چرا مردم بهراحتی از بله، ایتا و روبیکا دل کندند؟
قطع چندروزه اینترنت و بازگشت دوباره دسترسی به شبکه جهانی، به یک تجربه اجتماعی بزرگ تبدیل شد.
به محض بازگشت اینترنت جهانی، موج بازگشت کاربران آغاز شد؛ سریع، گسترده و بدون تردید. جملهای که بیش از همه تکرار میشد: «چقدر دلکندن از بله، ایتا و روبیکا آسان بود».
مردم، ورای انتخاب یک سکوی ارتباطی، در جستوجوی فضایی هستند که بتوانند به آن اعتماد کنند.
اعتماد با اجبار ساخته نمیشود. در جهان امروز نمیتوان تنها با بستن مسیرهای رقیب، کاربران را به ماندن در یک سکو قانع کرد.
کاربران ممکن است در شرایط اضطرار به هر بستری کوچ کنند، اما در نخستین فرصت به همان فضایی بازمیگردند که احساس امنیت و اطمینان بیشتری در آن دارند.
بخشی از این بیاعتمادی، ریشه در نگرانیهای عمیقتر دارد؛ نگرانی درباره حریم خصوصی، امنیت دادهها، امکان نظارت و محدودشدن آزادی بیان.
در سیاستگذاری عمومی، «احساس مردم» گاهی به اندازه خود واقعیت اثرگذار است. مهمترین سرمایه هر سکو، «اعتماد عمومی» است.
ضروری است سیاستگذاری در حوزه اینترنت از رویکرد «انسدادمحور» فاصله بگیرد و به سمت «اعتمادسازی» حرکت کند.
تا زمانی که این مسئله حل نشود، هر بار که درها باز شوند، دلکندن باز هم آسان خواهد بود.
✍سید فرید موسوی
@hooreechannel 🌹
قطع چندروزه اینترنت و بازگشت دوباره دسترسی به شبکه جهانی، به یک تجربه اجتماعی بزرگ تبدیل شد.
به محض بازگشت اینترنت جهانی، موج بازگشت کاربران آغاز شد؛ سریع، گسترده و بدون تردید. جملهای که بیش از همه تکرار میشد: «چقدر دلکندن از بله، ایتا و روبیکا آسان بود».
مردم، ورای انتخاب یک سکوی ارتباطی، در جستوجوی فضایی هستند که بتوانند به آن اعتماد کنند.
اعتماد با اجبار ساخته نمیشود. در جهان امروز نمیتوان تنها با بستن مسیرهای رقیب، کاربران را به ماندن در یک سکو قانع کرد.
کاربران ممکن است در شرایط اضطرار به هر بستری کوچ کنند، اما در نخستین فرصت به همان فضایی بازمیگردند که احساس امنیت و اطمینان بیشتری در آن دارند.
بخشی از این بیاعتمادی، ریشه در نگرانیهای عمیقتر دارد؛ نگرانی درباره حریم خصوصی، امنیت دادهها، امکان نظارت و محدودشدن آزادی بیان.
در سیاستگذاری عمومی، «احساس مردم» گاهی به اندازه خود واقعیت اثرگذار است. مهمترین سرمایه هر سکو، «اعتماد عمومی» است.
ضروری است سیاستگذاری در حوزه اینترنت از رویکرد «انسدادمحور» فاصله بگیرد و به سمت «اعتمادسازی» حرکت کند.
تا زمانی که این مسئله حل نشود، هر بار که درها باز شوند، دلکندن باز هم آسان خواهد بود.
✍سید فرید موسوی
@hooreechannel 🌹
👍8👎1
.
🎯 همۀ راهها به تلویزیون ختم میشود
🔴 وقتی در دهههای پایانی قرن بیستم، تلویزیون در خانهها جولان میداد، منتقدانی مثل رابرت پاتنام یا نیل پستمن در کتابهایشان هشدار میدادند که صفحۀ نورانی تلویزیون حیات انسانی ما را به خطر انداخته است. پاتنام در کتاب مشهورش، بولینگ در تنهایی، نوشت: هر بزرگسال آمریکایی در سال، حدود ۳۰۰ ساعت وقت فراغت اضافی داشته است که بهجای یادگرفتن مهارتی تازه، مشارکت در جامعه، یا تربیت فرزند، صرفِ تلویزیون دیدن در تنهایی و انزوا شده و پستمن میگفت تلویزیون سیاست را به تئاتر، علم را به داستانگویی و همهچیز را به حماقت تبدیل کرده است.
🔴 آن سالها، اینترنت و دنیای دیجیتال در حال ظهور بود و خوشبینها خطاب به منتقدانی مثل پستمن و پاتنام میگفتند: دوران تلویزیون به پایان خود نزدیک میشود. به زودی اینترنت از راه خواهد رسید و زخم عمیقی را که تلویزیون بر پیکر فرهنگ زده، درمان خواهد کرد. جاناتان فرنزن، در مقالهای در سال ۱۹۹۵ دربارۀ افول خواندن و ظهور فناوری دیجیتال نوشت: «فناوریِ دیجیتال داروی خوبی برای جامعۀ بیمار است». اما حالا که سی سال از آن روز گذشته است به خوبی میدانیم که رسانههای دیجیتال هرگز به پادزهر تلویزیون تبدیل نشدند.
🔴 درک تامپسون، نویسنده و روزنامهنگار آمریکایی، میگوید اینترنت نهتنها بدیلِ تلویزیون نشد، بلکه خودش در نهایت به تلویزیونی مرگبارتر تبدیل شد. او توضیح میدهد: «وقتی میگویم ”تلویزیون“، منظورم فقط شبکههای معمولی، شبکههای کابلی یا چیزی مثل نتفلیکس نیست. ریموند ویلیامز در کتابی میگوید، همۀ نظامهای ارتباطی پیش از تلویزیون، عناصری گسسته بودند. مثلاً کتاب مجموعهای از برگهها بود که بین دو جلد جمع شده بودند، تئاتر یک نمایش بود که در زمان و مکان مشخصی اجرا میشد، اما تلویزیون، یک ”جریان“ است».
🔴 تلویزیون شکلهای پراکندۀ رسانه و سرگرمی را در چیزی واحد همگرا میکند: جریانِ پیوستۀ ویدیوهای دنبالهدار. اگر مطابق با این تعریف نگاه کنید، بهتر متوجه میشوید که چطور اینترنت به تلویزیون تبدیل شده است. شبکههای اجتماعی که امروزه عملاً جایگزین اینترنت شدهاند، به جریانِ بیوقفهای از ویدئوها مبدل گشتهاند که سازندههایشان را نمیشناسیم و فقط یکی پس از دیگری تماشایشان میکنیم. البته مثل زمانِ ظهور اینترنت، امروز هم خوشبینهایی پیدا میشوند که میگویند دوای دردِ شبکههای اجتماعی فناوریِ هوش مصنوعی است.
🔴 اما درک تامپسون میگوید هوش مصنوعی هم محکوم به سرنوشت مشابهی است. همین حالا، متا محصولی به نام وایبز معرفی کرده و اوپناِیآی هم سورا را رونمایی کرده است. هر دو شبکههای اجتماعیِ مبتنی بر هوش مصنوعیاند که کاربران در آنها میتوانند بیوقفه ویدیوهایی را تماشا کنند که با هوش مصنوعی تولید شدهاند. پس مسیر پیش رو تقریباً روشن است: همهچیز دارد تلویزیون میشود. و این یعنی همهچیز کمکم ارزشهای تلویزیون را به خود میگیرند: فوریت، هیجان، نمایش، ایجاز.
🔴 نتیجه، همانطور که پستمن هشدار داده بود، جامعهای است که فراموش میکند چطور در قالبِ استدلالهای طولانی فکر کند و بهجای آن یاد میگیرد در قالب صحنههای کوتاهِ نمایشی فکر کند. آشناست؟ به چهرههای اصلی سیاست امروز نگاه کنید. به رئیسجمهور راستگرایی که ستارۀ تلویزیونِ واقعنماست. به چپگرایانی که برنامۀ یوتیوبی میسازند. تسلط بر دستور زبانِ ویدئوهای کوتاه، دیگر چیزی حاشیهای در موفقیت سیاسی نیست، خودِ موفقیت سیاسی است. ویدیوهای کوتاه، از نظر نسلِ امروز، از مفهوم موفقیت جداییناپذیر شدهاند.
🔴 نسل زد درآمریکا، پنج سالِ پیاپی در نظرسنجیها گفتهاند بیش از هر چیز میخواهند در بزرگسالی «اینفلوئنسر» باشند. وقتی همهچیز به تلویزیون تبدیل میشود، آنچه از دست میرود فقط خودِ هوش نیست، بلکه چیزی است که گفتنش سختتر است و اثباتِ ارزشش از آن هم دشوارتر: ظرفیت تنهابودن، توانِ توجه پایدار، ساحتِ درون داشتن؛ این فضیلتها در جهانی که هر رسانه همان رسانۀ دیگر است و هر چیز و همه چیز به نظام ارزشیِ یک چیز، یعنی تلویزیون، فروکاسته شده، دیگر معنایی ندارد.
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
🎯 همۀ راهها به تلویزیون ختم میشود
🔴 وقتی در دهههای پایانی قرن بیستم، تلویزیون در خانهها جولان میداد، منتقدانی مثل رابرت پاتنام یا نیل پستمن در کتابهایشان هشدار میدادند که صفحۀ نورانی تلویزیون حیات انسانی ما را به خطر انداخته است. پاتنام در کتاب مشهورش، بولینگ در تنهایی، نوشت: هر بزرگسال آمریکایی در سال، حدود ۳۰۰ ساعت وقت فراغت اضافی داشته است که بهجای یادگرفتن مهارتی تازه، مشارکت در جامعه، یا تربیت فرزند، صرفِ تلویزیون دیدن در تنهایی و انزوا شده و پستمن میگفت تلویزیون سیاست را به تئاتر، علم را به داستانگویی و همهچیز را به حماقت تبدیل کرده است.
🔴 آن سالها، اینترنت و دنیای دیجیتال در حال ظهور بود و خوشبینها خطاب به منتقدانی مثل پستمن و پاتنام میگفتند: دوران تلویزیون به پایان خود نزدیک میشود. به زودی اینترنت از راه خواهد رسید و زخم عمیقی را که تلویزیون بر پیکر فرهنگ زده، درمان خواهد کرد. جاناتان فرنزن، در مقالهای در سال ۱۹۹۵ دربارۀ افول خواندن و ظهور فناوری دیجیتال نوشت: «فناوریِ دیجیتال داروی خوبی برای جامعۀ بیمار است». اما حالا که سی سال از آن روز گذشته است به خوبی میدانیم که رسانههای دیجیتال هرگز به پادزهر تلویزیون تبدیل نشدند.
🔴 درک تامپسون، نویسنده و روزنامهنگار آمریکایی، میگوید اینترنت نهتنها بدیلِ تلویزیون نشد، بلکه خودش در نهایت به تلویزیونی مرگبارتر تبدیل شد. او توضیح میدهد: «وقتی میگویم ”تلویزیون“، منظورم فقط شبکههای معمولی، شبکههای کابلی یا چیزی مثل نتفلیکس نیست. ریموند ویلیامز در کتابی میگوید، همۀ نظامهای ارتباطی پیش از تلویزیون، عناصری گسسته بودند. مثلاً کتاب مجموعهای از برگهها بود که بین دو جلد جمع شده بودند، تئاتر یک نمایش بود که در زمان و مکان مشخصی اجرا میشد، اما تلویزیون، یک ”جریان“ است».
🔴 تلویزیون شکلهای پراکندۀ رسانه و سرگرمی را در چیزی واحد همگرا میکند: جریانِ پیوستۀ ویدیوهای دنبالهدار. اگر مطابق با این تعریف نگاه کنید، بهتر متوجه میشوید که چطور اینترنت به تلویزیون تبدیل شده است. شبکههای اجتماعی که امروزه عملاً جایگزین اینترنت شدهاند، به جریانِ بیوقفهای از ویدئوها مبدل گشتهاند که سازندههایشان را نمیشناسیم و فقط یکی پس از دیگری تماشایشان میکنیم. البته مثل زمانِ ظهور اینترنت، امروز هم خوشبینهایی پیدا میشوند که میگویند دوای دردِ شبکههای اجتماعی فناوریِ هوش مصنوعی است.
🔴 اما درک تامپسون میگوید هوش مصنوعی هم محکوم به سرنوشت مشابهی است. همین حالا، متا محصولی به نام وایبز معرفی کرده و اوپناِیآی هم سورا را رونمایی کرده است. هر دو شبکههای اجتماعیِ مبتنی بر هوش مصنوعیاند که کاربران در آنها میتوانند بیوقفه ویدیوهایی را تماشا کنند که با هوش مصنوعی تولید شدهاند. پس مسیر پیش رو تقریباً روشن است: همهچیز دارد تلویزیون میشود. و این یعنی همهچیز کمکم ارزشهای تلویزیون را به خود میگیرند: فوریت، هیجان، نمایش، ایجاز.
🔴 نتیجه، همانطور که پستمن هشدار داده بود، جامعهای است که فراموش میکند چطور در قالبِ استدلالهای طولانی فکر کند و بهجای آن یاد میگیرد در قالب صحنههای کوتاهِ نمایشی فکر کند. آشناست؟ به چهرههای اصلی سیاست امروز نگاه کنید. به رئیسجمهور راستگرایی که ستارۀ تلویزیونِ واقعنماست. به چپگرایانی که برنامۀ یوتیوبی میسازند. تسلط بر دستور زبانِ ویدئوهای کوتاه، دیگر چیزی حاشیهای در موفقیت سیاسی نیست، خودِ موفقیت سیاسی است. ویدیوهای کوتاه، از نظر نسلِ امروز، از مفهوم موفقیت جداییناپذیر شدهاند.
🔴 نسل زد درآمریکا، پنج سالِ پیاپی در نظرسنجیها گفتهاند بیش از هر چیز میخواهند در بزرگسالی «اینفلوئنسر» باشند. وقتی همهچیز به تلویزیون تبدیل میشود، آنچه از دست میرود فقط خودِ هوش نیست، بلکه چیزی است که گفتنش سختتر است و اثباتِ ارزشش از آن هم دشوارتر: ظرفیت تنهابودن، توانِ توجه پایدار، ساحتِ درون داشتن؛ این فضیلتها در جهانی که هر رسانه همان رسانۀ دیگر است و هر چیز و همه چیز به نظام ارزشیِ یک چیز، یعنی تلویزیون، فروکاسته شده، دیگر معنایی ندارد.
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
👍6
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
📹 تفاوت فقیر و غنی در ساختار مغز
▫️تاثیر کاهش درآمدها، افزایش تورم افزایش اجارهبها و نداشتن قدرت خرید کافی، فقط همان مصائبی نیست که روزانه خانوادهها با آن دست و پنجه نرم میکنند.
▫️تمام این مشکلات رویه دیگری هم دارند که روانپزشکان و روانشناسان درباره آن هشدار دادهاند. پژوهشها نشان میدهد که استرس میتواند به جز جدانشدنی افرادی تبدیل شود که با مشکلات اقتصادی روبهرو هستند.
▫️استرس مزمن در نهایت میتواند باعث به خطر انداختن سلامت روان شود. اما ماجرا فقط به استرس ختم نمیشود؛ محمد قدیری روانپزشک و عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی ایران در گفتوگو با اکوایران توضیح میدهد که «تکانشی شدن مغز» میتواند از تبعات ماندن در دهکهای پایین جامعه باشد؛ موضوعی که در نهایت باعث میشود تا فرد به جای استفاده از «قشر مغز» از قسمتهای دیگری از مغز برای عملکرد روزانهش استفاده کند
▫️در این گفتوگو که به زودی از اکوایران منتشر میشود، به این پرسش پاسخ دادیم که ساختار مغز در افرادی که در دهکهای پایین جامعه هستند و وضعیت اقتصاد نامطلوبی را تجربه میکنند چه تفاوتی با دهکهای بالای جامعه دارد
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
▫️تاثیر کاهش درآمدها، افزایش تورم افزایش اجارهبها و نداشتن قدرت خرید کافی، فقط همان مصائبی نیست که روزانه خانوادهها با آن دست و پنجه نرم میکنند.
▫️تمام این مشکلات رویه دیگری هم دارند که روانپزشکان و روانشناسان درباره آن هشدار دادهاند. پژوهشها نشان میدهد که استرس میتواند به جز جدانشدنی افرادی تبدیل شود که با مشکلات اقتصادی روبهرو هستند.
▫️استرس مزمن در نهایت میتواند باعث به خطر انداختن سلامت روان شود. اما ماجرا فقط به استرس ختم نمیشود؛ محمد قدیری روانپزشک و عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی ایران در گفتوگو با اکوایران توضیح میدهد که «تکانشی شدن مغز» میتواند از تبعات ماندن در دهکهای پایین جامعه باشد؛ موضوعی که در نهایت باعث میشود تا فرد به جای استفاده از «قشر مغز» از قسمتهای دیگری از مغز برای عملکرد روزانهش استفاده کند
▫️در این گفتوگو که به زودی از اکوایران منتشر میشود، به این پرسش پاسخ دادیم که ساختار مغز در افرادی که در دهکهای پایین جامعه هستند و وضعیت اقتصاد نامطلوبی را تجربه میکنند چه تفاوتی با دهکهای بالای جامعه دارد
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
👍3👎1
نشانهها و الزامات "آرامش " در خانواده
راهبرد مهم نهاد خانواده ایجاد و حفظ " آرامش" و صلح پایدار است و قبلا نمونهای از یک خانواده را گزارش کردم که در سایه صلح و همدلی، کارنامه مطلوبی از توفیق و تربیت را رقم زدند.
اما نشانهها و الزامات صلح و آزامش چیست و چگونه قابل حصول است؟
1️⃣ وضعیت زیستی، روانی و اجتماعی همه ما ادامه کیفیت زندگی ما در کودکی است. پس خانواده و کودکی هم فرصت و هم تهدید است.
2️⃣ اگر خانوادهها آگاهی کافی از اهمیت دوران کودکی داشته باشند میتوانند ابتکار عمل را دست گرفته و از جمله تثبیت و تداوم آرامش را اندیشه و پیشه خود سازند.
3️⃣ عدم درک موقعیت خانواده و کودکی در عین حال ممکن است کل زندگی و آینده اعضا را به مخاطره افکند.
4️⃣ با این استدلال برقراری آرامش از کودکی قابل آموزش و تمرین است، به عبارتی " صلح" زبان مادری است، یعنی صلح و آرامش قطعا آموختنی است و آن هم در مدرسه خانواده حتی قبل از دبستان و ورود کودک به آموزش و پرورش رسمی در سالهای بعد.
5️⃣ بحرانهای سیاسی مثل جنگ و یا چالشهای التهابآفرین اقتصادی و اجتماعی مانند گرانی، تورم و بیمسکنی و ابهام در آینده، نباید خانوادهها را از پروسه تامین آرامش به هر میزان مقدور باز دارد.
6️⃣ در چنین شرایطی خانواده باید از هر امکانی که در دسترس دارد مدد گیرد و به جایگزینی ارزشها روی آورد؛ قناعت به جای رقابت مالی خارج از ظرفیت خانواده، بهینهسازی مصرف خانواده به جای تجملات و مصرفگرایی، تلاش و خلاقیت به جای تنبلی، امید در برابر بیانگیزگی، و مهمتر از همه، مهر و حمایت متقابل به جای منازعه و چالشافکنی در اعضای خانواده... تا هر چه مقدور باشد.
7️⃣ نادیده گرفتن چنین الزاماتی طبعا آرامش مطلوب را در خانواده تعلیق میکند و چه بسا موجب شکلگیری "طرحواره"های خطرناک در دوران کودکی شود که در آینده و در جوانی و میانسالی گریبانگیر افراد میشود. طرحوارههایی که گاه به سختی و با درمان و مشاورههای تخصصی نیز به سامان مطلوب نمیرسد.
8️⃣ وظیفه دانشگاهها، آموزش و پرورش و حتی شهرداریهاست که اصول و قواعد تامین و تداوم آرامش و صلحگستری در خانوادهها را به شهروندان آموزش دهند و از جمله با پزوهشهای هدفمند، آموزش عمومی، همایشها و سخنرانیها به این امر اهتمام ورزند.
9️⃣ نهاد خانواده این قدرت را دارد که در دریای التهاب و بحرانهای پیچ در پیچ اقتصادی و اجتماعی، با تابآوری، تدبیر و مهر و با معجزه عشق، جزیره کوچک آرامش، ثبات و اعتماد بیافریند؛ این ماموریت سخت ولی کم و بیش مقدور و بلکه اجتنابناپذیر است.
🔟 بعد از تامین سرپناه و تغذیه اعضا، وظیفه و ماموریت عمده خانواده تامین امنیت و "آرامش" است. بدون آرامش پایدار - با سازوکارهایی که گفته شد - خانواده و اعضای رو به رشد و "در حال اجتماعیشدن" آن چشمانداز سعادت و موفقیت در آینده نخواهند داشت. البته هزینه نارساییهای احتمالی را نیز خانواده، جامعه و کشور میپردازد ، چندان که هم اکنون جامعه ما تاوان کاستیهای بنیادین در خانوادهها و غفلت از نقش و کارکرد این نهاد در گذشته را تحمل میکند.
✍️علی ملکپور، جامعهشناس، جمعه ۱۵ خرداد ۱۴۰۵
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
راهبرد مهم نهاد خانواده ایجاد و حفظ " آرامش" و صلح پایدار است و قبلا نمونهای از یک خانواده را گزارش کردم که در سایه صلح و همدلی، کارنامه مطلوبی از توفیق و تربیت را رقم زدند.
اما نشانهها و الزامات صلح و آزامش چیست و چگونه قابل حصول است؟
1️⃣ وضعیت زیستی، روانی و اجتماعی همه ما ادامه کیفیت زندگی ما در کودکی است. پس خانواده و کودکی هم فرصت و هم تهدید است.
2️⃣ اگر خانوادهها آگاهی کافی از اهمیت دوران کودکی داشته باشند میتوانند ابتکار عمل را دست گرفته و از جمله تثبیت و تداوم آرامش را اندیشه و پیشه خود سازند.
3️⃣ عدم درک موقعیت خانواده و کودکی در عین حال ممکن است کل زندگی و آینده اعضا را به مخاطره افکند.
4️⃣ با این استدلال برقراری آرامش از کودکی قابل آموزش و تمرین است، به عبارتی " صلح" زبان مادری است، یعنی صلح و آرامش قطعا آموختنی است و آن هم در مدرسه خانواده حتی قبل از دبستان و ورود کودک به آموزش و پرورش رسمی در سالهای بعد.
5️⃣ بحرانهای سیاسی مثل جنگ و یا چالشهای التهابآفرین اقتصادی و اجتماعی مانند گرانی، تورم و بیمسکنی و ابهام در آینده، نباید خانوادهها را از پروسه تامین آرامش به هر میزان مقدور باز دارد.
6️⃣ در چنین شرایطی خانواده باید از هر امکانی که در دسترس دارد مدد گیرد و به جایگزینی ارزشها روی آورد؛ قناعت به جای رقابت مالی خارج از ظرفیت خانواده، بهینهسازی مصرف خانواده به جای تجملات و مصرفگرایی، تلاش و خلاقیت به جای تنبلی، امید در برابر بیانگیزگی، و مهمتر از همه، مهر و حمایت متقابل به جای منازعه و چالشافکنی در اعضای خانواده... تا هر چه مقدور باشد.
7️⃣ نادیده گرفتن چنین الزاماتی طبعا آرامش مطلوب را در خانواده تعلیق میکند و چه بسا موجب شکلگیری "طرحواره"های خطرناک در دوران کودکی شود که در آینده و در جوانی و میانسالی گریبانگیر افراد میشود. طرحوارههایی که گاه به سختی و با درمان و مشاورههای تخصصی نیز به سامان مطلوب نمیرسد.
8️⃣ وظیفه دانشگاهها، آموزش و پرورش و حتی شهرداریهاست که اصول و قواعد تامین و تداوم آرامش و صلحگستری در خانوادهها را به شهروندان آموزش دهند و از جمله با پزوهشهای هدفمند، آموزش عمومی، همایشها و سخنرانیها به این امر اهتمام ورزند.
9️⃣ نهاد خانواده این قدرت را دارد که در دریای التهاب و بحرانهای پیچ در پیچ اقتصادی و اجتماعی، با تابآوری، تدبیر و مهر و با معجزه عشق، جزیره کوچک آرامش، ثبات و اعتماد بیافریند؛ این ماموریت سخت ولی کم و بیش مقدور و بلکه اجتنابناپذیر است.
🔟 بعد از تامین سرپناه و تغذیه اعضا، وظیفه و ماموریت عمده خانواده تامین امنیت و "آرامش" است. بدون آرامش پایدار - با سازوکارهایی که گفته شد - خانواده و اعضای رو به رشد و "در حال اجتماعیشدن" آن چشمانداز سعادت و موفقیت در آینده نخواهند داشت. البته هزینه نارساییهای احتمالی را نیز خانواده، جامعه و کشور میپردازد ، چندان که هم اکنون جامعه ما تاوان کاستیهای بنیادین در خانوادهها و غفلت از نقش و کارکرد این نهاد در گذشته را تحمل میکند.
✍️علی ملکپور، جامعهشناس، جمعه ۱۵ خرداد ۱۴۰۵
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
👍4
📍بدنِ سخنگو
(وقتی بدن به جای ما حرف میزند، چه چیزی را پنهان کردهایم؟)
■ ما انسانها موجوداتی سخنگو هستیم، اما عجیب است که بخش بزرگی از زندگیمان را بدون گفتن سپری میکنیم. از کودکی یاد میگیریم بعضی چیزها را نگوییم؛ «ناراحتش نکن»، «اعتراض نکن»، «آبرو میرود»، «صبور باش». کمکم به جای بیان احساسات، آنها را انبار میکنیم. خشمها در انبار میمانند، سوگها در انبار میمانند، ترسها در انبار میمانند. اما هیچ انباری بینهایت ظرفیت ندارد. آنچه از دهان بیرون نمیآید، گاهی از مسیر دیگری راه خودش را پیدا میکند.
■ پزشک و روانکاو اتریشی، زیگموند فروید، بیش از یک قرن پیش متوجه شد که بعضی رنجها لباس جسم میپوشند. او بیمارانی را میدید که دستشان فلج شده بود، اما هیچ آسیب عصبی نداشتند؛ چشمشان نمیدید، اما چشم سالم بود. فروید همه پاسخها را پیدا نکرد، اما یک سؤال مهم را مطرح کرد: آیا ممکن است بدن، صحنهای باشد که روان روی آن نمایش اجرا میکند؟ امروز دانش پزشکی پاسخ پیچیدهتر و دقیقتری به این پرسش میدهد، اما اصل ماجرا همچنان پابرجاست؛ میان ذهن و بدن، دیوار بتنی وجود ندارد.
■ جامعه مدرن هم در این میان بیتقصیر نیست. ما در عصری زندگی میکنیم که عملکرد را میستاید و احساس را مزاحم میداند. باید کار کنیم، تولید کنیم، لبخند بزنیم، موفق باشیم. کمتر کسی میپرسد: «واقعاً حالت چطور است؟» نتیجه آن است که بسیاری از آدمها به جای تجربه کردن احساساتشان، آنها را مدیریت میکنند؛ به جای سوگواری، مشغول میشوند؛ به جای خشم، سکوت میکنند؛ به جای ترس، وانمود به قدرت میکنند. اما احساسات دفن نمیشوند؛ فقط محل زندگیشان را عوض میکنند.
■ شاید به همین دلیل باشد که گاهی یک درد مزمن، بیش از یک علامت پزشکی است. نه به این معنا که بیماری واقعی نیست یا فقط «توهم» است؛ بلکه به این معنا که بدن میتواند حامل معنایی باشد. هر درد، پیامی نیست؛ اما بعضی دردها پیام دارند. پرسش مهم این است: این درد چه زمانی شروع شد؟ پس از کدام فقدان؟ کدام جدایی؟ کدام شکست؟ کدام خشم فروخورده؟ گاهی تاریخچه یک درد، از خود درد مهمتر است.
■ در زبان فارسی میگوییم «دلم شکست»، «جگرم سوخت», «نفس کم آوردم». اینها فقط استعاره نیستند. انسان قرنها پیش از آنکه علوم اعصاب متولد شوند، میدانست که احساسات در بدن ردپا میگذارند. زبان روزمره ما آرشیوی از این تجربههای کهن است. بدن و روان دو همسایه نیستند؛ یک خانهاند که از دو پنجره دیده میشوند.
■ شاید درمان همیشه از دارو شروع نشود؛ گاهی از یک گفتوگوی صادقانه آغاز میشود. از لحظهای که فرد بتواند نامی برای رنجش پیدا کند. آنچه نام دارد، قابل فهم میشود و آنچه فهمیده شود، کمتر نیاز دارد خود را در قالب درد پنهان کند. روانشناسان سالهاست بر اهمیت «بیان هیجانی» تأکید میکنند؛ نه برای سبک شدن شاعرانه، بلکه برای جلوگیری از انباشته شدن تجربههایی که دیر یا زود راهی برای ظهور پیدا میکنند.
■ بدن دشمن ما نیست. وقتی درد میگیرد، اغلب در حال خیانت نیست؛ در حال اطلاعرسانی است. شاید بعضی بیماریهای روانتنی را بتوان آخرین تلاش بدن برای رساندن نامهای دانست که سالها پشت درِ زبان مانده است. نامهای که فقط یک جمله روی پاکت آن نوشته شده: «لطفاً مرا بخوان.» و چهبسا بسیاری از دردها، درست از همان روزی آرامتر شوند که سرانجام کسی این نامه را باز کند؛ حتی اگر آن «کسی»، خودِ ما باشیم.
✍️ مصطفی سلیمانی
https://ble.ir/filsofak
@hooreechannel 🌹
(وقتی بدن به جای ما حرف میزند، چه چیزی را پنهان کردهایم؟)
«رنجی که به زبان نمیرسد، به بدن مینشیند.🔻 بعضی آدمها قبل از آنکه گریه کنند، سردرد میگیرند. قبل از آنکه خشمگین شوند، معدهشان میپیچد. قبل از آنکه از پا بیفتند، کمرشان درد میگیرد. انگار بدن، زودتر از صاحبش متوجه ماجرا میشود. جایی درون ما، دستگاهی وجود دارد که حقیقت را ثبت میکند؛ حتی وقتی خودمان حاضر نیستیم آن را ببینیم. به همین دلیل است که گاهی پزشک میگوید «مشکل خاصی پیدا نکردیم»، اما درد همچنان سر جای خودش مانده است؛ مثل نامهای که فرستندهاش معلوم است، اما گیرنده از باز کردنش امتناع میکند.
بیماریهای روانتنی، نامههایی هستند که به مقصد نرسیدهاند.»
📨 ژک آلن میلر
■ ما انسانها موجوداتی سخنگو هستیم، اما عجیب است که بخش بزرگی از زندگیمان را بدون گفتن سپری میکنیم. از کودکی یاد میگیریم بعضی چیزها را نگوییم؛ «ناراحتش نکن»، «اعتراض نکن»، «آبرو میرود»، «صبور باش». کمکم به جای بیان احساسات، آنها را انبار میکنیم. خشمها در انبار میمانند، سوگها در انبار میمانند، ترسها در انبار میمانند. اما هیچ انباری بینهایت ظرفیت ندارد. آنچه از دهان بیرون نمیآید، گاهی از مسیر دیگری راه خودش را پیدا میکند.
■ پزشک و روانکاو اتریشی، زیگموند فروید، بیش از یک قرن پیش متوجه شد که بعضی رنجها لباس جسم میپوشند. او بیمارانی را میدید که دستشان فلج شده بود، اما هیچ آسیب عصبی نداشتند؛ چشمشان نمیدید، اما چشم سالم بود. فروید همه پاسخها را پیدا نکرد، اما یک سؤال مهم را مطرح کرد: آیا ممکن است بدن، صحنهای باشد که روان روی آن نمایش اجرا میکند؟ امروز دانش پزشکی پاسخ پیچیدهتر و دقیقتری به این پرسش میدهد، اما اصل ماجرا همچنان پابرجاست؛ میان ذهن و بدن، دیوار بتنی وجود ندارد.
■ جامعه مدرن هم در این میان بیتقصیر نیست. ما در عصری زندگی میکنیم که عملکرد را میستاید و احساس را مزاحم میداند. باید کار کنیم، تولید کنیم، لبخند بزنیم، موفق باشیم. کمتر کسی میپرسد: «واقعاً حالت چطور است؟» نتیجه آن است که بسیاری از آدمها به جای تجربه کردن احساساتشان، آنها را مدیریت میکنند؛ به جای سوگواری، مشغول میشوند؛ به جای خشم، سکوت میکنند؛ به جای ترس، وانمود به قدرت میکنند. اما احساسات دفن نمیشوند؛ فقط محل زندگیشان را عوض میکنند.
■ شاید به همین دلیل باشد که گاهی یک درد مزمن، بیش از یک علامت پزشکی است. نه به این معنا که بیماری واقعی نیست یا فقط «توهم» است؛ بلکه به این معنا که بدن میتواند حامل معنایی باشد. هر درد، پیامی نیست؛ اما بعضی دردها پیام دارند. پرسش مهم این است: این درد چه زمانی شروع شد؟ پس از کدام فقدان؟ کدام جدایی؟ کدام شکست؟ کدام خشم فروخورده؟ گاهی تاریخچه یک درد، از خود درد مهمتر است.
■ در زبان فارسی میگوییم «دلم شکست»، «جگرم سوخت», «نفس کم آوردم». اینها فقط استعاره نیستند. انسان قرنها پیش از آنکه علوم اعصاب متولد شوند، میدانست که احساسات در بدن ردپا میگذارند. زبان روزمره ما آرشیوی از این تجربههای کهن است. بدن و روان دو همسایه نیستند؛ یک خانهاند که از دو پنجره دیده میشوند.
■ شاید درمان همیشه از دارو شروع نشود؛ گاهی از یک گفتوگوی صادقانه آغاز میشود. از لحظهای که فرد بتواند نامی برای رنجش پیدا کند. آنچه نام دارد، قابل فهم میشود و آنچه فهمیده شود، کمتر نیاز دارد خود را در قالب درد پنهان کند. روانشناسان سالهاست بر اهمیت «بیان هیجانی» تأکید میکنند؛ نه برای سبک شدن شاعرانه، بلکه برای جلوگیری از انباشته شدن تجربههایی که دیر یا زود راهی برای ظهور پیدا میکنند.
■ بدن دشمن ما نیست. وقتی درد میگیرد، اغلب در حال خیانت نیست؛ در حال اطلاعرسانی است. شاید بعضی بیماریهای روانتنی را بتوان آخرین تلاش بدن برای رساندن نامهای دانست که سالها پشت درِ زبان مانده است. نامهای که فقط یک جمله روی پاکت آن نوشته شده: «لطفاً مرا بخوان.» و چهبسا بسیاری از دردها، درست از همان روزی آرامتر شوند که سرانجام کسی این نامه را باز کند؛ حتی اگر آن «کسی»، خودِ ما باشیم.
✍️ مصطفی سلیمانی
https://ble.ir/filsofak
@hooreechannel 🌹
❤4👍3👏2
📝درد و دل یک دبیر ادبیات!
♈️این روزها بد جوری از این نسل جدید درمانده شده ام!!
♈️سالها ی پیش وقتی به درس لیلی و مجنون می رسیدم و با حسی شاعرانه داستان این دو دلداده را تعریف میکردم قطره اشکی از چشم دانش آموزی جاری میشد...
♈️یا به مرگ سهراب که میرسیدم همیشه اندوه وصف نشدنی را در چهره ی دانش آموزانم میدیدم .
♈️همیشه قبل از عید اگر برای فراش مدرسه از بچه ها عیدی طلب میکردم خیلی ها داوطلب بودند و خودشان پیش قدم....
♈️و امسال وقتی عیدی برای پیرمرد خدمتگزار خواستم تازه بعد از یک سخنرانی جگر سوز و جگر دوز هیچ کس حتی دستی بلند نکرد...
♈️وقتی به مرگ سهراب رسیدم یکی از آخر کلاس فریاد زد چه احمقانه چرا رستم خودش را به سهراب معرفی نکرد که این اتفاق نیفتد و نه تنها بچه ها ناراحت نشدند که رستم بیچاره و سهراب به نادانی و حماقت هم نسبت داده شدند.....
♈️وقتی شعر لیلی و مجنون را با اشتیاق در کلاس خواندم و از جنون مجنون از فراق لیلی گفتم
♈️یکی پرسید لیلی خیلی قشنگ بود؟
گفتم از دیده ی مجنون بله ولی دختری سیاه چهره بود و زیبایی نداشت.
این بار نه یک نفر که کل کلاس روان شناسانه به این نتیجه رسیدند که قیس بنی عامر از اول دیوانه بوده عقل درست حسابی نداشته که عاشق یک دختر زشت شده،
تازه به خاطر او سر به بیابان هم گذاشته.....
♈️خلاصه گیج و مات از کلاس درس بیرون آمدم و ماندم که باید به این نسل جدید چه درسی داد که به تمسخر نگیرند و بدون فکر قضاوت نکنند....
♈️ماندم که این نسل کجا می خواهند صبوری و از خود گذشتگی را بیاموزند....
نسلی که از جان گذشتن در راه عشق برایشان نامفهوم،
کمک به همنوع برایشان بی اهمیت،
مرگ پسر به دست پدر از نوع حماقت است....
♈️امروز به این نتیجه رسیدم که باید پدر مادر های جوان که بچه های کوچک دارند از همین الان جایی در خانه سالمندان برای خودشان رزرو کنند.
این نسل تنها آباد کننده خانه سالمندان خواهند بود...
♈️برای انهدام یک تمدن سه چیز را باید منهدم کرد؛
-اول خانواده
-دوم نظام آموزشی
-و سوم الگوها
-برای اولی منزلت زن را باید شکست.
-برای دومی منزلت معلم.
-و برای سومی منزلت بزرگان و اسطوره ها....
✍ کیان صارمی، دبیر بازنشسته
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
♈️این روزها بد جوری از این نسل جدید درمانده شده ام!!
♈️سالها ی پیش وقتی به درس لیلی و مجنون می رسیدم و با حسی شاعرانه داستان این دو دلداده را تعریف میکردم قطره اشکی از چشم دانش آموزی جاری میشد...
♈️یا به مرگ سهراب که میرسیدم همیشه اندوه وصف نشدنی را در چهره ی دانش آموزانم میدیدم .
♈️همیشه قبل از عید اگر برای فراش مدرسه از بچه ها عیدی طلب میکردم خیلی ها داوطلب بودند و خودشان پیش قدم....
♈️و امسال وقتی عیدی برای پیرمرد خدمتگزار خواستم تازه بعد از یک سخنرانی جگر سوز و جگر دوز هیچ کس حتی دستی بلند نکرد...
♈️وقتی به مرگ سهراب رسیدم یکی از آخر کلاس فریاد زد چه احمقانه چرا رستم خودش را به سهراب معرفی نکرد که این اتفاق نیفتد و نه تنها بچه ها ناراحت نشدند که رستم بیچاره و سهراب به نادانی و حماقت هم نسبت داده شدند.....
♈️وقتی شعر لیلی و مجنون را با اشتیاق در کلاس خواندم و از جنون مجنون از فراق لیلی گفتم
♈️یکی پرسید لیلی خیلی قشنگ بود؟
گفتم از دیده ی مجنون بله ولی دختری سیاه چهره بود و زیبایی نداشت.
این بار نه یک نفر که کل کلاس روان شناسانه به این نتیجه رسیدند که قیس بنی عامر از اول دیوانه بوده عقل درست حسابی نداشته که عاشق یک دختر زشت شده،
تازه به خاطر او سر به بیابان هم گذاشته.....
♈️خلاصه گیج و مات از کلاس درس بیرون آمدم و ماندم که باید به این نسل جدید چه درسی داد که به تمسخر نگیرند و بدون فکر قضاوت نکنند....
♈️ماندم که این نسل کجا می خواهند صبوری و از خود گذشتگی را بیاموزند....
نسلی که از جان گذشتن در راه عشق برایشان نامفهوم،
کمک به همنوع برایشان بی اهمیت،
مرگ پسر به دست پدر از نوع حماقت است....
♈️امروز به این نتیجه رسیدم که باید پدر مادر های جوان که بچه های کوچک دارند از همین الان جایی در خانه سالمندان برای خودشان رزرو کنند.
این نسل تنها آباد کننده خانه سالمندان خواهند بود...
♈️برای انهدام یک تمدن سه چیز را باید منهدم کرد؛
-اول خانواده
-دوم نظام آموزشی
-و سوم الگوها
-برای اولی منزلت زن را باید شکست.
-برای دومی منزلت معلم.
-و برای سومی منزلت بزرگان و اسطوره ها....
✍ کیان صارمی، دبیر بازنشسته
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
😢4👍3❤1👎1🔥1
📌 هیچ نسلی بهاندازۀ نسل زِد «نه» نشنیده است
🔴 در مدرسه به شما میگویند شما بهترینید و اگر سختکوش باشید، دروازههای جهان به رویتان باز خواهد شد. اما وقتی بزرگتر میشوید، همهچیز رنگ میبازد. در دانشگاهی که دوست دارید، پذیرفته نمیشوید. با آدمها وارد رابطه میشوید، اما سر هیچوپوچ، همهجا بلاکتان میکنند و میروند. هرجا درخواست کار میکنید، «نه» میشنوید و وقتی با هزار بدبختی جایی استخدام میشوید، کارتان آن چیزی نیست که میخواستید. جوانان امروزی، با شدتی بیسابقه، ناکام میشوند. اینهمه «نشدن» و «نه شنیدن»، روحیۀ ویژهای در آنها به وجود آورده است.
🔴 هر نسلی معتقد است بدترین قرعه به نام خودش افتاده. ولی نسلزدیها در موقعیت بغرنجی قرار گرفتهاند؛ از یک سو بهواسطۀ فناوری دسترسی بیسابقهای به فرصتها دارند، و از سوی دیگر بهطرز بیسابقهای جوابهای سربالا میشنوند. آنها هیچگاه تا این حد به «بله»های احتمالی دسترسی نداشتهاند. ولی در هیچ دورهای هم اینقدر «نه» نشنیدهاند.
🔴 در حوزۀ روابط عاطفی، امروزه جوانان حدود ده سالِ پیش از ازدواج را به قرار و رابطه میگذرانند؛ میانگین سن ازدواج برای مردان ۳۱.۱ و برای زنان ۲۹.۲ سال است. در این ده سال، جوانان بیش از هر دورۀ دیگری به شریکهای عاطفی بالقوه دسترسی دارند، ولی این دوره مملو از سرخوردگیها و بلاتکلیفیهای بیپایان و صدالبته فضای جهنمیِ رابطههای ناموفق است. آدمها میان «سیچویشنشیبها»، «کراشها» و «ردفلگها» و «گرینفلگها» دست و پا میزنند تا شاید عشقِ واقعیشان را پیدا کنند، اما اغلب چیزی گیرشان نمیآید.
🔴 جف گوئنتر، درمانگر متخصص نوجوانان، میگوید: «جوانان امروزی خیلی سریع قید رابطه را میزنند، چون میدانند افراد بیشماری وجود دارند که فقط با یک کلیک میتوان سراغشان رفت.» اما این فضا لزوماً مثبت نیست. انگار نوعی بیحسی فراگیر است، نوعی بیگانگی با احساسات که در آن بود و نبود آدمها فرقی ندارد.
🔴 در حوزۀ تحصیل هم شرایط خوب نیست. از سویی جوانان فرصتهای آموزشی بیشماری در اختیار دارند، در داخل و خارج از کشور، در حوزۀ آموزشهای رسمی دانشگاهی، یا بیرون از دانشگاه. اما درعینحال، معلمان و استادان دائماً از بیعلاقگی و بیتوجهی جوانان شکایت میکنند. ناتالی بوکوالد، روانشناس و مشاور آموزشی، میگوید: امروزه کمتر جوانی را پیدا میکنید که از پذیرفتهنشدن در دانشگاه دلخواهش ماتم بگیرد. بیشتر اوقات، وقتی با آنها حرف میزنی میگویند: «فقط درخواست داده بودم، انتظار نداشتم پذیرفته شوم، برایم اهمیت چندانی هم نداشت».
🔴 در حوزۀ کار، وضعیت «نه شنیدن» از همه بدتر است. جوانان امروزی با استفاده از برنامکهای کاریابی، در فقط یک روز، آنقدر برای جاهای مختلف رزومه میفرستند که نسلهای قبلی، در طول عمر کاریشان نمیفرستادند.
🔴 کریستوفر، جوان ۲۴ سالهای که دلیا کای، روزنامهنگار و مشاور کسبوکار، با او مصاحبه کرد، گفت: در طول یکسال برای بیش از ۶۰۰ موقعیت شغلی در حوزۀ مالی و بازاریابی درخواست فرستاده، تا بالاخره توانسته است یک جا مشغول به کار شود. این ردشدنها هم پیامدهایی عملی دارند و هم بر باورهای افراد تأثیر میگذارند. وقتی اعضای یک نسل بهصورت جمعی طعم این تجربیات را بچشند، شخصیتشان بر اساس آن شکل میگیرد. حتماً شنیدهاید که میگویند «نسلزدیها به هیچچیز اهمیت نمیدهند» شاید دلیلش این است که اگر اهمیت بدهند، نابود میشوند.
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
🔴 در مدرسه به شما میگویند شما بهترینید و اگر سختکوش باشید، دروازههای جهان به رویتان باز خواهد شد. اما وقتی بزرگتر میشوید، همهچیز رنگ میبازد. در دانشگاهی که دوست دارید، پذیرفته نمیشوید. با آدمها وارد رابطه میشوید، اما سر هیچوپوچ، همهجا بلاکتان میکنند و میروند. هرجا درخواست کار میکنید، «نه» میشنوید و وقتی با هزار بدبختی جایی استخدام میشوید، کارتان آن چیزی نیست که میخواستید. جوانان امروزی، با شدتی بیسابقه، ناکام میشوند. اینهمه «نشدن» و «نه شنیدن»، روحیۀ ویژهای در آنها به وجود آورده است.
🔴 هر نسلی معتقد است بدترین قرعه به نام خودش افتاده. ولی نسلزدیها در موقعیت بغرنجی قرار گرفتهاند؛ از یک سو بهواسطۀ فناوری دسترسی بیسابقهای به فرصتها دارند، و از سوی دیگر بهطرز بیسابقهای جوابهای سربالا میشنوند. آنها هیچگاه تا این حد به «بله»های احتمالی دسترسی نداشتهاند. ولی در هیچ دورهای هم اینقدر «نه» نشنیدهاند.
🔴 در حوزۀ روابط عاطفی، امروزه جوانان حدود ده سالِ پیش از ازدواج را به قرار و رابطه میگذرانند؛ میانگین سن ازدواج برای مردان ۳۱.۱ و برای زنان ۲۹.۲ سال است. در این ده سال، جوانان بیش از هر دورۀ دیگری به شریکهای عاطفی بالقوه دسترسی دارند، ولی این دوره مملو از سرخوردگیها و بلاتکلیفیهای بیپایان و صدالبته فضای جهنمیِ رابطههای ناموفق است. آدمها میان «سیچویشنشیبها»، «کراشها» و «ردفلگها» و «گرینفلگها» دست و پا میزنند تا شاید عشقِ واقعیشان را پیدا کنند، اما اغلب چیزی گیرشان نمیآید.
🔴 جف گوئنتر، درمانگر متخصص نوجوانان، میگوید: «جوانان امروزی خیلی سریع قید رابطه را میزنند، چون میدانند افراد بیشماری وجود دارند که فقط با یک کلیک میتوان سراغشان رفت.» اما این فضا لزوماً مثبت نیست. انگار نوعی بیحسی فراگیر است، نوعی بیگانگی با احساسات که در آن بود و نبود آدمها فرقی ندارد.
🔴 در حوزۀ تحصیل هم شرایط خوب نیست. از سویی جوانان فرصتهای آموزشی بیشماری در اختیار دارند، در داخل و خارج از کشور، در حوزۀ آموزشهای رسمی دانشگاهی، یا بیرون از دانشگاه. اما درعینحال، معلمان و استادان دائماً از بیعلاقگی و بیتوجهی جوانان شکایت میکنند. ناتالی بوکوالد، روانشناس و مشاور آموزشی، میگوید: امروزه کمتر جوانی را پیدا میکنید که از پذیرفتهنشدن در دانشگاه دلخواهش ماتم بگیرد. بیشتر اوقات، وقتی با آنها حرف میزنی میگویند: «فقط درخواست داده بودم، انتظار نداشتم پذیرفته شوم، برایم اهمیت چندانی هم نداشت».
🔴 در حوزۀ کار، وضعیت «نه شنیدن» از همه بدتر است. جوانان امروزی با استفاده از برنامکهای کاریابی، در فقط یک روز، آنقدر برای جاهای مختلف رزومه میفرستند که نسلهای قبلی، در طول عمر کاریشان نمیفرستادند.
🔴 کریستوفر، جوان ۲۴ سالهای که دلیا کای، روزنامهنگار و مشاور کسبوکار، با او مصاحبه کرد، گفت: در طول یکسال برای بیش از ۶۰۰ موقعیت شغلی در حوزۀ مالی و بازاریابی درخواست فرستاده، تا بالاخره توانسته است یک جا مشغول به کار شود. این ردشدنها هم پیامدهایی عملی دارند و هم بر باورهای افراد تأثیر میگذارند. وقتی اعضای یک نسل بهصورت جمعی طعم این تجربیات را بچشند، شخصیتشان بر اساس آن شکل میگیرد. حتماً شنیدهاید که میگویند «نسلزدیها به هیچچیز اهمیت نمیدهند» شاید دلیلش این است که اگر اهمیت بدهند، نابود میشوند.
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
❤2👍1
بستن فضای مجازی و باز شدن دارک وب ها!
چند روز پیش خبری خواندم درباره اثرات فیلترینگ فضای مجازی و اینکه یکی از تاثیرات آن، دسترسی راحت تر کاربران به دارک وب ها بوده است. به دنبال این بودم که بدانم دارک وب چیست؟
فهمیدم، دارک وب بخشی از اینترنت است که به صورت عمدی از دید عموم کاربرها پنهان شده و برای دسترسی به آن، به نرمافزارهای خاصی نیاز است. برخلاف وب سطحی که محتوای آن توسط موتورهای جستجوی معمولی مانند گوگل فهرستبندی میشود، دارک وب به عنوان یک شبکه ناشناس فعالیت میکند و دسترسی به آن نیازمند ابزارهای رمزگذاری و پروتکلهای امنیتی خاصی است. همچنین دارک وب بخشی از فضای اینترنت است که در آن فعالیتهای مجرمانه بدون هیچ محدودیتی صورت می گیرد. این فضا علاوه بر استفاده های مثبت، مامن خلافکاران اینترنتی و مجازی نیز هست. متخصصان درباره استفاده از این فضا بخصوص توسط نوجوانان هشدار می دهند.
یکی از کشورهایی که در صنعت فیلترینگ ید طولایی دارد و مسئولان ایرانی نیز برای مقابله با فضای مجازی از تجربیات و امکانات آنان بهره وافری می برند، کشور برادر چین است. چین در زمینه مدیریت فضای مجازی با استفاده از متخصصان این حوزه و فناوری های مربوطه، توانسته سطح دسترسی کاربران چینی به اینترنت جهانی را کاهش دهد. با وجود فیلترینگ گسترده در این کشور، استفاده از فضای دارک برای عده ای سود کلانی به دنبال دارد. پولشویی و دسترسی به حسابهای شخصی افراد و معاملات مواد مخدر و ...از دیگر امکانات این فضاست. تخصص و نیت ما ورود به چگونگی کارکرد و حوزه مالی و سیاسی این فضا نیست، بلکه استفاده کاربران از داده های غیراخلاقی و تاثیرات فرهنگی این فضای تاریک، باعث دل نگرانی برخی در این روزهاست.
اخیرا بی بی سی گزارشی از پورنوگرافی دوربین مخفی هتلها در چین تهیه کرده بود. گزارشی از اقدامی شرم آور و غیر اخلاقی که دولت چین تاکنون قادر به برچیدن آن نبوده است. در این گزارش آمده بود عده ای با وجود فیلتر بودن تلگرام با کار گذاشتن دوربینهای بسیار ظریف در مکان های خاص که به آسانی قابل رویت نیست، از خصوصی ترین لحظات زوجهای مسافر فیلم گرفته و در فضای تلگرام (در مواردی به صورت زنده) به کاربران می فروشند. فیلمهایی که گاه توسط مسافرانی که خود نیز کاربر این فضا بودند دیده شده و باعث مشکلات عدیده روانی برای آنها گردیده است. با وجود جرم بودن این اقدامات، این صنعت اکنون در چین به تجارتی پرسود تبدیل شده که تمام گستره چین از شمالی ترین تا جنوبی ترین شهرهای آن را در بر می گیرد.
گزارشگر بی بی سی می گفت، با وجود اینکه خرید و فروش این دوربینها در چین ممنوع است اما هر کسی به راحتی می تواند آن را در بازار تهیه کند، در هر جایی که می خواهد کار بگذارد و به وای فای وصل کند و فیلمها را در کانالهای تلگرامی بارگذاری نماید..
گزارش هایی نیز از نصب این دوربینها در اتاق های پرو فروشگاهها و حتی توالتهای عمومی نیز رسیده است.
وقتی تلگرام و دیگر مرورگرها فیلتر باشند و راه دسترسی آسان به آنها بسته باشد، وی پی ان های متنوع راه ورود به این حیطه بسته را هموار کرده و گاه علاوه بر باز کردن دربهای اصلی، درهای مخفی را نیز به روی کاربران باز می کند. وقتی کشور قدرتمندی مثل چین هنوز نتوانسته راهی برای حل این معضل پیدا کند، چگونه کشورهایی مثل ما می توانیم مانع خطرات و مضرات بسته بودن فضای مجازی شویم؟ در شرایطی که تجارت وی پی ان نیز سود کلانی برای بسیاری از سودجویان خودی و ناخودی دارد؟
✍فرشته مزینانی
@hooreechannel 🌹
چند روز پیش خبری خواندم درباره اثرات فیلترینگ فضای مجازی و اینکه یکی از تاثیرات آن، دسترسی راحت تر کاربران به دارک وب ها بوده است. به دنبال این بودم که بدانم دارک وب چیست؟
فهمیدم، دارک وب بخشی از اینترنت است که به صورت عمدی از دید عموم کاربرها پنهان شده و برای دسترسی به آن، به نرمافزارهای خاصی نیاز است. برخلاف وب سطحی که محتوای آن توسط موتورهای جستجوی معمولی مانند گوگل فهرستبندی میشود، دارک وب به عنوان یک شبکه ناشناس فعالیت میکند و دسترسی به آن نیازمند ابزارهای رمزگذاری و پروتکلهای امنیتی خاصی است. همچنین دارک وب بخشی از فضای اینترنت است که در آن فعالیتهای مجرمانه بدون هیچ محدودیتی صورت می گیرد. این فضا علاوه بر استفاده های مثبت، مامن خلافکاران اینترنتی و مجازی نیز هست. متخصصان درباره استفاده از این فضا بخصوص توسط نوجوانان هشدار می دهند.
یکی از کشورهایی که در صنعت فیلترینگ ید طولایی دارد و مسئولان ایرانی نیز برای مقابله با فضای مجازی از تجربیات و امکانات آنان بهره وافری می برند، کشور برادر چین است. چین در زمینه مدیریت فضای مجازی با استفاده از متخصصان این حوزه و فناوری های مربوطه، توانسته سطح دسترسی کاربران چینی به اینترنت جهانی را کاهش دهد. با وجود فیلترینگ گسترده در این کشور، استفاده از فضای دارک برای عده ای سود کلانی به دنبال دارد. پولشویی و دسترسی به حسابهای شخصی افراد و معاملات مواد مخدر و ...از دیگر امکانات این فضاست. تخصص و نیت ما ورود به چگونگی کارکرد و حوزه مالی و سیاسی این فضا نیست، بلکه استفاده کاربران از داده های غیراخلاقی و تاثیرات فرهنگی این فضای تاریک، باعث دل نگرانی برخی در این روزهاست.
اخیرا بی بی سی گزارشی از پورنوگرافی دوربین مخفی هتلها در چین تهیه کرده بود. گزارشی از اقدامی شرم آور و غیر اخلاقی که دولت چین تاکنون قادر به برچیدن آن نبوده است. در این گزارش آمده بود عده ای با وجود فیلتر بودن تلگرام با کار گذاشتن دوربینهای بسیار ظریف در مکان های خاص که به آسانی قابل رویت نیست، از خصوصی ترین لحظات زوجهای مسافر فیلم گرفته و در فضای تلگرام (در مواردی به صورت زنده) به کاربران می فروشند. فیلمهایی که گاه توسط مسافرانی که خود نیز کاربر این فضا بودند دیده شده و باعث مشکلات عدیده روانی برای آنها گردیده است. با وجود جرم بودن این اقدامات، این صنعت اکنون در چین به تجارتی پرسود تبدیل شده که تمام گستره چین از شمالی ترین تا جنوبی ترین شهرهای آن را در بر می گیرد.
گزارشگر بی بی سی می گفت، با وجود اینکه خرید و فروش این دوربینها در چین ممنوع است اما هر کسی به راحتی می تواند آن را در بازار تهیه کند، در هر جایی که می خواهد کار بگذارد و به وای فای وصل کند و فیلمها را در کانالهای تلگرامی بارگذاری نماید..
گزارش هایی نیز از نصب این دوربینها در اتاق های پرو فروشگاهها و حتی توالتهای عمومی نیز رسیده است.
وقتی تلگرام و دیگر مرورگرها فیلتر باشند و راه دسترسی آسان به آنها بسته باشد، وی پی ان های متنوع راه ورود به این حیطه بسته را هموار کرده و گاه علاوه بر باز کردن دربهای اصلی، درهای مخفی را نیز به روی کاربران باز می کند. وقتی کشور قدرتمندی مثل چین هنوز نتوانسته راهی برای حل این معضل پیدا کند، چگونه کشورهایی مثل ما می توانیم مانع خطرات و مضرات بسته بودن فضای مجازی شویم؟ در شرایطی که تجارت وی پی ان نیز سود کلانی برای بسیاری از سودجویان خودی و ناخودی دارد؟
✍فرشته مزینانی
@hooreechannel 🌹
👍8
هیچ چیز نمیتواند به تنهایی معنای زندگی انسان را تشکیل دهد.
➕اگر هدفی قرار است به زندگی معنا ببخشد، باید دارای ویژگیهایی باشد که در برابر ناپایداریها و محدودیتهای حیات تابآوری داشته باشد.معنای برگزیده شده برای زندگی نباید وابسته به آیندهای دور باشد که هیچ تضمینی برای دستیابی به آن وجود ندارد.در صورتی که تمام معنای زندگی در هدفی متوقف شود که تحقق آن نیازمند سالهای طولانی است، ممکن است پیش از دستیابی به آن، فرد از دنیا برود و در نتیجه، کل زندگی خود را بیمعنا یافته باشد.
➕همچنین، معنای زندگی نباید به عواملی وابسته باشد که خارج از اختیار انسان هستند.بسیاری از موفقیتهای مورد انتظار، تنها به تلاش فرد بستگی ندارند، بلکه شرایط، شانس و عملکرد دیگران نیز در آنها تأثیرگذارند. بنابراین، اگر معنای زندگی بر چنین اهدافی بنا شود، آرامش و رضایت فرد همواره در گرو امور خواهد بود که کنترل چندانی بر آنها ندارد.
➕از سوی دیگر، تجربه نشان داده است که انسان گاهی چیزی را با شور و اشتیاق میجوید، اما پس از دستیابی به آن، جذابیتش را از دست میدهد. بسیاری از آرزوها، محصول شرایط، سن و هیجانهای گذرا هستند و با گذر زمان و کسب تجربه، رنگ میبازند. به همین دلیل، معنای زندگی باید بر چیزی استوار باشد که ارزش آن با گذشت زمان کاهش نیابد.
➕ملکیان نیز تأکید میکند که معنای زندگی بهتر است در درون انسان ریشه داشته باشد، نه در نگاه دیگران. شهرت، محبوبیت، احترام و آبرو همگی وابسته به قضاوت مردم هستند و هیچکس مالک ذهن و دل دیگران نیست.
➕آنچه پایدارتر است، فضیلت، آگاهی، دانایی و رشد درونی میباشد؛ زیرا اینها بخشی از وجود خود انسان هستند، نه تصویری که دیگران از او دارند.
➕همچنین نمیتوان چیزی را معنای زندگی دانست که در معرض نابودی و فقدان باشد. ثروت، اشیای ارزشمند، جایگاه اجتماعی و حتی عزیزترین افراد زندگی، همگی ممکن است روزی از دست بروند. اگر معنای زندگی به چیزی گره بخورد که امکان فقدانش وجود دارد، با از دست رفتن آن، معنای زندگی نیز فرو میریزد.نکته مهم دیگر آن است که معنای زندگی نباید هدفی باشد که روزی به پایان برسد.
➕اگر انسان به نهایت آرزوی خود برسد و دیگر افقی پیش رویش نماند، با خلأیی تازه روبرو خواهد شد. معنای زندگی باید مسیری باشد که همواره امکان ادامه دادن و رشد کردن در آن وجود داشته باشد.
➕به همین دلیل، ملکیان، همسو با سنت افلاطونی، حقیقت، خیر و زیبایی را از بهترین نامزدهای معنابخشی به زندگی میداند. اینها آرمانهایی هستند که پایانی ندارند؛ هرچه انسان در مسیر حقیقتجویی، خیرخواهی و زیباییطلبی پیش برود، افقهای تازهتری در برابرش گشوده میشود. عدالت، آزادی، عشق، شفقت و خدمت به دیگران نیز جلوههایی از همین آرمانهای بزرگ هستند.
➕با این حال، انتخاب نهایی برای همه یکسان نیست. هر انسان باید در ژرفای وجود خود جستوجو کند و ببیند کدامیک از این ارزشها با سرشت و منش و شرایط او سازگاری بیشتری دارد. شاید راز معنای زندگی نه در رسیدن به مقصدی نهایی، بلکه در حرکت پیوسته و آگاهانه به سوی افقهایی باشد که هرگز به پایان نمیرسند.
✍استاد مصطفی ملکیان
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
➕اگر هدفی قرار است به زندگی معنا ببخشد، باید دارای ویژگیهایی باشد که در برابر ناپایداریها و محدودیتهای حیات تابآوری داشته باشد.معنای برگزیده شده برای زندگی نباید وابسته به آیندهای دور باشد که هیچ تضمینی برای دستیابی به آن وجود ندارد.در صورتی که تمام معنای زندگی در هدفی متوقف شود که تحقق آن نیازمند سالهای طولانی است، ممکن است پیش از دستیابی به آن، فرد از دنیا برود و در نتیجه، کل زندگی خود را بیمعنا یافته باشد.
➕همچنین، معنای زندگی نباید به عواملی وابسته باشد که خارج از اختیار انسان هستند.بسیاری از موفقیتهای مورد انتظار، تنها به تلاش فرد بستگی ندارند، بلکه شرایط، شانس و عملکرد دیگران نیز در آنها تأثیرگذارند. بنابراین، اگر معنای زندگی بر چنین اهدافی بنا شود، آرامش و رضایت فرد همواره در گرو امور خواهد بود که کنترل چندانی بر آنها ندارد.
➕از سوی دیگر، تجربه نشان داده است که انسان گاهی چیزی را با شور و اشتیاق میجوید، اما پس از دستیابی به آن، جذابیتش را از دست میدهد. بسیاری از آرزوها، محصول شرایط، سن و هیجانهای گذرا هستند و با گذر زمان و کسب تجربه، رنگ میبازند. به همین دلیل، معنای زندگی باید بر چیزی استوار باشد که ارزش آن با گذشت زمان کاهش نیابد.
➕ملکیان نیز تأکید میکند که معنای زندگی بهتر است در درون انسان ریشه داشته باشد، نه در نگاه دیگران. شهرت، محبوبیت، احترام و آبرو همگی وابسته به قضاوت مردم هستند و هیچکس مالک ذهن و دل دیگران نیست.
➕آنچه پایدارتر است، فضیلت، آگاهی، دانایی و رشد درونی میباشد؛ زیرا اینها بخشی از وجود خود انسان هستند، نه تصویری که دیگران از او دارند.
➕همچنین نمیتوان چیزی را معنای زندگی دانست که در معرض نابودی و فقدان باشد. ثروت، اشیای ارزشمند، جایگاه اجتماعی و حتی عزیزترین افراد زندگی، همگی ممکن است روزی از دست بروند. اگر معنای زندگی به چیزی گره بخورد که امکان فقدانش وجود دارد، با از دست رفتن آن، معنای زندگی نیز فرو میریزد.نکته مهم دیگر آن است که معنای زندگی نباید هدفی باشد که روزی به پایان برسد.
➕اگر انسان به نهایت آرزوی خود برسد و دیگر افقی پیش رویش نماند، با خلأیی تازه روبرو خواهد شد. معنای زندگی باید مسیری باشد که همواره امکان ادامه دادن و رشد کردن در آن وجود داشته باشد.
➕به همین دلیل، ملکیان، همسو با سنت افلاطونی، حقیقت، خیر و زیبایی را از بهترین نامزدهای معنابخشی به زندگی میداند. اینها آرمانهایی هستند که پایانی ندارند؛ هرچه انسان در مسیر حقیقتجویی، خیرخواهی و زیباییطلبی پیش برود، افقهای تازهتری در برابرش گشوده میشود. عدالت، آزادی، عشق، شفقت و خدمت به دیگران نیز جلوههایی از همین آرمانهای بزرگ هستند.
➕با این حال، انتخاب نهایی برای همه یکسان نیست. هر انسان باید در ژرفای وجود خود جستوجو کند و ببیند کدامیک از این ارزشها با سرشت و منش و شرایط او سازگاری بیشتری دارد. شاید راز معنای زندگی نه در رسیدن به مقصدی نهایی، بلکه در حرکت پیوسته و آگاهانه به سوی افقهایی باشد که هرگز به پایان نمیرسند.
✍استاد مصطفی ملکیان
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
👍2
کلاس اول یزد بودم. سال 1340. وسطای سال اومدیم تهران یه مدرسه اسممو نوشتند. شهرستانی بودم، لهجه ی غلیظ یزدی و گیج از شهری غریب.
ما کتابمان دارا آذر بود ولی تهران آب بابا معضلی بود برای من ، هیچی نمی فهمیدم.البته تو شهر خودمان هم همچین خبری از شاگرد اول بودنم نبود ، ولی با سختی و بدبختی درسکی می خواندم. توی تهران شدم شاگرد تنبل کلاس.
معلم پیر و بی حوصله ای داشتیم که شد دشمن قسم خورده ی من ، هر کسی درس نمی خواند می گفت : می خوای بشی فلانی و منظورش من بینوا بودم.با هزار زحمت رفتم کلاس دوم ، آنجا هم از بخت بد من ، این خانم شد معلممان. همیشه ته کلاس می نشستم و گاهی هم چوبی می خوردم که یادم نرود کی هستم! دیگر خودم هم باورم شده بود که شاگرد تنبلی هستم تا ابد....
کلاس سوم یک معلم جوان و زیبا آمد مدرسه مان ، لباسهای قشنگ می پوشید و خلاصه خیلی کار درست بود. او را برای کلاس ما گذاشتند.من خودم از اول رفتم به ته کلاس نشستم. می دانستم جام اون جاست.درس داد ، مشق گفت که برا فردا بیاریم. آنقدر به دلم نشسته بود که تمیز مشقم را نوشتم.ولی می دانستم نتیجه ی تنبل کلاس چیست.
فردا که اومد ، یک خودنویس خوشگل گرفت دستش و شروع کرد به امضا کردن مشقها. همگی شاخ درآورده بودیم ، آخه مشقامون را یا خط می زدند یا پاره می کردند. وقتی به من رسید با ناامیدی مشقامو نشون دادم ، دستام می لرزید و قلبم به شدت می زد. زیر هر مشقی یه چیزی می نوشت.خدایا برای من چی می نویسه؟
با خطی زیبا نوشت : عالی
باورم نمی شد بعد از سه سال این اولین کلمه ای بود که در تشویق من بیان شده بود .لبخندی زد و رد شد. سرم را روی دفترم گذاشتم و گریه کردم ، به خودم گفتم که هرگز نمی گذارم بفهمد که من تنبل کلاسم. به خودم قول دادم بهترین باشم...آن سال با معدل بیست شاگرد اول شدم و همینطور سال های بعد همیشه شاگرد اول بودم.
وقتی کنکور دادم نفر ششم کنکور در کشور شدم و به دانشگاه تهران رفتم.
یک کلمه به آن کوچکی سرنوشت مرا تغییر داد.
چرا کلمات مثبت و زیبا را از دیگران دریغ می کنیم به ویژه ما مادران، معلمان، استادان، مربیان، رئیسان و ....
خاطره ای از پروفسور علیرضا شاه محمدی استاد روان شناسی و علوم تربیتی دانشگاه کنت انگلستان
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
ما کتابمان دارا آذر بود ولی تهران آب بابا معضلی بود برای من ، هیچی نمی فهمیدم.البته تو شهر خودمان هم همچین خبری از شاگرد اول بودنم نبود ، ولی با سختی و بدبختی درسکی می خواندم. توی تهران شدم شاگرد تنبل کلاس.
معلم پیر و بی حوصله ای داشتیم که شد دشمن قسم خورده ی من ، هر کسی درس نمی خواند می گفت : می خوای بشی فلانی و منظورش من بینوا بودم.با هزار زحمت رفتم کلاس دوم ، آنجا هم از بخت بد من ، این خانم شد معلممان. همیشه ته کلاس می نشستم و گاهی هم چوبی می خوردم که یادم نرود کی هستم! دیگر خودم هم باورم شده بود که شاگرد تنبلی هستم تا ابد....
کلاس سوم یک معلم جوان و زیبا آمد مدرسه مان ، لباسهای قشنگ می پوشید و خلاصه خیلی کار درست بود. او را برای کلاس ما گذاشتند.من خودم از اول رفتم به ته کلاس نشستم. می دانستم جام اون جاست.درس داد ، مشق گفت که برا فردا بیاریم. آنقدر به دلم نشسته بود که تمیز مشقم را نوشتم.ولی می دانستم نتیجه ی تنبل کلاس چیست.
فردا که اومد ، یک خودنویس خوشگل گرفت دستش و شروع کرد به امضا کردن مشقها. همگی شاخ درآورده بودیم ، آخه مشقامون را یا خط می زدند یا پاره می کردند. وقتی به من رسید با ناامیدی مشقامو نشون دادم ، دستام می لرزید و قلبم به شدت می زد. زیر هر مشقی یه چیزی می نوشت.خدایا برای من چی می نویسه؟
با خطی زیبا نوشت : عالی
باورم نمی شد بعد از سه سال این اولین کلمه ای بود که در تشویق من بیان شده بود .لبخندی زد و رد شد. سرم را روی دفترم گذاشتم و گریه کردم ، به خودم گفتم که هرگز نمی گذارم بفهمد که من تنبل کلاسم. به خودم قول دادم بهترین باشم...آن سال با معدل بیست شاگرد اول شدم و همینطور سال های بعد همیشه شاگرد اول بودم.
وقتی کنکور دادم نفر ششم کنکور در کشور شدم و به دانشگاه تهران رفتم.
یک کلمه به آن کوچکی سرنوشت مرا تغییر داد.
چرا کلمات مثبت و زیبا را از دیگران دریغ می کنیم به ویژه ما مادران، معلمان، استادان، مربیان، رئیسان و ....
خاطره ای از پروفسور علیرضا شاه محمدی استاد روان شناسی و علوم تربیتی دانشگاه کنت انگلستان
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
❤12😢1
باارزشترین داراییِ ما، آدمها هستند. نه فقط خانوادهمان، نه فقط دوستانمان؛ هر کسی که میشود با او یک «هم» ساخت:
همسر، همسایه، همراه، همسفر، هماندوه، همنورد، همدرد، همخانه، همکلاسی، همکار، و هر نام دیگری که از جنسِ پیوند باشد.
اصلاً هم کاری به تبصرهها ندارم؛ به اینکه میگویند آدمها در تنهایی «آدمترند» هم. من میگویم آدمی در نسبت با دیگری شکل میگیرد، رشد میکند و کامل میشود.
ما با دیدهشدن، فهمیدهشدن، دوست داشتن، دوست داشته شدن و بهخاطر سپردهشدن است که معنا میگیریم.
یک چیزی در این «تعلق» هست که هیچجای دیگر یافت نمیشود. تنهایی نمیشود از بُنِ دل خندید، از بُنِ دل گریست و از بُنِ دل دوست داشت.
تنهایی نمیشود به کمال زیست. باید «هم»ی باشد برای عاشق شدن، برای دل کندن، برای رنج کشیدن و برای دوام آوردن. ما، همیشه خردش، قدرتش و عشقش از من بیشتر است.
رازِ بقا در این سیارهی پر اضطراب و در این جغرافیای آشفته، حضورِ امنِ یک «هم» است
کسی که خانهمان باشد، وطنمان باشد، جهانمان باشد. که آن حسِ امنِ سادهی «کسی منتظرم هست» را، «مراقب خودت باش» را فراموش نکنیم. ما جز «هم» پناهی نداریم.
این روزها بیشتر همدیگر را تماشا کنیم. بیشتر به هم لبخند بزنیم. بیشتر همدیگر را بغل کنیم.
بیشتر حال همدیگر را جویا شویم. شاید کسی دارد به سمت *پل میرود.
⤵️⤵️
*متن یک نامه خودکشی بجا مانده از دهه 1970:
"به سمت پل میروم؛
اگر در مسیر حتی یک نفر
به من لبخند بزند
نخواهم پرید. "
✍الهه افشار
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
همسر، همسایه، همراه، همسفر، هماندوه، همنورد، همدرد، همخانه، همکلاسی، همکار، و هر نام دیگری که از جنسِ پیوند باشد.
اصلاً هم کاری به تبصرهها ندارم؛ به اینکه میگویند آدمها در تنهایی «آدمترند» هم. من میگویم آدمی در نسبت با دیگری شکل میگیرد، رشد میکند و کامل میشود.
ما با دیدهشدن، فهمیدهشدن، دوست داشتن، دوست داشته شدن و بهخاطر سپردهشدن است که معنا میگیریم.
یک چیزی در این «تعلق» هست که هیچجای دیگر یافت نمیشود. تنهایی نمیشود از بُنِ دل خندید، از بُنِ دل گریست و از بُنِ دل دوست داشت.
تنهایی نمیشود به کمال زیست. باید «هم»ی باشد برای عاشق شدن، برای دل کندن، برای رنج کشیدن و برای دوام آوردن. ما، همیشه خردش، قدرتش و عشقش از من بیشتر است.
رازِ بقا در این سیارهی پر اضطراب و در این جغرافیای آشفته، حضورِ امنِ یک «هم» است
کسی که خانهمان باشد، وطنمان باشد، جهانمان باشد. که آن حسِ امنِ سادهی «کسی منتظرم هست» را، «مراقب خودت باش» را فراموش نکنیم. ما جز «هم» پناهی نداریم.
این روزها بیشتر همدیگر را تماشا کنیم. بیشتر به هم لبخند بزنیم. بیشتر همدیگر را بغل کنیم.
بیشتر حال همدیگر را جویا شویم. شاید کسی دارد به سمت *پل میرود.
⤵️⤵️
*متن یک نامه خودکشی بجا مانده از دهه 1970:
"به سمت پل میروم؛
اگر در مسیر حتی یک نفر
به من لبخند بزند
نخواهم پرید. "
✍الهه افشار
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
❤3👏2
.
💍 ازدواج، آن معمای همیشگی
تأملی بر اندیشه شوپنهاور
«اگر ازدواج کنی، خوشحال نخواهی شد.
اگر ازدواج نکنی، باز هم خوشحال نخواهی شد.»
آرتور شوپنهاور
در کتاب «تاریخ فلسفه» اثر ویل دورانت
شوپنهاور (۱۷۸۸-۱۸۶۰)، فیلسوف آلمانی، یکی از تاریکبینترین اندیشمندان مدرن بود. او معتقد بود که زندگی ذاتاً رنج است و انسان، اسیر «اراده» (Will)ای است که هرگز آرام نمیگیرد.
این نقلقول، بیانگر همین نگاه است: ازدواج، نه راهحلی برای رنج، که تنها شکل دیگری از همان نارضایتی است.
تحلیل روانشناختی
از منظر روانشناسی، این سخن را میتوان اینگونه تبیین کرد:
۱. انتظار غیرواقعبینانه:
بسیاری، ازدواج را به مثابه «راهحل» میبینند؛ انتظاری که محکوم به شکست است. فردی که در تنهایی خود ناراضی است، پس از ازدواج نیز ناراضی خواهد بود—تنها با شکل متفاوتی از نارضایتی.
۲. توهم کمال:
شوپنهاور معتقد بود انسان، موجودی است که هرگز به آرامش نمیرسد. این «اراده»ِ بیپایان، در هر وضعیتی—چه مجرد، چه متأهل—او را آزار میدهد.
۳. تنهایی بنیادین:
در عمیقترین لایه، شوپنهاور به تنهایی اگزیستانسیال اشاره میکند: انسان، موجودی است که با وجود دیگران یا بدون آنها، همواره با احساسی از پوچی و بیمعنایی دستوپنجه نرم میکند.
این نگاه، اگرچه تاریک است، اما راهی برای رهایی نیز میگشاید:
اگر خوشحالی را در «دیگری» نجویی، نه از دستش میدهی، نه به او وابسته میشوی.
شاید خوشبختی واقعی، نه در ازدواج است و نه در تجرد؛ بلکه در پذیرشِ زندگی همانگونه که هست—با تمام رنج و شادیاش.
تو چطور میبینی؟
آیا با شوپنهاور موافقی یا فکر میکنی راهی دیگر وجود دارد؟
https://t.me/Hrman11
💍 ازدواج، آن معمای همیشگی
تأملی بر اندیشه شوپنهاور
«اگر ازدواج کنی، خوشحال نخواهی شد.
اگر ازدواج نکنی، باز هم خوشحال نخواهی شد.»
آرتور شوپنهاور
در کتاب «تاریخ فلسفه» اثر ویل دورانت
شوپنهاور (۱۷۸۸-۱۸۶۰)، فیلسوف آلمانی، یکی از تاریکبینترین اندیشمندان مدرن بود. او معتقد بود که زندگی ذاتاً رنج است و انسان، اسیر «اراده» (Will)ای است که هرگز آرام نمیگیرد.
این نقلقول، بیانگر همین نگاه است: ازدواج، نه راهحلی برای رنج، که تنها شکل دیگری از همان نارضایتی است.
تحلیل روانشناختی
از منظر روانشناسی، این سخن را میتوان اینگونه تبیین کرد:
۱. انتظار غیرواقعبینانه:
بسیاری، ازدواج را به مثابه «راهحل» میبینند؛ انتظاری که محکوم به شکست است. فردی که در تنهایی خود ناراضی است، پس از ازدواج نیز ناراضی خواهد بود—تنها با شکل متفاوتی از نارضایتی.
۲. توهم کمال:
شوپنهاور معتقد بود انسان، موجودی است که هرگز به آرامش نمیرسد. این «اراده»ِ بیپایان، در هر وضعیتی—چه مجرد، چه متأهل—او را آزار میدهد.
۳. تنهایی بنیادین:
در عمیقترین لایه، شوپنهاور به تنهایی اگزیستانسیال اشاره میکند: انسان، موجودی است که با وجود دیگران یا بدون آنها، همواره با احساسی از پوچی و بیمعنایی دستوپنجه نرم میکند.
این نگاه، اگرچه تاریک است، اما راهی برای رهایی نیز میگشاید:
اگر خوشحالی را در «دیگری» نجویی، نه از دستش میدهی، نه به او وابسته میشوی.
شاید خوشبختی واقعی، نه در ازدواج است و نه در تجرد؛ بلکه در پذیرشِ زندگی همانگونه که هست—با تمام رنج و شادیاش.
تو چطور میبینی؟
آیا با شوپنهاور موافقی یا فکر میکنی راهی دیگر وجود دارد؟
https://t.me/Hrman11
❤2
چرا متعصبها عقیده شان را عوض نمیکنند؟
❇️ در یک مطالعه کلاسیک در روانشناسی اجتماعی که در سال ۱۹۵۴ توسط لئون فستینگر و همکارانش انجام شد، گروهی به رهبری زنی با نام مستعار دوروتی مارتین، منتظر پایان جهان در تاریخ مشخصی بودند. او ادعا میکرد پیامهایی از موجودات فضایی دریافت کرده که سیل عظیمی زمین را نابود میکند و فقط ایمانداران واقعی (یعنی اعضای گروه) پیش از فاجعه توسط بشقابپرنده نجات مییابند. اعضای گروه شامل افرادی با مشاغل عادی مانند پزشک، مهندس و دانشجو بودند که بسیاری از آنها شغل و خانه خود را رها کرده بودند.
❇️ وقتی در ساعت مقرر هیچ بشقابپرندهای نیامد و سیل هم رخ نداد، بر اساس منطق ساده انتظار میرفت که افراد دست از باور خود بردارند و شرمنده شوند. اما بر اساس مشاهدات فستینگر، پس از چند ساعت فشار روانی، رهبر گروه اعلام کرد که به خاطر ایمان قوی این گروه کوچک، خداوند تصمیم گرفته به تمام بشریت رحم کند و فاجعه را لغو کند. واکنش اعضا نه خشم یا شرم، بلکه شادی و انرژی مضاعف بود. آنها به جای انکار باورشان، متعصبتر شدند و برای مصاحبه با رسانهها تماس گرفتند تا بگویند دنیا را نجات دادهاند.
❇️ این پدیده در روانشناسی با نام *ناهماهنگی شناختی* توضیح داده میشود. وقتی فرد هزینه زیادی (مانند پول، شغل، آبرو یا زمان) برای باوری پرداخته باشد، پذیرفتن اشتباه به معنی فروپاشی هویت خودش است. بنابراین مغز به جای پذیرش خطا، واقعیت را به شکلی بازتفسیر میکند که باور قبلی همچنان درست بماند. این مکانیسم فقط محدود به فرقههای مذهبی نیست. همین الگو در ادامه دادن به رابطههای آسیبزا، سرمایهگذاری روی پروژههای شکستخورده، یا اصرار بر تصمیمات اشتباه روزمره دیده میشود.
❇️ *اپیکتتوس*، فیلسوف رواقی، اشاره کرده که یادگیری چیزی برای کسی که فکر میکند از قبل میداند، غیرممکن است. خطرناکترین وضعیت زمانی نیست که چیزی نمیدانیم، بلکه وقتی است که به چیزی اطمینان تام داریم و برای حفظ آن اطمینان، واقعیت را قربانی میکنیم. به همین دلیل در قرن بیست و یکم، توانایی بازنگری در باورهای خود را میتوان یکی از معیارهای اصلی سواد و تفکر انتقادی در نظر گرفت.
🌴 *کانال انجمن اسلامی مدرسین دانشگاهها*
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
❇️ در یک مطالعه کلاسیک در روانشناسی اجتماعی که در سال ۱۹۵۴ توسط لئون فستینگر و همکارانش انجام شد، گروهی به رهبری زنی با نام مستعار دوروتی مارتین، منتظر پایان جهان در تاریخ مشخصی بودند. او ادعا میکرد پیامهایی از موجودات فضایی دریافت کرده که سیل عظیمی زمین را نابود میکند و فقط ایمانداران واقعی (یعنی اعضای گروه) پیش از فاجعه توسط بشقابپرنده نجات مییابند. اعضای گروه شامل افرادی با مشاغل عادی مانند پزشک، مهندس و دانشجو بودند که بسیاری از آنها شغل و خانه خود را رها کرده بودند.
❇️ وقتی در ساعت مقرر هیچ بشقابپرندهای نیامد و سیل هم رخ نداد، بر اساس منطق ساده انتظار میرفت که افراد دست از باور خود بردارند و شرمنده شوند. اما بر اساس مشاهدات فستینگر، پس از چند ساعت فشار روانی، رهبر گروه اعلام کرد که به خاطر ایمان قوی این گروه کوچک، خداوند تصمیم گرفته به تمام بشریت رحم کند و فاجعه را لغو کند. واکنش اعضا نه خشم یا شرم، بلکه شادی و انرژی مضاعف بود. آنها به جای انکار باورشان، متعصبتر شدند و برای مصاحبه با رسانهها تماس گرفتند تا بگویند دنیا را نجات دادهاند.
❇️ این پدیده در روانشناسی با نام *ناهماهنگی شناختی* توضیح داده میشود. وقتی فرد هزینه زیادی (مانند پول، شغل، آبرو یا زمان) برای باوری پرداخته باشد، پذیرفتن اشتباه به معنی فروپاشی هویت خودش است. بنابراین مغز به جای پذیرش خطا، واقعیت را به شکلی بازتفسیر میکند که باور قبلی همچنان درست بماند. این مکانیسم فقط محدود به فرقههای مذهبی نیست. همین الگو در ادامه دادن به رابطههای آسیبزا، سرمایهگذاری روی پروژههای شکستخورده، یا اصرار بر تصمیمات اشتباه روزمره دیده میشود.
❇️ *اپیکتتوس*، فیلسوف رواقی، اشاره کرده که یادگیری چیزی برای کسی که فکر میکند از قبل میداند، غیرممکن است. خطرناکترین وضعیت زمانی نیست که چیزی نمیدانیم، بلکه وقتی است که به چیزی اطمینان تام داریم و برای حفظ آن اطمینان، واقعیت را قربانی میکنیم. به همین دلیل در قرن بیست و یکم، توانایی بازنگری در باورهای خود را میتوان یکی از معیارهای اصلی سواد و تفکر انتقادی در نظر گرفت.
🌴 *کانال انجمن اسلامی مدرسین دانشگاهها*
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
👍5
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔴 طالبان به تجمع مدافعان حقوق زنان و مخالفان حجاب در غرب افغانستان حمله کرد
مقامهای امنیتی افغانستان روز سهشنبه ۱۹ خرداد تظاهراتی که در حمایت از حقوق زنان را در ولایت غربی هرات برگزار شده را متفرق کرد. این اعتراض پس از آن آغاز شد که پلیس امر به معروف طالبان گروهی از زنان را به اتهام نقض قوانین اجباری پوشش بازداشت کرده بود.
پیشتر نیز نیروهای «امر به معروف» طالبان در هرات با حضور گسترده در نقاط مختلف شهر، موج جدیدی از بازداشت زنان را به بهانه حجاب آغاز کردهاند. دهها زن به دلیل نداشتن ماسک، چادر یا مشخص بودن موهایشان در سطح شهر بازداشت و به مکانهای نامعلومی منتقل شدهاند.
این اقدامات در پی تصمیماتی است که اداره محلی طالبان روز جمعه اعلام کرد. طالبان اعلام کرد که تیمی متشکل از «محتسبین امر به معروف» به همراه هشت پلیس زن و هشت پلیس مرد در نقاط مختلف شهر هرات مستقر شوند تا زنان و دخترانی را که چادر، روبند یا لباس مناسب ندارند و یا آرایش کردهاند، بازداشت و زندانی کنند.
@hooreechannel 🌹
مقامهای امنیتی افغانستان روز سهشنبه ۱۹ خرداد تظاهراتی که در حمایت از حقوق زنان را در ولایت غربی هرات برگزار شده را متفرق کرد. این اعتراض پس از آن آغاز شد که پلیس امر به معروف طالبان گروهی از زنان را به اتهام نقض قوانین اجباری پوشش بازداشت کرده بود.
پیشتر نیز نیروهای «امر به معروف» طالبان در هرات با حضور گسترده در نقاط مختلف شهر، موج جدیدی از بازداشت زنان را به بهانه حجاب آغاز کردهاند. دهها زن به دلیل نداشتن ماسک، چادر یا مشخص بودن موهایشان در سطح شهر بازداشت و به مکانهای نامعلومی منتقل شدهاند.
این اقدامات در پی تصمیماتی است که اداره محلی طالبان روز جمعه اعلام کرد. طالبان اعلام کرد که تیمی متشکل از «محتسبین امر به معروف» به همراه هشت پلیس زن و هشت پلیس مرد در نقاط مختلف شهر هرات مستقر شوند تا زنان و دخترانی را که چادر، روبند یا لباس مناسب ندارند و یا آرایش کردهاند، بازداشت و زندانی کنند.
@hooreechannel 🌹
🔴 زنان افغانستانی از انزوای خود به دلیل قوانین سختگیرانه به «شرق» گزارش میدهند:
🔺وحشت در خیابانهای هرات
📌زنان از ترس و وحشت خانهنشین شدهاند. این حرف را زنی ۲۲ ساله و معلم در هرات میزند که حالا برای رفتن به مکتب پا سست میکند و میگوید هربار هنگام خروج از خانه، میترسد که نتواند دوباره به آنجا برگردد. موج جدید قوانین سختگیرانه طالبان، پیادهروهای هرات و کابل را از حضور زنان خالی کرده و به تعبیر شهروندان، سایهای از وحشت را بر فضای شهری گسترانده است. بازداشتهای خشونتآمیز خیابانی به بهانه عدم پوشش کامل صورت (برقع)، زنان را میان دو راهی بقا یا حضور اجتماعی قرار داده است. این استراتژی حذف سیستماتیک، زنان افغانستانی را به سمتی سوق داده تا خانهنشینی و انزوای اجباری در کنج خانهها را انتخاب کنند.
📌روز جمعه ۱۵ خرداد اطلاعیهای دربرخی از رسانههای افغانستانی مستقر در خارج از این کشور منتشر شد که بر اساس آن نهاد امر به معروف در هرات اعلام کرده بود از این پس زنانی که حجاب را رعایت نمیکنند، بازداشت شده و به زندان منتقل میشوند و هیچکس حق گلایه و شکایت ندارد. ویدیوهای منتشر شده در شبکههای اجتماعی نشان از آن دارند که ماموران، از روز ۱۶ خرداد دستور را اجرایی کرده و به بازداشت بعضا خشونتآمیز زنان در خیابانهای هرات دست زدهاند. در ابلاغیه طالبان به زنی که عطر بزند هم اتهاماتی وارد و هشدار داده شده که اگر زنان کارمند خود را به طور کامل(به همراه صورتشان) نپوشند، از کار تعلیق خواهند شد. این حکم شامل خانواده آنها هم میشود و مردان خانواده که مشاغل دولتی دارند از کار اخراج میشوند.
📌سمیه زن ۲۲ ساله افغانستانی که معلم دانشآموزان دختر کلاس سوم تا ششم دبستان است؛ در مصاحبه با شرق، از ترس و وحشت حاکم بر هرات حرف زده و میگوید: از روز شنبه ۱۶ خرداد، تعداد زیادی از زنها، حتی آنهایی که چادری بر سر داشتند و چهرههایشان پنهان بود در این شهر بازداشت شدهاند. به گفته او تعداد بازداشتیها در روزهای اخیر بیش از ۲۰۰ نفر تخمین زده میشود
📌او در مورد سرنوشت زنانی که اغلب با خشونت دستگیر شدهاند میگوید: اگر آنها موقع بازداشت آرام باشند؛ به حوزه (کلانتری) منتقل میشوند و آنجا از برادران و پدرشان میخواهند تا تعهدنامهای را امضا کنند که بر اساس آن زنها دیگر هرگز با چنین حجابی از خانه بیرون نیایند. اوضاع برای زنانی که زمان دستگیری مقاومتی از خود نشان دادهاند بدتر است و آنها به زندان منتقل میشوند. به گفته سمیه، برخورد با زنان و خانوادههای آنها در حوزهها به شدت تحقیرآمیز و سرشار از توهین بوده است.
📌طیبه، زن ۲۷ سالهای که نویسنده است؛ به روزنامه شرق میگوید خیابانهای کابل از زنان خالی شده است و همه وحشتزدهاند. به گفته طیبه، تصمیمات در مورد مسائل زنان هر چند ابتدا در یک شهر مطرح میشود؛ اما در ادامه شهرهای دیگر را هم در برمیگیرد و طبق اطلاعاتی که زنان برای یکدیگر در شبکههای اجتماعی ارسال میکنند، بازداشت آنها به دلیل نپوشاندن صورتهایشان از روز شنبه آینده در کابل هم کلید خواهد خورد.
📌طیبه میگوید اخیرا خواهرم به دلیل اینکه مشکل تنفسی دارد، قادر به پوشاندن صورتش نبوده و پس از بازداشت، از شغل خود بیکار شده و همسرش هم شغل دولتی خود را از دست داده است. به گفته این نویسنده، گروهی از بازداشتشدگان اخیر به دلیل مشخص شدن بخشی از دست یا پاهایشان از در هنگام راه رفتن، در حالی که صورتها و موهایشان کاملا پوشیده بوده، به بازداشتگاه منتقل شدهاند.
📌از روز جمعه ۱۵ خرداد، موجی از اعتراض علیه برخورد با زنان در هرات شبکههای اجتماعی به ویژه ایکس را در برگرفته است. بر اساس آماری که آکادمی دیتوم در اختیار روزنامه شرق قرار داده یکی از پربازدیدترین پستها در ایکس یا همان توییتر سابق مربوط به کاربری است که حال و هوای این روزهای زنان هراتی را روایت میکند و نوشته: پدرم میگوید اگر بردنت به خانه من برنگرد و برادرم تایید میکند و مادرم سکوت.
📌پست دیگر، ادعای درخواست پول از خانوادههای زنان بازداشت شده را مطرح کرده است. طبق این ادعا که از قول زنی پزشک در هرات نقل شده، طالبان برای آزادی زنانی که بازداشت کردهاند، ۱۳ هزار افغانی درخواست داشتهاند و یک وکیل (ریشسفید محلی) باید ضمانت آنها را برعهده بگیرد. این ادعایی است که طیبه، یکی از زنانی که با روزنامه شرق مصاحبه داشته هم آن را مطرح کرده است.
✍🏻 مهسا مژدهی
👈🏻 بیشتر بخوانید:
https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1108826
@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹
🔺وحشت در خیابانهای هرات
📌زنان از ترس و وحشت خانهنشین شدهاند. این حرف را زنی ۲۲ ساله و معلم در هرات میزند که حالا برای رفتن به مکتب پا سست میکند و میگوید هربار هنگام خروج از خانه، میترسد که نتواند دوباره به آنجا برگردد. موج جدید قوانین سختگیرانه طالبان، پیادهروهای هرات و کابل را از حضور زنان خالی کرده و به تعبیر شهروندان، سایهای از وحشت را بر فضای شهری گسترانده است. بازداشتهای خشونتآمیز خیابانی به بهانه عدم پوشش کامل صورت (برقع)، زنان را میان دو راهی بقا یا حضور اجتماعی قرار داده است. این استراتژی حذف سیستماتیک، زنان افغانستانی را به سمتی سوق داده تا خانهنشینی و انزوای اجباری در کنج خانهها را انتخاب کنند.
📌روز جمعه ۱۵ خرداد اطلاعیهای دربرخی از رسانههای افغانستانی مستقر در خارج از این کشور منتشر شد که بر اساس آن نهاد امر به معروف در هرات اعلام کرده بود از این پس زنانی که حجاب را رعایت نمیکنند، بازداشت شده و به زندان منتقل میشوند و هیچکس حق گلایه و شکایت ندارد. ویدیوهای منتشر شده در شبکههای اجتماعی نشان از آن دارند که ماموران، از روز ۱۶ خرداد دستور را اجرایی کرده و به بازداشت بعضا خشونتآمیز زنان در خیابانهای هرات دست زدهاند. در ابلاغیه طالبان به زنی که عطر بزند هم اتهاماتی وارد و هشدار داده شده که اگر زنان کارمند خود را به طور کامل(به همراه صورتشان) نپوشند، از کار تعلیق خواهند شد. این حکم شامل خانواده آنها هم میشود و مردان خانواده که مشاغل دولتی دارند از کار اخراج میشوند.
📌سمیه زن ۲۲ ساله افغانستانی که معلم دانشآموزان دختر کلاس سوم تا ششم دبستان است؛ در مصاحبه با شرق، از ترس و وحشت حاکم بر هرات حرف زده و میگوید: از روز شنبه ۱۶ خرداد، تعداد زیادی از زنها، حتی آنهایی که چادری بر سر داشتند و چهرههایشان پنهان بود در این شهر بازداشت شدهاند. به گفته او تعداد بازداشتیها در روزهای اخیر بیش از ۲۰۰ نفر تخمین زده میشود
📌او در مورد سرنوشت زنانی که اغلب با خشونت دستگیر شدهاند میگوید: اگر آنها موقع بازداشت آرام باشند؛ به حوزه (کلانتری) منتقل میشوند و آنجا از برادران و پدرشان میخواهند تا تعهدنامهای را امضا کنند که بر اساس آن زنها دیگر هرگز با چنین حجابی از خانه بیرون نیایند. اوضاع برای زنانی که زمان دستگیری مقاومتی از خود نشان دادهاند بدتر است و آنها به زندان منتقل میشوند. به گفته سمیه، برخورد با زنان و خانوادههای آنها در حوزهها به شدت تحقیرآمیز و سرشار از توهین بوده است.
📌طیبه، زن ۲۷ سالهای که نویسنده است؛ به روزنامه شرق میگوید خیابانهای کابل از زنان خالی شده است و همه وحشتزدهاند. به گفته طیبه، تصمیمات در مورد مسائل زنان هر چند ابتدا در یک شهر مطرح میشود؛ اما در ادامه شهرهای دیگر را هم در برمیگیرد و طبق اطلاعاتی که زنان برای یکدیگر در شبکههای اجتماعی ارسال میکنند، بازداشت آنها به دلیل نپوشاندن صورتهایشان از روز شنبه آینده در کابل هم کلید خواهد خورد.
📌طیبه میگوید اخیرا خواهرم به دلیل اینکه مشکل تنفسی دارد، قادر به پوشاندن صورتش نبوده و پس از بازداشت، از شغل خود بیکار شده و همسرش هم شغل دولتی خود را از دست داده است. به گفته این نویسنده، گروهی از بازداشتشدگان اخیر به دلیل مشخص شدن بخشی از دست یا پاهایشان از در هنگام راه رفتن، در حالی که صورتها و موهایشان کاملا پوشیده بوده، به بازداشتگاه منتقل شدهاند.
📌از روز جمعه ۱۵ خرداد، موجی از اعتراض علیه برخورد با زنان در هرات شبکههای اجتماعی به ویژه ایکس را در برگرفته است. بر اساس آماری که آکادمی دیتوم در اختیار روزنامه شرق قرار داده یکی از پربازدیدترین پستها در ایکس یا همان توییتر سابق مربوط به کاربری است که حال و هوای این روزهای زنان هراتی را روایت میکند و نوشته: پدرم میگوید اگر بردنت به خانه من برنگرد و برادرم تایید میکند و مادرم سکوت.
📌پست دیگر، ادعای درخواست پول از خانوادههای زنان بازداشت شده را مطرح کرده است. طبق این ادعا که از قول زنی پزشک در هرات نقل شده، طالبان برای آزادی زنانی که بازداشت کردهاند، ۱۳ هزار افغانی درخواست داشتهاند و یک وکیل (ریشسفید محلی) باید ضمانت آنها را برعهده بگیرد. این ادعایی است که طیبه، یکی از زنانی که با روزنامه شرق مصاحبه داشته هم آن را مطرح کرده است.
✍🏻 مهسا مژدهی
👈🏻 بیشتر بخوانید:
https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1108826
@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹
شرق
وحشت در خیابانهای هرات
زنان از ترس و وحشت خانهنشین شدهاند؛ این حرف را زنی ۲۲ساله و معلم در هرات میزند که حالا برای رفتن به مکتب پا سست میکند و میگوید هر بار هنگام خروج از خانه میترسد که نتواند دوباره به آنجا برگردد.
😢5❤1
✅عادت به زندگی در سایه اضطراب
یکی از عجیبترین صحنههای جنگ در ایران، نه صدای انفجار است و نه آژیر خطری که نیست!!! عادی بودن جریان زندگی است.
مردم خریدهای هیجانی میکنند. به میادین تره بار و پمپبنزینها هجوم میبرند. قفسههای آب معدنی، تن ماهی، کنسرو، تخممرغ و مواد غذایی ماندگار سریعتر از روزهای عادی خالی میشوند. صفهای طولانی مقابل جایگاههای سوخت شکل میگیرد. اینها همه نشانههای یک جامعه نگران است.
اما همزمان، اتفاق دیگری نیز در حال رخ دادن است.
مردم به سر کار میروند. خیابانها شلوغاند. رانندهها پشت چراغ قرمز میایستند. چراغ سبز میشود و حرکت میکنند. کافهها باز هستند. فروشگاهها مشتری دارند. آدمها با یکدیگر حرف میزنند و گاهی حتی لبخند میزنند. جریان زندگی متوقف نشده است.
این تناقض ظاهری، در واقع یکی از مهمترین واقعیتهای جامعه ایران امروز را آشکار میکند.
جامعه ایران دیگر مانند گذشته به جنگ واکنش نشان نمیدهد، نه به این دلیل که جنگ را جدی نمیگیرد، اتفاقا به این دلیل که سالهاست زیر فشار بحرانهای پیدرپی زندگی کرده است. تورم، تحریم، ناامنی اقتصادی، بیثباتی سیاسی، اعتراضات، سرکوب، همهگیری کرونا و اکنون تهدید جنگ؛ هر بحران تازه بر روی بحران قبلی انباشته شده و مردم را خسته تر و بی اعتماد تر و بی حستر کرده است.
در چنین شرایطی، جامعه وارد مرحلهای میشود که جامعهشناسان آن را «عادیسازی بحران» مینامند. انسان نمیتواند برای همیشه در وضعیت اضطراب حاد زندگی کند. ذهن برای بقا، با بحران سازگار میشود.این اتفاق یعنی خطر از بین نرفته، اما توان روانی برای واکنش دائمی وجود ندارد.
آنچه امروز در خیابانهای تهران دیده میشود، آرامش نیست؛ سازگاری است.
مردم دیگر شوکه نمیشوند فقط یاد گرفتهاند زندگی را ادامه دهند. اما این سازگاری هزینه سنگینی داشته است.
در ظاهر، شهر زنده است. اما در لایههای عمیقتر جامعه، چیزی فرسوده شده است؛ چیزی به نام احساس امنیت.
شاید بزرگترین خسارت جنگها، موشکها و انفجارها نباشند واتفاقا بزرگترین خسارت زمانی اتفاق بیفتد که یک ملت دیگر نتواند آینده را قابل پیشبینی ببیند.
زمانی که اضطراب به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شود. زمانی که مردم حتی در لحظههای آرام نیز برای بحران بعدی آماده باشند.
امروز زندگی در ایران جریان دارد؛ شاید حتی عادیتر از آنچه یک ناظر خارجی تصور میکند.
اما در پس این عادی بودن، نسلی ایستاده است که به زندگی در سایه اضطراب عادت کرده است؛ نسلی که هنوز راه میرود، کار میکند، خرید میکند و لبخند میزند، اما بخشی از آرامش خود را سالهاست در پستوهای خبری و ناامنی گم کرده.
✍گلشن فتحی
@hooreechannel 🌹
یکی از عجیبترین صحنههای جنگ در ایران، نه صدای انفجار است و نه آژیر خطری که نیست!!! عادی بودن جریان زندگی است.
مردم خریدهای هیجانی میکنند. به میادین تره بار و پمپبنزینها هجوم میبرند. قفسههای آب معدنی، تن ماهی، کنسرو، تخممرغ و مواد غذایی ماندگار سریعتر از روزهای عادی خالی میشوند. صفهای طولانی مقابل جایگاههای سوخت شکل میگیرد. اینها همه نشانههای یک جامعه نگران است.
اما همزمان، اتفاق دیگری نیز در حال رخ دادن است.
مردم به سر کار میروند. خیابانها شلوغاند. رانندهها پشت چراغ قرمز میایستند. چراغ سبز میشود و حرکت میکنند. کافهها باز هستند. فروشگاهها مشتری دارند. آدمها با یکدیگر حرف میزنند و گاهی حتی لبخند میزنند. جریان زندگی متوقف نشده است.
این تناقض ظاهری، در واقع یکی از مهمترین واقعیتهای جامعه ایران امروز را آشکار میکند.
جامعه ایران دیگر مانند گذشته به جنگ واکنش نشان نمیدهد، نه به این دلیل که جنگ را جدی نمیگیرد، اتفاقا به این دلیل که سالهاست زیر فشار بحرانهای پیدرپی زندگی کرده است. تورم، تحریم، ناامنی اقتصادی، بیثباتی سیاسی، اعتراضات، سرکوب، همهگیری کرونا و اکنون تهدید جنگ؛ هر بحران تازه بر روی بحران قبلی انباشته شده و مردم را خسته تر و بی اعتماد تر و بی حستر کرده است.
در چنین شرایطی، جامعه وارد مرحلهای میشود که جامعهشناسان آن را «عادیسازی بحران» مینامند. انسان نمیتواند برای همیشه در وضعیت اضطراب حاد زندگی کند. ذهن برای بقا، با بحران سازگار میشود.این اتفاق یعنی خطر از بین نرفته، اما توان روانی برای واکنش دائمی وجود ندارد.
آنچه امروز در خیابانهای تهران دیده میشود، آرامش نیست؛ سازگاری است.
مردم دیگر شوکه نمیشوند فقط یاد گرفتهاند زندگی را ادامه دهند. اما این سازگاری هزینه سنگینی داشته است.
در ظاهر، شهر زنده است. اما در لایههای عمیقتر جامعه، چیزی فرسوده شده است؛ چیزی به نام احساس امنیت.
شاید بزرگترین خسارت جنگها، موشکها و انفجارها نباشند واتفاقا بزرگترین خسارت زمانی اتفاق بیفتد که یک ملت دیگر نتواند آینده را قابل پیشبینی ببیند.
زمانی که اضطراب به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شود. زمانی که مردم حتی در لحظههای آرام نیز برای بحران بعدی آماده باشند.
امروز زندگی در ایران جریان دارد؛ شاید حتی عادیتر از آنچه یک ناظر خارجی تصور میکند.
اما در پس این عادی بودن، نسلی ایستاده است که به زندگی در سایه اضطراب عادت کرده است؛ نسلی که هنوز راه میرود، کار میکند، خرید میکند و لبخند میزند، اما بخشی از آرامش خود را سالهاست در پستوهای خبری و ناامنی گم کرده.
✍گلشن فتحی
@hooreechannel 🌹
👍4
🔴طنز!
ملوک جان گفت:
ـ یادت هست کرونا که تمام شد هر وقت می خواستیم چیزی بگوییم «قبل و بعد» کرونا می چسباندیم تنگ گفته هامان؟؟
-بله جانم، مثلا خان داداش قبل از کرونا اسباب کشی کرد منزل فعلی اش!!!
-حالا حکایت همان روزها شده قبل از قطع اینترنت ،بعد از وصل اینترنت!!!
قبل از جنگ بعد از جنگ،قبل از دی بعد از دی...
-خوب..
-این قدر وسط حرفم نیا، می دانی با این اوضاع و احوال و گرانی سرسام آور اعصاب ندارم !!!
-هیچ کس ندارد ملوک جان، بخدا من هم بقولاتی قبلی نیستم.
-کاش می شد همه چیز به قبل برگردد.
-نمی شود جانم، قبل از کرونا خواهرم و دوتا دامادش زنده بوند اما بعد از آن همه رفتند.هیچ چیز مثل قبل نمیشود، فقط مانده ام ما چه آدم های مقاومی هستیم.
-گمان کنم این ترامپ ذلیل مرده می خواهد از خون ما واکسن درست کند. «واکسن مقاوم به همه چی» هر بلایی سرمان می آورند هیچ مرگمان نمی زند.
- چطور؟همه کارمان شده !!!خودمان خبر نداریم!!!شده ایم یه مشت آدمهای بی اخلاق که پر از خشم و عصیانیتم...
هرکس زورش میرسد دستش را توی جیب بغل دستی می کند،دین و ایمان سرمان را بخورد !!! اخلاق و انسانیت مدتهاست گم و گور شده جانم...
...کاش آنها که داغ دیدند و حالا فرزندشان، پدرشان ، مادرشان ، خواهر و برادر و رفیقشان در دل سرد خاکند به قبل برگردند.
کاش خدا یک کلید «برگشت به تنظیمات کارخانه» برای این مثلا« اشرف مخلوقات» می گذاشت.
خدایا در اسمان چه می کنی؟؟ زمین گندید، سری هم به زمین بزن..
✍شهلاظهوریان بیست و یکم خرداد۱۴۰۵
@shahlazohurian
@hooreechannel 🌹
ملوک جان گفت:
ـ یادت هست کرونا که تمام شد هر وقت می خواستیم چیزی بگوییم «قبل و بعد» کرونا می چسباندیم تنگ گفته هامان؟؟
-بله جانم، مثلا خان داداش قبل از کرونا اسباب کشی کرد منزل فعلی اش!!!
-حالا حکایت همان روزها شده قبل از قطع اینترنت ،بعد از وصل اینترنت!!!
قبل از جنگ بعد از جنگ،قبل از دی بعد از دی...
-خوب..
-این قدر وسط حرفم نیا، می دانی با این اوضاع و احوال و گرانی سرسام آور اعصاب ندارم !!!
-هیچ کس ندارد ملوک جان، بخدا من هم بقولاتی قبلی نیستم.
-کاش می شد همه چیز به قبل برگردد.
-نمی شود جانم، قبل از کرونا خواهرم و دوتا دامادش زنده بوند اما بعد از آن همه رفتند.هیچ چیز مثل قبل نمیشود، فقط مانده ام ما چه آدم های مقاومی هستیم.
-گمان کنم این ترامپ ذلیل مرده می خواهد از خون ما واکسن درست کند. «واکسن مقاوم به همه چی» هر بلایی سرمان می آورند هیچ مرگمان نمی زند.
- چطور؟همه کارمان شده !!!خودمان خبر نداریم!!!شده ایم یه مشت آدمهای بی اخلاق که پر از خشم و عصیانیتم...
هرکس زورش میرسد دستش را توی جیب بغل دستی می کند،دین و ایمان سرمان را بخورد !!! اخلاق و انسانیت مدتهاست گم و گور شده جانم...
...کاش آنها که داغ دیدند و حالا فرزندشان، پدرشان ، مادرشان ، خواهر و برادر و رفیقشان در دل سرد خاکند به قبل برگردند.
کاش خدا یک کلید «برگشت به تنظیمات کارخانه» برای این مثلا« اشرف مخلوقات» می گذاشت.
خدایا در اسمان چه می کنی؟؟ زمین گندید، سری هم به زمین بزن..
✍شهلاظهوریان بیست و یکم خرداد۱۴۰۵
@shahlazohurian
@hooreechannel 🌹
😢2❤1
🔷 من کیام؟ و اگه اینطوره، چندتا؟
🔸 آیا برای شما هم پیش آمده که، پس از یک اشتباه بزرگ، مدام با خودتان کلنجار بروید: «چرا آن کار را کردم؟ انگار خودم نبودم!». یا در مواجهه با بیعدالتی، بین خشم و بیعملی گیر کنید و درگیر این باشید که «حالا وظیفۀ من چیست؟ خشمم را بروز دهم یا محافظهکار باشم؟». وجود این سؤالها نشان میدهد که گاهی پاسخهای حاضر و آمادۀ مرسوم آنقدرها هم کاربردی نیستند.
🔸 ما خیال میکنیم که میدانیم که وجدان و وظیفه و عشق چیست. تصور میکنیم شناخت خوبی از خودمان داریم و میتوانیم در لحظۀ تصمیمگیری به آن اتکا کنیم. اما در لحظۀ عمل، دستبهعصا میشویم و برای هر کار دنبال مشاور و متخصص میگردیم. البته که مراجعه به افراد متخصص و باتجربه لازم است، اما تعدادشان خیلی زیاد است و حرفهایشان ضدونقیض، و گاهی نسخهها آنقدر انتزاعی و کلیاند که در زندگی شخصیمان جواب نمیدهد.
🔸 زندگی امروز پیچیده است و پاسخهای حاضر و آماده کار ما را راه نمیاندازند. ما درگیر تناقضی مدرن هستیم: از یک سو علم به ما میگوید مغزمان مجموعهای از سلولها و فرایندهای شیمیایی است، و از سوی دیگر حضور معنا، آزادی و عشق را در زندگی احساس میکنیم و به آنها نیاز داریم. این تناقض تصمیمهای روزمرۀ ما از تربیت فرزند گرفته تا انتخاب شغل و رشتۀ تحصیلی را زیر سایۀ تردید میبرد.
🔸 کتاب «من کیام؟ و اگه اینطوره، چندتا؟» نوشتۀ ریشارد داویت پرشت دقیقاً برای پرکردن همین فاصله نوشته شده است. این کتاب یک سفرنامۀ اکتشافی به درون ذهن، اخلاق و احساسات انسان است که میراث ۲۵۰۰سالۀ فلسفی را با جدیدترین یافتههای علوم اعصاب و روانشناسی ترکیب میکند.
🔸 «چه میتوانم بدانم؟»؛ «چه کار باید بکنم؟»؛ «به چه میتوانم امید ببندم؟». این کتاب در سه بخش کلی به شما کمک میکند تا عمیقتر به این سه سؤال بیندیشید. پرشت فیلسوفی است که به مطالعات بینرشتهای علاقه دارد. او بهجای اینکه پاسخهای آماده و قطعی به سؤالات بدهد، به شما ابزار فکرکردن میدهد.
🔸 حقیقت چیست؟ از کجا آمدهایم؟ احساسات چیست؟ چرا باید خوب باشم؟ آیا میتوان حیوانات را خورد؟ عشق چیست؟ آیا زندگی معنا دارد؟ پرشت شما را به شهرهای مختلف جهان میبرد، به پاریس، آتن، وین، کونیکسبرگ و نیویورک. و با روایت داستانهایی جذاب و طنزآمیز، طرح مسئله میکند و سپس پاسخهای مختلف را با هم مقایسه میکند.
✍🏻 نوشتۀ ریشارد داویت پرشت ترجمۀ حامد قدیری
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
🔸 آیا برای شما هم پیش آمده که، پس از یک اشتباه بزرگ، مدام با خودتان کلنجار بروید: «چرا آن کار را کردم؟ انگار خودم نبودم!». یا در مواجهه با بیعدالتی، بین خشم و بیعملی گیر کنید و درگیر این باشید که «حالا وظیفۀ من چیست؟ خشمم را بروز دهم یا محافظهکار باشم؟». وجود این سؤالها نشان میدهد که گاهی پاسخهای حاضر و آمادۀ مرسوم آنقدرها هم کاربردی نیستند.
🔸 ما خیال میکنیم که میدانیم که وجدان و وظیفه و عشق چیست. تصور میکنیم شناخت خوبی از خودمان داریم و میتوانیم در لحظۀ تصمیمگیری به آن اتکا کنیم. اما در لحظۀ عمل، دستبهعصا میشویم و برای هر کار دنبال مشاور و متخصص میگردیم. البته که مراجعه به افراد متخصص و باتجربه لازم است، اما تعدادشان خیلی زیاد است و حرفهایشان ضدونقیض، و گاهی نسخهها آنقدر انتزاعی و کلیاند که در زندگی شخصیمان جواب نمیدهد.
🔸 زندگی امروز پیچیده است و پاسخهای حاضر و آماده کار ما را راه نمیاندازند. ما درگیر تناقضی مدرن هستیم: از یک سو علم به ما میگوید مغزمان مجموعهای از سلولها و فرایندهای شیمیایی است، و از سوی دیگر حضور معنا، آزادی و عشق را در زندگی احساس میکنیم و به آنها نیاز داریم. این تناقض تصمیمهای روزمرۀ ما از تربیت فرزند گرفته تا انتخاب شغل و رشتۀ تحصیلی را زیر سایۀ تردید میبرد.
🔸 کتاب «من کیام؟ و اگه اینطوره، چندتا؟» نوشتۀ ریشارد داویت پرشت دقیقاً برای پرکردن همین فاصله نوشته شده است. این کتاب یک سفرنامۀ اکتشافی به درون ذهن، اخلاق و احساسات انسان است که میراث ۲۵۰۰سالۀ فلسفی را با جدیدترین یافتههای علوم اعصاب و روانشناسی ترکیب میکند.
🔸 «چه میتوانم بدانم؟»؛ «چه کار باید بکنم؟»؛ «به چه میتوانم امید ببندم؟». این کتاب در سه بخش کلی به شما کمک میکند تا عمیقتر به این سه سؤال بیندیشید. پرشت فیلسوفی است که به مطالعات بینرشتهای علاقه دارد. او بهجای اینکه پاسخهای آماده و قطعی به سؤالات بدهد، به شما ابزار فکرکردن میدهد.
🔸 حقیقت چیست؟ از کجا آمدهایم؟ احساسات چیست؟ چرا باید خوب باشم؟ آیا میتوان حیوانات را خورد؟ عشق چیست؟ آیا زندگی معنا دارد؟ پرشت شما را به شهرهای مختلف جهان میبرد، به پاریس، آتن، وین، کونیکسبرگ و نیویورک. و با روایت داستانهایی جذاب و طنزآمیز، طرح مسئله میکند و سپس پاسخهای مختلف را با هم مقایسه میکند.
✍🏻 نوشتۀ ریشارد داویت پرشت ترجمۀ حامد قدیری
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
❤1
✍️ هرگز در پاسخ عاجزانه ای درنمانده ام، مگر در برابر كسي كه از من پرسيد: تو كيستی؟
اگر هدف خداوند از آفرينش انسان اين بود كه بيشترين حجم غذا را بخورد، نهنگ را قبلا برای اين منظور آفريده بود.
اگر هدفش اين بود كه موجودی داشته باشد كه بيشترين زاد و ولد را انجام دهد، موش را قبلا آفريده بود!
پس چه رسالتی به دوش انسان است و مسئوليت او در اين جهان چيست؟
ما بدنيا آمده ايم تا زندگی كنيم، اما چه تعريفي از زندگی داريم؟
خودآگاهی انسان را هدفمند و جهت دار مي سازد!
خود آگاهی چراغی است براي ظلمانی شبهای فرداهايمان!
خودآگاهی يعنی اشراف بر اعمال خود!
پس زندگی یعنی در آينه انديشه، خود را نگريستن؛ يعنی خودآگاهی.
✍ جبران خلیل جبران
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
اگر هدف خداوند از آفرينش انسان اين بود كه بيشترين حجم غذا را بخورد، نهنگ را قبلا برای اين منظور آفريده بود.
اگر هدفش اين بود كه موجودی داشته باشد كه بيشترين زاد و ولد را انجام دهد، موش را قبلا آفريده بود!
پس چه رسالتی به دوش انسان است و مسئوليت او در اين جهان چيست؟
ما بدنيا آمده ايم تا زندگی كنيم، اما چه تعريفي از زندگی داريم؟
خودآگاهی انسان را هدفمند و جهت دار مي سازد!
خود آگاهی چراغی است براي ظلمانی شبهای فرداهايمان!
خودآگاهی يعنی اشراف بر اعمال خود!
پس زندگی یعنی در آينه انديشه، خود را نگريستن؛ يعنی خودآگاهی.
✍ جبران خلیل جبران
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
👍4❤2
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
سه گانه مهم قبل از ازدواج
سه تا حوزه مهمی که عمدتا تو شناختهای پیش از ازدواج مشمول تعارف میشه و بعد از ازدواج به اختلافات جدی منجر میشه حوزه بچه؛ محل زندگی و پوله. مسائلی بنیادی که حول محور رویاهای آدمهای برای زندگی آینده و تصویری که از رابطه عاطفیشون دارن شکل میگیرن و به این سادگی هم نمیشه با حل مسئله ازشون گذشت. اینکه یکی زندگی پر از بچه رو دوست داره و دیگری اصلا بچه نمیخواد. یکی رویای مهاجرت داره و اون یکی دلش به شهر و خانوادهش بنده. یکی امنیت مالی رو تو پسانداز میبینه و دیگری تو تجربه کردن و خرج کردن.
اتفاقی که میفته اینه که؛ تو دوران آشنایی، خیلیها به امید اینکه “حالا بعدا حل میشه” یا “فعلا بحثش رو باز نکنیم” از کنار این مباحث عمیق رد میشن و بعدا که سرباز میکنه نمیدونن چیکار باید بکنن. واسه همین عمیقا پیشنها میکنم که اگر تو مرحله شناخت پیش از ازدواج هستید، درباره این سهگانه حساس حرف بزنید و یه وقتهایی چند پرسش و پاسخ ساده، جلوی سالها خشم عمیق رو به سادگی میگیره.
🔹دکتر امانی
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
سه تا حوزه مهمی که عمدتا تو شناختهای پیش از ازدواج مشمول تعارف میشه و بعد از ازدواج به اختلافات جدی منجر میشه حوزه بچه؛ محل زندگی و پوله. مسائلی بنیادی که حول محور رویاهای آدمهای برای زندگی آینده و تصویری که از رابطه عاطفیشون دارن شکل میگیرن و به این سادگی هم نمیشه با حل مسئله ازشون گذشت. اینکه یکی زندگی پر از بچه رو دوست داره و دیگری اصلا بچه نمیخواد. یکی رویای مهاجرت داره و اون یکی دلش به شهر و خانوادهش بنده. یکی امنیت مالی رو تو پسانداز میبینه و دیگری تو تجربه کردن و خرج کردن.
اتفاقی که میفته اینه که؛ تو دوران آشنایی، خیلیها به امید اینکه “حالا بعدا حل میشه” یا “فعلا بحثش رو باز نکنیم” از کنار این مباحث عمیق رد میشن و بعدا که سرباز میکنه نمیدونن چیکار باید بکنن. واسه همین عمیقا پیشنها میکنم که اگر تو مرحله شناخت پیش از ازدواج هستید، درباره این سهگانه حساس حرف بزنید و یه وقتهایی چند پرسش و پاسخ ساده، جلوی سالها خشم عمیق رو به سادگی میگیره.
🔹دکتر امانی
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
👍4