.
اجازه دهید فرزندتان بعضی مشکلات کوچک را خودش حل کند

یکی از اشتباهات رایج تربیتی این است که پدر و مادر می خواهند قبل از هر ناراحتی یا مشکلی وارد عمل شوند و همه چیز را برای فرزندشان حل کنند. نیت آن ها خیر است اما نتیجه همیشه مفید نیست.

کودکی که هیچ وقت فرصت روبه رو شدن با مشکلات کوچک را پیدا نکند در بزرگسالی برای حل مسائل عادی زندگی هم دچار اضطراب می شود.

اگر کودک با دوستش اختلاف کوچکی پیدا کرده است یا در انجام تکلیفش به مشکل خورده است همیشه لازم نیست بلافاصله وارد ماجرا شویم. گاهی بهتر است در کنار او باشیم اما اجازه دهیم خودش راه حل را پیدا کند

این تجربه های کوچک به کودک یاد می دهند که شکست پایان دنیا نیست و هر مسئله ای راهی برای حل شدن دارد.

هدف تربیت فقط آرام کردن امروز کودک نیست. هدف ساختن انسانی است که فردا بتواند روی پای خودش بایستد.

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

چرا گاهی حماقت از جنایت خطرناک‌تر می‌شود؟

➕ما معمولا از جنایت‌کار می‌ترسیم؛ از کسی که آگاهانه به دیگران آسیب می‌زند. اما تاریخ بارها نشان داده است که بسیاری از بزرگ‌ترین فاجعه‌های انسانی را نه چند جنایت‌کار، بلکه انبوهی از انسان‌های عادی رقم زده‌اند؛ انسان‌هایی که قضاوت شخصی خود را کنار گذاشته‌اند و به تکرارکنندگانِ شعارها، کلیشه‌ها و باورهای آماده تبدیل شده‌اند.

➕بانهوفر، الهی‌دان آلمانی که در برابر نازیسم ایستاد و سرانجام به دست حکومت هیتلر اعدام شد، در یکی از تأملات مشهور خود نوشت که "حماقت" می‌تواند دشمن خطرناک‌تری برای خیر و حقیقت باشد تا شرارت. منظور او از حماقت، کمبود هوش نبود. او درباره‌ی پدیده‌ای سخن می‌گفت که در آن انسان، توانایی داوری مستقل خود را به قدرت، جمع، ایدئولوژی یا هیجان‌های جمعی واگذار می‌کند.

➕در چنین وضعیتی، دیگر مسئله این نیست که فرد چه اندازه باهوش است. تاریخ نشان داده که افراد تحصیل‌کرده، متخصص و حتی نابغه نیز می‌توانند گرفتار این دام شوند. آنچه از دست می‌رود، عقل نیست؛ استقلال عقل است.

➕جنایت‌کار معمولاً می‌داند چه می‌کند. می‌توان او را شناخت، افشا کرد و با او مقابله نمود. اما انسانی که دیگر خودش نمی‌اندیشد، خطر متفاوتی دارد. او نه از روی بدخواهی، بلکه با اطمینان و حتی احساس وظیفه، خطا را بازتولید می‌کند. به‌ همین دلیل است که گاه خطرناک‌ترین تصمیم‌های تاریخ، توسط کسانی اجرا شده‌اند که خود را انسان‌هایی کاملا معمولی و حتی درستکار می‌دانستند.

➕امروز نیز این پدیده فقط به حکومت‌های تمامیت‌خواه محدود نیست. شبکه‌های اجتماعی هر روز نمونه‌های کوچکی از آن را پیش چشم ما می‌گذارند. شایعه‌ای بی‌اساس هزاران بار بازنشر می‌شود. ادعایی آشکارا نادرست میلیون‌ها نفر را جذب می‌کند. بسیاری از افراد نه به این دلیل که حقیقت را بررسی کرده‌اند، بلکه صرفا چون "همه می‌گویند"، آن را می‌پذیرند و تکرار می‌کنند.

➕خطر واقعی از جایی آغاز می‌شود که انسان، حقِ اندیشیدن را از خود سلب کند. هرگاه هویت گروهی جای حقیقت را بگیرد، هرگاه وفاداری به یک جناح مهم‌تر از واقعیت شود، و هرگاه احساسات بر شواهد غلبه کنند، بذر همان پدیده‌ای کاشته می‌شود که بونهوفر درباره‌اش هشدار می‌داد.

➕شاید بزرگ‌ترین درس تاریخ این باشد که تمدن‌ها معمولا با کمبود اطلاعات سقوط نمی‌کنند؛ با کمبود تفکر انتقادی سقوط می‌کنند. کتابخانه‌ها می‌توانند پر باشند، اینترنت می‌تواند مملو از داده باشد، اما اگر انسان‌ها نخواهند خودشان بیندیشند، هیچ حجم از دانش آنان را نجات نخواهد داد.

➕و شاید به همین دلیل، خطرناک‌ترین جمله در هر جامعه این نباشد که "من اشتباه می‌کنم"، بلکه این باشد که "لازم نیست فکر کنم؛ دیگران قبلاً به جای من فکر کرده‌اند."

@zistboommedia
@hooreechannel 🌹

.
🎯 تولستوی به هوش مصنوعی خواهد باخت

🔴 این واقعیتی است که راهی جز پذیرفتن آن نداریم: بچه‌های امروز دیگر کتاب نمی‌خوانند. خیلی هم ربطی ندارد که در چطور خانواده‌ای بزرگ شوند و پدر و مادرشان که باشند. جان مک‌وورتر، زبان‌شناس، استاد دانشگاه و نویسنده‌ای که تمام عمرش به کتاب‌خواندن گذشته، وقتی دختران نوجوانش را می‌دید که در خانۀ مملو از کتابشان، همیشه خیره‌شدن به صفحۀ گوشی‌هایشان را ترجیح می‌دهند، با خودش می‌گفت: شاید اگر دخترانم دو نسل پیش زندگی می‌کردند، مثل خودم همواره در حال خواندن بودند، اما این روزها، خودِ من هم اغلب دارم به گوشی‌ام نگاه می‌کنم.

🔴 او به یاد می‌آورد که سال ۱۹۸۸ بخش زیادی از آنا کارنینا را روی نیمکت‌های پارک خواند. چنان در دنیای حماسی تولستوی غرق می‌شد که سرش را بلند می‌کرد و واقعاً انتظار داشت آنا و ورونسکی را ببیند که در حال عبورند! اما حالا ظاهراً فقط می‌شود برای آن روزهای گذشته تأسف خورد. امروزه جوانان کمتر مطالعه می‌کنند و تعداد جوانانی که برای لذت کتاب می‌خوانند پیوسته رو به کاهش است. بسیاری از منتقدان فرهنگی می‌گویند این مسئله نگران‌کننده است و ما را به ورطۀ حماقت جمعی خواهد کشاند.

🔴 اما مک‌وورتر با این منتقدان چندان موافق نیست. او می‌نویسد: «منتقدان این مسئله را نادیده می‌گیرند که، در کنار کاهش مطالعه، نوشته‌های عمیق و گفت‌و‌گوهای اثرگذار رشد کرده‌اند؛ رشد خبرنامه‌های ساب‌استک و پادکست‌ها نشان‌دهندۀ تقاضا برای ایده‌ها و اطلاعاتِ بیشتر است، نه کمتر... من وقتی هم‌سن دخترانم بودم، تعداد زیادی کتاب نه‌چندان خوب می‌خواندم، چون چه کار دیگری می‌توانستم بکنم؟ اما آن‌ها ترجیح می‌دهند وقتشان را برای آثاری بگذارند که واقعاً برایشان هیجان‌انگیز است.»

🔴 شاید هم در این اغراق شده که دانشجوها در گذشته واقعاً خیلی کتاب و متن‌های سنگین می‌خواندند. مک‌وورتر به‌یاد دارد که وقتی دانشجو بود، تعداد کمی از هم‌کلاسی‌هایش همۀ تکالیف خواندنی‌شان را کامل می‌خواندند. دانشجویان خودش هم از مدت‌ها پیش از دوران شبکه‌های اجتماعی اعتراف می‌کردند که بیشترِ مطالب را نمی‌خوانند. بخشی از این مسئله به این دلیل است که استادان اغلب متون انبوهی را تکلیف می‌کنند، اما تنها بخش کوچکی از آن را در کلاس بحث می‌کنند.

🔴 وقتی مجبورتان کنند کتابی سخت و حوصله‌سربر را از ابتدا تا انتها بخوانید، اما در کلاس هیچ حرفی از آن زده نشود، یا نهایتاً چند پاراگراف از آن مورد بحث قرار گیرد، کم‌کم یاد می‌گیرید که خواندنِ متن‌های طولانی را کنار بگذارید و درس‌هایتان را به شیوه‌های راحت‌تری بگذرانید. اگر از این زاویه نگاه کنیم، ظهور هوش مصنوعی و استفاده از آن در خلاصه‌کردن متن‌ها یا انجام‌دادن تکالیف کلاسی، فقط یک گامِ دیگر در مسیری است که همیشه دانشجوها در حال پیمودن آن بوده‌اند.

🔴 البته در دوران هوش مصنوعی دیگر هرگز کارنوشت‌های پنج‌پاراگرافی دربارۀ موضوعات انتزاعی فایده‌ای نخواهد داشت. هدف اصلی آن یادداشت‌های قدیمی پرورش توانایی ایجاد استدلال بود. انجام این کار همچنان ضروری است؛ فقط باید روش دیگری برگزینیم. در بعضی موارد، این یعنی از دانشجویان بخواهیم این یادداشت‌ها را در امتحان‌های کلاسی بنویسند، بدون اینکه به صفحه‌نمایش دسترسی داشته باشند. یا باید پرسش‌هایی از آن‌ها بپرسیم که هوش مصنوعی قادر به پاسخ‌دادن به آن‌ها نیست، مانند پرسیدن «نظر شخصی».

🔴 شاید غم‌انگیز باشد، اما احتمالاً هیچ‌کدام از بچه‌های این نسل دیگر هرگز عاشق رمان‌های طولانی و کلاسیک نخواهند شد. اما آن‌ها اکنون از مجموعۀ غنی‌تری از محتواها لذت می‌برند که نسل‌های قبلی نداشتند. کار ما باید این باشد که تشویقشان کنیم تا حد ممکن با بهترین‌های آن درگیر شوند، حتی اگر این به معنای مواجهۀ کمترشان با تولستوی و دیگر نویسندگان کلاسیک باشد. به امید اینکه وقتی هوش مصنوعی بخشی از این کارهای بیهوده را انجام می‌دهد، آن‌ها زمان بیشتری برای این داشته باشند که واقعاً خودشان فکر کنند.

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹

📍ردِ انگشتِ خاطره
(آیا رهایی، فراموش کردن است؟)

«درمان از فراموشی حاصل نمی‌شود، از یادآوری بدون احساس درد حاصل می‌شود!»
ــ فروید

🔻آدم گاهی سال‌ها صرفِ فراموش کردن چیزی می‌کند که قرار نبوده فراموش شود. انگار نشسته باشد کنار رودخانه و با دو دستش بخواهد جلوی آب را بگیرد. خسته می‌شود، دست‌هایش درد می‌گیرند، اما آب، راه خودش را پیدا می‌کند. خاطره‌ها هم همین‌طورند. آن‌ها برای ماندن ساخته شده‌اند، نه برای حذف شدن.

▪️ما از درد فرار می‌کنیم، نه از خاطره. از لرزیدن صدا هنگام گفتن یک اسم، از بغضی که بی‌خبر میان یک عصر معمولی سبز می‌شود، از خیابانی که هنوز بوی کسی را می‌دهد که سال‌هاست رفته است. وگرنه مگر می‌شود از خودِ زندگی فرار کرد؟ مگر می‌شود تکه‌ای از گذشته را برید و وانمود کرد که هیچ‌وقت وجود نداشته است؟

▪️بعضی‌ها فکر می‌کنند خوب شدن یعنی دیگر چیزی به یاد نیاوری. اما مگر مادری، تولد فرزندش را فراموش می‌کند؟ مگر کسی که عزیزی را از دست داده، می‌تواند جای خالی او را از حافظه‌اش پاک کند؟ آدم‌ها فراموش نمی‌کنند؛ فقط یاد می‌گیرند با جای خالی‌ها زندگی کنند.

▪️درد، در حقیقت، اصرارِ زندگی برای دیده شدن است. زخمی که نادیده گرفته می‌شود، آرام نمی‌گیرد. درست مثل کودکی که هرچه بیشتر نادیده‌اش بگیری، بلندتر صدایت می‌زند. شاید به همین خاطر است که بعضی غم‌ها، سال‌ها بعد، از پشت یک آهنگ قدیمی یا بوی یک عطر آشنا، دوباره سر برمی‌آورند؛ نه برای اینکه ما را بشکنند، بلکه برای اینکه بالاخره دیده شوند.

▪️زمان، برخلاف چیزی که می‌گویند، درمانگر نیست. زمان فقط می‌گذرد. این ما هستیم که یا در کنار خاطره‌ها پیر می‌شویم، یا با آن‌ها آشتی می‌کنیم. و آشتی، چیز عجیبی است. یعنی هنوز بتوانی به گذشته نگاه کنی، اما دیگر لازم نباشد چشم‌هایت را ببندی.

▪️رهایی، شاید شبیه عبور از کنار خانه‌ای قدیمی باشد. خانه‌ای که روزگاری همه دنیایت در آن خلاصه می‌شد. می‌ایستی، نگاهی می‌اندازی، لبخندی محو روی صورتت می‌نشیند و بعد، آرام به راهت ادامه می‌دهی. نه برای اینکه آن خانه بی‌اهمیت شده، بلکه چون دیگر زندانیِ دیوارهایش نیستی.

▪️بعضی زخم‌ها هیچ‌وقت محو نمی‌شوند؛ فقط از سوزش می‌افتند. مثل جای بخیه‌ای روی تن که هنوز هست، اما دیگر درد ندارد. نگاهش می‌کنی و به جای ناله، داستانی به یادت می‌آید؛ داستان آدمی که روزی شکست، گریه کرد، زمین خورد، اما همان‌جا نماند.

▪️شاید شفای واقعی، نه در پاک کردن رد انگشتِ خاطره، که در همین باشد؛ در اینکه بتوانی گذشته را به یاد بیاوری و قلبت دیگر از جا کنده نشود. اینکه نام‌ها هنوز نام باشند، تصویرها هنوز تصویر، اما درد، بار و بندیلش را جمع کرده باشد و بی‌صدا رفته باشد.

▪️و شاید بزرگ شدن، چیزی جز این نباشد؛ اینکه یاد بگیری بعضی چیزها قرار نیست از یادت بروند. قرار است دیگر تو را از پا نیندازند.

‌✍️ مصطفی سلیمانی

https://ble.ir/filsofak
@hooreechannel 🌹

.
پژوهش‌های آماری انجام‌شده بر روی پیشینه تحصیلی اعضای گروه‌های تندرو نظیر داعش، نتایج تامل‌برانگیزی را نشان می‌دهد.

داده‌ها نشان می‌دهند که برخلاف تصور عمومی، بخش قابل‌توجهی از این افراد، تحصیل‌کرده‌های دانشگاهی هستند. اما نکته جالب در رشته‌های تحصیلی آن‌هاست:

اکثریت قاطع این افراد از فارغ‌التحصیلان رشته‌های مهندسی، پزشکی و علوم پایه بوده‌اند و حضور فارغ‌التحصیلان علوم انسانی در میان آن‌ها بسیار اندک است.

دکتر حسین شیخ رضایی برای تبیین این پدیده، به تفاوت در نظام حل مسئله‌ی هرکدام از این علوم اشاره می‌کند.

در علومی مانند مهندسی و پزشکی، ذهن دانشجو برای یافتن پاسخ‌های بسته و قطعی تربیت می‌شود.

این یعنی پاسخ‌ها ماهیتی دوگانه دارند: یک محاسبه یا درست است یا غلط، یک سازه یا پایدار است یا ناپایدار، یک تشخیص پزشکی یا صحیح است یا خطا. این قطعیت، ذهن را به سمت باورهای سیاه و سفید سوق می‌دهد.


در مقابل، ساختار علوم انسانی بر پایه تکثر بنا شده است. در علوم انسانی ما با «پاسخ» سر و کار نداریم، بلکه با «پاسخ‌ها» مواجهیم. در نتیجه حقیقت یک امر واحد و نزد یک نفر نیست، بلکه آن چیزی است که هر متفکر تنها زاویه‌دیدی از آن را در اختیار دارد.

نکته اینجاست که این تفاوت در علوم، می‌تواند رفتار اجتماعی افراد را شکل دهد. ذهنی که به قطعیت عادت کرده، ممکن است راحت‌تر جذب ایدئولوژی‌هایی شود که مدعی‌اند تمام حقیقت نزد ماست و دیگران در بطلان مطلق هستند.

اما ماهیت علوم انسانی، با پذیرش نسبیت، فرد را به این باور می‌رساند که احتمالا بخشی از حقیقت نزد من و بخشی نزد دیگری است. این دقیقا آن نگرشی است که راه را برای گفتگو باز می‌گذارد و سدی در برابر تفکرات رادیکال ایجاد می‌کند.

✍دکتراکبرسلطانی

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

مصاحبه با یک فاحشه از اسلام آباد؛
یک زن پیش از فاحشگی چه مراحلی را طی می‌کند؟

برای نوشتن در این مورد، دوستی از اسلام‌آباد قرار ملاقاتی با یک فاحشه برایم ترتیب داد. من از لیاح به اسلام‌آباد سفر کردم و دوستم مرا به منطقه‌ای پرجمعیت برد. پس از گذر از کوچه‌های باریک و کم‌نور، جلوی خانه‌ای ایستادیم و در زدیم.

زنی زیبا در را باز و مودبانه به ما سلام کرد، درست مثل یک فاحشه سنتی اهل لکنو. دوستم مرا همانجا گذاشت و رفت

فاحشه مرا به درون برد و اشاره کرد روی مبل بنشینم. خودش هم روی مبل روبرویی نشست. از گوشه چشمم به او نگاه کردم. او به طرز خیره کننده ای زیبا بود.

در حالیکه لیوانی آب به من می‌داد، گفت:
«آقا دوستتان گفت شما نویسنده اید»

با غروری فروتنانه پاسخ دادم:
«خب... من فقط تلاش می‌کنم کلمات شکسته را کنار هم بچینم»

در حالیکه مستقیم به چشمانم نگاه می‌کرد پرسید:
«چرا این همه راه از لیه به اسلام‌آباد سفر کردی تا درباره یک فاحشه بنویسی؟ می‌توانستی صدها فاحشه را هم در لیه پیدا کنی»

با خشم به او خیره شدم.
پیشاز آنکه بتوانم پاسخی دهم، پُک بلندی از سیگارش زد و در حالیکه حلقه‌ای از دود بی‌نقص را از لب‌های زیبایش فوت می‌کرد گفت:
«آقا به نظر من شما یک نویسنده‌ دست دوم هستید،
یک نویسنده‌ واقعی با دقت به اتفاقات اطرافش نگاه می‌کند»

سخنان او عرق بر پیشانی‌ام نشاند اما از سخنان حکیمانه و روشنگرانه‌اش شوکه شده بودم.
همین‌طور که سخن می گفت، گونه‌هایش از خشم سرخ شده بود. جرعه‌ای آب نوشید و ادامه داد:

«آقا در این جامعه، قاضی عدالت را می‌فروشد ولی فقط زنی که بدنش را می‌فروشد تحقیر می شود
سیاستمداران وجدان خود را می‌فروشند ولی شما آنها را رهبر می‌نامید.
اما تجارت بدن یک فاحشه درمانده، قلب شما را جریحه‌دار می‌کند»

«پزشکان اینجا از مرگ سود می‌برند ولی شما آنرا حرفه‌ای شریف می‌نامید.
وکلا و پلیس رشوه می‌گیرند و پرونده‌های ساختگی تشکیل می‌دهند،
پلیس در برخوردهای ساختگی بی‌گناهان را می‌کشد،
افرادی که در وفاداری به کشور سوگند یاد می‌کنند، از پشت به آن خنجر می‌زنند.
قوانین زیر پا گذاشته می‌شوند تا دولت‌ها ساخته یا سرنگون شوند»

«منابع و مشاغل ملت در روز روشن مصادره می‌شوند
کشور از نظر اقتصادی فلج شده
دولتی در درون دولت ایجاد می‌شود.
کسانی که حقوق خود را مطالبه می‌کنند خائن نامیده می‌شوند
رسانه‌ها روز را به شب تبدیل می‌کنند.
روزنامه‌نگاران قلم‌های خود را به چند سکه می‌فروشند»

«معلمان با آینده کودکان بازی می‌کنند.
آموزش و پرورش اکنون فقط یک تجارت دیگر است.
همه چیز از بالا تا پایین برای فروش است
هر بخشی در این کشور بوی فساد می‌دهد اما فقط فاحشه منفور است،
کسی که بدن خود را می‌فروشد تا آتش درون شکمش را شعله‌ورتر کند»

همینطور که گوش می‌دادم، عرق از چین و چروک پیشانی‌ام جاری شد،
درست مثل بارانی که از سقف چکه‌کن خانه‌ یک مرد فقیر می‌چکد.

او یک دستمال کاغذی به من داد و گفت:
«آقا...
در جامعه‌ای که شما در آن زندگی می‌کنید وجود فاحشه چیزی جز یک نعمت نیست»

به حرف‌هایش لبخند کمرنگی زدم و با خودم فکر کردم:
«او فقط دارد از حرفه‌ فحشای خودش دفاع می‌کند»

ادامه داد:
«اگر ما فاحشه‌ها آتش این مردان گرگ‌نما را سرد نکنیم،
آنها دختران بی‌گناه حوا را غارت می‌کنند،
معصومیت آنها را له می‌کنند و گوشت بدنشان را می‌درند»

من این همه راه را از لیّا با سوالات زیادی در ذهن آمده بودم،
اما حالا همه آنها ناپدید شده بودند
او همچنان صحبت می‌کرد، و من که خودم را نویسنده و روشنفکر می‌دانستم،
در برابر خرد یک فاحشه زبانم بند آمده بود

بلند شد، کنارم نشست و پرسید:
«آقا تا حالا دیده‌اید سگی آب بنوشد؟»

از این پرسش ناگهانی تعجب کردم و گفتم: «بله»

او پُکی از سیگارش زد، نزدیک‌تر خم شد و گفت:
«آقا...
همان آدم‌های محترم این شهر که ردای قدیسی به تن دارند تا امثال شما را گول بزنند،
وقتی پیش ما می‌آیند،
پاهایمان را مثل سگی که آب را می‌مکد لیس می‌زنند»

سپس به ساعت دیواری نگاه کرد و من آرام بلند شدم و به سمت در رفتم

از پشت سر مرا صدا زد:
«آقا...
اگر واقعاً می‌خواهی نویسنده شوی،
در مورد زنانی که بدن خود را می‌فروشند ننویس، درباره کسانی بنویس که وجدان خود را می‌فروشند.
آنوقت دیگر لازم نیست از لیه به اسلام‌آباد سفر کنی»

«در قلمت شجاعت پیدا کن»

*آیا حرف اشتباهی زد؟*
او آینه‌ای دربرابر من و کل جامعه‌مان گرفت

✍"لی هونگ "
٭تاریخ نوشت

@hooreechannel 🌹

🪧در هرات زن بودن جرم است

هرات، نامی زنانه است؛ به همین سادگی ‌و پیچیدگی. شهری که قرن‌ها زنانه نامیده شده، روزگاری نه‌چندان دور، سند زنده‌ای از ظرفیت زنانه این دیار را به رخ می‌کشید.

🔺در آخرین سال پیش از بازگشت طالبان، برای نخستین بار در افغانستان و حتی بسیاری از کشورهای منطقه، تعداد دانشجویان دختر دانشگاه هرات از دانشجویان پسر پیشی گرفت؛ اما تنها یک سال پس از حاکمیت دوباره طالبان، آن تعداد به صفر رسید.

امروز همان شهر، زنانش را بازداشت می‌کند؛ نه به اتهام، بلکه به جرم زن‌بودن.

بازداشت‌های اخیر زنان در هرات، خبری گذرا یا واکنشی مقطعی نیست؛ این رویدادها را باید در بستر پنج سال حاکمیت طالبان فهمید. آنها نشانه‌های یک تغییر هشداردهنده هستند؛ گذار از سرکوب فیزیکی به فاز جدیدی که می‌توان آن را «مهندسی فرهنگی» نامید.

در این فاز، حذف تدریجی زن از جامعه و عادی‌سازی ناپیدایی او به هدفی راهبردی تبدیل شده که زن‌ستیزی، هویت بنیادین آن است. بااین‌حال، آنچه این موج از بازداشت‌ها را از موج‌های پیشین جدا می‌کند، فقط شدت خشونت نیست؛ لایه‌های چندگانه تبعیض است. زنان افغانستان، ‌به‌ویژه آنهایی که فارسی‌زبان، شیعه یا هزاره هستند، نه‌تنها به جرم زن‌بودن، بلکه به جرم تعلق به قومیت و مذهبی «دیگر» حذف می‌شوند

جنگ طالبان علیه زنان افغانستان هرگز یک‌سویه نبوده است. نخستین اعتراض‌های خیابانی علیه طالبان تنها چند روز پس از بازگشت این گروه به قدرت شکل گرفت و زنان هراتی در صف نخست این اعتراض‌ها قرار داشتند. پس از آن، زنان کابل و دیگر شهرها نیز به میدان آمدند. درواقع طالبان از همان هفته‌های نخست دریافت که با جامعه‌ای خاموش روبه‌رو نیست.

در گوشه‌ و کنار افغانستان‌ شکل‌های گوناگون پایداری زنان ادامه یافته است؛ از کلاس‌های زیرزمینی و آموزش‌های برخط گرفته تا دیوارنویسی، فعالیت‌های فرهنگی، نمایش‌های هنری و شبکه‌های پنهان همبستگی.

🟡با این همه، پرسش اصلی همچنان پابرجاست: آیا این گذار از مسیر جنگ و خشونت خواهد گذشت یا از راه مقاومت مدنی، فشارهای سیاسی، انتقال مردم‌سالارانه قدرت و پشتیبانی منطقه‌ای و جهانی؟

در هر سناریویی، زنان افغانستان یکی از بازیگران اصلی آینده کشور خواهند بود. برخلاف تصور طالبان، سال‌های سرکوب نه‌تنها آنان را از صحنه بیرون نرانده، بلکه به یکی از سازمان‌یافته‌ترین و اثرگذارترین نیروهای اجتماعی افغانستان تبدیل کرده است.

🔴حضور پررنگ زنان در آینده افغانستان یک پدیده بی‌سابقه نخواهد بود، بلکه بازگشت به بخشی از میراث تاریخی این سرزمین است.

🖊گزارش وحیده کریمی

@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹

چطور در وضعیت بلاتکلیفی دوام بیاوریم؟

✔️بلاتکلیفی برای ذهن انسان یکی از سخت‌ترین وضعیت‌هاست. مغز ما طوری تکامل پیدا کرده که تهدید را پیش‌بینی کنه و برای آن آماده بشه. اما وقتی نه تهدید کاملا برطرف شده و نه مشخصه قراره چی پیش بیاد، سیستم هشدار ذهن مدام روشن می‌ماند.نتیجه‌ش میشه خستگی روانی، بی‌حوصلگی، اضطراب و احساس معلق بودن. مشکل اینجاست که در این شرایط تلاش می‌کنیم چیزی را کنترل کنیم که عملا خارج از کنترل ماست.

▪️اول : درک واقعیت اختیار عمل

اولین قدم برای سرپا ماندن در چنین وضعیتی تفکیک دادن چیزهای قابل کنترل از غیرقابل کنترله. ما نمی‌توانیم روندهای سیاسی یا تصمیم‌ های کلان را تغییر بدیم، ما نقشی در اتفاقات آینده نداریم، اما می‌تونیم خواب، تغذیه، کار روزانه، ارتباط با دیگران و نحوه مصرف خبر را مدیریت کنیم. تحقیقات روان‌شناسی میگه وقتی انسان حتی مقدار کوچیکی از کنترل را در زندگی روزمره بازسازی کنه سطح اضطراب به شکل محسوسی کم میشه.

▪️دوم :  مهم محدود کردن مصرف خبر

ذهن ما برای دریافت حجم عظیم خبرهای متناقض و لحظه‌ ای ساخته نشده.بررسی‌ های علوم شناختی نشان میده دنبال کردن مداوم اخبار در شرایط بحران، سیستم استرس بدن را دائما فعال نگه میداره.راهکار اینه که برای خبر خواندن زمان مشخص تعیین کنیم، مثلا یک یا دو بار در روز از یک منبع قابل اعتماد. باقی روز را از جریان دائمی خبر دور باشیم.

▪️سوم: ساختن ریتم روزانه‌

وقتی آینده نامشخصه، داشتن یک ساختار ساده برای روز بسیار کمک‌کنندست. ساعت مشخص برای بیدار شدن، کار، ورزش، غذا و خواب باعث میشه بدن و ذهن سیگنال «ثبات» دریافت کنه.حتی کارهای کوچک مثل پیاده‌روی روزانه، مرتب کردن محیط یا انجام یک کار نیمه‌ تمام میتونه احساس پیشرفت و حرکت ایجاد کنه.

▪️چهارم : تمرکز روی افق‌های کوتاه‌تر

در دوره‌ های مبهم، برنامه‌ ریزی بلندمدت سخت میشه. به‌ جای تلاش برای پیش‌بینی چند سال آینده بهتره روی بازه‌های کوتاه‌تر تمرکز کنیم: امروز، این هفته، یا این ماه.سؤال مفید اینه: «در همین بازه کوتاه چی را میشه کمی بهتر کنم؟» این نگاه به ذهن اجازه میده بدون فلج شدن از بزرگی ابهام، همچنان حرکت کنه.

▪️پنجم : حفظ ارتباط انسانی

در زمانهای نامطمئن، آدم‌ها ناخودآگاه منزوی‌تر میشن، درحالی‌که دقیقا برعکسش کمک‌کنندست. صحبت کردن با دوستان و خانواده نه‌ تنها احساس تنهایی را کاهش میده، بلکه به مغز پیام امنیت اجتماعی میرسونه. مطالعات نشان میده حمایت اجتماعی یکی از قوی‌ترین عوامل محافظت‌کننده در برابر استرس‌های طولانی‌ مدته. و شاید مهم‌ترین نکته این باشه : زندگی در حالت انتظار کامل، متوقف نمیشه.

➕شرایط ممکنه برای مدتی طولانی مبهم بمونه، اگر همه چیز را تا روشن شدن کامل آینده به تعویق بندازیم عملا ماه‌ها یا سال‌هایی از زندگی را در حالت تعلیق نگه داشتیم. بهتره تصمیم‌ های قابل برگشت و کوچک بگیریم، جلو بریم و در صورت تغییر شرایط مسیر را اصلاح کنیم.

➕بلاتکلیفی فرسایندست، اما انسان‌ها در طول تاریخ بارها در چنین دوره‌هایی زندگی کردن. چیزی که کمک می‌کن نه پیش‌بینی آینده، بلکه حفظ ساختار، ارتباط و حرکته، حتی اگر حرکت آهسته باشه.در زمان‌ هایی که آینده مبهمه و ترسیم نقشه های بزرگ ناممکن، نگهداشتن زندگی در مقیاس روزهای کوچک یکی از واقعی‌ترین راه‌های سرپا ماندنه.

@Zistboommedia
@hooreechannel 🌹

.


«من ۵۵ سالمه و دقیقاً شبیه یه آدم ۵۵ ساله به نظر می‌رسم.
دیگه به زن‌ها نگید "جوون‌تر از سنت نشون می‌دی" یا "نسبت به سنت خوب موندی". این اصلاً تعریف و تمجید نیست؛ این حرف‌ها فقط به این فرهنگِ بیمار و وسواس‌گونه‌ی "جوان‌پرستی" دامن می‌زنه.
روند پیری در هر کسی کاملاً متفاوته. اصلاً مگه قرار بوده تو این سن چه شکلی باشیم؟
واقعاً خسته شدم از بس شنیدم: "فلانی پنجاه سالشه ولی بیست سال جوون‌تر نشون می‌دی!" آخه چرا باید این بشه هدف؟ من پنج دهه از عمرم رو نگذروندم و سختی نکشیدم که حالا تمام فکرم این باشه که شبیه یه آدم ۳۰ ساله به نظر برسم!
می‌دونید چند نفر هیچ‌وقت فرصت نکردن ۵۵ سالگی رو ببینن؟
زن‌ها به این دنیا بدهکار نیستن که همیشه جوون بمونن یا زیبایی‌شون توی زمان قفل بشه

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

🔰 *بیانیه سازمان نظام روان‌شناسی و مشاوره ایران درباره ضرورت توجه فوری به وضعیت روانی دانش‌آموزان پایه‌های یازدهم و دوازدهم و ثبات تصمیمات آموزشی و آزمونی*


به نام خدا

🔹در ماه‌های اخیر، جامعه دانش‌آموزی به‌ویژه دانش‌آموزان پایه‌های یازدهم و دوازدهم، تحت فشارهای متعدد آموزشی، روانی و اجتماعی قرار گرفته‌اند. تغییرات مکرر در برنامه‌ریزی‌های آموزشی، نگرانی درباره امتحانات نهایی، کنکور، آینده تحصیلی و بلاتکلیفی‌های ناشی از تصمیمات متغیر، برای بسیاری از نوجوانان به عاملی جدی برای افزایش اضطراب، فرسودگی روانی، کاهش امید و اختلال در عملکرد روزمره تبدیل شده است.

🔹سازمان نظام روان‌شناسی و مشاوره کشور، به عنوان نهاد تخصصی حوزه سلامت روان، بر اساس گزارش‌ها و مشاهدات متخصصان این حوزه، نسبت به افزایش فشار روانی در میان بخشی از نوجوانان هشدار می‌دهد. در این میان، دانش‌آموزانی که طی سال‌های اخیر تجربه‌های دشوار دیگری مانند سوگ، حوادث ناگوار، بحران‌های اجتماعی و فشارهای تحصیلی را پشت سر گذاشته‌اند، نیازمند حمایت ویژه و تصمیم‌گیری‌های پایدارتر و قابل پیش‌بینی‌تر هستند.

🔹بدیهی است که سیاست‌گذاری آموزشی و آزمونی باید علاوه بر ملاحظات علمی و اجرایی، پیامدهای روان‌شناختی آن بر میلیون‌ها دانش‌آموز و خانواده‌های آنان را نیز مورد توجه قرار دهد.

📝از مسئولان محترم کشور، به‌ویژه ریاست محترم جمهوری، وزارت آموزش‌وپرورش، سازمان سنجش آموزش کشور و سایر نهادهای تصمیم‌گیر، درخواست می‌شود:

۱. نسبت به ایجاد ثبات و شفافیت در زمان‌بندی امتحانات، کنکور و فرآیندهای مرتبط اقدام فوری صورت گیرد تا دانش‌آموزان و خانواده‌ها از بلاتکلیفی خارج شوند.

۲. در تصمیمات کلان آموزشی، پیوست سلامت روان نوجوانان به عنوان یک ضرورت جدی مورد توجه قرار گیرد.

۳. از تغییرات ناگهانی و تصمیماتی که موجب افزایش اضطراب و احساس ناامنی روانی در میان دانش‌آموزان می‌شود، تا حد امکان جلوگیری شود.

۴. برنامه‌های حمایتی روان‌شناختی برای دانش‌آموزان پایه‌های یازدهم و دوازدهم، به‌ویژه گروه‌های آسیب‌پذیر، تقویت شود.

۵. در سیاست‌های مرتبط با سنجش و پذیرش دانشگاهی، رویکردی اتخاذ شود که ضمن حفظ عدالت آموزشی، فشار روانی غیرضروری بر نوجوانان و خانواده‌ها کاهش یابد.

سازمان نظام روان‌شناسی و مشاوره کشور تأکید می‌کند که سلامت روان دانش‌آموزان، بخشی جدایی‌ناپذیر از سرمایه انسانی آینده کشور است و توجه به آن نه یک اقدام جانبی، بلکه یک ضرورت ملی است.

امید است با همکاری و هم‌افزایی همه نهادهای مسئول، زمینه‌ای فراهم شود که نوجوانان این سرزمین با آرامش، امید و احساس امنیت بیشتری مسیر رشد و آینده‌سازی خود را طی کنند.


✅سازمان نظام روان‌شناسی و مشاوره جمهوری اسلامی ایران

📌 لینک خبر:
https://pcoiran.ir/news/post/1506/
@hooreechannel 🌹

مغز ایدئولوژی...

تحلیل علوم اعصاب نشان میدهد که در شرایط بحران، مغز انسان برای حفظ بقای روانی، مکانیسمهای دفاعی خاصی را فعال میکند. اولین واکنش به ابهام و خطر، تلاش برای بازگرداندن پیشبینی پذیری است؛افراد به ایدئولوژیهای سختگیرانه و دیدگاههای سیاه و سفید پناه ببرند تا از وحشتِ ندانستن فرار کنند.

کانون کنترل از بخش عقلانی و تحلیلی مغز به مرکز ترس و واکنش سریع منتقل میشود که نتیجه آن کاهش ظرفیت تفکر پیچیده و تمایل به پاسخهای ساده است. همزمان، جنگ و بحران باعث تشدید خط کشیهای قبیله ای خودی و دشمن شده و وفاداری به هم گروهیها را به قیمت خشونت علیه دیگران افزایش میدهد.

استرس مزمن نیز با ضعیف کردن ارتباطات مغزی، منجر به پدیده پافشاری می شود، جایی که مغز به جای پذیرش اطلاعات جدید، با تعصب بیشتری بر عقاید قبلی خود اصرار می ورزد و قشر منطقی صرفاً به عنوان توجیه گر این احساسات اولیه عمل می کند تا امنیت روانی فرد را حفظ کند. این چرخه معیوبِ، نه تنها توانایی حل مسئله و گفتگوی سازنده را مختل میکند، بلکه با قطبی سازی جامعه، زمینه را برای تداوم بحرانها فراهم می آورد.

✍ اکبر سلطانی

@hooreechannel 🌹

دیگر خانه امن نیست!

روزنامه اعتماد خبر داد: افزایش جرایم خشن در کشور در ماه‌های اخیر

🔹️در کشور ما نرخ وقوع جرم در طول یک‌سال معمولا تحت تاثیر مجموعه‌ای از عوامل خاص اقتصادی همچون تورم، بیکاری و نوسانات ارزی و فشارهای معیشتی، اجتماعی همچون طلاق، خشونت‌های خانگی، استفاده از مشروبات الکلی و مواد مخدر، مهاجرت و حاشیه‌نشینی و مسائل سیاسی همچون جنگ و اعتراضات قرار دارد.

🔹️بیشتر قتل‌های اخیر در کشور در محیط خانواده رخ داده است؛ زن‌کشی، برادرکشی، فرزندکشی و... یک جرم‌شناس در همین راستا می‌گوید: مطابق مطالعاتی که در سطح جهانی به عمل آمده، یکی از خطرناک‌ترین مکان‌هایی که افراد می‌توانند در آن حضور داشته باشند، خانه است. برعکس تصور عموم که فکر می‌کنند امن‌ترین جا خانه و خانواده است، آمار جنایی این را نشان نمی‌دهد. در آمار جنایی کشورهای دیگر آمده بسیاری از قتل‌ها در محیط خانوادگی اتفاق می‌افتد. به نظر می‌رسد همین الگو در ایران هم تکرار شده است.

قاسم قاسمی، درخصوص افزایش جرایم ارتکابی در ماه‌های اخیر می‌گوید: جرایم در ماه‌های اخیر یا شاید سال‌های اخیر به ویژه جرایم علیه اموال و جرایم خشن رو به افزایش بوده است؛ با این حال آمار دقیقی از اینکه این جرایم در کدام یک از شهرهای ایران رشد فزاینده داشته‌ است در دست نیست، اما این در حالی است که تفسیر و تبیین چرایی جرم نیازمند دسترسی به آمار جنایی است./ اعتماد

https://www.etemadonline.com/tiny/news-778305
@hooreechannel 🌹

.
وقار معمولاً از کارهای بزرگ ساخته نمی‌شود؛ از ده‌ها عادت کوچک روزانه شکل می‌گیرد که کم‌کم در رفتار آدم دیده می‌شوند:

قبل از جواب دادن، چند ثانیه فکر کردن.

آهسته و شمرده حرف زدن، نه با عجله.

قطع نکردن حرف دیگران.

بلند نکردن صدا برای اثبات حقانیت خود.

دیر عصبانی شدن و زود آرام شدن.

احترام گذاشتن به آدم‌ها، حتی وقتی از آن‌ها خوشمان نمی‌آید.

عمل کردن به قول‌های کوچک.

توضیح ندادنِ بیش از حد برای هر تصمیم.

شکایت نکردن از هر اتفاق ناخوشایند.

حفظ آراستگی ظاهری، حتی در روزهای معمولی.

گوش دادن بیشتر از حرف زدن.

کنترل واکنش‌ها در لحظه‌های ناراحت‌کننده.

پرهیز از غیبت و تحقیر دیگران.

ندویدن دنبال تأیید همه.

تشکر کردن بدون چاپلوسی.

عذرخواهی کردن بدون غرور.

پذیرفتن اشتباه بدون بهانه‌تراشی.

حفظ آرامش در موفقیت و شکست.

نداشتن نیاز دائمی به دیده شدن.

انتخاب سکوت در بعضی بحث‌های بی‌نتیجه.


وقار یعنی آدم آن‌قدر با خودش در صلح باشد که برای اثبات ارزشش، مجبور نباشد مدام چیزی را به کسی ثابت کند.

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

اثر مِدِئا: وقتی فرزندان قربانی خیانت والدینشان می‌شوند.

اثر مدئا نوعی خطای شناختی‌ست که در آن پدر یا مادر از فرزندان خود به‌عنوان ابزاری برای انتقام گرفتن از یکدیگر استفاده می‌کنند. نام این خطای شناختی از شخصیت اسطوره‌ای یونانی به نام «مدئا» گرفته شده است.

در اسطوره‌های یونان آمده است: بعد از اینکه مدئا متوجه می‌شود شوهرش به او خیانت کرده، برای انتقام گرفتن از او فرزندان خود را می‌کشد تا رنج فراوانی را به همسرش تحمیل کند. درواقع، مدئا نماد انسانی‌ست که عشق عمیقش، پس از خیانت، به انتقامی ویرانگر تبدیل می‌شود.

به زبان تمثیل، خطای شناختی مدئا زمانی اتفاق می‌افتد که حاضریم برای سوزاندن خانه‌ی همسایه خانه‌ی خودمان را هم به آتش بکشیم. این استعاره‌ای‌ست که از اسطوره‌ی مدئا برای توضیح رفتارهای انتقام‌جویانه و خودویرانگر استفاده می‌شود.

در روان‌شناسی، منظور از اثر مدئا لزوماً کشتن فرزند نیست؛ بلکه هر رفتاری که در آن کودک به «ابزار انتقام» تبدیل شود می‌تواند مصداق اثر مدئا باشد. «اثر مدئا» معمولاً به وضعیتی اشاره می‌کند که در آن خشم، حس خیانت یا میل به انتقام آن‌قدر شدید می‌شود که فرد به خود یا نزدیک‌ترین و عزیزترین افرادش نیز آسیب می‌زند، صرفاً برای اینکه از طرف مقابل انتقام بگیرد.

روان‌شناسان به این نتیجه رسیده‌اند که در برخی طلاق‌ها و جدایی‌های پرتنش والدین ممکن است کودک خود را علیه یکدیگر تحریک کنند، رابطه‌ی کودک با همسر خود را تخریب کنند، از کودک به‌عنوان ابزار فشار روانی استفاده کنند، یا نیازها و رفاه فرزند را قربانی انتقام‌جویی کنند. در این شرایط، هدف اصلی «آسیب رساندن به همسر» است، اما درواقع فرزندان بیش‌ترین آسیب می‌بینند.

درواقع، در برخی طلاق‌های پرتنش یکی از والدین از فرزندان به عنوان ابزار انتقام از طرف مقابل استفاده می‌کند؛ رفتاری که روان‌شناسان خانواده با عنوان «سندروم مدئا» نیز می‌شناسند. کودکانی که درگیر چنین تنش‌هایی می‌شوند اغلب دچار استرس، اضطراب، افسردگی، سردرگمی هویتی، مشکل اعتماد‌به‌نفس و دشواری در ایجاد روابط صمیمانه در آینده می‌شوند.

اثر مدئا معمولاً زمانی شکل می‌گیرد که فرد احساس طردشدگی یا خیانت شدید می‌کند. در این حالت خشم، کینه و انتقام بر او غلبه می‌کند و کودک به نمادی از رابطه‌ی شکست‌خورده تبدیل می‌شود. درنهایت، فرد برای بازگرداندن احساس قدرت و کنترل از کودک خود استفاده می‌کند. در این وضعیت، پدر یا مادر ممکن است تصور کند که دارد همسر خود را مجازات می‌کند، درحالی‌که بیشترین آسیب را به کودک وارد می‌کند.

اثر مدئا به ما هشدار می‌دهد که انتقامِ افراطی می‌تواند انسان را به جایی برساند که برای آسیب زدن به دیگران به خودش نیز آسیب بیش‌تری بزند. در این وضعیت، هدف دیگر پیروزی نیست؛ بلکه صرفاً رنجاندن طرف مقابل است، حتی اگر این رنج بهایی سنگین برای خود فرد داشته باشد.

اثر مدئا همچنین به ما هشدار می‌دهد که گاهی میل به انتقام چنان قدرتمند می‌شود که مرز میان «آسیب زدن به دشمن» و «آسیب زدن به خود» را از بین می‌برد.

نکته‌ی مهم این است اثر مدئا فقط یک رفتار فردی نیست؛ بلکه بیانگر وضعیتی‌ست که در آن خشم، کینه و انتقام انسانیت و اخلاق را نابود می‌کند.

اثر مدئا در زمینه‌های دیگر (مانند جنگ، سیاست یا تجارت) هم اتفاق می‌افتد. برای مثال، ممکن است کشوری برای ضربه زدن به دشمن کارهایی را انجام دهد که به منافع و ملت خودش نیز آسیب جدی وارد کند. مثلاً، ممکن است در جنگ از سپر انسانی استفاده کند.

✍️  محمدرضا سلیمی

@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹

مورترا:  این خدای تو ناظر ما نیست
ما را نمی‌بیند؟

اسپینوزا:  چرا می‌بیند
از راهِ چشم یک گنجشک
از راهِ چشم شما
از راهِ چشم گربه‌‌ای که لبِ درگاه نشسته ...
رسالت تو نجات همه جهان نیست
رسالت تو این است
که هرجا می روی
کمی نور ببری


📗 محاکمه اسپینوزا
👤 دیوید آیوز
ترجمه‌ علی فردوسی

@hooreechannel 🌹

💢 هر ملتی حکومتی که سزاوارش هست را می‌سازد، سزاوار ما ایرانیان چیست؟!

🔸وقتی از نویسنده روسی آنتون‌چخوف درباره ماهیت جوامع_ شکست خورده پرسش شد، او پاسخ داد: در جوامع شکست خورده، به ازای هر فرد عاقل، هزار احمق وجود دارد و به ازای هر کلمه آگاهانه، هزار کلمه احمقانه. بیشتر همیشه احمق باقی می‌مانند و دائماً خردمندان را شکست می‌دهند.

🔸اگر می‌بینید: موضوعات بی‌اهمیت بر بحث‌ها غالب هستند و افراد سبک‌سر در مرکز صحنه قرار دارند؛ پس شما درباره یک جامعه بسیار شکست خورده سخن می‌‌گویید.

🔸به آهنگ‌های بی‌معنی نگاه کنید!
میلیون‌ها تن آن‌ها را می‌خوانند، با آن‌ها می‌رقصند، و خوانندگان آن‌ها به ستاره‌های درخشانی تبدیل می‌شوند که نظرات‌شان در امور زندگی در نظر گرفته می‌شود! در مورد دانشمندان، نویسندگان و متفکران؟ هیچ کس آن‌ها را نمی‌شناسد، و هیچ کس به آن‌ها ارزش یا وزنی نمی‌دهد.

🔸مردم کسانی را دوست دارند که آن‌ها را بی‌هوش می‌کنند، نه کسانی را که آن‌ها را بیدار می‌کنند. آن‌ها کسانی را دوست دارند که با چیزهای بی‌اهمیت آن‌ها را می‌خندانند، بیشتر از کسانی که با حقیقت به آن‌ها آسیب می‌رسانند.

🔸خطر جهل در اینجاست: دموکراسی برای جوامع جاهل مناسب نیست! زیرا اکثریت جاهل سرنوشت شما را تعیین خواهند کرد. یک دانشجوی افغانی مي‌گفت: زمان تحصيلم در سوئيس با يكی از اساتيد دانشگاه‌مان رفتيم كافه نزديك دانشگاه تا قهوه بخوريم. حرف از #حكومت و اوضاع بد افغانستان شد كه استاد سخن جالبی گفت كه همواره در ذهنم نقش بست. استادم گفت: فكر نكن برای كشورها قرعه‌كشی كرده‌اند و مردم سوئيس به خاطر شانس خوب اين حكومت گيرشان آمده و مردم افغانستان بد شانس بودند و به اين روز افتادند، بلكه هر ملتی حكومتی كه سزاورش هست را مي‌سازد و اتفاقا مردم سوئيس حق‌شان داشتن حكومتی اينچنين هست و افغان‌ها هم لياقت‌شان بيشتر از اينی كه دارند، نيست!

🔸دوستم مي گفت: كمی احساس حقارت كردم، به همين خاطر پرسيدم: افغان‌ها چه كاری بايد انجام دهند تا تغيير كنند؟ استاد فنجان قهوه رو از كنار دهانش پائين آورد و لبخندی زد و گفت: هر سوئيسی در سال 10 كتاب مي‌خواند، تو اگر يك افغانی را ديدی از طرف من به او بگو چنان‌چه مردم كشورت سالی يك كتاب بخوانند كشورت تغيير خواهد كرد. این راه حل به کشورهای مشابه نیز قابل تعمیم است. قانونی داریم که همیشه درست است: ما به محیط‌مان عادت می‌کنیم. اگر با آدم‌های بدبخت نشست و برخاست کنید، کم کم به بدبختی عادت می‌کنید و فکر می‌کنید که این طبیعی است. اگر با آدم های غرغرو همنشین باشید عیب‌جو و غرغرو می‌شوید و آن را طبیعی می‌دانید. اگر دوست شما #دروغ بگوید، در ابتدا از دستش ناراحت می‌شوید؛ ولی در نهایت شما هم عادت می‌کنید به دیگران دروغ بگویید و اگر مدت طولانی با چنین دوستانی باشید، به خودتان هم دروغ خواهید گفت. اگر با آدم‌های #شاد و پر انگیزه دمخور شوید؛ شما هم شاد و پرانگیزه می‌شوید و این امر برای‌تان کاملا طبیعی است. تصمیم بگیرید به مجموعه افراد مثبت ملحق شوید وگرنه افراد منفی شما را پایین می‌کشند و اصلا متوجه چنین اتفاقی هم نمی شوید...

✍امید فراغت

@hooreechannel 🌹

‍ مهریه؛ عقب‌ماندگی قانون از جهان مدرن

🖊️چند وقتی است که برای فیزیوتراپی می‌روم؛ جایی معمولی، با آدم‌هایی معمولی و دردهایی که فقط جسمی نیستند. آنجا زن جوان فیزیوتراپی هست که هر بار سر حرف‌مان باز می‌شود، نگرانی از صدایش پیداست. نه برای خودش؛ برای برادرش. برادری که باید مهریه همسرش را بپردازد و زیر بار عددی است که نه با درآمدش می‌خواند، نه با زندگی امروز. نگرانی او، فقط نگرانی یک خواهر نیست؛ تصویر فشرده‌ای است از یک مسئله بزرگ‌تر در جامعه ما.

مهریه، در جهان مدرن و در جامعه‌ای با روابط پیچیده اقتصادی و اجتماعی، گزینه‌ای نامتجانس است که نه امنیت پایدار می‌آورد و نه عدالت.
وقتی زنی برای گرفتن حقش باید از ابزار تهدید استفاده کند و مردی برای ندادن آن به بن‌بست برسد، یعنی قانون از زندگی عقب مانده است.

مسئله فقط مهریه نیست؛ ساختار نابرابر حقوقی ازدواج است. هنوز در قانون، ریاست خانواده به‌طور پیش‌فرض بر عهده مرد است؛ انگار زن، حتی اگر تحصیل‌کرده‌تر، مستقل‌تر و مسئولیت‌پذیرتر باشد، باز هم در مرتبه‌ای پایین‌تر تعریف می‌شود. این نگاه، نه با واقعیت زندگی امروز سازگار است و نه با مفهوم شراکت در ازدواج. ازدواج اگر مشارکت دو انسان بالغ است، چرا حقوق آن متقارن نیست؟

در یک ساختار عادلانه، زن باید همان حقوقی را داشته باشد که مرد دارد:
حق تصمیم‌گیری برابر، حق طلاق برابر، حق حضانت منصفانه، حق انتخاب محل زندگی، و حق استقلال اقتصادی بی‌قیدوشرط. وقتی این حقوق به رسمیت شناخته نشود، قانون ناچار می‌شود با ابزارهای ناکارآمدی مثل مهریه، عدم تعادل را جبران کند؛ ابزاری که خود منبع بی‌عدالتی تازه‌ای می‌شود.

یکی از مهم‌ترین اصلاحاتی که می‌تواند جایگزین مهریه شود، تقسیم عادلانه دارایی‌ها در زمان طلاق است. اگر زندگی مشترک به‌عنوان یک پروژه مشترک دیده شود، دارایی‌هایی که در طول ازدواج به دست آمده‌اند باید به‌طور منصفانه میان دو طرف تقسیم شوند؛ فارغ از اینکه درآمد مستقیم را چه کسی داشته است. کار خانگی، مراقبت، حمایت عاطفی و فرسودگی روانی، همه بخشی از تولید ثروت‌اند، حتی اگر در فیش حقوقی نیایند.

در چنین سیستمی، زن برای امنیت آینده‌اش نیازی به مهریه‌های سنگین ندارد و مرد هم با کابوس بدهی زندگی نمی‌کند. رابطه از ابتدا بر پایه شراکت و مسئولیت مشترک شکل می‌گیرد، نه بر اساس وثیقه و ضمانت.

آن زن جوان  شاید زبان قانون‌گذار نباشد، اما درد را درست می‌فهمد. نگرانی‌اش برای برادرش، در واقع نگرانی برای جامعه‌ای است که هنوز با قواعد قدیمی می‌خواهد مسائل جدید را حل کند. جامعه‌ای که اگر می‌خواهد سالم‌تر، آرام‌تر و انسانی‌تر باشد، باید شجاعت بازنگری داشته باشد:
بازنگری در مهریه،
بازنگری در ریاست مردانه خانواده،
و بازنگری در مفهوم عدالت در ازدواج و طلاق.

قانون، اگر تغییر نکند، فقط درد را از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌کند؛ درست مثل بیماری‌ای که درمان نشده و فقط مُسکن عوض می‌کند.

✍️مریم رحمانی عضو گروه مطالعات زنان خردادماه ۱۴۰۵

@womenstudiesisaorg
@hooreechannel 🌹