.


«من ۵۵ سالمه و دقیقاً شبیه یه آدم ۵۵ ساله به نظر می‌رسم.
دیگه به زن‌ها نگید "جوون‌تر از سنت نشون می‌دی" یا "نسبت به سنت خوب موندی". این اصلاً تعریف و تمجید نیست؛ این حرف‌ها فقط به این فرهنگِ بیمار و وسواس‌گونه‌ی "جوان‌پرستی" دامن می‌زنه.
روند پیری در هر کسی کاملاً متفاوته. اصلاً مگه قرار بوده تو این سن چه شکلی باشیم؟
واقعاً خسته شدم از بس شنیدم: "فلانی پنجاه سالشه ولی بیست سال جوون‌تر نشون می‌دی!" آخه چرا باید این بشه هدف؟ من پنج دهه از عمرم رو نگذروندم و سختی نکشیدم که حالا تمام فکرم این باشه که شبیه یه آدم ۳۰ ساله به نظر برسم!
می‌دونید چند نفر هیچ‌وقت فرصت نکردن ۵۵ سالگی رو ببینن؟
زن‌ها به این دنیا بدهکار نیستن که همیشه جوون بمونن یا زیبایی‌شون توی زمان قفل بشه

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

🔰 *بیانیه سازمان نظام روان‌شناسی و مشاوره ایران درباره ضرورت توجه فوری به وضعیت روانی دانش‌آموزان پایه‌های یازدهم و دوازدهم و ثبات تصمیمات آموزشی و آزمونی*


به نام خدا

🔹در ماه‌های اخیر، جامعه دانش‌آموزی به‌ویژه دانش‌آموزان پایه‌های یازدهم و دوازدهم، تحت فشارهای متعدد آموزشی، روانی و اجتماعی قرار گرفته‌اند. تغییرات مکرر در برنامه‌ریزی‌های آموزشی، نگرانی درباره امتحانات نهایی، کنکور، آینده تحصیلی و بلاتکلیفی‌های ناشی از تصمیمات متغیر، برای بسیاری از نوجوانان به عاملی جدی برای افزایش اضطراب، فرسودگی روانی، کاهش امید و اختلال در عملکرد روزمره تبدیل شده است.

🔹سازمان نظام روان‌شناسی و مشاوره کشور، به عنوان نهاد تخصصی حوزه سلامت روان، بر اساس گزارش‌ها و مشاهدات متخصصان این حوزه، نسبت به افزایش فشار روانی در میان بخشی از نوجوانان هشدار می‌دهد. در این میان، دانش‌آموزانی که طی سال‌های اخیر تجربه‌های دشوار دیگری مانند سوگ، حوادث ناگوار، بحران‌های اجتماعی و فشارهای تحصیلی را پشت سر گذاشته‌اند، نیازمند حمایت ویژه و تصمیم‌گیری‌های پایدارتر و قابل پیش‌بینی‌تر هستند.

🔹بدیهی است که سیاست‌گذاری آموزشی و آزمونی باید علاوه بر ملاحظات علمی و اجرایی، پیامدهای روان‌شناختی آن بر میلیون‌ها دانش‌آموز و خانواده‌های آنان را نیز مورد توجه قرار دهد.

📝از مسئولان محترم کشور، به‌ویژه ریاست محترم جمهوری، وزارت آموزش‌وپرورش، سازمان سنجش آموزش کشور و سایر نهادهای تصمیم‌گیر، درخواست می‌شود:

۱. نسبت به ایجاد ثبات و شفافیت در زمان‌بندی امتحانات، کنکور و فرآیندهای مرتبط اقدام فوری صورت گیرد تا دانش‌آموزان و خانواده‌ها از بلاتکلیفی خارج شوند.

۲. در تصمیمات کلان آموزشی، پیوست سلامت روان نوجوانان به عنوان یک ضرورت جدی مورد توجه قرار گیرد.

۳. از تغییرات ناگهانی و تصمیماتی که موجب افزایش اضطراب و احساس ناامنی روانی در میان دانش‌آموزان می‌شود، تا حد امکان جلوگیری شود.

۴. برنامه‌های حمایتی روان‌شناختی برای دانش‌آموزان پایه‌های یازدهم و دوازدهم، به‌ویژه گروه‌های آسیب‌پذیر، تقویت شود.

۵. در سیاست‌های مرتبط با سنجش و پذیرش دانشگاهی، رویکردی اتخاذ شود که ضمن حفظ عدالت آموزشی، فشار روانی غیرضروری بر نوجوانان و خانواده‌ها کاهش یابد.

سازمان نظام روان‌شناسی و مشاوره کشور تأکید می‌کند که سلامت روان دانش‌آموزان، بخشی جدایی‌ناپذیر از سرمایه انسانی آینده کشور است و توجه به آن نه یک اقدام جانبی، بلکه یک ضرورت ملی است.

امید است با همکاری و هم‌افزایی همه نهادهای مسئول، زمینه‌ای فراهم شود که نوجوانان این سرزمین با آرامش، امید و احساس امنیت بیشتری مسیر رشد و آینده‌سازی خود را طی کنند.


✅سازمان نظام روان‌شناسی و مشاوره جمهوری اسلامی ایران

📌 لینک خبر:
https://pcoiran.ir/news/post/1506/
@hooreechannel 🌹

مغز ایدئولوژی...

تحلیل علوم اعصاب نشان میدهد که در شرایط بحران، مغز انسان برای حفظ بقای روانی، مکانیسمهای دفاعی خاصی را فعال میکند. اولین واکنش به ابهام و خطر، تلاش برای بازگرداندن پیشبینی پذیری است؛افراد به ایدئولوژیهای سختگیرانه و دیدگاههای سیاه و سفید پناه ببرند تا از وحشتِ ندانستن فرار کنند.

کانون کنترل از بخش عقلانی و تحلیلی مغز به مرکز ترس و واکنش سریع منتقل میشود که نتیجه آن کاهش ظرفیت تفکر پیچیده و تمایل به پاسخهای ساده است. همزمان، جنگ و بحران باعث تشدید خط کشیهای قبیله ای خودی و دشمن شده و وفاداری به هم گروهیها را به قیمت خشونت علیه دیگران افزایش میدهد.

استرس مزمن نیز با ضعیف کردن ارتباطات مغزی، منجر به پدیده پافشاری می شود، جایی که مغز به جای پذیرش اطلاعات جدید، با تعصب بیشتری بر عقاید قبلی خود اصرار می ورزد و قشر منطقی صرفاً به عنوان توجیه گر این احساسات اولیه عمل می کند تا امنیت روانی فرد را حفظ کند. این چرخه معیوبِ، نه تنها توانایی حل مسئله و گفتگوی سازنده را مختل میکند، بلکه با قطبی سازی جامعه، زمینه را برای تداوم بحرانها فراهم می آورد.

✍ اکبر سلطانی

@hooreechannel 🌹

دیگر خانه امن نیست!

روزنامه اعتماد خبر داد: افزایش جرایم خشن در کشور در ماه‌های اخیر

🔹️در کشور ما نرخ وقوع جرم در طول یک‌سال معمولا تحت تاثیر مجموعه‌ای از عوامل خاص اقتصادی همچون تورم، بیکاری و نوسانات ارزی و فشارهای معیشتی، اجتماعی همچون طلاق، خشونت‌های خانگی، استفاده از مشروبات الکلی و مواد مخدر، مهاجرت و حاشیه‌نشینی و مسائل سیاسی همچون جنگ و اعتراضات قرار دارد.

🔹️بیشتر قتل‌های اخیر در کشور در محیط خانواده رخ داده است؛ زن‌کشی، برادرکشی، فرزندکشی و... یک جرم‌شناس در همین راستا می‌گوید: مطابق مطالعاتی که در سطح جهانی به عمل آمده، یکی از خطرناک‌ترین مکان‌هایی که افراد می‌توانند در آن حضور داشته باشند، خانه است. برعکس تصور عموم که فکر می‌کنند امن‌ترین جا خانه و خانواده است، آمار جنایی این را نشان نمی‌دهد. در آمار جنایی کشورهای دیگر آمده بسیاری از قتل‌ها در محیط خانوادگی اتفاق می‌افتد. به نظر می‌رسد همین الگو در ایران هم تکرار شده است.

قاسم قاسمی، درخصوص افزایش جرایم ارتکابی در ماه‌های اخیر می‌گوید: جرایم در ماه‌های اخیر یا شاید سال‌های اخیر به ویژه جرایم علیه اموال و جرایم خشن رو به افزایش بوده است؛ با این حال آمار دقیقی از اینکه این جرایم در کدام یک از شهرهای ایران رشد فزاینده داشته‌ است در دست نیست، اما این در حالی است که تفسیر و تبیین چرایی جرم نیازمند دسترسی به آمار جنایی است./ اعتماد

https://www.etemadonline.com/tiny/news-778305
@hooreechannel 🌹

.
وقار معمولاً از کارهای بزرگ ساخته نمی‌شود؛ از ده‌ها عادت کوچک روزانه شکل می‌گیرد که کم‌کم در رفتار آدم دیده می‌شوند:

قبل از جواب دادن، چند ثانیه فکر کردن.

آهسته و شمرده حرف زدن، نه با عجله.

قطع نکردن حرف دیگران.

بلند نکردن صدا برای اثبات حقانیت خود.

دیر عصبانی شدن و زود آرام شدن.

احترام گذاشتن به آدم‌ها، حتی وقتی از آن‌ها خوشمان نمی‌آید.

عمل کردن به قول‌های کوچک.

توضیح ندادنِ بیش از حد برای هر تصمیم.

شکایت نکردن از هر اتفاق ناخوشایند.

حفظ آراستگی ظاهری، حتی در روزهای معمولی.

گوش دادن بیشتر از حرف زدن.

کنترل واکنش‌ها در لحظه‌های ناراحت‌کننده.

پرهیز از غیبت و تحقیر دیگران.

ندویدن دنبال تأیید همه.

تشکر کردن بدون چاپلوسی.

عذرخواهی کردن بدون غرور.

پذیرفتن اشتباه بدون بهانه‌تراشی.

حفظ آرامش در موفقیت و شکست.

نداشتن نیاز دائمی به دیده شدن.

انتخاب سکوت در بعضی بحث‌های بی‌نتیجه.


وقار یعنی آدم آن‌قدر با خودش در صلح باشد که برای اثبات ارزشش، مجبور نباشد مدام چیزی را به کسی ثابت کند.

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

اثر مِدِئا: وقتی فرزندان قربانی خیانت والدینشان می‌شوند.

اثر مدئا نوعی خطای شناختی‌ست که در آن پدر یا مادر از فرزندان خود به‌عنوان ابزاری برای انتقام گرفتن از یکدیگر استفاده می‌کنند. نام این خطای شناختی از شخصیت اسطوره‌ای یونانی به نام «مدئا» گرفته شده است.

در اسطوره‌های یونان آمده است: بعد از اینکه مدئا متوجه می‌شود شوهرش به او خیانت کرده، برای انتقام گرفتن از او فرزندان خود را می‌کشد تا رنج فراوانی را به همسرش تحمیل کند. درواقع، مدئا نماد انسانی‌ست که عشق عمیقش، پس از خیانت، به انتقامی ویرانگر تبدیل می‌شود.

به زبان تمثیل، خطای شناختی مدئا زمانی اتفاق می‌افتد که حاضریم برای سوزاندن خانه‌ی همسایه خانه‌ی خودمان را هم به آتش بکشیم. این استعاره‌ای‌ست که از اسطوره‌ی مدئا برای توضیح رفتارهای انتقام‌جویانه و خودویرانگر استفاده می‌شود.

در روان‌شناسی، منظور از اثر مدئا لزوماً کشتن فرزند نیست؛ بلکه هر رفتاری که در آن کودک به «ابزار انتقام» تبدیل شود می‌تواند مصداق اثر مدئا باشد. «اثر مدئا» معمولاً به وضعیتی اشاره می‌کند که در آن خشم، حس خیانت یا میل به انتقام آن‌قدر شدید می‌شود که فرد به خود یا نزدیک‌ترین و عزیزترین افرادش نیز آسیب می‌زند، صرفاً برای اینکه از طرف مقابل انتقام بگیرد.

روان‌شناسان به این نتیجه رسیده‌اند که در برخی طلاق‌ها و جدایی‌های پرتنش والدین ممکن است کودک خود را علیه یکدیگر تحریک کنند، رابطه‌ی کودک با همسر خود را تخریب کنند، از کودک به‌عنوان ابزار فشار روانی استفاده کنند، یا نیازها و رفاه فرزند را قربانی انتقام‌جویی کنند. در این شرایط، هدف اصلی «آسیب رساندن به همسر» است، اما درواقع فرزندان بیش‌ترین آسیب می‌بینند.

درواقع، در برخی طلاق‌های پرتنش یکی از والدین از فرزندان به عنوان ابزار انتقام از طرف مقابل استفاده می‌کند؛ رفتاری که روان‌شناسان خانواده با عنوان «سندروم مدئا» نیز می‌شناسند. کودکانی که درگیر چنین تنش‌هایی می‌شوند اغلب دچار استرس، اضطراب، افسردگی، سردرگمی هویتی، مشکل اعتماد‌به‌نفس و دشواری در ایجاد روابط صمیمانه در آینده می‌شوند.

اثر مدئا معمولاً زمانی شکل می‌گیرد که فرد احساس طردشدگی یا خیانت شدید می‌کند. در این حالت خشم، کینه و انتقام بر او غلبه می‌کند و کودک به نمادی از رابطه‌ی شکست‌خورده تبدیل می‌شود. درنهایت، فرد برای بازگرداندن احساس قدرت و کنترل از کودک خود استفاده می‌کند. در این وضعیت، پدر یا مادر ممکن است تصور کند که دارد همسر خود را مجازات می‌کند، درحالی‌که بیشترین آسیب را به کودک وارد می‌کند.

اثر مدئا به ما هشدار می‌دهد که انتقامِ افراطی می‌تواند انسان را به جایی برساند که برای آسیب زدن به دیگران به خودش نیز آسیب بیش‌تری بزند. در این وضعیت، هدف دیگر پیروزی نیست؛ بلکه صرفاً رنجاندن طرف مقابل است، حتی اگر این رنج بهایی سنگین برای خود فرد داشته باشد.

اثر مدئا همچنین به ما هشدار می‌دهد که گاهی میل به انتقام چنان قدرتمند می‌شود که مرز میان «آسیب زدن به دشمن» و «آسیب زدن به خود» را از بین می‌برد.

نکته‌ی مهم این است اثر مدئا فقط یک رفتار فردی نیست؛ بلکه بیانگر وضعیتی‌ست که در آن خشم، کینه و انتقام انسانیت و اخلاق را نابود می‌کند.

اثر مدئا در زمینه‌های دیگر (مانند جنگ، سیاست یا تجارت) هم اتفاق می‌افتد. برای مثال، ممکن است کشوری برای ضربه زدن به دشمن کارهایی را انجام دهد که به منافع و ملت خودش نیز آسیب جدی وارد کند. مثلاً، ممکن است در جنگ از سپر انسانی استفاده کند.

✍️  محمدرضا سلیمی

@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹

مورترا:  این خدای تو ناظر ما نیست
ما را نمی‌بیند؟

اسپینوزا:  چرا می‌بیند
از راهِ چشم یک گنجشک
از راهِ چشم شما
از راهِ چشم گربه‌‌ای که لبِ درگاه نشسته ...
رسالت تو نجات همه جهان نیست
رسالت تو این است
که هرجا می روی
کمی نور ببری


📗 محاکمه اسپینوزا
👤 دیوید آیوز
ترجمه‌ علی فردوسی

@hooreechannel 🌹

💢 هر ملتی حکومتی که سزاوارش هست را می‌سازد، سزاوار ما ایرانیان چیست؟!

🔸وقتی از نویسنده روسی آنتون‌چخوف درباره ماهیت جوامع_ شکست خورده پرسش شد، او پاسخ داد: در جوامع شکست خورده، به ازای هر فرد عاقل، هزار احمق وجود دارد و به ازای هر کلمه آگاهانه، هزار کلمه احمقانه. بیشتر همیشه احمق باقی می‌مانند و دائماً خردمندان را شکست می‌دهند.

🔸اگر می‌بینید: موضوعات بی‌اهمیت بر بحث‌ها غالب هستند و افراد سبک‌سر در مرکز صحنه قرار دارند؛ پس شما درباره یک جامعه بسیار شکست خورده سخن می‌‌گویید.

🔸به آهنگ‌های بی‌معنی نگاه کنید!
میلیون‌ها تن آن‌ها را می‌خوانند، با آن‌ها می‌رقصند، و خوانندگان آن‌ها به ستاره‌های درخشانی تبدیل می‌شوند که نظرات‌شان در امور زندگی در نظر گرفته می‌شود! در مورد دانشمندان، نویسندگان و متفکران؟ هیچ کس آن‌ها را نمی‌شناسد، و هیچ کس به آن‌ها ارزش یا وزنی نمی‌دهد.

🔸مردم کسانی را دوست دارند که آن‌ها را بی‌هوش می‌کنند، نه کسانی را که آن‌ها را بیدار می‌کنند. آن‌ها کسانی را دوست دارند که با چیزهای بی‌اهمیت آن‌ها را می‌خندانند، بیشتر از کسانی که با حقیقت به آن‌ها آسیب می‌رسانند.

🔸خطر جهل در اینجاست: دموکراسی برای جوامع جاهل مناسب نیست! زیرا اکثریت جاهل سرنوشت شما را تعیین خواهند کرد. یک دانشجوی افغانی مي‌گفت: زمان تحصيلم در سوئيس با يكی از اساتيد دانشگاه‌مان رفتيم كافه نزديك دانشگاه تا قهوه بخوريم. حرف از #حكومت و اوضاع بد افغانستان شد كه استاد سخن جالبی گفت كه همواره در ذهنم نقش بست. استادم گفت: فكر نكن برای كشورها قرعه‌كشی كرده‌اند و مردم سوئيس به خاطر شانس خوب اين حكومت گيرشان آمده و مردم افغانستان بد شانس بودند و به اين روز افتادند، بلكه هر ملتی حكومتی كه سزاورش هست را مي‌سازد و اتفاقا مردم سوئيس حق‌شان داشتن حكومتی اينچنين هست و افغان‌ها هم لياقت‌شان بيشتر از اينی كه دارند، نيست!

🔸دوستم مي گفت: كمی احساس حقارت كردم، به همين خاطر پرسيدم: افغان‌ها چه كاری بايد انجام دهند تا تغيير كنند؟ استاد فنجان قهوه رو از كنار دهانش پائين آورد و لبخندی زد و گفت: هر سوئيسی در سال 10 كتاب مي‌خواند، تو اگر يك افغانی را ديدی از طرف من به او بگو چنان‌چه مردم كشورت سالی يك كتاب بخوانند كشورت تغيير خواهد كرد. این راه حل به کشورهای مشابه نیز قابل تعمیم است. قانونی داریم که همیشه درست است: ما به محیط‌مان عادت می‌کنیم. اگر با آدم‌های بدبخت نشست و برخاست کنید، کم کم به بدبختی عادت می‌کنید و فکر می‌کنید که این طبیعی است. اگر با آدم های غرغرو همنشین باشید عیب‌جو و غرغرو می‌شوید و آن را طبیعی می‌دانید. اگر دوست شما #دروغ بگوید، در ابتدا از دستش ناراحت می‌شوید؛ ولی در نهایت شما هم عادت می‌کنید به دیگران دروغ بگویید و اگر مدت طولانی با چنین دوستانی باشید، به خودتان هم دروغ خواهید گفت. اگر با آدم‌های #شاد و پر انگیزه دمخور شوید؛ شما هم شاد و پرانگیزه می‌شوید و این امر برای‌تان کاملا طبیعی است. تصمیم بگیرید به مجموعه افراد مثبت ملحق شوید وگرنه افراد منفی شما را پایین می‌کشند و اصلا متوجه چنین اتفاقی هم نمی شوید...

✍امید فراغت

@hooreechannel 🌹

‍ مهریه؛ عقب‌ماندگی قانون از جهان مدرن

🖊️چند وقتی است که برای فیزیوتراپی می‌روم؛ جایی معمولی، با آدم‌هایی معمولی و دردهایی که فقط جسمی نیستند. آنجا زن جوان فیزیوتراپی هست که هر بار سر حرف‌مان باز می‌شود، نگرانی از صدایش پیداست. نه برای خودش؛ برای برادرش. برادری که باید مهریه همسرش را بپردازد و زیر بار عددی است که نه با درآمدش می‌خواند، نه با زندگی امروز. نگرانی او، فقط نگرانی یک خواهر نیست؛ تصویر فشرده‌ای است از یک مسئله بزرگ‌تر در جامعه ما.

مهریه، در جهان مدرن و در جامعه‌ای با روابط پیچیده اقتصادی و اجتماعی، گزینه‌ای نامتجانس است که نه امنیت پایدار می‌آورد و نه عدالت.
وقتی زنی برای گرفتن حقش باید از ابزار تهدید استفاده کند و مردی برای ندادن آن به بن‌بست برسد، یعنی قانون از زندگی عقب مانده است.

مسئله فقط مهریه نیست؛ ساختار نابرابر حقوقی ازدواج است. هنوز در قانون، ریاست خانواده به‌طور پیش‌فرض بر عهده مرد است؛ انگار زن، حتی اگر تحصیل‌کرده‌تر، مستقل‌تر و مسئولیت‌پذیرتر باشد، باز هم در مرتبه‌ای پایین‌تر تعریف می‌شود. این نگاه، نه با واقعیت زندگی امروز سازگار است و نه با مفهوم شراکت در ازدواج. ازدواج اگر مشارکت دو انسان بالغ است، چرا حقوق آن متقارن نیست؟

در یک ساختار عادلانه، زن باید همان حقوقی را داشته باشد که مرد دارد:
حق تصمیم‌گیری برابر، حق طلاق برابر، حق حضانت منصفانه، حق انتخاب محل زندگی، و حق استقلال اقتصادی بی‌قیدوشرط. وقتی این حقوق به رسمیت شناخته نشود، قانون ناچار می‌شود با ابزارهای ناکارآمدی مثل مهریه، عدم تعادل را جبران کند؛ ابزاری که خود منبع بی‌عدالتی تازه‌ای می‌شود.

یکی از مهم‌ترین اصلاحاتی که می‌تواند جایگزین مهریه شود، تقسیم عادلانه دارایی‌ها در زمان طلاق است. اگر زندگی مشترک به‌عنوان یک پروژه مشترک دیده شود، دارایی‌هایی که در طول ازدواج به دست آمده‌اند باید به‌طور منصفانه میان دو طرف تقسیم شوند؛ فارغ از اینکه درآمد مستقیم را چه کسی داشته است. کار خانگی، مراقبت، حمایت عاطفی و فرسودگی روانی، همه بخشی از تولید ثروت‌اند، حتی اگر در فیش حقوقی نیایند.

در چنین سیستمی، زن برای امنیت آینده‌اش نیازی به مهریه‌های سنگین ندارد و مرد هم با کابوس بدهی زندگی نمی‌کند. رابطه از ابتدا بر پایه شراکت و مسئولیت مشترک شکل می‌گیرد، نه بر اساس وثیقه و ضمانت.

آن زن جوان  شاید زبان قانون‌گذار نباشد، اما درد را درست می‌فهمد. نگرانی‌اش برای برادرش، در واقع نگرانی برای جامعه‌ای است که هنوز با قواعد قدیمی می‌خواهد مسائل جدید را حل کند. جامعه‌ای که اگر می‌خواهد سالم‌تر، آرام‌تر و انسانی‌تر باشد، باید شجاعت بازنگری داشته باشد:
بازنگری در مهریه،
بازنگری در ریاست مردانه خانواده،
و بازنگری در مفهوم عدالت در ازدواج و طلاق.

قانون، اگر تغییر نکند، فقط درد را از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌کند؛ درست مثل بیماری‌ای که درمان نشده و فقط مُسکن عوض می‌کند.

✍️مریم رحمانی عضو گروه مطالعات زنان خردادماه ۱۴۰۵

@womenstudiesisaorg
@hooreechannel 🌹

.
اعتماد به نفس از کدام عادت‌های کوچک ساخته می‌شود؟

از عمل کردن به قول‌هایی که به خودت می‌دهی.

از تمام کردن کارهای نیمه‌کاره.

از مراقبت از بدنت.

از پذیرفتن اشتباهات، بدون تحقیر کردن خودت.

از مقایسه نکردن مسیرت با دیگران.

از نه گفتن، وقتی واقعاً نمی‌خواهی.

از امتحان کردن چیزهایی که کمی می‌ترسانندت.

اعتماد به نفس یعنی مغزت بارها دیده باشد که روی حرف خودت می‌توانی حساب کنی

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

هنر پیر شدن

پیری برای بسیاری از افراد، آخرین مرحلۀ زندگی است و پس از آن، چیزی جز مرگ در انتظار شخص نیست. پیری همراه است با ضعف و ناتوانی و بیماری و به تدریج قوای جسمی و ذهنی انسان را تحلیل می‌برد.

بسیاری بر این باورند که جوانی دورۀ شادی و لذت است و پیران باید برای همیشه با خوشی و لذت خداحافظی کنند و برای حفظ وقار و متانتِ خود، پیرامون هیجانات و شادی‌ها نگردند و به تدریج خود را برای مرگ آماده کنند. به همین دلیل در بسیاری از جاها، پیران به سفر و تفریح و گشت‌وگذار و ورزش و مهمانی نمی‌روند و ترجیح می‌دهند وقت خود را در تنهایی بگذرانند، یا با هم‌سن‌های خود در پارک‌ها، یا پای دیوارها، به مرور خاطرات گذشته بپردازند و بر گذشتۀ از دست رفته حسرت بخورند. پیرزنان هم غالباً از آراستگی و خوش‌پوشی و ورزش و تفریح طفره می‌روند.

این باور کاملاً نادرست است و باید با آموزش‌های درست و دقیق، آن را اصلاح کرد، به گونه‌ای که افراد به تدریج که پیر می‌شوند، متناسب با سن خود، از زندگی لذت ببرند و نپندارند که پیری به معنی خداحافظی با شادی‌ها و لذت‌هاست.

تصویری که عموم افراد از یک جوان در نظر دارند، تصویر شخصی شاد و سرزنده و بانشاط و دارای هیجاناتِ عالی است و پیران معمولاً به صورت افرادی اخمو و غمگین و بی‌حوصله و ملول تصور می‌شوند. تحقیقات روان‌شناسان نشان داده است که این سخن چندان درست نیست:

«یک مطالعۀ معتبر بر روی شصت هزار نفر بزرگ­‌سال، از چهل کشور مختلف، به تقسیم شادی به سه مؤلفۀ جداگانه منجر شد: رضایت از زندگی، هیجان مثبت و هیجان منفی. رضایت از زندگی با افزایش سن اندکی افزایش پیدا می‌کند، هیجان مثبت با کاهشی مختصر همراه است و هیجان منفی هم تغییر نمی‌کند. آن.چه که با افزایش سن ما تغییر می‌کند، شدّت هیجانات ماست؛ هم «احساس پرواز بر روی ابرها» و هم «احساس گرفتاری در قعر ناامیدی» هر دو با افزایش سن کم­‌رنگ‌تر می‌شوند» (شادمانی درونی، سلیگمن، ص ۸۱).

اگر کسی درست زندگی کند و از عمر خود به خوبی بهره بگیرد، به گونه‌ای که حسرت چندانی برای گذشته نداشته باشد، با ورزش و تغذیه و بهداشت بدن خود را تندرست و نیرومند نگه دارد، با کار و تلاش مقداری پول برای آینده پس‌انداز کند و هنر یا مهارتی جذاب و سرگرم‌کننده یاد بگیرد، با افزایش سن بر میزان شادی او افزوده می‌شود و می‌تواند دوران پیری را به زیباترین شکل ممکن، به سر ببرد.

«آماده شدن برای پیری» یکی از مهم‌ترین هنرهایی است که هرکسی باید به آن توجه داشته باشد. دوران پیری که با تنهاییِ ناشی از کار نکردن، جدا شدن از فرزندان، مرگ همسر و دوستان و آشنایان همراه است، در کمین بیشتر ماست. اگر بتوانیم با ورزش و تغذیه و سفر و مطالعه و هنر و معنویت خود را برای آن دوره آماده کنیم، می‌توانیم پایانی بسیار دل‌انگیز برای زندگیِ این‌جهانیِ خود رقم بزنیم.

درست است که پیری تن را زار و نزار می‌کند و بسیاری از نقاط مثبت زندگی انسان را از بین می‌برد، اما شخص می‌تواند با یک برنامه‌ریزی کاملاً حساب‌شده و دقیق، خود را برای پیری آماده کند. دانش نیکو، اخلاقِ نیکو و خیرخواهی و فضیلت‌هایی از این دست می‌توانند پیری بسیار زیبایی را برای انسان به ارمغان بیاورند.

مولانا نمونه‌ای از افرادی است که پیری خود را از کودکی‌اش بهتر می‌داند:

پیریِ من گشته بِهْ از کودکی
تازه شده روی پُر آژنگِ من
(کلیات شمس، چاپ استاد فروزانفر، غزل ۲۱۱۷)

اگر انسان از عمر خود به خوبی بهره ببرد، در پیری حسرت و اندوه و پشیمانی نخواهد داشت. نارضایتی از گذران عمر می‌تواند پیری را به عذابی الیم تبدیل کند؛ بنابراین می‌توانیم در جوانی و میان‌سالی، خود را برای سپری کردنِ یک پیری خوب آماده کنیم.

مولوی در ابیات درخشان زیر، به این نکته اشاره می‌کند که شخص می‌تواند چنان زندگی کند که از سیری و پیری و ملال خاطر  رهایی یابد و همواره احساس طراوت و تازگی و شادابی داشته باشد:

ما بر اين درگه ملولان نيستيم
تا ز بُعدِ راه هرجا بيستيم
دل فرو بسته و ملول آن كس بُوَد
كز فراقِ يار در مَحْبَس بُوَد
دلبر و مطلوب با ما حاضر است
در نثارِ رحمتش جان شاكر است
در دلِ ما لاله‏زار و گلشنى است
پيرى و پژمردگى را راه نيست
دايما تَرّ و جوانيم و لطيف
تازه و شيرين و خندان و ظريف
پيشِ ما صد سال و يك ساعت يكى است
كه دراز و كوته از ما مُنْفَكى است
آن دراز و كوتهى در جسم هاست
آن دراز و كوته اندر جان كجاست‏؟ ...
چون نباشد روز و شب با ماه و سال
کى بود سيرىّ و پيرىّ و مَلال؟‏
(مثنوی، د ۳/ ۲۹۴۱ – ۲۹۳۲)

✍️ ایرج شهبازی
بیست و دوم خردادماه ۱۴۰۵

@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹

‍ مردان پرنس و بحران بلوغ در روابط معاصر

🖊️در روایت‌های بسیار از زنان، الگویی تکرارشونده دیده می‌شود؛ از مردی که قهر می‌کند، اما توضیح نمی‌دهد چرا. حمایت عاطفی و اقتصادی می‌خواهد، اما مسئولیت نمی‌پذیرد. می‌خواهد دیده شود، اما حاضر نیست پاسخ‌گو باشد و…. این الگو در شبکه‌های اجتماعی به کنایه «پرنس شدن مردها» نام‌گذاری شده است. اما این کنایه و شوخی نیست یک بحران جدی‌ است، بحران بلوغ مردانه در جامعه معاصر.

«مرد پرنس» نه مرد سنتی است و نه مرد مدرن. نه آن نان‌آور مقتدرِ تعریف‌شده در نظم قدیم است و نه شریک بالغ و مسئولِ مطلوب در روابط امروز. او در وضعیت تعلیق ایستاده، جایی میان از‌دست‌رفتن نقش‌های قدیمی و ناتوانی در پذیرش نقش‌های جدید. نتیجه این تعلیق، رفتاری است آمیخته از ناز، قهر، طلبکاری عاطفی و اقتصادی و فرار از پاسخ‌گویی.

برخلاف روایت‌های ساده‌انگارانه، مسئله «زنانه‌شدن» مردان نیست. احساس داشتن، آسیب‌پذیر بودن و نیاز به حمایت نه ضعف است و نه تهدید. بحران از جایی آغاز می‌شود که احساس، جای مسئولیت را می‌گیرد و آسیب‌پذیری، بدون یادگیری پاسخ‌گویی، به الگوی رفتاری بدل می‌شود. مرد پرنس می‌خواهد درک شود، اما حاضر نیست تصمیم بگیرد، می‌خواهد بماند، اما تعهد نمی‌دهد، می‌خواهد حمایت شود، اما سهم خود از بار رابطه را نمی‌پذیرد.

این وضعیت صرفاً حاصل انتخاب‌های فردی نیست. تحولات ساختاری نقش مهمی در شکل‌گیری آن داشته‌اند. به عنوان مثال ریچارد وی.ریوز، پژوهشگر و نویسنده کتاب درباره پسران و مردان، نشان می‌دهد که فروپاشی مشاغل سنتی مردانه و ناامنی اقتصادی مزمن، بسیاری از مردان را از مسیرهای کلاسیک هویت‌یابی بیرون رانده است. همچنین برای بسیاری از پسران، شکست تحصیلی تنها یک ناکامی فردی نیست، بلکه به معنای شکست در ساخت هویت است.

به نظر می‌رسد مردی که امکان تجربه کفایت اجتماعی، شغلی و … ندارد، اغلب این ناتوانی را به حوزه رابطه منتقل می‌کند و رابطه عاطفی، به‌جای عرصه مشارکت و تعهد، به پناهگاهی برای تخلیه اضطراب و ناامنی بدل می‌شود.

تداوم وضعیت «مرد پرنس» فقط حاصل ناتوانی نیست. این وضعیت برای او منافعی هم دارد. تعلیق رابطه، هزینه تصمیم‌گیری را به تعویق می‌اندازد، امکان دریافت حمایت عاطفی را بدون تعهد فراهم می‌کند و او را از مواجهه با شکست‌ها در حوزه‌های دیگر زندگی مصون نگه می‌دارد. یکی از ابعاد کمتر گفته‌شده‌ این الگو، سواستفاده‌ اقتصادی در بستر رابطه عاطفی است. سواستفاده‌ای که لزوماً از فقر یا بیکاری نمی‌آید. مرد پرنس ممکن است بدون پذیرش مسئولیت اقتصادی، از منابع مالی و زمانی شریک خود بهره‌مند شود؛ از اتکا به درآمد زن تا عادی‌سازی نپرداختن سهم خود از هزینه‌های مشترک. در این وضعیت، حمایت اقتصادی به‌تدریج به حقی نانوشته بدل می‌شود بی‌آن‌که تعهد یا پاسخ‌گویی در برابرش وجود داشته باشد. و البته تا زمانی که  این الگو، همدلی دریافت می‌کند و از او پاسخ‌گویی مطالبه نمی‌شود، مقاومت در برابر بلوغ نه یک ناتوانی صرف، بلکه یک انتخاب خواهد بود.

اکنون که تغییر نگرش زنان سریع‌تر از بازتعریف نقش مردان پیش رفته است، زنان دیگر حاضر نیستند بار عاطفی و روانی رابطه را به‌تنهایی حمل کنند، اما نظام‌‌های آموزشی، فرهنگی و اقتصادی هنوز نسخه‌ای عملی برای «مرد بالغِ پسامردسالار» ارائه نداده‌‌اند. مرد پرنس، محصول همین خلأ نهادی است، مردی با احساسات بیدار، اما بدون مهارت رابطه، بدون تمرین پاسخ‌گویی، بدون الگوی معتبر برای تعهد و بدون آزردگی از این نابالغی!

در نبود سیاست‌های آموزشی، فرهنگی و اقتصادی برای تعریف بلوغ مردانه، مرد پرنس هزینه باخت خود را در سطح روابط خصوصی پس می‌گیرد. نتیجه، روابطی است که در آن تعهد به تعویق می‌افتد، فرسایش عاطفی عادی می‌شود و بحران‌های ساختاری، در خصوصی‌ترین ساحت زندگی انسان‌ها بازتولید می‌شوند.

✍️فریبا نباتی| عضو گروه مطالعات زنان| خردادماه۱۴۰۵

@womenstudiesisaorg
@hooreechannel 🌹

تاوان سنگین آموزش آنلاین؛ طالبان یک زن دیگر را شلاق زدند

در سه ماه اول سال ۲۰۲۶، حداقل ۳۹ زن در افغانستان در ملا عام شلاق خوردند
۲.۲ میلیون دختر و زن از درس و تعلیم محروم هستند

+شما شکوه این زن رو ببینید: نه
ضجه میزنه نه جیغ میزنه, این
قدرت زن خاورمیانه است😢

@hooreechannel 🌹

هفت راه‌کار کلیدی برای دوران استیصال

✔️وقتی هر روز آمریکا در مورد مذاکره و جنگ یک چیز می‌گوید، اسرائیل چیز دیگری و حکومت ایران هم چیزی دیگری، پیشنهاد کاملا عملی ما برای نجات از این شرایط روحی استیصال و ویرانگر برای شهروندی که عملا قدرت چندانی برای اثرگذاری روی تصمی‌های سیاسی ندارد این است که از "مصرف‌کننده‌ی بحران" به "مدیر بحران شخصی" تبدیل شوید.

✔️مشکل اصلی فقط آمریکا، اسرائیل یا حکومت ایران نیست. مشکل این است که مغز انسان برای زندگی در معرض یک جریان دائمی از اخبار متناقض و تهدیدهای سیاسی طراحی نشده است. وقتی هر روز سه روایت متضاد می‌شنوید، ذهن به‌تدریج وارد حالتی می‌شود که روان‌شناسان آن را درماندگی آموخته‌شده (learned helplessness) می‌نامند؛ احساس می‌کنید باید نگران باشید، اما هیچ کاری از دستتان برنمی‌آید.

📌برای خروج از این وضعیت، چند اقدام عملی وجود دارد:

🪧 ۱. بین "اطلاع داشتن" و "پیگیری لحظه‌ای" فرق بگذارید.
برای یک شهروند عادی، دانستن این‌که "امروز تنش‌ها بالا رفته" کافی است. لازم نیست هر دو ساعت توییت ترامپ را بخوانید، پاسخ اسرائیل را ببینید، تکذیب یا تأیید مقام‌های ایرانی را دنبال کنید. این کار معمولا اطلاعات جدیدی به شما نمی‌دهد؛ فقط اضطراب را تکرار می‌کند.

🪧۲. دایره‌ی نگرانی را از دایره‌ی اثرگذاری جدا کنید.
این ایده از روان‌شناس و نویسنده مشهور استفان کُوی است که می‌گوید دو ستون روی کاغذ بکش؛
- نگرانی‌ها
جنگ می‌شود یا نه؟ مذاکرات شکست می‌خورد یا نه؟ تصمیم ترامپ چیست؟
- اثرگذاری من
مدیریت پس‌انداز، آمادگی خانواده، سلامت جسمی و روانی، ارتباط با عزیزان
هر روز فقط روی ستون دوم وقت و انرژی بگذارید.

🪧 ۳. برای بدترین وضعیت یک بار برنامه بریزید
ذهن مضطرب مدام می‌پرسد: اگر جنگ شد چه؟ یک بار بنشینید و برای خودتان پاسخ بنویسید؛ مدارک مهم کجاست؟ چه مقدار پول نقد لازم داریم؟ شماره‌های ضروری را داریم؟ خانواده چه برنامه‌ای دارند؟
بعد پرونده را ببندید. ذهنی که برنامه دارد، کمتر وحشت می‌کند.

🪧 ۴. از پیش‌بینی سیاسی دست بکشید
تقریبا هیچ‌کس نمی‌داند هفته‌ی آینده چه خواهد شد. بسیاری از کارشناسان، روزنامه‌نگاران و سیاستمداران در پیش‌بینی رخدادهای بزرگ بارها اشتباه کرده‌اند.بنابراین به جای پرسیدن: "آخرش چه می‌شود؟" بپرسید: "اگر هر کدام از این سناریوها رخ داد، من چه خواهم کرد؟"

🪧۵. سهم اخبار را محدود کنید.
مثلا روزی یک بار، حداکثر ۲۰ دقیقه، از دو یا سه منبع معتبر.
بیش از این معمولا ارزش اطلاعاتی چندانی اضافه نمی‌کند.

🪧۶. روی چیزهای پایدار تمرکز کنید
سیاست پر از نوسان است. اما این‌ها معمولا ارزش خود را حفظ می‌کنند: ورزش، مطالعه، مهارت‌آموزی، دوستی‌ها، خانواده و کار مفید
بحران‌ها می‌آیند و می‌روند، اما این سرمایه‌ها باقی می‌مانند.

🪧۷. یک حقیقت مهم را بپذیرید؛ برخی چیزها در اختیار ما نیستند.
در طول تاریخ، بیشتر انسان‌ها در بیشتر بحران‌های بزرگ جهان هیچ نقش مستقیمی در تصمیم‌گیری نداشته‌اند. هنر زندگی این نبوده که جهان را کنترل کنند؛ بلکه این بوده که در میان بی‌ثباتی جهان، ثبات درونی خود را حفظ کنند.

➕شاید ریشه آرامش در چنین شرایطی این جمله از فیلسوف رواقی اپیکتوس است؛ "برخی چیزها در اختیار ما هستند و برخی چیزها نه."هر چه بیشتر انرژی خود را صرف چیزهای خارج از اختیارتان کنید، احساس استیصال بیشتر می‌شود. هر چه بیشتر بر آنچه واقعا در اختیارتان هست متمرکز شوید، احساس قدرت و آرامش بازمی‌گردد.

▪️شاید مهم‌ترین تمرین روزهای پرتنش این باشد که هر شب از خودتان بپرسید: امروز چند ساعت صرف چیزهایی کردم که نمی‌توانستم تغییرشان دهم و چند ساعت صرف چیزهایی کردم که واقعا می‌توانستم بهترشان کنم؟ همین سؤال ساده، اغلب جهت ذهن را از اضطراب به عمل تغییر می‌دهد.

جامعه‌ای بهتر بسازیم

@zistboommedia
@hooreechannel 🌹

.

سرخوردگی زناشویی یا فروپاشی تصور از ازدواج، به احساس و شرایطی اشاره دارد که یکی یا هر دو شریک زندگی، پس از مدتی زندگی مشترک، احساس می‌کنند که ازدواج آن‌گونه که انتظار داشتند، پیش نرفت

با هم تفاوت دارند! انتظارات آنها برآورده نشده و نوعی احساس سرخوردگی و دلسردی را تجربه می کنند.

در این شرایط زوج ممکن است بگویند:

"نه اینکه دعوا کنیم، نه... فقط انگار دیگه اون رابطه نیست. یا، او آدم خوبیه، ولی حس من تغییر کرده"

عوامل گوناگونی در ایجاد این شرایط دخالت  دارند.

واقعیت‌های سخت زندگی، مشکلات ارتباطی یا خیانت، می‌توانند منجر به این احساس دلسردی در رابطه شوند.

انواع احساس هایی که تجربه می شوند:

- فقدان احساس رمانتیک و عشق
- نوعی احساس دلزدگی
- احساس سوگ و شکست
- کاهش شدید میل جنسی به زوج
- احساس دلسوزی برای خود و سکوت‌ تلخ
-افسردگی پنهان
- سردرگمی هیجانی
- سردرگمی هویتی
- جذابيت ارزش های جدید، و گاه گمراه کننده
- تصمیم های تکانشی و پرخطر

استعاره:
۱. شمعی که کم‌کم خاموش می‌شود

ازدواج مانند شمعی است که در ابتدا با شعله‌ای گرم و روشن آغاز می‌شود.
اما اگر از آن مراقبت نشود، شعله‌اش کم‌کم ضعیف شده و در نهایت خاموش می‌شود. سرخوردگی زناشویی لحظه‌ای است که یکی یا هر دو نفر متوجه می‌شوند این شعله دیگر مثل قبل نمی‌سوزد.

علل رایج سرخوردگی زناشویی:

۱. تفاوت بین انتظارات و واقعیت:
آنچه فرد از ازدواج تصور می‌کرد با آنچه تجربه می‌کند متفاوت است.
از سویی، داشتن انتظارات ایده ال و غیرواقع بینانه از زندگی مشترک، بدون در نظر گرفتن تعهدها و مسئولیت های مشترک

۲. نبود ارتباط عاطفی مؤثر:
گفت‌وگوهای سطحی، نشنیدن احساسات و ...
۳. هیجان طلبی های غیرمتعارف و عبور از مرزهای اخلاقی و حقوق زناشویی

۳. نبود رشد مشترک:
وقتی یکی رشد می‌کند و دیگری نه، فاصله ایجاد می‌شود.

۴. تکرار و یکنواختی، بی‌هیجانی و نبود تجربه‌های جدید

۵. تعارضات حل‌نشده یا سرکوب‌شده:
دعواهایی که تمام نشده‌اند، و زیر فرش رفته‌اند.

۶. پیمان شکنی یا شک و تردید از مهم‌ترین و شدیدترین عوامل سرخوردگی و گسست عاطفی زناشویی است.

راهکارهای درمانی:

۱‌. آگاهی زوج از وجود سرخوردگی زناشویی:

به ویژه، افت رضایت زناشویی ممکن است در اواسط زندگی زناشویی، یعنی در میانسالی رخ بدهد. گاهی بحران میانسالی در زنان به آن شدت می دهد.
ضروری است تا زوج آگاه باشند که سرخوردگی زناشویی قابل درمان است و نباید تصمیم های تند و تعیین کننده مانند جدایی یا طلاق، بگیرند.
گاهی عبور از این مرحله می تواند رابطه ای واقع بینانه تر و صمیمی تر را به دنبال داشته باشد.

۲. ارتباط شفاف و صادقانه با یکدیگر و بیان احساسات خود و سپس کمک گرفتن از زوج درمانگر

۳. بازسازی تصویر ذهنی از ازدواج: به شکل واقع بینانه با‌کمک درمانگر

۴. افزایش همدلی و مهارت‌های گوش دادن: تمرین شنیدن بدون قضاوت و ...

۵. بازتعریف نقش‌ها و انتظارها: گاهی نقش‌ها در طول زمان تغییر می‌کنند و لازم است بازسازی شوند.

۶. تمرکز بر نقاط قوت و خاطره های خوب

۷. برنامه‌ریزی برای تجربه های مشترک تازه

۸. بررسی باورهای هسته ای و تحریف های شناختی نیز در این میان ازاهمیت بسزایی برخوردار است:

باور های هسته ای ناسازگار مانند "اگر خواسته‌هام رو بگم، طرد یا رد می‌شم". یا "اگر واقعا او را دوست داشته باشم نباید دچار تردید بشوم".

تحریف های شناختی مانند فیلتر ذهنی:
«فقط یادم میاد که سرم داد زد، یا با من مخالفت کرد.». نادیدن مثبت ها، استدلال هیجانی، همه-یا-هیچ، فاجعه سازی و پیشگویی از آینده نمونه‌های هستند که موجب دلسردی و آسیب به رابطه می شود.

استعاره درمانی:
«باغچه فراموش‌شده»

ازدواج مانند باغچه ای است که اوایل با شوق و عشق دانه‌ها را می‌کاریم، آب می‌دهیم، مراقبت می‌کنیم، و از دیدن جوانه‌ها ذوق‌زده می‌شویم.
اما به‌مرور زمان، وقتی فکر می‌کنیم "کار تمام شده"، مراقبت را کنار می‌گذاریم.

آبی نمی‌دهیم، هرس نمی‌کنیم، خاک را بررسی نمی‌کنیم. سپس، به ارامی و تدیجی، روزی می‌رسد که از کنار باغچه رد می‌شویم و با تعجب می‌بینیم علف‌های هرز رشد کرده‌اند، گل‌ها پژمرده شده‌اند، و زیبایی گذشته دیگر نیست.

سرخوردگی زناشویی همان لحظه‌ای است که باغچه‌ را می‌بینیم و فکر می‌کنیم دیگر امیدی نیست.

اما درمان، یعنی بازگشتن به آن باغچه با دستانی خاکی، با بیلچه‌ای کوچک، با توجهی تازه.
یعنی دوباره نگاه‌کردن، دوباره آب‌دادن، دوباره با هم زانو زدن و کاشتن.

ممکن است بعضی گل‌ها نجات پیدا نکنند، اما هنوز می‌توان زمین را زنده کرد.. و اگر هر دو با هم کار کنند، شاید حتی زیباتر از قبل شکوفا شود.

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

🎯 اشک‌هایت را بگذار برای استوری اینستاگرام
🔺 چرا نسل زد از تراپی خوشش نمی‌آید؟

🔴 چطور می‌شود به کسی بگوییم دارد غرق می‌شود، اما همه‌چیز هم تحت‌کنترل است؟ پاسخ این سؤال برای نسل‌های قبل روان‌درمانی بود: اتاقی با نور ملایم؛ غریبه‌ای که با مهربانی نگاهتان می‌کند؛ و ۵۰ دقیقه وقت برای اینکه سفرۀ دلتان را باز کنید. اما برای بسیاری از نسل‌زدی‌ها روان‌درمانی پناهگاهی امن نیست، بلکه اتاقی است تاریک و دلگیر با بوی مواد ضدعفونی‌کننده که گران‌تر از آن است که از عهدۀ هزینه‌هایش برآیند. و بدتر از آن، دیگر دارد ... خز می‌شود. یک نظرسنجی جدید نشان می‌دهد که ۳۷ درصدِ نسل‌زدی‌ها مراجعه به روان‌درمانی را نشانۀ ضعف می‌دانند.

🔴 در تیک‌تاک ویدئوهای طنز پربازدیدی وجود دارد با عنوان «چه حسی راجع ‌بهش داری؟» در این ویدئوها، تیک‌تاکرهای نسل زدی، با آه‌کشیدن‌های اغراق‌آمیز و نگاه‌های کلافه و خسته، روان‌درمانگران را مسخره می‌کنند.

🔴 مسئله فراتر از مسائل مالی یا در دسترس‌بودنِ روان‌درمانی است. مسئله سر شکافِ فرهنگی‌ای است که دربارۀ معنای کمک‌خواستن، آسیب‌پذیربودن و التیام‌پیداکردن ایجاد شده است. نسل زد آموخته است شخصیت غمگینی در دنیای مجازی به نمایش بگذارد، حتی دربارۀ سلامت روان حرف بزند، اما نگذارد کسی به دنیای درونی‌اش راه پیدا کند. از نگاه نسل زد، روان‌درمانیِ سنتی نمایشی بیش نیست و ترجیح می‌دهند سراغش نروند. این در حالی است که در بین همین نسل، بیشترین نرخ اضطراب و افسردگی و افکار خودکشی گزارش می‌شود.

🔴 نسل‌ زد ترجیح می‌دهد درد و رنج‌هایش را به‌صورت آنلاین در قالب اعترافات، میم‌ها و ترندهای پربازدید ابراز کند، ولی سراغ روان‌درمانی که برای نسل‌های پیشین حکم پناهگاه را داشت، نرود. اما عاقبت این روی‌گردانی چیست؟

🔴 تناقض اینجاست که این نسل، بیش از هر نسل دیگری، بر «زبان روان‌درمانی» مسلط است و از اصطلاحات آن استفاده می‌کند: نسل‌ زدی‌ها «مرز»هایشان را می‌شناسند، «واکنش‌هایشان به تروما» را می‌دانند، نشانه‌های ای‌دی‌اچ‌دی را از حفظ‌اند، اما به روان‌درمانگران اعتماد نمی‌کنند. به‌جایش راه تازه‌ای برای تخلیۀ هیجان پیدا کرده‌اند. چیزی که خودشان نامش را «از پا درآمدن» گذاشته‌اند. منظور از این تعبیر، ویدئو‌هایی است که برای تیک‌تاک یا اینستاگرام ساخته می‌شوند و در آن فرد، لحظۀ فروپاشی روانی‌اش را به تصویر می‌کشد - جلوی آیینه، توی ماشین یا هر جای دیگر.

🔴 این نوع تخلیۀ روانیِ نمایشی امن و تحت کنترلِ کامل خود فرد است. بااین‌حال روشن نیست که واقعاً چقدر کمک‌کننده است. چرا که علی‌رغم همۀ این‌ها آمار ناخشنودی‌های روانی دائماً در حال افزایش است.

🔴 مت هاسی، تراپیست بریتانیایی، می‌گوید: نسل زد به روان‌درمانی بی‌اعتماد است، همانطور که به همۀ نهادهای اجتماعی دیگر، از جمله دولت بی‌اعتماد است. از طرف دیگر، نحوۀ بیانِ «درد روانی» در میان نسل‌زدی‌ها متفاوت است. آن‌ها استاد روایت درد خود در فضای مجازی‌اند، اما از پاسخ به درخواست‌هایی مثل «از کودکی‌ات بگو» یا «چه احساسی بهش داری» طفره می‌رود. در نهایت، باید وفاداری عمیقی را در نظر گرفت که نسل زد به همسالان خود دارد. آن‌ها همۀ بزرگسالان -از جمله روان‌درمانگران- را غریبه می‌دانند، کسانی که درکی از احوالات آن‌ها ندارند.

✍ نوشتۀ مت هاسی

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹

🪧خشونت شریک زندگی؛ همسایگان چه فکر می‌کنند و همسران چه می‌کنند؟

تصور کنید زنی در خانه‌اش، جایی که باید امن‌ترین مکان برای او باشد، بارها تحقیر می‌شود، فریاد می‌شنود و حتی کتک می‌خورد. شاید اطرافیان بگویند، «خب، لابد خودش کاری کرده که شوهرش این‌طوری عصبانی شده»، یا حتی آن زن بگوید: «حق با اوست، من نباید دیر به خانه می‌آمدم».

این نوع طرز فکر، یعنی توجیه خشونت، در بسیاری از جوامع (از جمله ایران) هنوز هم رایج است.

🔸شاید برخی بگویند این رفتارها «مسئله خانوادگی» است و نباید در آن دخالت کرد، اما حقیقت این است که خشونت خانگی (یا همان خشونت توسط شریک زندگی IPV) نقض آشکار حقوق بشر است که می‌تواند پیامدهای جدی و جبران‌ناپذیری برای زنان و فرزندانشان داشته باشد.

خشونت خانگی فقط به کتک زدن محدود نمی‌شود. گاهی یک مرد ممکن است همسرش را از کار کردن، درس خواندن یا حتی دیدن خانواده‌اش منع کند و وقتی زن اعتراض می‌کند، با تهدید یا تحقیر، او را وادار به سکوت کند. در ایران نیز، متاسفانه نمونه‌های زیادی از این نوع خشونت‌ها در سکوت و بدون برخورد قانونی باقی می‌مانند، چون بسیاری از زنان فکر می‌کنند این رفتار «عادی» است یا «حق مرد است»؟

چرا هنوز در سال ۲۰۲۵، در قرن بیست‌ویکم، چنین باورهایی وجود دارد؟

نویسندگان در مقاله پیش‌رو به دنبال این هستند که بفهمند چطور نگرش زنان، شوهران، محله‌ها و کشورها نسبت به خشونت خانگی بر خطر تجربه آن برای زنان تاثیر می‌گذارد. آنها نشان می‌دهند که برای کاهش واقعی خشونت، باید به سراغ تغییر نگرش‌های اجتماعی و ساختارهای کلان رفت.

🔺یکی از یافته‌های مهم پژوهش این است که در بسیاری از کشورها، زنان بیشتر از مردان خشونت را توجیه می‌کنند. به عبارت دیگر، درصد زنانی که بر این باورند که مرد حق دارد در برخی شرایط همسرش را بزند، بیشتر از مردان و حتی بیشتر از زنانی است که خودشان خشونت را تجربه کرده‌اند. نکته قابل‌توجه این است که زنانی که خشونت دیده‌اند، بیشتر احتمال دارد رفتار شوهرشان را قابل‌قبول بدانند. نویسندگان تاکید می‌کنند توجیه زنان برای خشونت، علت وقوع آن نیست، اما می‌تواند مانع از جلوگیری یا مقابله با آن شود.

وقتی در جامعه یا محله‌ای، خشونت علیه زن موضوعی عادی و قابل‌قبول تلقی شود، این فضا باعث تضعیف قدرت زنان شده و احتمال وقوع خشونت را افزایش می‌دهد. محققان با استفاده از داده‌های مکانی و نظرسنجی‌ها، نسبت زنانی که خشونت را در هر منطقه توجیه می‌کردند اندازه‌گیری کرده و تاثیر آن را بر خشونت بررسی کردند.

محله و جامعه، با شکل دادن به این هنجارها، می‌توانند تاثیر زیادی بر نگرش افراد و رفتار آنها داشته باشند. زنان در محله‌هایی که در آنها خشونت علیه زن ناپسند و محکوم است، کمتر در معرض خشونت قرار دارند، چون جامعه با اعمال فشار و سرزنش، مردان را از خشونت بازمی‌دارد. اما در محله‌هایی که مردم بر این باورند که مرد حق دارد زن را بزند، این فشار اجتماعی وجود ندارد و حتی برعکس، خشونت ممکن است عادی یا حتی قابل‌قبول تلقی شود.

در چنین فضاهایی، هنجارهای اجتماعی به جای بازدارندگی، نقش تشویقی یا توجیه‌گر دارند و این باعث افزایش خشونت می‌شود.

✍حامد وحیدی
🔖ادامه مطلب

@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹

قسمتی از خاطرات زنده یاد صديقه دولت آبادي ( از فعالان انقلاب مشروطه و جنبش زنان ایران) در  «يادداشت‌هاي مسافرت اروپا»

🔺 «زن: بفرمایید؛ اين گذرنامه من است.

مدير گمرک مارسی در فرانسه: اوه، شما ايرانی هستيد؟ البته ارمنی ايرانی، اينطور نيست؟

زن: ايرانی‌ام، اما ارمنی نيستم.

مدير گمرک: مسلمان که نمی‌شود باشيد، شايد کليمی باشيد؟

زن: نه آقا، کليمی نيستم. نه فقط پشت­ در پشت من مسلمان و ايرانی­ الاصل بوده‌اند، بلکه پدر من يکی از مجتهدين مسلم وقت خود بود.

مدير گمرک: من نمی‌توانم باور کنم که با يک خانم مسلمان و ايرانی روبرو هستم. حالا بگوييد به من با چه کسی تا اينجا آمده‌ايد؟ يعنی کی شما را آورده است؟

زن: من تنها سفر کردم، ولی خدا در همه جا با من بود.

مدير گمرک: خدای من! زن ايرانی مسلمان از طهران تا فرانس تنها سفر کرده است. دولت شما چطور به شما اجازه داد به خارج برويد. اين گذرنامه را از کجا آورديد؟

زن: وزير امور خارجه ما آقای فروغی است. با معرفی شخص وزير خارجه گذرنامه گرفتم.

مدير گمرک: مسيری که به اينجا رسيده‌ايد را بيان کنيد.

زن: تهران، قزوين، همدان، کرمانشاه، خانقين، بغداد، حلب، بيروت، مارسی.

مدير گمرک: شما زبان فرانسه را کجا ياد گرفتيد؟

زن: در وطنم. ببخشيد آقا، نزديک است بر من مشتبه بشود که آيا در خاک فرانسه و يک ملت دوست وارد شده‌ام، يا در مقابل يک مستنطق ايام جنگ و در خاک دشمن می‌باشم.

مدير گمرک: آه ببخشيد خانم، من هم مثل شما سرم گيج شده است. سی سال است در اداره گمرک هستم، ولی زنی که مسلمان ايرانی باشد و تنها اينجا آمده باشد فقط امروز می‌بينم و همين تنها چيزی است که علت کنجکاوی من است...»

@hooreechannel 🌹

نشانه‌های بلوغ عاطفی

عوامل زیادی بر میزان بلوغ عاطفی افراد تأثیر می‌گذارند. قرارگرفتن در معرض طیف گسترده‌تری از تجربیات در سنین پایین‌تر یکی از این عوامل است. بخش‌های مهم مغز مانند قشر جلوی مغز که به مهار رفتارهای پرخطر کمک می‌کنند تا حدود ۲۵سالگی کامل رشد نمی‌کنند، به همین دلیل است که بسیاری از احساسات نوجوانان اغلب پیش‌بینی‌نشدنی به نظر می‌رسند.

با این حال بلوغ فرد بیش از اینکه به سن او ربط داشته باشد، به هوش عاطفی (هیجانی) او بستگی دارد و اینکه چطور با موقعیت‌های چالش‌برانگیز مواجه می‌شود. به همین خاطر گاهی بزرگ‌سالانی را می‌بینیم که خوب به بلوغ عاطفی نرسیده‌اند.


📌 نشانه‌های بلوغ عاطفی:


🔴 ۱. مسئولیت‌پذیری
فردی که به بلوغ عاطفی رسیده است می‌داند چه برتری‌هایی دارد و مدام در پی بهبود رفتارش است. این یعنی وقتی برایش مشکلی پیش می‌آید، سراغ سرزنش دیگران (یا خودش) نمی‌رود. فردی که به بلوغ عاطفی رسیده است به‌جای شکایت از شرایط، دست به کار می‌شود و از خودش می‌پرسد: «برای بهبود این وضع چه کاری می‌تونم بکنم؟»

🔴 ۲. نشان‌دادن همدلی
فردی که از نظر عاطفی بالغ است از اطرافیان و عزیزانش حمایت می‌کند و به‌خوبی همدلی خودش را نشان می‌دهد. این فرد می‌داند چگونه خود را جای دیگران بگذارد و سعی می‌کند مسائل را از دید طرف مقابل ببیند و راهی برای کمک به او پیدا کند.

🔴 ۳. پذیرش اشتباهات
این فرد روش درست عذرخواهی‌کردن را بلد است و بیهوده بهانه‌تراشی نمی‌کند. اشتباهاتش را می‌پذیرد و سعی می‌کند راهی برای جبران اشتباهش پیدا کند. این فرد می‌داند که همیشه حق با او نیست و موقع حق‌دادن به دیگران سخت‌گیری نمی‌کند.

🔴 ۴. نترسیدن از آسیب‌پذیری
فردی که به بلوغ عاطفی رسیده است درباره تجربیاتش صحبت می‌کند تا دیگران کمتر احساس تنهایی کنند. این شخص با پذیرش آسیب‌پذیری، همیشه دنبال این نیست که نشان بدهد بدون نقص و مشکل است. به‌راحتی می‌تواند از شکست‌هایش صحبت کند و ابایی ندارد که آسیب‌‌پذیر به‌ نظر برسد.

🔴 ۵. شناخت و پذیرش نیازها
فردی که از لحاظ عاطفی بالغ شده است وقتی به کمک نیاز دارد یا به هر دلیلی حالش خوب نیست، از دیگران کمک می‌گیرد. این فرد از کمک‌گرفتن از دیگران یا درمیان‌گذاشتن مشکلاتش با آنها خجالت نمی‌کشد.

🔴 ۶. تعیین حدومرزها
تعیین مرزها و حریم خصوصی نوعی احترام به خود و خوددوستی است. فردی که به بلوغ عاطفی رسیده است برای خودش حدومرزهای درستی تعیین می‌کند و به دیگران اجازه نمی‌دهد آنها را زیر پا بگذارند.

@zistboommedia
@hooreechannel 🌹

‍ شراکت نابرابر

در تصویری که سال‌هاست از ازدواج در جامعه‌ ما ساخته و بازتولید می‌شود، یک عدم توازن عمیق و نانوشته وجود دارد، عدم توازنی که از کودکی شکل می‌گیرد و سال‌ها بعد، خودش را در دل روابط زناشویی نشان می‌دهد.
در این تصویر، ازدواج پروژه‌ای است که زن باید برای آن «آماده» باشد و مرد فقط باید «وارد» آن شود.

دخترها از همان سال‌های نخست زندگی با واژه‌هایی مثل سازگاری، گذشت، صبر، فداکاری و تحمل بزرگ می‌شوند. به آن‌ها یاد می‌دهند زندگی مشترک سخت است، «باید ساخت» و «زن ستون خانه است».

ازدواج برای بسیاری از دختران بیشتر شبیه یک مسئولیت دائمی است تا یک مشارکت دوطرفه. مسئولیتی که اگر درست انجام نشود، خیلی زود انگشت اتهام به سمت زن می‌رود: «بلد نبود زندگی کند»، «تحمل نداشت»، «سازگار نبود.» و ...

در مقابل، پسرها اغلب بدون آموزش جدی برای زندگی مشترک بزرگ می‌شوند. کمتر کسی با آن‌ها درباره‌ استقلال عاطفی یا اینکه ازدواج یعنی اولویت‌دادن آگاهانه به یک رابطه و پذیرفتن مسئولیت عاطفی آن حرف می‌زند. مهارت‌هایی مثل گفت‌وگو، مشارکت واقعی، مراقبت عاطفی و کار کردن روی رابطه، به‌طور سیستماتیک به پسرها آموزش داده نمی‌شود.
نتیجه این است که بسیاری از مردان، ناآماده وارد رابطه‌ای می‌شوند که انتظار دارند خودش پیش برود و اگر نرفت، کسی دیگر هلش بدهد.

نتیجه این نابرابری آموزشی، الگویی است که در زبان غیررسمی نسل جدید گاهی با اصطلاح «پرنس‌» توصیف می‌شود (نه به‌عنوان یک توهین شخصی، بلکه به‌عنوان نام‌گذاری یک تیپ تربیت‌شده در این سیستم)، مردی که بدون آمادگی عاطفی و بدون آموزش مشارکت واقعی وارد رابطه می‌شود و انتظار دارد مسئله‌ مشترک به طور طبیعی یا مدیرت یک نفره پیش برود.

مسئله لزوماً نیت بد افراد نیست، بلکه سیستمی است که یکی را ناآماده و دیگری را با بار روانی اضافه وارد میدان می‌کند. سیستمی که بار مدیریت احساسات، حل تعارض، حفظ رابطه و حتی دوام ازدواج را به‌شکلی نابرابر روی دوش زن می‌گذارد.

زن باید بفهمد، تطبیق بدهد، کوتاه بیاید، توضیح بدهد، ترمیم کند، نجات دهد و اگر نشد، باز هم خودش را مقصر بداند. در این میان، مرد می‌تواند منفعل بماند، چون از ابتدا از او انتظار بیشتری نرفته است.

این تصویر غلط از ازدواج، فقط به زنان آسیب نمی‌زند؛ به مفهوم رابطه هم لطمه می‌زند. ارتباطی که در آن یک نفر مدام در حال جبران ناآمادگی دیگری است، دیر یا زود به فرسودگی می‌رسد.

اگر قرار است ازدواج معنای «زندگی مشترک» داشته باشد، باید از همان ابتدا مشترک تعریف شود؛ در آموزش، در انتظارها و در مسئولیت‌ها.
پسرها هم باید یاد بگیرند که زندگی مشترک فقط نان‌آوردن نیست، همان‌طور که دخترها سال‌هاست یاد گرفته‌اند فقط دوست‌داشتن نیست.

✍فریبا نباتی عضو گروه مطالعات زنان

@hooreechannel 🌹