگو که به زودی از اکوایران منتشر میشود، به این پرسش پاسخ دادیم که ساختار مغز در افرادی که در دهکهای پایین جامعه هستند و وضعیت اقتصاد نامطلوبی را تجربه میکنند چه تفاوتی با دهکهای بالای جامعه دارد
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
▫️تاثیر کاهش درآمدها، افزایش تورم افزایش اجارهبها و نداشتن قدرت خرید کافی، فقط همان مصائبی نیست که روزانه خانوادهها با آن دست و پنجه نرم میکنند.
▫️تمام این مشکلات رویه دیگری هم دارند که روانپزشکان و روانشناسان درباره آن هشدار دادهاند. پژوهشها نشان میدهد که استرس میتواند به جز جدانشدنی افرادی تبدیل شود که با مشکلات اقتصادی روبهرو هستند.
▫️استرس مزمن در نهایت میتواند باعث به خطر انداختن سلامت روان شود. اما ماجرا فقط به استرس ختم نمیشود؛ محمد قدیری روانپزشک و عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی ایران در گفتوگو با اکوایران توضیح میدهد که «تکانشی شدن مغز» میتواند از تبعات ماندن در دهکهای پایین جامعه باشد؛ موضوعی که در نهایت باعث میشود تا فرد به جای استفاده از «قشر مغز» از قسمتهای دیگری از مغز برای عملکرد روزانهش استفاده کند
▫️در این گفتوگو که به زودی از اکوایران منتشر میشود، به این پرسش پاسخ دادیم که ساختار مغز در افرادی که در دهکهای پایین جامعه هستند و وضعیت اقتصاد نامطلوبی را تجربه میکنند چه تفاوتی با دهکهای بالای جامعه دارد
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
👍3👎1
نشانهها و الزامات "آرامش " در خانواده
راهبرد مهم نهاد خانواده ایجاد و حفظ " آرامش" و صلح پایدار است و قبلا نمونهای از یک خانواده را گزارش کردم که در سایه صلح و همدلی، کارنامه مطلوبی از توفیق و تربیت را رقم زدند.
اما نشانهها و الزامات صلح و آزامش چیست و چگونه قابل حصول است؟
1️⃣ وضعیت زیستی، روانی و اجتماعی همه ما ادامه کیفیت زندگی ما در کودکی است. پس خانواده و کودکی هم فرصت و هم تهدید است.
2️⃣ اگر خانوادهها آگاهی کافی از اهمیت دوران کودکی داشته باشند میتوانند ابتکار عمل را دست گرفته و از جمله تثبیت و تداوم آرامش را اندیشه و پیشه خود سازند.
3️⃣ عدم درک موقعیت خانواده و کودکی در عین حال ممکن است کل زندگی و آینده اعضا را به مخاطره افکند.
4️⃣ با این استدلال برقراری آرامش از کودکی قابل آموزش و تمرین است، به عبارتی " صلح" زبان مادری است، یعنی صلح و آرامش قطعا آموختنی است و آن هم در مدرسه خانواده حتی قبل از دبستان و ورود کودک به آموزش و پرورش رسمی در سالهای بعد.
5️⃣ بحرانهای سیاسی مثل جنگ و یا چالشهای التهابآفرین اقتصادی و اجتماعی مانند گرانی، تورم و بیمسکنی و ابهام در آینده، نباید خانوادهها را از پروسه تامین آرامش به هر میزان مقدور باز دارد.
6️⃣ در چنین شرایطی خانواده باید از هر امکانی که در دسترس دارد مدد گیرد و به جایگزینی ارزشها روی آورد؛ قناعت به جای رقابت مالی خارج از ظرفیت خانواده، بهینهسازی مصرف خانواده به جای تجملات و مصرفگرایی، تلاش و خلاقیت به جای تنبلی، امید در برابر بیانگیزگی، و مهمتر از همه، مهر و حمایت متقابل به جای منازعه و چالشافکنی در اعضای خانواده... تا هر چه مقدور باشد.
7️⃣ نادیده گرفتن چنین الزاماتی طبعا آرامش مطلوب را در خانواده تعلیق میکند و چه بسا موجب شکلگیری "طرحواره"های خطرناک در دوران کودکی شود که در آینده و در جوانی و میانسالی گریبانگیر افراد میشود. طرحوارههایی که گاه به سختی و با درمان و مشاورههای تخصصی نیز به سامان مطلوب نمیرسد.
8️⃣ وظیفه دانشگاهها، آموزش و پرورش و حتی شهرداریهاست که اصول و قواعد تامین و تداوم آرامش و صلحگستری در خانوادهها را به شهروندان آموزش دهند و از جمله با پزوهشهای هدفمند، آموزش عمومی، همایشها و سخنرانیها به این امر اهتمام ورزند.
9️⃣ نهاد خانواده این قدرت را دارد که در دریای التهاب و بحرانهای پیچ در پیچ اقتصادی و اجتماعی، با تابآوری، تدبیر و مهر و با معجزه عشق، جزیره کوچک آرامش، ثبات و اعتماد بیافریند؛ این ماموریت سخت ولی کم و بیش مقدور و بلکه اجتنابناپذیر است.
🔟 بعد از تامین سرپناه و تغذیه اعضا، وظیفه و ماموریت عمده خانواده تامین امنیت و "آرامش" است. بدون آرامش پایدار - با سازوکارهایی که گفته شد - خانواده و اعضای رو به رشد و "در حال اجتماعیشدن" آن چشمانداز سعادت و موفقیت در آینده نخواهند داشت. البته هزینه نارساییهای احتمالی را نیز خانواده، جامعه و کشور میپردازد ، چندان که هم اکنون جامعه ما تاوان کاستیهای بنیادین در خانوادهها و غفلت از نقش و کارکرد این نهاد در گذشته را تحمل میکند.
✍️علی ملکپور، جامعهشناس، جمعه ۱۵ خرداد ۱۴۰۵
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
راهبرد مهم نهاد خانواده ایجاد و حفظ " آرامش" و صلح پایدار است و قبلا نمونهای از یک خانواده را گزارش کردم که در سایه صلح و همدلی، کارنامه مطلوبی از توفیق و تربیت را رقم زدند.
اما نشانهها و الزامات صلح و آزامش چیست و چگونه قابل حصول است؟
1️⃣ وضعیت زیستی، روانی و اجتماعی همه ما ادامه کیفیت زندگی ما در کودکی است. پس خانواده و کودکی هم فرصت و هم تهدید است.
2️⃣ اگر خانوادهها آگاهی کافی از اهمیت دوران کودکی داشته باشند میتوانند ابتکار عمل را دست گرفته و از جمله تثبیت و تداوم آرامش را اندیشه و پیشه خود سازند.
3️⃣ عدم درک موقعیت خانواده و کودکی در عین حال ممکن است کل زندگی و آینده اعضا را به مخاطره افکند.
4️⃣ با این استدلال برقراری آرامش از کودکی قابل آموزش و تمرین است، به عبارتی " صلح" زبان مادری است، یعنی صلح و آرامش قطعا آموختنی است و آن هم در مدرسه خانواده حتی قبل از دبستان و ورود کودک به آموزش و پرورش رسمی در سالهای بعد.
5️⃣ بحرانهای سیاسی مثل جنگ و یا چالشهای التهابآفرین اقتصادی و اجتماعی مانند گرانی، تورم و بیمسکنی و ابهام در آینده، نباید خانوادهها را از پروسه تامین آرامش به هر میزان مقدور باز دارد.
6️⃣ در چنین شرایطی خانواده باید از هر امکانی که در دسترس دارد مدد گیرد و به جایگزینی ارزشها روی آورد؛ قناعت به جای رقابت مالی خارج از ظرفیت خانواده، بهینهسازی مصرف خانواده به جای تجملات و مصرفگرایی، تلاش و خلاقیت به جای تنبلی، امید در برابر بیانگیزگی، و مهمتر از همه، مهر و حمایت متقابل به جای منازعه و چالشافکنی در اعضای خانواده... تا هر چه مقدور باشد.
7️⃣ نادیده گرفتن چنین الزاماتی طبعا آرامش مطلوب را در خانواده تعلیق میکند و چه بسا موجب شکلگیری "طرحواره"های خطرناک در دوران کودکی شود که در آینده و در جوانی و میانسالی گریبانگیر افراد میشود. طرحوارههایی که گاه به سختی و با درمان و مشاورههای تخصصی نیز به سامان مطلوب نمیرسد.
8️⃣ وظیفه دانشگاهها، آموزش و پرورش و حتی شهرداریهاست که اصول و قواعد تامین و تداوم آرامش و صلحگستری در خانوادهها را به شهروندان آموزش دهند و از جمله با پزوهشهای هدفمند، آموزش عمومی، همایشها و سخنرانیها به این امر اهتمام ورزند.
9️⃣ نهاد خانواده این قدرت را دارد که در دریای التهاب و بحرانهای پیچ در پیچ اقتصادی و اجتماعی، با تابآوری، تدبیر و مهر و با معجزه عشق، جزیره کوچک آرامش، ثبات و اعتماد بیافریند؛ این ماموریت سخت ولی کم و بیش مقدور و بلکه اجتنابناپذیر است.
🔟 بعد از تامین سرپناه و تغذیه اعضا، وظیفه و ماموریت عمده خانواده تامین امنیت و "آرامش" است. بدون آرامش پایدار - با سازوکارهایی که گفته شد - خانواده و اعضای رو به رشد و "در حال اجتماعیشدن" آن چشمانداز سعادت و موفقیت در آینده نخواهند داشت. البته هزینه نارساییهای احتمالی را نیز خانواده، جامعه و کشور میپردازد ، چندان که هم اکنون جامعه ما تاوان کاستیهای بنیادین در خانوادهها و غفلت از نقش و کارکرد این نهاد در گذشته را تحمل میکند.
✍️علی ملکپور، جامعهشناس، جمعه ۱۵ خرداد ۱۴۰۵
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
👍4
📍بدنِ سخنگو
(وقتی بدن به جای ما حرف میزند، چه چیزی را پنهان کردهایم؟)
■ ما انسانها موجوداتی سخنگو هستیم، اما عجیب است که بخش بزرگی از زندگیمان را بدون گفتن سپری میکنیم. از کودکی یاد میگیریم بعضی چیزها را نگوییم؛ «ناراحتش نکن»، «اعتراض نکن»، «آبرو میرود»، «صبور باش». کمکم به جای بیان احساسات، آنها را انبار میکنیم. خشمها در انبار میمانند، سوگها در انبار میمانند، ترسها در انبار میمانند. اما هیچ انباری بینهایت ظرفیت ندارد. آنچه از دهان بیرون نمیآید، گاهی از مسیر دیگری راه خودش را پیدا میکند.
■ پزشک و روانکاو اتریشی، زیگموند فروید، بیش از یک قرن پیش متوجه شد که بعضی رنجها لباس جسم میپوشند. او بیمارانی را میدید که دستشان فلج شده بود، اما هیچ آسیب عصبی نداشتند؛ چشمشان نمیدید، اما چشم سالم بود. فروید همه پاسخها را پیدا نکرد، اما یک سؤال مهم را مطرح کرد: آیا ممکن است بدن، صحنهای باشد که روان روی آن نمایش اجرا میکند؟ امروز دانش پزشکی پاسخ پیچیدهتر و دقیقتری به این پرسش میدهد، اما اصل ماجرا همچنان پابرجاست؛ میان ذهن و بدن، دیوار بتنی وجود ندارد.
■ جامعه مدرن هم در این میان بیتقصیر نیست. ما در عصری زندگی میکنیم که عملکرد را میستاید و احساس را مزاحم میداند. باید کار کنیم، تولید کنیم، لبخند بزنیم، موفق باشیم. کمتر کسی میپرسد: «واقعاً حالت چطور است؟» نتیجه آن است که بسیاری از آدمها به جای تجربه کردن احساساتشان، آنها را مدیریت میکنند؛ به جای سوگواری، مشغول میشوند؛ به جای خشم، سکوت میکنند؛ به جای ترس، وانمود به قدرت میکنند. اما احساسات دفن نمیشوند؛ فقط محل زندگیشان را عوض میکنند.
■ شاید به همین دلیل باشد که گاهی یک درد مزمن، بیش از یک علامت پزشکی است. نه به این معنا که بیماری واقعی نیست یا فقط «توهم» است؛ بلکه به این معنا که بدن میتواند حامل معنایی باشد. هر درد، پیامی نیست؛ اما بعضی دردها پیام دارند. پرسش مهم این است: این درد چه زمانی شروع شد؟ پس از کدام فقدان؟ کدام جدایی؟ کدام شکست؟ کدام خشم فروخورده؟ گاهی تاریخچه یک درد، از خود درد مهمتر است.
■ در زبان فارسی میگوییم «دلم شکست»، «جگرم سوخت», «نفس کم آوردم». اینها فقط استعاره نیستند. انسان قرنها پیش از آنکه علوم اعصاب متولد شوند، میدانست که احساسات در بدن ردپا میگذارند. زبان روزمره ما آرشیوی از این تجربههای کهن است. بدن و روان دو همسایه نیستند؛ یک خانهاند که از دو پنجره دیده میشوند.
■ شاید درمان همیشه از دارو شروع نشود؛ گاهی از یک گفتوگوی صادقانه آغاز میشود. از لحظهای که فرد بتواند نامی برای رنجش پیدا کند. آنچه نام دارد، قابل فهم میشود و آنچه فهمیده شود، کمتر نیاز دارد خود را در قالب درد پنهان کند. روانشناسان سالهاست بر اهمیت «بیان هیجانی» تأکید میکنند؛ نه برای سبک شدن شاعرانه، بلکه برای جلوگیری از انباشته شدن تجربههایی که دیر یا زود راهی برای ظهور پیدا میکنند.
■ بدن دشمن ما نیست. وقتی درد میگیرد، اغلب در حال خیانت نیست؛ در حال اطلاعرسانی است. شاید بعضی بیماریهای روانتنی را بتوان آخرین تلاش بدن برای رساندن نامهای دانست که سالها پشت درِ زبان مانده است. نامهای که فقط یک جمله روی پاکت آن نوشته شده: «لطفاً مرا بخوان.» و چهبسا بسیاری از دردها، درست از همان روزی آرامتر شوند که سرانجام کسی این نامه را باز کند؛ حتی اگر آن «کسی»، خودِ ما باشیم.
✍️ مصطفی سلیمانی
https://ble.ir/filsofak
@hooreechannel 🌹
(وقتی بدن به جای ما حرف میزند، چه چیزی را پنهان کردهایم؟)
«رنجی که به زبان نمیرسد، به بدن مینشیند.🔻 بعضی آدمها قبل از آنکه گریه کنند، سردرد میگیرند. قبل از آنکه خشمگین شوند، معدهشان میپیچد. قبل از آنکه از پا بیفتند، کمرشان درد میگیرد. انگار بدن، زودتر از صاحبش متوجه ماجرا میشود. جایی درون ما، دستگاهی وجود دارد که حقیقت را ثبت میکند؛ حتی وقتی خودمان حاضر نیستیم آن را ببینیم. به همین دلیل است که گاهی پزشک میگوید «مشکل خاصی پیدا نکردیم»، اما درد همچنان سر جای خودش مانده است؛ مثل نامهای که فرستندهاش معلوم است، اما گیرنده از باز کردنش امتناع میکند.
بیماریهای روانتنی، نامههایی هستند که به مقصد نرسیدهاند.»
📨 ژک آلن میلر
■ ما انسانها موجوداتی سخنگو هستیم، اما عجیب است که بخش بزرگی از زندگیمان را بدون گفتن سپری میکنیم. از کودکی یاد میگیریم بعضی چیزها را نگوییم؛ «ناراحتش نکن»، «اعتراض نکن»، «آبرو میرود»، «صبور باش». کمکم به جای بیان احساسات، آنها را انبار میکنیم. خشمها در انبار میمانند، سوگها در انبار میمانند، ترسها در انبار میمانند. اما هیچ انباری بینهایت ظرفیت ندارد. آنچه از دهان بیرون نمیآید، گاهی از مسیر دیگری راه خودش را پیدا میکند.
■ پزشک و روانکاو اتریشی، زیگموند فروید، بیش از یک قرن پیش متوجه شد که بعضی رنجها لباس جسم میپوشند. او بیمارانی را میدید که دستشان فلج شده بود، اما هیچ آسیب عصبی نداشتند؛ چشمشان نمیدید، اما چشم سالم بود. فروید همه پاسخها را پیدا نکرد، اما یک سؤال مهم را مطرح کرد: آیا ممکن است بدن، صحنهای باشد که روان روی آن نمایش اجرا میکند؟ امروز دانش پزشکی پاسخ پیچیدهتر و دقیقتری به این پرسش میدهد، اما اصل ماجرا همچنان پابرجاست؛ میان ذهن و بدن، دیوار بتنی وجود ندارد.
■ جامعه مدرن هم در این میان بیتقصیر نیست. ما در عصری زندگی میکنیم که عملکرد را میستاید و احساس را مزاحم میداند. باید کار کنیم، تولید کنیم، لبخند بزنیم، موفق باشیم. کمتر کسی میپرسد: «واقعاً حالت چطور است؟» نتیجه آن است که بسیاری از آدمها به جای تجربه کردن احساساتشان، آنها را مدیریت میکنند؛ به جای سوگواری، مشغول میشوند؛ به جای خشم، سکوت میکنند؛ به جای ترس، وانمود به قدرت میکنند. اما احساسات دفن نمیشوند؛ فقط محل زندگیشان را عوض میکنند.
■ شاید به همین دلیل باشد که گاهی یک درد مزمن، بیش از یک علامت پزشکی است. نه به این معنا که بیماری واقعی نیست یا فقط «توهم» است؛ بلکه به این معنا که بدن میتواند حامل معنایی باشد. هر درد، پیامی نیست؛ اما بعضی دردها پیام دارند. پرسش مهم این است: این درد چه زمانی شروع شد؟ پس از کدام فقدان؟ کدام جدایی؟ کدام شکست؟ کدام خشم فروخورده؟ گاهی تاریخچه یک درد، از خود درد مهمتر است.
■ در زبان فارسی میگوییم «دلم شکست»، «جگرم سوخت», «نفس کم آوردم». اینها فقط استعاره نیستند. انسان قرنها پیش از آنکه علوم اعصاب متولد شوند، میدانست که احساسات در بدن ردپا میگذارند. زبان روزمره ما آرشیوی از این تجربههای کهن است. بدن و روان دو همسایه نیستند؛ یک خانهاند که از دو پنجره دیده میشوند.
■ شاید درمان همیشه از دارو شروع نشود؛ گاهی از یک گفتوگوی صادقانه آغاز میشود. از لحظهای که فرد بتواند نامی برای رنجش پیدا کند. آنچه نام دارد، قابل فهم میشود و آنچه فهمیده شود، کمتر نیاز دارد خود را در قالب درد پنهان کند. روانشناسان سالهاست بر اهمیت «بیان هیجانی» تأکید میکنند؛ نه برای سبک شدن شاعرانه، بلکه برای جلوگیری از انباشته شدن تجربههایی که دیر یا زود راهی برای ظهور پیدا میکنند.
■ بدن دشمن ما نیست. وقتی درد میگیرد، اغلب در حال خیانت نیست؛ در حال اطلاعرسانی است. شاید بعضی بیماریهای روانتنی را بتوان آخرین تلاش بدن برای رساندن نامهای دانست که سالها پشت درِ زبان مانده است. نامهای که فقط یک جمله روی پاکت آن نوشته شده: «لطفاً مرا بخوان.» و چهبسا بسیاری از دردها، درست از همان روزی آرامتر شوند که سرانجام کسی این نامه را باز کند؛ حتی اگر آن «کسی»، خودِ ما باشیم.
✍️ مصطفی سلیمانی
https://ble.ir/filsofak
@hooreechannel 🌹
❤4👍3👏2
📝درد و دل یک دبیر ادبیات!
♈️این روزها بد جوری از این نسل جدید درمانده شده ام!!
♈️سالها ی پیش وقتی به درس لیلی و مجنون می رسیدم و با حسی شاعرانه داستان این دو دلداده را تعریف میکردم قطره اشکی از چشم دانش آموزی جاری میشد...
♈️یا به مرگ سهراب که میرسیدم همیشه اندوه وصف نشدنی را در چهره ی دانش آموزانم میدیدم .
♈️همیشه قبل از عید اگر برای فراش مدرسه از بچه ها عیدی طلب میکردم خیلی ها داوطلب بودند و خودشان پیش قدم....
♈️و امسال وقتی عیدی برای پیرمرد خدمتگزار خواستم تازه بعد از یک سخنرانی جگر سوز و جگر دوز هیچ کس حتی دستی بلند نکرد...
♈️وقتی به مرگ سهراب رسیدم یکی از آخر کلاس فریاد زد چه احمقانه چرا رستم خودش را به سهراب معرفی نکرد که این اتفاق نیفتد و نه تنها بچه ها ناراحت نشدند که رستم بیچاره و سهراب به نادانی و حماقت هم نسبت داده شدند.....
♈️وقتی شعر لیلی و مجنون را با اشتیاق در کلاس خواندم و از جنون مجنون از فراق لیلی گفتم
♈️یکی پرسید لیلی خیلی قشنگ بود؟
گفتم از دیده ی مجنون بله ولی دختری سیاه چهره بود و زیبایی نداشت.
این بار نه یک نفر که کل کلاس روان شناسانه به این نتیجه رسیدند که قیس بنی عامر از اول دیوانه بوده عقل درست حسابی نداشته که عاشق یک دختر زشت شده،
تازه به خاطر او سر به بیابان هم گذاشته.....
♈️خلاصه گیج و مات از کلاس درس بیرون آمدم و ماندم که باید به این نسل جدید چه درسی داد که به تمسخر نگیرند و بدون فکر قضاوت نکنند....
♈️ماندم که این نسل کجا می خواهند صبوری و از خود گذشتگی را بیاموزند....
نسلی که از جان گذشتن در راه عشق برایشان نامفهوم،
کمک به همنوع برایشان بی اهمیت،
مرگ پسر به دست پدر از نوع حماقت است....
♈️امروز به این نتیجه رسیدم که باید پدر مادر های جوان که بچه های کوچک دارند از همین الان جایی در خانه سالمندان برای خودشان رزرو کنند.
این نسل تنها آباد کننده خانه سالمندان خواهند بود...
♈️برای انهدام یک تمدن سه چیز را باید منهدم کرد؛
-اول خانواده
-دوم نظام آموزشی
-و سوم الگوها
-برای اولی منزلت زن را باید شکست.
-برای دومی منزلت معلم.
-و برای سومی منزلت بزرگان و اسطوره ها....
✍ کیان صارمی، دبیر بازنشسته
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
♈️این روزها بد جوری از این نسل جدید درمانده شده ام!!
♈️سالها ی پیش وقتی به درس لیلی و مجنون می رسیدم و با حسی شاعرانه داستان این دو دلداده را تعریف میکردم قطره اشکی از چشم دانش آموزی جاری میشد...
♈️یا به مرگ سهراب که میرسیدم همیشه اندوه وصف نشدنی را در چهره ی دانش آموزانم میدیدم .
♈️همیشه قبل از عید اگر برای فراش مدرسه از بچه ها عیدی طلب میکردم خیلی ها داوطلب بودند و خودشان پیش قدم....
♈️و امسال وقتی عیدی برای پیرمرد خدمتگزار خواستم تازه بعد از یک سخنرانی جگر سوز و جگر دوز هیچ کس حتی دستی بلند نکرد...
♈️وقتی به مرگ سهراب رسیدم یکی از آخر کلاس فریاد زد چه احمقانه چرا رستم خودش را به سهراب معرفی نکرد که این اتفاق نیفتد و نه تنها بچه ها ناراحت نشدند که رستم بیچاره و سهراب به نادانی و حماقت هم نسبت داده شدند.....
♈️وقتی شعر لیلی و مجنون را با اشتیاق در کلاس خواندم و از جنون مجنون از فراق لیلی گفتم
♈️یکی پرسید لیلی خیلی قشنگ بود؟
گفتم از دیده ی مجنون بله ولی دختری سیاه چهره بود و زیبایی نداشت.
این بار نه یک نفر که کل کلاس روان شناسانه به این نتیجه رسیدند که قیس بنی عامر از اول دیوانه بوده عقل درست حسابی نداشته که عاشق یک دختر زشت شده،
تازه به خاطر او سر به بیابان هم گذاشته.....
♈️خلاصه گیج و مات از کلاس درس بیرون آمدم و ماندم که باید به این نسل جدید چه درسی داد که به تمسخر نگیرند و بدون فکر قضاوت نکنند....
♈️ماندم که این نسل کجا می خواهند صبوری و از خود گذشتگی را بیاموزند....
نسلی که از جان گذشتن در راه عشق برایشان نامفهوم،
کمک به همنوع برایشان بی اهمیت،
مرگ پسر به دست پدر از نوع حماقت است....
♈️امروز به این نتیجه رسیدم که باید پدر مادر های جوان که بچه های کوچک دارند از همین الان جایی در خانه سالمندان برای خودشان رزرو کنند.
این نسل تنها آباد کننده خانه سالمندان خواهند بود...
♈️برای انهدام یک تمدن سه چیز را باید منهدم کرد؛
-اول خانواده
-دوم نظام آموزشی
-و سوم الگوها
-برای اولی منزلت زن را باید شکست.
-برای دومی منزلت معلم.
-و برای سومی منزلت بزرگان و اسطوره ها....
✍ کیان صارمی، دبیر بازنشسته
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
😢4👍3❤1👎1🔥1
📌 هیچ نسلی بهاندازۀ نسل زِد «نه» نشنیده است
🔴 در مدرسه به شما میگویند شما بهترینید و اگر سختکوش باشید، دروازههای جهان به رویتان باز خواهد شد. اما وقتی بزرگتر میشوید، همهچیز رنگ میبازد. در دانشگاهی که دوست دارید، پذیرفته نمیشوید. با آدمها وارد رابطه میشوید، اما سر هیچوپوچ، همهجا بلاکتان میکنند و میروند. هرجا درخواست کار میکنید، «نه» میشنوید و وقتی با هزار بدبختی جایی استخدام میشوید، کارتان آن چیزی نیست که میخواستید. جوانان امروزی، با شدتی بیسابقه، ناکام میشوند. اینهمه «نشدن» و «نه شنیدن»، روحیۀ ویژهای در آنها به وجود آورده است.
🔴 هر نسلی معتقد است بدترین قرعه به نام خودش افتاده. ولی نسلزدیها در موقعیت بغرنجی قرار گرفتهاند؛ از یک سو بهواسطۀ فناوری دسترسی بیسابقهای به فرصتها دارند، و از سوی دیگر بهطرز بیسابقهای جوابهای سربالا میشنوند. آنها هیچگاه تا این حد به «بله»های احتمالی دسترسی نداشتهاند. ولی در هیچ دورهای هم اینقدر «نه» نشنیدهاند.
🔴 در حوزۀ روابط عاطفی، امروزه جوانان حدود ده سالِ پیش از ازدواج را به قرار و رابطه میگذرانند؛ میانگین سن ازدواج برای مردان ۳۱.۱ و برای زنان ۲۹.۲ سال است. در این ده سال، جوانان بیش از هر دورۀ دیگری به شریکهای عاطفی بالقوه دسترسی دارند، ولی این دوره مملو از سرخوردگیها و بلاتکلیفیهای بیپایان و صدالبته فضای جهنمیِ رابطههای ناموفق است. آدمها میان «سیچویشنشیبها»، «کراشها» و «ردفلگها» و «گرینفلگها» دست و پا میزنند تا شاید عشقِ واقعیشان را پیدا کنند، اما اغلب چیزی گیرشان نمیآید.
🔴 جف گوئنتر، درمانگر متخصص نوجوانان، میگوید: «جوانان امروزی خیلی سریع قید رابطه را میزنند، چون میدانند افراد بیشماری وجود دارند که فقط با یک کلیک میتوان سراغشان رفت.» اما این فضا لزوماً مثبت نیست. انگار نوعی بیحسی فراگیر است، نوعی بیگانگی با احساسات که در آن بود و نبود آدمها فرقی ندارد.
🔴 در حوزۀ تحصیل هم شرایط خوب نیست. از سویی جوانان فرصتهای آموزشی بیشماری در اختیار دارند، در داخل و خارج از کشور، در حوزۀ آموزشهای رسمی دانشگاهی، یا بیرون از دانشگاه. اما درعینحال، معلمان و استادان دائماً از بیعلاقگی و بیتوجهی جوانان شکایت میکنند. ناتالی بوکوالد، روانشناس و مشاور آموزشی، میگوید: امروزه کمتر جوانی را پیدا میکنید که از پذیرفتهنشدن در دانشگاه دلخواهش ماتم بگیرد. بیشتر اوقات، وقتی با آنها حرف میزنی میگویند: «فقط درخواست داده بودم، انتظار نداشتم پذیرفته شوم، برایم اهمیت چندانی هم نداشت».
🔴 در حوزۀ کار، وضعیت «نه شنیدن» از همه بدتر است. جوانان امروزی با استفاده از برنامکهای کاریابی، در فقط یک روز، آنقدر برای جاهای مختلف رزومه میفرستند که نسلهای قبلی، در طول عمر کاریشان نمیفرستادند.
🔴 کریستوفر، جوان ۲۴ سالهای که دلیا کای، روزنامهنگار و مشاور کسبوکار، با او مصاحبه کرد، گفت: در طول یکسال برای بیش از ۶۰۰ موقعیت شغلی در حوزۀ مالی و بازاریابی درخواست فرستاده، تا بالاخره توانسته است یک جا مشغول به کار شود. این ردشدنها هم پیامدهایی عملی دارند و هم بر باورهای افراد تأثیر میگذارند. وقتی اعضای یک نسل بهصورت جمعی طعم این تجربیات را بچشند، شخصیتشان بر اساس آن شکل میگیرد. حتماً شنیدهاید که میگویند «نسلزدیها به هیچچیز اهمیت نمیدهند» شاید دلیلش این است که اگر اهمیت بدهند، نابود میشوند.
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
🔴 در مدرسه به شما میگویند شما بهترینید و اگر سختکوش باشید، دروازههای جهان به رویتان باز خواهد شد. اما وقتی بزرگتر میشوید، همهچیز رنگ میبازد. در دانشگاهی که دوست دارید، پذیرفته نمیشوید. با آدمها وارد رابطه میشوید، اما سر هیچوپوچ، همهجا بلاکتان میکنند و میروند. هرجا درخواست کار میکنید، «نه» میشنوید و وقتی با هزار بدبختی جایی استخدام میشوید، کارتان آن چیزی نیست که میخواستید. جوانان امروزی، با شدتی بیسابقه، ناکام میشوند. اینهمه «نشدن» و «نه شنیدن»، روحیۀ ویژهای در آنها به وجود آورده است.
🔴 هر نسلی معتقد است بدترین قرعه به نام خودش افتاده. ولی نسلزدیها در موقعیت بغرنجی قرار گرفتهاند؛ از یک سو بهواسطۀ فناوری دسترسی بیسابقهای به فرصتها دارند، و از سوی دیگر بهطرز بیسابقهای جوابهای سربالا میشنوند. آنها هیچگاه تا این حد به «بله»های احتمالی دسترسی نداشتهاند. ولی در هیچ دورهای هم اینقدر «نه» نشنیدهاند.
🔴 در حوزۀ روابط عاطفی، امروزه جوانان حدود ده سالِ پیش از ازدواج را به قرار و رابطه میگذرانند؛ میانگین سن ازدواج برای مردان ۳۱.۱ و برای زنان ۲۹.۲ سال است. در این ده سال، جوانان بیش از هر دورۀ دیگری به شریکهای عاطفی بالقوه دسترسی دارند، ولی این دوره مملو از سرخوردگیها و بلاتکلیفیهای بیپایان و صدالبته فضای جهنمیِ رابطههای ناموفق است. آدمها میان «سیچویشنشیبها»، «کراشها» و «ردفلگها» و «گرینفلگها» دست و پا میزنند تا شاید عشقِ واقعیشان را پیدا کنند، اما اغلب چیزی گیرشان نمیآید.
🔴 جف گوئنتر، درمانگر متخصص نوجوانان، میگوید: «جوانان امروزی خیلی سریع قید رابطه را میزنند، چون میدانند افراد بیشماری وجود دارند که فقط با یک کلیک میتوان سراغشان رفت.» اما این فضا لزوماً مثبت نیست. انگار نوعی بیحسی فراگیر است، نوعی بیگانگی با احساسات که در آن بود و نبود آدمها فرقی ندارد.
🔴 در حوزۀ تحصیل هم شرایط خوب نیست. از سویی جوانان فرصتهای آموزشی بیشماری در اختیار دارند، در داخل و خارج از کشور، در حوزۀ آموزشهای رسمی دانشگاهی، یا بیرون از دانشگاه. اما درعینحال، معلمان و استادان دائماً از بیعلاقگی و بیتوجهی جوانان شکایت میکنند. ناتالی بوکوالد، روانشناس و مشاور آموزشی، میگوید: امروزه کمتر جوانی را پیدا میکنید که از پذیرفتهنشدن در دانشگاه دلخواهش ماتم بگیرد. بیشتر اوقات، وقتی با آنها حرف میزنی میگویند: «فقط درخواست داده بودم، انتظار نداشتم پذیرفته شوم، برایم اهمیت چندانی هم نداشت».
🔴 در حوزۀ کار، وضعیت «نه شنیدن» از همه بدتر است. جوانان امروزی با استفاده از برنامکهای کاریابی، در فقط یک روز، آنقدر برای جاهای مختلف رزومه میفرستند که نسلهای قبلی، در طول عمر کاریشان نمیفرستادند.
🔴 کریستوفر، جوان ۲۴ سالهای که دلیا کای، روزنامهنگار و مشاور کسبوکار، با او مصاحبه کرد، گفت: در طول یکسال برای بیش از ۶۰۰ موقعیت شغلی در حوزۀ مالی و بازاریابی درخواست فرستاده، تا بالاخره توانسته است یک جا مشغول به کار شود. این ردشدنها هم پیامدهایی عملی دارند و هم بر باورهای افراد تأثیر میگذارند. وقتی اعضای یک نسل بهصورت جمعی طعم این تجربیات را بچشند، شخصیتشان بر اساس آن شکل میگیرد. حتماً شنیدهاید که میگویند «نسلزدیها به هیچچیز اهمیت نمیدهند» شاید دلیلش این است که اگر اهمیت بدهند، نابود میشوند.
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
❤2👍1
بستن فضای مجازی و باز شدن دارک وب ها!
چند روز پیش خبری خواندم درباره اثرات فیلترینگ فضای مجازی و اینکه یکی از تاثیرات آن، دسترسی راحت تر کاربران به دارک وب ها بوده است. به دنبال این بودم که بدانم دارک وب چیست؟
فهمیدم، دارک وب بخشی از اینترنت است که به صورت عمدی از دید عموم کاربرها پنهان شده و برای دسترسی به آن، به نرمافزارهای خاصی نیاز است. برخلاف وب سطحی که محتوای آن توسط موتورهای جستجوی معمولی مانند گوگل فهرستبندی میشود، دارک وب به عنوان یک شبکه ناشناس فعالیت میکند و دسترسی به آن نیازمند ابزارهای رمزگذاری و پروتکلهای امنیتی خاصی است. همچنین دارک وب بخشی از فضای اینترنت است که در آن فعالیتهای مجرمانه بدون هیچ محدودیتی صورت می گیرد. این فضا علاوه بر استفاده های مثبت، مامن خلافکاران اینترنتی و مجازی نیز هست. متخصصان درباره استفاده از این فضا بخصوص توسط نوجوانان هشدار می دهند.
یکی از کشورهایی که در صنعت فیلترینگ ید طولایی دارد و مسئولان ایرانی نیز برای مقابله با فضای مجازی از تجربیات و امکانات آنان بهره وافری می برند، کشور برادر چین است. چین در زمینه مدیریت فضای مجازی با استفاده از متخصصان این حوزه و فناوری های مربوطه، توانسته سطح دسترسی کاربران چینی به اینترنت جهانی را کاهش دهد. با وجود فیلترینگ گسترده در این کشور، استفاده از فضای دارک برای عده ای سود کلانی به دنبال دارد. پولشویی و دسترسی به حسابهای شخصی افراد و معاملات مواد مخدر و ...از دیگر امکانات این فضاست. تخصص و نیت ما ورود به چگونگی کارکرد و حوزه مالی و سیاسی این فضا نیست، بلکه استفاده کاربران از داده های غیراخلاقی و تاثیرات فرهنگی این فضای تاریک، باعث دل نگرانی برخی در این روزهاست.
اخیرا بی بی سی گزارشی از پورنوگرافی دوربین مخفی هتلها در چین تهیه کرده بود. گزارشی از اقدامی شرم آور و غیر اخلاقی که دولت چین تاکنون قادر به برچیدن آن نبوده است. در این گزارش آمده بود عده ای با وجود فیلتر بودن تلگرام با کار گذاشتن دوربینهای بسیار ظریف در مکان های خاص که به آسانی قابل رویت نیست، از خصوصی ترین لحظات زوجهای مسافر فیلم گرفته و در فضای تلگرام (در مواردی به صورت زنده) به کاربران می فروشند. فیلمهایی که گاه توسط مسافرانی که خود نیز کاربر این فضا بودند دیده شده و باعث مشکلات عدیده روانی برای آنها گردیده است. با وجود جرم بودن این اقدامات، این صنعت اکنون در چین به تجارتی پرسود تبدیل شده که تمام گستره چین از شمالی ترین تا جنوبی ترین شهرهای آن را در بر می گیرد.
گزارشگر بی بی سی می گفت، با وجود اینکه خرید و فروش این دوربینها در چین ممنوع است اما هر کسی به راحتی می تواند آن را در بازار تهیه کند، در هر جایی که می خواهد کار بگذارد و به وای فای وصل کند و فیلمها را در کانالهای تلگرامی بارگذاری نماید..
گزارش هایی نیز از نصب این دوربینها در اتاق های پرو فروشگاهها و حتی توالتهای عمومی نیز رسیده است.
وقتی تلگرام و دیگر مرورگرها فیلتر باشند و راه دسترسی آسان به آنها بسته باشد، وی پی ان های متنوع راه ورود به این حیطه بسته را هموار کرده و گاه علاوه بر باز کردن دربهای اصلی، درهای مخفی را نیز به روی کاربران باز می کند. وقتی کشور قدرتمندی مثل چین هنوز نتوانسته راهی برای حل این معضل پیدا کند، چگونه کشورهایی مثل ما می توانیم مانع خطرات و مضرات بسته بودن فضای مجازی شویم؟ در شرایطی که تجارت وی پی ان نیز سود کلانی برای بسیاری از سودجویان خودی و ناخودی دارد؟
✍فرشته مزینانی
@hooreechannel 🌹
چند روز پیش خبری خواندم درباره اثرات فیلترینگ فضای مجازی و اینکه یکی از تاثیرات آن، دسترسی راحت تر کاربران به دارک وب ها بوده است. به دنبال این بودم که بدانم دارک وب چیست؟
فهمیدم، دارک وب بخشی از اینترنت است که به صورت عمدی از دید عموم کاربرها پنهان شده و برای دسترسی به آن، به نرمافزارهای خاصی نیاز است. برخلاف وب سطحی که محتوای آن توسط موتورهای جستجوی معمولی مانند گوگل فهرستبندی میشود، دارک وب به عنوان یک شبکه ناشناس فعالیت میکند و دسترسی به آن نیازمند ابزارهای رمزگذاری و پروتکلهای امنیتی خاصی است. همچنین دارک وب بخشی از فضای اینترنت است که در آن فعالیتهای مجرمانه بدون هیچ محدودیتی صورت می گیرد. این فضا علاوه بر استفاده های مثبت، مامن خلافکاران اینترنتی و مجازی نیز هست. متخصصان درباره استفاده از این فضا بخصوص توسط نوجوانان هشدار می دهند.
یکی از کشورهایی که در صنعت فیلترینگ ید طولایی دارد و مسئولان ایرانی نیز برای مقابله با فضای مجازی از تجربیات و امکانات آنان بهره وافری می برند، کشور برادر چین است. چین در زمینه مدیریت فضای مجازی با استفاده از متخصصان این حوزه و فناوری های مربوطه، توانسته سطح دسترسی کاربران چینی به اینترنت جهانی را کاهش دهد. با وجود فیلترینگ گسترده در این کشور، استفاده از فضای دارک برای عده ای سود کلانی به دنبال دارد. پولشویی و دسترسی به حسابهای شخصی افراد و معاملات مواد مخدر و ...از دیگر امکانات این فضاست. تخصص و نیت ما ورود به چگونگی کارکرد و حوزه مالی و سیاسی این فضا نیست، بلکه استفاده کاربران از داده های غیراخلاقی و تاثیرات فرهنگی این فضای تاریک، باعث دل نگرانی برخی در این روزهاست.
اخیرا بی بی سی گزارشی از پورنوگرافی دوربین مخفی هتلها در چین تهیه کرده بود. گزارشی از اقدامی شرم آور و غیر اخلاقی که دولت چین تاکنون قادر به برچیدن آن نبوده است. در این گزارش آمده بود عده ای با وجود فیلتر بودن تلگرام با کار گذاشتن دوربینهای بسیار ظریف در مکان های خاص که به آسانی قابل رویت نیست، از خصوصی ترین لحظات زوجهای مسافر فیلم گرفته و در فضای تلگرام (در مواردی به صورت زنده) به کاربران می فروشند. فیلمهایی که گاه توسط مسافرانی که خود نیز کاربر این فضا بودند دیده شده و باعث مشکلات عدیده روانی برای آنها گردیده است. با وجود جرم بودن این اقدامات، این صنعت اکنون در چین به تجارتی پرسود تبدیل شده که تمام گستره چین از شمالی ترین تا جنوبی ترین شهرهای آن را در بر می گیرد.
گزارشگر بی بی سی می گفت، با وجود اینکه خرید و فروش این دوربینها در چین ممنوع است اما هر کسی به راحتی می تواند آن را در بازار تهیه کند، در هر جایی که می خواهد کار بگذارد و به وای فای وصل کند و فیلمها را در کانالهای تلگرامی بارگذاری نماید..
گزارش هایی نیز از نصب این دوربینها در اتاق های پرو فروشگاهها و حتی توالتهای عمومی نیز رسیده است.
وقتی تلگرام و دیگر مرورگرها فیلتر باشند و راه دسترسی آسان به آنها بسته باشد، وی پی ان های متنوع راه ورود به این حیطه بسته را هموار کرده و گاه علاوه بر باز کردن دربهای اصلی، درهای مخفی را نیز به روی کاربران باز می کند. وقتی کشور قدرتمندی مثل چین هنوز نتوانسته راهی برای حل این معضل پیدا کند، چگونه کشورهایی مثل ما می توانیم مانع خطرات و مضرات بسته بودن فضای مجازی شویم؟ در شرایطی که تجارت وی پی ان نیز سود کلانی برای بسیاری از سودجویان خودی و ناخودی دارد؟
✍فرشته مزینانی
@hooreechannel 🌹
👍8
هیچ چیز نمیتواند به تنهایی معنای زندگی انسان را تشکیل دهد.
➕اگر هدفی قرار است به زندگی معنا ببخشد، باید دارای ویژگیهایی باشد که در برابر ناپایداریها و محدودیتهای حیات تابآوری داشته باشد.معنای برگزیده شده برای زندگی نباید وابسته به آیندهای دور باشد که هیچ تضمینی برای دستیابی به آن وجود ندارد.در صورتی که تمام معنای زندگی در هدفی متوقف شود که تحقق آن نیازمند سالهای طولانی است، ممکن است پیش از دستیابی به آن، فرد از دنیا برود و در نتیجه، کل زندگی خود را بیمعنا یافته باشد.
➕همچنین، معنای زندگی نباید به عواملی وابسته باشد که خارج از اختیار انسان هستند.بسیاری از موفقیتهای مورد انتظار، تنها به تلاش فرد بستگی ندارند، بلکه شرایط، شانس و عملکرد دیگران نیز در آنها تأثیرگذارند. بنابراین، اگر معنای زندگی بر چنین اهدافی بنا شود، آرامش و رضایت فرد همواره در گرو امور خواهد بود که کنترل چندانی بر آنها ندارد.
➕از سوی دیگر، تجربه نشان داده است که انسان گاهی چیزی را با شور و اشتیاق میجوید، اما پس از دستیابی به آن، جذابیتش را از دست میدهد. بسیاری از آرزوها، محصول شرایط، سن و هیجانهای گذرا هستند و با گذر زمان و کسب تجربه، رنگ میبازند. به همین دلیل، معنای زندگی باید بر چیزی استوار باشد که ارزش آن با گذشت زمان کاهش نیابد.
➕ملکیان نیز تأکید میکند که معنای زندگی بهتر است در درون انسان ریشه داشته باشد، نه در نگاه دیگران. شهرت، محبوبیت، احترام و آبرو همگی وابسته به قضاوت مردم هستند و هیچکس مالک ذهن و دل دیگران نیست.
➕آنچه پایدارتر است، فضیلت، آگاهی، دانایی و رشد درونی میباشد؛ زیرا اینها بخشی از وجود خود انسان هستند، نه تصویری که دیگران از او دارند.
➕همچنین نمیتوان چیزی را معنای زندگی دانست که در معرض نابودی و فقدان باشد. ثروت، اشیای ارزشمند، جایگاه اجتماعی و حتی عزیزترین افراد زندگی، همگی ممکن است روزی از دست بروند. اگر معنای زندگی به چیزی گره بخورد که امکان فقدانش وجود دارد، با از دست رفتن آن، معنای زندگی نیز فرو میریزد.نکته مهم دیگر آن است که معنای زندگی نباید هدفی باشد که روزی به پایان برسد.
➕اگر انسان به نهایت آرزوی خود برسد و دیگر افقی پیش رویش نماند، با خلأیی تازه روبرو خواهد شد. معنای زندگی باید مسیری باشد که همواره امکان ادامه دادن و رشد کردن در آن وجود داشته باشد.
➕به همین دلیل، ملکیان، همسو با سنت افلاطونی، حقیقت، خیر و زیبایی را از بهترین نامزدهای معنابخشی به زندگی میداند. اینها آرمانهایی هستند که پایانی ندارند؛ هرچه انسان در مسیر حقیقتجویی، خیرخواهی و زیباییطلبی پیش برود، افقهای تازهتری در برابرش گشوده میشود. عدالت، آزادی، عشق، شفقت و خدمت به دیگران نیز جلوههایی از همین آرمانهای بزرگ هستند.
➕با این حال، انتخاب نهایی برای همه یکسان نیست. هر انسان باید در ژرفای وجود خود جستوجو کند و ببیند کدامیک از این ارزشها با سرشت و منش و شرایط او سازگاری بیشتری دارد. شاید راز معنای زندگی نه در رسیدن به مقصدی نهایی، بلکه در حرکت پیوسته و آگاهانه به سوی افقهایی باشد که هرگز به پایان نمیرسند.
✍استاد مصطفی ملکیان
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
➕اگر هدفی قرار است به زندگی معنا ببخشد، باید دارای ویژگیهایی باشد که در برابر ناپایداریها و محدودیتهای حیات تابآوری داشته باشد.معنای برگزیده شده برای زندگی نباید وابسته به آیندهای دور باشد که هیچ تضمینی برای دستیابی به آن وجود ندارد.در صورتی که تمام معنای زندگی در هدفی متوقف شود که تحقق آن نیازمند سالهای طولانی است، ممکن است پیش از دستیابی به آن، فرد از دنیا برود و در نتیجه، کل زندگی خود را بیمعنا یافته باشد.
➕همچنین، معنای زندگی نباید به عواملی وابسته باشد که خارج از اختیار انسان هستند.بسیاری از موفقیتهای مورد انتظار، تنها به تلاش فرد بستگی ندارند، بلکه شرایط، شانس و عملکرد دیگران نیز در آنها تأثیرگذارند. بنابراین، اگر معنای زندگی بر چنین اهدافی بنا شود، آرامش و رضایت فرد همواره در گرو امور خواهد بود که کنترل چندانی بر آنها ندارد.
➕از سوی دیگر، تجربه نشان داده است که انسان گاهی چیزی را با شور و اشتیاق میجوید، اما پس از دستیابی به آن، جذابیتش را از دست میدهد. بسیاری از آرزوها، محصول شرایط، سن و هیجانهای گذرا هستند و با گذر زمان و کسب تجربه، رنگ میبازند. به همین دلیل، معنای زندگی باید بر چیزی استوار باشد که ارزش آن با گذشت زمان کاهش نیابد.
➕ملکیان نیز تأکید میکند که معنای زندگی بهتر است در درون انسان ریشه داشته باشد، نه در نگاه دیگران. شهرت، محبوبیت، احترام و آبرو همگی وابسته به قضاوت مردم هستند و هیچکس مالک ذهن و دل دیگران نیست.
➕آنچه پایدارتر است، فضیلت، آگاهی، دانایی و رشد درونی میباشد؛ زیرا اینها بخشی از وجود خود انسان هستند، نه تصویری که دیگران از او دارند.
➕همچنین نمیتوان چیزی را معنای زندگی دانست که در معرض نابودی و فقدان باشد. ثروت، اشیای ارزشمند، جایگاه اجتماعی و حتی عزیزترین افراد زندگی، همگی ممکن است روزی از دست بروند. اگر معنای زندگی به چیزی گره بخورد که امکان فقدانش وجود دارد، با از دست رفتن آن، معنای زندگی نیز فرو میریزد.نکته مهم دیگر آن است که معنای زندگی نباید هدفی باشد که روزی به پایان برسد.
➕اگر انسان به نهایت آرزوی خود برسد و دیگر افقی پیش رویش نماند، با خلأیی تازه روبرو خواهد شد. معنای زندگی باید مسیری باشد که همواره امکان ادامه دادن و رشد کردن در آن وجود داشته باشد.
➕به همین دلیل، ملکیان، همسو با سنت افلاطونی، حقیقت، خیر و زیبایی را از بهترین نامزدهای معنابخشی به زندگی میداند. اینها آرمانهایی هستند که پایانی ندارند؛ هرچه انسان در مسیر حقیقتجویی، خیرخواهی و زیباییطلبی پیش برود، افقهای تازهتری در برابرش گشوده میشود. عدالت، آزادی، عشق، شفقت و خدمت به دیگران نیز جلوههایی از همین آرمانهای بزرگ هستند.
➕با این حال، انتخاب نهایی برای همه یکسان نیست. هر انسان باید در ژرفای وجود خود جستوجو کند و ببیند کدامیک از این ارزشها با سرشت و منش و شرایط او سازگاری بیشتری دارد. شاید راز معنای زندگی نه در رسیدن به مقصدی نهایی، بلکه در حرکت پیوسته و آگاهانه به سوی افقهایی باشد که هرگز به پایان نمیرسند.
✍استاد مصطفی ملکیان
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
👍2
کلاس اول یزد بودم. سال 1340. وسطای سال اومدیم تهران یه مدرسه اسممو نوشتند. شهرستانی بودم، لهجه ی غلیظ یزدی و گیج از شهری غریب.
ما کتابمان دارا آذر بود ولی تهران آب بابا معضلی بود برای من ، هیچی نمی فهمیدم.البته تو شهر خودمان هم همچین خبری از شاگرد اول بودنم نبود ، ولی با سختی و بدبختی درسکی می خواندم. توی تهران شدم شاگرد تنبل کلاس.
معلم پیر و بی حوصله ای داشتیم که شد دشمن قسم خورده ی من ، هر کسی درس نمی خواند می گفت : می خوای بشی فلانی و منظورش من بینوا بودم.با هزار زحمت رفتم کلاس دوم ، آنجا هم از بخت بد من ، این خانم شد معلممان. همیشه ته کلاس می نشستم و گاهی هم چوبی می خوردم که یادم نرود کی هستم! دیگر خودم هم باورم شده بود که شاگرد تنبلی هستم تا ابد....
کلاس سوم یک معلم جوان و زیبا آمد مدرسه مان ، لباسهای قشنگ می پوشید و خلاصه خیلی کار درست بود. او را برای کلاس ما گذاشتند.من خودم از اول رفتم به ته کلاس نشستم. می دانستم جام اون جاست.درس داد ، مشق گفت که برا فردا بیاریم. آنقدر به دلم نشسته بود که تمیز مشقم را نوشتم.ولی می دانستم نتیجه ی تنبل کلاس چیست.
فردا که اومد ، یک خودنویس خوشگل گرفت دستش و شروع کرد به امضا کردن مشقها. همگی شاخ درآورده بودیم ، آخه مشقامون را یا خط می زدند یا پاره می کردند. وقتی به من رسید با ناامیدی مشقامو نشون دادم ، دستام می لرزید و قلبم به شدت می زد. زیر هر مشقی یه چیزی می نوشت.خدایا برای من چی می نویسه؟
با خطی زیبا نوشت : عالی
باورم نمی شد بعد از سه سال این اولین کلمه ای بود که در تشویق من بیان شده بود .لبخندی زد و رد شد. سرم را روی دفترم گذاشتم و گریه کردم ، به خودم گفتم که هرگز نمی گذارم بفهمد که من تنبل کلاسم. به خودم قول دادم بهترین باشم...آن سال با معدل بیست شاگرد اول شدم و همینطور سال های بعد همیشه شاگرد اول بودم.
وقتی کنکور دادم نفر ششم کنکور در کشور شدم و به دانشگاه تهران رفتم.
یک کلمه به آن کوچکی سرنوشت مرا تغییر داد.
چرا کلمات مثبت و زیبا را از دیگران دریغ می کنیم به ویژه ما مادران، معلمان، استادان، مربیان، رئیسان و ....
خاطره ای از پروفسور علیرضا شاه محمدی استاد روان شناسی و علوم تربیتی دانشگاه کنت انگلستان
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
ما کتابمان دارا آذر بود ولی تهران آب بابا معضلی بود برای من ، هیچی نمی فهمیدم.البته تو شهر خودمان هم همچین خبری از شاگرد اول بودنم نبود ، ولی با سختی و بدبختی درسکی می خواندم. توی تهران شدم شاگرد تنبل کلاس.
معلم پیر و بی حوصله ای داشتیم که شد دشمن قسم خورده ی من ، هر کسی درس نمی خواند می گفت : می خوای بشی فلانی و منظورش من بینوا بودم.با هزار زحمت رفتم کلاس دوم ، آنجا هم از بخت بد من ، این خانم شد معلممان. همیشه ته کلاس می نشستم و گاهی هم چوبی می خوردم که یادم نرود کی هستم! دیگر خودم هم باورم شده بود که شاگرد تنبلی هستم تا ابد....
کلاس سوم یک معلم جوان و زیبا آمد مدرسه مان ، لباسهای قشنگ می پوشید و خلاصه خیلی کار درست بود. او را برای کلاس ما گذاشتند.من خودم از اول رفتم به ته کلاس نشستم. می دانستم جام اون جاست.درس داد ، مشق گفت که برا فردا بیاریم. آنقدر به دلم نشسته بود که تمیز مشقم را نوشتم.ولی می دانستم نتیجه ی تنبل کلاس چیست.
فردا که اومد ، یک خودنویس خوشگل گرفت دستش و شروع کرد به امضا کردن مشقها. همگی شاخ درآورده بودیم ، آخه مشقامون را یا خط می زدند یا پاره می کردند. وقتی به من رسید با ناامیدی مشقامو نشون دادم ، دستام می لرزید و قلبم به شدت می زد. زیر هر مشقی یه چیزی می نوشت.خدایا برای من چی می نویسه؟
با خطی زیبا نوشت : عالی
باورم نمی شد بعد از سه سال این اولین کلمه ای بود که در تشویق من بیان شده بود .لبخندی زد و رد شد. سرم را روی دفترم گذاشتم و گریه کردم ، به خودم گفتم که هرگز نمی گذارم بفهمد که من تنبل کلاسم. به خودم قول دادم بهترین باشم...آن سال با معدل بیست شاگرد اول شدم و همینطور سال های بعد همیشه شاگرد اول بودم.
وقتی کنکور دادم نفر ششم کنکور در کشور شدم و به دانشگاه تهران رفتم.
یک کلمه به آن کوچکی سرنوشت مرا تغییر داد.
چرا کلمات مثبت و زیبا را از دیگران دریغ می کنیم به ویژه ما مادران، معلمان، استادان، مربیان، رئیسان و ....
خاطره ای از پروفسور علیرضا شاه محمدی استاد روان شناسی و علوم تربیتی دانشگاه کنت انگلستان
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
❤12😢1
باارزشترین داراییِ ما، آدمها هستند. نه فقط خانوادهمان، نه فقط دوستانمان؛ هر کسی که میشود با او یک «هم» ساخت:
همسر، همسایه، همراه، همسفر، هماندوه، همنورد، همدرد، همخانه، همکلاسی، همکار، و هر نام دیگری که از جنسِ پیوند باشد.
اصلاً هم کاری به تبصرهها ندارم؛ به اینکه میگویند آدمها در تنهایی «آدمترند» هم. من میگویم آدمی در نسبت با دیگری شکل میگیرد، رشد میکند و کامل میشود.
ما با دیدهشدن، فهمیدهشدن، دوست داشتن، دوست داشته شدن و بهخاطر سپردهشدن است که معنا میگیریم.
یک چیزی در این «تعلق» هست که هیچجای دیگر یافت نمیشود. تنهایی نمیشود از بُنِ دل خندید، از بُنِ دل گریست و از بُنِ دل دوست داشت.
تنهایی نمیشود به کمال زیست. باید «هم»ی باشد برای عاشق شدن، برای دل کندن، برای رنج کشیدن و برای دوام آوردن. ما، همیشه خردش، قدرتش و عشقش از من بیشتر است.
رازِ بقا در این سیارهی پر اضطراب و در این جغرافیای آشفته، حضورِ امنِ یک «هم» است
کسی که خانهمان باشد، وطنمان باشد، جهانمان باشد. که آن حسِ امنِ سادهی «کسی منتظرم هست» را، «مراقب خودت باش» را فراموش نکنیم. ما جز «هم» پناهی نداریم.
این روزها بیشتر همدیگر را تماشا کنیم. بیشتر به هم لبخند بزنیم. بیشتر همدیگر را بغل کنیم.
بیشتر حال همدیگر را جویا شویم. شاید کسی دارد به سمت *پل میرود.
⤵️⤵️
*متن یک نامه خودکشی بجا مانده از دهه 1970:
"به سمت پل میروم؛
اگر در مسیر حتی یک نفر
به من لبخند بزند
نخواهم پرید. "
✍الهه افشار
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
همسر، همسایه، همراه، همسفر، هماندوه، همنورد، همدرد، همخانه، همکلاسی، همکار، و هر نام دیگری که از جنسِ پیوند باشد.
اصلاً هم کاری به تبصرهها ندارم؛ به اینکه میگویند آدمها در تنهایی «آدمترند» هم. من میگویم آدمی در نسبت با دیگری شکل میگیرد، رشد میکند و کامل میشود.
ما با دیدهشدن، فهمیدهشدن، دوست داشتن، دوست داشته شدن و بهخاطر سپردهشدن است که معنا میگیریم.
یک چیزی در این «تعلق» هست که هیچجای دیگر یافت نمیشود. تنهایی نمیشود از بُنِ دل خندید، از بُنِ دل گریست و از بُنِ دل دوست داشت.
تنهایی نمیشود به کمال زیست. باید «هم»ی باشد برای عاشق شدن، برای دل کندن، برای رنج کشیدن و برای دوام آوردن. ما، همیشه خردش، قدرتش و عشقش از من بیشتر است.
رازِ بقا در این سیارهی پر اضطراب و در این جغرافیای آشفته، حضورِ امنِ یک «هم» است
کسی که خانهمان باشد، وطنمان باشد، جهانمان باشد. که آن حسِ امنِ سادهی «کسی منتظرم هست» را، «مراقب خودت باش» را فراموش نکنیم. ما جز «هم» پناهی نداریم.
این روزها بیشتر همدیگر را تماشا کنیم. بیشتر به هم لبخند بزنیم. بیشتر همدیگر را بغل کنیم.
بیشتر حال همدیگر را جویا شویم. شاید کسی دارد به سمت *پل میرود.
⤵️⤵️
*متن یک نامه خودکشی بجا مانده از دهه 1970:
"به سمت پل میروم؛
اگر در مسیر حتی یک نفر
به من لبخند بزند
نخواهم پرید. "
✍الهه افشار
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
❤3👏2