.
اعتماد به نفس از کدام عادت‌های کوچک ساخته میشود؟
از عمل کردن به قول‌هایی که به خودت می‌دهی.
از تمام کردن کارهای نیمه‌کاره.
از مراقبت از بدنت.
از پذیرفتن اشتباهات، بدون تحقیر کردن خودت.
از مقایسه نکردن مسیرت با دیگران.
از نه گفتن، وقتی واقعاً نمی‌خواهی.
از امتحان کردن چیزهایی که کمی می‌ترسانندت.
اعتماد به نفس یعنی مغزت بارها دیده باشد که روی حرف خودت می‌توانی حساب کنی
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
اعتماد به نفس از کدام عادت‌های کوچک ساخته میشود؟
از عمل کردن به قول‌هایی که به خودت می‌دهی.
از تمام کردن کارهای نیمه‌کاره.
از مراقبت از بدنت.
از پذیرفتن اشتباهات، بدون تحقیر کردن خودت.
از مقایسه نکردن مسیرت با دیگران.
از نه گفتن، وقتی واقعاً نمی‌خواهی.
از امتحان کردن چیزهایی که کمی می‌ترسانندت.
اعتماد به نفس یعنی مغزت بارها دیده باشد که روی حرف خودت می‌توانی حساب کنی
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
❤7
هنر پیر شدن
پیری برای بسیاری از افراد، آخرین مرحلۀ زندگی است و پس از آن، چیزی جز مرگ در انتظار شخص نیست. پیری همراه است با ضعف و ناتوانی و بیماری و به تدریج قوای جسمی و ذهنی انسان را تحلیل میبرد.
بسیاری بر این باورند که جوانی دورۀ شادی و لذت است و پیران باید برای همیشه با خوشی و لذت خداحافظی کنند و برای حفظ وقار و متانتِ خود، پیرامون هیجانات و شادی‌ها نگردند و به تدریج خود را برای مرگ آماده کنند. به همین دلیل در بسیاری از جاها، پیران به سفر و تفریح و گشت‌وگذار و ورزش و مهمانی نمی‌روند و ترجیح می‌دهند وقت خود را در تنهایی بگذرانند، یا با هم‌سن‌های خود در پارک‌ها، یا پای دیوارها، به مرور خاطرات گذشته بپردازند و بر گذشتۀ از دست رفته حسرت بخورند. پیرزنان هم غالباً از آراستگی و خوش‌پوشی و ورزش و تفریح طفره می‌روند.
این باور کاملاً نادرست است و باید با آموزش‌های درست و دقیق، آن را اصلاح کرد، به گونه‌ای که افراد به تدریج که پیر می‌شوند، متناسب با سن خود، از زندگی لذت ببرند و نپندارند که پیری به معنی خداحافظی با شادی‌ها و لذت‌هاست.
تصویری که عموم افراد از یک جوان در نظر دارند، تصویر شخصی شاد و سرزنده و بانشاط و دارای هیجاناتِ عالی است و پیران معمولاً به صورت افرادی اخمو و غمگین و بی‌حوصله و ملول تصور می‌شوند. تحقیقات روان‌شناسان نشان داده است که این سخن چندان درست نیست:
«یک مطالعۀ معتبر بر روی شصت هزار نفر بزرگ‌سال، از چهل کشور مختلف، به تقسیم شادی به سه مؤلفۀ جداگانه منجر شد: رضایت از زندگی، هیجان مثبت و هیجان منفی. رضایت از زندگی با افزایش سن اندکی افزایش پیدا میکند، هیجان مثبت با کاهشی مختصر همراه است و هیجان منفی هم تغییر نمی‌کند. آن.چه که با افزایش سن ما تغییر میکند، شدّت هیجانات ماست؛ هم «احساس پرواز بر روی ابرها» و هم «احساس گرفتاری در قعر ناامیدی» هر دو با افزایش سن کم‌رنگ‌تر می‌شوند» (شادمانی درونی، سلیگمن، ص ۸۱).
اگر کسی درست زندگی کند و از عمر خود به خوبی بهره بگیرد، به گونه‌ای که حسرت چندانی برای گذشته نداشته باشد، با ورزش و تغذیه و بهداشت بدن خود را تندرست و نیرومند نگه دارد، با کار و تلاش مقداری پول برای آینده پس‌انداز کند و هنر یا مهارتی جذاب و سرگرم‌کننده یاد بگیرد، با افزایش سن بر میزان شادی او افزوده میشود و میتواند دوران پیری را به زیباترین شکل ممکن، به سر ببرد.
«آماده شدن برای پیری» یکی از مهم‌ترین هنرهایی است که هرکسی باید به آن توجه داشته باشد. دوران پیری که با تنهاییِ ناشی از کار نکردن، جدا شدن از فرزندان، مرگ همسر و دوستان و آشنایان همراه است، در کمین بیشتر ماست. اگر بتوانیم با ورزش و تغذیه و سفر و مطالعه و هنر و معنویت خود را برای آن دوره آماده کنیم، می‌توانیم پایانی بسیار دل‌انگیز برای زندگیِ این‌جهانیِ خود رقم بزنیم.
درست است که پیری تن را زار و نزار میکند و بسیاری از نقاط مثبت زندگی انسان را از بین میبرد، اما شخص میتواند با یک برنامه‌ریزی کاملاً حساب‌شده و دقیق، خود را برای پیری آماده کند. دانش نیکو، اخلاقِ نیکو و خیرخواهی و فضیلت‌هایی از این دست می‌توانند پیری بسیار زیبایی را برای انسان به ارمغان بیاورند.
مولانا نمونه‌ای از افرادی است که پیری خود را از کودکی‌اش بهتر میداند:
پیریِ من گشته بِهْ از کودکی
تازه شده روی پُر آژنگِ من
(کلیات شمس، چاپ استاد فروزانفر، غزل ۲۱۱۷)
اگر انسان از عمر خود به خوبی بهره ببرد، در پیری حسرت و اندوه و پشیمانی نخواهد داشت. نارضایتی از گذران عمر میتواند پیری را به عذابی الیم تبدیل کند؛ بنابراین می‌توانیم در جوانی و میانسالی، خود را برای سپری کردنِ یک پیری خوب آماده کنیم.
مولوی در ابیات درخشان زیر، به این نکته اشاره میکند که شخص میتواند چنان زندگی کند که از سیری و پیری و ملال خاطر رهایی یابد و همواره احساس طراوت و تازگی و شادابی داشته باشد:
ما بر اين درگه ملولان نيستيم
تا ز بُعدِ راه هرجا بيستيم
دل فرو بسته و ملول آن كس بُوَد
كز فراقِ يار در مَحْبَس بُوَد
دلبر و مطلوب با ما حاضر است
در نثارِ رحمتش جان شاكر است
در دلِ ما لالهزار و گلشنى است
پيرى و پژمردگى را راه نيست
دايما تَرّ و جوانيم و لطيف
تازه و شيرين و خندان و ظريف
پيشِ ما صد سال و يك ساعت يكى است
كه دراز و كوته از ما مُنْفَكى است
آن دراز و كوتهى در جسم هاست
آن دراز و كوته اندر جان كجاست؟ ...
چون نباشد روز و شب با ماه و سال
کى بود سيرىّ و پيرىّ و مَلال؟
(مثنوی، د ۳/ ۲۹۴۱ – ۲۹۳۲)
✍️ ایرج شهبازی
بیست و دوم خردادماه ۱۴۰۵
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
پیری برای بسیاری از افراد، آخرین مرحلۀ زندگی است و پس از آن، چیزی جز مرگ در انتظار شخص نیست. پیری همراه است با ضعف و ناتوانی و بیماری و به تدریج قوای جسمی و ذهنی انسان را تحلیل میبرد.
بسیاری بر این باورند که جوانی دورۀ شادی و لذت است و پیران باید برای همیشه با خوشی و لذت خداحافظی کنند و برای حفظ وقار و متانتِ خود، پیرامون هیجانات و شادی‌ها نگردند و به تدریج خود را برای مرگ آماده کنند. به همین دلیل در بسیاری از جاها، پیران به سفر و تفریح و گشت‌وگذار و ورزش و مهمانی نمی‌روند و ترجیح می‌دهند وقت خود را در تنهایی بگذرانند، یا با هم‌سن‌های خود در پارک‌ها، یا پای دیوارها، به مرور خاطرات گذشته بپردازند و بر گذشتۀ از دست رفته حسرت بخورند. پیرزنان هم غالباً از آراستگی و خوش‌پوشی و ورزش و تفریح طفره می‌روند.
این باور کاملاً نادرست است و باید با آموزش‌های درست و دقیق، آن را اصلاح کرد، به گونه‌ای که افراد به تدریج که پیر می‌شوند، متناسب با سن خود، از زندگی لذت ببرند و نپندارند که پیری به معنی خداحافظی با شادی‌ها و لذت‌هاست.
تصویری که عموم افراد از یک جوان در نظر دارند، تصویر شخصی شاد و سرزنده و بانشاط و دارای هیجاناتِ عالی است و پیران معمولاً به صورت افرادی اخمو و غمگین و بی‌حوصله و ملول تصور می‌شوند. تحقیقات روان‌شناسان نشان داده است که این سخن چندان درست نیست:
«یک مطالعۀ معتبر بر روی شصت هزار نفر بزرگ‌سال، از چهل کشور مختلف، به تقسیم شادی به سه مؤلفۀ جداگانه منجر شد: رضایت از زندگی، هیجان مثبت و هیجان منفی. رضایت از زندگی با افزایش سن اندکی افزایش پیدا میکند، هیجان مثبت با کاهشی مختصر همراه است و هیجان منفی هم تغییر نمی‌کند. آن.چه که با افزایش سن ما تغییر میکند، شدّت هیجانات ماست؛ هم «احساس پرواز بر روی ابرها» و هم «احساس گرفتاری در قعر ناامیدی» هر دو با افزایش سن کم‌رنگ‌تر می‌شوند» (شادمانی درونی، سلیگمن، ص ۸۱).
اگر کسی درست زندگی کند و از عمر خود به خوبی بهره بگیرد، به گونه‌ای که حسرت چندانی برای گذشته نداشته باشد، با ورزش و تغذیه و بهداشت بدن خود را تندرست و نیرومند نگه دارد، با کار و تلاش مقداری پول برای آینده پس‌انداز کند و هنر یا مهارتی جذاب و سرگرم‌کننده یاد بگیرد، با افزایش سن بر میزان شادی او افزوده میشود و میتواند دوران پیری را به زیباترین شکل ممکن، به سر ببرد.
«آماده شدن برای پیری» یکی از مهم‌ترین هنرهایی است که هرکسی باید به آن توجه داشته باشد. دوران پیری که با تنهاییِ ناشی از کار نکردن، جدا شدن از فرزندان، مرگ همسر و دوستان و آشنایان همراه است، در کمین بیشتر ماست. اگر بتوانیم با ورزش و تغذیه و سفر و مطالعه و هنر و معنویت خود را برای آن دوره آماده کنیم، می‌توانیم پایانی بسیار دل‌انگیز برای زندگیِ این‌جهانیِ خود رقم بزنیم.
درست است که پیری تن را زار و نزار میکند و بسیاری از نقاط مثبت زندگی انسان را از بین میبرد، اما شخص میتواند با یک برنامه‌ریزی کاملاً حساب‌شده و دقیق، خود را برای پیری آماده کند. دانش نیکو، اخلاقِ نیکو و خیرخواهی و فضیلت‌هایی از این دست می‌توانند پیری بسیار زیبایی را برای انسان به ارمغان بیاورند.
مولانا نمونه‌ای از افرادی است که پیری خود را از کودکی‌اش بهتر میداند:
پیریِ من گشته بِهْ از کودکی
تازه شده روی پُر آژنگِ من
(کلیات شمس، چاپ استاد فروزانفر، غزل ۲۱۱۷)
اگر انسان از عمر خود به خوبی بهره ببرد، در پیری حسرت و اندوه و پشیمانی نخواهد داشت. نارضایتی از گذران عمر میتواند پیری را به عذابی الیم تبدیل کند؛ بنابراین می‌توانیم در جوانی و میانسالی، خود را برای سپری کردنِ یک پیری خوب آماده کنیم.
مولوی در ابیات درخشان زیر، به این نکته اشاره میکند که شخص میتواند چنان زندگی کند که از سیری و پیری و ملال خاطر رهایی یابد و همواره احساس طراوت و تازگی و شادابی داشته باشد:
ما بر اين درگه ملولان نيستيم
تا ز بُعدِ راه هرجا بيستيم
دل فرو بسته و ملول آن كس بُوَد
كز فراقِ يار در مَحْبَس بُوَد
دلبر و مطلوب با ما حاضر است
در نثارِ رحمتش جان شاكر است
در دلِ ما لالهزار و گلشنى است
پيرى و پژمردگى را راه نيست
دايما تَرّ و جوانيم و لطيف
تازه و شيرين و خندان و ظريف
پيشِ ما صد سال و يك ساعت يكى است
كه دراز و كوته از ما مُنْفَكى است
آن دراز و كوتهى در جسم هاست
آن دراز و كوته اندر جان كجاست؟ ...
چون نباشد روز و شب با ماه و سال
کى بود سيرىّ و پيرىّ و مَلال؟
(مثنوی، د ۳/ ۲۹۴۱ – ۲۹۳۲)
✍️ ایرج شهبازی
بیست و دوم خردادماه ۱۴۰۵
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
👍2
مردان پرنس و بحران بلوغ در روابط معاصر
🖊️در روایت‌های بسیار از زنان، الگویی تکرارشونده دیده میشود؛ از مردی که قهر میکند، اما توضیح نمی‌دهد چرا. حمایت عاطفی و اقتصادی می‌خواهد، اما مسئولیت نمی‌پذیرد. می‌خواهد دیده شود، اما حاضر نیست پاسخ‌گو باشد و…. این الگو در شبکه‌های اجتماعی به کنایه «پرنس شدن مردها» نام‌گذاری شده است. اما این کنایه و شوخی نیست یک بحران جدی است، بحران بلوغ مردانه در جامعه معاصر.
«مرد پرنس» نه مرد سنتی است و نه مرد مدرن. نه آن نان‌آور مقتدرِ تعریف‌شده در نظم قدیم است و نه شریک بالغ و مسئولِ مطلوب در روابط امروز. او در وضعیت تعلیق ایستاده، جایی میان از‌دست‌رفتن نقش‌های قدیمی و ناتوانی در پذیرش نقش‌های جدید. نتیجه این تعلیق، رفتاری است آمیخته از ناز، قهر، طلبکاری عاطفی و اقتصادی و فرار از پاسخ‌گویی.
برخلاف روایت‌های ساده‌انگارانه، مسئله «زنانه‌شدن» مردان نیست. احساس داشتن، آسیبپذیر بودن و نیاز به حمایت نه ضعف است و نه تهدید. بحران از جایی آغاز میشود که احساس، جای مسئولیت را می‌گیرد و آسیب‌پذیری، بدون یادگیری پاسخ‌گویی، به الگوی رفتاری بدل میشود. مرد پرنس می‌خواهد درک شود، اما حاضر نیست تصمیم بگیرد، می‌خواهد بماند، اما تعهد نمی‌دهد، می‌خواهد حمایت شود، اما سهم خود از بار رابطه را نمی‌پذیرد.
این وضعیت صرفاً حاصل انتخاب‌های فردی نیست. تحولات ساختاری نقش مهمی در شکل‌گیری آن داشته‌اند. به عنوان مثال ریچارد وی.ریوز، پژوهشگر و نویسنده کتاب درباره پسران و مردان، نشان می‌دهد که فروپاشی مشاغل سنتی مردانه و ناامنی اقتصادی مزمن، بسیاری از مردان را از مسیرهای کلاسیک هویت‌یابی بیرون رانده است. همچنین برای بسیاری از پسران، شکست تحصیلی تنها یک ناکامی فردی نیست، بلکه به معنای شکست در ساخت هویت است.
به نظر می‌رسد مردی که امکان تجربه کفایت اجتماعی، شغلی و … ندارد، اغلب این ناتوانی را به حوزه رابطه منتقل میکند و رابطه عاطفی، به‌جای عرصه مشارکت و تعهد، به پناهگاهی برای تخلیه اضطراب و ناامنی بدل میشود.
تداوم وضعیت «مرد پرنس» فقط حاصل ناتوانی نیست. این وضعیت برای او منافعی هم دارد. تعلیق رابطه، هزینه تصمیم‌گیری را به تعویق می‌اندازد، امکان دریافت حمایت عاطفی را بدون تعهد فراهم میکند و او را از مواجهه با شکست‌ها در حوزه‌های دیگر زندگی مصون نگه می‌دارد. یکی از ابعاد کمتر گفته‌شده این الگو، سواستفاده اقتصادی در بستر رابطه عاطفی است. سواستفاده‌ای که لزوماً از فقر یا بیکاری نمی‌آید. مرد پرنس ممکن است بدون پذیرش مسئولیت اقتصادی، از منابع مالی و زمانی شریک خود بهره‌مند شود؛ از اتکا به درآمد زن تا عادی‌سازی نپرداختن سهم خود از هزینه‌های مشترک. در این وضعیت، حمایت اقتصادی به‌تدریج به حقی نانوشته بدل میشود بی‌آن‌که تعهد یا پاسخ‌گویی در برابرش وجود داشته باشد. و البته تا زمانی که این الگو، همدلی دریافت میکند و از او پاسخ‌گویی مطالبه نمی‌شود، مقاومت در برابر بلوغ نه یک ناتوانی صرف، بلکه یک انتخاب خواهد بود.
اکنون که تغییر نگرش زنان سریع‌تر از بازتعریف نقش مردان پیش رفته است، زنان دیگر حاضر نیستند بار عاطفی و روانی رابطه را به‌تنهایی حمل کنند، اما نظام‌‌های آموزشی، فرهنگی و اقتصادی هنوز نسخه‌ای عملی برای «مرد بالغِ پسامردسالار» ارائه نداده‌‌اند. مرد پرنس، محصول همین خلأ نهادی است، مردی با احساسات بیدار، اما بدون مهارت رابطه، بدون تمرین پاسخ‌گویی، بدون الگوی معتبر برای تعهد و بدون آزردگی از این نابالغی!
در نبود سیاست‌های آموزشی، فرهنگی و اقتصادی برای تعریف بلوغ مردانه، مرد پرنس هزینه باخت خود را در سطح روابط خصوصی پس می‌گیرد. نتیجه، روابطی است که در آن تعهد به تعویق می‌افتد، فرسایش عاطفی عادی میشود و بحران‌های ساختاری، در خصوصی‌ترین ساحت زندگی انسان‌ها بازتولید می‌شوند.
✍️فریبا نباتی| عضو گروه مطالعات زنان| خردادماه۱۴۰۵
@womenstudiesisaorg
@hooreechannel 🌹
🖊️در روایت‌های بسیار از زنان، الگویی تکرارشونده دیده میشود؛ از مردی که قهر میکند، اما توضیح نمی‌دهد چرا. حمایت عاطفی و اقتصادی می‌خواهد، اما مسئولیت نمی‌پذیرد. می‌خواهد دیده شود، اما حاضر نیست پاسخ‌گو باشد و…. این الگو در شبکه‌های اجتماعی به کنایه «پرنس شدن مردها» نام‌گذاری شده است. اما این کنایه و شوخی نیست یک بحران جدی است، بحران بلوغ مردانه در جامعه معاصر.
«مرد پرنس» نه مرد سنتی است و نه مرد مدرن. نه آن نان‌آور مقتدرِ تعریف‌شده در نظم قدیم است و نه شریک بالغ و مسئولِ مطلوب در روابط امروز. او در وضعیت تعلیق ایستاده، جایی میان از‌دست‌رفتن نقش‌های قدیمی و ناتوانی در پذیرش نقش‌های جدید. نتیجه این تعلیق، رفتاری است آمیخته از ناز، قهر، طلبکاری عاطفی و اقتصادی و فرار از پاسخ‌گویی.
برخلاف روایت‌های ساده‌انگارانه، مسئله «زنانه‌شدن» مردان نیست. احساس داشتن، آسیبپذیر بودن و نیاز به حمایت نه ضعف است و نه تهدید. بحران از جایی آغاز میشود که احساس، جای مسئولیت را می‌گیرد و آسیب‌پذیری، بدون یادگیری پاسخ‌گویی، به الگوی رفتاری بدل میشود. مرد پرنس می‌خواهد درک شود، اما حاضر نیست تصمیم بگیرد، می‌خواهد بماند، اما تعهد نمی‌دهد، می‌خواهد حمایت شود، اما سهم خود از بار رابطه را نمی‌پذیرد.
این وضعیت صرفاً حاصل انتخاب‌های فردی نیست. تحولات ساختاری نقش مهمی در شکل‌گیری آن داشته‌اند. به عنوان مثال ریچارد وی.ریوز، پژوهشگر و نویسنده کتاب درباره پسران و مردان، نشان می‌دهد که فروپاشی مشاغل سنتی مردانه و ناامنی اقتصادی مزمن، بسیاری از مردان را از مسیرهای کلاسیک هویت‌یابی بیرون رانده است. همچنین برای بسیاری از پسران، شکست تحصیلی تنها یک ناکامی فردی نیست، بلکه به معنای شکست در ساخت هویت است.
به نظر می‌رسد مردی که امکان تجربه کفایت اجتماعی، شغلی و … ندارد، اغلب این ناتوانی را به حوزه رابطه منتقل میکند و رابطه عاطفی، به‌جای عرصه مشارکت و تعهد، به پناهگاهی برای تخلیه اضطراب و ناامنی بدل میشود.
تداوم وضعیت «مرد پرنس» فقط حاصل ناتوانی نیست. این وضعیت برای او منافعی هم دارد. تعلیق رابطه، هزینه تصمیم‌گیری را به تعویق می‌اندازد، امکان دریافت حمایت عاطفی را بدون تعهد فراهم میکند و او را از مواجهه با شکست‌ها در حوزه‌های دیگر زندگی مصون نگه می‌دارد. یکی از ابعاد کمتر گفته‌شده این الگو، سواستفاده اقتصادی در بستر رابطه عاطفی است. سواستفاده‌ای که لزوماً از فقر یا بیکاری نمی‌آید. مرد پرنس ممکن است بدون پذیرش مسئولیت اقتصادی، از منابع مالی و زمانی شریک خود بهره‌مند شود؛ از اتکا به درآمد زن تا عادی‌سازی نپرداختن سهم خود از هزینه‌های مشترک. در این وضعیت، حمایت اقتصادی به‌تدریج به حقی نانوشته بدل میشود بی‌آن‌که تعهد یا پاسخ‌گویی در برابرش وجود داشته باشد. و البته تا زمانی که این الگو، همدلی دریافت میکند و از او پاسخ‌گویی مطالبه نمی‌شود، مقاومت در برابر بلوغ نه یک ناتوانی صرف، بلکه یک انتخاب خواهد بود.
اکنون که تغییر نگرش زنان سریع‌تر از بازتعریف نقش مردان پیش رفته است، زنان دیگر حاضر نیستند بار عاطفی و روانی رابطه را به‌تنهایی حمل کنند، اما نظام‌‌های آموزشی، فرهنگی و اقتصادی هنوز نسخه‌ای عملی برای «مرد بالغِ پسامردسالار» ارائه نداده‌‌اند. مرد پرنس، محصول همین خلأ نهادی است، مردی با احساسات بیدار، اما بدون مهارت رابطه، بدون تمرین پاسخ‌گویی، بدون الگوی معتبر برای تعهد و بدون آزردگی از این نابالغی!
در نبود سیاست‌های آموزشی، فرهنگی و اقتصادی برای تعریف بلوغ مردانه، مرد پرنس هزینه باخت خود را در سطح روابط خصوصی پس می‌گیرد. نتیجه، روابطی است که در آن تعهد به تعویق می‌افتد، فرسایش عاطفی عادی میشود و بحران‌های ساختاری، در خصوصی‌ترین ساحت زندگی انسان‌ها بازتولید می‌شوند.
✍️فریبا نباتی| عضو گروه مطالعات زنان| خردادماه۱۴۰۵
@womenstudiesisaorg
@hooreechannel 🌹
👍2❤1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تاوان سنگین آموزش آنلاین؛ طالبان یک زن دیگر را شلاق زدند
در سه ماه اول سال ۲۰۲۶، حداقل ۳۹ زن در افغانستان در ملا عام شلاق خوردند
۲.۲ میلیون دختر و زن از درس و تعلیم محروم هستند
+شما شکوه این زن رو ببینید: نه
ضجه میزنه نه جیغ میزنه, این
قدرت زن خاورمیانه است😢
@hooreechannel 🌹
در سه ماه اول سال ۲۰۲۶، حداقل ۳۹ زن در افغانستان در ملا عام شلاق خوردند
۲.۲ میلیون دختر و زن از درس و تعلیم محروم هستند
+شما شکوه این زن رو ببینید: نه
ضجه میزنه نه جیغ میزنه, این
قدرت زن خاورمیانه است😢
@hooreechannel 🌹
😢6😱2😭2
هفت راه‌کار کلیدی برای دوران استیصال
✔️وقتی هر روز آمریکا در مورد مذاکره و جنگ یک چیز می‌گوید، اسرائیل چیز دیگری و حکومت ایران هم چیزی دیگری، پیشنهاد کاملا عملی ما برای نجات از این شرایط روحی استیصال و ویرانگر برای شهروندی که عملا قدرت چندانی برای اثرگذاری روی تصمی‌های سیاسی ندارد این است که از "مصرف‌کننده‌ی بحران" به "مدیر بحران شخصی" تبدیل شوید.
✔️مشکل اصلی فقط آمریکا، اسرائیل یا حکومت ایران نیست. مشکل این است که مغز انسان برای زندگی در معرض یک جریان دائمی از اخبار متناقض و تهدیدهای سیاسی طراحی نشده است. وقتی هر روز سه روایت متضاد می‌شنوید، ذهن به‌تدریج وارد حالتی میشود که روان‌شناسان آن را درماندگی آموخته‌شده (learned helplessness) می‌نامند؛ احساس میکنید باید نگران باشید، اما هیچ کاری از دستتان برنمی‌آید.
📌برای خروج از این وضعیت، چند اقدام عملی وجود دارد:
🪧 ۱. بین "اطلاع داشتن" و "پیگیری لحظه‌ای" فرق بگذارید.
برای یک شهروند عادی، دانستن اینکه "امروز تنش‌ها بالا رفته" کافی است. لازم نیست هر دو ساعت توییت ترامپ را بخوانید، پاسخ اسرائیل را ببینید، تکذیب یا تأیید مقام‌های ایرانی را دنبال کنید. این کار معمولا اطلاعات جدیدی به شما نمی‌دهد؛ فقط اضطراب را تکرار میکند.
🪧۲. دایره‌ی نگرانی را از دایره‌ی اثرگذاری جدا کنید.
این ایده از روانشناس و نویسنده مشهور استفان کُوی است که می‌گوید دو ستون روی کاغذ بکش؛
- نگرانی‌ها
جنگ میشود یا نه؟ مذاکرات شکست می‌خورد یا نه؟ تصمیم ترامپ چیست؟
- اثرگذاری من
مدیریت پس‌انداز، آمادگی خانواده، سلامت جسمی و روانی، ارتباط با عزیزان
هر روز فقط روی ستون دوم وقت و انرژی بگذارید.
🪧 ۳. برای بدترین وضعیت یک بار برنامه بریزید
ذهن مضطرب مدام می‌پرسد: اگر جنگ شد چه؟ یک بار بنشینید و برای خودتان پاسخ بنویسید؛ مدارک مهم کجاست؟ چه مقدار پول نقد لازم داریم؟ شماره‌های ضروری را داریم؟ خانواده چه برنامه‌ای دارند؟
بعد پرونده را ببندید. ذهنی که برنامه دارد، کمتر وحشت میکند.
🪧 ۴. از پیش‌بینی سیاسی دست بکشید
تقریبا هیچ‌کس نمی‌داند هفته‌ی آینده چه خواهد شد. بسیاری از کارشناسان، روزنامه‌نگاران و سیاستمداران در پیش‌بینی رخدادهای بزرگ بارها اشتباه کرده‌اند.بنابراین به جای پرسیدن: "آخرش چه میشود؟" بپرسید: "اگر هر کدام از این سناریوها رخ داد، من چه خواهم کرد؟"
🪧۵. سهم اخبار را محدود کنید.
مثلا روزی یک بار، حداکثر ۲۰ دقیقه، از دو یا سه منبع معتبر.
بیش از این معمولا ارزش اطلاعاتی چندانی اضافه نمی‌کند.
🪧۶. روی چیزهای پایدار تمرکز کنید
سیاست پر از نوسان است. اما این‌ها معمولا ارزش خود را حفظ می‌کنند: ورزش، مطالعه، مهارت‌آموزی، دوستی‌ها، خانواده و کار مفید
بحران‌ها میآیند و می‌روند، اما این سرمایه‌ها باقی می‌مانند.
🪧۷. یک حقیقت مهم را بپذیرید؛ برخی چیزها در اختیار ما نیستند.
در طول تاریخ، بیشتر انسان‌ها در بیشتر بحران‌های بزرگ جهان هیچ نقش مستقیمی در تصمیم‌گیری نداشته‌اند. هنر زندگی این نبوده که جهان را کنترل کنند؛ بلکه این بوده که در میان بی‌ثباتی جهان، ثبات درونی خود را حفظ کنند.
➕شاید ریشه آرامش در چنین شرایطی این جمله از فیلسوف رواقی اپیکتوس است؛ "برخی چیزها در اختیار ما هستند و برخی چیزها نه."هر چه بیشتر انرژی خود را صرف چیزهای خارج از اختیارتان کنید، احساس استیصال بیشتر میشود. هر چه بیشتر بر آنچه واقعا در اختیارتان هست متمرکز شوید، احساس قدرت و آرامش بازمی‌گردد.
▪️شاید مهم‌ترین تمرین روزهای پرتنش این باشد که هر شب از خودتان بپرسید: امروز چند ساعت صرف چیزهایی کردم که نمی‌توانستم تغییرشان دهم و چند ساعت صرف چیزهایی کردم که واقعا می‌توانستم بهترشان کنم؟ همین سؤال ساده، اغلب جهت ذهن را از اضطراب به عمل تغییر می‌دهد.
جامعه‌ای بهتر بسازیم
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
✔️وقتی هر روز آمریکا در مورد مذاکره و جنگ یک چیز می‌گوید، اسرائیل چیز دیگری و حکومت ایران هم چیزی دیگری، پیشنهاد کاملا عملی ما برای نجات از این شرایط روحی استیصال و ویرانگر برای شهروندی که عملا قدرت چندانی برای اثرگذاری روی تصمی‌های سیاسی ندارد این است که از "مصرف‌کننده‌ی بحران" به "مدیر بحران شخصی" تبدیل شوید.
✔️مشکل اصلی فقط آمریکا، اسرائیل یا حکومت ایران نیست. مشکل این است که مغز انسان برای زندگی در معرض یک جریان دائمی از اخبار متناقض و تهدیدهای سیاسی طراحی نشده است. وقتی هر روز سه روایت متضاد می‌شنوید، ذهن به‌تدریج وارد حالتی میشود که روان‌شناسان آن را درماندگی آموخته‌شده (learned helplessness) می‌نامند؛ احساس میکنید باید نگران باشید، اما هیچ کاری از دستتان برنمی‌آید.
📌برای خروج از این وضعیت، چند اقدام عملی وجود دارد:
🪧 ۱. بین "اطلاع داشتن" و "پیگیری لحظه‌ای" فرق بگذارید.
برای یک شهروند عادی، دانستن اینکه "امروز تنش‌ها بالا رفته" کافی است. لازم نیست هر دو ساعت توییت ترامپ را بخوانید، پاسخ اسرائیل را ببینید، تکذیب یا تأیید مقام‌های ایرانی را دنبال کنید. این کار معمولا اطلاعات جدیدی به شما نمی‌دهد؛ فقط اضطراب را تکرار میکند.
🪧۲. دایره‌ی نگرانی را از دایره‌ی اثرگذاری جدا کنید.
این ایده از روانشناس و نویسنده مشهور استفان کُوی است که می‌گوید دو ستون روی کاغذ بکش؛
- نگرانی‌ها
جنگ میشود یا نه؟ مذاکرات شکست می‌خورد یا نه؟ تصمیم ترامپ چیست؟
- اثرگذاری من
مدیریت پس‌انداز، آمادگی خانواده، سلامت جسمی و روانی، ارتباط با عزیزان
هر روز فقط روی ستون دوم وقت و انرژی بگذارید.
🪧 ۳. برای بدترین وضعیت یک بار برنامه بریزید
ذهن مضطرب مدام می‌پرسد: اگر جنگ شد چه؟ یک بار بنشینید و برای خودتان پاسخ بنویسید؛ مدارک مهم کجاست؟ چه مقدار پول نقد لازم داریم؟ شماره‌های ضروری را داریم؟ خانواده چه برنامه‌ای دارند؟
بعد پرونده را ببندید. ذهنی که برنامه دارد، کمتر وحشت میکند.
🪧 ۴. از پیش‌بینی سیاسی دست بکشید
تقریبا هیچ‌کس نمی‌داند هفته‌ی آینده چه خواهد شد. بسیاری از کارشناسان، روزنامه‌نگاران و سیاستمداران در پیش‌بینی رخدادهای بزرگ بارها اشتباه کرده‌اند.بنابراین به جای پرسیدن: "آخرش چه میشود؟" بپرسید: "اگر هر کدام از این سناریوها رخ داد، من چه خواهم کرد؟"
🪧۵. سهم اخبار را محدود کنید.
مثلا روزی یک بار، حداکثر ۲۰ دقیقه، از دو یا سه منبع معتبر.
بیش از این معمولا ارزش اطلاعاتی چندانی اضافه نمی‌کند.
🪧۶. روی چیزهای پایدار تمرکز کنید
سیاست پر از نوسان است. اما این‌ها معمولا ارزش خود را حفظ می‌کنند: ورزش، مطالعه، مهارت‌آموزی، دوستی‌ها، خانواده و کار مفید
بحران‌ها میآیند و می‌روند، اما این سرمایه‌ها باقی می‌مانند.
🪧۷. یک حقیقت مهم را بپذیرید؛ برخی چیزها در اختیار ما نیستند.
در طول تاریخ، بیشتر انسان‌ها در بیشتر بحران‌های بزرگ جهان هیچ نقش مستقیمی در تصمیم‌گیری نداشته‌اند. هنر زندگی این نبوده که جهان را کنترل کنند؛ بلکه این بوده که در میان بی‌ثباتی جهان، ثبات درونی خود را حفظ کنند.
➕شاید ریشه آرامش در چنین شرایطی این جمله از فیلسوف رواقی اپیکتوس است؛ "برخی چیزها در اختیار ما هستند و برخی چیزها نه."هر چه بیشتر انرژی خود را صرف چیزهای خارج از اختیارتان کنید، احساس استیصال بیشتر میشود. هر چه بیشتر بر آنچه واقعا در اختیارتان هست متمرکز شوید، احساس قدرت و آرامش بازمی‌گردد.
▪️شاید مهم‌ترین تمرین روزهای پرتنش این باشد که هر شب از خودتان بپرسید: امروز چند ساعت صرف چیزهایی کردم که نمی‌توانستم تغییرشان دهم و چند ساعت صرف چیزهایی کردم که واقعا می‌توانستم بهترشان کنم؟ همین سؤال ساده، اغلب جهت ذهن را از اضطراب به عمل تغییر می‌دهد.
جامعه‌ای بهتر بسازیم
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
❤8👍1
.
سرخوردگی زناشویی یا فروپاشی تصور از ازدواج، به احساس و شرایطی اشاره دارد که یکی یا هر دو شریک زندگی، پس از مدتی زندگی مشترک، احساس می‌کنند که ازدواج آن‌گونه که انتظار داشتند، پیش نرفت
با هم تفاوت دارند! انتظارات آنها برآورده نشده و نوعی احساس سرخوردگی و دلسردی را تجربه می کنند.
در این شرایط زوج ممکن است بگویند:
"نه اینکه دعوا کنیم، نه... فقط انگار دیگه اون رابطه نیست. یا، او آدم خوبیه، ولی حس من تغییر کرده"
عوامل گوناگونی در ایجاد این شرایط دخالت دارند.
واقعیت‌های سخت زندگی، مشکلات ارتباطی یا خیانت، می‌توانند منجر به این احساس دلسردی در رابطه شوند.
انواع احساس هایی که تجربه می شوند:
- فقدان احساس رمانتیک و عشق
- نوعی احساس دلزدگی
- احساس سوگ و شکست
- کاهش شدید میل جنسی به زوج
- احساس دلسوزی برای خود و سکوت تلخ
-افسردگی پنهان
- سردرگمی هیجانی
- سردرگمی هویتی
- جذابيت ارزش های جدید، و گاه گمراه کننده
- تصمیم های تکانشی و پرخطر
استعاره:
۱. شمعی که کم‌کم خاموش میشود
ازدواج مانند شمعی است که در ابتدا با شعله‌ای گرم و روشن آغاز میشود.
اما اگر از آن مراقبت نشود، شعله‌اش کم‌کم ضعیف شده و در نهایت خاموش میشود. سرخوردگی زناشویی لحظه‌ای است که یکی یا هر دو نفر متوجه می‌شوند این شعله دیگر مثل قبل نمی‌سوزد.
علل رایج سرخوردگی زناشویی:
۱. تفاوت بین انتظارات و واقعیت:
آنچه فرد از ازدواج تصور میکرد با آنچه تجربه میکند متفاوت است.
از سویی، داشتن انتظارات ایده ال و غیرواقع بینانه از زندگی مشترک، بدون در نظر گرفتن تعهدها و مسئولیت های مشترک
۲. نبود ارتباط عاطفی مؤثر:
گفت‌وگوهای سطحی، نشنیدن احساسات و ...
۳. هیجان طلبی های غیرمتعارف و عبور از مرزهای اخلاقی و حقوق زناشویی
۳. نبود رشد مشترک:
وقتی یکی رشد میکند و دیگری نه، فاصله ایجاد میشود.
۴. تکرار و یکنواختی، بی‌هیجانی و نبود تجربه‌های جدید
۵. تعارضات حل‌نشده یا سرکوب‌شده:
دعواهایی که تمام نشده‌اند، و زیر فرش رفته‌اند.
۶. پیمان شکنی یا شک و تردید از مهم‌ترین و شدیدترین عوامل سرخوردگی و گسست عاطفی زناشویی است.
راهکارهای درمانی:
۱. آگاهی زوج از وجود سرخوردگی زناشویی:
به ویژه، افت رضایت زناشویی ممکن است در اواسط زندگی زناشویی، یعنی در میانسالی رخ بدهد. گاهی بحران میانسالی در زنان به آن شدت می دهد.
ضروری است تا زوج آگاه باشند که سرخوردگی زناشویی قابل درمان است و نباید تصمیم های تند و تعیین کننده مانند جدایی یا طلاق، بگیرند.
گاهی عبور از این مرحله می تواند رابطه ای واقع بینانه تر و صمیمی تر را به دنبال داشته باشد.
۲. ارتباط شفاف و صادقانه با یکدیگر و بیان احساسات خود و سپس کمک گرفتن از زوج درمانگر
۳. بازسازی تصویر ذهنی از ازدواج: به شکل واقع بینانه با‌کمک درمانگر
۴. افزایش همدلی و مهارت‌های گوش دادن: تمرین شنیدن بدون قضاوت و ...
۵. بازتعریف نقش‌ها و انتظارها: گاهی نقش‌ها در طول زمان تغییر می‌کنند و لازم است بازسازی شوند.
۶. تمرکز بر نقاط قوت و خاطره های خوب
۷. برنامه‌ریزی برای تجربه های مشترک تازه
۸. بررسی باورهای هسته ای و تحریف های شناختی نیز در این میان ازاهمیت بسزایی برخوردار است:
باور های هسته ای ناسازگار مانند "اگر خواسته‌هام رو بگم، طرد یا رد می‌شم". یا "اگر واقعا او را دوست داشته باشم نباید دچار تردید بشوم".
تحریف های شناختی مانند فیلتر ذهنی:
«فقط یادم میاد که سرم داد زد، یا با من مخالفت کرد.». نادیدن مثبت ها، استدلال هیجانی، همه-یا-هیچ، فاجعه سازی و پیشگویی از آینده نمونه‌های هستند که موجب دلسردی و آسیب به رابطه می شود.
استعاره درمانی:
«باغچه فراموش‌شده»
ازدواج مانند باغچه ای است که اوایل با شوق و عشق دانه‌ها را می‌کاریم، آب می‌دهیم، مراقبت می‌کنیم، و از دیدن جوانه‌ها ذوق‌زده می‌شویم.
اما به‌مرور زمان، وقتی فکر می‌کنیم "کار تمام شده"، مراقبت را کنار می‌گذاریم.
آبی نمی‌دهیم، هرس نمی‌کنیم، خاک را بررسی نمی‌کنیم. سپس، به ارامی و تدیجی، روزی می‌رسد که از کنار باغچه رد می‌شویم و با تعجب می‌بینیم علف‌های هرز رشد کرده‌اند، گل‌ها پژمرده شده‌اند، و زیبایی گذشته دیگر نیست.
سرخوردگی زناشویی همان لحظه‌ای است که باغچه را می‌بینیم و فکر می‌کنیم دیگر امیدی نیست.
اما درمان، یعنی بازگشتن به آن باغچه با دستانی خاکی، با بیلچه‌ای کوچک، با توجهی تازه.
یعنی دوباره نگاه‌کردن، دوباره آب‌دادن، دوباره با هم زانو زدن و کاشتن.
ممکن است بعضی گل‌ها نجات پیدا نکنند، اما هنوز می‌توان زمین را زنده کرد.. و اگر هر دو با هم کار کنند، شاید حتی زیباتر از قبل شکوفا شود.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
سرخوردگی زناشویی یا فروپاشی تصور از ازدواج، به احساس و شرایطی اشاره دارد که یکی یا هر دو شریک زندگی، پس از مدتی زندگی مشترک، احساس می‌کنند که ازدواج آن‌گونه که انتظار داشتند، پیش نرفت
با هم تفاوت دارند! انتظارات آنها برآورده نشده و نوعی احساس سرخوردگی و دلسردی را تجربه می کنند.
در این شرایط زوج ممکن است بگویند:
"نه اینکه دعوا کنیم، نه... فقط انگار دیگه اون رابطه نیست. یا، او آدم خوبیه، ولی حس من تغییر کرده"
عوامل گوناگونی در ایجاد این شرایط دخالت دارند.
واقعیت‌های سخت زندگی، مشکلات ارتباطی یا خیانت، می‌توانند منجر به این احساس دلسردی در رابطه شوند.
انواع احساس هایی که تجربه می شوند:
- فقدان احساس رمانتیک و عشق
- نوعی احساس دلزدگی
- احساس سوگ و شکست
- کاهش شدید میل جنسی به زوج
- احساس دلسوزی برای خود و سکوت تلخ
-افسردگی پنهان
- سردرگمی هیجانی
- سردرگمی هویتی
- جذابيت ارزش های جدید، و گاه گمراه کننده
- تصمیم های تکانشی و پرخطر
استعاره:
۱. شمعی که کم‌کم خاموش میشود
ازدواج مانند شمعی است که در ابتدا با شعله‌ای گرم و روشن آغاز میشود.
اما اگر از آن مراقبت نشود، شعله‌اش کم‌کم ضعیف شده و در نهایت خاموش میشود. سرخوردگی زناشویی لحظه‌ای است که یکی یا هر دو نفر متوجه می‌شوند این شعله دیگر مثل قبل نمی‌سوزد.
علل رایج سرخوردگی زناشویی:
۱. تفاوت بین انتظارات و واقعیت:
آنچه فرد از ازدواج تصور میکرد با آنچه تجربه میکند متفاوت است.
از سویی، داشتن انتظارات ایده ال و غیرواقع بینانه از زندگی مشترک، بدون در نظر گرفتن تعهدها و مسئولیت های مشترک
۲. نبود ارتباط عاطفی مؤثر:
گفت‌وگوهای سطحی، نشنیدن احساسات و ...
۳. هیجان طلبی های غیرمتعارف و عبور از مرزهای اخلاقی و حقوق زناشویی
۳. نبود رشد مشترک:
وقتی یکی رشد میکند و دیگری نه، فاصله ایجاد میشود.
۴. تکرار و یکنواختی، بی‌هیجانی و نبود تجربه‌های جدید
۵. تعارضات حل‌نشده یا سرکوب‌شده:
دعواهایی که تمام نشده‌اند، و زیر فرش رفته‌اند.
۶. پیمان شکنی یا شک و تردید از مهم‌ترین و شدیدترین عوامل سرخوردگی و گسست عاطفی زناشویی است.
راهکارهای درمانی:
۱. آگاهی زوج از وجود سرخوردگی زناشویی:
به ویژه، افت رضایت زناشویی ممکن است در اواسط زندگی زناشویی، یعنی در میانسالی رخ بدهد. گاهی بحران میانسالی در زنان به آن شدت می دهد.
ضروری است تا زوج آگاه باشند که سرخوردگی زناشویی قابل درمان است و نباید تصمیم های تند و تعیین کننده مانند جدایی یا طلاق، بگیرند.
گاهی عبور از این مرحله می تواند رابطه ای واقع بینانه تر و صمیمی تر را به دنبال داشته باشد.
۲. ارتباط شفاف و صادقانه با یکدیگر و بیان احساسات خود و سپس کمک گرفتن از زوج درمانگر
۳. بازسازی تصویر ذهنی از ازدواج: به شکل واقع بینانه با‌کمک درمانگر
۴. افزایش همدلی و مهارت‌های گوش دادن: تمرین شنیدن بدون قضاوت و ...
۵. بازتعریف نقش‌ها و انتظارها: گاهی نقش‌ها در طول زمان تغییر می‌کنند و لازم است بازسازی شوند.
۶. تمرکز بر نقاط قوت و خاطره های خوب
۷. برنامه‌ریزی برای تجربه های مشترک تازه
۸. بررسی باورهای هسته ای و تحریف های شناختی نیز در این میان ازاهمیت بسزایی برخوردار است:
باور های هسته ای ناسازگار مانند "اگر خواسته‌هام رو بگم، طرد یا رد می‌شم". یا "اگر واقعا او را دوست داشته باشم نباید دچار تردید بشوم".
تحریف های شناختی مانند فیلتر ذهنی:
«فقط یادم میاد که سرم داد زد، یا با من مخالفت کرد.». نادیدن مثبت ها، استدلال هیجانی، همه-یا-هیچ، فاجعه سازی و پیشگویی از آینده نمونه‌های هستند که موجب دلسردی و آسیب به رابطه می شود.
استعاره درمانی:
«باغچه فراموش‌شده»
ازدواج مانند باغچه ای است که اوایل با شوق و عشق دانه‌ها را می‌کاریم، آب می‌دهیم، مراقبت می‌کنیم، و از دیدن جوانه‌ها ذوق‌زده می‌شویم.
اما به‌مرور زمان، وقتی فکر می‌کنیم "کار تمام شده"، مراقبت را کنار می‌گذاریم.
آبی نمی‌دهیم، هرس نمی‌کنیم، خاک را بررسی نمی‌کنیم. سپس، به ارامی و تدیجی، روزی می‌رسد که از کنار باغچه رد می‌شویم و با تعجب می‌بینیم علف‌های هرز رشد کرده‌اند، گل‌ها پژمرده شده‌اند، و زیبایی گذشته دیگر نیست.
سرخوردگی زناشویی همان لحظه‌ای است که باغچه را می‌بینیم و فکر می‌کنیم دیگر امیدی نیست.
اما درمان، یعنی بازگشتن به آن باغچه با دستانی خاکی، با بیلچه‌ای کوچک، با توجهی تازه.
یعنی دوباره نگاه‌کردن، دوباره آب‌دادن، دوباره با هم زانو زدن و کاشتن.
ممکن است بعضی گل‌ها نجات پیدا نکنند، اما هنوز می‌توان زمین را زنده کرد.. و اگر هر دو با هم کار کنند، شاید حتی زیباتر از قبل شکوفا شود.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
❤3👍1🔥1
🎯 اشک‌هایت را بگذار برای استوری اینستاگرام
🔺 چرا نسل زد از تراپی خوشش نمی‌آید؟
🔴 چطور میشود به کسی بگوییم دارد غرق میشود، اما همه‌چیز هم تحت‌کنترل است؟ پاسخ این سؤال برای نسل‌های قبل روان‌درمانی بود: اتاقی با نور ملایم؛ غریبه‌ای که با مهربانی نگاهتان میکند؛ و ۵۰ دقیقه وقت برای اینکه سفرۀ دلتان را باز کنید. اما برای بسیاری از نسل‌زدی‌ها روان‌درمانی پناهگاهی امن نیست، بلکه اتاقی است تاریک و دلگیر با بوی مواد ضدعفونی‌کننده که گران‌تر از آن است که از عهدۀ هزینه‌هایش برآیند. و بدتر از آن، دیگر دارد ... خز میشود. یک نظرسنجی جدید نشان می‌دهد که ۳۷ درصدِ نسل‌زدی‌ها مراجعه به روان‌درمانی را نشانۀ ضعف می‌دانند.
🔴 در تیک‌تاک ویدئوهای طنز پربازدیدی وجود دارد با عنوان «چه حسی راجع بهش داری؟» در این ویدئوها، تیک‌تاکرهای نسل زدی، با آه‌کشیدن‌های اغراق‌آمیز و نگاه‌های کلافه و خسته، روان‌درمانگران را مسخره می‌کنند.
🔴 مسئله فراتر از مسائل مالی یا در دسترس‌بودنِ روان‌درمانی است. مسئله سر شکافِ فرهنگی‌ای است که دربارۀ معنای کمک‌خواستن، آسیب‌پذیربودن و التیام‌پیداکردن ایجاد شده است. نسل زد آموخته است شخصیت غمگینی در دنیای مجازی به نمایش بگذارد، حتی دربارۀ سلامت روان حرف بزند، اما نگذارد کسی به دنیای درونی‌اش راه پیدا کند. از نگاه نسل زد، روان‌درمانیِ سنتی نمایشی بیش نیست و ترجیح می‌دهند سراغش نروند. این در حالی است که در بین همین نسل، بیشترین نرخ اضطراب و افسردگی و افکار خودکشی گزارش میشود.
🔴 نسل زد ترجیح می‌دهد درد و رنج‌هایش را به‌صورت آنلاین در قالب اعترافات، میم‌ها و ترندهای پربازدید ابراز کند، ولی سراغ روان‌درمانی که برای نسل‌های پیشین حکم پناهگاه را داشت، نرود. اما عاقبت این روی‌گردانی چیست؟
🔴 تناقض اینجاست که این نسل، بیش از هر نسل دیگری، بر «زبان روان‌درمانی» مسلط است و از اصطلاحات آن استفاده میکند: نسل زدی‌ها «مرز»هایشان را می‌شناسند، «واکنش‌هایشان به تروما» را می‌دانند، نشانه‌های ای‌دی‌اچ‌دی را از حفظ‌اند، اما به روان‌درمانگران اعتماد نمی‌کنند. به‌جایش راه تازه‌ای برای تخلیۀ هیجان پیدا کرده‌اند. چیزی که خودشان نامش را «از پا درآمدن» گذاشته‌اند. منظور از این تعبیر، ویدئو‌هایی است که برای تیک‌تاک یا اینستاگرام ساخته می‌شوند و در آن فرد، لحظۀ فروپاشی روانی‌اش را به تصویر می‌کشد - جلوی آیینه، توی ماشین یا هر جای دیگر.
🔴 این نوع تخلیۀ روانیِ نمایشی امن و تحت کنترلِ کامل خود فرد است. بااین‌حال روشن نیست که واقعاً چقدر کمک‌کننده است. چرا که علی‌رغم همۀ این‌ها آمار ناخشنودی‌های روانی دائماً در حال افزایش است.
🔴 مت هاسی، تراپیست بریتانیایی، می‌گوید: نسل زد به روان‌درمانی بی‌اعتماد است، همانطور که به همۀ نهادهای اجتماعی دیگر، از جمله دولت بی‌اعتماد است. از طرف دیگر، نحوۀ بیانِ «درد روانی» در میان نسل‌زدی‌ها متفاوت است. آنها استاد روایت درد خود در فضای مجازی‌اند، اما از پاسخ به درخواست‌هایی مثل «از کودکی‌ات بگو» یا «چه احساسی بهش داری» طفره می‌رود. در نهایت، باید وفاداری عمیقی را در نظر گرفت که نسل زد به همسالان خود دارد. آنها همۀ بزرگسالان -از جمله روان‌درمانگران- را غریبه می‌دانند، کسانی که درکی از احوالات آنها ندارند.
✍ نوشتۀ مت هاسی
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
🔺 چرا نسل زد از تراپی خوشش نمی‌آید؟
🔴 چطور میشود به کسی بگوییم دارد غرق میشود، اما همه‌چیز هم تحت‌کنترل است؟ پاسخ این سؤال برای نسل‌های قبل روان‌درمانی بود: اتاقی با نور ملایم؛ غریبه‌ای که با مهربانی نگاهتان میکند؛ و ۵۰ دقیقه وقت برای اینکه سفرۀ دلتان را باز کنید. اما برای بسیاری از نسل‌زدی‌ها روان‌درمانی پناهگاهی امن نیست، بلکه اتاقی است تاریک و دلگیر با بوی مواد ضدعفونی‌کننده که گران‌تر از آن است که از عهدۀ هزینه‌هایش برآیند. و بدتر از آن، دیگر دارد ... خز میشود. یک نظرسنجی جدید نشان می‌دهد که ۳۷ درصدِ نسل‌زدی‌ها مراجعه به روان‌درمانی را نشانۀ ضعف می‌دانند.
🔴 در تیک‌تاک ویدئوهای طنز پربازدیدی وجود دارد با عنوان «چه حسی راجع بهش داری؟» در این ویدئوها، تیک‌تاکرهای نسل زدی، با آه‌کشیدن‌های اغراق‌آمیز و نگاه‌های کلافه و خسته، روان‌درمانگران را مسخره می‌کنند.
🔴 مسئله فراتر از مسائل مالی یا در دسترس‌بودنِ روان‌درمانی است. مسئله سر شکافِ فرهنگی‌ای است که دربارۀ معنای کمک‌خواستن، آسیب‌پذیربودن و التیام‌پیداکردن ایجاد شده است. نسل زد آموخته است شخصیت غمگینی در دنیای مجازی به نمایش بگذارد، حتی دربارۀ سلامت روان حرف بزند، اما نگذارد کسی به دنیای درونی‌اش راه پیدا کند. از نگاه نسل زد، روان‌درمانیِ سنتی نمایشی بیش نیست و ترجیح می‌دهند سراغش نروند. این در حالی است که در بین همین نسل، بیشترین نرخ اضطراب و افسردگی و افکار خودکشی گزارش میشود.
🔴 نسل زد ترجیح می‌دهد درد و رنج‌هایش را به‌صورت آنلاین در قالب اعترافات، میم‌ها و ترندهای پربازدید ابراز کند، ولی سراغ روان‌درمانی که برای نسل‌های پیشین حکم پناهگاه را داشت، نرود. اما عاقبت این روی‌گردانی چیست؟
🔴 تناقض اینجاست که این نسل، بیش از هر نسل دیگری، بر «زبان روان‌درمانی» مسلط است و از اصطلاحات آن استفاده میکند: نسل زدی‌ها «مرز»هایشان را می‌شناسند، «واکنش‌هایشان به تروما» را می‌دانند، نشانه‌های ای‌دی‌اچ‌دی را از حفظ‌اند، اما به روان‌درمانگران اعتماد نمی‌کنند. به‌جایش راه تازه‌ای برای تخلیۀ هیجان پیدا کرده‌اند. چیزی که خودشان نامش را «از پا درآمدن» گذاشته‌اند. منظور از این تعبیر، ویدئو‌هایی است که برای تیک‌تاک یا اینستاگرام ساخته می‌شوند و در آن فرد، لحظۀ فروپاشی روانی‌اش را به تصویر می‌کشد - جلوی آیینه، توی ماشین یا هر جای دیگر.
🔴 این نوع تخلیۀ روانیِ نمایشی امن و تحت کنترلِ کامل خود فرد است. بااین‌حال روشن نیست که واقعاً چقدر کمک‌کننده است. چرا که علی‌رغم همۀ این‌ها آمار ناخشنودی‌های روانی دائماً در حال افزایش است.
🔴 مت هاسی، تراپیست بریتانیایی، می‌گوید: نسل زد به روان‌درمانی بی‌اعتماد است، همانطور که به همۀ نهادهای اجتماعی دیگر، از جمله دولت بی‌اعتماد است. از طرف دیگر، نحوۀ بیانِ «درد روانی» در میان نسل‌زدی‌ها متفاوت است. آنها استاد روایت درد خود در فضای مجازی‌اند، اما از پاسخ به درخواست‌هایی مثل «از کودکی‌ات بگو» یا «چه احساسی بهش داری» طفره می‌رود. در نهایت، باید وفاداری عمیقی را در نظر گرفت که نسل زد به همسالان خود دارد. آنها همۀ بزرگسالان -از جمله روان‌درمانگران- را غریبه می‌دانند، کسانی که درکی از احوالات آنها ندارند.
✍ نوشتۀ مت هاسی
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
🪧خشونت شریک زندگی؛ همسایگان چه فکر می‌کنند و همسران چه می‌کنند؟
تصور کنید زنی در خانه‌اش، جایی که باید امن‌ترین مکان برای او باشد، بارها تحقیر میشود، فریاد می‌شنود و حتی کتک می‌خورد. شاید اطرافیان بگویند، «خب، لابد خودش کاری کرده که شوهرش این‌طوری عصبانی شده»، یا حتی آن زن بگوید: «حق با اوست، من نباید دیر به خانه می‌آمدم».
🔸شاید برخی بگویند این رفتارها «مسئله خانوادگی» است و نباید در آن دخالت کرد، اما حقیقت این است که خشونت خانگی (یا همان خشونت توسط شریک زندگی IPV) نقض آشکار حقوق بشر است که میتواند پیامدهای جدی و جبران‌ناپذیری برای زنان و فرزندانشان داشته باشد.
خشونت خانگی فقط به کتک زدن محدود نمی‌شود. گاهی یک مرد ممکن است همسرش را از کار کردن، درس خواندن یا حتی دیدن خانواده‌اش منع کند و وقتی زن اعتراض میکند، با تهدید یا تحقیر، او را وادار به سکوت کند. در ایران نیز، متاسفانه نمونه‌های زیادی از این نوع خشونت‌ها در سکوت و بدون برخورد قانونی باقی می‌مانند، چون بسیاری از زنان فکر می‌کنند این رفتار «عادی» است یا «حق مرد است»؟
نویسندگان در مقاله پیش‌رو به دنبال این هستند که بفهمند چطور نگرش زنان، شوهران، محله‌ها و کشورها نسبت به خشونت خانگی بر خطر تجربه آن برای زنان تاثیر میگذارد. آنها نشان می‌دهند که برای کاهش واقعی خشونت، باید به سراغ تغییر نگرش‌های اجتماعی و ساختارهای کلان رفت.
🔺یکی از یافته‌های مهم پژوهش این است که در بسیاری از کشورها، زنان بیشتر از مردان خشونت را توجیه می‌کنند. به عبارت دیگر، درصد زنانی که بر این باورند که مرد حق دارد در برخی شرایط همسرش را بزند، بیشتر از مردان و حتی بیشتر از زنانی است که خودشان خشونت را تجربه کرده‌اند. نکته قابل‌توجه این است که زنانی که خشونت دیده‌اند، بیشتر احتمال دارد رفتار شوهرشان را قابل‌قبول بدانند. نویسندگان تاکید می‌کنند توجیه زنان برای خشونت، علت وقوع آن نیست، اما میتواند مانع از جلوگیری یا مقابله با آن شود.
وقتی در جامعه یا محله‌ای، خشونت علیه زن موضوعی عادی و قابل‌قبول تلقی شود، این فضا باعث تضعیف قدرت زنان شده و احتمال وقوع خشونت را افزایش می‌دهد. محققان با استفاده از داده‌های مکانی و نظرسنجی‌ها، نسبت زنانی که خشونت را در هر منطقه توجیه می‌کردند اندازه‌گیری کرده و تاثیر آن را بر خشونت بررسی کردند.
محله و جامعه، با شکل دادن به این هنجارها، می‌توانند تاثیر زیادی بر نگرش افراد و رفتار آنها داشته باشند. زنان در محله‌هایی که در آنها خشونت علیه زن ناپسند و محکوم است، کمتر در معرض خشونت قرار دارند، چون جامعه با اعمال فشار و سرزنش، مردان را از خشونت بازمیدارد. اما در محله‌هایی که مردم بر این باورند که مرد حق دارد زن را بزند، این فشار اجتماعی وجود ندارد و حتی برعکس، خشونت ممکن است عادی یا حتی قابل‌قبول تلقی شود.
در چنین فضاهایی، هنجارهای اجتماعی به جای بازدارندگی، نقش تشویقی یا توجیه‌گر دارند و این باعث افزایش خشونت میشود.
✍حامد وحیدی
🔖ادامه مطلب
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
تصور کنید زنی در خانه‌اش، جایی که باید امن‌ترین مکان برای او باشد، بارها تحقیر میشود، فریاد می‌شنود و حتی کتک می‌خورد. شاید اطرافیان بگویند، «خب، لابد خودش کاری کرده که شوهرش این‌طوری عصبانی شده»، یا حتی آن زن بگوید: «حق با اوست، من نباید دیر به خانه می‌آمدم».
این نوع طرز فکر، یعنی توجیه خشونت، در بسیاری از جوامع (از جمله ایران) هنوز هم رایج است.
🔸شاید برخی بگویند این رفتارها «مسئله خانوادگی» است و نباید در آن دخالت کرد، اما حقیقت این است که خشونت خانگی (یا همان خشونت توسط شریک زندگی IPV) نقض آشکار حقوق بشر است که میتواند پیامدهای جدی و جبران‌ناپذیری برای زنان و فرزندانشان داشته باشد.
خشونت خانگی فقط به کتک زدن محدود نمی‌شود. گاهی یک مرد ممکن است همسرش را از کار کردن، درس خواندن یا حتی دیدن خانواده‌اش منع کند و وقتی زن اعتراض میکند، با تهدید یا تحقیر، او را وادار به سکوت کند. در ایران نیز، متاسفانه نمونه‌های زیادی از این نوع خشونت‌ها در سکوت و بدون برخورد قانونی باقی می‌مانند، چون بسیاری از زنان فکر می‌کنند این رفتار «عادی» است یا «حق مرد است»؟
چرا هنوز در سال ۲۰۲۵، در قرن بیست‌ویکم، چنین باورهایی وجود دارد؟
نویسندگان در مقاله پیش‌رو به دنبال این هستند که بفهمند چطور نگرش زنان، شوهران، محله‌ها و کشورها نسبت به خشونت خانگی بر خطر تجربه آن برای زنان تاثیر میگذارد. آنها نشان می‌دهند که برای کاهش واقعی خشونت، باید به سراغ تغییر نگرش‌های اجتماعی و ساختارهای کلان رفت.
🔺یکی از یافته‌های مهم پژوهش این است که در بسیاری از کشورها، زنان بیشتر از مردان خشونت را توجیه می‌کنند. به عبارت دیگر، درصد زنانی که بر این باورند که مرد حق دارد در برخی شرایط همسرش را بزند، بیشتر از مردان و حتی بیشتر از زنانی است که خودشان خشونت را تجربه کرده‌اند. نکته قابل‌توجه این است که زنانی که خشونت دیده‌اند، بیشتر احتمال دارد رفتار شوهرشان را قابل‌قبول بدانند. نویسندگان تاکید می‌کنند توجیه زنان برای خشونت، علت وقوع آن نیست، اما میتواند مانع از جلوگیری یا مقابله با آن شود.
وقتی در جامعه یا محله‌ای، خشونت علیه زن موضوعی عادی و قابل‌قبول تلقی شود، این فضا باعث تضعیف قدرت زنان شده و احتمال وقوع خشونت را افزایش می‌دهد. محققان با استفاده از داده‌های مکانی و نظرسنجی‌ها، نسبت زنانی که خشونت را در هر منطقه توجیه می‌کردند اندازه‌گیری کرده و تاثیر آن را بر خشونت بررسی کردند.
محله و جامعه، با شکل دادن به این هنجارها، می‌توانند تاثیر زیادی بر نگرش افراد و رفتار آنها داشته باشند. زنان در محله‌هایی که در آنها خشونت علیه زن ناپسند و محکوم است، کمتر در معرض خشونت قرار دارند، چون جامعه با اعمال فشار و سرزنش، مردان را از خشونت بازمیدارد. اما در محله‌هایی که مردم بر این باورند که مرد حق دارد زن را بزند، این فشار اجتماعی وجود ندارد و حتی برعکس، خشونت ممکن است عادی یا حتی قابل‌قبول تلقی شود.
در چنین فضاهایی، هنجارهای اجتماعی به جای بازدارندگی، نقش تشویقی یا توجیه‌گر دارند و این باعث افزایش خشونت میشود.
✍حامد وحیدی
🔖ادامه مطلب
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
👍4❤1
قسمتی از خاطرات زنده یاد صديقه دولت آبادي ( از فعالان انقلاب مشروطه و جنبش زنان ایران) در «يادداشت‌هاي مسافرت اروپا»
🔺 «زن: بفرمایید؛ اين گذرنامه من است.
مدير گمرک مارسی در فرانسه: اوه، شما ايرانی هستيد؟ البته ارمنی ايرانی، اينطور نيست؟
زن: ايرانی‌ام، اما ارمنی نيستم.
مدير گمرک: مسلمان که نمی‌شود باشيد، شايد کليمی باشيد؟
زن: نه آقا، کليمی نيستم. نه فقط پشت در پشت من مسلمان و ايرانی الاصل بوده‌اند، بلکه پدر من يکی از مجتهدين مسلم وقت خود بود.
مدير گمرک: من نمی‌توانم باور کنم که با يک خانم مسلمان و ايرانی روبرو هستم. حالا بگوييد به من با چه کسی تا اينجا آمده‌ايد؟ يعنی کی شما را آورده است؟
زن: من تنها سفر کردم، ولی خدا در همه جا با من بود.
مدير گمرک: خدای من! زن ايرانی مسلمان از طهران تا فرانس تنها سفر کرده است. دولت شما چطور به شما اجازه داد به خارج برويد. اين گذرنامه را از کجا آورديد؟
زن: وزير امور خارجه ما آقای فروغی است. با معرفی شخص وزير خارجه گذرنامه گرفتم.
مدير گمرک: مسيری که به اينجا رسيده‌ايد را بيان کنيد.
زن: تهران، قزوين، همدان، کرمانشاه، خانقين، بغداد، حلب، بيروت، مارسی.
مدير گمرک: شما زبان فرانسه را کجا ياد گرفتيد؟
زن: در وطنم. ببخشيد آقا، نزديک است بر من مشتبه بشود که آيا در خاک فرانسه و يک ملت دوست وارد شده‌ام، يا در مقابل يک مستنطق ايام جنگ و در خاک دشمن می‌باشم.
مدير گمرک: آه ببخشيد خانم، من هم مثل شما سرم گيج شده است. سی سال است در اداره گمرک هستم، ولی زنی که مسلمان ايرانی باشد و تنها اينجا آمده باشد فقط امروز می‌بينم و همين تنها چيزی است که علت کنجکاوی من است...»
@hooreechannel 🌹
🔺 «زن: بفرمایید؛ اين گذرنامه من است.
مدير گمرک مارسی در فرانسه: اوه، شما ايرانی هستيد؟ البته ارمنی ايرانی، اينطور نيست؟
زن: ايرانی‌ام، اما ارمنی نيستم.
مدير گمرک: مسلمان که نمی‌شود باشيد، شايد کليمی باشيد؟
زن: نه آقا، کليمی نيستم. نه فقط پشت در پشت من مسلمان و ايرانی الاصل بوده‌اند، بلکه پدر من يکی از مجتهدين مسلم وقت خود بود.
مدير گمرک: من نمی‌توانم باور کنم که با يک خانم مسلمان و ايرانی روبرو هستم. حالا بگوييد به من با چه کسی تا اينجا آمده‌ايد؟ يعنی کی شما را آورده است؟
زن: من تنها سفر کردم، ولی خدا در همه جا با من بود.
مدير گمرک: خدای من! زن ايرانی مسلمان از طهران تا فرانس تنها سفر کرده است. دولت شما چطور به شما اجازه داد به خارج برويد. اين گذرنامه را از کجا آورديد؟
زن: وزير امور خارجه ما آقای فروغی است. با معرفی شخص وزير خارجه گذرنامه گرفتم.
مدير گمرک: مسيری که به اينجا رسيده‌ايد را بيان کنيد.
زن: تهران، قزوين، همدان، کرمانشاه، خانقين، بغداد، حلب، بيروت، مارسی.
مدير گمرک: شما زبان فرانسه را کجا ياد گرفتيد؟
زن: در وطنم. ببخشيد آقا، نزديک است بر من مشتبه بشود که آيا در خاک فرانسه و يک ملت دوست وارد شده‌ام، يا در مقابل يک مستنطق ايام جنگ و در خاک دشمن می‌باشم.
مدير گمرک: آه ببخشيد خانم، من هم مثل شما سرم گيج شده است. سی سال است در اداره گمرک هستم، ولی زنی که مسلمان ايرانی باشد و تنها اينجا آمده باشد فقط امروز می‌بينم و همين تنها چيزی است که علت کنجکاوی من است...»
@hooreechannel 🌹
👏7
نشانه‌های بلوغ عاطفی
عوامل زیادی بر میزان بلوغ عاطفی افراد تأثیر می‌گذارند. قرارگرفتن در معرض طیف گسترده‌تری از تجربیات در سنین پایین‌تر یکی از این عوامل است. بخش‌های مهم مغز مانند قشر جلوی مغز که به مهار رفتارهای پرخطر کمک می‌کنند تا حدود ۲۵سالگی کامل رشد نمی‌کنند، به همین دلیل است که بسیاری از احساسات نوجوانان اغلب پیش‌بینی‌نشدنی به نظر می‌رسند.
با این حال بلوغ فرد بیش از اینکه به سن او ربط داشته باشد، به هوش عاطفی (هیجانی) او بستگی دارد و اینکه چطور با موقعیت‌های چالش‌برانگیز مواجه میشود. به همین خاطر گاهی بزرگ‌سالانی را می‌بینیم که خوب به بلوغ عاطفی نرسیده‌اند.
📌 نشانه‌های بلوغ عاطفی:
🔴 ۱. مسئولیت‌پذیری
فردی که به بلوغ عاطفی رسیده است میداند چه برتری‌هایی دارد و مدام در پی بهبود رفتارش است. این یعنی وقتی برایش مشکلی پیش می‌آید، سراغ سرزنش دیگران (یا خودش) نمی‌رود. فردی که به بلوغ عاطفی رسیده است به‌جای شکایت از شرایط، دست به کار میشود و از خودش می‌پرسد: «برای بهبود این وضع چه کاری می‌تونم بکنم؟»
🔴 ۲. نشان‌دادن همدلی
فردی که از نظر عاطفی بالغ است از اطرافیان و عزیزانش حمایت میکند و به‌خوبی همدلی خودش را نشان می‌دهد. این فرد میداند چگونه خود را جای دیگران بگذارد و سعی میکند مسائل را از دید طرف مقابل ببیند و راهی برای کمک به او پیدا کند.
🔴 ۳. پذیرش اشتباهات
این فرد روش درست عذرخواهی‌کردن را بلد است و بیهوده بهانه‌تراشی نمی‌کند. اشتباهاتش را می‌پذیرد و سعی میکند راهی برای جبران اشتباهش پیدا کند. این فرد میداند که همیشه حق با او نیست و موقع حق‌دادن به دیگران سخت‌گیری نمی‌کند.
🔴 ۴. نترسیدن از آسیب‌پذیری
فردی که به بلوغ عاطفی رسیده است درباره تجربیاتش صحبت میکند تا دیگران کمتر احساس تنهایی کنند. این شخص با پذیرش آسیب‌پذیری، همیشه دنبال این نیست که نشان بدهد بدون نقص و مشکل است. به‌راحتی میتواند از شکست‌هایش صحبت کند و ابایی ندارد که آسیبپذیر به نظر برسد.
🔴 ۵. شناخت و پذیرش نیازها
فردی که از لحاظ عاطفی بالغ شده است وقتی به کمک نیاز دارد یا به هر دلیلی حالش خوب نیست، از دیگران کمک می‌گیرد. این فرد از کمک‌گرفتن از دیگران یا درمیان‌گذاشتن مشکلاتش با آنها خجالت نمی‌کشد.
🔴 ۶. تعیین حدومرزها
تعیین مرزها و حریم خصوصی نوعی احترام به خود و خوددوستی است. فردی که به بلوغ عاطفی رسیده است برای خودش حدومرزهای درستی تعیین میکند و به دیگران اجازه نمی‌دهد آنها را زیر پا بگذارند.
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
عوامل زیادی بر میزان بلوغ عاطفی افراد تأثیر می‌گذارند. قرارگرفتن در معرض طیف گسترده‌تری از تجربیات در سنین پایین‌تر یکی از این عوامل است. بخش‌های مهم مغز مانند قشر جلوی مغز که به مهار رفتارهای پرخطر کمک می‌کنند تا حدود ۲۵سالگی کامل رشد نمی‌کنند، به همین دلیل است که بسیاری از احساسات نوجوانان اغلب پیش‌بینی‌نشدنی به نظر می‌رسند.
با این حال بلوغ فرد بیش از اینکه به سن او ربط داشته باشد، به هوش عاطفی (هیجانی) او بستگی دارد و اینکه چطور با موقعیت‌های چالش‌برانگیز مواجه میشود. به همین خاطر گاهی بزرگ‌سالانی را می‌بینیم که خوب به بلوغ عاطفی نرسیده‌اند.
📌 نشانه‌های بلوغ عاطفی:
🔴 ۱. مسئولیت‌پذیری
فردی که به بلوغ عاطفی رسیده است میداند چه برتری‌هایی دارد و مدام در پی بهبود رفتارش است. این یعنی وقتی برایش مشکلی پیش می‌آید، سراغ سرزنش دیگران (یا خودش) نمی‌رود. فردی که به بلوغ عاطفی رسیده است به‌جای شکایت از شرایط، دست به کار میشود و از خودش می‌پرسد: «برای بهبود این وضع چه کاری می‌تونم بکنم؟»
🔴 ۲. نشان‌دادن همدلی
فردی که از نظر عاطفی بالغ است از اطرافیان و عزیزانش حمایت میکند و به‌خوبی همدلی خودش را نشان می‌دهد. این فرد میداند چگونه خود را جای دیگران بگذارد و سعی میکند مسائل را از دید طرف مقابل ببیند و راهی برای کمک به او پیدا کند.
🔴 ۳. پذیرش اشتباهات
این فرد روش درست عذرخواهی‌کردن را بلد است و بیهوده بهانه‌تراشی نمی‌کند. اشتباهاتش را می‌پذیرد و سعی میکند راهی برای جبران اشتباهش پیدا کند. این فرد میداند که همیشه حق با او نیست و موقع حق‌دادن به دیگران سخت‌گیری نمی‌کند.
🔴 ۴. نترسیدن از آسیب‌پذیری
فردی که به بلوغ عاطفی رسیده است درباره تجربیاتش صحبت میکند تا دیگران کمتر احساس تنهایی کنند. این شخص با پذیرش آسیب‌پذیری، همیشه دنبال این نیست که نشان بدهد بدون نقص و مشکل است. به‌راحتی میتواند از شکست‌هایش صحبت کند و ابایی ندارد که آسیبپذیر به نظر برسد.
🔴 ۵. شناخت و پذیرش نیازها
فردی که از لحاظ عاطفی بالغ شده است وقتی به کمک نیاز دارد یا به هر دلیلی حالش خوب نیست، از دیگران کمک می‌گیرد. این فرد از کمک‌گرفتن از دیگران یا درمیان‌گذاشتن مشکلاتش با آنها خجالت نمی‌کشد.
🔴 ۶. تعیین حدومرزها
تعیین مرزها و حریم خصوصی نوعی احترام به خود و خوددوستی است. فردی که به بلوغ عاطفی رسیده است برای خودش حدومرزهای درستی تعیین میکند و به دیگران اجازه نمی‌دهد آنها را زیر پا بگذارند.
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
❤3
شراکت نابرابر
در تصویری که سالهاست از ازدواج در جامعه ما ساخته و بازتولید میشود، یک عدم توازن عمیق و نانوشته وجود دارد، عدم توازنی که از کودکی شکل می‌گیرد و سال‌ها بعد، خودش را در دل روابط زناشویی نشان می‌دهد.
در این تصویر، ازدواج پروژه‌ای است که زن باید برای آن «آماده» باشد و مرد فقط باید «وارد» آن شود.
دخترها از همان سالهای نخست زندگی با واژه‌هایی مثل سازگاری، گذشت، صبر، فداکاری و تحمل بزرگ می‌شوند. به آنها یاد می‌دهند زندگی مشترک سخت است، «باید ساخت» و «زن ستون خانه است».
ازدواج برای بسیاری از دختران بیشتر شبیه یک مسئولیت دائمی است تا یک مشارکت دوطرفه. مسئولیتی که اگر درست انجام نشود، خیلی زود انگشت اتهام به سمت زن می‌رود: «بلد نبود زندگی کند»، «تحمل نداشت»، «سازگار نبود.» و ...
در مقابل، پسرها اغلب بدون آموزش جدی برای زندگی مشترک بزرگ می‌شوند. کمتر کسی با آنها درباره استقلال عاطفی یا اینکه ازدواج یعنی اولویت‌دادن آگاهانه به یک رابطه و پذیرفتن مسئولیت عاطفی آن حرف می‌زند. مهارت‌هایی مثل گفتوگو، مشارکت واقعی، مراقبت عاطفی و کار کردن روی رابطه، به‌طور سیستماتیک به پسرها آموزش داده نمی‌شود.
نتیجه این است که بسیاری از مردان، ناآماده وارد رابطه‌ای می‌شوند که انتظار دارند خودش پیش برود و اگر نرفت، کسی دیگر هلش بدهد.
نتیجه این نابرابری آموزشی، الگویی است که در زبان غیررسمی نسل جدید گاهی با اصطلاح «پرنس» توصیف میشود (نه به‌عنوان یک توهین شخصی، بلکه به‌عنوان نام‌گذاری یک تیپ تربیت‌شده در این سیستم)، مردی که بدون آمادگی عاطفی و بدون آموزش مشارکت واقعی وارد رابطه میشود و انتظار دارد مسئله مشترک به طور طبیعی یا مدیرت یک نفره پیش برود.
مسئله لزوماً نیت بد افراد نیست، بلکه سیستمی است که یکی را ناآماده و دیگری را با بار روانی اضافه وارد میدان میکند. سیستمی که بار مدیریت احساسات، حل تعارض، حفظ رابطه و حتی دوام ازدواج را به‌شکلی نابرابر روی دوش زن میگذارد.
زن باید بفهمد، تطبیق بدهد، کوتاه بیاید، توضیح بدهد، ترمیم کند، نجات دهد و اگر نشد، باز هم خودش را مقصر بداند. در این میان، مرد میتواند منفعل بماند، چون از ابتدا از او انتظار بیشتری نرفته است.
این تصویر غلط از ازدواج، فقط به زنان آسیب نمی‌زند؛ به مفهوم رابطه هم لطمه می‌زند. ارتباطی که در آن یک نفر مدام در حال جبران ناآمادگی دیگری است، دیر یا زود به فرسودگی می‌رسد.
اگر قرار است ازدواج معنای «زندگی مشترک» داشته باشد، باید از همان ابتدا مشترک تعریف شود؛ در آموزش، در انتظارها و در مسئولیت‌ها.
پسرها هم باید یاد بگیرند که زندگی مشترک فقط نان‌آوردن نیست، همانطور که دخترها سالهاست یاد گرفته‌اند فقط دوست‌داشتن نیست.
✍فریبا نباتی عضو گروه مطالعات زنان
@hooreechannel 🌹
در تصویری که سالهاست از ازدواج در جامعه ما ساخته و بازتولید میشود، یک عدم توازن عمیق و نانوشته وجود دارد، عدم توازنی که از کودکی شکل می‌گیرد و سال‌ها بعد، خودش را در دل روابط زناشویی نشان می‌دهد.
در این تصویر، ازدواج پروژه‌ای است که زن باید برای آن «آماده» باشد و مرد فقط باید «وارد» آن شود.
دخترها از همان سالهای نخست زندگی با واژه‌هایی مثل سازگاری، گذشت، صبر، فداکاری و تحمل بزرگ می‌شوند. به آنها یاد می‌دهند زندگی مشترک سخت است، «باید ساخت» و «زن ستون خانه است».
ازدواج برای بسیاری از دختران بیشتر شبیه یک مسئولیت دائمی است تا یک مشارکت دوطرفه. مسئولیتی که اگر درست انجام نشود، خیلی زود انگشت اتهام به سمت زن می‌رود: «بلد نبود زندگی کند»، «تحمل نداشت»، «سازگار نبود.» و ...
در مقابل، پسرها اغلب بدون آموزش جدی برای زندگی مشترک بزرگ می‌شوند. کمتر کسی با آنها درباره استقلال عاطفی یا اینکه ازدواج یعنی اولویت‌دادن آگاهانه به یک رابطه و پذیرفتن مسئولیت عاطفی آن حرف می‌زند. مهارت‌هایی مثل گفتوگو، مشارکت واقعی، مراقبت عاطفی و کار کردن روی رابطه، به‌طور سیستماتیک به پسرها آموزش داده نمی‌شود.
نتیجه این است که بسیاری از مردان، ناآماده وارد رابطه‌ای می‌شوند که انتظار دارند خودش پیش برود و اگر نرفت، کسی دیگر هلش بدهد.
نتیجه این نابرابری آموزشی، الگویی است که در زبان غیررسمی نسل جدید گاهی با اصطلاح «پرنس» توصیف میشود (نه به‌عنوان یک توهین شخصی، بلکه به‌عنوان نام‌گذاری یک تیپ تربیت‌شده در این سیستم)، مردی که بدون آمادگی عاطفی و بدون آموزش مشارکت واقعی وارد رابطه میشود و انتظار دارد مسئله مشترک به طور طبیعی یا مدیرت یک نفره پیش برود.
مسئله لزوماً نیت بد افراد نیست، بلکه سیستمی است که یکی را ناآماده و دیگری را با بار روانی اضافه وارد میدان میکند. سیستمی که بار مدیریت احساسات، حل تعارض، حفظ رابطه و حتی دوام ازدواج را به‌شکلی نابرابر روی دوش زن میگذارد.
زن باید بفهمد، تطبیق بدهد، کوتاه بیاید، توضیح بدهد، ترمیم کند، نجات دهد و اگر نشد، باز هم خودش را مقصر بداند. در این میان، مرد میتواند منفعل بماند، چون از ابتدا از او انتظار بیشتری نرفته است.
این تصویر غلط از ازدواج، فقط به زنان آسیب نمی‌زند؛ به مفهوم رابطه هم لطمه می‌زند. ارتباطی که در آن یک نفر مدام در حال جبران ناآمادگی دیگری است، دیر یا زود به فرسودگی می‌رسد.
اگر قرار است ازدواج معنای «زندگی مشترک» داشته باشد، باید از همان ابتدا مشترک تعریف شود؛ در آموزش، در انتظارها و در مسئولیت‌ها.
پسرها هم باید یاد بگیرند که زندگی مشترک فقط نان‌آوردن نیست، همانطور که دخترها سالهاست یاد گرفته‌اند فقط دوست‌داشتن نیست.
✍فریبا نباتی عضو گروه مطالعات زنان
@hooreechannel 🌹
👍7❤2
.
باهم پیر شدن و چین و چروک زمان را در چهره همسر خود دیدن و همدیگر را دوست داشتن، چقدر زیباست.
گویی هر یک با چین و چروک‌های چهره دیگری احساس یگانگی میکند، و میداند که چگونه بوجود آمده‌اند. و می‌دانند موهای دیگری چگونه به سفیدی گراییده است.
و می‌دانند به خاطر همدیگر چه رنج‌ها برده‌اند، و چه بدبختی‌ها را تحمل کرده‌اند.
گویی به یکدیگر می‌گویند عزیزت می‌شمارم، چون به خاطر من رنج کشیده‌ای و پیر شده‌ای.
🔹رومن رولان
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
باهم پیر شدن و چین و چروک زمان را در چهره همسر خود دیدن و همدیگر را دوست داشتن، چقدر زیباست.
گویی هر یک با چین و چروک‌های چهره دیگری احساس یگانگی میکند، و میداند که چگونه بوجود آمده‌اند. و می‌دانند موهای دیگری چگونه به سفیدی گراییده است.
و می‌دانند به خاطر همدیگر چه رنج‌ها برده‌اند، و چه بدبختی‌ها را تحمل کرده‌اند.
گویی به یکدیگر می‌گویند عزیزت می‌شمارم، چون به خاطر من رنج کشیده‌ای و پیر شده‌ای.
🔹رومن رولان
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍9❤1
🔴 «ما»ی ایرانی چه در تهران چه در لس آنجلس
🗒 شاید برخی درکی از تناقضِ در دست گرفتن پرچم «شیر و خورشید» و تشویق تیم ملی فوتبال ایران در «لس آنجلس» نداشته باشند؛ اما اگر کمی دقت و تأمل کنند این کنشگری به ظاهر متناقض را این شب ها در خیابان های تهران و دیگر شهرهای ایران نیز می بینند، آنچه که معنای برساخت شده ای را از ذهن ایرانی به نمایش می گذارد چه در آیین های محرم در تهران و چه در ورزشگاهی در لس آنجلس.
⬅️ این شب ها وقتی در خیایان های اطراف، در لابه لای جمعیتی قدم می زنم که حتی تا ساعات اولیه بامداد نیز به وفور در خیابان ها در شعاع وسیعی از موکوب های ماه محرم بدون چهره ای عزادار حضور دارند، همان جوانانی را می بینم که ظاهر، الگوی روابط و سبک زندگی‌شان با الگوی رسمی دینداری فاصله زیادی دارد؛ حتی برخی از همان تیپ‌های اجتماعی که در اعتراضات دیماه شرکت کرده بودند. چند شب پیش از یکی از آنها در حالی که ساعت از ۱۲ شب گذشته بود پرسیدم: آیا قرار است باز هم دسته عزاداری از اینجا عبور کند که این جمعیت زیاد اینجا ایستاده اید گفت نه برای «چای» اینجا هستیم، گفتم فقط برای چای!؟ با لبخند معناداری گفت: «فقط برای چای».
⬅️ آیا این جمعیت جوان در حال یک کنشگری دینی و اعتقادی است؟ اگر دین را فقط مجموعه‌ای از باورهای الهیاتی بدانیم، این وضعیت متناقض به نظر می‌رسد؛ اما اگر میان سه سطح تمایز بگذاریم، تناقض تا حد زیادی از بین می‌رود: دین به عنوان باور؛ دین به عنوان هویت و دین به عنوان آیین. این سه الزاماً با هم حرکت نمی‌کنند. گاهی کنشگری های به ظاهر دینی صرفا سطح دوم یا سطح سوم را به نمایش می گذارند.
⬅️ این سطوح نمادین چگونه از دل تاریخ ایران برآمده اند؟ برخی مبدا آن را «صفویه» می دانند.؛ چرا که صفویه بیش از آنکه در ایران عقاید را تغییر دهد، یک جهان نمادین ساخت. ایران تا پیش از صفویه عمدتاً سنی بود؛ گرچه در برخی مناطق مانند قم، کاشان و حتی بخش هایی در شمال ایران، شیعیان حضور داشتند و صفویه، تشیع را از صفر در ایران نساخت. صفویان طی حدود دو قرن، شبکه روحانیت را بازسازی کردند، قضاوت و آموزش دینی را تغییر دادند، مناسک شیعی را حمایت کردند و حافظه جمعی تازه‌ای ایجاد کردند. مهم‌ترین محصول این فرایند شاید صرفاً «اعتقاد به امامت» نبود؛ بلکه ساختن یک جهان نمادین بود که آرام آرام بخشی از هویت ایرانی و آیین های فرهنگی او شد، بیش از آنکه یک باور دینی او باشد. عاشورا، کربلا، علم، نذری، نخل، نوحه و ... نمادهایی بودند که به تدریج وارد زندگی روزمره ایرانیان شدند.
⬅️ آیین‌ها از عقاید عمر بیشتری دارند. در جامعه‌شناسی دین بارها مشاهده شده که عقاید ممکن است تغییر کنند؛ اما آیین‌ها باقی بمانند.
در اروپا میلیون‌ها نفر خود را مسیحی می‌دانند، کریسمس را جشن می‌گیرند و فرزندشان را غسل تعمید می‌دهند، در حالی که شاید اعتقاد سنتی مذهبی نداشته باشند. به این وضعیت گاهی «دین فرهنگی» گفته میشود؛ یعنی دین دیگر فقط یک نظام اعتقادی نیست؛ بلکه بخشی از فرهنگ و هویت شده است، آنچه که در مورد بخش‌های وسیعی از محرم در ایران امروز نیز صادق است.
⬅️ محرم برای بسیاری از مردم فقط باوری دینی نیست. وقتی نیمه‌شب مردم در خیابان جمع می‌شوند و می‌گویند «برای چای»، احتمالاً خودشان هم می‌دانند که موضوع فقط چای نیست. آنچه مردمی حداقل با این سبک پوشش و مراوداتِ به ظاهر غیر دینی را جذب میکند، ترکیبی از تعلق به محله، دیدن دوستان، حضور آزادانه در فضای عمومی تا نیمه شب، خاطرات کودکی، موسیقی و نوحه و مشارکت در یک تجربه جمعی است. اینکه محرم «مال خودمان است»؛ نه متعلق به حکومت یا هر گروه خاصی و «ما» هر طور بخواهیم آن را زندگی می کنیم؛ حتی برای نمایش دادن نمادها و سبک هایی که «شما» با آن مخالفید. درست مانند تشویق تیم ملی ما با پرچم شیروخورشید و نمادهای اعتراضی.
⬅️ حتی اگر بخش بزرگی از جامعه با روحانیت رسمی، تفسیر حکومتی دین یا برخی باورهای سنتی فاصله گرفته باشد؛ اما همچنان با فضای اجتماعی ایام محرم، ارتباط عاطفی و هویتی برقرار می کند؛ لذا آنچه اهمیت دارد این است که کدام نمادها، آیین‌ها و خاطرات جمعی هنوز در تعریف "ما"ی ایرانی حضور دارند، حتی وقتی باورها و گرایشات سیاسی تغییر کرده‌اند؟ آنچه که هرگز نباید انکار شود به بهانه ای که این ایرانی نیست و عربی است یا آن حکومتی یا رسمی نیست. برای بخش بزرگی از جامعه، محرم به یکی از زبان‌های بیانِ «ما بودن» تبدیل شده است؛ زبانی که ممکن است بسیار ماندگارتر از دولت‌ها، ایدئولوژی‌ها و حتی بسیاری از باورهای فردی باشد. «ما»ی ایرانی چه در تهران چه در لس آنجلس.
✍ مرضیه حاجی هاشمی
https://t.me/M_Hajihashemi_iran1
@hooreechannel 🌹
🗒 شاید برخی درکی از تناقضِ در دست گرفتن پرچم «شیر و خورشید» و تشویق تیم ملی فوتبال ایران در «لس آنجلس» نداشته باشند؛ اما اگر کمی دقت و تأمل کنند این کنشگری به ظاهر متناقض را این شب ها در خیابان های تهران و دیگر شهرهای ایران نیز می بینند، آنچه که معنای برساخت شده ای را از ذهن ایرانی به نمایش می گذارد چه در آیین های محرم در تهران و چه در ورزشگاهی در لس آنجلس.
⬅️ این شب ها وقتی در خیایان های اطراف، در لابه لای جمعیتی قدم می زنم که حتی تا ساعات اولیه بامداد نیز به وفور در خیابان ها در شعاع وسیعی از موکوب های ماه محرم بدون چهره ای عزادار حضور دارند، همان جوانانی را می بینم که ظاهر، الگوی روابط و سبک زندگی‌شان با الگوی رسمی دینداری فاصله زیادی دارد؛ حتی برخی از همان تیپ‌های اجتماعی که در اعتراضات دیماه شرکت کرده بودند. چند شب پیش از یکی از آنها در حالی که ساعت از ۱۲ شب گذشته بود پرسیدم: آیا قرار است باز هم دسته عزاداری از اینجا عبور کند که این جمعیت زیاد اینجا ایستاده اید گفت نه برای «چای» اینجا هستیم، گفتم فقط برای چای!؟ با لبخند معناداری گفت: «فقط برای چای».
⬅️ آیا این جمعیت جوان در حال یک کنشگری دینی و اعتقادی است؟ اگر دین را فقط مجموعه‌ای از باورهای الهیاتی بدانیم، این وضعیت متناقض به نظر می‌رسد؛ اما اگر میان سه سطح تمایز بگذاریم، تناقض تا حد زیادی از بین می‌رود: دین به عنوان باور؛ دین به عنوان هویت و دین به عنوان آیین. این سه الزاماً با هم حرکت نمی‌کنند. گاهی کنشگری های به ظاهر دینی صرفا سطح دوم یا سطح سوم را به نمایش می گذارند.
⬅️ این سطوح نمادین چگونه از دل تاریخ ایران برآمده اند؟ برخی مبدا آن را «صفویه» می دانند.؛ چرا که صفویه بیش از آنکه در ایران عقاید را تغییر دهد، یک جهان نمادین ساخت. ایران تا پیش از صفویه عمدتاً سنی بود؛ گرچه در برخی مناطق مانند قم، کاشان و حتی بخش هایی در شمال ایران، شیعیان حضور داشتند و صفویه، تشیع را از صفر در ایران نساخت. صفویان طی حدود دو قرن، شبکه روحانیت را بازسازی کردند، قضاوت و آموزش دینی را تغییر دادند، مناسک شیعی را حمایت کردند و حافظه جمعی تازه‌ای ایجاد کردند. مهم‌ترین محصول این فرایند شاید صرفاً «اعتقاد به امامت» نبود؛ بلکه ساختن یک جهان نمادین بود که آرام آرام بخشی از هویت ایرانی و آیین های فرهنگی او شد، بیش از آنکه یک باور دینی او باشد. عاشورا، کربلا، علم، نذری، نخل، نوحه و ... نمادهایی بودند که به تدریج وارد زندگی روزمره ایرانیان شدند.
⬅️ آیین‌ها از عقاید عمر بیشتری دارند. در جامعه‌شناسی دین بارها مشاهده شده که عقاید ممکن است تغییر کنند؛ اما آیین‌ها باقی بمانند.
در اروپا میلیون‌ها نفر خود را مسیحی می‌دانند، کریسمس را جشن می‌گیرند و فرزندشان را غسل تعمید می‌دهند، در حالی که شاید اعتقاد سنتی مذهبی نداشته باشند. به این وضعیت گاهی «دین فرهنگی» گفته میشود؛ یعنی دین دیگر فقط یک نظام اعتقادی نیست؛ بلکه بخشی از فرهنگ و هویت شده است، آنچه که در مورد بخش‌های وسیعی از محرم در ایران امروز نیز صادق است.
⬅️ محرم برای بسیاری از مردم فقط باوری دینی نیست. وقتی نیمه‌شب مردم در خیابان جمع می‌شوند و می‌گویند «برای چای»، احتمالاً خودشان هم می‌دانند که موضوع فقط چای نیست. آنچه مردمی حداقل با این سبک پوشش و مراوداتِ به ظاهر غیر دینی را جذب میکند، ترکیبی از تعلق به محله، دیدن دوستان، حضور آزادانه در فضای عمومی تا نیمه شب، خاطرات کودکی، موسیقی و نوحه و مشارکت در یک تجربه جمعی است. اینکه محرم «مال خودمان است»؛ نه متعلق به حکومت یا هر گروه خاصی و «ما» هر طور بخواهیم آن را زندگی می کنیم؛ حتی برای نمایش دادن نمادها و سبک هایی که «شما» با آن مخالفید. درست مانند تشویق تیم ملی ما با پرچم شیروخورشید و نمادهای اعتراضی.
⬅️ حتی اگر بخش بزرگی از جامعه با روحانیت رسمی، تفسیر حکومتی دین یا برخی باورهای سنتی فاصله گرفته باشد؛ اما همچنان با فضای اجتماعی ایام محرم، ارتباط عاطفی و هویتی برقرار می کند؛ لذا آنچه اهمیت دارد این است که کدام نمادها، آیین‌ها و خاطرات جمعی هنوز در تعریف "ما"ی ایرانی حضور دارند، حتی وقتی باورها و گرایشات سیاسی تغییر کرده‌اند؟ آنچه که هرگز نباید انکار شود به بهانه ای که این ایرانی نیست و عربی است یا آن حکومتی یا رسمی نیست. برای بخش بزرگی از جامعه، محرم به یکی از زبان‌های بیانِ «ما بودن» تبدیل شده است؛ زبانی که ممکن است بسیار ماندگارتر از دولت‌ها، ایدئولوژی‌ها و حتی بسیاری از باورهای فردی باشد. «ما»ی ایرانی چه در تهران چه در لس آنجلس.
✍ مرضیه حاجی هاشمی
https://t.me/M_Hajihashemi_iran1
@hooreechannel 🌹
👍1👎1👏1
فرزند شما، تراپیست شما نیست!
خیلی از ما فکر می‌کنیم چون با فرزند نوجوان یا کودکمان صمیمی هستیم، می‌توانیم درد‌ودل‌ها، ناامیدی‌ها یا مشکلات مالی و زناشویی‌مان را با آنها در میان بگذاریم. اما علم روان‌شناسی هشدار می‌دهد که درد‌ودل کردن با بچه‌ها درباره مسائل بزرگسالان، امنیت روانی آنها را به‌شدت تهدید میکند.
بچه‌ها مثل اسفنج هستند. حالات روحی، ترس‌ها و کلمات ما را جذب می‌کنند. وقتی والد از افسردگی‌اش، از ترس پرداخت نشدن قسط ها یا از دعواهایش با همسر به فرزندش پناه میبرد، کودک یا نوجوان ظرفیت درکِ «ظرافت‌های» موقعیت را ندارد. برای یک والد، گلایه از همسر شاید فقط یک تخلیه هیجانیِ ساده باشد، اما برای فرزند، شبیه به یک خطر قریب‌الوقوع است که سقف خانه‌اش را ویران خواهد کرد.
بچه‌ها از نظر تحولی و عاطفی، هنوز ظرفیت روانیِ پردازشِ چالش‌های بزرگسالان را ندارند. وقتی از آنها نظر می‌خواهیم یا به طور غیرمستقیم مسئولِ حال خوبِ خودمان قرارشان می‌دهیم، آنها را با کوهی از اضطراب و احساس ناامنی تنها می‌گذاریم؛ چون احساس می‌کنند وظیفه دارند والدشان را «نجات» دهند، در حالی که توانش را ندارند.
بچه‌ها هم‌سطحِ دوستان صمیمی ما نیستند که هر طور بخواهیم جلوی آنها تخلیه اطلاعاتی و هیجانی شویم. مراقبت از امنیت روانی بچه‌ها، یعنی به عنوان والد، مرزهای واضحی داشته باشیم، بار سنگین دنیای بزرگسالی را روی دوش آنها نیندازیم و بدانیم چه‌چیزی را کجای خانه و با چه لحنی بگوییم.
✍️ امیراحسان سجادی، روانشناس
UTpsychologic
@hooreechannel 🌹
خیلی از ما فکر می‌کنیم چون با فرزند نوجوان یا کودکمان صمیمی هستیم، می‌توانیم درد‌ودل‌ها، ناامیدی‌ها یا مشکلات مالی و زناشویی‌مان را با آنها در میان بگذاریم. اما علم روان‌شناسی هشدار می‌دهد که درد‌ودل کردن با بچه‌ها درباره مسائل بزرگسالان، امنیت روانی آنها را به‌شدت تهدید میکند.
بچه‌ها مثل اسفنج هستند. حالات روحی، ترس‌ها و کلمات ما را جذب می‌کنند. وقتی والد از افسردگی‌اش، از ترس پرداخت نشدن قسط ها یا از دعواهایش با همسر به فرزندش پناه میبرد، کودک یا نوجوان ظرفیت درکِ «ظرافت‌های» موقعیت را ندارد. برای یک والد، گلایه از همسر شاید فقط یک تخلیه هیجانیِ ساده باشد، اما برای فرزند، شبیه به یک خطر قریب‌الوقوع است که سقف خانه‌اش را ویران خواهد کرد.
بچه‌ها از نظر تحولی و عاطفی، هنوز ظرفیت روانیِ پردازشِ چالش‌های بزرگسالان را ندارند. وقتی از آنها نظر می‌خواهیم یا به طور غیرمستقیم مسئولِ حال خوبِ خودمان قرارشان می‌دهیم، آنها را با کوهی از اضطراب و احساس ناامنی تنها می‌گذاریم؛ چون احساس می‌کنند وظیفه دارند والدشان را «نجات» دهند، در حالی که توانش را ندارند.
بچه‌ها هم‌سطحِ دوستان صمیمی ما نیستند که هر طور بخواهیم جلوی آنها تخلیه اطلاعاتی و هیجانی شویم. مراقبت از امنیت روانی بچه‌ها، یعنی به عنوان والد، مرزهای واضحی داشته باشیم، بار سنگین دنیای بزرگسالی را روی دوش آنها نیندازیم و بدانیم چه‌چیزی را کجای خانه و با چه لحنی بگوییم.
✍️ امیراحسان سجادی، روانشناس
UTpsychologic
@hooreechannel 🌹
❤7👍1
ما خودمان تهِ مصیبتیم !
گاهی مرز میان تماشاگر و قهرمان آن قدر باریک میشود که دیگر نمی‌توان تشخیص داد کجا نمایش تمام میشود و کجا واقعیت آغاز می‌گردد. ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که در آن سالهاست نسل به نسل سوگ و ماتم به یک رسمِ روزمره بدل شده است. اما این سوگ نه از سرِ همدلی که از سرِ غرق شدن در یک بحرانِ تمام عیار است. در فیلم سوته دلان دیالوگی هست که گویی مستقیماً از دلِ این روزگارِ پرآشوب بیرون کشیده شده. وقتی بهروز وثوقی در نقش مجید ظروفچی به خودش می‌گوید: تو را چه به روضه. روضه خودتی. گریه کن نداری. والا خودت مصیبتی. دلت کربلاست ! این جملات بسیار فراتر از یک دیالوگ سینمایی که یک بیانیه‌ی تلخ در باره‌ی وضعیت موجود است. ما به قدری غرق در لایه‌های زیرینِ ناامیدی ؛ فلاکت و مشکلاتِ ساختاری شده‌ایم که دیگر توانِ سوگواری برای دیگران را نداریم. چگونه می‌توان برای کسی اشک ریخت ؛ وقتی خودِ وجودمان عرصه‌ی نمایشِ یک تراژدیِ بی پایان است. چگونه می‌توان برای حادثه‌ای گریست ؛ وقتی ریشه‌های بدبختی در تار و پودِ زندگی روزمره‌ی ما این سان بیرحمانه تنیده شده است.
🌐 حالا ما دیگر فقط تماشاچیِ مصیبت‌ها نیستیم ؛ که ما خودِ مصیبتیم. وقتی هزینه‌های زندگی ؛ از حقِ ابتداییِ معیشت تا حقِ اساسیِ عزت نفس ؛ به شکلی بیرحمانه در حال بلعیدنِ آینده است ؛ وقتی هر قدم در این مسیر ؛ با سنگینیِ ناامیدی همراه است ؛ دیگر روضه و عزاداری معنایی ندارد. چرا که روضه نیاز به یک سوگوار دارد که بیرون از حادثه باشد اما ما در قلبِ حادثه ایستاده‌ایم. دل همه ی ما کربلاست. اما نه از آن نوعی که در روضه‌ها می‌خوانند. بلکه از آن نوعی که در آن خاک و خونِ واقعیت جایگزینِ اشک‌های مصنوعی شده است. ما به نقطه‌ای رسیده‌ایم که اگر بخواهیم گریه کنیم باید ابتدا به حالِ خودمان گریه کنیم. به آن تکه‌هایی از وجودمان که در لایه‌های اقتصاد ؛ سیاست و بی عدالتی خاک شده‌اند. این یک اعتراض است به وضعیتی که در آن ؛ رنج دیگر یک اتفاق نیست بلکه هویت است. ما در انتظارِ پایانِ این نمایش نیستیم که می دانیم پایانی بر آن نیست. در انتظارِ این هستیم که بفهمیم آیا اصلاً راهی برای خروج از این نقشِ مصیبت زده وجود دارد یا اینکه قرار است تا ابد در همین نقشِ خودمان به گریه کردن ادامه دهیم.
✍جعفر بخشی بی نیاز
https://t.me/hichjbb
@hooreechannel 🌹
گاهی مرز میان تماشاگر و قهرمان آن قدر باریک میشود که دیگر نمی‌توان تشخیص داد کجا نمایش تمام میشود و کجا واقعیت آغاز می‌گردد. ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که در آن سالهاست نسل به نسل سوگ و ماتم به یک رسمِ روزمره بدل شده است. اما این سوگ نه از سرِ همدلی که از سرِ غرق شدن در یک بحرانِ تمام عیار است. در فیلم سوته دلان دیالوگی هست که گویی مستقیماً از دلِ این روزگارِ پرآشوب بیرون کشیده شده. وقتی بهروز وثوقی در نقش مجید ظروفچی به خودش می‌گوید: تو را چه به روضه. روضه خودتی. گریه کن نداری. والا خودت مصیبتی. دلت کربلاست ! این جملات بسیار فراتر از یک دیالوگ سینمایی که یک بیانیه‌ی تلخ در باره‌ی وضعیت موجود است. ما به قدری غرق در لایه‌های زیرینِ ناامیدی ؛ فلاکت و مشکلاتِ ساختاری شده‌ایم که دیگر توانِ سوگواری برای دیگران را نداریم. چگونه می‌توان برای کسی اشک ریخت ؛ وقتی خودِ وجودمان عرصه‌ی نمایشِ یک تراژدیِ بی پایان است. چگونه می‌توان برای حادثه‌ای گریست ؛ وقتی ریشه‌های بدبختی در تار و پودِ زندگی روزمره‌ی ما این سان بیرحمانه تنیده شده است.
🌐 حالا ما دیگر فقط تماشاچیِ مصیبت‌ها نیستیم ؛ که ما خودِ مصیبتیم. وقتی هزینه‌های زندگی ؛ از حقِ ابتداییِ معیشت تا حقِ اساسیِ عزت نفس ؛ به شکلی بیرحمانه در حال بلعیدنِ آینده است ؛ وقتی هر قدم در این مسیر ؛ با سنگینیِ ناامیدی همراه است ؛ دیگر روضه و عزاداری معنایی ندارد. چرا که روضه نیاز به یک سوگوار دارد که بیرون از حادثه باشد اما ما در قلبِ حادثه ایستاده‌ایم. دل همه ی ما کربلاست. اما نه از آن نوعی که در روضه‌ها می‌خوانند. بلکه از آن نوعی که در آن خاک و خونِ واقعیت جایگزینِ اشک‌های مصنوعی شده است. ما به نقطه‌ای رسیده‌ایم که اگر بخواهیم گریه کنیم باید ابتدا به حالِ خودمان گریه کنیم. به آن تکه‌هایی از وجودمان که در لایه‌های اقتصاد ؛ سیاست و بی عدالتی خاک شده‌اند. این یک اعتراض است به وضعیتی که در آن ؛ رنج دیگر یک اتفاق نیست بلکه هویت است. ما در انتظارِ پایانِ این نمایش نیستیم که می دانیم پایانی بر آن نیست. در انتظارِ این هستیم که بفهمیم آیا اصلاً راهی برای خروج از این نقشِ مصیبت زده وجود دارد یا اینکه قرار است تا ابد در همین نقشِ خودمان به گریه کردن ادامه دهیم.
✍جعفر بخشی بی نیاز
https://t.me/hichjbb
@hooreechannel 🌹
❤8👍4
اگر دینداری همراه با محبت نباشد به عاقبت حرمله تبدیل خواهد شد
عشق و محبت ما به امام حسین برای امروز و دیروز نیست. سطحی و صوری و صرفا احساسی نیست . اشک ما برای او محصول سوز صدای روضه خوان نیست .
ناشی از درک و فهم مظلومیت تاریخی اوست اینکه هر روز کربلا و عاشورا ست و حسین هر روز شهید می شود اما هنوز پیام کربلا به گوش همگان نرسیده است .مهر او به تدریج و در فراز و نشیب روزگاران در جان ما نشسته است در روزهای سختی و بلا و مصیبت. حسین حجت مطلق ما برای تشخیص حق از باطل در همه میدان هاست.
حسین به ما زندگی کردن آموخت:
اینکه دینداری اگر به ازادگی در فکر و سخن و‌عمل تبدیل نشود تحجر است و جمود و تقلید
اینکه دینداری اگر با شناخت و تفکر و تعقل نباشد می تواند به عاقبت شوم شمر و ابن سعد تبدیل شود
اینکه اگر دینداری همراه با مهر و عاطفه و محبت نباشد می تواند به عاقبت حرمله تبدیل شود و در زمانه خودمان دیندار حرمله صفت کم ندیدیم که به نام دین از هیچ جنایتی دریغ نکردند.
اینکه گول و فریب دین فروشان را نخوریم و ظاهر الصلاح بودن و عامل به فرایض بودن لزوما هیچ ربطی به رستگاری و سعادت مندی ندارد ..قاتلین حسین نماز شب می خواندند
اینکه فقط حرامیان به سر و صورت زنان و دختران و نوامیس مردم می زنند بدین خاطر که با انها مخالف هستند و عقاید انها را باور ندارد.. حتی یکبار چنین رفتارهایی حتی از وابستگان اهل بیت با مخالفانشان سر نزده بلکه مخالفین اهل بیت بودند و هستند که چنین رفتارهای شرم اوری انجام داده و می دهند.
اینکه محال است از نان حرام عاقبت به خیری حاصل شود. امام درخطبه اخر قبل از شهادت این حقیقت را فریاد زد. وقتی حرامیان با هلهله مانع شنیده شدن سخن او شدند. بنابراین از لقمه ناپاک با هزار پوشش و کلاه شرعی عمل پاک در نمی اید.
🍃اینکه ایستادگی بر سر حق و ستم ستیزی انقدر شرافت دارد که امام زمان جان خود و اهل بیت خویش را بر سر آن می نهد و عزت را تفسیر می کند.
اینکه معارف قران و اهل بیت را بیشتر از آنکه در دعای عرفه بیاموزیم در عمل و کردار حسین در کربلا آموختیم….مهر و شجاعت و گذشت و سخاوت و صبر و ….
اینکه جریان تحریف دین همیشه قوی تر از جریان تبیین دین است و عوام الناس و به تعبیر علی همج الرعاع ناخواسته پشتیبان و عقبه اجتماعی جریان تحریف دین است و کار به جایی می رسد که حسین یعنی امام زمان را خارج شده از دین معرفی می کنند و شقی ترین و مکارترین انسان یعنی یزید می شود امام و رهبر جامعه اسلامی و اگر روشنگری زینب نبود خدا می داند ترکیب دستگاه فریب و دروغ امویان و ساده لوحی و بی خبری عوام الناس چه روایتی از شهادت حسین می ساخت
اینکه حسین حکومت فاسد و ستمگر مانند دستگاه ابن زیاد و فقهای دنیا زده و فریبکار مثل شریح قاضی را ام الفساد و منکر بزرگ زمانه می داند و به خفت سازش با انها تن نمی دهد و افشای ماهیت انها را با قلم و زبان و عمل بالاترین امر به معروف می داند.
می شود چنین چراغ هدایتی را دید و عاشقش نشد؟ این خصلتهاست که ما را عاشق و واله حسین کرده و در میان همهمه های حسین حسین می گردیم تا حقیقت حسین را پیدا کنیم تا مبادا در غوغای علم و کتل و طبل و سنج و مدح و گریه و ضجه و قیمه و تبلیغ ، حقیقت زندگی بخش حسین گم شود .
من سالهاست نگران این هلهله ها هستم که مبادا پژواک هلهله سپاه ابن سعد در تاریخ باشد تا صدا و پیام و حقیقت حسین به گوش دوستداران حقیقی او نرسد .
اگر پیام حسین درست و صحیح و دقیق و بدون تحریف به امروز منتقل شده بود هیچ مسلمانی جرات دروغ گفتن و ستمگری و ریاکاری و دین فروشی و حرام خواری و سکوت دربرابر ظلم و همراهی در تحریف حقیقت را نداشت و جوامع اسلامی تا این حد در جهل و فقر و خشونت غرق نبودند.
پس بیعت واقعی با حسین اشک و ناله نیست اگر منجر به جستجوی پیام حسین در دالان تاریخ و بکارگیری آن بر زندگی ازاده و عزت مند نشود.
✍🏻امیر دبیری مهر
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
عشق و محبت ما به امام حسین برای امروز و دیروز نیست. سطحی و صوری و صرفا احساسی نیست . اشک ما برای او محصول سوز صدای روضه خوان نیست .
ناشی از درک و فهم مظلومیت تاریخی اوست اینکه هر روز کربلا و عاشورا ست و حسین هر روز شهید می شود اما هنوز پیام کربلا به گوش همگان نرسیده است .مهر او به تدریج و در فراز و نشیب روزگاران در جان ما نشسته است در روزهای سختی و بلا و مصیبت. حسین حجت مطلق ما برای تشخیص حق از باطل در همه میدان هاست.
حسین به ما زندگی کردن آموخت:
اینکه دینداری اگر به ازادگی در فکر و سخن و‌عمل تبدیل نشود تحجر است و جمود و تقلید
اینکه دینداری اگر با شناخت و تفکر و تعقل نباشد می تواند به عاقبت شوم شمر و ابن سعد تبدیل شود
اینکه اگر دینداری همراه با مهر و عاطفه و محبت نباشد می تواند به عاقبت حرمله تبدیل شود و در زمانه خودمان دیندار حرمله صفت کم ندیدیم که به نام دین از هیچ جنایتی دریغ نکردند.
اینکه گول و فریب دین فروشان را نخوریم و ظاهر الصلاح بودن و عامل به فرایض بودن لزوما هیچ ربطی به رستگاری و سعادت مندی ندارد ..قاتلین حسین نماز شب می خواندند
اینکه فقط حرامیان به سر و صورت زنان و دختران و نوامیس مردم می زنند بدین خاطر که با انها مخالف هستند و عقاید انها را باور ندارد.. حتی یکبار چنین رفتارهایی حتی از وابستگان اهل بیت با مخالفانشان سر نزده بلکه مخالفین اهل بیت بودند و هستند که چنین رفتارهای شرم اوری انجام داده و می دهند.
اینکه محال است از نان حرام عاقبت به خیری حاصل شود. امام درخطبه اخر قبل از شهادت این حقیقت را فریاد زد. وقتی حرامیان با هلهله مانع شنیده شدن سخن او شدند. بنابراین از لقمه ناپاک با هزار پوشش و کلاه شرعی عمل پاک در نمی اید.
🍃اینکه ایستادگی بر سر حق و ستم ستیزی انقدر شرافت دارد که امام زمان جان خود و اهل بیت خویش را بر سر آن می نهد و عزت را تفسیر می کند.
اینکه معارف قران و اهل بیت را بیشتر از آنکه در دعای عرفه بیاموزیم در عمل و کردار حسین در کربلا آموختیم….مهر و شجاعت و گذشت و سخاوت و صبر و ….
اینکه جریان تحریف دین همیشه قوی تر از جریان تبیین دین است و عوام الناس و به تعبیر علی همج الرعاع ناخواسته پشتیبان و عقبه اجتماعی جریان تحریف دین است و کار به جایی می رسد که حسین یعنی امام زمان را خارج شده از دین معرفی می کنند و شقی ترین و مکارترین انسان یعنی یزید می شود امام و رهبر جامعه اسلامی و اگر روشنگری زینب نبود خدا می داند ترکیب دستگاه فریب و دروغ امویان و ساده لوحی و بی خبری عوام الناس چه روایتی از شهادت حسین می ساخت
اینکه حسین حکومت فاسد و ستمگر مانند دستگاه ابن زیاد و فقهای دنیا زده و فریبکار مثل شریح قاضی را ام الفساد و منکر بزرگ زمانه می داند و به خفت سازش با انها تن نمی دهد و افشای ماهیت انها را با قلم و زبان و عمل بالاترین امر به معروف می داند.
می شود چنین چراغ هدایتی را دید و عاشقش نشد؟ این خصلتهاست که ما را عاشق و واله حسین کرده و در میان همهمه های حسین حسین می گردیم تا حقیقت حسین را پیدا کنیم تا مبادا در غوغای علم و کتل و طبل و سنج و مدح و گریه و ضجه و قیمه و تبلیغ ، حقیقت زندگی بخش حسین گم شود .
من سالهاست نگران این هلهله ها هستم که مبادا پژواک هلهله سپاه ابن سعد در تاریخ باشد تا صدا و پیام و حقیقت حسین به گوش دوستداران حقیقی او نرسد .
اگر پیام حسین درست و صحیح و دقیق و بدون تحریف به امروز منتقل شده بود هیچ مسلمانی جرات دروغ گفتن و ستمگری و ریاکاری و دین فروشی و حرام خواری و سکوت دربرابر ظلم و همراهی در تحریف حقیقت را نداشت و جوامع اسلامی تا این حد در جهل و فقر و خشونت غرق نبودند.
پس بیعت واقعی با حسین اشک و ناله نیست اگر منجر به جستجوی پیام حسین در دالان تاریخ و بکارگیری آن بر زندگی ازاده و عزت مند نشود.
✍🏻امیر دبیری مهر
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
👎6👍5❤1
♻️رو سفیدی های یزید رو سیاه ؛
تاریخ عاشورا، بی‌تردید نمایش زشت‌کاری و سنگدلی گروهی از مسلمانان علیه گروهی دیگر از اهل اسلام است. بیش از هزار سال است که دربارۀ نامردمی‌ها و ستمگری‌های سپاه شام و کوفه گفته‌اند و می‌گویند و هنوز گفتنی است. به قول عطار نیشابوری در خسرونامه:
هر آن خونی که بر روی زمانه است
برفت از چشم و اين خون جاودانه است
با وجود این، همین سپاه سنگدل و بی‌عاطفه، رفتارهایی نیز داشت که خالی از مُروّت عربی یا نوعی اصولگرایی در جنگ نیست. اشاره به برخی از این رفتارها در داخل پرانتز، خالی از فایده نیست؛ بهویژه از آن رو که قرآن دو بار مسلمانان را به عدالت و انصاف دربارۀ دشمنانشان فراخوانده است(و لایجرمنّکم شنئان قوم علی ان لاتعدلوا اعدلوا هو اقرب للتّقوی). نیز از آن رو که در برخی جنگ‌ها و منازعات دیروز و امروزِ مسلمانان با یکدیگر، همین مقدار مروت و آداب انسانی در جنگ‌ها مراعات نشده است و گویا اوضاع چنان است که از یزید هم باید درس آموخت! در زیر به شماری از سفیدی‌ها در کارنامۀ سیاه یزید اشاره میکنم:
🔻۱. سپاه کوفه به‌رغم همۀ سخت‌گیری و سنگدلی علیه امام(ع) و خاندان و یارانش، به روی زنان و کودکان و بیماران شمشیر نکشید و حتی ابن زیاد، شفاعت زینب(س) را در حق امام سجاد(ع) پذیرفت و او را نکشت.
🔻۲. اکثر فرماندهان جنگ، هیچ‌گاه به کشتن امام حسین(ع) افتخار نکردند و ابن زیاد و ابن سعد و یزید، خیلی زود پشیمانی را جایگزین افتخار کردند و گناه جنگ را بر گردن دیگری انداختند. حتی وقتی از شمر پرسیدند که چرا حسین(ع) را کشتی، گفت: من سرباز بودم و آیا سرباز را از امر خلیفه گزیری است؟ وقتی کاروان اسیران به شام رسید، پس از دیدار با یزید، ورق برگشت، و یزید پس از چند روز، سخن از پرداخت خسارت به کاروان اسیران گفت و سپس آنان را با موکب شاهانه به کاروان‌سالاری بشیر(از محبان اهل بیت) روانۀ مدینه کرد. می‌گویند: فشار افکار و عواطف عمومی موجب شد که یزید در شام تغییر روش بدهد و رفتاری مهربانانه با امام سجاد و اسیران در پیش گیرد و در ماجرای کشتار بی‌رحمانۀ مردم مدینه(واقعۀ حره)، به امام سجاد(ع) و همۀ نان‌خواران ایشان امان دهد. آری؛ ممکن است همین‌گونه باشد. اما مگر ما قدرت‌هایی را نمی‌شناسیم که هرگز تسلیم افکار عمومی نمی‌شوند و سرانجام آن می‌کنند که دوست دارند؟
🔻۳. سپاه کوفه، هیچ کوششی برای اختفای قبرها نکرد. اکنون ما می‌دانیم که حسین(ع) و مسلم بن عقیل و حر بن یزید و حبیب بن مظاهر و... در کدام نقطه دفن شده‌اند. کوفیان می‌توانستند جنازۀ شهدا را در زمین‌های دوردست و مخفیانه دفن کنند تا کسی بر سر قبر آنان حاضر نشود؛ اما آنچنان که از ابن زیاد نقل شده است: ما پس از کشتن، مردگان را رها می‌کنیم تا بازماندگانشان هر جا خواستند دفن کنند.
🔻۴. به‌رغم جنگ طولانی معاویه با رومیان و تصمیم یزید برای ادامۀ جنگ با آنان، حکومت اموی امام حسین(ع) را به همراهی با کشور بیگانه و کمک به دشمن متهم نکرد.
🔻۵. یزید به حضرت زینب و زنان هاشمی اجازه داد که در مدینه برای امام حسین(ع) عزاداری کنند و مجلس ترحیم و ختم بگیرند. اما آنگاه که خواست این عزاداری‌ها در مدینه خاتمه یابد، محترمانه از امام سجاد(ع) گلایه کرد که عمۀ شما مدینه را آمادۀ شورش میکند. اسیران کربلا حتی اجازه یافتند که در کاخ ابن زیاد و خانۀ یزید برای شهیدان عاشورا عزاداری کنند.
🔻۶. ابن سعد و ابن زیاد حاضر شدند با اسیران گفتوگو کنند و یزید نیز سخنان زینب و امام سجاد را شنید. در همین گفت‌وگوها بود که یزید به اشتباه خود پی برد و ابن مرجانه را لعنت کرد.
🔻۷. از یاران امام حسین(ع)، هر کس که از معرکۀ جنگ گریخت، در امان بود و تعقیب نمی‌شد.
🔻۸. یزید، اگرچه هیچ مخالفی را برنمی‌تافت و برای حفظ خلافت خویش والی خونخواری همچون ابن زیاد را به کوفه فرستاد تا کاروان امام(ع) را بشدت قلع و قمع کند، اما بر مردم عادی سخت نمی‌گرفت. بخشش یک‌سوم مالیات‌ها در زمان خلافت او رخ داد و جانشین‌های او همین شیوه را پی گرفتند.
🔻۹. یزید با وجود اینکه می‌دانست فرزندش معاویة بن یزید، محبت خاندان پیامبر(ص) را در دل دارد، مانع خلافت او نشد، بلکه برای او بیعت گرفت.
🔻۱۰. پس از بازگشت امام سجاد(ع) به مدینه، همۀ میراث خاندان پیامبر(ص) که پیشتر در اختیار امام حسین(ع) بود، بدون هیچ مزاحمت و مانعی به تصرف ایشان درآمد.
آنچه در بالا گفتم، اولا بر پایۀ گزارش‌ها و دانسته‌های مشهور دربارۀ تاریخ عاشورا است؛ وگرنه امور قطعی و مستند در داستان کربلا انگشت‌شمار است. ثانیا کارنامۀ یزید و بهویژه این زیاد چندان سیاه است که این سفیدی‌ها تغییری در رنگ آن نمی‌دهد؛ اما دریغا که برخی حکومت‌ها و حاکمان همین مقدار را هم دریغ کرده‌اند.
✍زنده یاد رضا بابایی
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
تاریخ عاشورا، بی‌تردید نمایش زشت‌کاری و سنگدلی گروهی از مسلمانان علیه گروهی دیگر از اهل اسلام است. بیش از هزار سال است که دربارۀ نامردمی‌ها و ستمگری‌های سپاه شام و کوفه گفته‌اند و می‌گویند و هنوز گفتنی است. به قول عطار نیشابوری در خسرونامه:
هر آن خونی که بر روی زمانه است
برفت از چشم و اين خون جاودانه است
با وجود این، همین سپاه سنگدل و بی‌عاطفه، رفتارهایی نیز داشت که خالی از مُروّت عربی یا نوعی اصولگرایی در جنگ نیست. اشاره به برخی از این رفتارها در داخل پرانتز، خالی از فایده نیست؛ بهویژه از آن رو که قرآن دو بار مسلمانان را به عدالت و انصاف دربارۀ دشمنانشان فراخوانده است(و لایجرمنّکم شنئان قوم علی ان لاتعدلوا اعدلوا هو اقرب للتّقوی). نیز از آن رو که در برخی جنگ‌ها و منازعات دیروز و امروزِ مسلمانان با یکدیگر، همین مقدار مروت و آداب انسانی در جنگ‌ها مراعات نشده است و گویا اوضاع چنان است که از یزید هم باید درس آموخت! در زیر به شماری از سفیدی‌ها در کارنامۀ سیاه یزید اشاره میکنم:
🔻۱. سپاه کوفه به‌رغم همۀ سخت‌گیری و سنگدلی علیه امام(ع) و خاندان و یارانش، به روی زنان و کودکان و بیماران شمشیر نکشید و حتی ابن زیاد، شفاعت زینب(س) را در حق امام سجاد(ع) پذیرفت و او را نکشت.
🔻۲. اکثر فرماندهان جنگ، هیچ‌گاه به کشتن امام حسین(ع) افتخار نکردند و ابن زیاد و ابن سعد و یزید، خیلی زود پشیمانی را جایگزین افتخار کردند و گناه جنگ را بر گردن دیگری انداختند. حتی وقتی از شمر پرسیدند که چرا حسین(ع) را کشتی، گفت: من سرباز بودم و آیا سرباز را از امر خلیفه گزیری است؟ وقتی کاروان اسیران به شام رسید، پس از دیدار با یزید، ورق برگشت، و یزید پس از چند روز، سخن از پرداخت خسارت به کاروان اسیران گفت و سپس آنان را با موکب شاهانه به کاروان‌سالاری بشیر(از محبان اهل بیت) روانۀ مدینه کرد. می‌گویند: فشار افکار و عواطف عمومی موجب شد که یزید در شام تغییر روش بدهد و رفتاری مهربانانه با امام سجاد و اسیران در پیش گیرد و در ماجرای کشتار بی‌رحمانۀ مردم مدینه(واقعۀ حره)، به امام سجاد(ع) و همۀ نان‌خواران ایشان امان دهد. آری؛ ممکن است همین‌گونه باشد. اما مگر ما قدرت‌هایی را نمی‌شناسیم که هرگز تسلیم افکار عمومی نمی‌شوند و سرانجام آن می‌کنند که دوست دارند؟
🔻۳. سپاه کوفه، هیچ کوششی برای اختفای قبرها نکرد. اکنون ما می‌دانیم که حسین(ع) و مسلم بن عقیل و حر بن یزید و حبیب بن مظاهر و... در کدام نقطه دفن شده‌اند. کوفیان می‌توانستند جنازۀ شهدا را در زمین‌های دوردست و مخفیانه دفن کنند تا کسی بر سر قبر آنان حاضر نشود؛ اما آنچنان که از ابن زیاد نقل شده است: ما پس از کشتن، مردگان را رها می‌کنیم تا بازماندگانشان هر جا خواستند دفن کنند.
🔻۴. به‌رغم جنگ طولانی معاویه با رومیان و تصمیم یزید برای ادامۀ جنگ با آنان، حکومت اموی امام حسین(ع) را به همراهی با کشور بیگانه و کمک به دشمن متهم نکرد.
🔻۵. یزید به حضرت زینب و زنان هاشمی اجازه داد که در مدینه برای امام حسین(ع) عزاداری کنند و مجلس ترحیم و ختم بگیرند. اما آنگاه که خواست این عزاداری‌ها در مدینه خاتمه یابد، محترمانه از امام سجاد(ع) گلایه کرد که عمۀ شما مدینه را آمادۀ شورش میکند. اسیران کربلا حتی اجازه یافتند که در کاخ ابن زیاد و خانۀ یزید برای شهیدان عاشورا عزاداری کنند.
🔻۶. ابن سعد و ابن زیاد حاضر شدند با اسیران گفتوگو کنند و یزید نیز سخنان زینب و امام سجاد را شنید. در همین گفت‌وگوها بود که یزید به اشتباه خود پی برد و ابن مرجانه را لعنت کرد.
🔻۷. از یاران امام حسین(ع)، هر کس که از معرکۀ جنگ گریخت، در امان بود و تعقیب نمی‌شد.
🔻۸. یزید، اگرچه هیچ مخالفی را برنمی‌تافت و برای حفظ خلافت خویش والی خونخواری همچون ابن زیاد را به کوفه فرستاد تا کاروان امام(ع) را بشدت قلع و قمع کند، اما بر مردم عادی سخت نمی‌گرفت. بخشش یک‌سوم مالیات‌ها در زمان خلافت او رخ داد و جانشین‌های او همین شیوه را پی گرفتند.
🔻۹. یزید با وجود اینکه می‌دانست فرزندش معاویة بن یزید، محبت خاندان پیامبر(ص) را در دل دارد، مانع خلافت او نشد، بلکه برای او بیعت گرفت.
🔻۱۰. پس از بازگشت امام سجاد(ع) به مدینه، همۀ میراث خاندان پیامبر(ص) که پیشتر در اختیار امام حسین(ع) بود، بدون هیچ مزاحمت و مانعی به تصرف ایشان درآمد.
آنچه در بالا گفتم، اولا بر پایۀ گزارش‌ها و دانسته‌های مشهور دربارۀ تاریخ عاشورا است؛ وگرنه امور قطعی و مستند در داستان کربلا انگشت‌شمار است. ثانیا کارنامۀ یزید و بهویژه این زیاد چندان سیاه است که این سفیدی‌ها تغییری در رنگ آن نمی‌دهد؛ اما دریغا که برخی حکومت‌ها و حاکمان همین مقدار را هم دریغ کرده‌اند.
✍زنده یاد رضا بابایی
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
👏6❤2👍2😢1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔴«مکن ای صبح طلوع» در روایتی ماندگار از لوریس چکناواریان
🔸چکناواریان این هنرمند نامدار ارمنی درباره این اثر می‌گوید: از آن جا که همیشه علاقه داشتم بزرگی حماسه عاشورا و فداکاری امام حسین را به گوش جهانیان برسانم، تصمیم به نوشتن و ساخت این سمفونی گرفتم.
🔸چکناواریان در بخش دیگری گفت: بار تراژیک واقعه عاشورا آن قدر سنگین است که اگر بخواهی به آن فکر کنی، زیر بارش شانه‌هایت خم میشود. مگر در تاریخ چند نفر بوده‌اند که حاضر شده‌اند به خاطر خدا و عقیده‌شان یا روی همه داشته‌های زمینی خود بگذارند؟
🔸چند نفر وجود دارند که مثل حضرت عیسی مسیح یا امام حسین با بزرگترین سختی‌ها روبه‌رو شوند و باز هم بر سر عقیده‌یشان بمانند؟ مسلما خیلی کم هستند. باور کنید عاشورا یکی از بزرگترین وقایع تراژیک جهان است که میتواند همه دنیا را تحت تأثیر قرار دهد.
@hooreechannel 🌹
🔸چکناواریان این هنرمند نامدار ارمنی درباره این اثر می‌گوید: از آن جا که همیشه علاقه داشتم بزرگی حماسه عاشورا و فداکاری امام حسین را به گوش جهانیان برسانم، تصمیم به نوشتن و ساخت این سمفونی گرفتم.
🔸چکناواریان در بخش دیگری گفت: بار تراژیک واقعه عاشورا آن قدر سنگین است که اگر بخواهی به آن فکر کنی، زیر بارش شانه‌هایت خم میشود. مگر در تاریخ چند نفر بوده‌اند که حاضر شده‌اند به خاطر خدا و عقیده‌شان یا روی همه داشته‌های زمینی خود بگذارند؟
🔸چند نفر وجود دارند که مثل حضرت عیسی مسیح یا امام حسین با بزرگترین سختی‌ها روبه‌رو شوند و باز هم بر سر عقیده‌یشان بمانند؟ مسلما خیلی کم هستند. باور کنید عاشورا یکی از بزرگترین وقایع تراژیک جهان است که میتواند همه دنیا را تحت تأثیر قرار دهد.
@hooreechannel 🌹
👎6❤1
چگونه از عقاید احمقانه بپرهیزیم؟
▪️برای پرهیز از انواع عقاید احمقانه‌ای که نوع بشر مستعد آن است، نیازی به نبوغ فوق بشری نیست. چند قاعده ساده شما را اگر نه از همه خطاها، دست کم از خطاهای ابلهانه بازمیدارد.
▫️اگر موضوع چیزی است که با مشاهده روشن میشود، مشاهده را شخصاً انجام دهید. ارسطو می‌توانست از این باور اشتباه که خانم‌ها دندان‌های کمتری از آقایان دارند با یک روش ساده پرهیز کند: از خانمش بخواهد که دهانش را باز کند تا دندانهایش را بشمارد. او این کار را نکرد چون فکر میکرد میداند. تصور کردن این که چیزی را میدانید در حالی که در حقیقت آن را نمی‌دانید، خطای مهلکی است که همه ی ما مستعد آن هستیم. من باور دارم که خارپشتها سوسکهای سیاه را می‌خورند، چون به من این طور گفته اند؛ اما اگر قرار باشد کتابی درباره عادات خارپشتها بنویسم، تا زمانی که نبینم یک خارپشت از این غذای اشتهاکورکن لذت میبرد، مرتکب چنین اظهار نظری نمی‌شوم. درهرحال، ارسطو کمتر از من محتاط بود. نویسندگان باستان و قرون وسطا اطلاعات جامعی درباره تک‌شاخ‌ها و سمندرها داشتند. با وجود آن که هیچکدام‌شان حتا یک مورد از آنها را هم ندیده بودند، یک نفر هم احساس نکرد لازم است از ادعاهای جزمی درباره آنها دست بردارد.
▫️اغلب موضوعات از این ساده‌تر به بوته آزمایش درمی‌آیند. اگر مثل اکثر مردم شما ایمان راسخ پرشوری نسبت به برخی مسائل دارید، روشهایی وجود دارد که میتواند شما را از تعصب خودتان باخبر کند.
▫️اگر عقیده مخالف، شما را عصبانی میکند، نشانه آن است که شما ناخودآگاه میدانید که دلیل مناسبی برای آنچه فکر میکنید، ندارید.
اگر کسی مدعی باشد که دو بعلاوه دو میشود پنج، یا این که ایسلند در خط استوا قرار دارد، شما به جای عصبانی شدن، احساس دلسوزی میکنید، مگر آن که اطلاعات حساب و جغرافی شما آن قدر کم باشد که این حرفها در افکار شما تزلزل ایجاد کند.
▫️اغلب بحثهای بسیار تند آنهایی هستند که طرفین درباره موضوع مورد بحث دلایل کافی ندارند. شکنجه در الاهیات به کار می‌رود، نه در ریاضیات؛ زیرا ریاضیات با علم سر و کار دارد، اما در الاهیات تنها عقیده وجود دارد.
⚠️ بنابراین هنگامی که پی میبرید از تفاوت آرا عصبانی هستید، مراقب باشید؛ احتمالاً با بررسی بیشتر درخواهید یافت که برای باورتان دلایل تضمین کننده ای ندارید.
♨️ یک راه مناسب برای این که خودتان را از انواع خاصی از جزمیت خلاص کنید، این است که از عقاید مخالفی که دوستان پیرامونتان دارند آگاه شوید. وقتی که جوان بودم سالهای زیادی را دور از کشورم در فرانسه، آلمان، ایتالیا و ایالات متحده به سر بردم. فکر میکنم این قضیه در کاستن از شدت تعصبات تنگ نظرانه ام بسیار مؤثر بوده است. اگر شما نمیتوانید مسافرت کنید، به دنبال کسانی بگردید که دیدگاههایی مخالف شما دارند. روزنامه های احزاب مخالف را بخوانید. اگر آن افراد و روزنامه ها به نظرتان دیوانه، فاسد و بدکار میآیند، به یاد داشته باشید که شما هم از نظر آنها همینطور به نظر میرسید. با این وضع هر دو طرف ممکن است بر حق باشید، اما هر دو نمیتوانید بر خطا باشند. این طرز فکر زاینده نوعی احتیاط است.
✔️ برای کسانی که قدرت تخیل ذهنی قوی دارند، روش خوبی است که مباحثه ای را با شخصی که دیدگاه متفاوتی دارد در ذهن خود تصور کنند. این روش در مقایسه با گفتگوی رودررو یک فایده و تنها یک فایده دارد و آن این که در معرض همان محدودیتهای زمانی و مکانی قرار ندارد. مهاتما گاندی راه آهن و کشتیهای بخار و ماشین آلات را محکوم میکرد، او دوست میداشت که تمام آثار انقلاب صنعتی را خنثی کند.
▫️شما ممکن است هرگز این شانس را نداشته باشید که با شخصی دارای چنین عقایدی روبرو شوید، زیرا در کشورهای غربی اغلب مردم با دستاوردهای فن آوریهای جدید موافقند. اما اگر شما میخواهید مطمئن شوید که در موافقت با چنین باور رایجی بر حق هستید، روش مناسب برای امتحان کردن این است که مباحثه ای خیالی را تصور کنید و در نظر بگیرید که اگر گاندی حضور میداشت چه دلایلی را برای نقض نظر دیگران ارائه میداد. من گاهی بر اثر این گونه گفتگوهای خیالی واقعاً نظرم عوض شده است؛ به جز این، بارها دریافتم که با پی بردن به امکان عقلانی بودن مخالفان فرضی، تعصبات و غرورم رو به کاستی میگذارد.
‼️نسبت به عقایدی که خودستایی شما را ارضاء میکند، محتاط باشید. از هر ده نفر، نه نفر چه مرد و چه زن قویاً معتقدند که جنسیتشان برتری ویژه ای دارد. دلایل زیادی هم برای هر دو طرف وجود دارد. اگر شما مرد باشید میتوانید نشان دهید که اغلب شعرا و بزرگان علم مرد هستند؛ اگر زن باشید میتوانید پاسخ دهید که اکثر جنایتها هم کار مردان است. این پرسش اساساً حل شدنی نیست، اما خودستایی این واقعیت را از دید بسیاری از مردم پنهان میکند.
✍برتراند راسل
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
▪️برای پرهیز از انواع عقاید احمقانه‌ای که نوع بشر مستعد آن است، نیازی به نبوغ فوق بشری نیست. چند قاعده ساده شما را اگر نه از همه خطاها، دست کم از خطاهای ابلهانه بازمیدارد.
▫️اگر موضوع چیزی است که با مشاهده روشن میشود، مشاهده را شخصاً انجام دهید. ارسطو می‌توانست از این باور اشتباه که خانم‌ها دندان‌های کمتری از آقایان دارند با یک روش ساده پرهیز کند: از خانمش بخواهد که دهانش را باز کند تا دندانهایش را بشمارد. او این کار را نکرد چون فکر میکرد میداند. تصور کردن این که چیزی را میدانید در حالی که در حقیقت آن را نمی‌دانید، خطای مهلکی است که همه ی ما مستعد آن هستیم. من باور دارم که خارپشتها سوسکهای سیاه را می‌خورند، چون به من این طور گفته اند؛ اما اگر قرار باشد کتابی درباره عادات خارپشتها بنویسم، تا زمانی که نبینم یک خارپشت از این غذای اشتهاکورکن لذت میبرد، مرتکب چنین اظهار نظری نمی‌شوم. درهرحال، ارسطو کمتر از من محتاط بود. نویسندگان باستان و قرون وسطا اطلاعات جامعی درباره تک‌شاخ‌ها و سمندرها داشتند. با وجود آن که هیچکدام‌شان حتا یک مورد از آنها را هم ندیده بودند، یک نفر هم احساس نکرد لازم است از ادعاهای جزمی درباره آنها دست بردارد.
▫️اغلب موضوعات از این ساده‌تر به بوته آزمایش درمی‌آیند. اگر مثل اکثر مردم شما ایمان راسخ پرشوری نسبت به برخی مسائل دارید، روشهایی وجود دارد که میتواند شما را از تعصب خودتان باخبر کند.
▫️اگر عقیده مخالف، شما را عصبانی میکند، نشانه آن است که شما ناخودآگاه میدانید که دلیل مناسبی برای آنچه فکر میکنید، ندارید.
اگر کسی مدعی باشد که دو بعلاوه دو میشود پنج، یا این که ایسلند در خط استوا قرار دارد، شما به جای عصبانی شدن، احساس دلسوزی میکنید، مگر آن که اطلاعات حساب و جغرافی شما آن قدر کم باشد که این حرفها در افکار شما تزلزل ایجاد کند.
▫️اغلب بحثهای بسیار تند آنهایی هستند که طرفین درباره موضوع مورد بحث دلایل کافی ندارند. شکنجه در الاهیات به کار می‌رود، نه در ریاضیات؛ زیرا ریاضیات با علم سر و کار دارد، اما در الاهیات تنها عقیده وجود دارد.
⚠️ بنابراین هنگامی که پی میبرید از تفاوت آرا عصبانی هستید، مراقب باشید؛ احتمالاً با بررسی بیشتر درخواهید یافت که برای باورتان دلایل تضمین کننده ای ندارید.
♨️ یک راه مناسب برای این که خودتان را از انواع خاصی از جزمیت خلاص کنید، این است که از عقاید مخالفی که دوستان پیرامونتان دارند آگاه شوید. وقتی که جوان بودم سالهای زیادی را دور از کشورم در فرانسه، آلمان، ایتالیا و ایالات متحده به سر بردم. فکر میکنم این قضیه در کاستن از شدت تعصبات تنگ نظرانه ام بسیار مؤثر بوده است. اگر شما نمیتوانید مسافرت کنید، به دنبال کسانی بگردید که دیدگاههایی مخالف شما دارند. روزنامه های احزاب مخالف را بخوانید. اگر آن افراد و روزنامه ها به نظرتان دیوانه، فاسد و بدکار میآیند، به یاد داشته باشید که شما هم از نظر آنها همینطور به نظر میرسید. با این وضع هر دو طرف ممکن است بر حق باشید، اما هر دو نمیتوانید بر خطا باشند. این طرز فکر زاینده نوعی احتیاط است.
✔️ برای کسانی که قدرت تخیل ذهنی قوی دارند، روش خوبی است که مباحثه ای را با شخصی که دیدگاه متفاوتی دارد در ذهن خود تصور کنند. این روش در مقایسه با گفتگوی رودررو یک فایده و تنها یک فایده دارد و آن این که در معرض همان محدودیتهای زمانی و مکانی قرار ندارد. مهاتما گاندی راه آهن و کشتیهای بخار و ماشین آلات را محکوم میکرد، او دوست میداشت که تمام آثار انقلاب صنعتی را خنثی کند.
▫️شما ممکن است هرگز این شانس را نداشته باشید که با شخصی دارای چنین عقایدی روبرو شوید، زیرا در کشورهای غربی اغلب مردم با دستاوردهای فن آوریهای جدید موافقند. اما اگر شما میخواهید مطمئن شوید که در موافقت با چنین باور رایجی بر حق هستید، روش مناسب برای امتحان کردن این است که مباحثه ای خیالی را تصور کنید و در نظر بگیرید که اگر گاندی حضور میداشت چه دلایلی را برای نقض نظر دیگران ارائه میداد. من گاهی بر اثر این گونه گفتگوهای خیالی واقعاً نظرم عوض شده است؛ به جز این، بارها دریافتم که با پی بردن به امکان عقلانی بودن مخالفان فرضی، تعصبات و غرورم رو به کاستی میگذارد.
‼️نسبت به عقایدی که خودستایی شما را ارضاء میکند، محتاط باشید. از هر ده نفر، نه نفر چه مرد و چه زن قویاً معتقدند که جنسیتشان برتری ویژه ای دارد. دلایل زیادی هم برای هر دو طرف وجود دارد. اگر شما مرد باشید میتوانید نشان دهید که اغلب شعرا و بزرگان علم مرد هستند؛ اگر زن باشید میتوانید پاسخ دهید که اکثر جنایتها هم کار مردان است. این پرسش اساساً حل شدنی نیست، اما خودستایی این واقعیت را از دید بسیاری از مردم پنهان میکند.
✍برتراند راسل
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
❤1👍1
♻️بازار سیاه خرید و فروش کودکان/ فقر، ریشه یک آسیب هولناک اجتماعی
▪️خرید و فروش نوزادان و کودکان، پدیده‌ای تلخ و نگران‌کننده است که به گفته جامعه‌شناسان، بیش از هر چیز ریشه در فقر، بیکاری، تورم و ضعف حمایت‌های اجتماعی دارد.
▪️عالیه شکربیگی، جامعه‌شناس، با اشاره به گسترش این آسیب اجتماعی می‌گوید فقر اقتصادی، ناتوانی خانواده‌ها در تأمین هزینه‌های زندگی، مسکن و درمان، برخی والدین را به سمت فروش فرزند خود سوق می‌دهد؛ حتی در مواردی گزارش شده که نوزادان پیش از تولد برای فروش در نظر گرفته می‌شوند.
▪️به گفته این جامعه‌شناس، عوامل دیگری مانند اعتیاد، کارتن‌خوابی، طلاق، مهاجرت، بارداری‌های ناخواسته و نبود حمایت کافی از زنان آسیبپذیر نیز در شکل‌گیری این پدیده نقش دارند. در کنار آن، وجود تقاضا از سوی برخی متقاضیان فرزندخواندگی غیررسمی، بازار سیاه خرید و فروش کودک را تقویت میکند.
▪️کارشناسان معتقدند مقابله با این معضل تنها با برخورد قضایی ممکن نیست و نیازمند برنامه‌ای بلندمدت برای کاهش فقر، ایجاد اشتغال، حمایت مالی از خانواده‌های آسیبپذیر، پوشش بیمه‌ای مادران باردار و تقویت خدمات اجتماعی است.
▪️همچنین تسهیل روند قانونی فرزندخواندگی، افزایش نظارت بر فضای مجازی، حمایت از مادران در معرض آسیب و اجرای کامل قوانین حمایت از کودکان، از جمله راهکارهای پیشنهادی برای مقابله با این بحران عنوان شده است.
▪️جامعه‌شناسان هشدار می‌دهند خرید و فروش کودکان تنها یک جرم فردی نیست؛ بلکه نشانه‌ای از بحران‌های عمیق اقتصادی و اجتماعی است که بدون حل ریشه‌های آن، قوانین به‌تنهایی توان مهار این بازار سیاه را نخواهند داشت.
@Citizens_Rights
@hooreechannel 🌹
▪️خرید و فروش نوزادان و کودکان، پدیده‌ای تلخ و نگران‌کننده است که به گفته جامعه‌شناسان، بیش از هر چیز ریشه در فقر، بیکاری، تورم و ضعف حمایت‌های اجتماعی دارد.
▪️عالیه شکربیگی، جامعه‌شناس، با اشاره به گسترش این آسیب اجتماعی می‌گوید فقر اقتصادی، ناتوانی خانواده‌ها در تأمین هزینه‌های زندگی، مسکن و درمان، برخی والدین را به سمت فروش فرزند خود سوق می‌دهد؛ حتی در مواردی گزارش شده که نوزادان پیش از تولد برای فروش در نظر گرفته می‌شوند.
▪️به گفته این جامعه‌شناس، عوامل دیگری مانند اعتیاد، کارتن‌خوابی، طلاق، مهاجرت، بارداری‌های ناخواسته و نبود حمایت کافی از زنان آسیبپذیر نیز در شکل‌گیری این پدیده نقش دارند. در کنار آن، وجود تقاضا از سوی برخی متقاضیان فرزندخواندگی غیررسمی، بازار سیاه خرید و فروش کودک را تقویت میکند.
▪️کارشناسان معتقدند مقابله با این معضل تنها با برخورد قضایی ممکن نیست و نیازمند برنامه‌ای بلندمدت برای کاهش فقر، ایجاد اشتغال، حمایت مالی از خانواده‌های آسیبپذیر، پوشش بیمه‌ای مادران باردار و تقویت خدمات اجتماعی است.
▪️همچنین تسهیل روند قانونی فرزندخواندگی، افزایش نظارت بر فضای مجازی، حمایت از مادران در معرض آسیب و اجرای کامل قوانین حمایت از کودکان، از جمله راهکارهای پیشنهادی برای مقابله با این بحران عنوان شده است.
▪️جامعه‌شناسان هشدار می‌دهند خرید و فروش کودکان تنها یک جرم فردی نیست؛ بلکه نشانه‌ای از بحران‌های عمیق اقتصادی و اجتماعی است که بدون حل ریشه‌های آن، قوانین به‌تنهایی توان مهار این بازار سیاه را نخواهند داشت.
@Citizens_Rights
@hooreechannel 🌹
👍2❤1😢1