.

💍 ازدواج، آن معمای همیشگی
تأملی بر اندیشه شوپنهاور


«اگر ازدواج کنی، خوشحال نخواهی شد.
اگر ازدواج نکنی، باز هم خوشحال نخواهی شد.»

آرتور شوپنهاور
در کتاب «تاریخ فلسفه» اثر ویل دورانت

شوپنهاور (۱۷۸۸-۱۸۶۰)، فیلسوف آلمانی، یکی از تاریک‌بین‌ترین اندیشمندان مدرن بود. او معتقد بود که زندگی ذاتاً رنج است و انسان، اسیر «اراده» (Will)‌ای است که هرگز آرام نمی‌گیرد.

این نقل‌قول، بیانگر همین نگاه است: ازدواج، نه راه‌حلی برای رنج، که تنها شکل دیگری از همان نارضایتی است.

تحلیل روانشناختی
از منظر روانشناسی، این سخن را می‌توان این‌گونه تبیین کرد:

۱. انتظار غیرواقع‌بینانه:
بسیاری، ازدواج را به مثابه «راه‌حل» می‌بینند؛ انتظاری که محکوم به شکست است. فردی که در تنهایی خود ناراضی است، پس از ازدواج نیز ناراضی خواهد بود—تنها با شکل متفاوتی از نارضایتی.

۲. توهم کمال:
شوپنهاور معتقد بود انسان، موجودی است که هرگز به آرامش نمی‌رسد. این «اراده»ِ بی‌پایان، در هر وضعیتی—چه مجرد، چه متأهل—او را آزار می‌دهد.

۳. تنهایی بنیادین:
در عمیق‌ترین لایه، شوپنهاور به تنهایی اگزیستانسیال اشاره می‌کند: انسان، موجودی است که با وجود دیگران یا بدون آن‌ها، همواره با احساسی از پوچی و بی‌معنایی دست‌وپنجه نرم می‌کند.



این نگاه، اگرچه تاریک است، اما راهی برای رهایی نیز می‌گشاید:

اگر خوشحالی را در «دیگری» نجویی، نه از دستش می‌دهی، نه به او وابسته می‌شوی.

شاید خوشبختی واقعی، نه در ازدواج است و نه در تجرد؛ بلکه در پذیرشِ زندگی همان‌گونه که هست—با تمام رنج و شادی‌اش.


تو چطور می‌بینی؟
آیا با شوپنهاور موافقی یا فکر می‌کنی راهی دیگر وجود دارد؟

https://t.me/Hrman11

چرا متعصب‌ها عقیده شان را عوض نمی‌کنند؟

❇️ در یک مطالعه کلاسیک در روانشناسی اجتماعی که در سال ۱۹۵۴ توسط لئون فستینگر و همکارانش انجام شد، گروهی به رهبری زنی با نام مستعار دوروتی مارتین، منتظر پایان جهان در تاریخ مشخصی بودند. او ادعا می‌کرد پیام‌هایی از موجودات فضایی دریافت کرده که سیل عظیمی زمین را نابود می‌کند و فقط ایمانداران واقعی (یعنی اعضای گروه) پیش از فاجعه توسط بشقاب‌پرنده نجات می‌یابند. اعضای گروه شامل افرادی با مشاغل عادی مانند پزشک، مهندس و دانشجو بودند که بسیاری از آنها شغل و خانه خود را رها کرده بودند.

❇️ وقتی در ساعت مقرر هیچ بشقاب‌پرنده‌ای نیامد و سیل هم رخ نداد، بر اساس منطق ساده انتظار می‌رفت که افراد دست از باور خود بردارند و شرمنده شوند. اما بر اساس مشاهدات فستینگر، پس از چند ساعت فشار روانی، رهبر گروه اعلام کرد که به خاطر ایمان قوی این گروه کوچک، خداوند تصمیم گرفته به تمام بشریت رحم کند و فاجعه را لغو کند. واکنش اعضا نه خشم یا شرم، بلکه شادی و انرژی مضاعف بود. آنها به جای انکار باورشان، متعصب‌تر شدند و برای مصاحبه با رسانه‌ها تماس گرفتند تا بگویند دنیا را نجات داده‌اند.

❇️ این پدیده در روانشناسی با نام *ناهماهنگی شناختی* توضیح داده می‌شود. وقتی فرد هزینه زیادی (مانند پول، شغل، آبرو یا زمان) برای باوری پرداخته باشد، پذیرفتن اشتباه به معنی فروپاشی هویت خودش است. بنابراین مغز به جای پذیرش خطا، واقعیت را به شکلی بازتفسیر می‌کند که باور قبلی همچنان درست بماند. این مکانیسم فقط محدود به فرقه‌های مذهبی نیست. همین الگو در ادامه دادن به رابطه‌های آسیب‌زا، سرمایه‌گذاری روی پروژه‌های شکست‌خورده، یا اصرار بر تصمیمات اشتباه روزمره دیده می‌شود.

❇️ *اپیکتتوس*، فیلسوف رواقی، اشاره کرده که یادگیری چیزی برای کسی که فکر می‌کند از قبل می‌داند، غیرممکن است. خطرناک‌ترین وضعیت زمانی نیست که چیزی نمی‌دانیم، بلکه وقتی است که به چیزی اطمینان تام داریم و برای حفظ آن اطمینان، واقعیت را قربانی می‌کنیم. به همین دلیل در قرن بیست و یکم، توانایی بازنگری در باورهای خود را می‌توان یکی از معیارهای اصلی سواد و تفکر انتقادی در نظر گرفت.

🌴 *کانال انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه‌ها*

 @sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹

🔴 طالبان به تجمع مدافعان حقوق زنان و مخالفان حجاب در غرب افغانستان حمله کرد

مقام‌های امنیتی افغانستان روز سه‌شنبه ۱۹ خرداد تظاهراتی که در حمایت از حقوق زنان را در ولایت غربی هرات برگزار شده را متفرق کرد. این اعتراض پس از آن آغاز شد که پلیس امر به معروف طالبان گروهی از زنان را به اتهام نقض قوانین اجباری پوشش بازداشت کرده بود.

پیشتر نیز نیروهای «امر به معروف» طالبان در هرات با حضور گسترده در نقاط مختلف شهر، موج جدیدی از بازداشت زنان را به بهانه حجاب آغاز کرده‌اند.  ده‌ها زن به دلیل نداشتن ماسک، چادر یا مشخص بودن موهایشان در سطح شهر بازداشت و به مکان‌های نامعلومی منتقل شده‌اند.

این اقدامات در پی تصمیماتی است که اداره محلی طالبان روز جمعه اعلام کرد. طالبان اعلام کرد که تیمی متشکل از «محتسبین امر به معروف» به همراه هشت پلیس زن و هشت پلیس مرد در نقاط مختلف شهر هرات مستقر شوند تا زنان و دخترانی را که چادر، روبند یا لباس مناسب ندارند و یا آرایش کرده‌اند، بازداشت و زندانی کنند.

@hooreechannel 🌹

🔴 زنان افغانستانی از انزوای خود به دلیل قوانین سخت‌گیرانه به «شرق» گزارش می‌دهند‌:

🔺وحشت در خیابان‌های هرات

📌زنان از ترس و وحشت خانه‌نشین شده‌اند. این حرف را زنی ۲۲ ساله و معلم در هرات می‌زند که حالا برای رفتن به مکتب پا سست می‌کند و می‌گوید هربار هنگام خروج از خانه، می‌ترسد که نتواند دوباره به آنجا برگردد. موج جدید قوانین سخت‌گیرانه طالبان، پیاده‌روهای هرات و کابل را از حضور زنان خالی کرده و به تعبیر شهروندان، سایه‌ای از وحشت را بر فضای شهری گسترانده است. بازداشت‌های خشونت‌آمیز خیابانی به بهانه عدم پوشش کامل صورت (برقع)، زنان را میان دو راهی بقا یا حضور اجتماعی قرار داده است. این استراتژی حذف سیستماتیک، زنان افغانستانی را به سمتی سوق داده تا خانه‌نشینی و انزوای اجباری در کنج خانه‌ها را انتخاب کنند.

📌روز جمعه ۱۵ خرداد اطلاعیه‌ای دربرخی از رسانه‌های افغانستانی مستقر در خارج از این کشور منتشر شد که بر اساس آن نهاد امر به معروف در هرات اعلام کرده بود از این پس زنانی که حجاب را رعایت  نمی‌کنند، بازداشت شده و به زندان منتقل می‌شوند و هیچ‌کس حق گلایه و شکایت ندارد. ویدیوهای منتشر شده در شبکه‌های اجتماعی نشان از آن دارند که ماموران، از روز ۱۶ خرداد دستور را اجرایی کرده و به بازداشت بعضا خشونت‌آمیز زنان در خیابان‌های هرات دست زده‌اند. در ابلاغیه طالبان به زنی که عطر بزند هم اتهاماتی وارد و هشدار داده شده که اگر زنان کارمند خود را به طور کامل(به همراه صورتشان) نپوشند، از کار تعلیق خواهند شد. این حکم شامل خانواده آنها هم می‌شود و مردان خانواده که مشاغل دولتی دارند از کار اخراج می‌شوند.

📌سمیه زن ۲۲ ساله افغانستانی که معلم دانش‌آموزان دختر کلاس سوم تا ششم دبستان است؛ در مصاحبه با شرق، از ترس و وحشت حاکم بر هرات حرف زده و می‌گوید: از روز شنبه ۱۶ خرداد، تعداد زیادی از زن‌ها، حتی آنهایی که چادری بر سر داشتند و چهره‌هایشان پنهان بود  در این شهر بازداشت شده‌اند. به گفته او تعداد بازداشتی‌ها در روزهای اخیر بیش از ۲۰۰ نفر تخمین زده می‌شود

📌او در مورد سرنوشت زنانی که اغلب با خشونت دستگیر شده‌اند می‌گوید: اگر آنها موقع بازداشت آرام باشند؛ به حوزه (کلانتری) منتقل می‌شوند و آنجا از برادران و پدرشان می‌خواهند تا تعهدنامه‌ای را امضا کنند که بر اساس آن زنها دیگر هرگز با چنین حجابی از خانه بیرون نیایند. اوضاع برای زنانی که زمان دستگیری مقاومتی از خود نشان داده‌اند بدتر است و آنها به زندان منتقل می‌شوند. به گفته سمیه، برخورد با زنان و خانواده‌های آنها در حوزه‌ها به شدت تحقیرآمیز و سرشار از توهین بوده است.

📌طیبه، زن ۲۷ ساله‌ای که نویسنده است؛ به  روزنامه شرق می‌گوید خیابان‌های کابل از زنان خالی شده است و همه وحشت‌زده‌اند. به گفته طیبه، تصمیمات در مورد مسائل زنان هر چند ابتدا در یک شهر مطرح می‌شود؛ اما در ادامه شهرهای دیگر را هم در برمی‌گیرد و طبق اطلاعاتی که زنان برای یکدیگر در شبکه‌های اجتماعی ارسال می‌کنند، بازداشت آنها به دلیل نپوشاندن صورت‌هایشان از روز شنبه آینده در کابل هم کلید خواهد خورد.

📌طیبه می‌گوید اخیرا خواهرم به دلیل اینکه مشکل تنفسی دارد، قادر به پوشاندن صورتش نبوده و پس از بازداشت، از شغل خود بیکار شده و همسرش هم شغل دولتی خود را از دست داده است. به گفته این نویسنده، گروهی از بازداشت‌شدگان اخیر به دلیل مشخص شدن بخشی از دست یا پاهایشان از در هنگام راه رفتن، در حالی که صورت‌ها و موهایشان کاملا پوشیده بوده، به بازداشتگاه منتقل شده‌اند.

📌از روز جمعه ۱۵ خرداد، موجی از اعتراض علیه برخورد با زنان در هرات شبکه‌های اجتماعی به ویژه ایکس را در برگرفته است. بر اساس آماری که آکادمی دیتوم در اختیار روزنامه شرق قرار داده یکی از پربازدیدترین پست‌ها در ایکس یا همان توییتر سابق مربوط به کاربری است که حال و هوای این روزهای زنان هراتی را روایت می‌کند و نوشته: پدرم می‌گوید اگر بردنت به خانه من برنگرد و برادرم تایید می‌کند و مادرم سکوت.

📌پست دیگر، ادعای درخواست پول از خانواده‌های زنان بازداشت شده را مطرح کرده است. طبق این ادعا که از قول زنی پزشک در هرات نقل شده، طالبان برای آزادی زنانی که بازداشت کرده‌اند، ۱۳ هزار افغانی درخواست داشته‌اند و یک وکیل (ریش‌سفید محلی) باید ضمانت آنها را برعهده بگیرد. این ادعایی است که طیبه، یکی از زنانی که با روزنامه شرق مصاحبه داشته هم آن را مطرح کرده است.

✍🏻 مهسا مژدهی
👈🏻 بیشتر بخوانید:

https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1108826
@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹

✅عادت به زندگی در سایه اضطراب

‏یکی از عجیب‌ترین صحنه‌های ‌ جنگ⁩ در ایران، نه صدای انفجار است و نه آژیر خطری که نیست!!! عادی بودن جریان زندگی است.

‏مردم خریدهای هیجانی می‌کنند. به میادین تره بار و پمپ‌بنزین‌ها هجوم می‌برند. قفسه‌های آب معدنی، تن ماهی، کنسرو، تخم‌مرغ و مواد غذایی ماندگار سریع‌تر از روزهای عادی خالی می‌شوند. صف‌های طولانی مقابل جایگاه‌های سوخت شکل می‌گیرد. اینها همه نشانه‌های یک جامعه نگران است.

‏اما همزمان، اتفاق دیگری نیز در حال رخ دادن است.

‏مردم به سر کار می‌روند. خیابان‌ها شلوغ‌اند. راننده‌ها پشت چراغ قرمز می‌ایستند. چراغ سبز می‌شود و حرکت می‌کنند. کافه‌ها باز هستند. فروشگاه‌ها مشتری دارند. آدم‌ها با یکدیگر حرف می‌زنند و گاهی حتی لبخند می‌زنند. جریان زندگی متوقف نشده است.

‏این تناقض ظاهری، در واقع یکی از مهم‌ترین واقعیت‌های جامعه ایران امروز را آشکار می‌کند.

‏جامعه ایران دیگر مانند گذشته به جنگ واکنش نشان نمی‌دهد، نه به این دلیل که جنگ را جدی نمی‌گیرد، اتفاقا به این دلیل که سال‌هاست زیر فشار بحران‌های پی‌درپی زندگی کرده است. تورم، تحریم، ناامنی اقتصادی، بی‌ثباتی سیاسی، اعتراضات، سرکوب، همه‌گیری کرونا و اکنون تهدید جنگ؛ هر بحران تازه بر روی بحران قبلی انباشته شده و مردم را خسته تر و بی اعتماد تر و بی حس‌تر کرده است.

‏در چنین شرایطی، جامعه وارد مرحله‌ای می‌شود که جامعه‌شناسان آن را «عادی‌سازی بحران» می‌نامند. انسان نمی‌تواند برای همیشه در وضعیت اضطراب حاد زندگی کند. ذهن برای بقا، با بحران سازگار می‌شود.این اتفاق یعنی خطر از بین نرفته، اما توان روانی برای واکنش دائمی وجود ندارد.

‏آنچه امروز در خیابان‌های تهران دیده می‌شود، آرامش نیست؛ سازگاری است.

‏مردم دیگر شوکه نمی‌شوند فقط یاد گرفته‌اند زندگی را ادامه دهند. اما این سازگاری هزینه سنگینی داشته است.

‏در ظاهر، شهر زنده است. اما در لایه‌های عمیق‌تر جامعه، چیزی فرسوده شده است؛ چیزی به نام احساس امنیت.

‏شاید بزرگ‌ترین خسارت جنگ‌ها، موشک‌ها و انفجارها نباشند واتفاقا بزرگ‌ترین خسارت زمانی اتفاق بیفتد که یک ملت دیگر نتواند آینده را قابل پیش‌بینی ببیند.
زمانی که اضطراب به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شود. زمانی که مردم حتی در لحظه‌های آرام نیز برای بحران بعدی آماده باشند.

‏امروز زندگی در ایران جریان دارد؛ شاید حتی عادی‌تر از آنچه یک ناظر خارجی تصور می‌کند.

‏اما در پس این عادی بودن، نسلی ایستاده است که به زندگی در سایه اضطراب عادت کرده است؛ نسلی که هنوز راه می‌رود، کار می‌کند، خرید می‌کند و لبخند می‌زند، اما بخشی از آرامش خود را سال‌هاست در پستوهای خبری و ناامنی گم کرده.

✍گلشن فتحی
@hooreechannel 🌹

🔴طنز!

ملوک جان گفت:
ـ یادت هست کرونا که تمام شد هر وقت می خواستیم چیزی بگوییم «قبل و بعد» کرونا می چسباندیم تنگ گفته هامان؟؟

-بله جانم، مثلا خان داداش قبل از کرونا اسباب کشی کرد منزل فعلی اش!!!

-حالا حکایت همان روزها شده قبل از قطع اینترنت ،بعد از وصل اینترنت!!!
قبل از جنگ بعد از جنگ،قبل از دی بعد از دی...

-خوب..

-این قدر وسط حرفم نیا، می دانی با این اوضاع و احوال و گرانی سرسام آور اعصاب ندارم !!!

-هیچ کس ندارد ملوک جان، بخدا من هم بقولاتی قبلی نیستم.

-کاش می شد همه چیز به قبل  برگردد.

-نمی شود جانم، قبل از کرونا خواهرم و دوتا دامادش زنده بوند اما بعد از آن همه رفتند.هیچ چیز مثل قبل نمیشود، فقط مانده ام ما چه آدم های مقاومی هستیم.

-گمان کنم این ترامپ ذلیل مرده می خواهد از خون ما واکسن درست کند. «واکسن مقاوم به همه چی» هر بلایی سرمان می آورند هیچ مرگمان نمی زند.

- چطور؟همه کارمان شده !!!خودمان خبر نداریم!!!شده ایم یه مشت آدمهای بی اخلاق که پر از خشم و عصیانیتم...
هرکس زورش میرسد دستش را توی جیب بغل دستی می کند،دین و ایمان سرمان را بخورد !!! اخلاق و انسانیت مدتهاست گم و گور شده جانم...

...کاش آنها که داغ دیدند و حالا فرزندشان، پدرشان ، مادرشان ، خواهر و برادر و رفیقشان در دل سرد خاکند به قبل برگردند.
کاش خدا یک کلید «برگشت به تنظیمات کارخانه» برای این مثلا« اشرف مخلوقات» می گذاشت.
خدایا در اسمان چه می کنی؟؟ زمین گندید، سری هم به زمین بزن..

✍شهلاظهوریان بیست و یکم خرداد۱۴۰۵

@shahlazohurian
@hooreechannel 🌹

🔷 من کی‌ام؟ و اگه این‌طوره، چندتا؟

🔸 آیا برای شما هم پیش آمده که، پس از یک اشتباه بزرگ، مدام با خودتان کلنجار بروید: «چرا آن کار را کردم؟ انگار خودم نبودم!». یا در مواجهه با بی‌عدالتی، بین خشم و بی‌عملی گیر کنید و درگیر این باشید که «حالا وظیفۀ من چیست؟ خشمم را بروز دهم یا محافظه‌کار باشم؟». وجود این سؤال‌ها نشان می‌دهد که گاهی پاسخ‌های حاضر و آمادۀ مرسوم آن‌قدرها هم کاربردی نیستند.

🔸 ما خیال می‌کنیم که می‌دانیم که وجدان و وظیفه و عشق چیست. تصور می‌کنیم شناخت خوبی از خودمان داریم و می‌توانیم در لحظۀ تصمیم‌گیری به آن اتکا کنیم. اما در لحظۀ عمل، دست‌به‌عصا می‌شویم و برای هر کار دنبال مشاور و متخصص می‌گردیم. البته که مراجعه به افراد متخصص و باتجربه لازم است، اما تعدادشان خیلی زیاد است و حرف‌هایشان ضدونقیض، و گاهی نسخه‌ها آن‌قدر انتزاعی و کلی‌اند که در زندگی شخصی‌مان جواب نمی‌دهد.

🔸 زندگی امروز پیچیده است و پاسخ‌های حاضر و آماده کار ما را راه نمی‌اندازند. ما درگیر تناقضی مدرن هستیم: از یک سو علم به ما می‌گوید مغزمان مجموعه‌ای از سلول‌ها و فرایندهای شیمیایی است، و از سوی دیگر حضور معنا، آزادی و عشق را در زندگی احساس می‌کنیم و به آن‌ها نیاز داریم. این تناقض تصمیم‌های روزمرۀ ما از تربیت فرزند گرفته تا انتخاب شغل و رشتۀ تحصیلی را زیر سایۀ تردید می‌برد.

🔸 کتاب «من کی‌ام؟ و اگه این‌طوره، چندتا؟» نوشتۀ ریشارد داویت پرشت دقیقاً برای پرکردن همین فاصله نوشته شده است. این کتاب یک سفرنامۀ اکتشافی به درون ذهن، اخلاق و احساسات انسان است که میراث ۲۵۰۰سالۀ فلسفی را با جدیدترین یافته‌های علوم اعصاب و روان‌شناسی ترکیب می‌کند.

🔸 «چه می‌توانم بدانم؟»؛ «چه کار باید بکنم؟»؛ «به چه می‌توانم امید ببندم؟». این کتاب در سه بخش کلی به شما کمک می‌کند تا عمیق‌تر به این سه سؤال بیندیشید. پرشت فیلسوفی است که به مطالعات بین‌رشته‌ای علاقه دارد. او به‌جای اینکه پاسخ‌های آماده و قطعی به سؤالات بدهد، به شما ابزار فکرکردن می‌دهد.

🔸 حقیقت چیست؟ از کجا آمده‌ایم؟ احساسات چیست؟ چرا باید خوب باشم؟ آیا می‌توان حیوانات را خورد؟ عشق چیست؟ آیا زندگی معنا دارد؟ پرشت شما را به شهرهای مختلف جهان می‌برد، به پاریس، آتن، وین، کونیکسبرگ و نیویورک. و با روایت داستان‌هایی جذاب و طنزآمیز، طرح مسئله می‌کند و سپس پاسخ‌های مختلف را با هم مقایسه می‌کند.

✍🏻 نوشتۀ ریشارد داویت پرشت ترجمۀ حامد قدیری

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹

✍️  هرگز در پاسخ عاجزانه ای درنمانده ام، مگر در برابر كسي كه از من پرسيد: تو كيستی؟

اگر هدف خداوند از آفرينش انسان اين بود كه بيشترين حجم غذا را بخورد، نهنگ را قبلا برای اين منظور آفريده بود.
اگر هدفش اين بود كه موجودی داشته باشد كه بيشترين زاد و ولد را انجام دهد، موش را قبلا آفريده بود!
پس چه رسالتی به دوش انسان است و مسئوليت او در اين جهان چيست؟

ما بدنيا آمده ايم تا زندگی كنيم، اما چه تعريفي از زندگی داريم؟
خودآگاهی انسان را هدفمند و جهت دار مي سازد!
خود آگاهی چراغی است براي ظلمانی شبهای فرداهايمان!
خودآگاهی يعنی اشراف بر اعمال خود!
پس زندگی یعنی در آينه انديشه، خود را نگريستن؛ يعنی خودآگاهی.

✍ جبران خلیل جبران

@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹

سه گانه مهم قبل از ازدواج

سه تا حوزه مهمی که عمدتا تو شناخت‌های پیش از ازدواج مشمول تعارف میشه و بعد از ازدواج به اختلافات جدی منجر میشه حوزه بچه؛ محل زندگی و پوله. مسائلی بنیادی که حول محور رویاهای آدم‌های برای زندگی آینده و تصویری که از رابطه عاطفی‌شون دارن شکل می‌گیرن و به این سادگی هم نمیشه با حل مسئله ازشون گذشت. اینکه یکی زندگی پر از بچه رو دوست داره و دیگری اصلا بچه نمی‌خواد. یکی رویای مهاجرت داره و اون یکی دلش به شهر و خانواده‌ش بنده. یکی امنیت مالی رو تو پس‌انداز می‌بینه و دیگری تو تجربه کردن و خرج کردن.

اتفاقی که میفته اینه که؛ تو دوران آشنایی، خیلی‌ها به امید اینکه “حالا بعدا حل میشه” یا “فعلا بحثش رو باز نکنیم” از کنار این مباحث عمیق رد میشن و  بعدا که سرباز می‌کنه نمی‌دونن چیکار باید بکنن. واسه همین عمیقا پیشنها می‌کنم که اگر تو مرحله شناخت پیش از ازدواج هستید، درباره این سه‌گانه حساس حرف بزنید و یه وقت‌هایی چند پرسش و پاسخ ساده، جلوی سال‌ها خشم عمیق رو به سادگی می‌گیره.

🔹دکتر امانی

@zistboommedia
@hooreechannel 🌹

.
اجازه دهید فرزندتان بعضی مشکلات کوچک را خودش حل کند

یکی از اشتباهات رایج تربیتی این است که پدر و مادر می خواهند قبل از هر ناراحتی یا مشکلی وارد عمل شوند و همه چیز را برای فرزندشان حل کنند. نیت آن ها خیر است اما نتیجه همیشه مفید نیست.

کودکی که هیچ وقت فرصت روبه رو شدن با مشکلات کوچک را پیدا نکند در بزرگسالی برای حل مسائل عادی زندگی هم دچار اضطراب می شود.

اگر کودک با دوستش اختلاف کوچکی پیدا کرده است یا در انجام تکلیفش به مشکل خورده است همیشه لازم نیست بلافاصله وارد ماجرا شویم. گاهی بهتر است در کنار او باشیم اما اجازه دهیم خودش راه حل را پیدا کند

این تجربه های کوچک به کودک یاد می دهند که شکست پایان دنیا نیست و هر مسئله ای راهی برای حل شدن دارد.

هدف تربیت فقط آرام کردن امروز کودک نیست. هدف ساختن انسانی است که فردا بتواند روی پای خودش بایستد.

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

چرا گاهی حماقت از جنایت خطرناک‌تر می‌شود؟

➕ما معمولا از جنایت‌کار می‌ترسیم؛ از کسی که آگاهانه به دیگران آسیب می‌زند. اما تاریخ بارها نشان داده است که بسیاری از بزرگ‌ترین فاجعه‌های انسانی را نه چند جنایت‌کار، بلکه انبوهی از انسان‌های عادی رقم زده‌اند؛ انسان‌هایی که قضاوت شخصی خود را کنار گذاشته‌اند و به تکرارکنندگانِ شعارها، کلیشه‌ها و باورهای آماده تبدیل شده‌اند.

➕بانهوفر، الهی‌دان آلمانی که در برابر نازیسم ایستاد و سرانجام به دست حکومت هیتلر اعدام شد، در یکی از تأملات مشهور خود نوشت که "حماقت" می‌تواند دشمن خطرناک‌تری برای خیر و حقیقت باشد تا شرارت. منظور او از حماقت، کمبود هوش نبود. او درباره‌ی پدیده‌ای سخن می‌گفت که در آن انسان، توانایی داوری مستقل خود را به قدرت، جمع، ایدئولوژی یا هیجان‌های جمعی واگذار می‌کند.

➕در چنین وضعیتی، دیگر مسئله این نیست که فرد چه اندازه باهوش است. تاریخ نشان داده که افراد تحصیل‌کرده، متخصص و حتی نابغه نیز می‌توانند گرفتار این دام شوند. آنچه از دست می‌رود، عقل نیست؛ استقلال عقل است.

➕جنایت‌کار معمولاً می‌داند چه می‌کند. می‌توان او را شناخت، افشا کرد و با او مقابله نمود. اما انسانی که دیگر خودش نمی‌اندیشد، خطر متفاوتی دارد. او نه از روی بدخواهی، بلکه با اطمینان و حتی احساس وظیفه، خطا را بازتولید می‌کند. به‌ همین دلیل است که گاه خطرناک‌ترین تصمیم‌های تاریخ، توسط کسانی اجرا شده‌اند که خود را انسان‌هایی کاملا معمولی و حتی درستکار می‌دانستند.

➕امروز نیز این پدیده فقط به حکومت‌های تمامیت‌خواه محدود نیست. شبکه‌های اجتماعی هر روز نمونه‌های کوچکی از آن را پیش چشم ما می‌گذارند. شایعه‌ای بی‌اساس هزاران بار بازنشر می‌شود. ادعایی آشکارا نادرست میلیون‌ها نفر را جذب می‌کند. بسیاری از افراد نه به این دلیل که حقیقت را بررسی کرده‌اند، بلکه صرفا چون "همه می‌گویند"، آن را می‌پذیرند و تکرار می‌کنند.

➕خطر واقعی از جایی آغاز می‌شود که انسان، حقِ اندیشیدن را از خود سلب کند. هرگاه هویت گروهی جای حقیقت را بگیرد، هرگاه وفاداری به یک جناح مهم‌تر از واقعیت شود، و هرگاه احساسات بر شواهد غلبه کنند، بذر همان پدیده‌ای کاشته می‌شود که بونهوفر درباره‌اش هشدار می‌داد.

➕شاید بزرگ‌ترین درس تاریخ این باشد که تمدن‌ها معمولا با کمبود اطلاعات سقوط نمی‌کنند؛ با کمبود تفکر انتقادی سقوط می‌کنند. کتابخانه‌ها می‌توانند پر باشند، اینترنت می‌تواند مملو از داده باشد، اما اگر انسان‌ها نخواهند خودشان بیندیشند، هیچ حجم از دانش آنان را نجات نخواهد داد.

➕و شاید به همین دلیل، خطرناک‌ترین جمله در هر جامعه این نباشد که "من اشتباه می‌کنم"، بلکه این باشد که "لازم نیست فکر کنم؛ دیگران قبلاً به جای من فکر کرده‌اند."

@zistboommedia
@hooreechannel 🌹

.
🎯 تولستوی به هوش مصنوعی خواهد باخت

🔴 این واقعیتی است که راهی جز پذیرفتن آن نداریم: بچه‌های امروز دیگر کتاب نمی‌خوانند. خیلی هم ربطی ندارد که در چطور خانواده‌ای بزرگ شوند و پدر و مادرشان که باشند. جان مک‌وورتر، زبان‌شناس، استاد دانشگاه و نویسنده‌ای که تمام عمرش به کتاب‌خواندن گذشته، وقتی دختران نوجوانش را می‌دید که در خانۀ مملو از کتابشان، همیشه خیره‌شدن به صفحۀ گوشی‌هایشان را ترجیح می‌دهند، با خودش می‌گفت: شاید اگر دخترانم دو نسل پیش زندگی می‌کردند، مثل خودم همواره در حال خواندن بودند، اما این روزها، خودِ من هم اغلب دارم به گوشی‌ام نگاه می‌کنم.

🔴 او به یاد می‌آورد که سال ۱۹۸۸ بخش زیادی از آنا کارنینا را روی نیمکت‌های پارک خواند. چنان در دنیای حماسی تولستوی غرق می‌شد که سرش را بلند می‌کرد و واقعاً انتظار داشت آنا و ورونسکی را ببیند که در حال عبورند! اما حالا ظاهراً فقط می‌شود برای آن روزهای گذشته تأسف خورد. امروزه جوانان کمتر مطالعه می‌کنند و تعداد جوانانی که برای لذت کتاب می‌خوانند پیوسته رو به کاهش است. بسیاری از منتقدان فرهنگی می‌گویند این مسئله نگران‌کننده است و ما را به ورطۀ حماقت جمعی خواهد کشاند.

🔴 اما مک‌وورتر با این منتقدان چندان موافق نیست. او می‌نویسد: «منتقدان این مسئله را نادیده می‌گیرند که، در کنار کاهش مطالعه، نوشته‌های عمیق و گفت‌و‌گوهای اثرگذار رشد کرده‌اند؛ رشد خبرنامه‌های ساب‌استک و پادکست‌ها نشان‌دهندۀ تقاضا برای ایده‌ها و اطلاعاتِ بیشتر است، نه کمتر... من وقتی هم‌سن دخترانم بودم، تعداد زیادی کتاب نه‌چندان خوب می‌خواندم، چون چه کار دیگری می‌توانستم بکنم؟ اما آن‌ها ترجیح می‌دهند وقتشان را برای آثاری بگذارند که واقعاً برایشان هیجان‌انگیز است.»

🔴 شاید هم در این اغراق شده که دانشجوها در گذشته واقعاً خیلی کتاب و متن‌های سنگین می‌خواندند. مک‌وورتر به‌یاد دارد که وقتی دانشجو بود، تعداد کمی از هم‌کلاسی‌هایش همۀ تکالیف خواندنی‌شان را کامل می‌خواندند. دانشجویان خودش هم از مدت‌ها پیش از دوران شبکه‌های اجتماعی اعتراف می‌کردند که بیشترِ مطالب را نمی‌خوانند. بخشی از این مسئله به این دلیل است که استادان اغلب متون انبوهی را تکلیف می‌کنند، اما تنها بخش کوچکی از آن را در کلاس بحث می‌کنند.

🔴 وقتی مجبورتان کنند کتابی سخت و حوصله‌سربر را از ابتدا تا انتها بخوانید، اما در کلاس هیچ حرفی از آن زده نشود، یا نهایتاً چند پاراگراف از آن مورد بحث قرار گیرد، کم‌کم یاد می‌گیرید که خواندنِ متن‌های طولانی را کنار بگذارید و درس‌هایتان را به شیوه‌های راحت‌تری بگذرانید. اگر از این زاویه نگاه کنیم، ظهور هوش مصنوعی و استفاده از آن در خلاصه‌کردن متن‌ها یا انجام‌دادن تکالیف کلاسی، فقط یک گامِ دیگر در مسیری است که همیشه دانشجوها در حال پیمودن آن بوده‌اند.

🔴 البته در دوران هوش مصنوعی دیگر هرگز کارنوشت‌های پنج‌پاراگرافی دربارۀ موضوعات انتزاعی فایده‌ای نخواهد داشت. هدف اصلی آن یادداشت‌های قدیمی پرورش توانایی ایجاد استدلال بود. انجام این کار همچنان ضروری است؛ فقط باید روش دیگری برگزینیم. در بعضی موارد، این یعنی از دانشجویان بخواهیم این یادداشت‌ها را در امتحان‌های کلاسی بنویسند، بدون اینکه به صفحه‌نمایش دسترسی داشته باشند. یا باید پرسش‌هایی از آن‌ها بپرسیم که هوش مصنوعی قادر به پاسخ‌دادن به آن‌ها نیست، مانند پرسیدن «نظر شخصی».

🔴 شاید غم‌انگیز باشد، اما احتمالاً هیچ‌کدام از بچه‌های این نسل دیگر هرگز عاشق رمان‌های طولانی و کلاسیک نخواهند شد. اما آن‌ها اکنون از مجموعۀ غنی‌تری از محتواها لذت می‌برند که نسل‌های قبلی نداشتند. کار ما باید این باشد که تشویقشان کنیم تا حد ممکن با بهترین‌های آن درگیر شوند، حتی اگر این به معنای مواجهۀ کمترشان با تولستوی و دیگر نویسندگان کلاسیک باشد. به امید اینکه وقتی هوش مصنوعی بخشی از این کارهای بیهوده را انجام می‌دهد، آن‌ها زمان بیشتری برای این داشته باشند که واقعاً خودشان فکر کنند.

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹

📍ردِ انگشتِ خاطره
(آیا رهایی، فراموش کردن است؟)

«درمان از فراموشی حاصل نمی‌شود، از یادآوری بدون احساس درد حاصل می‌شود!»
ــ فروید

🔻آدم گاهی سال‌ها صرفِ فراموش کردن چیزی می‌کند که قرار نبوده فراموش شود. انگار نشسته باشد کنار رودخانه و با دو دستش بخواهد جلوی آب را بگیرد. خسته می‌شود، دست‌هایش درد می‌گیرند، اما آب، راه خودش را پیدا می‌کند. خاطره‌ها هم همین‌طورند. آن‌ها برای ماندن ساخته شده‌اند، نه برای حذف شدن.

▪️ما از درد فرار می‌کنیم، نه از خاطره. از لرزیدن صدا هنگام گفتن یک اسم، از بغضی که بی‌خبر میان یک عصر معمولی سبز می‌شود، از خیابانی که هنوز بوی کسی را می‌دهد که سال‌هاست رفته است. وگرنه مگر می‌شود از خودِ زندگی فرار کرد؟ مگر می‌شود تکه‌ای از گذشته را برید و وانمود کرد که هیچ‌وقت وجود نداشته است؟

▪️بعضی‌ها فکر می‌کنند خوب شدن یعنی دیگر چیزی به یاد نیاوری. اما مگر مادری، تولد فرزندش را فراموش می‌کند؟ مگر کسی که عزیزی را از دست داده، می‌تواند جای خالی او را از حافظه‌اش پاک کند؟ آدم‌ها فراموش نمی‌کنند؛ فقط یاد می‌گیرند با جای خالی‌ها زندگی کنند.

▪️درد، در حقیقت، اصرارِ زندگی برای دیده شدن است. زخمی که نادیده گرفته می‌شود، آرام نمی‌گیرد. درست مثل کودکی که هرچه بیشتر نادیده‌اش بگیری، بلندتر صدایت می‌زند. شاید به همین خاطر است که بعضی غم‌ها، سال‌ها بعد، از پشت یک آهنگ قدیمی یا بوی یک عطر آشنا، دوباره سر برمی‌آورند؛ نه برای اینکه ما را بشکنند، بلکه برای اینکه بالاخره دیده شوند.

▪️زمان، برخلاف چیزی که می‌گویند، درمانگر نیست. زمان فقط می‌گذرد. این ما هستیم که یا در کنار خاطره‌ها پیر می‌شویم، یا با آن‌ها آشتی می‌کنیم. و آشتی، چیز عجیبی است. یعنی هنوز بتوانی به گذشته نگاه کنی، اما دیگر لازم نباشد چشم‌هایت را ببندی.

▪️رهایی، شاید شبیه عبور از کنار خانه‌ای قدیمی باشد. خانه‌ای که روزگاری همه دنیایت در آن خلاصه می‌شد. می‌ایستی، نگاهی می‌اندازی، لبخندی محو روی صورتت می‌نشیند و بعد، آرام به راهت ادامه می‌دهی. نه برای اینکه آن خانه بی‌اهمیت شده، بلکه چون دیگر زندانیِ دیوارهایش نیستی.

▪️بعضی زخم‌ها هیچ‌وقت محو نمی‌شوند؛ فقط از سوزش می‌افتند. مثل جای بخیه‌ای روی تن که هنوز هست، اما دیگر درد ندارد. نگاهش می‌کنی و به جای ناله، داستانی به یادت می‌آید؛ داستان آدمی که روزی شکست، گریه کرد، زمین خورد، اما همان‌جا نماند.

▪️شاید شفای واقعی، نه در پاک کردن رد انگشتِ خاطره، که در همین باشد؛ در اینکه بتوانی گذشته را به یاد بیاوری و قلبت دیگر از جا کنده نشود. اینکه نام‌ها هنوز نام باشند، تصویرها هنوز تصویر، اما درد، بار و بندیلش را جمع کرده باشد و بی‌صدا رفته باشد.

▪️و شاید بزرگ شدن، چیزی جز این نباشد؛ اینکه یاد بگیری بعضی چیزها قرار نیست از یادت بروند. قرار است دیگر تو را از پا نیندازند.

‌✍️ مصطفی سلیمانی

https://ble.ir/filsofak
@hooreechannel 🌹

.
پژوهش‌های آماری انجام‌شده بر روی پیشینه تحصیلی اعضای گروه‌های تندرو نظیر داعش، نتایج تامل‌برانگیزی را نشان می‌دهد.

داده‌ها نشان می‌دهند که برخلاف تصور عمومی، بخش قابل‌توجهی از این افراد، تحصیل‌کرده‌های دانشگاهی هستند. اما نکته جالب در رشته‌های تحصیلی آن‌هاست:

اکثریت قاطع این افراد از فارغ‌التحصیلان رشته‌های مهندسی، پزشکی و علوم پایه بوده‌اند و حضور فارغ‌التحصیلان علوم انسانی در میان آن‌ها بسیار اندک است.

دکتر حسین شیخ رضایی برای تبیین این پدیده، به تفاوت در نظام حل مسئله‌ی هرکدام از این علوم اشاره می‌کند.

در علومی مانند مهندسی و پزشکی، ذهن دانشجو برای یافتن پاسخ‌های بسته و قطعی تربیت می‌شود.

این یعنی پاسخ‌ها ماهیتی دوگانه دارند: یک محاسبه یا درست است یا غلط، یک سازه یا پایدار است یا ناپایدار، یک تشخیص پزشکی یا صحیح است یا خطا. این قطعیت، ذهن را به سمت باورهای سیاه و سفید سوق می‌دهد.


در مقابل، ساختار علوم انسانی بر پایه تکثر بنا شده است. در علوم انسانی ما با «پاسخ» سر و کار نداریم، بلکه با «پاسخ‌ها» مواجهیم. در نتیجه حقیقت یک امر واحد و نزد یک نفر نیست، بلکه آن چیزی است که هر متفکر تنها زاویه‌دیدی از آن را در اختیار دارد.

نکته اینجاست که این تفاوت در علوم، می‌تواند رفتار اجتماعی افراد را شکل دهد. ذهنی که به قطعیت عادت کرده، ممکن است راحت‌تر جذب ایدئولوژی‌هایی شود که مدعی‌اند تمام حقیقت نزد ماست و دیگران در بطلان مطلق هستند.

اما ماهیت علوم انسانی، با پذیرش نسبیت، فرد را به این باور می‌رساند که احتمالا بخشی از حقیقت نزد من و بخشی نزد دیگری است. این دقیقا آن نگرشی است که راه را برای گفتگو باز می‌گذارد و سدی در برابر تفکرات رادیکال ایجاد می‌کند.

✍دکتراکبرسلطانی

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

مصاحبه با یک فاحشه از اسلام آباد؛
یک زن پیش از فاحشگی چه مراحلی را طی می‌کند؟

برای نوشتن در این مورد، دوستی از اسلام‌آباد قرار ملاقاتی با یک فاحشه برایم ترتیب داد. من از لیاح به اسلام‌آباد سفر کردم و دوستم مرا به منطقه‌ای پرجمعیت برد. پس از گذر از کوچه‌های باریک و کم‌نور، جلوی خانه‌ای ایستادیم و در زدیم.

زنی زیبا در را باز و مودبانه به ما سلام کرد، درست مثل یک فاحشه سنتی اهل لکنو. دوستم مرا همانجا گذاشت و رفت

فاحشه مرا به درون برد و اشاره کرد روی مبل بنشینم. خودش هم روی مبل روبرویی نشست. از گوشه چشمم به او نگاه کردم. او به طرز خیره کننده ای زیبا بود.

در حالیکه لیوانی آب به من می‌داد، گفت:
«آقا دوستتان گفت شما نویسنده اید»

با غروری فروتنانه پاسخ دادم:
«خب... من فقط تلاش می‌کنم کلمات شکسته را کنار هم بچینم»

در حالیکه مستقیم به چشمانم نگاه می‌کرد پرسید:
«چرا این همه راه از لیه به اسلام‌آباد سفر کردی تا درباره یک فاحشه بنویسی؟ می‌توانستی صدها فاحشه را هم در لیه پیدا کنی»

با خشم به او خیره شدم.
پیشاز آنکه بتوانم پاسخی دهم، پُک بلندی از سیگارش زد و در حالیکه حلقه‌ای از دود بی‌نقص را از لب‌های زیبایش فوت می‌کرد گفت:
«آقا به نظر من شما یک نویسنده‌ دست دوم هستید،
یک نویسنده‌ واقعی با دقت به اتفاقات اطرافش نگاه می‌کند»

سخنان او عرق بر پیشانی‌ام نشاند اما از سخنان حکیمانه و روشنگرانه‌اش شوکه شده بودم.
همین‌طور که سخن می گفت، گونه‌هایش از خشم سرخ شده بود. جرعه‌ای آب نوشید و ادامه داد:

«آقا در این جامعه، قاضی عدالت را می‌فروشد ولی فقط زنی که بدنش را می‌فروشد تحقیر می شود
سیاستمداران وجدان خود را می‌فروشند ولی شما آنها را رهبر می‌نامید.
اما تجارت بدن یک فاحشه درمانده، قلب شما را جریحه‌دار می‌کند»

«پزشکان اینجا از مرگ سود می‌برند ولی شما آنرا حرفه‌ای شریف می‌نامید.
وکلا و پلیس رشوه می‌گیرند و پرونده‌های ساختگی تشکیل می‌دهند،
پلیس در برخوردهای ساختگی بی‌گناهان را می‌کشد،
افرادی که در وفاداری به کشور سوگند یاد می‌کنند، از پشت به آن خنجر می‌زنند.
قوانین زیر پا گذاشته می‌شوند تا دولت‌ها ساخته یا سرنگون شوند»

«منابع و مشاغل ملت در روز روشن مصادره می‌شوند
کشور از نظر اقتصادی فلج شده
دولتی در درون دولت ایجاد می‌شود.
کسانی که حقوق خود را مطالبه می‌کنند خائن نامیده می‌شوند
رسانه‌ها روز را به شب تبدیل می‌کنند.
روزنامه‌نگاران قلم‌های خود را به چند سکه می‌فروشند»

«معلمان با آینده کودکان بازی می‌کنند.
آموزش و پرورش اکنون فقط یک تجارت دیگر است.
همه چیز از بالا تا پایین برای فروش است
هر بخشی در این کشور بوی فساد می‌دهد اما فقط فاحشه منفور است،
کسی که بدن خود را می‌فروشد تا آتش درون شکمش را شعله‌ورتر کند»

همینطور که گوش می‌دادم، عرق از چین و چروک پیشانی‌ام جاری شد،
درست مثل بارانی که از سقف چکه‌کن خانه‌ یک مرد فقیر می‌چکد.

او یک دستمال کاغذی به من داد و گفت:
«آقا...
در جامعه‌ای که شما در آن زندگی می‌کنید وجود فاحشه چیزی جز یک نعمت نیست»

به حرف‌هایش لبخند کمرنگی زدم و با خودم فکر کردم:
«او فقط دارد از حرفه‌ فحشای خودش دفاع می‌کند»

ادامه داد:
«اگر ما فاحشه‌ها آتش این مردان گرگ‌نما را سرد نکنیم،
آنها دختران بی‌گناه حوا را غارت می‌کنند،
معصومیت آنها را له می‌کنند و گوشت بدنشان را می‌درند»

من این همه راه را از لیّا با سوالات زیادی در ذهن آمده بودم،
اما حالا همه آنها ناپدید شده بودند
او همچنان صحبت می‌کرد، و من که خودم را نویسنده و روشنفکر می‌دانستم،
در برابر خرد یک فاحشه زبانم بند آمده بود

بلند شد، کنارم نشست و پرسید:
«آقا تا حالا دیده‌اید سگی آب بنوشد؟»

از این پرسش ناگهانی تعجب کردم و گفتم: «بله»

او پُکی از سیگارش زد، نزدیک‌تر خم شد و گفت:
«آقا...
همان آدم‌های محترم این شهر که ردای قدیسی به تن دارند تا امثال شما را گول بزنند،
وقتی پیش ما می‌آیند،
پاهایمان را مثل سگی که آب را می‌مکد لیس می‌زنند»

سپس به ساعت دیواری نگاه کرد و من آرام بلند شدم و به سمت در رفتم

از پشت سر مرا صدا زد:
«آقا...
اگر واقعاً می‌خواهی نویسنده شوی،
در مورد زنانی که بدن خود را می‌فروشند ننویس، درباره کسانی بنویس که وجدان خود را می‌فروشند.
آنوقت دیگر لازم نیست از لیه به اسلام‌آباد سفر کنی»

«در قلمت شجاعت پیدا کن»

*آیا حرف اشتباهی زد؟*
او آینه‌ای دربرابر من و کل جامعه‌مان گرفت

✍"لی هونگ "
٭تاریخ نوشت

@hooreechannel 🌹

🪧در هرات زن بودن جرم است

هرات، نامی زنانه است؛ به همین سادگی ‌و پیچیدگی. شهری که قرن‌ها زنانه نامیده شده، روزگاری نه‌چندان دور، سند زنده‌ای از ظرفیت زنانه این دیار را به رخ می‌کشید.

🔺در آخرین سال پیش از بازگشت طالبان، برای نخستین بار در افغانستان و حتی بسیاری از کشورهای منطقه، تعداد دانشجویان دختر دانشگاه هرات از دانشجویان پسر پیشی گرفت؛ اما تنها یک سال پس از حاکمیت دوباره طالبان، آن تعداد به صفر رسید.

امروز همان شهر، زنانش را بازداشت می‌کند؛ نه به اتهام، بلکه به جرم زن‌بودن.

بازداشت‌های اخیر زنان در هرات، خبری گذرا یا واکنشی مقطعی نیست؛ این رویدادها را باید در بستر پنج سال حاکمیت طالبان فهمید. آنها نشانه‌های یک تغییر هشداردهنده هستند؛ گذار از سرکوب فیزیکی به فاز جدیدی که می‌توان آن را «مهندسی فرهنگی» نامید.

در این فاز، حذف تدریجی زن از جامعه و عادی‌سازی ناپیدایی او به هدفی راهبردی تبدیل شده که زن‌ستیزی، هویت بنیادین آن است. بااین‌حال، آنچه این موج از بازداشت‌ها را از موج‌های پیشین جدا می‌کند، فقط شدت خشونت نیست؛ لایه‌های چندگانه تبعیض است. زنان افغانستان، ‌به‌ویژه آنهایی که فارسی‌زبان، شیعه یا هزاره هستند، نه‌تنها به جرم زن‌بودن، بلکه به جرم تعلق به قومیت و مذهبی «دیگر» حذف می‌شوند

جنگ طالبان علیه زنان افغانستان هرگز یک‌سویه نبوده است. نخستین اعتراض‌های خیابانی علیه طالبان تنها چند روز پس از بازگشت این گروه به قدرت شکل گرفت و زنان هراتی در صف نخست این اعتراض‌ها قرار داشتند. پس از آن، زنان کابل و دیگر شهرها نیز به میدان آمدند. درواقع طالبان از همان هفته‌های نخست دریافت که با جامعه‌ای خاموش روبه‌رو نیست.

در گوشه‌ و کنار افغانستان‌ شکل‌های گوناگون پایداری زنان ادامه یافته است؛ از کلاس‌های زیرزمینی و آموزش‌های برخط گرفته تا دیوارنویسی، فعالیت‌های فرهنگی، نمایش‌های هنری و شبکه‌های پنهان همبستگی.

🟡با این همه، پرسش اصلی همچنان پابرجاست: آیا این گذار از مسیر جنگ و خشونت خواهد گذشت یا از راه مقاومت مدنی، فشارهای سیاسی، انتقال مردم‌سالارانه قدرت و پشتیبانی منطقه‌ای و جهانی؟

در هر سناریویی، زنان افغانستان یکی از بازیگران اصلی آینده کشور خواهند بود. برخلاف تصور طالبان، سال‌های سرکوب نه‌تنها آنان را از صحنه بیرون نرانده، بلکه به یکی از سازمان‌یافته‌ترین و اثرگذارترین نیروهای اجتماعی افغانستان تبدیل کرده است.

🔴حضور پررنگ زنان در آینده افغانستان یک پدیده بی‌سابقه نخواهد بود، بلکه بازگشت به بخشی از میراث تاریخی این سرزمین است.

🖊گزارش وحیده کریمی

@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹

چطور در وضعیت بلاتکلیفی دوام بیاوریم؟

✔️بلاتکلیفی برای ذهن انسان یکی از سخت‌ترین وضعیت‌هاست. مغز ما طوری تکامل پیدا کرده که تهدید را پیش‌بینی کنه و برای آن آماده بشه. اما وقتی نه تهدید کاملا برطرف شده و نه مشخصه قراره چی پیش بیاد، سیستم هشدار ذهن مدام روشن می‌ماند.نتیجه‌ش میشه خستگی روانی، بی‌حوصلگی، اضطراب و احساس معلق بودن. مشکل اینجاست که در این شرایط تلاش می‌کنیم چیزی را کنترل کنیم که عملا خارج از کنترل ماست.

▪️اول : درک واقعیت اختیار عمل

اولین قدم برای سرپا ماندن در چنین وضعیتی تفکیک دادن چیزهای قابل کنترل از غیرقابل کنترله. ما نمی‌توانیم روندهای سیاسی یا تصمیم‌ های کلان را تغییر بدیم، ما نقشی در اتفاقات آینده نداریم، اما می‌تونیم خواب، تغذیه، کار روزانه، ارتباط با دیگران و نحوه مصرف خبر را مدیریت کنیم. تحقیقات روان‌شناسی میگه وقتی انسان حتی مقدار کوچیکی از کنترل را در زندگی روزمره بازسازی کنه سطح اضطراب به شکل محسوسی کم میشه.

▪️دوم :  مهم محدود کردن مصرف خبر

ذهن ما برای دریافت حجم عظیم خبرهای متناقض و لحظه‌ ای ساخته نشده.بررسی‌ های علوم شناختی نشان میده دنبال کردن مداوم اخبار در شرایط بحران، سیستم استرس بدن را دائما فعال نگه میداره.راهکار اینه که برای خبر خواندن زمان مشخص تعیین کنیم، مثلا یک یا دو بار در روز از یک منبع قابل اعتماد. باقی روز را از جریان دائمی خبر دور باشیم.

▪️سوم: ساختن ریتم روزانه‌

وقتی آینده نامشخصه، داشتن یک ساختار ساده برای روز بسیار کمک‌کنندست. ساعت مشخص برای بیدار شدن، کار، ورزش، غذا و خواب باعث میشه بدن و ذهن سیگنال «ثبات» دریافت کنه.حتی کارهای کوچک مثل پیاده‌روی روزانه، مرتب کردن محیط یا انجام یک کار نیمه‌ تمام میتونه احساس پیشرفت و حرکت ایجاد کنه.

▪️چهارم : تمرکز روی افق‌های کوتاه‌تر

در دوره‌ های مبهم، برنامه‌ ریزی بلندمدت سخت میشه. به‌ جای تلاش برای پیش‌بینی چند سال آینده بهتره روی بازه‌های کوتاه‌تر تمرکز کنیم: امروز، این هفته، یا این ماه.سؤال مفید اینه: «در همین بازه کوتاه چی را میشه کمی بهتر کنم؟» این نگاه به ذهن اجازه میده بدون فلج شدن از بزرگی ابهام، همچنان حرکت کنه.

▪️پنجم : حفظ ارتباط انسانی

در زمانهای نامطمئن، آدم‌ها ناخودآگاه منزوی‌تر میشن، درحالی‌که دقیقا برعکسش کمک‌کنندست. صحبت کردن با دوستان و خانواده نه‌ تنها احساس تنهایی را کاهش میده، بلکه به مغز پیام امنیت اجتماعی میرسونه. مطالعات نشان میده حمایت اجتماعی یکی از قوی‌ترین عوامل محافظت‌کننده در برابر استرس‌های طولانی‌ مدته. و شاید مهم‌ترین نکته این باشه : زندگی در حالت انتظار کامل، متوقف نمیشه.

➕شرایط ممکنه برای مدتی طولانی مبهم بمونه، اگر همه چیز را تا روشن شدن کامل آینده به تعویق بندازیم عملا ماه‌ها یا سال‌هایی از زندگی را در حالت تعلیق نگه داشتیم. بهتره تصمیم‌ های قابل برگشت و کوچک بگیریم، جلو بریم و در صورت تغییر شرایط مسیر را اصلاح کنیم.

➕بلاتکلیفی فرسایندست، اما انسان‌ها در طول تاریخ بارها در چنین دوره‌هایی زندگی کردن. چیزی که کمک می‌کن نه پیش‌بینی آینده، بلکه حفظ ساختار، ارتباط و حرکته، حتی اگر حرکت آهسته باشه.در زمان‌ هایی که آینده مبهمه و ترسیم نقشه های بزرگ ناممکن، نگهداشتن زندگی در مقیاس روزهای کوچک یکی از واقعی‌ترین راه‌های سرپا ماندنه.

@Zistboommedia
@hooreechannel 🌹