🖌در میان همه ی آرمان‌های سیاسی، آنکه
ادعای خوشبخت کردن جامعه‌ی بشری را دارد، از همه خطرناک‌تر است..!
تلاش برای برپایی بهشت بر روی زمین، همیشه به جهنم راه برده است ... کسانی که می پندارند قادرند بشریت را سعادتمند کنند، انسان‌های خطرناکی هستند.
اساساً رویای ساختن بهشت بر روی زمین، رویای خطرناکی است ... چرا که پس از مدتی باور می کنند که حق دارند تعداد بیشماری انسان "شرور" را از میان بردارند تا دیگران را به اصطلاح سعادتمند کنند!


📚میدانم که هیچ نمیدانم
✍کارل‌ پوپر
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹

سیندرلا چگونه دستگیر شد!؟

کسی که پلیس لندن به او لقب «سیندرلا» داده بود، دستگیر شد. داستان چیست؟ اسپنسر دوارته حدود دو ماه پیش و سوار بر دوچرخه‌ برقی، گوشی عابری را در لندن دزید و فرار کرد. چند نفر او را تعقیب کردند و در جریان تعقیب و گریز، کفش ورزشی‌اش از پایش درآمد و جا ماند.
او موفق شد فرار کند، اما پلیس با استفاده از دی‌ان‌ای به‌جا مانده در آن کفش، هویتش را شناسایی کرد و بازداشت شد. تصاویر دوربین مداربسته نشان می‌داد او تنها با یک کفش صحنه جرم را ترک کرده.
این مدرک غیرقابل‌انکار باعث شد او در دادگاه به جرم خود اعتراف کند.
سرقت گوشی‌های تلفن همراه در سال‌های اخیر در بریتانیا، بویژه در انگلستان و ولز، افزایش چشمگیری داشته است. بسیاری از سارقان نه فقط به دنبال گوشی‌های هوشمند و گران‌قیمت، بلکه به دنبال اطلاعات ارزشمند ذخیره‌ شده در آن هم هستند.

جهت یادآوری (هرچند احتمالا نیازی نیست) سیندرلا یکی از مشهورترین قصه‌های کلاسیک جهان است؛ دختری مهربان و فقیر که پس از مرگ پدرش، تحت ظلم نامادری و دو خواهر ناتنی‌اش زندگی می‌کند.
روزی شاهزاده جشن بزرگی برگزار می‌کند، اما نامادری مانع رفتن سیندرلا می‌شود. با کمک یک پری مهربان، لباس زیبا، کالسکه جادویی و کفش‌های شیشه‌ای به او داده می‌شود تا در جشن شرکت کند. اما جادو فقط تا نیمه‌شب دوام دارد. سیندرلا هنگام بازگشت سریع در آخرین لحظه، یکی از کفش‌هایش خود را جا می‌گذارد. شاهزاده عاشق او می‌شود و برای یافتنش، کفش را به پای دختران سراسر سرزمین امتحان می‌کند. در نهایت کفش تنها به پای سیندرلا می‌خورد و شاهزاده او را پیدا کرده و با او ازدواج می‌کند.

تحلیل و تجویز راهبردی:
هر حرکت ما یک داده است. هر داده یک ردپا. و همین ردپا می‌تواند در لحظه‌ای سرنوشت ما را تغییر دهد؛ درست مثل آن کفش ورزشی که سرنوشت دوارته را تعیین کرد. دوربین‌های شهری، گوشی‌های هوشمند، سنسورها، تراکنش‌های آنلاین و حتی نشانگرهای زیستی مانند دی.ان.ای همگی می‌تواند مسیر ما را ردیابی کنند. این برای ما به عنوان یک شهروند چه معنایی دارد؟

۱) رد پای دیجیتال مهم است.
ردپای دیجیتال فقط یک اصطلاح نیست. مجموعه‌ای از تمام نشانه‌هایی است که از خود در فضای آنلاین و دستگاه‌ها برجای می‌گذاریم.
این ردپا می‌تواند هویت ما را آشکار کند، مسیر زندگی‌مان را تحت تأثیر قرار دهد و حتی علیه ما استفاده شود. پس باید هم آگاه باشیم و هم توانمند در مدیریت آن.

۲) داده های دیجیتال مهم است.
تلفن‌های همراه به مخزنی از هویت، اطلاعات، حساب‌های مالی، عکس‌ها، رمزها و ردپای دیجیتال تبدیل شده‌اند، ارزش واقعی آن‌ها دیگر فقط در سخت‌افزار نیست، بلکه در «گنجینه داده‌ها»ست. پس باید نسبت به حفاظت امنیت آن حساس/توانمند باشیم.

۳) دارایی های دیجیتال مهم اند.
امروز اکثر دارایی‌های ما دیجیتال‌اند یا از طریق ابزار دیجیتال قابل دسترسی‌اند: از حساب بانکی و کیف پول رمزارزی بگیر تا رمز گاو صندوق شخصی که در موبایل مان ذخیره کرده ایم.

۴) حریم دیجیتال مهم است.
جمع‌آوری داده ها بخشی از روال اداری و زندگی امروزند. اما مرز امنیت و حریم شخصی باید روشن باشد. ما باید نسبت به میزان ورود دولت یا هر نهاد دیگری به حریم خود، آگاه، حساس و کنش‌گر باشیم.
پرسش کلیدی این است: «چگونه می‌توان امنیت را حفظ کرد بدون اینکه آزادی کاهش پیدا کند؟» حضور پیش از حد دولت در حریم ما، تجاوز رسمی است.

۵) هجوم دیجیتال مهم است.
موضوع فقط دزدی گوشی یا ردپای دیجیتال نیست. جهان امروز با پدیده‌ای روبه‌روست که به آن «جنگ نامرئی» می‌گویند؛ جنگی که نه پل‌ها را هدف می‌گیرد و نه پادگان‌ها را و نه کاری با زیرساخت ها و تاسیسات دارد.
هدف اصلی ذهن ماست: باورها، احساسات، اعتماد و گفت‌وگوهای روزمره. نام این جنگ نامرئی چیست؟ جنگ شناختی است. میدان اصلی جنگ امروز، ذهن انسان‌هاست از طریق مهندسی اطلاعات عموما دیجیتال.

در چنین جهانی، هر شهروند باید سه سلاح ذهنی داشته باشد:
•  سواد رسانه‌ای
•  سواد دیجیتال
•  تفکر انتقادی
در جهان پرشتاب امروز این سه توانایی فقط سه مهارت لوکس و تشریفاتی نیستند؛ شرط لازم برای داشتن یک ذهنِ آزاد، آگاه و آرام هستند.

فراموش نکنیم، جهان عوض شده است. سیندرلای گذشته با اندازه پای فیزیکی شناسایی می شد اما سیندلاری زمانه ما با ردپای دیجیتال.

✍مجتبی لشکربلوکی

@hooreechannel 🌹

♻️خانه‌نشینی زنان پس از جنگ؛
بیکاری زنان را به قعر سلسله‌مراتب طبقاتی و جنسیتی می‌برد.

🔹در تعدیل نیرو اغلب فرودست‌ترین بخش نیروی کار قربانی می‌شوند. کلیشه‌های جنسیتی و تصورات جنسیت‌زده که اشتغال زنان را نسبت به مردان کمتر ضروری جلوه می‌دهد موجب می‌شود در شرایط تعدیل نیرو در درجه اول زنان قربانی شوند؛

چون کماکان در ذهنیت جمعی و عمومی زنان "نان‌آور خانواده" به حساب نمی‌آیند.

🔹این در حالی است که ۲۲.۵ درصد (بیست و دو و نیم درصد) خانوارهای ایران زن سرپرست هستند که فقیرترین و نیازمندترین خانوارها هستند.

🔹در بازار کار ایران زنان عموماً پایین‌ترین رده‌های شغلی را تصدی کرده و بیشتر در بخش اقتصاد غیررسمی شاغل هستند از این رو در بحران اقتصادی و اخراج و بیکاری مانند بحران فعلی بیشتر از همه صدمه می‌بینند و شغل‌شان را از دست می‌دهند.

🔹بیکاری زنان را به قعر سلسله‌مراتب طبقاتی/جنسیتی می‌کشاند و موجب بی‌قدرت شدن‌شان در خانواده و جامعه می‌شود. در طبقه فرودست بیکاری زتان موجب فقیرتر شدن و بدتر شدن کیفیت زندگی آنها و خانواده‌شان می‌شود. چنانکه در تامین نیازهای پایه‌ای شامل غذا، بهداشت و مسکن دچار درماندگی می شوند.

🔹 بیکاری زنان فرودست را با سیاه‌ترین چهره فقر مواجه و آنها و خانواده و فرزندان‌شان را در معرض بی‌خانمانی، سو تغذیه، بیماری و توقف تحصیل و آسیب‌های اجتماعی قرار می‌دهد. در مورد زنان طبقه متوسط بیکاری استقلال اقتصادی را از آنها سلب و آنها را متکی به مردان می‌کند و در نتیجه کنترل مردان را بر زندگی‌شان افزایش می‌دهد.

🔹با چنین وضعی زنان در مواجهه با خشونت خانگی کمتر قادر به مقابله و نجات خود هستند. توانمندی و شایستگی آنها زیر سوال می‌رود و مجبور به انزوا و خانه‌نشینی می‌شوند. 

🔹باید توجه داشت که بیکار شدن زنان یک مصیبت عظماست چون در بازار کار ایران  زنان به زحمت می‌توانند شغلی به دست آورند و در صورت اخراج شدن بازگشت به کار برای آنها به مراتب سخت‌تر از مردان است. زنان برای اشتغال با مشکل مواجه‌اند چون به طور رسمی و واقعی از اشتغال زنان حمایت نمی‌شود و ثانیاً موانع فرهنگی و اجتماعی اشتغال زنان هنوز برقرار هستند.

با هر بلای ارضی و سماوی نازل بر اقتصاد کشور بخشی از مشاغل زنان از دست می‌رود، آن هم در شرایطی که نرخ اشتغال زنان بسیار کم است و کلا حدود ۱۱ درصد زنان شاغل هستند. 

🔹با هر واقعه بحران‌زا از همین میزان اندک، تعداد زیادی از زنان شغل شان را از دست می‌دهند چنانکه از تحریم تا همه‌گیری کووید و جنگ ۱۲ روزه قربانیان اصلی بیکاری زنان بوده‌اند  و در جنگ چهل روزه نیز همین داستان تکرار شده است.

🔹 موضوع تاسف‌آور این است که اساساً بیکار شدن زنان مشکل مهمی به حساب نمی‌آید و با آن به عنوان یک اتفاق عادی برخورد می‌شود و از این رو تلاش جدی هم از سوی حاکمیت برای جبران آن صورت نمی‌گیرد.

دلیلش این است که به طور رسمی و هم‌راستا با هذیان های نظام مردسالاری، اشتغال زنان امر ضروری تلقی نمی‌شود
.

🔹زنان سرپرستی بیش از یک چهارم خانوارهای کشور را بر عهده دارند و با بیکار شدن‌شان، جمعیت عظیمی دچار فقر شدید و پیامدهای آن می شود. در جنگ چهل روزه بخش قابل توجهی از فرصت‌های شغلی از دست‌رفته، مشاغل زنان سرپرست خانوار بوده است‌.

🔹بیکاری، فقیرتر شدن زنان و تشدید زنانه شدن فقر را در پی دارد که خود فقر سرآغاز آسیب‌های اجتماعی است. بی‌خانمانی، زباله‌گردی، استثمار جنسی و تحت خشونت قرار گرفتن از تبعات بیکاری زنان است.

🔹بیکاری زنان و کنار گذاشته شدن آنها از بازار کار تبعات اجتماعی و اقتصادی دیگری دارد که کمتر به آن توجه می شود. جامعه‌ای که نیمی از پتانسیل و سرمایه انسانی‌اش را کنار می گذارد هرگز روی رفاه، عدالت اجتماعی و پیشرفت و توسعه را نخواهد دید. ایران در حال حاضر چنین جامعه ای است.

@Citizens_Rights
@hooreechannel ۱🌹

❇️چرا آموزش اولویت نیست؟

سال‌هاست که گزارش‌های کارشناسی، پژوهش‌های دانشگاهی و مطالعات مرکز پژوهش‌های مجلس بر یک واقعیت تأکید می‌کنند؛ هیچ کشوری بدون سرمایه‌گذاری در آموزش، به توسعه پایدار، رشد اقتصادی، کاهش آسیب‌های اجتماعی و ارتقای سرمایه انسانی دست نیافته است.

تقریباً هیچ‌کس در اهمیت آموزش و پرورش تردید ندارد. مسئولان، نمایندگان، اقتصاددانان و صاحب‌نظران، همگی از آموزش به عنوان زیربنای توسعه یاد می‌کنند. اما پرسش اساسی اینجاست:

اگر همه بر اهمیت آموزش اتفاق نظر دارند، چرا آموزش و پرورش هنوز به اولویت واقعی حکمرانی و بودجه کشور تبدیل نشده است؟ چرا با وجود ده‌ها پژوهش درباره افت کیفیت آموزشی، کاهش انگیزه معلمان، نابرابری آموزشی و پیامدهای اقتصادی و فرهنگی آن، همچنان آموزش و پرورش در انتهای صف تخصیص منابع قرار می‌گیرد؟

واقعیت این است که در نظام تصمیم‌گیری کشور، هنوز آموزش بیش از آنکه «سرمایه‌گذاری» تلقی شود، «هزینه» محسوب می‌شود. در نتیجه، هر زمان که کشور با محدودیت منابع روبه‌رو می‌شود، نخستین بخشی که از سرمایه‌گذاری در آن کاسته می‌شود، آموزش است؛ غافل از آنکه اگر امروز هزینه کردن در آموزش را کاهش دهیم، فردا با حجم چندین برابر هزینه ها در حوزه‌های بیکاری، آسیب‌های اجتماعی، سلامت، امنیت و کاهش بهره‌وری اقتصادی مواجه خواهیم شد.

از سوی دیگر، ثمره سرمایه‌گذاری در آموزش در کوتاه‌مدت نمایان نمی‌شود. ساختن یک نسل توانمند، فرآیندی زمان‌بر است، در حالی که سیاست‌گذاری اغلب درگیر مسائل روزمره و نتایج کوتاه‌مدت است. همین نگاه، آموزش را از اولویت عملی خارج کرده است.
پیامد این رویکرد را امروز به‌خوبی می‌توان دید؛ مدارس برای تأمین هزینه‌های خود به دریافت کمک‌های مردمی، اجرای برنامه‌های درآمدزا و مشارکت مالی خانواده‌ها روی آورده‌اند، در حالی که در اسناد رسمی همچنان بر آموزش رایگان و عدالت آموزشی تأکید می‌شود. این همان شکاف میان سیاست‌های اعلامی و واقعیت‌های اجرایی است.

شاید زمان آن رسیده باشد تا به جای تکرار این جمله که «آموزش مهم است»، پرسش دیگری را با صدای بلند مطرح کنیم:
اگر آموزش واقعاً مهم است، چرا این اهمیت در بودجه، سیاست‌گذاری و تصمیمات کلان کشور دیده نمی‌شود؟

تا زمانی که برای این پرسش پاسخی عملی پیدا نشود، فاصله میان آنچه درباره آموزش می‌گوییم و آنچه برای آموزش انجام می‌دهیم، همچنان پابرجا خواهد ماند.

🔹پاکن مدیا

@hooreechannel 🌹

📍کودک چگونه فکر می‌کند؟
(توضیح ساده و کاربردی نظریه رشد شناختی «ژان پیاژه» و تفاوت ذهن کودک با بزرگسال)

🔻 اگر بخواهیم خیلی روشن و بی‌پیچیدگی شروع کنیم، «ژان پیاژه» یک نکته اساسی را به ما یاد داد: کودک فقط «کم‌دانش‌تر» از ما نیست، بلکه «جور دیگری فکر می‌کند». ما معمولاً تصور می‌کنیم اگر اطلاعات بیشتری به کودک بدهیم، او هم مثل ما خواهد فهمید. اما پیاژه نشان داد مسئله فقط اطلاعات نیست؛ بلکه ساختار ذهن کودک در هر سن، شکل خاصی دارد. یعنی کودک در هر دوره، جهان را با منطق مخصوص خودش می‌بیند.

◼️ این نگاه یک تغییر مهم ایجاد می‌کند. چون اگر بپذیریم کودک متفاوت فکر می‌کند، دیگر از او انتظار بی‌جا نداریم. مثلاً نمی‌گوییم «چرا نمی‌فهمی؟» بلکه می‌پرسیم «الان در چه مرحله‌ای از فهم هستی؟». این یعنی به‌جای سرزنش، شروع می‌کنیم به فهمیدن.

◼️ پیاژه معتقد بود ذهن کودک مثل یک لیوان خالی نیست که ما آن را پر کنیم. ذهن کودک فعال است؛ یعنی خودش می‌سازد، تجربه می‌کند، اشتباه می‌کند و دوباره می‌سازد. کودک با شنیدنِ صرف یاد نمی‌گیرد؛ با «درگیر شدن» یاد می‌گیرد. برای همین است که بازی، کنجکاوی، خراب کردن وسایل، و حتی سوال‌های تکراری، بخشی از فرایند رشد ذهنی اوست، نه مشکل رفتاری.

◼️ او برای توضیح این مسیر، چهار مرحله مشخص معرفی کرد. مرحله اول «حسی–حرکتی» است (از تولد تا حدود دو سالگی). در این دوره، کودک دنیا را از طریق حواس و حرکت می‌شناسد. هر چیزی را لمس می‌کند، می‌چشد، تکان می‌دهد. در ابتدا اگر چیزی از جلوی چشمش ناپدید شود، فکر می‌کند دیگر وجود ندارد. اما کم‌کم یاد می‌گیرد که اشیا حتی وقتی دیده نمی‌شوند، همچنان هستند. این یک پیشرفت مهم در فهم جهان است.

◼️ مرحله دوم «پیش‌عملیاتی» است (حدود ۲ تا ۷ سالگی). در این دوره، زبان و تخیل رشد زیادی می‌کند. کودک داستان می‌سازد، با اسباب‌بازی‌ها حرف می‌زند و نقش‌بازی می‌کند. اما هنوز تفکرش دقیق و منطقی نیست. مثلاً اگر آب را از یک لیوان کوتاه به یک لیوان بلند بریزیم، ممکن است فکر کند مقدارش بیشتر شده. یا معمولاً دنیا را فقط از زاویه دید خودش می‌بیند و سخت می‌تواند جای دیگران بایستد.

◼️ مرحله سوم «عملیات عینی» است (۷ تا ۱۱ سالگی). اینجا کودک منطقی‌تر می‌شود، اما این منطق به چیزهای واقعی و قابل لمس وابسته است. او می‌تواند بفهمد که مقدار آب با تغییر ظرف عوض نمی‌شود، یا روابط ساده علت و معلول را درک کند. در این دوره، یادگیری وقتی بهتر اتفاق می‌افتد که همراه با مثال‌های واقعی و تجربه باشد.

◼️ مرحله چهارم «عملیات صوری» است (از حدود ۱۱ سالگی به بعد). در این مرحله، فرد می‌تواند به‌صورت انتزاعی فکر کند. یعنی درباره مفاهیمی مثل عدالت، آینده، احتمال یا حتی فرضیه‌های ذهنی فکر کند. این همان جایی است که تفکر تحلیلی و استدلالی شکل جدی‌تری پیدا می‌کند.

◼️ نکته مهمی که پیاژه تأکید می‌کند این است که این مراحل قابل پرش نیستند. یعنی نمی‌توانیم از یک کودک انتظار داشته باشیم مثل یک نوجوان تحلیل کند، حتی اگر خیلی باهوش باشد. هر مرحله باید تجربه شود تا ذهن برای مرحله بعد آماده شود. فشار آوردن برای «زودتر فهمیدن» معمولاً نتیجه برعکس می‌دهد.

◼️ این نگاه برای والدین و مربیان یک پیام خیلی کاربردی دارد: به‌جای اینکه فقط آموزش بدهیم، باید «فرصت تجربه» فراهم کنیم. یعنی به کودک اجازه بدهیم لمس کند، سوال بپرسد، اشتباه کند و خودش کشف کند. یادگیری واقعی زمانی اتفاق می‌افتد که کودک درگیر شود، نه زمانی که فقط گوش بدهد.

◼️ در نهایت، اگر این دیدگاه را بپذیریم، رابطه‌مان با کودک عوض می‌شود. به‌جای عجله برای بزرگ شدنش، به مسیر رشدش احترام می‌گذاریم. به‌جای کنترل کامل، همراهی می‌کنیم. و مهم‌تر از همه، می‌فهمیم که دنیای کودک، یک نسخه ساده از دنیای ما نیست؛ یک جهان متفاوت است که باید آن را کشف کرد، نه اینکه به زور تغییرش داد.

✍️ مصطفی سلیمانی
‌
https://ble.ir/filsofak
@hooreechannel 🌹

خانم «الف» در بانک نوبت ۱۳۵ می‌گیرد، اما از دوستی که سه ساعت زودتر آمده و دو شماره (۲۴ و ۲۵) دارد، شماره ۲۵ را می‌گیرد و کارش را ۱۱۰ نفر زودتر انجام می‌دهد. آقای «ب» راننده تاکسی در باران شدید مسافر سوار نمی‌کند و فقط دربست می‌رود. خانم «پ» زیرسفره را در کوچه تکان می‌دهد. آقای «ت» در ترافیک اتوبان وارد شانه خاکی شده و از چندصد نفر جلو می‌زند. خانم «ث» فروشنده، کیفی با قیمت ۲۰۰ هزار تومان را به توریست بی‌خبر ۶۰۰ هزار تومان می‌فروشد. آقای «ج» کارمند در اوج شلوغی، در را می‌بندد، چای می‌ریزد و با همکارش می‌خندد.
همه ما به اندازه توانمان متجاوز و ضایع‌کننده حق دیگران هستیم. آیا چنین مردمی را که روزانه حق دیگران را خدشه‌دار می‌کنند، مسئول کشور بگذاریم؟

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

دین به چه کار می‌آید، اگر ما را نجات ندهد؟

نجات از چه چیزی؟

تامل و دقت‌ورزی در باب این‌که دین، به چه‌کار باید بیاید، از ضرورت‌های دین‌داری و ایمانی است. نمی‌توان نام دین بر خود نهاد اما از ارتکاب هر عمل و گفتار زشت غیراخلاقی دوری نکرد. بالاخره دین، با ما باید کاری بکند. به سخن دیگر، انتظار می‌رود که دین، آثاری بر شیوه‌ی زیست دینداران و نحوه‌ی بودن‌شان بگذارد. اما پرسش این است که قرار است که چه اثری بر دینداران بگذارد؟

✅  در این نوشتار کوتاه، پاسخ به پرسش مطرح شده، با تکیه بر رأی و نظر "جان‌هیک"(فیلسوف دین)، مورد واکاوی قرار می‌گیرد. "جان‌هیک" در کتاب اثرگذار «تفسیری از دین»، با رویکرد «انقلابِ کپرنیکی» در فلسفه‌ی دین سخن می‌گوید. به این معنا که همان گونه که کپرنیک، با طرح خورشید‌مرکزی به جای زمین‌مرکزی، نگاه انسان را از بن و بنیاد تغییر داد و موجب انقلابی عظیم در نگرش نسبت به واقعیت طبیعی گردید، دین نیز باید درون آدمی همین انقلاب را ایجاد کند.

🔻در رویکرد اساسی "جان‌هیک" با دو چرخش روبرو هستیم:

❗️۱.  نخست، چرخش در معیارِ سنجشِ دین "از گزاره به کارکرد" است.
در این معنا، دین، صرفا باور به مجموعه‌ای از گزاره‌ها نیست. بلکه آن‌چه اهمیت و اولویت دارد، کارکرد و اثری است که دین‌ بر دینداران می‌گذارد. به دیگر سخن، همان‌گونه‌ که درخت را از میوه‌ی آن می‌شناسند، دین‌داری را از رفتار و اعمال افراد می‌توان شناخت. از این رو، برای سنجش دینداری افراد، به جای پرسش از باورهای‌شان باید اثرات دین را در هستی و شیوه‌ی زندگی آنان ملاحظه و سنجش کرد. 

✅  در نگاهِ سنتی، دین را معمولاً با مجموعه‌ای از گزاره‌های درست یا نادرست درباره‌ی خدا، جهان و آخرت می‌سنجند؛ گویی که انسان، «مرکزِ داوری» درباره‌ی حقیقتِ دین است و باید گزاره‌ها را با واقعیتِ عینی تطبیق دهد. اما "هیک"، این مرکزِ ثقل را جابه‌جا می‌کند: او به جای آنکه دین را از دریچه‌ی "باورها و اعتقادات" بسنجد، آن را از دریچه‌ی "کارآمدی در دگرگون‌سازیِ وجودیِ انسان" می‌فهمد. به عبارتِ دیگر، معیارِ اصلی، نه "درستیِ انتزاعیِ گزاره‌ها"، بلکه "ثمراتِ عملیِ تحول‌آفرین" است.
به طور خلاصه، "نجات‌بخشی"، بنیادی‌ترین کاری است که از دین، انتظار می‌رود. اما نجات از چه چیزی؟

❗️۲.  چرخ دوم، انقلابِ کپرنیکی در وجودِ انسان است.

بر اساس رأی و نظر "جان‌هیک"،کارکرد اساسی دین، چرخش در هستیِ انسان است. گذار "از خودمحوری به واقعیت‌محوری" است. و این همان کاری است که دین باید با انسان بکند. در این دیدگاه، کارکردِ نهاییِ دین، دقیقاً همانند انقلابِ کوپرنیک، واژگون‌سازیِ کانونِ وجودیِ انسان است. به نحوی که آدمی بتواند از "خود" فرا رود و از خودمحوری به خدامحوری برسد. از این رو، ژرف‌ترین لایه‌ی‌ اثربخشی دین، نجات‌ یا رهایی‌ انسان از "خویش" است. همان‌گونه که در کوپرنیک، مرکزِ سامانه‌ی سیاره‌ای از زمین را به خورشید منتقل کرد، در تحولِ دینی نیز، مرکزِ ثقلِ وجودیِ انسان باید از "خود" به «واقعیتِ غایی» منتقل شود. هیک این دگرگونی را «دگرگونی از خودمحوری به واقعیت‌محوری» می‌نامد.

✅ بر اساس آن‌چه "هیک" می‌گوید، انسان در مدارِ خودخواهی، منیت، ترس از مرگ، و دلبستگی‌هایِ محدودِ خویش می‌چرخد. در این حالت، همه‌ی چیزها بر گردِ «من» می‌گردند و معنا در نسبتِ آن‌ها با منِ محدود تعریف می‌شود. هیک معتقد است که این وضعیت، سرچشمه‌ی رنج، خشونت و پوچیِ اخلاقی است. اما پس از تحول انسان، با پذیرشِ تفسیری دینی از جهان و گام نهادن در مسیرِ ایمان، به‌تدریج از مدارِ خود بیرون می‌آید و به دورِ "واقعیتِ غایی" می‌چرخد. در این حالت، دیگر "من"، مرکز نیست، بلکه عشق، شفقت، عدالت و تسلیم در برابرِ حقیقت، مدارِ حیاتِ او را تشکیل می‌دهند. این همان (به تعبیر ویلیام جیمز) "تولدِ دوباره" یا "رستگاری" است که در ادیان به نام‌های گوناگون مانند "فناء فی الله، نیروانا، رهایی، ملکوت" از آن سخن گفته شده است. ثمره‌ی این تحولِ وجودی، زیستنِ اخلاقیِ مبتنی بر "قاعده طلایی" است؛ قاعده‌ای که در آن، دیگری نه به‌عنوانِ "شیء" که به‌عنوانِ موجودی با کرامتِ ذاتی در مرکزِ توجه قرار می‌گیرد.

  فراروی از خود و گذار از خودمحوری را می‌توان در شفقت با خلق، مهرورزی، عدالت و دگرخواهی، مشاهده کرد. در نتیجه، آن‌که مدعی دین‌داری است، اگر سلوک و شیوه‌ی بودن‌اش، برگرفته از اخلاق نباشد، و یا در جهان فروبسته‌ی خویش محبوس شده است، عملا نسبتی با دین برقرار نمی‌کند.

✔️ "جان هیک" می‌خواهد به ما بگوید، نجات‌بخشی دین، به چرخش انسان از خود به امر متعال است که در مظاهر اخلاق و معنویت متجلی می‌گردد. در غیر این صورت، دین چه فایده دارد اگر ما را از "خودمحوری" نجات ندهد.

اما این گذار چگونه ممکن می‌شود؟

✍ علی زمانیان،   ۶ تیر ۱۴۰۵

@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹

تعصب مذهبی و رواداری فرهنگی!

زن عمو با آب و تاب و کمی حرص تعریف می کرد، حالا اینجا که خوبه، سمنان را ندیدی! مطب دکتر که می روم حالم بد می شود از دیدن منشی های آنچنانی و مریض های این چنینی! نمی دانی چه لباسهایی می پوشند و چقدر بی حجابند!

گفتم زن عمو! شما زمان شاه را هم دیده ای. تهران هم زندگی کرده ای. آن وقتها را یادت هست زنان با چه لباسهایی بیرون می آمدند و هر کسی آزاد بود چی بپوشد و چطور بیرون بیاید. آن موقع هم همینطور حرص می خوردی و فکر می کردی باید امر به معروف کنی؟ گفت نه! آن موقع هر کس آزاد بود هر طور دوست داره بیرون بیاد. باحجاب و بی حجاب کنار هم بودن!

این سوال را از خانمی که از خانواده روحانی و بسیار سنتی بودند هم پرسیدم. گفتم پدر شما وقتی برای دیدنتان به تهران می آمد، با مشاهده خانمهای بی حجابی که به قول خودش صبح زود مو بیگودی پیچیده و آرایش شده سر کار می رفتند مشکلی داشت؟ چیزی می گفت؟ گفت، نه. آن روزها اصلا کسی به این کارها کاری نداشت. هر کس زندگی خودش را می کرد!

من که خودم آن روزها را تا حدودی به یاد دارم هیچ گاه از پدر مرحوم سنتی ام که شدیدا به حجاب دخترهایش حساس بود نشنیدم چیزی راجع به زنان بی حجاب و گاه نیمه عریان تهرانی بگوید. انگار همه آن سبک زندگی را پذیرفته بودند و عادی می دانستند.

آن زمان، این سبک از زندگی در بین عموم مردم پذیرفته شده بود و همه با هر نوع از پوشش در کنار هم زندگی می کردند، بدون اینکه خود را موظف به تغییر سبک زندگی دیگران ببینند. یک نوع آزادی و اختیار در انتخاب که با وجود بیسوادی و بی اطلاعی عمومی از وضعیت جامعه، تمام مردم آن را پذیرفته بودند. ضمن اینکه عموما دیندار هم بودند و به مناسک و آیینها هم پایبند. هیچ کس صرف داشتن حجاب را نشان دینداری نمی دانست.

این را هم بگویم که تهران و شهرهای بزرگ شاهد آن حجم از آزادی پوشش بود. در شهرهای کوچک هنوز هم سنتها و مذهب تعیین کننده اصلی بودند و نه اختیار و آزادی! سنت زیست در شهرهای کوچکی که همه شهروندان زیر نظر بودند و راجع به آنها قضاوت هایی گاه غیرمنصفانه می شد، اجازه نمی داد افراد به راحتی سنت شکنی کرده و خلاف عرف و عادت عموم مردم رفتار کنند، و در صورت انجام این رفتار، به تندی مورد قضاوت قرار می گرفتند و حتی طرد می شدند. با ورود تدریجی تلویزیون به محافل خانوادگی، این حساسیتها در شهرها هم کمتر شد و رواداری بیشتر.

آنچه پس از ۵۷ دوباره به این حساسیتها دامن زد و امثال زن عمو حالشان از دیدن کم حجابها بد می شود و احساس مسئولیت امر به معروفی پیدا می کنند، تبلیغ و تاکید مداوم بر این نکته است که انگار تمام اسلام و ایمان بر حجاب زنان متمرکز است و دیگر هیچ! دهه ها فرهنگ سازی بر این مبنا در مدارس و رسانه ها، زمان زیادی است برای ساخت هنجارها و رفتارهای جدید. اینگونه است که یک فرهنگ پا می گیرد و تعصب مذهبی به جای رواداری فرهنگی می نشیند!

✍فرشته مزینانی

@hooreechannel 🌹

خدا بیامرز ملاقلی همیشه به فکر اون دنیای ما بود و نهایت تلاشش را می‌کرد که ما به جهنم نریم. اون قدیما که شرکت نفت ایران وایتالیا بنام *سیریپ* اومده بود و در روستای ما مستقر شده بود، زنان انگلیسی و ایتالیایی و مهندسان تهرانی، میرفتن کنار دریا شنا می‌کردن. ملاقلی به ما می‌گفت: حواستون باشه یوقت نرید کنار دریا که چشمتون به این زنان بی‌حجاب بیافته که اون دنیا سیخ داغ می‌کنن یه جای حساسی از بدنتون! 🙈 ما هم از ترس جهنم و اون سیخ لامصب دیگه جرات نمی‌کردیم به طرف دریا نگاه هم بکنیم. کلاً دیگه بی‌خیال ماهیگیری هم شده بودیم. جوری که ملاقلی می‌گفت: اگه آدم چشمش به قوزک پای یک زن نامحرم بیافته سَرِ پل صراط دهنشو ... می‌کنن....!!!  
یه روز که من دزدکی رفته بودم ماهیگیری، یهو دیدم ملاقلی قاطی زنان ایتالیایی و انگلیسی داره شنا می‌کنه و روی هم آب می‌پاشن و از سر و کول هم بالا می‌رن.
صدا زدم ملاقلی، پس اون سیخ آتشین و پل صراط چی شد؟ گفت: خانعلی من می‌خوام اینها را به راه راست هدایت کنم؛ مجبورم با اینها این‌طور صمیمی بشم. خدا بیامرز برای هدایت کردن این کافران ماساژشون هم می‌داد!
الآن توجه کردین برای این‌که مردم به راه کج منحرف نشن، اینترنت را قطع می‌کنن ولی خودشون *خط سفید* دارند و بچه‌هاشون هم درخارج از کشور هستند و می‌خوان خارجی‌ها را به راه راست هدایت کنن!
خدا بیامرز ملاقلی هم دقیقاً همین‌طوری بود. روحش شاد ملاقلی حتی از خودگذشتگی می‌کرد و به زنان انگلیسی علاوه بر ماساژ، در مواقع لزوم تنفس مصنوعی هم می‌داد. اصلاً مخترع *خط سفید* و این بند و بساط‌ها روانشاد ملاقلی بود!
روحت شاد ملاقلی که چقدر به فکر فشار قبر و ردشدن ما از پل صراط بودی. نور به قبرت بباره که راهت ادامه دارد!😂😂

@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹

🎯 تنهایی قدم‌زدن در طبیعت، باعث می‌شود کمتر احساس تنهایی کنید

🔴 امروزه، احساس فراگیر تنهایی به یکی از تهدیدهای مهم سلامت عمومی و فردی در سراسر جهان تبدیل شده است. بر اساس گزارش جهانی شادی در سال ۲۰۲۳، حدود ۱۹درصد از جوانان جهان اعلام کردند «هیچکس» را ندارند که بتوانند به او تکیه کنند؛ رقمی که نسبت به سال ۲۰۰۶، ۳۹درصد افزایش را نشان می‌دهد. مطالعات مختلف پیوندِ جدی احساس مزمن تنهایی را با مرگ زودرس، زوال عقل، بیماری‌های قلبی‌عروقی نشان داده‌اند. تنهایی در سطح اجتماعی نیز معضلی عظیم است، زیرا با انواع خشونت و افراط‌گرایی سیاسی ارتباط دارد.

🔴 اگرچه تحقیقات بی‌شماری آثار مخرب تنهایی را در سال‌های اخیر آشکار کرده‌اند، تلاش‌ها برای رفع این مشکل تا به امروز چندان اثربخش نبوده‌اند. شاید بخشی از این مشکل ناشی از ماهیت بسیار پیچیدۀ این احساس باشد.

🔴 اغلب راه‌حل‌هایی که برای احساس تنهایی طراحی شده‌اند، بر «افزایش و تقویت پیوندهای اجتماعی» تمرکز دارند. اما معضلی بزرگ در این مسیر وجود دارد: چنانکه محقق بزرگ، جان کاسیوپو، نشان داده است، احساس تنهایی لزوماً ناشی از فقدانِ روابط اجتماعی نیست. چه بسا فردی دارای روابط اجتماعی بسیار گسترده‌ای باشد، اما شدیداً هم احساس تنهایی کند. به‌همین‌دلیل، برنامه‌هایی که آدم‌های تنها را به ورود به جمع‌های تازه ترغیب می‌کند، لزوماً به کاهش احساس تنهایی آن‌ها نمی‌انجامد.

🔴 یوهان کوتیس هوف، جامعه‌شناس نروژی، به راه‌حلی نوآورانه برای این معضل می‌اندیشید. او تلاش کرد رابطۀ احساس تنهایی را با مفهومی بسنجد که تا امروز کمتر مورد توجه بوده است: «پیوند با طبیعت».

🔴 چند تحقیق، از جمله پژوهش عظیم آیانا مارکِویچ، روان‌شناس اوکراینی، نشان داده‌اند که «احساس تعلق» به مکان‌ها با احساس تنهایی رابطۀ معکوس دارد. به‌عبارت دیگر، اگر فرد با یک خانه، خیابان، عبادتگاه یا محل تجمع در محله یا شهرش پیوندِ احساسی عمیقی داشته باشد، کمتر احساس تنهایی خواهد کرد، و این چندان ربطی به این ندارد که دیگر آدم‌ها چقدر در زندگی‌‌اش حضور دارند. هوف به این فکر کرد که آیا چنین رابطه‌ای در پیوند با طبیعت هم برقرار است؟ سوال او چنین بود: آیا کسانی که به یک محیط طبیعی دل می‌بندند کمتر احساس تنهایی می‌کنند؟

🔴 هوف پیمایشی را در ساحل دریاچۀ میوسا، یکی از محبوب‌ترین مقاصدِ طبیعت‌گردی در نروژ، اجرا کرد. او از شرکت‌کنندگان دربارۀ پیوند احساسی‌شان با طبیعت، ارتباطشان با دریاچه و میزان احساس تنهایی‌شان پرسید.

🔴 نتایج جالب‌توجه و خیره‌کننده بودند: همبستگی معکوسِ قدرتمندی میان پیوند با طبیعت و احساس تنهایی وجود داشت. اما این نتیجه در میان کسانی بسیار بارز بود که صرفاً به قصدِ لذت‌بردن از طبیعت به دریاچۀ میوسا آمده بودند و به کارهایی مثل پیاده‌روی آرام، نگاه‌کردن به درختان و پرندگان، یا بوکردن گل‌ها مشغول بودند. در مقابل، چنین نتیجه‌ای برای کسانی که برای ورزش، تمرین یا قرارهای کاری به کنار دریاچه آمده بودند، مصداق نداشت. هوف می‌نویسد: «وقتی خود را بخشی از طبیعت می‌بینید، احساس تعلقی عمیق در شما شکل می‌گیرد».

🔴 تحقیقِ هوف نکته‌ای تناقض‌آمیز و جالب را آشکار می‌کند: اگر احساس تنهایی می‌کنید و قصد دارید به دل طبیعت بروید، شاید بهتر باشد به جای آنکه همسفرانی پیدا کنید، خودتان به‌تنهایی بروید.

📌 آنچه خواندید مروری است بر مطلب How Lonely Walks in Nature Can Make You Feel Less Alone نوشتۀ جیک کوری، که در وب‌سایت ناتیلوس منتشر شده است.

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹

مشکل اساسی داشتن والدین دشوار اینه که نمی‌تونیم به سادگی اونها رو پشت سر بگذاریم؛

✔️نگرش‌ها و دیدگاه‌هاشون به بخشی اساسی از وجود ما تبدیل میشن و صداهای توی سرمون رو می‌سازن و یه وقت‌هایی می‌ترسیم از اینکه داریم شبیه کسی میشیم که عمری نمی‌خواستیم شبیه‌ش باشیم!. حتی اگه به اونها شک کنیم باز هم یه بخش مهمی از اونها در وجود ما باقی می‌مونه و بدتر اینکه شناسایی و تفکیک اون چیزی که از خود ماست و اون چیزی که از اونها جذب شده، انقدر دشواره که گاهی ناامیدمون می‌کنه اما؛ میشه ذره ذره ذره مسیر رو تغییر داد. همونطور که ذره ذره شبیه‌شون شدیم و میشه ذره ذره این شباهت رو به بچه‌هامون منتقل نکرد…

dr.amaniiii
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹

.
زن، آینه‌ رفتاریه که از مرد می‌بینه.
هر چیزی که یک مرد به زنی که دوستش داره بده، همون رو دیر یا زود از اون دریافت می‌کنه. وقتی با عشق، احترام، مهربونی و توجه باهاش رفتار کنه، کم‌کم زن هم خودش رو بیشتر نشون می‌ده و عشقی رو به زندگی مرد میاره که شاید همیشه آرزوش رو داشته.
با زن‌های زندگیتون مهربون باشید.

باهاشون با ادب و با محبت رفتار کنید. شاید همیشه به زبون نیارن، ولی این چیزها رو عمیقاً حس می‌کنن و
براشون ارزش زیادی داره.


خیلی وقت‌ها، زنها چیزی که در جواب محبت و توجه شما انجام میدن، چندین برابر بیشتر از چیزیه که دریافت کردن.

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

قدرتمندترین داروی جهان در شیشه‌ قرص‌ها یافت نمی‌شود: حرکت به عنوان نسخه درمانی

🔹 ورزش و فعالیت بدنی معمولاً به عنوان یک انتخاب برای سبک زندگی یا تناسب اندام معرفی می‌شود. اما پژوهش‌های جدید دانشگاه ویتس آفریقای جنوبی نشان می‌دهند که حرکت فیزیکی در واقع یکی از قوی‌ترین و ارزان‌ترین فرم‌های «دارو» در جهان است که می‌تواند از بیماری‌ها پیشگیری کند، روند درمان را سرعت ببخشد و حتی بر نرخ بقای بیماران مبتلا به سرطان تأثیری شگفت‌انگیز بگذارد.

❕ سرعت شگفت‌انگیز زوال بدن در بی‌تحرکی: تخریب تنها در ۲۴ ساعت
بررسی‌های آزمایشگاهی نشان می‌دهند که حتی یک روز کامل بی‌تحرکی و نشستن مداوم، تغییرات منفی قابل اندازه‌گیری در سیستم قلبی-عروقی و عضلانی ایجاد می‌کند. در مقابل، کوچک‌ترین فعالیت فیزیکی مانند بلند شدن از روی صندلی، بلافاصله مولکول‌های سیگنال‌دهنده را در بدن آزاد می‌کند که متابولیسم سلولی، بازسازی بافت‌ها و سیستم ایمنی را فعال می‌سازند. به همین دلیل است که امروزه پزشکان می‌گویند «نشستن، دخانیات جدید است».

❕ پیش‌توانبخشی چیست؟ آماده‌سازی بدن برای نبردهای بزرگ
یکی از حوزه‌های نوین در طب ورزش، مفهوم «پیش‌توانبخشی» است. در این روش، پزشکان بیمارانی را که قرار است تحت عمل‌های جراحی سنگین قرار گیرند، از هفته‌ها قبل با تمرینات ورزشی و تغذیه مناسب آماده می‌کنند. آمارها نشان می‌دهند این آماده‌سازی بدنی، عوارض پس از جراحی را به شدت کاهش داده، روند بهبودی را سرعت می‌بخشد و کیفیت زندگی بیماران را پس از عمل بهبود می‌دهد.

🔹 برخلاف تصور عموم، برای بهره‌مندی از این دارو نیازی به دویدن‌های طولانی یا اهداف سختی مانند ۱۰ هزار قدم پیاده‌روی روزانه نیست. داده‌های جدید نشان می‌دهند که روزانه تنها ۲ تا ۴ هزار قدم پیاده‌روی سبک می‌تواند به طرز معناداری علائم افسردگی را کاهش دهد، فشار خون را تنظیم کرده و استرس را مهار کند.

🔹 شگفت‌انگیزترین بخش این پژوهش‌ها که در ژورنال معتبر علمی منتشر شده، مربوط به بیماران مبتلا به سرطان است. آمارها نشان می‌دهند که تنها ۶۰ دقیقه فعالیت بدنی منظم در هفته (کمی بیش از ۸ دقیقه در روز)، احتمال پیشرفت بیماری سرطان را تا ۲۷ درصد و خطر مرگ ناشی از آن را تا ۴۷ درصد کاهش می‌دهد. اگرچه ورزش هرگز جایگزین درمان‌های اصلی پزشکی نیست، اما به عنوان یک مکمل قدرتمند، قوی‌ترین نسخه‌ای است که هر فردی می‌تواند برای خود بپیچد.

@Science_Focus
@hooreechannel 🌹

اثر مادر ترزا: چرا مهربانی مسری است؟

مادر ترزا راهبه‌ای کاتولیک و نیکوکار بود که عمر خود را صرف خدمت به فقرا و بیماران در کلکته کرد.او در سال ۱۹۷۹ جایزه‌ی صلح نوبل را دریافت کرد و به نماد جهانی مهربانی تبدیل شد. مهربانی یعنی انتخاب آگاهانه‌ی انجام دادن کار نیک بدون چشم‌داشت.

اثر مادر ترزا پدیده‌‌ای روان‌شناختی‌ست که از نام «مادر ترزا» گرفته شده است.این پدیده به این ایده اشاره می‌کند که مشاهده‌ی رفتار محبت‌آمیز و انسان‌دوستانه احساسات مثبت و انگیزه‌ی مهربان بودن را در انسان افزایش می‌دهد.

درواقع، اثر مادر ترزا به این پدیده‌ اشاره می‌کند که انسان با دیدن یا شنیدن رفتارهای مهربانانه به انجام رفتارهای مهربانانه ترغیب می‌شود.به بیان ساده، مهربانی مهربانی می‌آفریند.

✅ دو نکته‌ی مهم درباره‌ی اثر مادر ترزا

۱. دیدن،شنیدن یا روایت کردن رفتار مهربانانه تأثیر شگفتی بر روان ما می‌گذارد.

۲. اثر مادر ترزا سیستم ایمنی بدن را تقویت می‌کند. در مطالعه‌‌ای در دانشگاه هاروارد، داوطلبان فیلمی ۵۰ دقیقه‌ای از فعالیت‌های انسان‌دوستانه‌ی مادر ترزا در خیابان‌های کلکته را تماشا کردند. پژوهشگران قبل و بعد از تماشای فیلم میزان ماده‌ای به نام «ایمونوگلوبولین» یا «آنتی‌بادی» را اندازه گرفتند. نتیجه شگفت‌انگیز بود. با دیدن صحنه‌های مهربانی میزان این ماده به‌طور قابل توجهی افزایش یافت.حتی تا مدتی پس از پایان فیلم نیز میزان این ماده ثابت ماند.

❓چرا مشاهده‌ی مهربانی چنین تاثیری دارد؟

۱. ما برای مهربانی ساخته شده‌ایم.انسان‌ها در طول تکامل با همکاری، مراقبت از یکدیگر و عشق ورزیدن زنده مانده‌اند.بنابراین، مغز و بدن ما طوری تکامل یافته که مهربانی و محبت به سلامت جسم و روان ما پیوند خورده است.

۲. احساس مهربانی مهم‌تر از خودِ عمل مهربانی‌ست.نکته‌ی مهم این است که تأثیر مهربانی فقط به انجام آن محدود نمی‌شود: ممکن است مهربانی کنید، به شما مهربانی کنند، شاهد مهربانی باشید یا آن را روایت کنید. در هر چهار حالت اگر احساس مهربانی را تجربه کنید،بدن شما واکنش‌ مثبتی نشان می‌دهد.

۳‌. مهربانی نقطه‌ی مقابل استرس است. استرس از آنچه روی می‌دهد ناشی نمی‌شود، بلکه از احساسی که آن رویداد در ما ایجاد می‌کند نشئت می‌گیرد. همین‌طور مهربانی نیز از «احساس مهربانی» ناشی می‌شود. بنابراین، مشاهده‌ی مهربانی می‌تواند تقریباً همان تاثیر مثبتی را داشته باشد که عمل مهربانی دارد.

یک هشدار مهم: مهربانی همیشه مفید است، اما تا جایی که انسان خودش را فرسوده نکند. مهربانی بدون حدومرز می‌تواند به فرسودگی روانی منجر شود. گاهی لازم است مهربانی را متوجه خودمان کنیم؛ خودمراقبتی نیز شکلی از مهربانی‌ست.

خلاصه اثر مادر ترزا می‌گوید: مشاهده‌ی مهربانی همانند مهربانی کردن می‌تواند احساسات مثبت را برانگیزد، استرس را کاهش دهد و سیستم ایمنی بدن را بهبود بخشد. به همین دلیل، نه‌تنها انجام کارهای انسان‌دوستانه، بلکه دیدن، شنیدن و روایت کردن آنها نیز بر سلامت روان و جسم انسان اثر مثبت ‌می‌گذارد.

❓اثر مادر ترزا چگونه شکل می‌گیرد؟

۱. مشاهده‌ی رفتار انسان‌دوستانه: ما به رفتار مهربانانه‌ی دیگران توجه می‌کنیم.

۲. همدلی: در این حالت مغز تا حدی احساس و رفتار مهربانانه را در خود بازسازی می‌کند و نورون‌های مرتبط با همدلی در مغز فعال می‌شوند.

۳. فعال شدن عواطف مثبت: در این مرحله احساس مهربانی در ما فعال می‌شود.

۴. فعال شدن سیستم عصبی پاراسمپاتیک: در این مرحله استرس کاهش می‌یابد و ما احساس آرامش می‌کنیم.

۵. مهربانی منتقل می‌شود. ما انگیزه‌ پیدا می‌کنیم که خودمان نیز با دیگران با مهربانی رفتار کنیم.

❓چگونه مهربان باشیم؟

۱. برای مهربان بودن نیاز نیست کارهای خارق‌العاده‌ای را انجام دهیم؛ هرچه بیش‌تر با مهربانی مواجه شویم، احتمال دارد خودمان نیز مهربان‌تر شویم.

۲.داستان‌های الهام‌بخش بخوانید. زندگی انسان‌های فداکار را مطالعه کنید. فیلم‌ها و مستندهای انسان‌دوستانه ببینید.

۳. مهربانی را مشاهده کنید. تنها به مهربان بودن اکتفا نکنید؛ دیدن آن نیز مؤثر است. به مهربانی‌های دیگران توجه کنید.

۴. هرروز رفتار مهربانانه‌‌ی دیگران را یادداشت کنید. به‌جای تمرکز بر خطاهای دیگران خوبی‌هایشان را نیز ببینید.

۵. مهربانی‌های کوچک را تمرین کنید. اثر مادر ترزا از کارهای کوچک شروع می‌شود: احترام بگذارید. تشویق کنید، تشکر کنید، با حوصله گوش دهید، بدون چشم‌داشت به دیگران کمک کنید.

۶. از بی‌حسی اخلاقی دوری کنید. گاهی تکرار مشکلات باعث می‌شود رنج دیگران برای ما عادی شود.

۷. با افراد مهربان معاشرت کنید. معاشرت با افراد مهربان نگرش و رفتار ما را تغییر می‌دهد.

۸. با خودتان نیز مهربان باشید. مدام خودتان را سرزنش نکنید. به نیازهایتان پاسخ دهید و از خودتان مراقبت کنید.

✍محمدرضا سلیمی
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹

قصه پرغصه فروش ۳۰۰ دختر قوچانی در یک آهنگ!

توضیحات در کلیپ داده شده

🎶 آهنگ دختر قوچانی از شهلا سرشار

@hooreechannel 🌹

ایران رتبه سوم تورم جهان در سال ۲۰۲۶ پس‌از ونزوئلا و سودان...

​ این گزاره‌ها در اعلام وضعیت تورم در ایران، دیر زمانی است تکرار می‌شود و گویا از سوی متولیان و سیاست‌گذاران به وضعیتی  عادی تبدیل شده است!

در حالی‌که تأثیر عمیق و گسترده آن در زیست روزمره گروه‌های مختلف اجتماعی به صورتی دردناک و آسیب‌رسان روندی افزایشی داشته است.

دست‌کم  یک دهه است که متخصصان علوم اجتماعی، اقتصادی و سیاسی، نسبت به این وضعیت  هشدار داده و پیامدهای آن را برشمرده‌اند.

در شرایط کنونی، این پیامدها به  اوج خود رسیده و فجایع انسانی دردناکی در حال رخ دادن است.

​برخی از این تأثیرات آسیب‌رسان و نابودکننده‌ی  زندگی معمولی ایرانیان در سه سطح از نظام اجتماعی عبارتند از:

​الف) پیامدهای ساختاری و طبقاتی:

۱- گسترش شدید شکاف طبقاتی و نابودی تدریجی طبقه متوسط، سقوط بخش بزرگی از جامعه به زیر خط فقر و تمرکز ثروت در دست اقلیتی کوچک

۲- گسترش فساد سیستماتیک، رانت‌جویی و اقتصاد زیرزمینی در قالب گسترش رشوه‌خواری و تقلب به عنوان روشی برای جبران کاهش ارزش پول ملی

۳- افزایش محرومیت و طرد اجتماعی گروه‌های به حاشیه رانده شده، با توجه به نبود تأثیر یکسان تورم روی همه گروه‌ها مانند زنان سرپرست خانوار، بازنشستگان، سالمندان و معلولان

​ب) پیامدهای زیستی و معیشتی:

۱- گسترش گرسنگی، سوءتغذیه با حذف بسیاری از مواد خوراکی ضروری در هرم غذایی روزانه مانند گوشت، لبنیات، میوه‌ها، و حتی برنج و نان باکیفیت و سالم

۲- افزایش چشمگیر بحران مسکن و سرپناه در بالاترین شرایط با بلعیدن بیشترین بخش درآمد ماهانه خانواده‌ها

۳- بحران فزاینده بیماری‌های جسمی و روانی همراه با نبود توان اقتصادی دسترسی به دارو و درمان

۴- کاهش شدید کیفیت کالاها و خدمات به دلیل فرار تولیدکنندگان از ورشکستگی و حفظ ظاهری قیمت‌ها در حوزه‌هایی مانند مواد غذایی، مصالح ساختمانی، قطعات خودرو، لوازم خانگی، خدمات درمانی؛ منجر به تهدید سلامت و امنیت زیستی شهروندان

​ج) پیامدهای فرهنگی، روانی و جمعیتی:

1️⃣- خروج از چرخه‌ی آموزش، افزایش پدیده کار کودکان و روی آوردن نوجوانان و جوانان به مشاغل کاذب و پرخطر به دلیل ناتوانی سرپرستان خانوار در تأمین حداقل‌های معیشتی

2️⃣- تغییر الگوی سفر و اوقات فراغت با کاهش و حتی حذف آن در بسیاری از خانواده‌ها

3️⃣- کاهش ازدواج، فرزندآوری و شکل‌گیری بحران‌های دموگرافیک آینده

4️⃣- افزایش آسیب‌های فردی و اجتماعی برگرفته از خشونت ساختاری همچون: خشونت خانگی، خشونت اجتماعی، قتل، سرقت، خودکشی

5️⃣- کاهش شدید سرمایه اجتماعی، اعتماد عمومی و گسترش ناامیدی با از بین رفتن امید به آینده و برون‌داد انفعال، بی‌تفاوتی اجتماعی و افسردگی جمعی در قامت  وضعیت آنومیک و ازهم‌گسیختگی اجتماعی

6️⃣- تشدید مهاجرت و خروج سرمایه‌های انسانی به‌ویژه نخبگان، کادر درمان، کودکان و نوجوانان، مهندسان و نیروهای ماهر به دلیل عدم تناسب درآمد و هزینه‌ها

✍فریبا نظری

@hooreechannel 🌹

📍مادرِ بلعنده
(چگونه مراقبت افراطی، رشد روانی فرزند را مختل می‌کند؟)

🔻هیچ مادری با نیت آسیب‌زدن به فرزندش وارد رابطه نمی‌شود. آنچه در روانشناسی از آن با عنوان «مادر بلعنده» یاد می‌شود، اغلب از دلِ محبت شکل می‌گیرد، نه از دلِ خشونت. اما مسئله دقیقاً همین‌جاست: محبت، وقتی با اضطراب و ترس گره می‌خورد، می‌تواند کارکردی معکوس پیدا کند. مادری که از هر خطر واقعی و خیالی می‌ترسد، به‌تدریج جهان را برای فرزندش کوچک‌تر می‌کند، بی‌آنکه متوجه باشد دارد ظرفیت‌های رشد او را محدود می‌سازد.

■ در ظاهر، چنین مادری بسیار مراقب و دلسوز است. او زودتر از فرزندش نیازها را تشخیص می‌دهد، پیش از هر تصمیم وارد عمل می‌شود و اجازه نمی‌دهد کودک با پیامد انتخاب‌هایش روبه‌رو شود. این رفتار در کوتاه‌مدت آرامش ایجاد می‌کند، اما در بلندمدت یک پیام پنهان دارد: «تو توان مدیریت زندگی خودت را نداری.» همین پیام، به‌تدریج اعتماد به نفس را فرسایش می‌دهد.

■ رشد روانی کودک، بدون تجربه مستقیم شکل نمی‌گیرد. اشتباه کردن، شکست خوردن، دوباره تلاش کردن و حتی تحمل پیامد انتخاب‌های غلط، بخش جدایی‌ناپذیر فرایند بلوغ است. وقتی والدین این تجربه‌ها را حذف می‌کنند، در واقع مسیر یادگیری را هم حذف کرده‌اند. نتیجه این می‌شود که کودک در ظاهر بی‌دردسر رشد می‌کند، اما در باطن، از شکل‌گیری مهارت‌های تصمیم‌گیری و تاب‌آوری محروم می‌ماند.

■ یکی از نشانه‌های مهم در رابطه مادر بلعنده، مرزهای روانی ناپایدار است. مادر به‌تدریج احساس می‌کند زندگی فرزند، امتداد زندگی خودش است. موفقیت کودک را به حساب خودش می‌گذارد و شکست او را تهدیدی برای هویت شخصی خود می‌بیند. در چنین ساختاری، استقلال فرزند نه یک مرحله طبیعی رشد، بلکه نوعی فاصله‌گیری دردناک تعبیر می‌شود؛ چیزی شبیه به از دست دادن.

■ در این میان، کودک یاد می‌گیرد برای حفظ رابطه، از خود واقعی‌اش فاصله بگیرد. او به جای اینکه «خواستن» را تجربه کند، «راضی نگه داشتن» را تمرین می‌کند. به جای انتخاب، تطبیق را یاد می‌گیرد. در ظاهر ممکن است این کودکان آرام، موفق و سازگار به نظر برسند، اما در سطح عمیق‌تر، اغلب با نوعی سردرگمی هویتی روبه‌رو هستند؛ نمی‌دانند واقعاً چه می‌خواهند، چون همیشه دیگری برایشان خواسته است.

■ باید توجه داشت که مسئله، حذف محبت یا مراقبت نیست. کودک به امنیت نیاز دارد، اما امنیتی که به تدریج او را به سمت استقلال هدایت کند، نه وابستگی دائمی. تفاوت مهمی میان «حمایت» و «کنترل» وجود دارد. حمایت یعنی حضور در کنار کودک برای توانمند شدن او؛ کنترل یعنی جایگزین شدن به جای او در تجربه زندگی.

■ و در آخر، رشد سالم زمانی اتفاق می‌افتد که کودک اجازه داشته باشد خودش انتخاب کند، خودش اشتباه کند و خودش یاد بگیرد. گاهی مهم‌ترین شکل عشق، عقب ایستادن است. مادری که می‌تواند به جای جلوتر رفتن از فرزندش، کنارش بایستد، در واقع به او فرصت می‌دهد تا تبدیل به یک انسان مستقل شود؛ انسانی که نه از روی ترس، بلکه از روی آگاهی زندگی می‌کند.

✍دکتر مصطفی سلیمانی

https://t.me/tarbiat_mind
@hooreechannel 🌹

یک وقتی وسط سال‌های مهاجرت فکر می‌کردم دلتنگ کوه و دشت هستم تا سالی که در مراکش به کوه‌های اطلس رفتم.

جایی که بینهایت شبیه به کوه‌های دربند بود. با همان دشت‌ها و رودخانه‌ها. با همه شباهت‌ها هر چه کوشیدم دلم با آن کوه و دشت گرم نشد.

بعدها خیابان‌هایی دیدم شبیه ولی‌عصر و جوی‌هایش. دریاهایی دیدم شبیه هرمز و آب‌هایش، باغ‌هایی دیدم شبیه شمیران و درخت‌هایش.

اینها، هیچکدام آنطور به دلم ننشست که خیابان‌ها و باغ‌ها و دریاهای کودکی نشسته بود.

آدم دلتنگ گاهی شباهت غریبی پیدا می‌کند به کسی که گمشده‌ای دارد ولی جایی را برای جستجو نمی‌شناسد.

آدمی که می‌داند یک وقتی، یک سه‌شنبه بعد از ظهری، یک جایی، در گوشه‌ خانه‌ای حالش خوب بوده و آن حال یک چهارشنبه یا پنحشنبه‌‌ای در حوالی آن خانه برای همیشه گم شده.

استیصال، دلسوزی و اندوه آدم دلتنگ همینجا متولد می‌شود، در ناتوانی از بازتولید آن سه‌شنبه بعد از ظهر در گوشه آن خانه.

داستان مهاجر چنین داستانی است. برای مهاجر آن خانه، وطن، و آن سه‌شنبه بعد از ظهر همه روزها و شب‌هایی است که آنجا، یک وقت‌هایی حالش خوب بوده.

پس دلتنگی برای وطن، دلسوزی برای وطن، اندوه برای وطن، دلتنگی و دلسوزی و اندوهی است برای حال‌های خوشی که آنچه به جا گذاشته‌ایم.
جایی است که بیش از هر جای دیگر در جهان در گوشه و کنارش چیزی گم کرده‌ایم.

✍امیرعلی بنی‌اسدی

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

🖊اصل تدریج؛ معجزه‌ی گام‌های کوچک

یکی از مهم‌ترین رازهای موفقیت این است که بدانیم کارهای ساده و معمولی، اگر به طور منظم و پیوسته، انجام شوند، زندگی ما را از بنیان دگرگون می‌کنند و در طول زمان، ما را به موفقیت‌های بزرگ می‌رساند. اقدامات کوچک و ساده‌ای که امروز انجام می‌دهیم، وقتی که با گذشت زمان ترکیب می‌شوند، تفاوت‌های بسیار بزرگی را به وجود می‌آورند. برای دست‌یابی به این هدف، باید از نیروی صبر و شکیبایی خود بهره بگیریم و به فرایند اقدامات مثبت ساده‌ای که در طول زمان تکرار می‌شوند و معجزه پدید می‌آورند، ایمان داشته باشیم.

کارهایی که ما را از شکست دور می‌کنند و به سوی موفقیت رهنمون می‌سازند، ساده هستند. در حقیقت آن‌قدر ساده‌اند که به آسانی نادیده گرفته می‌شوند و نادیده گرفتن آنها فوق العاده آسان و راحت است. نادیده گرفتن آنها به این دلیل آسان است که وقتی به آنها نگاه می‌کنیم، بی‌اهمیت به نظر می‌رسند. آنها کارهای بزرگ و شاقی نیستند که نیاز به تلاش زیادی داشته باشند. آنها کارهای قهرمانانه، یا متهورانه نیستند. بسیاری از آنها فقط کارهای کوچک و ناچیزی هستند که هر روز انجام می‌دهیم و هیچ‌کس دیگری، جز خودمان، به آنها توجهی نمی‌کند. آنها کارهایی هستند که به سادگی انجام می‌شوند.

بااین‌حال افراد موفق این کارهای کوچک را انجام می‌دهند، اما افراد ناموفق فقط به آنها می‌نگرند و کاری نمی‌کنند؛ کارهایی مانند پس انداز کردن مبلغی اندک از حقوقمان و خرج نکردن آن، یا چند دقیقه ورزش روزانه و از قلم نینداختن آن، یا مطالعۀ روزانه ده صفحه از یک کتاب الهام‌بخش و متحول‌کنندۀ زندگی، یا اختصاص دادن فقط چند دقیقه برای اظهار قدردانی از شخصی، و انجام دادن این کارها به صورت مداوم و هر روزه به مدت چندین ماه، یا چند سال.

کارهای کوچکی که در حین انجام دادن‌شان، ناچیز و بی‌اهمیت به نظر می‌رسند، اما وقتی که با زمان مرکب می‌شوند، نتایج بسیار بزرگی به بار می‌آورند. این «اقدامات منظمِ ساده» وقتی که در طول زمان، به طور مداوم، تکرار می‌شوند نتایج حیرت‌آوری را پدید می‌آورند.

یکی از تعبیرهای زیبای مولانا که بسامد بالایی در آثار او دارد، تعبیر «اندک‌اندک» است. این تعبیر به خوبی نشان می‌دهد که رشد و پیش‌رفت در هر زمینه‌ای یک فرایند تدریجی است که باید آهسته و پیوسته به دست بیاید. تعبیر «اندک‌اندک» معجزۀ گام‌های کوچک را نشان می‌دهد. طولانی‌ترین راه‌ها و بلندترین قله‌ها با کوچک‌ترین گام‌ها طی می‌شود؛ گام‌های کوچکِ آهسته و پیوسته. گاهی با سرعت فراوان دویدن و دیرزمانی ایستادن، همچنین شتافتن و از نفس افتادن شیوۀ درستی برای زیستن نیست. زیستنِ درست از طریقِ آهسته و پیوسته پیش رفتن ممکن می‌شود.

این سخن مولانا را می‌توان به عنوان شعاری ارزشمند برای اصل تدریج در نظر گرفت: «اندک‌اندک جهد کن، تمّ الکلام». سخن همین است که باید اندک‌اندک کوشش کنیم و به تدریج پیش برویم:
پس حيات ماست موقوفِ فِطام
اندك‌اندك جهد كن! تَمَّ الْكَلام
(مثنوی، د ۳/ ۴۹)

شخص باید به تدریج از خواب و خوراک و دیگر لذات خود فاصله بگیرد و اندک‌اندک عبادت کند و فضیلت‌های اخلاقی را در خود بپرورد تا شایستگیِ دریافتِ حواس نوربین را پیدا کند، مانند جنین که به تدریج از نطفه به یک انسان کامل تبدیل می‌شود:
جنبشي اندك بکن هم‌چون جنین!
تا ببخشندت حواسِ نوربین
(مثنوی، د ۱/ ۳۱۸۰)

اندک‌اندک می‌توان نار را به نور تبدیل کرد:
اندک‌اندک آب بر آتش بزن!
تا شود نارِ تو نور، ای بوالْحَزَن!‌‌‌‏ 
(مثنوی، د ۱/ ۱۳۳۳)

از همۀ این سخنان می‌توان دریافت که پیش‌رفتِ راستینِ حاصلِ معجزۀ گام‌های کوچک است.

برای مطالعۀ بیشتر در این زمینه دو کتاب ارزشمند اثر مرکّب از دارن هاردی و برتری خفیف از جف اولسون را مطالعه بفرمایید.

✍️ ایرج شهبازی دهم تیرماه ۱۴۰۵

@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹

‍ 📌 چرا شبکه‌های اجتماعی به دختران آسیب بیشتری می‌زند؟

🔹وقتی صحبت از بحران سلامتِ روان نوجوانان می‌شود، معمولاً تصور می‌کنیم شبکه‌های اجتماعی همه را به یک اندازه تحت تأثیر قرار می‌دهند؛ اما داده‌ها چیز دیگری می‌گویند.

🔹شبکه‌های اجتماعی بیش از هر گروه دیگری به دخترانِ نوجوان آسیب می‌زنند. از اوایل دهۀ ۲۰۱۰، هم‌زمان با گسترش استفاده از گوشی‌های هوشمند، آمار اضطراب و افسردگی در میان نوجوانان افزایش یافت؛ اما این افزایش در میان دختران بسیار بیشتر بود.

🔹یکی از دلایل اصلی، به نوع استفادۀ دختران و پسران از فناوری برمی‌گردد؛ پسران بیشترِ زمانِ آنلاین خود را صرف بازی‌های ویدئویی می‌کنند؛ فضاهایی رقابتی که اگرچه اعتیادآورند، ساختاری متفاوت از شبکه‌های اجتماعی دارند.

🔹در مقابل، دختران بیشتر وقت خود را در شبکه‌های اجتماعی می‌گذرانند؛ محیط‌هایی که بر خودنمایی، مقایسه و جلب تأیید دیگران استوارند.

🔹دیدن عکس‌های ویرایش‌شده، بدن‌های ایدئال و سبک زندگیِ ظاهراً شاد و موفق، دخترانِ نوجوان را در معرض احساس ناکافی‌بودن، اضطراب اجتماعی و کاهش عزت‌نفس قرار می‌دهد.

🔹این بدان معنا نیست که پسران آسیب نمی‌بینند؛ آن‌ها نیز با مشکلاتی چون اعتیاد به بازی‌های آنلاین و انزوای اجتماعی روبه‌رو هستند، اما شواهد نشان می‌دهد شبکه‌های اجتماعی بر دخترانِ نوجوان فشار روانی بیشتری وارد می‌کنند.

✍ جاناتان هایت
ترجمۀ نیره احمدی

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹