.
باهم پیر شدن و چین و چروک زمان را در چهره همسر خود دیدن و هم‌دیگر را دوست داشتن، چقدر زیباست.

گویی هر یک با چین و چروک‌های چهره دیگری احساس یگانگی می‌کند، و می‌داند که چگونه بوجود آمده‌اند. و می‌دانند موهای دیگری چگونه به سفیدی گراییده است.

و می‌دانند به خاطر همدیگر چه رنج‌ها برده‌اند، و چه بدبختی‌ها را تحمل کرده‌اند.

گویی به یکدیگر می‌گویند عزیزت می‌شمارم، چون به خاطر من رنج کشیده‌ای و پیر شده‌ای.

🔹رومن رولان

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

🔴 «ما»ی ایرانی چه در تهران چه در لس آنجلس

🗒 شاید برخی درکی از تناقضِ در دست گرفتن پرچم «شیر و خورشید» و تشویق تیم ملی فوتبال ایران در «لس آنجلس» نداشته باشند؛ اما اگر کمی دقت و تأمل کنند این کنشگری به ظاهر متناقض را این شب ها  در خیابان های تهران و دیگر شهرهای ایران نیز می بینند، آنچه که معنای برساخت شده ای را از  ذهن ایرانی به نمایش می گذارد چه در آیین های محرم در تهران و چه در ورزشگاهی در لس آنجلس.

⬅️ این شب ها وقتی در خیایان های اطراف، در لابه لای جمعیتی قدم می زنم که حتی تا ساعات اولیه بامداد نیز به وفور در خیابان ها در شعاع وسیعی از موکوب های ماه محرم بدون چهره ای  عزادار حضور دارند، همان جوانانی را می بینم که ظاهر، الگوی روابط و سبک  زندگی‌شان با الگوی رسمی دینداری فاصله زیادی دارد؛ حتی برخی از همان تیپ‌های اجتماعی که در اعتراضات دیماه شرکت کرده بودند. چند شب پیش از یکی از آنها در حالی که ساعت از ۱۲ شب گذشته بود پرسیدم: آیا قرار است باز هم دسته عزاداری از اینجا عبور کند که این جمعیت زیاد اینجا ایستاده اید گفت نه برای «چای» اینجا هستیم، گفتم فقط برای چای!؟ با لبخند معناداری گفت: «فقط برای چای».

⬅️ آیا این جمعیت جوان در حال یک کنشگری دینی و اعتقادی است؟ اگر دین را فقط مجموعه‌ای از باورهای الهیاتی بدانیم، این وضعیت متناقض به نظر می‌رسد؛ اما اگر میان سه سطح تمایز بگذاریم، تناقض تا حد زیادی از بین می‌رود: دین به عنوان باور؛ دین به عنوان هویت و دین به عنوان آیین. این سه الزاماً با هم حرکت نمی‌کنند. گاهی کنشگری های به ظاهر دینی صرفا سطح دوم یا سطح سوم را به نمایش می گذارند.

⬅️ این سطوح نمادین چگونه از دل تاریخ ایران برآمده اند؟ برخی مبدا آن را «صفویه» می دانند.؛ چرا که صفویه بیش از آنکه در ایران عقاید را تغییر دهد، یک جهان نمادین ساخت. ایران تا پیش از صفویه عمدتاً سنی بود؛ گرچه در برخی مناطق مانند قم، کاشان و حتی بخش هایی در شمال ایران، شیعیان حضور داشتند و صفویه، تشیع را از صفر در ایران نساخت. صفویان طی حدود دو قرن، شبکه روحانیت را بازسازی کردند، قضاوت و آموزش دینی را تغییر دادند، مناسک شیعی را حمایت کردند و حافظه جمعی تازه‌ای ایجاد کردند. مهم‌ترین محصول این فرایند شاید صرفاً «اعتقاد به امامت» نبود؛ بلکه ساختن یک جهان نمادین بود که آرام آرام بخشی از هویت ایرانی و آیین های فرهنگی او شد، بیش از آنکه یک باور دینی او باشد. عاشورا، کربلا، علم، نذری، نخل، نوحه و ...  نمادهایی بودند که به تدریج وارد زندگی روزمره ایرانیان شدند.

⬅️ آیین‌ها از عقاید عمر بیشتری دارند. در جامعه‌شناسی دین بارها مشاهده شده که عقاید ممکن است تغییر کنند؛ اما آیین‌ها باقی بمانند.
در اروپا میلیون‌ها نفر خود را مسیحی می‌دانند، کریسمس را جشن می‌گیرند و فرزندشان را غسل تعمید می‌دهند، در حالی که شاید اعتقاد سنتی مذهبی نداشته باشند. به این وضعیت گاهی «دین فرهنگی» گفته می‌شود؛ یعنی دین دیگر فقط یک نظام اعتقادی نیست؛ بلکه بخشی از فرهنگ و هویت شده است، آنچه که در مورد بخش‌های وسیعی از محرم در ایران امروز نیز صادق است.

⬅️ محرم برای بسیاری از مردم فقط باوری دینی نیست. وقتی نیمه‌شب مردم در خیابان جمع می‌شوند و می‌گویند «برای چای»، احتمالاً خودشان هم می‌دانند که موضوع فقط چای نیست. آنچه مردمی حداقل با این سبک پوشش و مراوداتِ به ظاهر غیر دینی را جذب می‌کند، ترکیبی از تعلق به محله، دیدن دوستان، حضور آزادانه در فضای عمومی تا نیمه شب، خاطرات کودکی، موسیقی و نوحه و مشارکت در یک تجربه جمعی است. اینکه محرم «مال خودمان است»؛ نه متعلق به حکومت یا هر گروه خاصی و «ما» هر طور بخواهیم آن را زندگی می کنیم؛ حتی برای نمایش دادن نمادها و سبک هایی که «شما» با آن مخالفید. درست مانند تشویق تیم ملی ما با پرچم شیروخورشید و نمادهای اعتراضی.

⬅️ حتی اگر بخش بزرگی از جامعه با روحانیت رسمی، تفسیر حکومتی دین یا برخی باورهای سنتی فاصله گرفته باشد؛ اما همچنان با فضای اجتماعی ایام محرم، ارتباط عاطفی و هویتی برقرار می کند؛ لذا آنچه اهمیت دارد این است که کدام نمادها، آیین‌ها و خاطرات جمعی هنوز در تعریف "ما"ی ایرانی حضور دارند، حتی وقتی باورها و گرایشات سیاسی تغییر کرده‌اند؟ آنچه که هرگز نباید انکار شود به بهانه ای که این ایرانی نیست و عربی است یا آن حکومتی یا رسمی نیست. برای بخش بزرگی از جامعه، محرم به یکی از زبان‌های بیانِ «ما بودن» تبدیل شده است؛ زبانی که ممکن است بسیار ماندگارتر از دولت‌ها، ایدئولوژی‌ها و حتی بسیاری از باورهای فردی باشد. «ما»ی ایرانی چه در تهران چه در لس آنجلس.

✍ مرضیه حاجی هاشمی

https://t.me/M_Hajihashemi_iran1
@hooreechannel 🌹

فرزند شما، تراپیست شما نیست!

خیلی از ما فکر می‌کنیم چون با فرزند نوجوان یا کودکمان صمیمی هستیم، می‌توانیم درد‌ودل‌ها، ناامیدی‌ها یا مشکلات مالی و زناشویی‌مان را با آن‌ها در میان بگذاریم. اما علم روان‌شناسی هشدار می‌دهد که درد‌ودل کردن با بچه‌ها درباره مسائل بزرگسالان، امنیت روانی آن‌ها را به‌شدت تهدید می‌کند.

بچه‌ها مثل اسفنج هستند. حالات روحی، ترس‌ها و کلمات ما را جذب می‌کنند. وقتی والد از افسردگی‌اش، از ترس پرداخت نشدن قسط ها یا از دعواهایش با همسر به فرزندش پناه می‌برد، کودک یا نوجوان ظرفیت درکِ «ظرافت‌های» موقعیت را ندارد. برای یک والد، گلایه از همسر شاید فقط یک تخلیه هیجانیِ ساده باشد، اما برای فرزند، شبیه به یک خطر قریب‌الوقوع است که سقف خانه‌اش را ویران خواهد کرد.

بچه‌ها از نظر تحولی و عاطفی، هنوز ظرفیت روانیِ پردازشِ چالش‌های بزرگسالان را ندارند. وقتی از آن‌ها نظر می‌خواهیم یا به طور غیرمستقیم مسئولِ حال خوبِ خودمان قرارشان می‌دهیم، آن‌ها را با کوهی از اضطراب و احساس ناامنی تنها می‌گذاریم؛ چون احساس می‌کنند وظیفه دارند والدشان را «نجات» دهند، در حالی که توانش را ندارند.

بچه‌ها هم‌سطحِ دوستان صمیمی ما نیستند که هر طور بخواهیم جلوی آن‌ها تخلیه اطلاعاتی و هیجانی شویم. مراقبت از امنیت روانی بچه‌ها، یعنی به عنوان والد، مرزهای واضحی داشته باشیم، بار سنگین دنیای بزرگسالی را روی دوش آن‌ها نیندازیم و بدانیم چه‌چیزی را کجای خانه و با چه لحنی بگوییم.

✍️ امیراحسان سجادی، روانشناس

UTpsychologic
@hooreechannel 🌹

ما خودمان تهِ مصیبتیم !

گاهی مرز میان تماشاگر و قهرمان آن‌ قدر باریک می‌شود که دیگر نمی‌توان تشخیص داد کجا نمایش تمام می‌شود و کجا واقعیت آغاز می‌گردد. ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که در آن سالهاست نسل به نسل سوگ و ماتم به یک رسمِ روزمره بدل شده است. اما این سوگ نه از سرِ همدلی که از سرِ غرق شدن در یک بحرانِ تمام‌ عیار است.‌ در فیلم سوته‌ دلان دیالوگی هست که گویی مستقیماً از دلِ این روزگارِ پرآشوب بیرون کشیده شده. وقتی بهروز وثوقی در نقش مجید ظروفچی به خودش می‌گوید: تو را چه به روضه. روضه خودتی. گریه کن نداری. والا خودت مصیبتی. دلت کربلاست ! این جملات بسیار فراتر از یک دیالوگ سینمایی که یک بیانیه‌ی تلخ در باره‌ی وضعیت موجود است. ما به قدری غرق در لایه‌های زیرینِ ناامیدی ؛ فلاکت و مشکلاتِ ساختاری شده‌ایم که دیگر توانِ سوگواری برای دیگران را نداریم. چگونه می‌توان برای کسی اشک ریخت ؛ وقتی خودِ وجودمان عرصه‌ی نمایشِ یک تراژدیِ بی‌ پایان است. چگونه می‌توان برای حادثه‌ای گریست ؛ وقتی ریشه‌های بدبختی در تار و پودِ زندگی روزمره‌ی ما این سان بیرحمانه تنیده شده است.

🌐 حالا ما دیگر فقط تماشاچیِ مصیبت‌ها نیستیم ؛ که ما خودِ مصیبتیم. وقتی هزینه‌های زندگی ؛ از حقِ ابتداییِ معیشت تا حقِ اساسیِ عزت‌ نفس ؛ به شکلی بی‌رحمانه در حال بلعیدنِ آینده است ؛ وقتی هر قدم در این مسیر ؛ با سنگینیِ ناامیدی همراه است ؛ دیگر روضه و عزاداری معنایی ندارد. چرا که روضه نیاز به یک سوگوار دارد که بیرون از حادثه باشد اما ما در قلبِ حادثه ایستاده‌ایم. دل همه ی ما کربلاست. اما نه از آن نوعی که در روضه‌ها می‌خوانند. بلکه از آن نوعی که در آن خاک و خونِ واقعیت جایگزینِ اشک‌های مصنوعی شده است. ما به نقطه‌ای رسیده‌ایم که اگر بخواهیم گریه کنیم باید ابتدا به حالِ خودمان گریه کنیم. به آن تکه‌هایی از وجودمان که در لایه‌های اقتصاد ؛ سیاست و بی‌ عدالتی خاک شده‌اند. این یک اعتراض است به وضعیتی که در آن ؛ رنج دیگر یک اتفاق نیست بلکه هویت است. ما در انتظارِ پایانِ این نمایش نیستیم که می دانیم پایانی بر آن نیست‌. در انتظارِ این هستیم که بفهمیم آیا اصلاً راهی برای خروج از این نقشِ مصیبت‌ زده وجود دارد یا اینکه قرار است تا ابد در همین نقشِ خودمان به گریه کردن ادامه دهیم.

✍جعفر بخشی بی نیاز

https://t.me/hichjbb
@hooreechannel 🌹

اگر دینداری همراه با محبت نباشد به عاقبت حرمله تبدیل خواهد شد

عشق و محبت ما به امام حسین برای امروز و دیروز نیست‌. سطحی و صوری و صرفا احساسی نیست . اشک ما برای او محصول سوز صدای روضه خوان نیست .

ناشی از درک و فهم مظلومیت تاریخی اوست اینکه هر روز کربلا و عاشورا ست و حسین هر روز شهید می شود اما هنوز پیام کربلا به گوش همگان نرسیده است .مهر او به تدریج و در فراز و نشیب روزگاران در جان ما نشسته است در روزهای سختی و بلا و مصیبت. حسین حجت مطلق ما برای تشخیص حق از باطل در همه میدان هاست.
حسین به ما زندگی کردن آموخت:
اینکه دینداری اگر به ازادگی در فکر و سخن و‌عمل تبدیل نشود تحجر است و جمود و تقلید

اینکه دینداری اگر با شناخت و تفکر و تعقل نباشد می تواند به عاقبت شوم شمر و ابن سعد تبدیل شود
اینکه اگر دینداری همراه با مهر و عاطفه و محبت نباشد می تواند به عاقبت حرمله تبدیل شود و در زمانه خودمان دیندار حرمله صفت کم ندیدیم ‌‌که به نام دین از هیچ جنایتی دریغ نکردند.

اینکه گول و فریب دین فروشان را نخوریم و ظاهر الصلاح بودن و عامل به فرایض بودن لزوما هیچ ربطی به رستگاری و سعادت مندی ندارد ..قاتلین حسین نماز شب می خواندند
اینکه فقط حرامیان به سر و صورت زنان و دختران و نوامیس مردم می زنند بدین خاطر که با انها مخالف هستند و عقاید انها را باور ندارد.. حتی یکبار چنین رفتارهایی حتی از وابستگان اهل بیت با مخالفانشان سر نزده بلکه مخالفین اهل بیت بودند و هستند که چنین رفتارهای شرم اوری انجام داده و می دهند.

اینکه محال است از نان حرام عاقبت به خیری حاصل شود. امام درخطبه اخر قبل از شهادت این حقیقت را فریاد زد. وقتی حرامیان با هلهله مانع شنیده شدن سخن او شدند. بنابراین از لقمه ناپاک با هزار پوشش و کلاه شرعی عمل پاک در نمی اید.
🍃اینکه ایستادگی بر سر حق و ستم ستیزی انقدر شرافت دارد که امام زمان جان خود و اهل بیت خویش را بر سر آن می نهد و عزت را تفسیر می کند.
اینکه معارف قران و اهل بیت را بیشتر از آنکه در دعای عرفه بیاموزیم در عمل و کردار حسین در کربلا آموختیم….مهر و شجاعت و گذشت و سخاوت و صبر و ….

اینکه جریان تحریف دین همیشه قوی تر از جریان تبیین دین است و عوام الناس و به تعبیر علی همج الرعاع ناخواسته پشتیبان و عقبه اجتماعی جریان تحریف دین است و کار به جایی می رسد که حسین یعنی امام زمان را خارج شده از دین معرفی می کنند و شقی ترین و مکارترین انسان یعنی یزید می شود امام و رهبر جامعه اسلامی و اگر روشنگری زینب نبود خدا می داند ترکیب دستگاه فریب و دروغ امویان و ساده لوحی و بی خبری عوام الناس چه روایتی از شهادت حسین می ساخت
اینکه حسین حکومت فاسد و ستمگر مانند دستگاه ابن زیاد و فقهای دنیا زده و فریبکار مثل شریح قاضی را ام الفساد و منکر بزرگ زمانه می داند و به خفت سازش با انها تن نمی دهد و افشای ماهیت انها را با قلم و زبان و عمل بالاترین امر به معروف می داند.

می شود چنین چراغ هدایتی را دید و عاشقش نشد؟ این خصلتهاست که ما را عاشق و واله حسین کرده و در میان همهمه های حسین حسین می گردیم تا حقیقت حسین را پیدا کنیم تا مبادا در غوغای علم و کتل و طبل و سنج و مدح و گریه و ضجه و قیمه و تبلیغ ، حقیقت زندگی بخش حسین گم شود .

من سالهاست نگران این هلهله ها هستم که مبادا پژواک هلهله سپاه ابن سعد در تاریخ باشد تا صدا و پیام و حقیقت حسین به گوش دوستداران حقیقی او نرسد .
🫆اگر پیام حسین درست و صحیح و دقیق و بدون تحریف به امروز منتقل شده بود هیچ مسلمانی جرات دروغ گفتن و ستمگری و ریاکاری و دین فروشی و حرام خواری و سکوت دربرابر ظلم و همراهی در تحریف حقیقت را نداشت و جوامع اسلامی تا این حد در جهل و فقر و خشونت غرق نبودند.
پس بیعت واقعی با حسین اشک و ناله نیست اگر منجر به جستجوی پیام حسین در دالان تاریخ و بکارگیری آن بر زندگی ازاده و عزت مند نشود.

✍🏻امیر دبیری مهر

@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹

♻️رو سفیدی های یزید رو سیاه ؛

تاریخ عاشورا، بی‌تردید نمایش زشت‌کاری و سنگدلی گروهی از مسلمانان علیه گروهی دیگر از اهل اسلام است. بیش از هزار سال است که دربارۀ نامردمی‌ها و ستمگری‌های سپاه شام و کوفه گفته‌اند و می‌گویند و هنوز گفتنی است. به قول عطار نیشابوری در خسرونامه:

هر آن خونی که بر روی زمانه است
برفت از چشم و اين خون جاودانه است

با وجود این، همین سپاه سنگدل و بی‌عاطفه، رفتارهایی نیز داشت که خالی از مُروّت عربی یا نوعی اصولگرایی در جنگ نیست. اشاره به برخی از این رفتارها در داخل پرانتز، خالی از فایده نیست؛ به‌‌ویژه از آن رو که قرآن دو بار مسلمانان را به عدالت و انصاف دربارۀ دشمنانشان فراخوانده است(و لایجرمنّکم شنئان قوم علی ان لاتعدلوا اعدلوا هو اقرب للتّقوی). نیز از آن رو که در برخی جنگ‌ها و منازعات دیروز و امروزِ مسلمانان با یک‌دیگر، همین مقدار مروت و آداب انسانی در جنگ‌ها مراعات نشده است و گویا اوضاع چنان است که از یزید هم باید درس آموخت! در زیر به شماری از سفیدی‌ها در کارنامۀ سیاه یزید اشاره می‌کنم:

🔻۱. سپاه کوفه به‌رغم همۀ سخت‌گیری و سنگدلی علیه امام(ع) و خاندان و یارانش، به روی زنان و کودکان و بیماران شمشیر نکشید و حتی ابن زیاد، شفاعت زینب(س) را در حق امام سجاد(ع) پذیرفت و او را نکشت.

🔻۲. اکثر فرماندهان جنگ، هیچ‌گاه به کشتن امام حسین(ع) افتخار نکردند و ابن زیاد و ابن سعد و یزید، خیلی زود پشیمانی را جایگزین افتخار کردند و گناه جنگ را بر گردن دیگری انداختند. حتی وقتی از شمر پرسیدند که چرا حسین(ع) را کشتی، گفت: من سرباز بودم و آیا سرباز را از امر خلیفه گزیری است؟ وقتی کاروان اسیران به شام رسید، پس از دیدار با یزید، ورق برگشت، و یزید پس از چند روز، سخن از پرداخت خسارت به کاروان اسیران گفت و سپس آنان را با موکب شاهانه به کاروان‌سالاری بشیر(از محبان اهل بیت) روانۀ مدینه کرد. می‌گویند: فشار افکار و عواطف عمومی موجب شد که یزید در شام تغییر روش بدهد و رفتاری مهربانانه با امام سجاد و اسیران در پیش گیرد و در ماجرای کشتار بی‌رحمانۀ مردم مدینه(واقعۀ حره)، به امام سجاد(ع) و همۀ نان‌خواران ایشان امان دهد. آری؛ ممکن است همین‌گونه باشد. اما مگر ما قدرت‌هایی را نمی‌شناسیم که هرگز تسلیم افکار عمومی نمی‌شوند و سرانجام آن می‌کنند که دوست دارند؟

🔻۳. سپاه کوفه، هیچ کوششی برای اختفای قبرها نکرد. اکنون ما می‌دانیم که حسین(ع) و مسلم بن عقیل و حر بن یزید و حبیب بن مظاهر و... در کدام نقطه دفن شده‌اند. کوفیان می‌توانستند جنازۀ شهدا را در زمین‌های دوردست و مخفیانه دفن کنند تا کسی بر سر قبر آنان حاضر نشود؛ اما آنچنان که از ابن زیاد نقل شده است: ما پس از کشتن، مردگان را رها می‌کنیم تا بازماندگانشان هر جا خواستند دفن کنند.

🔻۴. به‌رغم جنگ طولانی معاویه با رومیان و تصمیم یزید برای ادامۀ جنگ با آنان، حکومت اموی امام حسین(ع) را به همراهی با کشور بیگانه و کمک به دشمن متهم نکرد. 

🔻۵. یزید به حضرت زینب و زنان هاشمی اجازه داد که در مدینه برای امام حسین(ع) عزاداری کنند و مجلس ترحیم و ختم بگیرند. اما آنگاه که خواست این عزاداری‌ها در مدینه خاتمه یابد، محترمانه از امام سجاد(ع) گلایه کرد که عمۀ شما مدینه را آمادۀ شورش می‌کند. اسیران کربلا حتی اجازه یافتند که در کاخ ابن زیاد و خانۀ یزید برای شهیدان عاشورا عزاداری کنند.

🔻۶. ابن سعد و ابن زیاد حاضر شدند با اسیران گفت‌‌وگو کنند و یزید نیز سخنان زینب و امام سجاد را شنید. در همین گفت‌وگوها بود که یزید به اشتباه خود پی برد و ابن مرجانه را لعنت کرد.

🔻۷. از یاران امام حسین(ع)، هر کس که از معرکۀ جنگ گریخت، در امان بود و تعقیب نمی‌شد.

🔻۸. یزید، اگرچه هیچ مخالفی را برنمی‌تافت و برای حفظ خلافت خویش والی خونخواری همچون ابن زیاد را به کوفه فرستاد تا کاروان امام(ع) را بشدت قلع و قمع کند، اما بر مردم عادی سخت نمی‌گرفت. بخشش یک‌سوم مالیات‌ها در زمان خلافت او رخ داد و جانشین‌های او همین شیوه را پی گرفتند.  

🔻۹. یزید با وجود اینکه می‌دانست فرزندش معاویة بن یزید، محبت خاندان پیامبر(ص) را در دل دارد، مانع خلافت او نشد، بلکه برای او بیعت گرفت.

🔻۱۰. پس از بازگشت امام سجاد(ع) به مدینه، همۀ میراث خاندان پیامبر(ص) که پیشتر در اختیار امام حسین(ع) بود، بدون هیچ مزاحمت و مانعی به تصرف ایشان درآمد.

آنچه در بالا گفتم، اولا بر پایۀ گزارش‌ها و دانسته‌های مشهور دربارۀ تاریخ عاشورا است؛ وگرنه امور قطعی و مستند در داستان کربلا انگشت‌شمار است. ثانیا کارنامۀ یزید و به‌ویژه این زیاد چندان سیاه است که این سفیدی‌ها تغییری در رنگ آن نمی‌دهد؛ اما دریغا که برخی حکومت‌ها و حاکمان همین مقدار را هم دریغ کرده‌اند.

✍زنده یاد رضا بابایی

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

🔴«مکن ای صبح طلوع» در روایتی ماندگار از لوریس چکناواریان

🔸چکناواریان این هنرمند نامدار ارمنی درباره این اثر می‌گوید: از آن جا که همیشه علاقه داشتم بزرگی حماسه‌ عاشورا و فداکاری امام حسین را به گوش جهانیان برسانم، تصمیم به نوشتن و ساخت این سمفونی گرفتم.

🔸چکناواریان در بخش دیگری گفت: بار تراژیک واقعه‌ عاشورا آن قدر سنگین است که اگر بخواهی به آن فکر کنی، زیر بارش شانه‌هایت خم می‌شود. مگر در تاریخ چند نفر بوده‌اند که حاضر شده‌اند به خاطر خدا و عقیده‌شان یا روی همه‌ داشته‌های زمینی خود بگذارند؟

🔸چند نفر وجود دارند که مثل حضرت عیسی مسیح یا امام حسین با بزرگ‌ترین سختی‌ها روبه‌رو شوند و باز هم بر سر عقیده‌یشان بمانند؟ مسلما خیلی کم هستند. باور کنید عاشورا یکی از بزرگترین‌ وقایع تراژیک جهان است که می‌تواند همه‌ دنیا را تحت تأثیر قرار دهد.

@hooreechannel 🌹

چگونه از عقاید احمقانه بپرهیزیم؟

▪️برای پرهیز از انواع عقاید احمقانه‌ای که نوع بشر مستعد آن است، نیازی به نبوغ فوق بشری نیست. چند قاعده ساده شما را اگر نه از همه خطاها، دست کم از خطاهای ابلهانه بازمیدارد.

▫️اگر موضوع چیزی است که با مشاهده روشن می‌شود، مشاهده را شخصاً انجام دهید. ارسطو می‌توانست از این باور اشتباه که خانم‌ها دندان‌های کمتری از آقایان دارند با یک روش ساده پرهیز کند: از خانمش بخواهد که دهانش را باز کند تا دندانهایش را بشمارد. او این کار را نکرد چون فکر میکرد میداند. تصور کردن این که چیزی را میدانید در حالی که در حقیقت آن را نمی‌دانید، خطای مهلکی است که همه ی ما مستعد آن هستیم. من باور دارم که خارپشت‌ها سوسکهای سیاه را می‌خورند، چون به من این طور گفته اند؛ اما اگر قرار باشد کتابی درباره عادات خارپشتها بنویسم، تا زمانی که نبینم یک خارپشت از این غذای اشتهاکورکن لذت میبرد، مرتکب چنین اظهار نظری نمی‌شوم. درهرحال، ارسطو کمتر از من محتاط بود. نویسندگان باستان و قرون وسطا اطلاعات جامعی درباره تک‌شاخ‌ها و سمندرها داشتند. با وجود آن که هیچکدام‌شان حتا یک مورد از آنها را هم ندیده بودند، یک نفر هم احساس نکرد لازم است از ادعاهای جزمی درباره آنها دست بردارد.

▫️اغلب موضوعات از این ساده‌تر به بوته‌ آزمایش درمی‌آیند. اگر مثل اکثر مردم شما ایمان راسخ پرشوری نسبت به برخی مسائل دارید، روشهایی وجود دارد که میتواند شما را از تعصب خودتان باخبر کند.

▫️اگر عقیده مخالف، شما را عصبانی میکند، نشانه آن است که شما ناخودآگاه میدانید که دلیل مناسبی برای آنچه فکر میکنید، ندارید.
اگر کسی مدعی باشد که دو بعلاوه دو میشود پنج، یا این که ایسلند در خط استوا قرار دارد، شما به جای عصبانی شدن، احساس دلسوزی میکنید، مگر آن که اطلاعات حساب و جغرافی شما آن قدر کم باشد که این حرفها در افکار شما تزلزل ایجاد کند.

▫️اغلب بحثهای بسیار تند آنهایی هستند که طرفین درباره موضوع مورد بحث دلایل کافی ندارند. شکنجه در الاهیات به کار می‌رود، نه در ریاضیات؛ زیرا ریاضیات با علم سر و کار دارد، اما در الاهیات تنها عقیده وجود دارد.

⚠️ بنابراین هنگامی که پی میبرید از تفاوت آرا عصبانی هستید، مراقب باشید؛ احتمالاً با بررسی بیشتر درخواهید یافت که برای باورتان دلایل تضمین کننده ای ندارید.

♨️ یک راه مناسب برای این که خودتان را از انواع خاصی از جزمیت خلاص کنید، این است که از عقاید مخالفی که دوستان پیرامونتان دارند آگاه شوید. وقتی که جوان بودم سالهای زیادی را دور از کشورم در فرانسه، آلمان، ایتالیا و ایالات متحده به سر بردم. فکر میکنم این قضیه در کاستن از شدت تعصبات تنگ نظرانه ام بسیار مؤثر بوده است. اگر شما نمیتوانید مسافرت کنید، به دنبال کسانی بگردید که دیدگاههایی مخالف شما دارند. روزنامه های احزاب مخالف را بخوانید. اگر آن افراد و روزنامه ها به نظرتان دیوانه، فاسد و بدکار میآیند، به یاد داشته باشید که شما هم از نظر آنها همینطور به نظر میرسید. با این وضع هر دو طرف ممکن است بر حق باشید، اما هر دو نمیتوانید بر خطا باشند. این طرز فکر زاینده نوعی احتیاط است.

✔️ برای کسانی که قدرت تخیل ذهنی قوی دارند، روش خوبی است که مباحثه ای را با شخصی که دیدگاه متفاوتی دارد در ذهن خود تصور کنند. این روش در مقایسه با گفتگوی رودررو یک فایده و تنها یک فایده دارد و آن این که در معرض همان محدودیتهای زمانی و مکانی قرار ندارد. مهاتما گاندی راه آهن و کشتیهای بخار و ماشین آلات را محکوم میکرد، او دوست میداشت که تمام آثار انقلاب صنعتی را خنثی کند.

▫️شما ممکن است هرگز این شانس را نداشته باشید که با شخصی دارای چنین عقایدی روبرو شوید، زیرا در کشورهای غربی اغلب مردم با دستاوردهای فن آوریهای جدید موافقند. اما اگر شما میخواهید مطمئن شوید که در موافقت با چنین باور رایجی بر حق هستید، روش مناسب برای امتحان کردن این است که مباحثه ای خیالی را تصور کنید و در نظر بگیرید که اگر گاندی حضور میداشت چه دلایلی را برای نقض نظر دیگران ارائه میداد. من گاهی بر اثر این گونه گفتگوهای خیالی واقعاً نظرم عوض شده است؛ به جز این، بارها دریافتم که با پی بردن به امکان عقلانی بودن مخالفان فرضی، تعصبات و غرورم رو به کاستی میگذارد.

‼️نسبت به عقایدی که خودستایی شما را ارضاء میکند، محتاط باشید. از هر ده نفر، نه نفر چه مرد و چه زن قویاً معتقدند که جنسیتشان برتری ویژه ای دارد. دلایل زیادی هم برای هر دو طرف وجود دارد. اگر شما مرد باشید میتوانید نشان دهید که اغلب شعرا و بزرگان علم مرد هستند؛ اگر زن باشید میتوانید پاسخ دهید که اکثر جنایتها هم کار مردان است. این پرسش اساساً حل شدنی نیست، اما خودستایی این واقعیت را از دید بسیاری از مردم پنهان میکند.

✍برتراند راسل

@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹

♻️بازار سیاه خرید و فروش کودکان/ فقر، ریشه یک آسیب هولناک اجتماعی

▪️خرید و فروش نوزادان و کودکان، پدیده‌ای تلخ و نگران‌کننده است که به گفته جامعه‌شناسان، بیش از هر چیز ریشه در فقر، بیکاری، تورم و ضعف حمایت‌های اجتماعی دارد.

▪️عالیه شکربیگی، جامعه‌شناس، با اشاره به گسترش این آسیب اجتماعی می‌گوید فقر اقتصادی، ناتوانی خانواده‌ها در تأمین هزینه‌های زندگی، مسکن و درمان، برخی والدین را به سمت فروش فرزند خود سوق می‌دهد؛ حتی در مواردی گزارش شده که نوزادان پیش از تولد برای فروش در نظر گرفته می‌شوند.

▪️به گفته این جامعه‌شناس، عوامل دیگری مانند اعتیاد، کارتن‌خوابی، طلاق، مهاجرت، بارداری‌های ناخواسته و نبود حمایت کافی از زنان آسیب‌پذیر نیز در شکل‌گیری این پدیده نقش دارند. در کنار آن، وجود تقاضا از سوی برخی متقاضیان فرزندخواندگی غیررسمی، بازار سیاه خرید و فروش کودک را تقویت می‌کند.

▪️کارشناسان معتقدند مقابله با این معضل تنها با برخورد قضایی ممکن نیست و نیازمند برنامه‌ای بلندمدت برای کاهش فقر، ایجاد اشتغال، حمایت مالی از خانواده‌های آسیب‌پذیر، پوشش بیمه‌ای مادران باردار و تقویت خدمات اجتماعی است.

▪️همچنین تسهیل روند قانونی فرزندخواندگی، افزایش نظارت بر فضای مجازی، حمایت از مادران در معرض آسیب و اجرای کامل قوانین حمایت از کودکان، از جمله راهکارهای پیشنهادی برای مقابله با این بحران عنوان شده است.

▪️جامعه‌شناسان هشدار می‌دهند خرید و فروش کودکان تنها یک جرم فردی نیست؛ بلکه نشانه‌ای از بحران‌های عمیق اقتصادی و اجتماعی است که بدون حل ریشه‌های آن، قوانین به‌تنهایی توان مهار این بازار سیاه را نخواهند داشت.

@Citizens_Rights
@hooreechannel 🌹

🖌در میان همه ی آرمان‌های سیاسی، آنکه
ادعای خوشبخت کردن جامعه‌ی بشری را دارد، از همه خطرناک‌تر است..!
تلاش برای برپایی بهشت بر روی زمین، همیشه به جهنم راه برده است ... کسانی که می پندارند قادرند بشریت را سعادتمند کنند، انسان‌های خطرناکی هستند.
اساساً رویای ساختن بهشت بر روی زمین، رویای خطرناکی است ... چرا که پس از مدتی باور می کنند که حق دارند تعداد بیشماری انسان "شرور" را از میان بردارند تا دیگران را به اصطلاح سعادتمند کنند!


📚میدانم که هیچ نمیدانم
✍کارل‌ پوپر
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹

سیندرلا چگونه دستگیر شد!؟

کسی که پلیس لندن به او لقب «سیندرلا» داده بود، دستگیر شد. داستان چیست؟ اسپنسر دوارته حدود دو ماه پیش و سوار بر دوچرخه‌ برقی، گوشی عابری را در لندن دزید و فرار کرد. چند نفر او را تعقیب کردند و در جریان تعقیب و گریز، کفش ورزشی‌اش از پایش درآمد و جا ماند.
او موفق شد فرار کند، اما پلیس با استفاده از دی‌ان‌ای به‌جا مانده در آن کفش، هویتش را شناسایی کرد و بازداشت شد. تصاویر دوربین مداربسته نشان می‌داد او تنها با یک کفش صحنه جرم را ترک کرده.
این مدرک غیرقابل‌انکار باعث شد او در دادگاه به جرم خود اعتراف کند.
سرقت گوشی‌های تلفن همراه در سال‌های اخیر در بریتانیا، بویژه در انگلستان و ولز، افزایش چشمگیری داشته است. بسیاری از سارقان نه فقط به دنبال گوشی‌های هوشمند و گران‌قیمت، بلکه به دنبال اطلاعات ارزشمند ذخیره‌ شده در آن هم هستند.

جهت یادآوری (هرچند احتمالا نیازی نیست) سیندرلا یکی از مشهورترین قصه‌های کلاسیک جهان است؛ دختری مهربان و فقیر که پس از مرگ پدرش، تحت ظلم نامادری و دو خواهر ناتنی‌اش زندگی می‌کند.
روزی شاهزاده جشن بزرگی برگزار می‌کند، اما نامادری مانع رفتن سیندرلا می‌شود. با کمک یک پری مهربان، لباس زیبا، کالسکه جادویی و کفش‌های شیشه‌ای به او داده می‌شود تا در جشن شرکت کند. اما جادو فقط تا نیمه‌شب دوام دارد. سیندرلا هنگام بازگشت سریع در آخرین لحظه، یکی از کفش‌هایش خود را جا می‌گذارد. شاهزاده عاشق او می‌شود و برای یافتنش، کفش را به پای دختران سراسر سرزمین امتحان می‌کند. در نهایت کفش تنها به پای سیندرلا می‌خورد و شاهزاده او را پیدا کرده و با او ازدواج می‌کند.

تحلیل و تجویز راهبردی:
هر حرکت ما یک داده است. هر داده یک ردپا. و همین ردپا می‌تواند در لحظه‌ای سرنوشت ما را تغییر دهد؛ درست مثل آن کفش ورزشی که سرنوشت دوارته را تعیین کرد. دوربین‌های شهری، گوشی‌های هوشمند، سنسورها، تراکنش‌های آنلاین و حتی نشانگرهای زیستی مانند دی.ان.ای همگی می‌تواند مسیر ما را ردیابی کنند. این برای ما به عنوان یک شهروند چه معنایی دارد؟

۱) رد پای دیجیتال مهم است.
ردپای دیجیتال فقط یک اصطلاح نیست. مجموعه‌ای از تمام نشانه‌هایی است که از خود در فضای آنلاین و دستگاه‌ها برجای می‌گذاریم.
این ردپا می‌تواند هویت ما را آشکار کند، مسیر زندگی‌مان را تحت تأثیر قرار دهد و حتی علیه ما استفاده شود. پس باید هم آگاه باشیم و هم توانمند در مدیریت آن.

۲) داده های دیجیتال مهم است.
تلفن‌های همراه به مخزنی از هویت، اطلاعات، حساب‌های مالی، عکس‌ها، رمزها و ردپای دیجیتال تبدیل شده‌اند، ارزش واقعی آن‌ها دیگر فقط در سخت‌افزار نیست، بلکه در «گنجینه داده‌ها»ست. پس باید نسبت به حفاظت امنیت آن حساس/توانمند باشیم.

۳) دارایی های دیجیتال مهم اند.
امروز اکثر دارایی‌های ما دیجیتال‌اند یا از طریق ابزار دیجیتال قابل دسترسی‌اند: از حساب بانکی و کیف پول رمزارزی بگیر تا رمز گاو صندوق شخصی که در موبایل مان ذخیره کرده ایم.

۴) حریم دیجیتال مهم است.
جمع‌آوری داده ها بخشی از روال اداری و زندگی امروزند. اما مرز امنیت و حریم شخصی باید روشن باشد. ما باید نسبت به میزان ورود دولت یا هر نهاد دیگری به حریم خود، آگاه، حساس و کنش‌گر باشیم.
پرسش کلیدی این است: «چگونه می‌توان امنیت را حفظ کرد بدون اینکه آزادی کاهش پیدا کند؟» حضور پیش از حد دولت در حریم ما، تجاوز رسمی است.

۵) هجوم دیجیتال مهم است.
موضوع فقط دزدی گوشی یا ردپای دیجیتال نیست. جهان امروز با پدیده‌ای روبه‌روست که به آن «جنگ نامرئی» می‌گویند؛ جنگی که نه پل‌ها را هدف می‌گیرد و نه پادگان‌ها را و نه کاری با زیرساخت ها و تاسیسات دارد.
هدف اصلی ذهن ماست: باورها، احساسات، اعتماد و گفت‌وگوهای روزمره. نام این جنگ نامرئی چیست؟ جنگ شناختی است. میدان اصلی جنگ امروز، ذهن انسان‌هاست از طریق مهندسی اطلاعات عموما دیجیتال.

در چنین جهانی، هر شهروند باید سه سلاح ذهنی داشته باشد:
•  سواد رسانه‌ای
•  سواد دیجیتال
•  تفکر انتقادی
در جهان پرشتاب امروز این سه توانایی فقط سه مهارت لوکس و تشریفاتی نیستند؛ شرط لازم برای داشتن یک ذهنِ آزاد، آگاه و آرام هستند.

فراموش نکنیم، جهان عوض شده است. سیندرلای گذشته با اندازه پای فیزیکی شناسایی می شد اما سیندلاری زمانه ما با ردپای دیجیتال.

✍مجتبی لشکربلوکی

@hooreechannel 🌹

♻️خانه‌نشینی زنان پس از جنگ؛
بیکاری زنان را به قعر سلسله‌مراتب طبقاتی و جنسیتی می‌برد.

🔹در تعدیل نیرو اغلب فرودست‌ترین بخش نیروی کار قربانی می‌شوند. کلیشه‌های جنسیتی و تصورات جنسیت‌زده که اشتغال زنان را نسبت به مردان کمتر ضروری جلوه می‌دهد موجب می‌شود در شرایط تعدیل نیرو در درجه اول زنان قربانی شوند؛

چون کماکان در ذهنیت جمعی و عمومی زنان "نان‌آور خانواده" به حساب نمی‌آیند.

🔹این در حالی است که ۲۲.۵ درصد (بیست و دو و نیم درصد) خانوارهای ایران زن سرپرست هستند که فقیرترین و نیازمندترین خانوارها هستند.

🔹در بازار کار ایران زنان عموماً پایین‌ترین رده‌های شغلی را تصدی کرده و بیشتر در بخش اقتصاد غیررسمی شاغل هستند از این رو در بحران اقتصادی و اخراج و بیکاری مانند بحران فعلی بیشتر از همه صدمه می‌بینند و شغل‌شان را از دست می‌دهند.

🔹بیکاری زنان را به قعر سلسله‌مراتب طبقاتی/جنسیتی می‌کشاند و موجب بی‌قدرت شدن‌شان در خانواده و جامعه می‌شود. در طبقه فرودست بیکاری زتان موجب فقیرتر شدن و بدتر شدن کیفیت زندگی آنها و خانواده‌شان می‌شود. چنانکه در تامین نیازهای پایه‌ای شامل غذا، بهداشت و مسکن دچار درماندگی می شوند.

🔹 بیکاری زنان فرودست را با سیاه‌ترین چهره فقر مواجه و آنها و خانواده و فرزندان‌شان را در معرض بی‌خانمانی، سو تغذیه، بیماری و توقف تحصیل و آسیب‌های اجتماعی قرار می‌دهد. در مورد زنان طبقه متوسط بیکاری استقلال اقتصادی را از آنها سلب و آنها را متکی به مردان می‌کند و در نتیجه کنترل مردان را بر زندگی‌شان افزایش می‌دهد.

🔹با چنین وضعی زنان در مواجهه با خشونت خانگی کمتر قادر به مقابله و نجات خود هستند. توانمندی و شایستگی آنها زیر سوال می‌رود و مجبور به انزوا و خانه‌نشینی می‌شوند. 

🔹باید توجه داشت که بیکار شدن زنان یک مصیبت عظماست چون در بازار کار ایران  زنان به زحمت می‌توانند شغلی به دست آورند و در صورت اخراج شدن بازگشت به کار برای آنها به مراتب سخت‌تر از مردان است. زنان برای اشتغال با مشکل مواجه‌اند چون به طور رسمی و واقعی از اشتغال زنان حمایت نمی‌شود و ثانیاً موانع فرهنگی و اجتماعی اشتغال زنان هنوز برقرار هستند.

با هر بلای ارضی و سماوی نازل بر اقتصاد کشور بخشی از مشاغل زنان از دست می‌رود، آن هم در شرایطی که نرخ اشتغال زنان بسیار کم است و کلا حدود ۱۱ درصد زنان شاغل هستند. 

🔹با هر واقعه بحران‌زا از همین میزان اندک، تعداد زیادی از زنان شغل شان را از دست می‌دهند چنانکه از تحریم تا همه‌گیری کووید و جنگ ۱۲ روزه قربانیان اصلی بیکاری زنان بوده‌اند  و در جنگ چهل روزه نیز همین داستان تکرار شده است.

🔹 موضوع تاسف‌آور این است که اساساً بیکار شدن زنان مشکل مهمی به حساب نمی‌آید و با آن به عنوان یک اتفاق عادی برخورد می‌شود و از این رو تلاش جدی هم از سوی حاکمیت برای جبران آن صورت نمی‌گیرد.

دلیلش این است که به طور رسمی و هم‌راستا با هذیان های نظام مردسالاری، اشتغال زنان امر ضروری تلقی نمی‌شود
.

🔹زنان سرپرستی بیش از یک چهارم خانوارهای کشور را بر عهده دارند و با بیکار شدن‌شان، جمعیت عظیمی دچار فقر شدید و پیامدهای آن می شود. در جنگ چهل روزه بخش قابل توجهی از فرصت‌های شغلی از دست‌رفته، مشاغل زنان سرپرست خانوار بوده است‌.

🔹بیکاری، فقیرتر شدن زنان و تشدید زنانه شدن فقر را در پی دارد که خود فقر سرآغاز آسیب‌های اجتماعی است. بی‌خانمانی، زباله‌گردی، استثمار جنسی و تحت خشونت قرار گرفتن از تبعات بیکاری زنان است.

🔹بیکاری زنان و کنار گذاشته شدن آنها از بازار کار تبعات اجتماعی و اقتصادی دیگری دارد که کمتر به آن توجه می شود. جامعه‌ای که نیمی از پتانسیل و سرمایه انسانی‌اش را کنار می گذارد هرگز روی رفاه، عدالت اجتماعی و پیشرفت و توسعه را نخواهد دید. ایران در حال حاضر چنین جامعه ای است.

@Citizens_Rights
@hooreechannel ۱🌹

❇️چرا آموزش اولویت نیست؟

سال‌هاست که گزارش‌های کارشناسی، پژوهش‌های دانشگاهی و مطالعات مرکز پژوهش‌های مجلس بر یک واقعیت تأکید می‌کنند؛ هیچ کشوری بدون سرمایه‌گذاری در آموزش، به توسعه پایدار، رشد اقتصادی، کاهش آسیب‌های اجتماعی و ارتقای سرمایه انسانی دست نیافته است.

تقریباً هیچ‌کس در اهمیت آموزش و پرورش تردید ندارد. مسئولان، نمایندگان، اقتصاددانان و صاحب‌نظران، همگی از آموزش به عنوان زیربنای توسعه یاد می‌کنند. اما پرسش اساسی اینجاست:

اگر همه بر اهمیت آموزش اتفاق نظر دارند، چرا آموزش و پرورش هنوز به اولویت واقعی حکمرانی و بودجه کشور تبدیل نشده است؟ چرا با وجود ده‌ها پژوهش درباره افت کیفیت آموزشی، کاهش انگیزه معلمان، نابرابری آموزشی و پیامدهای اقتصادی و فرهنگی آن، همچنان آموزش و پرورش در انتهای صف تخصیص منابع قرار می‌گیرد؟

واقعیت این است که در نظام تصمیم‌گیری کشور، هنوز آموزش بیش از آنکه «سرمایه‌گذاری» تلقی شود، «هزینه» محسوب می‌شود. در نتیجه، هر زمان که کشور با محدودیت منابع روبه‌رو می‌شود، نخستین بخشی که از سرمایه‌گذاری در آن کاسته می‌شود، آموزش است؛ غافل از آنکه اگر امروز هزینه کردن در آموزش را کاهش دهیم، فردا با حجم چندین برابر هزینه ها در حوزه‌های بیکاری، آسیب‌های اجتماعی، سلامت، امنیت و کاهش بهره‌وری اقتصادی مواجه خواهیم شد.

از سوی دیگر، ثمره سرمایه‌گذاری در آموزش در کوتاه‌مدت نمایان نمی‌شود. ساختن یک نسل توانمند، فرآیندی زمان‌بر است، در حالی که سیاست‌گذاری اغلب درگیر مسائل روزمره و نتایج کوتاه‌مدت است. همین نگاه، آموزش را از اولویت عملی خارج کرده است.
پیامد این رویکرد را امروز به‌خوبی می‌توان دید؛ مدارس برای تأمین هزینه‌های خود به دریافت کمک‌های مردمی، اجرای برنامه‌های درآمدزا و مشارکت مالی خانواده‌ها روی آورده‌اند، در حالی که در اسناد رسمی همچنان بر آموزش رایگان و عدالت آموزشی تأکید می‌شود. این همان شکاف میان سیاست‌های اعلامی و واقعیت‌های اجرایی است.

شاید زمان آن رسیده باشد تا به جای تکرار این جمله که «آموزش مهم است»، پرسش دیگری را با صدای بلند مطرح کنیم:
اگر آموزش واقعاً مهم است، چرا این اهمیت در بودجه، سیاست‌گذاری و تصمیمات کلان کشور دیده نمی‌شود؟

تا زمانی که برای این پرسش پاسخی عملی پیدا نشود، فاصله میان آنچه درباره آموزش می‌گوییم و آنچه برای آموزش انجام می‌دهیم، همچنان پابرجا خواهد ماند.

🔹پاکن مدیا

@hooreechannel 🌹

📍کودک چگونه فکر می‌کند؟
(توضیح ساده و کاربردی نظریه رشد شناختی «ژان پیاژه» و تفاوت ذهن کودک با بزرگسال)

🔻 اگر بخواهیم خیلی روشن و بی‌پیچیدگی شروع کنیم، «ژان پیاژه» یک نکته اساسی را به ما یاد داد: کودک فقط «کم‌دانش‌تر» از ما نیست، بلکه «جور دیگری فکر می‌کند». ما معمولاً تصور می‌کنیم اگر اطلاعات بیشتری به کودک بدهیم، او هم مثل ما خواهد فهمید. اما پیاژه نشان داد مسئله فقط اطلاعات نیست؛ بلکه ساختار ذهن کودک در هر سن، شکل خاصی دارد. یعنی کودک در هر دوره، جهان را با منطق مخصوص خودش می‌بیند.

◼️ این نگاه یک تغییر مهم ایجاد می‌کند. چون اگر بپذیریم کودک متفاوت فکر می‌کند، دیگر از او انتظار بی‌جا نداریم. مثلاً نمی‌گوییم «چرا نمی‌فهمی؟» بلکه می‌پرسیم «الان در چه مرحله‌ای از فهم هستی؟». این یعنی به‌جای سرزنش، شروع می‌کنیم به فهمیدن.

◼️ پیاژه معتقد بود ذهن کودک مثل یک لیوان خالی نیست که ما آن را پر کنیم. ذهن کودک فعال است؛ یعنی خودش می‌سازد، تجربه می‌کند، اشتباه می‌کند و دوباره می‌سازد. کودک با شنیدنِ صرف یاد نمی‌گیرد؛ با «درگیر شدن» یاد می‌گیرد. برای همین است که بازی، کنجکاوی، خراب کردن وسایل، و حتی سوال‌های تکراری، بخشی از فرایند رشد ذهنی اوست، نه مشکل رفتاری.

◼️ او برای توضیح این مسیر، چهار مرحله مشخص معرفی کرد. مرحله اول «حسی–حرکتی» است (از تولد تا حدود دو سالگی). در این دوره، کودک دنیا را از طریق حواس و حرکت می‌شناسد. هر چیزی را لمس می‌کند، می‌چشد، تکان می‌دهد. در ابتدا اگر چیزی از جلوی چشمش ناپدید شود، فکر می‌کند دیگر وجود ندارد. اما کم‌کم یاد می‌گیرد که اشیا حتی وقتی دیده نمی‌شوند، همچنان هستند. این یک پیشرفت مهم در فهم جهان است.

◼️ مرحله دوم «پیش‌عملیاتی» است (حدود ۲ تا ۷ سالگی). در این دوره، زبان و تخیل رشد زیادی می‌کند. کودک داستان می‌سازد، با اسباب‌بازی‌ها حرف می‌زند و نقش‌بازی می‌کند. اما هنوز تفکرش دقیق و منطقی نیست. مثلاً اگر آب را از یک لیوان کوتاه به یک لیوان بلند بریزیم، ممکن است فکر کند مقدارش بیشتر شده. یا معمولاً دنیا را فقط از زاویه دید خودش می‌بیند و سخت می‌تواند جای دیگران بایستد.

◼️ مرحله سوم «عملیات عینی» است (۷ تا ۱۱ سالگی). اینجا کودک منطقی‌تر می‌شود، اما این منطق به چیزهای واقعی و قابل لمس وابسته است. او می‌تواند بفهمد که مقدار آب با تغییر ظرف عوض نمی‌شود، یا روابط ساده علت و معلول را درک کند. در این دوره، یادگیری وقتی بهتر اتفاق می‌افتد که همراه با مثال‌های واقعی و تجربه باشد.

◼️ مرحله چهارم «عملیات صوری» است (از حدود ۱۱ سالگی به بعد). در این مرحله، فرد می‌تواند به‌صورت انتزاعی فکر کند. یعنی درباره مفاهیمی مثل عدالت، آینده، احتمال یا حتی فرضیه‌های ذهنی فکر کند. این همان جایی است که تفکر تحلیلی و استدلالی شکل جدی‌تری پیدا می‌کند.

◼️ نکته مهمی که پیاژه تأکید می‌کند این است که این مراحل قابل پرش نیستند. یعنی نمی‌توانیم از یک کودک انتظار داشته باشیم مثل یک نوجوان تحلیل کند، حتی اگر خیلی باهوش باشد. هر مرحله باید تجربه شود تا ذهن برای مرحله بعد آماده شود. فشار آوردن برای «زودتر فهمیدن» معمولاً نتیجه برعکس می‌دهد.

◼️ این نگاه برای والدین و مربیان یک پیام خیلی کاربردی دارد: به‌جای اینکه فقط آموزش بدهیم، باید «فرصت تجربه» فراهم کنیم. یعنی به کودک اجازه بدهیم لمس کند، سوال بپرسد، اشتباه کند و خودش کشف کند. یادگیری واقعی زمانی اتفاق می‌افتد که کودک درگیر شود، نه زمانی که فقط گوش بدهد.

◼️ در نهایت، اگر این دیدگاه را بپذیریم، رابطه‌مان با کودک عوض می‌شود. به‌جای عجله برای بزرگ شدنش، به مسیر رشدش احترام می‌گذاریم. به‌جای کنترل کامل، همراهی می‌کنیم. و مهم‌تر از همه، می‌فهمیم که دنیای کودک، یک نسخه ساده از دنیای ما نیست؛ یک جهان متفاوت است که باید آن را کشف کرد، نه اینکه به زور تغییرش داد.

✍️ مصطفی سلیمانی
‌
https://ble.ir/filsofak
@hooreechannel 🌹

خانم «الف» در بانک نوبت ۱۳۵ می‌گیرد، اما از دوستی که سه ساعت زودتر آمده و دو شماره (۲۴ و ۲۵) دارد، شماره ۲۵ را می‌گیرد و کارش را ۱۱۰ نفر زودتر انجام می‌دهد. آقای «ب» راننده تاکسی در باران شدید مسافر سوار نمی‌کند و فقط دربست می‌رود. خانم «پ» زیرسفره را در کوچه تکان می‌دهد. آقای «ت» در ترافیک اتوبان وارد شانه خاکی شده و از چندصد نفر جلو می‌زند. خانم «ث» فروشنده، کیفی با قیمت ۲۰۰ هزار تومان را به توریست بی‌خبر ۶۰۰ هزار تومان می‌فروشد. آقای «ج» کارمند در اوج شلوغی، در را می‌بندد، چای می‌ریزد و با همکارش می‌خندد.
همه ما به اندازه توانمان متجاوز و ضایع‌کننده حق دیگران هستیم. آیا چنین مردمی را که روزانه حق دیگران را خدشه‌دار می‌کنند، مسئول کشور بگذاریم؟

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

دین به چه کار می‌آید، اگر ما را نجات ندهد؟

نجات از چه چیزی؟

تامل و دقت‌ورزی در باب این‌که دین، به چه‌کار باید بیاید، از ضرورت‌های دین‌داری و ایمانی است. نمی‌توان نام دین بر خود نهاد اما از ارتکاب هر عمل و گفتار زشت غیراخلاقی دوری نکرد. بالاخره دین، با ما باید کاری بکند. به سخن دیگر، انتظار می‌رود که دین، آثاری بر شیوه‌ی زیست دینداران و نحوه‌ی بودن‌شان بگذارد. اما پرسش این است که قرار است که چه اثری بر دینداران بگذارد؟

✅  در این نوشتار کوتاه، پاسخ به پرسش مطرح شده، با تکیه بر رأی و نظر "جان‌هیک"(فیلسوف دین)، مورد واکاوی قرار می‌گیرد. "جان‌هیک" در کتاب اثرگذار «تفسیری از دین»، با رویکرد «انقلابِ کپرنیکی» در فلسفه‌ی دین سخن می‌گوید. به این معنا که همان گونه که کپرنیک، با طرح خورشید‌مرکزی به جای زمین‌مرکزی، نگاه انسان را از بن و بنیاد تغییر داد و موجب انقلابی عظیم در نگرش نسبت به واقعیت طبیعی گردید، دین نیز باید درون آدمی همین انقلاب را ایجاد کند.

🔻در رویکرد اساسی "جان‌هیک" با دو چرخش روبرو هستیم:

❗️۱.  نخست، چرخش در معیارِ سنجشِ دین "از گزاره به کارکرد" است.
در این معنا، دین، صرفا باور به مجموعه‌ای از گزاره‌ها نیست. بلکه آن‌چه اهمیت و اولویت دارد، کارکرد و اثری است که دین‌ بر دینداران می‌گذارد. به دیگر سخن، همان‌گونه‌ که درخت را از میوه‌ی آن می‌شناسند، دین‌داری را از رفتار و اعمال افراد می‌توان شناخت. از این رو، برای سنجش دینداری افراد، به جای پرسش از باورهای‌شان باید اثرات دین را در هستی و شیوه‌ی زندگی آنان ملاحظه و سنجش کرد. 

✅  در نگاهِ سنتی، دین را معمولاً با مجموعه‌ای از گزاره‌های درست یا نادرست درباره‌ی خدا، جهان و آخرت می‌سنجند؛ گویی که انسان، «مرکزِ داوری» درباره‌ی حقیقتِ دین است و باید گزاره‌ها را با واقعیتِ عینی تطبیق دهد. اما "هیک"، این مرکزِ ثقل را جابه‌جا می‌کند: او به جای آنکه دین را از دریچه‌ی "باورها و اعتقادات" بسنجد، آن را از دریچه‌ی "کارآمدی در دگرگون‌سازیِ وجودیِ انسان" می‌فهمد. به عبارتِ دیگر، معیارِ اصلی، نه "درستیِ انتزاعیِ گزاره‌ها"، بلکه "ثمراتِ عملیِ تحول‌آفرین" است.
به طور خلاصه، "نجات‌بخشی"، بنیادی‌ترین کاری است که از دین، انتظار می‌رود. اما نجات از چه چیزی؟

❗️۲.  چرخ دوم، انقلابِ کپرنیکی در وجودِ انسان است.

بر اساس رأی و نظر "جان‌هیک"،کارکرد اساسی دین، چرخش در هستیِ انسان است. گذار "از خودمحوری به واقعیت‌محوری" است. و این همان کاری است که دین باید با انسان بکند. در این دیدگاه، کارکردِ نهاییِ دین، دقیقاً همانند انقلابِ کوپرنیک، واژگون‌سازیِ کانونِ وجودیِ انسان است. به نحوی که آدمی بتواند از "خود" فرا رود و از خودمحوری به خدامحوری برسد. از این رو، ژرف‌ترین لایه‌ی‌ اثربخشی دین، نجات‌ یا رهایی‌ انسان از "خویش" است. همان‌گونه که در کوپرنیک، مرکزِ سامانه‌ی سیاره‌ای از زمین را به خورشید منتقل کرد، در تحولِ دینی نیز، مرکزِ ثقلِ وجودیِ انسان باید از "خود" به «واقعیتِ غایی» منتقل شود. هیک این دگرگونی را «دگرگونی از خودمحوری به واقعیت‌محوری» می‌نامد.

✅ بر اساس آن‌چه "هیک" می‌گوید، انسان در مدارِ خودخواهی، منیت، ترس از مرگ، و دلبستگی‌هایِ محدودِ خویش می‌چرخد. در این حالت، همه‌ی چیزها بر گردِ «من» می‌گردند و معنا در نسبتِ آن‌ها با منِ محدود تعریف می‌شود. هیک معتقد است که این وضعیت، سرچشمه‌ی رنج، خشونت و پوچیِ اخلاقی است. اما پس از تحول انسان، با پذیرشِ تفسیری دینی از جهان و گام نهادن در مسیرِ ایمان، به‌تدریج از مدارِ خود بیرون می‌آید و به دورِ "واقعیتِ غایی" می‌چرخد. در این حالت، دیگر "من"، مرکز نیست، بلکه عشق، شفقت، عدالت و تسلیم در برابرِ حقیقت، مدارِ حیاتِ او را تشکیل می‌دهند. این همان (به تعبیر ویلیام جیمز) "تولدِ دوباره" یا "رستگاری" است که در ادیان به نام‌های گوناگون مانند "فناء فی الله، نیروانا، رهایی، ملکوت" از آن سخن گفته شده است. ثمره‌ی این تحولِ وجودی، زیستنِ اخلاقیِ مبتنی بر "قاعده طلایی" است؛ قاعده‌ای که در آن، دیگری نه به‌عنوانِ "شیء" که به‌عنوانِ موجودی با کرامتِ ذاتی در مرکزِ توجه قرار می‌گیرد.

  فراروی از خود و گذار از خودمحوری را می‌توان در شفقت با خلق، مهرورزی، عدالت و دگرخواهی، مشاهده کرد. در نتیجه، آن‌که مدعی دین‌داری است، اگر سلوک و شیوه‌ی بودن‌اش، برگرفته از اخلاق نباشد، و یا در جهان فروبسته‌ی خویش محبوس شده است، عملا نسبتی با دین برقرار نمی‌کند.

✔️ "جان هیک" می‌خواهد به ما بگوید، نجات‌بخشی دین، به چرخش انسان از خود به امر متعال است که در مظاهر اخلاق و معنویت متجلی می‌گردد. در غیر این صورت، دین چه فایده دارد اگر ما را از "خودمحوری" نجات ندهد.

اما این گذار چگونه ممکن می‌شود؟

✍ علی زمانیان،   ۶ تیر ۱۴۰۵

@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹

تعصب مذهبی و رواداری فرهنگی!

زن عمو با آب و تاب و کمی حرص تعریف می کرد، حالا اینجا که خوبه، سمنان را ندیدی! مطب دکتر که می روم حالم بد می شود از دیدن منشی های آنچنانی و مریض های این چنینی! نمی دانی چه لباسهایی می پوشند و چقدر بی حجابند!

گفتم زن عمو! شما زمان شاه را هم دیده ای. تهران هم زندگی کرده ای. آن وقتها را یادت هست زنان با چه لباسهایی بیرون می آمدند و هر کسی آزاد بود چی بپوشد و چطور بیرون بیاید. آن موقع هم همینطور حرص می خوردی و فکر می کردی باید امر به معروف کنی؟ گفت نه! آن موقع هر کس آزاد بود هر طور دوست داره بیرون بیاد. باحجاب و بی حجاب کنار هم بودن!

این سوال را از خانمی که از خانواده روحانی و بسیار سنتی بودند هم پرسیدم. گفتم پدر شما وقتی برای دیدنتان به تهران می آمد، با مشاهده خانمهای بی حجابی که به قول خودش صبح زود مو بیگودی پیچیده و آرایش شده سر کار می رفتند مشکلی داشت؟ چیزی می گفت؟ گفت، نه. آن روزها اصلا کسی به این کارها کاری نداشت. هر کس زندگی خودش را می کرد!

من که خودم آن روزها را تا حدودی به یاد دارم هیچ گاه از پدر مرحوم سنتی ام که شدیدا به حجاب دخترهایش حساس بود نشنیدم چیزی راجع به زنان بی حجاب و گاه نیمه عریان تهرانی بگوید. انگار همه آن سبک زندگی را پذیرفته بودند و عادی می دانستند.

آن زمان، این سبک از زندگی در بین عموم مردم پذیرفته شده بود و همه با هر نوع از پوشش در کنار هم زندگی می کردند، بدون اینکه خود را موظف به تغییر سبک زندگی دیگران ببینند. یک نوع آزادی و اختیار در انتخاب که با وجود بیسوادی و بی اطلاعی عمومی از وضعیت جامعه، تمام مردم آن را پذیرفته بودند. ضمن اینکه عموما دیندار هم بودند و به مناسک و آیینها هم پایبند. هیچ کس صرف داشتن حجاب را نشان دینداری نمی دانست.

این را هم بگویم که تهران و شهرهای بزرگ شاهد آن حجم از آزادی پوشش بود. در شهرهای کوچک هنوز هم سنتها و مذهب تعیین کننده اصلی بودند و نه اختیار و آزادی! سنت زیست در شهرهای کوچکی که همه شهروندان زیر نظر بودند و راجع به آنها قضاوت هایی گاه غیرمنصفانه می شد، اجازه نمی داد افراد به راحتی سنت شکنی کرده و خلاف عرف و عادت عموم مردم رفتار کنند، و در صورت انجام این رفتار، به تندی مورد قضاوت قرار می گرفتند و حتی طرد می شدند. با ورود تدریجی تلویزیون به محافل خانوادگی، این حساسیتها در شهرها هم کمتر شد و رواداری بیشتر.

آنچه پس از ۵۷ دوباره به این حساسیتها دامن زد و امثال زن عمو حالشان از دیدن کم حجابها بد می شود و احساس مسئولیت امر به معروفی پیدا می کنند، تبلیغ و تاکید مداوم بر این نکته است که انگار تمام اسلام و ایمان بر حجاب زنان متمرکز است و دیگر هیچ! دهه ها فرهنگ سازی بر این مبنا در مدارس و رسانه ها، زمان زیادی است برای ساخت هنجارها و رفتارهای جدید. اینگونه است که یک فرهنگ پا می گیرد و تعصب مذهبی به جای رواداری فرهنگی می نشیند!

✍فرشته مزینانی

@hooreechannel 🌹

خدا بیامرز ملاقلی همیشه به فکر اون دنیای ما بود و نهایت تلاشش را می‌کرد که ما به جهنم نریم. اون قدیما که شرکت نفت ایران وایتالیا بنام *سیریپ* اومده بود و در روستای ما مستقر شده بود، زنان انگلیسی و ایتالیایی و مهندسان تهرانی، میرفتن کنار دریا شنا می‌کردن. ملاقلی به ما می‌گفت: حواستون باشه یوقت نرید کنار دریا که چشمتون به این زنان بی‌حجاب بیافته که اون دنیا سیخ داغ می‌کنن یه جای حساسی از بدنتون! 🙈 ما هم از ترس جهنم و اون سیخ لامصب دیگه جرات نمی‌کردیم به طرف دریا نگاه هم بکنیم. کلاً دیگه بی‌خیال ماهیگیری هم شده بودیم. جوری که ملاقلی می‌گفت: اگه آدم چشمش به قوزک پای یک زن نامحرم بیافته سَرِ پل صراط دهنشو ... می‌کنن....!!!  
یه روز که من دزدکی رفته بودم ماهیگیری، یهو دیدم ملاقلی قاطی زنان ایتالیایی و انگلیسی داره شنا می‌کنه و روی هم آب می‌پاشن و از سر و کول هم بالا می‌رن.
صدا زدم ملاقلی، پس اون سیخ آتشین و پل صراط چی شد؟ گفت: خانعلی من می‌خوام اینها را به راه راست هدایت کنم؛ مجبورم با اینها این‌طور صمیمی بشم. خدا بیامرز برای هدایت کردن این کافران ماساژشون هم می‌داد!
الآن توجه کردین برای این‌که مردم به راه کج منحرف نشن، اینترنت را قطع می‌کنن ولی خودشون *خط سفید* دارند و بچه‌هاشون هم درخارج از کشور هستند و می‌خوان خارجی‌ها را به راه راست هدایت کنن!
خدا بیامرز ملاقلی هم دقیقاً همین‌طوری بود. روحش شاد ملاقلی حتی از خودگذشتگی می‌کرد و به زنان انگلیسی علاوه بر ماساژ، در مواقع لزوم تنفس مصنوعی هم می‌داد. اصلاً مخترع *خط سفید* و این بند و بساط‌ها روانشاد ملاقلی بود!
روحت شاد ملاقلی که چقدر به فکر فشار قبر و ردشدن ما از پل صراط بودی. نور به قبرت بباره که راهت ادامه دارد!😂😂

@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹

🎯 تنهایی قدم‌زدن در طبیعت، باعث می‌شود کمتر احساس تنهایی کنید

🔴 امروزه، احساس فراگیر تنهایی به یکی از تهدیدهای مهم سلامت عمومی و فردی در سراسر جهان تبدیل شده است. بر اساس گزارش جهانی شادی در سال ۲۰۲۳، حدود ۱۹درصد از جوانان جهان اعلام کردند «هیچکس» را ندارند که بتوانند به او تکیه کنند؛ رقمی که نسبت به سال ۲۰۰۶، ۳۹درصد افزایش را نشان می‌دهد. مطالعات مختلف پیوندِ جدی احساس مزمن تنهایی را با مرگ زودرس، زوال عقل، بیماری‌های قلبی‌عروقی نشان داده‌اند. تنهایی در سطح اجتماعی نیز معضلی عظیم است، زیرا با انواع خشونت و افراط‌گرایی سیاسی ارتباط دارد.

🔴 اگرچه تحقیقات بی‌شماری آثار مخرب تنهایی را در سال‌های اخیر آشکار کرده‌اند، تلاش‌ها برای رفع این مشکل تا به امروز چندان اثربخش نبوده‌اند. شاید بخشی از این مشکل ناشی از ماهیت بسیار پیچیدۀ این احساس باشد.

🔴 اغلب راه‌حل‌هایی که برای احساس تنهایی طراحی شده‌اند، بر «افزایش و تقویت پیوندهای اجتماعی» تمرکز دارند. اما معضلی بزرگ در این مسیر وجود دارد: چنانکه محقق بزرگ، جان کاسیوپو، نشان داده است، احساس تنهایی لزوماً ناشی از فقدانِ روابط اجتماعی نیست. چه بسا فردی دارای روابط اجتماعی بسیار گسترده‌ای باشد، اما شدیداً هم احساس تنهایی کند. به‌همین‌دلیل، برنامه‌هایی که آدم‌های تنها را به ورود به جمع‌های تازه ترغیب می‌کند، لزوماً به کاهش احساس تنهایی آن‌ها نمی‌انجامد.

🔴 یوهان کوتیس هوف، جامعه‌شناس نروژی، به راه‌حلی نوآورانه برای این معضل می‌اندیشید. او تلاش کرد رابطۀ احساس تنهایی را با مفهومی بسنجد که تا امروز کمتر مورد توجه بوده است: «پیوند با طبیعت».

🔴 چند تحقیق، از جمله پژوهش عظیم آیانا مارکِویچ، روان‌شناس اوکراینی، نشان داده‌اند که «احساس تعلق» به مکان‌ها با احساس تنهایی رابطۀ معکوس دارد. به‌عبارت دیگر، اگر فرد با یک خانه، خیابان، عبادتگاه یا محل تجمع در محله یا شهرش پیوندِ احساسی عمیقی داشته باشد، کمتر احساس تنهایی خواهد کرد، و این چندان ربطی به این ندارد که دیگر آدم‌ها چقدر در زندگی‌‌اش حضور دارند. هوف به این فکر کرد که آیا چنین رابطه‌ای در پیوند با طبیعت هم برقرار است؟ سوال او چنین بود: آیا کسانی که به یک محیط طبیعی دل می‌بندند کمتر احساس تنهایی می‌کنند؟

🔴 هوف پیمایشی را در ساحل دریاچۀ میوسا، یکی از محبوب‌ترین مقاصدِ طبیعت‌گردی در نروژ، اجرا کرد. او از شرکت‌کنندگان دربارۀ پیوند احساسی‌شان با طبیعت، ارتباطشان با دریاچه و میزان احساس تنهایی‌شان پرسید.

🔴 نتایج جالب‌توجه و خیره‌کننده بودند: همبستگی معکوسِ قدرتمندی میان پیوند با طبیعت و احساس تنهایی وجود داشت. اما این نتیجه در میان کسانی بسیار بارز بود که صرفاً به قصدِ لذت‌بردن از طبیعت به دریاچۀ میوسا آمده بودند و به کارهایی مثل پیاده‌روی آرام، نگاه‌کردن به درختان و پرندگان، یا بوکردن گل‌ها مشغول بودند. در مقابل، چنین نتیجه‌ای برای کسانی که برای ورزش، تمرین یا قرارهای کاری به کنار دریاچه آمده بودند، مصداق نداشت. هوف می‌نویسد: «وقتی خود را بخشی از طبیعت می‌بینید، احساس تعلقی عمیق در شما شکل می‌گیرد».

🔴 تحقیقِ هوف نکته‌ای تناقض‌آمیز و جالب را آشکار می‌کند: اگر احساس تنهایی می‌کنید و قصد دارید به دل طبیعت بروید، شاید بهتر باشد به جای آنکه همسفرانی پیدا کنید، خودتان به‌تنهایی بروید.

📌 آنچه خواندید مروری است بر مطلب How Lonely Walks in Nature Can Make You Feel Less Alone نوشتۀ جیک کوری، که در وب‌سایت ناتیلوس منتشر شده است.

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹

مشکل اساسی داشتن والدین دشوار اینه که نمی‌تونیم به سادگی اونها رو پشت سر بگذاریم؛

✔️نگرش‌ها و دیدگاه‌هاشون به بخشی اساسی از وجود ما تبدیل میشن و صداهای توی سرمون رو می‌سازن و یه وقت‌هایی می‌ترسیم از اینکه داریم شبیه کسی میشیم که عمری نمی‌خواستیم شبیه‌ش باشیم!. حتی اگه به اونها شک کنیم باز هم یه بخش مهمی از اونها در وجود ما باقی می‌مونه و بدتر اینکه شناسایی و تفکیک اون چیزی که از خود ماست و اون چیزی که از اونها جذب شده، انقدر دشواره که گاهی ناامیدمون می‌کنه اما؛ میشه ذره ذره ذره مسیر رو تغییر داد. همونطور که ذره ذره شبیه‌شون شدیم و میشه ذره ذره این شباهت رو به بچه‌هامون منتقل نکرد…

dr.amaniiii
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹