♻️شکاف در دیوار آموزش

🔺️رفته بودم روستای .... آقایی در حیاط مدرسه روی صندلی نشسته بود و فکر کنم بالای چهل سال داشت، چوب باریک و بزرگی در دستش بود و تعدادی کودک مشغول نوشتن بودند. سلامی کردم و رفتم پیش مدیر مدرسه از ایشان پرسیدم آن آقا معلم جدید مدرسه است. گفت بله تازه استخدام و معلم شده. گفتم مگه میشه در این سن معلم شد. گفت بله ایشان ۱۵ سال پیش با نهضت سواد آموزی کار کرده بود حالا جذب شده. تازه شغلی که در این سالها داشت جالب بود که به آن اشاره نمی کنم.
🔺️دعوت شدم برای انجمن اولیا و مربیان در یک روستای بزرگی صحبت کنم در کنار معلمان یکی از شاگردهای سابق خودم در حوزه علمیه را انجا دیدم. بعد از جلسه از ایشان سوال کردم اینجا چه می کنی؟ گفت سرباز معلم هستم.
گفتم چطور الان درس می دهی؟ آیا آموزش پرورش برای شما کارگاه و دوره برگزار کرده؟
گفت: نه
گفتم: ریاضی را بلدی؟ سختت نیست؟ آخه شما تا کلاس سوم راهنمایی درس خوندی، بعدش هم که شش سال در حوزه درس فقه و ادبیات عرب خوندی، درس های مقطع ابتدایی هیچ تناسبی با تخصص و تحصیلات شما ندارد. چگونه درس میدی؟
جواب ایشان این بود که همین جوری میروم سر کلاس تا ببینم چه میشه...
🔺️ خاطرات زیادی از این دست دارم و به این باور رسیدم که آموزش پرورش درک درستی از آموزش و تربیت ندارد و دغدغه ای هم ندارد.

✍اسماعیل آذری نژاد

https://t.me/qesekodak
@hooreechannel 🌹

✍️ ما به مردم گفته‌ایم که از جانب آسمان سخن می‌گوییم، و آنان نیز سرهای خویش را فرود آورده‌اند.
ما ترسشان را پرستیدیم و آن را ایمان نامیدیم.
ناتوانی‌شان را ستودیم و آن را اطاعت خواندیم.
و هر بار که حقیقت در برابرمان ایستاد، آن را خاموش کردیم تا اقتدارمان باقی بماند.
زیرا انسانِ آزاد خطرناک است، اما انسانِ مطیع، سودمند.

✍ فئودور داستایفسکی

@hooreechannel 🌹

🔥پوسیدگی مغز

■طبق اعلام بخش مطبوعات دانشگاه آکسفورد که دیکشنری انگلیسی آکسفورد را منتشر می‌کند، واژه «پوسیدگی مغزی» (Brain rot) کلمه برتر سال ۲۰۲۴ معرفی شده است. معنی این واژه «زوال وضعیت روانی و عقلی فرد» است و به مصرف بیش‌ازحد محتواهای آنلاین و بی‌هدف به‌خصوص در شبکه‌های اجتماعی ازجمله تیک‌تاک و اینستاگرام اشاره دارد.

□انتخاب واژه سال: دانشگاه آکسفورد "پوسیدگی مغزی" (brain rot) را به عنوان واژه سال ۲۰۲۴ انتخاب کرده است. این واژه به نگرانی‌های فزاینده درباره تأثیرات منفی استفاده بیش از حد از رسانه‌های اجتماعی و محتوای سطحی و بی‌محتوا اشاره دارد.

●پوسیدگی مغزی ناشی از مصرف بیش از حد محتوای بی‌ارزش و کم‌چالش اشاره دارد. به عبارت دیگر، وقتی افراد زمان زیادی را صرف تماشای ویدیوهای ویروسی، میم‌ها یا اسکرول کردن بی‌هدف در شبکه‌های اجتماعی می‌کنند، ممکن است دچار "روت مغزی" شوند.

○افزایش محبوبیت: استفاده از این واژه در سال گذشته حدود  ۲۳۰% افزایش یافته است، که نشان‌دهنده نگرانی‌های عمیق‌تری درباره محتوای بی‌کیفیت آنلاین و تأثیر آن بر توانایی‌های شناختی است.

■تأثیر بر نسل جوان: این واژه به‌ویژه با نسل‌های جوان‌تر، مانند نسل Z و نسل Alpha، ارتباط دارد که بخش عمده‌ای از محتوای دیجیتال را تولید و مصرف می‌کنند.

□انتخاب " پوسیدگی مغزی" به عنوان واژه سال، نقدی فرهنگی به وضعیت کنونی جامعه و چالش‌های ناشی از زندگی دیجیتال است. این واژه به ما یادآوری می‌کند که آیا زمان زیادی را صرف محتوای بی‌محتوا می‌کنیم یا به دنبال محتوای عمیق‌تر و تحلیلی هستیم.

●توجه به کیفیت محتوا: این موضوع بحث‌هایی درباره کیفیت محتوای آنلاین و تأثیرات آن بر سلامت روان و توانایی‌های شناختی را دامن زده است.

○این انتخاب نشان‌دهنده نگرانی‌های فزاینده درباره حفظ تیزهوشی ذهنی و تعامل معنادار با دنیای اطراف ماست.

@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹

🪧مبارزه‌ی زنان هرات برای آزادی

«در هرات زنان با احتیاطِ بیشتر از خانه بیرون می‌روند. یک فضای ترس و نگرانی حاکم شده است و برخی تلاش می‌کنند فعلاً تا حد ممکن بیرون نروند. یا اگر هم می‌روند با چادری‌هایی که تمام بدن و صورتشان را می‌پوشاند بیرون بروند.»

ماجرا از آنجا شروع شد که طالبان روز جمعه، پانزده خرداد، اعلام کردند که از این به بعد زنانی که حجاب کامل ندارند بازداشت می‌شوند. منظور از حجاب کامل هم این است که زنان علاوه بر مانتوهای بلند و شال‌های بزرگی که برسر می‌کنند، چادرهایی سر کنند که تمام بدن و صورتشان را بپوشاند. پای بدون جوراب و آرایشی که از زیر ماسک معلوم باشد هم مصداق «بی‌حجابی» دانسته می‌شود.

علاوه بر اعلام این محدودیت در خطبه‌های نماز جمعه و مساجد، وکیل‌های هر منطقه هم به خانواده‌ها پیام فرستادند که اجازه ندهند دختران و همسران و مادرانشان با حجابی غیر از آنچه طالبان مقرر کرده از خانه بیرون شوند.

🔺زنان هراتی با همراهی شماری از مردان روز سه‌شنبه، ۱۹ خرداد به خیابان آمدند. ده‌ها تن از معترضان بازداشت شدند، یک زن و یک کودک کشته شدند، معترضان را در روزهای بعد شناسایی و بازداشت کردند، و اعتراض به شدت سرکوب شد، اما زنان افغان بار دیگر صدای خود را با شعار «کار، تحصیل، آزادی» بلند کردند.

چیزی که همه‌ی این زنان معترض را فراتر از نحوه‌ی نگاهشان متحد می‌کند «بحث آزادی انتخاب و آزادی عمل» است.

مؤاخذه و سلب آزادی زنان افغانستان در حوزه‌های مختلف و حتی خصوصی‌ترین تصمیم‌ها و زاویه‌های زندگی‌شان رخنه کرده و برای همین آزادی که در این شعارها مطرح می‌شود، آزادی به معنای کلی‌تر و آزادی به معنای آزادی تصمیم‌گیری، آزادی عمل و آزادی انتخاب پوشش را در برمی‌گیرد.

🔴 تلخ‌ترین پیام‌هایی که در این اواخر از زنان جوان می‌گرفتیم این بود که ما وقتی می‌خواهیم با همین لباس و مانتوی بلند، بیرون برویم، پدرهایمان می‌گویند بیرون نرو، اگر تو را گرفتند من کاری نخواهم کرد و خودت دانی و خودت. یعنی من ضمانتت نمی‌کنم. یا مادرانشان به آنها می‌گویند حالا چه می‌شود که چادر هم بپوشی که مشکلی درست نشود؟»

✍مریم فومنی
🔖ادامه مطلب

@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹

♻️وقتی طبقه متوسط از رویای «همه‌چیز برای فرزندم» عقب‌نشینی می‌کند

🔹جمله‌ای که تا چند سال پیش کمتر از زبان خانواده های طبقه متوسط شنیده می‌شد، حالا به بخشی از گفت‌وگوهای روزمره والدین و فرزندانشان تبدیل شده است: «امسال فقط یکی از این کلاس‌ها را ادامه بده.»

🔹والدین دیگر نمی‌پرسند «چه کلاسی برای رشد فرزندم بهتر است؟» بلکه می‌پرسند «کدام کلاس را حذف کنیم؟»

🔹شاید مهم‌ترین تغییر اما در حوزه تفریح رخ داده باشد.خانواده‌ای که برای یک بار سینما رفتن باید چند صد هزار تومان هزینه کند و برای یک روز شهربازی تا چند میلیون تومان بپردازد

🔹این طبقه پیش‌تر از خرید خانه عقب نشست، بعد سفر را محدود کرد، سپس تفریح و مصرف فرهنگی را کاهش داد و اکنون نوبت به سبد کودکان رسیده است.

🔹اگر روزی دغدغه خانواده‌ها این بود که فرزندشان چه مهارتی بیشتر یاد بگیرد، امروز پرسش به این تغییر کرده است: «کدام مهارت را می‌توان فعلاً کنار گذاشت؟» و شاید این مهم‌ترین نشانه تغییر جایگاه طبقه متوسط در ایران امروز باشد/ اقتصادنیوز

▫️ادامه مطلب در سایت هم‌میهن آنلاین

@Citizens_Rights
@hooreechannel 🌹

عمق فاجعه در سقوط آزاد رتبه علمی ..
‌

چرا دانشگاه‌های ایران از رقبای منطقه‌ای جا ماندند؟

انتشار نتایج جدیدترین رتبه‌بندی جهانی کیو اس (QS) در سال ۲۰۲۷ زنگ خطری جدی و بی‌سابقه را برای ساختار آموزش عالی و مدیریت کلان علمی در ایران به‌صدا درآورده است.

داده‌های آماری این گزارش بین‌المللی نشان می‌دهد که بدون استثنا، تمامی دانشگاه‌های ایرانی حاضر در این رتبه‌بندی با افت فاحش و ریزش جایگاه مواجه شده‌اند؛

پدیده‌ای ساختاری که در تلاقی با جهش خیره‌کننده رقبای منطقه‌ای همچون عربستان سعودی، امارات متحده عربی و ترکیه، از یک عقب‌گرد نگران‌کننده در دیپلماسی علمی و قدرت رقابت بین‌المللی کشور پرده برمی‌دارد.

براساس گزارش پایگاه بین‌المللی سایمگو، رتبه علمی ایران در تولید مقالات از جایگاه ۱۵ جهان در سال‌های گذشته با یک روند رشد منفی ۳‌ درصدی به رتبه ۱۸ در سال ۲۰۲۵ سقوط کرده و مسئولان حوزه سلامت و آموزش عالی حتی نسبت به احتمال تنزل کشور به رتبه ۲۰ جهان در سال ۲۰۲۶ هشدار می‌دهند.

کارنامه ناکامی

بررسی جزئیات آماری رتبه‌بندی کیو اس ۲۰۲۷ تصویر دقیقی از ابعاد این بحران ساختاری ارائه می‌دهد.
دانشگاه تهران به‌عنوان نماد آموزش عالی ایران، اگرچه همچنان رتبه اول ملی را حفظ کرده اما با سقوط سنگین ۴۵ پله‌ای از رتبه ۳۲۲ جهان به ۳۶۷ تنزل یافته و از مرز ورود به جمع ۳۰۰ دانشگاه برتر دنیا دور شده است.

بحران در دانشگاه‌های شهرستانی و جامع به‌مراتب عمیق‌تر گزارش شده است.

دانشگاه تبریز با افت چشمگیر ۱۰۸ پله‌ای از رتبه ۵۷۸ به جایگاه ۶۸۶ سقوط کرده است.
در میان دانشگاه‌های بازه‌ای نیز دانشگاه شیراز حدود ۹۰ رتبه، دانشگاه فردوسی مشهد حدود ۱۲۵ رتبه و دانشگاه‌های اصفهان و آزاد اسلامی هر کدام نزدیک به ۲۰۰ رتبه سقوط را ثبت کرده‌اند؛

سقوطی که دانشگاه آزاد را به بازه بالاتر از ۱۴۰۱ فرستاده و عملاً از زنجیره ۱۴۰۰ دانشگاه نخست جهان خارج کرده است.

پیشتازی ریاض، ابوظبی و آنکارا

در شرایطی که آموزش عالی ایران به دلیل فاصله رتبه دانشگاه چهارم با سایر مؤسسات بیش از هر زمان دیگری به چند مرکز محدود وابسته شده، کشورهای همسایه مدل‌های توسعه متفاوتی را به نمایش گذاشته‌اند.

ترکیه با سرمایه‌گذاری گسترده ۲۵ دانشگاه را در این رتبه‌بندی جای داده و دانشگاه فنی استانبول با رتبه ۲۷۹ صدرنشین این کشور است.
در این میان ایران با تنها ۱۱ دانشگاه، کمترین تعداد سهم را در میان چهار کشور اصلی منطقه داراست.

دانشگاه خلیفه امارات رتبه ۱۴۷ جهان را کسب کرده که به‌مراتب بالاتر از بهترین دانشگاه‌های ایران و ترکیه است و حضور سه دانشگاه اماراتی در بازه زیر ۳۰۰ جهان از موفقیت ساختاری این کشور حکایت دارد.

ریشه‌های ساختاری افول

تحلیلگران و مقامات آموزش عالی کشور، دلایل متعددی را برای این عقب‌گرد همه‌جانبه برمی‌شمرند که ریشه در سیاستگذاری‌های کلان اقتصادی و زیرساختی دارد.

حسین سیمایی‌صراف، وزیر علوم، با تأیید آغاز این روند نزولی از سال ۲۰۲۱ میلادی تأکید می‌کند که عدم تخصیص سهم مشخص از تولید ناخالص ملی به پژوهش، عدم تجهیز آزمایشگاه‌ها و کتابخانه‌ها، کاهش فرصت‌های مطالعاتی و ضعف شدید در پروژه‌های مشترک بین‌المللی، فرآیند سقوط را طبیعی ساخته است.

شاهین آخوندزاده، معاون تحقیقات وزارت بهداشت، فاش کرده که پژوهشگران ایرانی عملاً یک‌سوم از سال ۲۰۲۶ را به دلیل قطعی یا محدودیت‌های شدید اینترنت از دست داده‌اند و امکان بارگذاری مجلات و ارسال مقالات را نداشته‌اند.

به گفته او همین سه ماه قطعی اینترنت می‌تواند به کاهش حدود ۱۰ هزار مقاله علمی در سال ۲۰۲۶ منجر شود و جایگاه کشور را باز هم پایین‌تر بکشد.

بن‌بست در اهداف اسناد بالادستی و برنامه هفتم

آمارهای کنونی نشان‌دهنده یک گسست عمیق میان واقعیت‌های میدانی و اهداف تعیین ‌شده در اسناد بالادستی ایران است.

طبق قانون برنامه هفتم توسعه، ایران مکلف شده که تا پایان سال ۱۴۰۷ به رتبه ۱۴ علمی جهان دست یافته و دست‌کم ۲۰ دانشگاه با رتبه زیر ۵۰۰ در نظام‌های معتبر بین‌المللی داشته باشد.

اما واقعیت کارنامه کیو اس ۲۰۲۷ نشان می‌دهد که در حال حاضر تنها ۳ دانشگاه ایران (تهران، شریف و امیرکبیر) رتبه زیر ۵۰۰ دارند، درحالی ‌که رقبای منطقه‌ای هر کدام دست‌کم ۶ دانشگاه زیر رتبه ۵۰۰ را به ثبت رسانده‌اند.

https://t.me/+F_UAApSmgJM5Njk0
@hooreechannel 🌹

چرا به مسئله‌ زنان حساس شدم؟

یکی از دلایلی که بعدها نسبت به مسائل جنسیتی حساس شدم این واقعیت بود که اصولا در محیطی بزرگ شدم که زنان قدرتمندی داشت. آن‌ها بدون این‌که لقب فمنیست به خود بدهند اداره‌ی تمام امور را در دست داشتند و تصمیم‌گیرنده‌ی اصلی بودند. بعد از مرگ مادرم که در دوازده سالگی من اتفاق افتاد، خانواده‌ی ما عملا از هم پاشید چون پدرم بدون مادرم، مثل یک پسربچه‌‌ی یتیم شده بود و هرگز نتوانست خانه و زندگی‌‌ را به‌‌درستی اداره کند. مطمئنم اگر اول پدرم از دنیا می‌رفت وضعیت ما تغییر چندانی نمی‌کرد.

می‌دانم که این پرسونای «مادر مدیر» در بیشتر خانواده‌های ایرانی وجود دارد. به همین دلیل، هر بار از اینکه درون خانه‌ها، مادران همه‌کاره‌اند اما به محض عبور از محیط خصوصی خانه و ورود به فضای عمومی و عرصه‌ی سیاست، ناگهان زنان هیچ‌کاره می‌شوند تعجب می‌کنم. از من بپرسی اگر یکی از همین مادرانی که یک ایل و طایفه را با کم‌ترین امکانات روی دست می‌چرخانند، به شکل تصادفی در خیابان به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب کنی احتمالا در عمل بهتر از تمام مردان سیاست می‌توانند مملکت را اداره کنند.

مادرم که دائما در حال پخت و پز و بشور و بساب خانه‌ی بزرگ و ویلایی‌مان بود، هیچ نوع حق مالی و مادی برای خودش قائل نبود. حتی دایی‌هایم هم همان کلیشه‌ی معروف دایی‌ ایرانی را پیاده کرده بودند و خانه‌ی مادربزرگم را فروخته بودند بدون اینکه سهمی به مادرم و خاله‌ها بپردازند که از آن‌ها انتظار می‌رفت عشق بی‌دریغ خود را بدون انتظار مالیِ متقابل نثار برادرا‌ن‌شان کنند.

رفتار بچگانه‌ی پدرم بعد از به دنیا آمدن خواهرم نه تنها از طرف بقیه‌ی خویشاوندانِ اغلب فرهنگی و تحصیل‌کرده‌ی فامیل‌ طرد و تقبیح نشد بلکه همیشه زمزمه‌هایی دلسوزانه درباره‌ی فرزند پسرنداشتن پدرم این‌جا و آن‌جا به گوش می‌رسید. شوهرخاله‌ام پزشک زنان بود اما نمی‌دانم که آیا در آن زمان پدرم را از این واقعیت زیستی که جنسیت در واقع از طریق مرد تعیین می‌شود مطلع کرده بود یا نه؛ با این حال بعید می‌دانم حتی دانستن این اطلاعات می‌توانست تغییری در رفتار پدرم ایجاد کند،

همان‌طور که حتی امروزه هم این انتظار از زنان برای تعیین جنسیت بچه، برخلاف واقعیت زیستی، بسیار شایع است.

از نظر پدربزرگم، من حتی وجود نداشتم. بعدها فهمیدم در بسیاری از مناطق ایران، فرزندان دختر حتی به عنوان تعداد فرزندان خانواده ذکر نمی‌شوند و فقط پسرها را به عنوان بچه‌ها می‌شمارند.

من دختر سوم از چهار دختر پدر و مادرم بودم و خیلی دیر فهمیدم که دختر سوم بودن، خود به خود موقعیتی فرودست می‌آفریند که ممکن است تا آخر عمر گریبانت را رها نکند.

همه‌چیز آماده بود برای آنکه من به «فمنیست خوشی‌کُشی» تبدیل شوم که سارا احمد از آن حرف زده است؛ زنی که خیلی سریع سلسله مراتب قدرت را تشخیص می‌دهد و در برابر آن با صدای بلند شورش می‌کند. نادیده گرفته شدن و حذف شدن، موقعیت مشاهده‌گری را به من داده بود که همیشه بیرون از معادلات قدرت ایستاده بود اما می‌توانست آن را به وضوح ببیند و زیر سوال ببرد.

به‌همین خاطر به مسئله‌ی زنان حساس شدم. زن بودن به عنوان یک موقعیت فرودستِ ساختاری، چیزی بود که به من تحمیل شده بود و شکل طبیعیِ بودنم نبود. شکل طبیعیِ بودن من، همان دختربچه‌ی آزاد و رهایی بود که در کوچه‌باغ‌های شهرکرد، در حال رکاب‌زدن سوار دوچرخه، احساس می‌کرد با ارزش‌ترین موجود جهان است. 

✍مَهزاد الیاسی
🔖ادامه مطلب

🔹نشر آسو
@hooreechannel 🌹

🔴 گزارشی از دل بازار؛ دردهایی که در آمارها و رسانه‌های حکومتی دیده نمی‌شوند

چند روز پیش، یک بچه ۵ ساله با چند اسکناس مچاله‌شده و صورتی پر از خجالت وارد مرغ‌فروشی شد. نه گدا بود، نه بی‌سرپرست. فقط فرستاده بودندش تا چند تکه اسکلت مرغ بخرد.

این صحنه شاید برای خیلی‌ها فقط یک اتفاق ساده باشد، اما برای کسی که هر روز در بازار با مردم سر و کار دارد، نشانه یک درد بزرگ است؛ دردی که هر روز عمیق‌تر می‌شود.

وضعیت معیشتی مردم به مرحله‌ای رسیده که دیگر نمی‌شود آن را با آمار و گزارش توصیف کرد. باید در چشمان همان کودک نگاه کرد که با خجالت پول‌هایش را می‌شمارد تا سهمی از سفره خانه‌اش تهیه کند.

من هر روز در بازار چنین صحنه‌هایی را می‌بینم. صحنه‌هایی که نشان می‌دهد فشار اقتصادی فقط اعداد و نمودارها نیست؛ زندگی واقعی مردم است.

راستش را بخواهید، گاهی از غصه چیزهایی که می‌بینم، اشکم درمی‌آید.

@hooreechannel 🌹

چرا نادان‌ها معمولاً اعتمادبه‌نفس بیشتری دارند؟

سقراط می‌گفت:

«من داناترین فرد آتنم؛ زیرا تنها کسی هستم که می‌دانم نمی‌دانم.»

این جمله، یکی از عمیق‌ترین بینش‌های تاریخ اندیشه است. سقراط معتقد بود بسیاری از انسان‌ها نه‌تنها دانا نیستند، بلکه از نادانی خود نیز آگاه نیستند. بعدها فیلسوفی به نام نیکلاس کوزایی این مفهوم را «جهل فرهیخته» نامید؛ یعنی آگاهی از محدودیت‌های دانایی خویش.

در واقع، نخستین گام برای دانا شدن، رهایی از توهم دانایی است.

این اندیشه در تمدن اسلامی نیز بارها مورد توجه حکما و اندیشمندان قرار گرفته است. سعدی علیه‌الرحمه می‌گوید:

«نادان را به از خاموشی نیست،
و گر این مصلحت بدانستی، نادان نبودی.»

یعنی نادان اگر می‌دانست چه چیز را نمی‌داند، دیگر نادان نبود.

اما آیا این موضوع فقط یک شهود فلسفی است یا علم روان‌شناسی نیز آن را تأیید کرده است؟

🔹 پاسخ مثبت است.

در سال ۱۹۹۵ مردی به نام «مک‌آرتور ویلر» پس از مالیدن آبلیمو به صورتش، اقدام به سرقت از بانک کرد. او تصور می‌کرد همان‌طور که از آبلیمو برای ساختن جوهر نامرئی استفاده می‌شود، مالیدن آن به صورت نیز باعث می‌شود دوربین‌های مداربسته نتوانند تصویرش را ثبت کنند!

طبیعتاً چند ساعت بعد پلیس او را دستگیر کرد. ویلر با تعجب گفته بود:

«اما من که صورتم را با آبلیمو پوشانده بودم!»

این ماجرا توجه دو روان‌شناس به نام‌های «دیوید دانینگ» و «جاستین کروگر» را جلب کرد. آنان با انجام مجموعه‌ای از پژوهش‌ها به نتیجه‌ای جالب رسیدند:

افرادی که در یک حوزه دانش یا مهارت کمی دارند، معمولاً توانایی ارزیابی درست عملکرد خود را نیز ندارند. به همین دلیل، اغلب توانایی‌های خود را بیش از حد واقعی برآورد می‌کنند.

این پدیده بعدها به نام «اثر دانینگ–کروگر» شناخته شد.

🔹 نکته جالب اینجاست که هرچه فرد بیشتر یاد می‌گیرد، بیشتر متوجه گستردگی مجهولات خود می‌شود. به همین دلیل، اعتمادبه‌نفس اولیه و کاذب او کاهش می‌یابد. فرد درمی‌یابد که مسئله بسیار پیچیده‌تر از آن چیزی است که در ابتدا تصور می‌کرده است.

در مقابل، کسانی که در آغاز مسیر یادگیری قرار دارند، گاهی با مطالعه چند مقاله، دیدن چند ویدئو یا شنیدن چند سخنرانی، احساس می‌کنند به درکی عمیق از موضوع رسیده‌اند و با قاطعیت درباره آن اظهار نظر می‌کنند.

🔹 شاید به همین دلیل است که در فضای مجازی افراد کم‌اطلاع را گاه مطمئن‌تر و قاطع‌تر از متخصصان می‌بینیم. متخصص واقعی معمولاً می‌داند که هر مسئله‌ای ابعاد و پیچیدگی‌های فراوانی دارد؛ بنابراین با احتیاط بیشتری سخن می‌گوید.

البته نباید فراموش کرد که اثر دانینگ–کروگر فقط درباره «دیگران» نیست. تقریباً همه ما در حوزه‌هایی که شناخت کمی از آن‌ها داریم، ممکن است گرفتار این خطا شویم.

شاید یکی از نشانه‌های بلوغ فکری این باشد که بتوانیم با آرامش بگوییم:

«ممکن است اشتباه کنم؛ بیشتر توضیح بده.»

این جمله، آغاز راه دانایی است.

@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹

⭕️ ایلان ماسک توضیح داد چرا دخترش نباید بایک مردفقیر ازدواج کند!!!!

چندسال پیش کنفرانسی در ایالات متحده درموردسرمایه‌ گذاری و امور مالی برگزار شد. یکی ازسخنرانان،ایلان ماسک بودو در جلسه پرسش و پاسخ، سوالی از او پرسیده شدکه همه رابه خنده انداخت.

آیا شما بعنوان ثروتمندترین مردجهان،اجازه میدهید دخترتان با یک مردی فقیر یا متواضع ازدواج کند؟
پاسخ او تعبیر جدیدی از ثروت در جهان ایجاد کرد!!!!

ایلان ماسک: اول از همه، این را درک کنید که ثروت به معنای داشتن حساب بانکی چاق نیست.
*ثروت دردرجه اول، توانایی خلق ثروت است.*
کسی که در لاتاری یا قمار برنده می‌شود،حتی اگر 100 میلیون برنده شود، ثروتمند نیست. بلکه او یک مرد فقیر با پول زیاد است.!! به همین دلیل است که 90 درصد میلیونرهای لاتاری، بعد از 5 سال دوباره فقیر می‌شوند.
شما افرادثروتمندی هم دارید که پول ندارند.مثل اکثر کار آفرینان!!
آنها در حال حاضر در مسیر ثروت هستند، حتی اگر پولی نداشته باشند، زیرا در حال توسعه هوش مالی خود هستند و آن ثروت است.

فقیر و غنی چه تفاوتی با هم دارند؟

به بیان ساده:ثروتمند ممکن است بمیرد تا ثروتمندشود!، درحالی که فقیر ممکن است بکشد تا ثروتمند شود!!.
اگر جوانی رادیدید که تصمیم دارد تمرین کند، چیزهای جدید بیاموزد و دائماً خود را بهبود ببخشد، بدانید که او ثروتمند است.
ولی اگر جوانی را دیدید که فکر می‌کند مشکل از دولت است، ثروتمندان همه دزدند و مدام انتقاد می‌کند، بدانید که او یک فقیر است.

ثروتمندان متقاعد شده‌اند که فقط به اطلاعات و آموزش نیاز دارند تا پرواز کنند. ولی فقرا فکر می‌کنند که دیگران باید به آنها پول بدهند تا بلند شوند.
در خاتمه، وقتی می‌گویم دخترم با مرد فقیر ازدواج نمی‌کند، من در مورد پول صحبت نمی‌کنم، در مورد توانایی ایجاد ثروت صحبت می‌کنم.

ببخشید که این را می‌گویم، اما بیشتر جنایتکاران مردم فقیر هستند!!!!
وقتی حریصانه فقط بدنبال پول می‌دوند، عقل‌شان را از دست می‌دهند، به همین دلیل دزدی می‌کنند، دزدی می‌کنند و ...
برای آنها این یک افتخار است، زیرا نمی‌دانند چگونه می‌توانند به تنهایی درآمد کسب کنند.
یک روز نگهبان یک بانک، کیسه‌ای پر از پول پیدا کرد، کیف را برداشت و آن را به مدیر بانک داد.
دیگران وقتی شنیدند، این مرد را احمق خطاب کردند، اما در واقع این مرد فقط یک مرد ثروتمند بود که پول نداشت!!!
یک سال بعد، بانک به او پیشنهاد شغلی با عنوان پذیرش مشتریان داد، سه سال بعد او بخاطر کسب امتیازات عالی، مدیر بخش مشتریان شد و ده سال بعد مدیریت منطقه‌ای این بانک را برعهده گرفت. او اکنون صدها کارمند را مدیریت می‌کند و پاداش سالانه او، بیش از مبلغی است که می‌توانست دزدیده باشد.

ثروت ، اول از همه، یک حالت ذهنی است.

@hooreechannel 🌹

قبل از هر چیز، یک پدر، یک موتورسیکلت و رؤیایی که زندگی یک روستا را تغییر داد

هر روز ۱۲ کیلومتر مسیر را با موتورسیکلت طی می‌کرد، چهار ساعت بیرون مدرسه منتظر می‌ماند ودوباره دخترانش را به خانه برمی‌گرداند؛ این برنامه، بیش از ۷ سال بدون وقفه ادامه داشت

«میا خان»، کارگر روزمزد اهل ولایت پکتیکای افغانستان، باوجود فقر، بیماری و فشارهای اجتماعی، اجازه نداد هیچ مانعی دخترانش را از تحصیل محروم کند. اوکه خودش در کودکی به‌دلیل مشکلات مالی ترک تحصیل کرده بود، آرزو داشت سه دخترش پزشک شوند تا کمبود پزشکان زن در منطقه‌شان را جبران کنند

زمانی که بیماری توان کار کردن را از او گرفت، همسرش«خورما» برای تأمین هزینه‌های خانواده به‌عنوان نیروی خدماتی در یک بیمارستان مشغول به کار شد.او می‌گوید «خواندن و نوشتن مثل داشتن نوری در تاریکی است
دختران این خانواده، با وجود اینکه والدینشان سوادخواندن ونوشتن نداشتند، بدون کمک آن‌ها درس خواندند وقول دادند روزی باعث افتخار پدر و مادرشان شوند. تلاش وایستادگی این خانواده، نگاه بسیاری ازاهالی روستا را هم تغییر داد و خانواده‌های بیشتری دخترانشان را راهی مدرسه کردند.

@hooreechannel 🌹

جامعه و قدرت تعیین می‌کنند که مرگ چه کسانی فاجعه محسوب شود و مرگ چه کسانی اصلاً دیده نشود

١. از منظر جامعه‌شناسی، سوگواری فقط ابراز احساسات نیست؛ بلکه بازسازی پیوندهای اجتماعی است. امیل دورکیم در کتاب صور ابتدایی حیات دینی نشان ‌داد که آیین‌های سوگواری جامعه را دوباره گرد هم می‌آورند و نظم اخلاقی را بازسازی می‌کنند.
اگر این آیین‌ها برای گروه‌هایی ممنوع شوند، جامعه فقط عزیزی را از دست نمی‌دهد؛ بلکه بخشی از انسجام خود را نیز از دست می‌دهد.

در تراژدی یونان، حق دفن و سوگواری یکی از بنیادی‌ترین حقوق انسانی است. آنتیگونه داستان مقاومت علیه فرمان شاه برای برخورداری از حق سوگواری است. آنتیگونه به‌عنوان نماد سرپیچی و مبارزه در اندیشه سیاسی در نسبت با مردگان است؛ گویی انسان بودن در مقام حیوان سیاسی از همان‌جا آغاز می‌شود که بتوان برای مردگان احترام قائل شد و با خیالی آسوده اشک ریخت.

٢. حق سوگواری، حقِ اعلام این است که زندگیِ از دست‌رفته ارزش زیستن داشته است و غیبتش باید در حافظه بازماندگان باقی بماند.
یکی از ویژگی‌های خشونت مدرن، آنچنان که جورجو آگامبن توضیح می‌دهد، محروم کردن بازماندگان از آیین سوگواری است. گورهای بی‌نام، ناپدید کردن جسد، ممنوعیت تشییع جنازه و جلوگیری از یادبود، همگی ادامه خشونت پس از مرگ‌اند.

حقیقت این است که همه جان‌ها به یک اندازه «سوگوارپذیر» (grievable) نیستند. جامعه و قدرت تعیین می‌کنند که مرگ چه کسانی فاجعه محسوب شود و مرگ چه کسانی اصلاً دیده نشود. بنابراین، حق سوگواری پیش از آنکه حق گریستن باشد، حق به‌رسمیت‌شناخته‌شدن ارزش یک زندگی است.

٣. اگر این حق را بپذیریم، مبارزه برای عدالت اجتماعی تا لحظه یوتوپیک برابری همه بازماندگان جهت برخورداری از حق عزا ادامه دارد.⁩⁩⁩

✍امین بزرگیان

@hooreechannel 🌹

پدر لازم است یا مادر؟
(پدر و مادر؛ کدام‌یک مسئول واقعی تربیت فرزندند؟)

🔻 چرا این سؤال از اساس اشتباه است؟

هر وقت خانواده‌ای از من می‌پرسد «بالاخره تربیت بچه با پدر است یا مادر؟» می‌فهمم مسئله، فقط یک سؤال نیست؛ نشانه‌ی یک سوءبرداشت عمیق است. انگار تربیت، باری است که باید روی دوش یکی انداخته شود تا دیگری آسوده باشد. اما روان‌شناسی رشد، علوم اعصاب و تجربه‌ی سال‌ها نشستن پای حرف هزاران خانواده، یک پاسخ روشن دارند؛ کودک، محصول رفتار هیچ‌کدام از والدین نیست، محصول رابطه‌ی میان آن‌هاست. بچه بیشتر از آن‌که از پدر یا مادر یاد بگیرد، از کیفیت ارتباط این دو با یکدیگر می‌آموزد. او پیش از آن‌که نصیحت‌ها را بشنود، الگوها را زندگی می‌کند.

■ نقش مادر دقیقاً چیست؟

مادر معمولاً نخستین پایگاه امنیت روانی کودک است. از همان ماه‌های ابتدایی زندگی، مغز کودک در آغوش، نگاه، لحن صدا و پاسخ‌گویی مادر، یاد می‌گیرد که دنیا جای امنی هست یا نه. کودکی که احساس امنیت می‌کند، بعدها راحت‌تر یاد می‌گیرد، بهتر دوست می‌دارد و سالم‌تر با ناکامی کنار می‌آید. اما یک اشتباه بزرگ این است که تصور کنیم مادر باید همه‌ی بار تربیت را به دوش بکشد. هیچ مادری، هرچقدر هم فداکار باشد، نمی‌تواند به‌تنهایی همه‌ی نیازهای رشدی یک کودک را تأمین کند. حتی بهترین مادر دنیا هم جای خالی یک پدرِ درگیر و مسئول را پر نمی‌کند.

■ پس پدر چه نقشی دارد؟

پدر فقط کسی نیست که هزینه‌های زندگی را تأمین کند. حضور روانی پدر، یکی از مهم‌ترین عوامل رشد هیجانی کودک است. تحقیقات نشان داده‌اند کودکانی که پدرانشان در بازی، گفت‌وگو، تصمیم‌گیری و مراقبت روزمره حضور فعال دارند، اعتمادبه‌نفس بیشتر، خودکنترلی بهتر و اضطراب کمتری را تجربه می‌کنند. پدر، کودک را با دنیای چالش، قانون، جرئت، استقلال و مسئولیت آشنا می‌کند. البته نه با ترس، نه با خشونت و نه با دستور؛ بلکه با رابطه‌ای گرم، مقتدر و قابل پیش‌بینی.

■ اگر یکی از والدین وظیفه‌اش را انجام ندهد چه می‌شود؟

کودک، نبودن را هم تربیت می‌شود. وقتی مادری از نظر عاطفی غایب است، یا پدری فقط نام پدر را یدک می‌کشد، مغز کودک این خلأ را ثبت می‌کند. گاهی این خلأ سال‌ها بعد خودش را به شکل وابستگی افراطی، ترس از رهاشدن، پرخاشگری، بی‌اعتمادی یا ناتوانی در ساختن رابطه‌های سالم نشان می‌دهد. مسئله فقط این نیست که چه کسی کنار کودک بوده؛ مسئله این است که کیفیت حضورش چگونه بوده است. حضور بی‌کیفیت، گاهی از غیبت هم آسیب‌زننده‌تر است.

■ آیا وظایف پدر و مادر قابل جایگزینی‌اند؟

بخشی از وظایف، بله؛ اما همه‌ی آن‌ها نه. هر دو باید عشق، امنیت، آموزش، مراقبت و مرزبندی را به کودک بدهند، اما هرکدام با سبک و جنس متفاوتی این کار را انجام می‌دهند. کودک از همین تفاوت‌ها یاد می‌گیرد که دنیا فقط یک شکل ندارد. او انعطاف، گفت‌وگو، احترام به تفاوت‌ها و حل تعارض را از کنار هم بودن دو والد می‌آموزد. بنابراین مسئله برتری یکی بر دیگری نیست؛ مسئله مکمل بودن آن‌هاست.

■ بزرگ‌ترین اشتباه والدین چیست؟

این‌که یکی نقش پلیس را بازی کند و دیگری نقش ناجی را. یکی مدام سخت‌گیری کند و دیگری همیشه جبران. یکی قانون بگذارد و دیگری همه‌ی قانون‌ها را بشکند. کودک خیلی زود یاد می‌گیرد از شکاف میان والدین استفاده کند. اما آسیب اصلی این نیست؛ آسیب اصلی این است که دیگر احساس امنیت نمی‌کند. امنیت برای کودک یعنی بداند پدر و مادر، با وجود تفاوت‌ها، در اصول تربیتی کنار هم ایستاده‌اند.

■ پس مسئول واقعی تربیت فرزند چه کسی است؟

پاسخ شاید ساده باشد، اما اجرای آن دشوار است؛ تربیت فرزند، مسئولیت مشترک پدر و مادر است، اما پیش از آن، مسئولیت دو انسان بالغ است که باید خودشان را تربیت کنند. کودکی که هر روز دعوا، تحقیر، بی‌احترامی، قهر، بی‌تفاوتی یا خشونت می‌بیند، با هیچ کلاس آموزشی و هیچ کتاب تربیتی، سالم رشد نمی‌کند. بهترین هدیه‌ای که والدین به فرزندشان می‌دهند، کامل بودن نیست؛ رابطه‌ای محترمانه، امن، همدلانه و مسئولانه با یکدیگر است. کودک، آینده را از رفتار امروز والدینش می‌نویسد و هیچ میراثی ارزشمندتر از این نیست که پدر و مادر، پیش از تربیت فرزند، مراقب کیفیت انسان بودن خودشان باشند.

✍️ مصطفی سلیمانی

‌ https://t.me/tarbiat_mind
@hooreechannel 🌹

.
هیچ دارویی به اندازه‌ی پیاده‌روی جادویی نیست

۲/۵ ساعت پیاده‌روی تند در هفته، خطر افسردگی را ۲۵٪ کاهش می‌دهد.

  ۹۰ دقیقه قدم‌زدن در دل طبیعت باعث کاهش افکار منفی و نشخوار ذهنی می‌شود.

  یک ساعت پیاده‌روی در طبیعت فعالیت مغزی مرتبط با استرس را کاهش می‌دهد.

  پیاده‌روی، هیپوکامپ مغز را ۲٪ تا ۴٪ افزایش داده و عملکرد حافظه را بهبود می‌بخشد.

  زنانی که پس از دوران یائسگی پیاده‌روی منظم حداقل ۴ ساعت در هفته دارند، تا ۴۱٪ کمتر دچار شکستگی لگن می‌شوند.

پیاده‌روی سبک بعد از غذا قند خون را متعادل‌تر و عملکرد انسولین را کارآمدتر می‌کند.

پیاده‌روی روزانه بین ۶ تا ۹ هزار قدم، خطر بیماری‌های قلبی‌–عروقی و مغزی را تا ۴۰٪ تا ۵۰٪ کاهش می‌دهد.


  ۱۵۰ دقیقه پیاده‌روی هفتگی سن بیولوژیک شما را حدود ۷/۵ سال پایین می‌آورد.

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

چرا آدم‌ها حتی وقتی ته دلشونم به قضیه شک دارن روی عقاید غلط پافشاری می‌کنن؟

پافشاری روی یک باور غلط معمولا از «حماقت» نمیاد، بحث چیز دیگه ایه و بیشتر از چند سازوکار طبیعی ذهن انسان سرچشمه میگیره که باهم مرور میکنیم.

1️⃣  وقتی عقیده تبدیل به بخشی از هویت میشه

خیلی وقت ‌ها  "باور" فقط یک نظر ساده نیست، تبدیل به بخشی از هویت ما میشه. اگر آن باور فرو بریزه انگار بخشی از تصویر ما از خودمون از هم پاشیده.

روان‌شناس معروف لئون فستینگر که نظریه‌ «ناهمخوانی شناختی» را مطرح کرد می‌گفت:

وقتی باورهای ما با شواهد جدید در تضاد قرار می‌گیرند، انسان‌ ها اغلب به‌جای تغییر باور، شواهد را رد می‌کنند.

2️⃣  تعلق به گروه

خیلی از باورها نشانه‌ تعلق به یک گروه خاصن : خانواده، دوستان، یا یک جریان فکری. اینطوری تغییر عقیده یه وقتایی یعنی فاصله گرفتن از آن جمع.

جامعه ‌شناس هنری تاجفل که نظریه هویت اجتماعی را مطرح کرد نشان داد که آدم‌ها معمولا باورهایی را حفظ می‌کنن که عضویتشون در گروه را تقویت کنه.

به زبان ساده:
گاهی حفظ یک عقیده یعنی حفظ «حس تعلق».

3️⃣ سوگیری تایید، ذهن دنبال تأیید خودش می‌گردد

ذهن ما ناخودآگاه دنبال اطلاعاتی میگرده که باورهای قبلی ما را تأیید کنه و اطلاعات مخالف را راحت‌تر کنار میذاره.

دنیل کانمن (برنده‌ نوبل اقتصاد رفتاری) در کتاب Thinking, Fast and Slow می‌نویسه:

انسان‌ها بیشتر  دنبال تایید باورهایشان هستند تا آزمودن آن‌ها

برای همین اگر کسی به چیزی معتقد باشه معمولا اخبار و آدم‌هایی را دنبال می‌کنه که همان حرف را میزنن.

4️⃣ غرور و سختی اعتراف به اشتباه

اعتراف به اشتباه از نظر روانی کار ساده‌ای نیست. فیلسوف انگلیسی برتراند راسل جمله‌ معروفی داره:

چطور می توان به تاول های پا گفت که تمام مسیر طی شده اشتباه بوده؟

خیلی وقت‌ها آدم‌ها برای حفظ غرور یا آبرو، حتی وقتی شک دارن، باز هم از عقیدشونن دفاع می‌کنن.

5️⃣ سرمایه‌گذاری قبلی روی یک باور

در اقتصاد رفتاری مفهومی هست به نام «هزینه‌ غرق‌شده» (Sunk Cost). یعنی وقتی روی چیزی زیاد سرمایه‌گذاری کردیم، رها کردنش سخت میشه.

ریچارد تیلر (برنده‌ی نوبل اقتصاد) میگه :

انسان‌ها  فقط به آینده نگاه نمیکنن، به این هم نگاه میکنن که قبلا چقدر برای این مسیر هزینه دادن.

در مورد باورها هم همین اتفاق میفته، اگر سال‌ها برای یک عقیده جنگیده باشیم عقب‌نشینی خیلی سخت میشه.

6️⃣ احساسات قوی، منطق را کنار می‌زنند

عصب‌شناس معروف آنتونیو داماسیو در کتاب Descartes’ Error نشان میده که تصمیم‌های انسان فقط از منطق نمیان، احساسات نقش بزرگی دارن.

وقتی یک باور با ترس، خشم یا امید قوی گره خورده باشه، دفاع از آن بیشتر احساسی می‌شود تا منطقی.

به همین دلیله که آدم‌ها گاهی حتی وقتی ته دلشون شک دارن، بازم با تعصب از باورشون دفاع می‌کنن.

شاید بهترین رویکرد همان چیزی باشه  که کارل پوپر، فیلسوف علم، پیشنهاد می‌کرد:

دانش با حدس‌ها شروع می‌شود و با اصلاح خطاها پیش می‌رود.

یعنی عوض کردن نظر وقتی شواهد بهتر میاد، نشانه‌ ضعف نیست، بخشی از فرایند فهمیدن دنیاست.

@Ravcast
@hooreechannel 🌹

.

🕷 رابطه میل و تابو در لاکان


ما با یک مصداق از  انحرافات جنسی  دیدگاه ژاک لاکان را به زبان ساده تحلیل می‌کنیم.

  قانون و ممنوعیت‌ها، میل جنسی را تشدید  می‌کنند و انحرافات جنسی هم راهی هوشمندانه برای زنده نگه داشتن این میل هستند.

بیش‌تر و پیش‌تر موجز تئوری را بیان می‌کنیم: لاکان می‌گوید قانون و تابوها مثل یک دیوار عمل می‌کنند. وقتی چیزی را ممنوع می‌کنند، آن چیز را خیلی جذاب و درخشان می‌کنند. بدون این ممنوعیت، میل واقعی به وجود نمی‌آید. میل انسان مثل نیاز ساده غذا خوردن نیست؛ میل از حس کمبود و ممنوع بودن به وجود می‌آید. اگر تابو کاملاً برداشته شود، انسان ممکن است در لذت بیش از حد و خطرناک غرق شود و همه چیز را از دست بدهد. انحرافات جنسی در این نقطه وارد می‌شوند. فرد منحرف تابو را نه کاملاً رد می‌کند و نه تسلیم آن می‌شود. او آن را به شکل یک آیینی خاص درمی‌آورد، آن را به صحنه می‌آورد و با بازی کردن با آن، لذت می‌گیرد. این کار به او کمک می‌کند به چیزی که خیلی می‌خواهد نزدیک شود، اما کامل به دستش نیاورد. این فاصله باعث می‌شود میلش زنده بماند و نابود نشود.


در مازوخیسم، فرد از تحقیر شدن، درد کشیدن یا قرار گرفتن در موقعیت برده و مطیع لذت می‌برد. به زبان ساده، قانون و تابوهای اجتماعی که می‌گویند «نباید ضعیف باشی، نباید درد بکشی، نباید کنترلت را از دست بدهی»، دقیقاً همان چیزهایی هستند که میل او را شعله‌ور می‌کنند. قانون نمادین اینجا هم میل به تخطی را ایجاد کرده است. فرد مازوخیست تابو را به شکل آیینی درمی‌آورد. او صحنه‌هایی را طراحی می‌کند که در آن عمداً تحقیر می‌شود، کتک می‌خورد، بسته می‌شود یا دستورهایی تحقیرآمیز دریافت می‌کند. این کار به او اجازه می‌دهد به ابژه گمشده نزدیک شود بدون اینکه کاملاً آن را تصاحب کند. درد و تحقیر مثل یک مرز عمل می‌کنند؛ مرزهایی که میل را زنده نگه می‌دارند و از غرق شدن در لذت بی‌مرز و ویرانگر جلوگیری می‌کنند.

تصور کنید زنی جوان در جلسات بالینی که روایت می‌کند در زندگی روزمره فردی مستقل و قوی است، اما در روابط جنسی فقط وقتی احساس امنیت و لذت می‌کند که شریکش او را کاملاً کنترل کند، تحقیر لفظی کند یا حتی درد فیزیکی ملایمی به او وارد کند. این الگو ریشه در دوران کودکی دارد؛ جایی که قانون پدر یا مادر بسیار سختگیر بوده و هرگونه ابراز وجود یا خواستن مستقل را ممنوع کرده است. حالا او با تکرار آیینی این تابو، هم قانون را نقض می‌کند (چون درد و تحقیر را به لذت تبدیل کرده) و هم آن را حفظ می‌کند (چون بدون این چارچوب آیینی، میل جنسی‌اش فعال نمی‌شود). این دقیقاً همان دیالکتیک لاکانی است: تابو میل را می‌سازد و مازوخیست با بازی هوشمندانه با آن، میل را حفظ می‌کند.

از نظر درمانی، رویکرد لاکانی بسیار متفاوت از درمان‌های معمولی است. درمانگر به جای اینکه سریع بخواهد این رفتار را «اصلاح» کند و آن را حذف نماید، اول به بیمار کمک می‌کند تا ساختار میل خودش را بشناسد. هدف این است که بیمار بفهمد این مازوخیسم چگونه برای او کار می‌کند و چه نقشی در زنده نگه داشتن میلش دارد. اگر درمانگر با فشار زیاد بخواهد این عادت را بردارد، خطر بزرگی وجود دارد که بیمار میل جنسی‌اش را کاملاً از دست بدهد، دچار افسردگی شدید شود یا حتی به سمت لذت‌های خطرناک‌تر و بدون مرز کشیده شود. در عوض، درمان خوب به بیمار کمک می‌کند تا وفادارتر به میل واقعی خودش باشد؛ یعنی رابطه‌اش با فقدان و کمبود را بهتر بشناسد و شاید راه‌های جدید و کم‌خطرتری برای تجربه این میل پیدا کند. درمان در اینجا بیشتر گوش دادن، تفسیر دقیق و همراهی با بیمار است تا او خودش راه خروج از موقعیت تراژیک خود را پیدا کند.

به طور خلاصه، چه در فتیشسیم و چه در مازوخیسم و سادیسم، انحرافات جنسی راه‌های خلاقانه انسان برای زندگی کردن با قانون و تابو هستند. لاکان این‌ها را نه بیماری ساده، بلکه بخشی از سرشت انسانی می‌بیند که در آن ممنوعیت و خواستن همیشه به هم گره خورده‌اند. این دیدگاه به ما کمک می‌کند بدون قضاوت، این پدیده‌ها را بهتر درک کنیم و در درمان نیز با احترام به ساختار میل فرد پیش برویم.

✍مجتبی روستا

🕷https://t.me/ravn100
@hooreechannel 🌹

.

چند کاری که بهتر است هرگز در حق خودتان انجام ندهید.

۱_ خودتان را با دیگران مقایسه نکنید. هر کسی مسیر، زمان و داستان خودش را دارد. موفقیت دیگران چیزی از ارزش شما کم نمی‌کند. روی رشد خودتان تمرکز کنید، نه روی زندگی دیگران.

۲_ برای جلب رضایت همه تلاش نکنید. هرچقدر هم خوب باشید، باز هم کسی پیدا می‌شود که از شما خوشش نیاید. زندگی‌تان را بر اساس خواسته‌های دیگران نسازید.

۳_ احساساتتان را نادیده نگیرید. غم، خشم، ترس و نگرانی دشمن شما نیستند. آنها پیام‌هایی هستند که باید شنیده شوند، نه اینکه سرکوب شوند.

۴_ خودتان را دست‌کم نگیرید. گاهی بزرگ‌ترین مانع موفقیت، صدایی است که در ذهنمان مدام می‌گوید «تو نمی‌توانی». به خودتان همان‌قدر فرصت بدهید که به دیگران می‌دهید.

۵_ بیش از حد به گذشته فکر نکنید. گذشته برای درس گرفتن است، نه برای زندگی کردن. هر روزی که صرف حسرت دیروز می‌شود، از امروزتان کم می‌کند.

۶_ از نه گفتن نترسید. قرار نیست همیشه در دسترس همه باشید. گاهی «نه» گفتن به دیگران، یعنی «بله» گفتن به آرامش خودتان.

۷_ خودتان را به خاطر همه چیز مقصر ندانید. همه اتفاقات زندگی نتیجه اشتباهات شما نیست. بعضی چیزها خارج از کنترل شما هستند و باید پذیرفته شوند.

۸_ روی زخم‌هایی که هنوز خوب نشده‌اند، سرپوش نگذارید. نادیده گرفتن درد، آن را از بین نمی‌برد. برای التیام یافتن، باید اول با حقیقت روبه‌رو شوید.

۹_ ارزش خودتان را به نظر دیگران گره نزنید. اگر خوشحالی‌تان وابسته به تأیید دیگران باشد، آرامش واقعی را پیدا نخواهید کرد.

۱۰_ از رویاهایتان صرف‌نظر نکنید. ممکن است مسیر طولانی‌تر از چیزی باشد که فکر می‌کردید، اما دیر رسیدن بهتر از هرگز نرسیدن است.

۱۱_ مراقبت از خودتان را به تعویق نیندازید. سلامتی، آرامش و حال خوب شما یک تجمل نیست؛ یک ضرورت است.

۱۲_ از شروع دوباره نترسید. گاهی پایان یک مسیر، آغاز بهترین فصل زندگی است.

۱۳_ کینه‌ها را برای مدت طولانی با خودتان حمل نکنید. کینه بیشتر از هر کس دیگری، صاحبش را خسته می‌کند.

۱۴_ برای اشتباهاتتان خودتان را نبخشیده رها نکنید. همه انسان‌ها اشتباه می‌کنند. رشد کردن یعنی یاد گرفتن، نه مجازات کردن همیشگی خود.

۱۵_ فراموش نکنید که مهم‌ترین رابطه زندگی‌تان، رابطه‌ای است که با خودتان دارید. اگر با خودتان مهربان باشید، زندگی هم مهربان‌تر به نظر خواهد رسید.

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

در این سرزمین، گاه سکوت از هر فریادی رساتر است!

«بگذارید مردگان، مردگانِ خود را دفن کنند!»
[انجیل لوقا، باب ۹: آیه‌ی ۶۰]

جمله، کوتاه است؛ اما گویی قرنی از سکوت را بر دوش می‌کشد.
برخی مرگ‌ها، هرگز گور نمی‌خواهند. بر شانه‌ی آدمی می‌نشینند، در زبانش خانه می‌کنند، در نگاهش لانه می‌سازند و سال‌ها، بی‌آن‌که خاکی بر آنان ریخته شود، شهر را با خود می‌گردانند.

مرده، همیشه آن نیست که چشم بسته است؛ گاه آن است که دیگر رویا نمی‌بیند و هر صبحی، تنها برای آن برمی‌خیزد که غروب را تکرار کند.

شهرهای ما، این روزها، بوی خاک نمی‌دهند؛ بوی خاطره‌های نیمه‌تمام می‌دهند. انگار کسی سال‌ها پیش، پنجره‌ها را نبسته، تنها افق را از پشت شیشه برداشته است. درختان هنوز ایستاده‌اند، اما سایه‌هاشان کوتاه‌تر از خستگی مردم است. رودها هنوز نام دارند، اما آب، دیگر نشانی خانه را به ماهی‌ها نمی‌دهد.

در این سرزمین، گاه سکوت از هر فریادی رساتر است. کلمات، پیش از آن‌که بر زبان بیایند، پیر می‌شوند. لبخندها، پیش از آن‌که شکوفه کنند، حسابِ فصل را می‌کنند و حقیقت، همچون چراغی که در باد حمل می‌شود، همیشه با دو دست محافظت می‌شود؛ نه از طوفان، که از تماشاگران!

عجیب نیست اگر مردگان، مردگان خود را دفن کنند. عجیب آن است که زندگان نیز بیل بر دوش گرفته‌؛ هر روز، تکه‌ای از حیرت خویش را به خاک می‌سپارند، اندکی از اعتمادشان را، اندکی از جوانی‌شان را، اندکی از آن کودکِ سمجی را که هنوز باور داشت صبح، به‌ناچار روشن‌تر از شب است.

سال‌هاست که در کوچه‌ها، فصل‌ها عوض می‌شوند، اما تقویم نه... برگ‌ها می‌ریزند، اما نه برای آن‌که بهاری در راه باشد؛ برای آن‌که درخت، سبک‌تر بارِ انتظار را تحمل کند و مردم، بیش از آن‌که زندگی کنند، به نگهداریِ خاطراتی مشغول‌اند که دیگر حتی صاحبانشان نیز به یادشان نمی‌آیند.

اما تاریخ، همیشه گوشه‌ای تاریک دارد که در آن، دانه‌ای خاموش جوانه می‌زند. هیچ زمستانی نتوانسته است ریشه را متقاعد کند که بهار، افسانه‌ای بیش نیست. زیر سنگین‌ترین خاک‌ها نیز، چیزی آرام و بی‌صدا، مشغول آموختنِ شکفتن است.
شاید آن دعوتِ کهن، دعوت به بی‌مهری نبود؛ دعوت به انتخاب بود.

این‌که آدمی، همه‌ی عمر، متولیِ گورستانِ دیروز نماند. این‌که روزی، بیل را زمین بگذارد، گردِ خاک را از آستین بتکاند و رو به افقی برود که هنوز هیچ پرنده‌ای نامش را نمی‌داند. زیرا سهمِ زندگی، پاسبانی از مرگ نیست.

و شاید بزرگ‌ترین معجزه، نه برخاستنِ مردگان، که بیدار شدنِ زندگانی باشد که سال‌ها، با چشمانی باز، خواب دیده‌اند.

✍مازیار اعتمادی

@hooreechannel 🌹

دو ایران!

قسمت اول: ایرانِ نگرش‌ها

اگر بخواهیم یکی از مهم‌ترین تحولات جامعۀ شهریِ ایران طی سال‌های اخیر را فقط در یک جمله خلاصه کنیم شاید بتوان گفت: جامعه از نهادهایش جلو زده است، به این معنا که تحول نگرش‌ها از تحول نهادها پیشی گرفته است.
برای فهم این ادعا باید عرصه‌ای را کاوید که کم‌تر دیده می‌شود: زندگی روزمره و روابط خانوادگی و نگرش‌هایی که آرام‌آرام دگرگون می‌شوند بی‌آن‌که نهادهای رسمی به‌موازات‌شان تغییر کنند.

مدت‌هاست که تصویر رایج از جامعۀ ایران بر دوگانه‌ای ساده استوار است: از یک سو، جامعه‌ای سنتی با الگوهای مردسالار و، از سوی دیگر، گروهی از طبقات متوسط شهری که نگرش‌های جدید را نمایندگی می‌کنند.
اما داده‌های پژوهشی که دربارۀ نقشۀ نگرشی طبقات اجتماعی جامعۀ شهریِ ایرانِ ۱۴۰۲ به عمل آورده‌ام روایت دیگری پیشاروی ما می‌گذارند. این داده‌ها نشان می‌دهند که تحول نگرشی اکنون دیگر محدود به گروهی خاص نیست بلکه در لایه‌های مختلف جامعه رسوخ کرده و به یکی از ویژگی‌های مشترک جامعۀ شهریِ ایرانِ امروز تبدیل شده است.

در پژوهش دربارۀ «اقتدار روزمره» کوشیده‌ام مجموعه‌ای از نگرش‌های طبقات اجتماعی گوناگون دربارۀ رابطۀ زن و مرد و اقتدار در خانواده و استقلال فردی را بررسی کنم. نتیجه‌ها جالب است. تقریباً در همۀ طبقات اجتماعی با کاهش مشروعیت الگوی سنتی اقتدار خانوادگی مواجه‌ایم.
حمایت از آزادی بیش‌تر برای دختران و زنان در انتخاب سبک زندگی، پذیرش معاشرت دختر و پسر پیش از ازدواج، مخالفت با محدودسازی نقش زنان به خانه‌داری، حمایت از حق طلاق و ارثِ برابر برای زنان و پذیرش امکان پیشرفت‌شان، جملگی، دیگر به طبقۀ متوسط مدرن محدود نیست و در لایه‌های مختلفِ جامعۀ شهری گسترش یافته است.
تفاوت طبقات اجتماعی نه بر سر اصل این نگرش‌ها که بر سر شدت پذیرش‌شان است.

این نباید موهمِ چنین تصوری باشد که همۀ طبقات به یک اندازه تغییر کرده‌اند. اکثریت اعضای طبقۀ متوسط مدرن و طبقۀ سرمایه‌دار کماکان پیشگام این تحول‌اند و بیش از سایر طبقات از استقلال فردی و برابری جنسیتی و بازتعریف روابط خانوادگی دفاع می‌کنند.
اما اهمیت واقعی یافته‌ها در جای دیگری است: در میان تهی‌دستان شهری و طبقۀ کارگر نیز از الگوی سنتی اقتدار به‌شدت فاصله گرفته شده، حتی میان گروه مقام‌ها و مدیران حکومتی و خانواده‌های‌شان نیز.
شکاف اصلی اکنون دیگر نه میان طبقات اجتماعی بلکه میان گروه‌هایی است که این تحول را با سرعت‌ها و شدت‌های متفاوت تجربه کرده‌اند.

الگوی سنتی اقتدار خانوادگی اکنون دیگر مقبولیت اجتماعی گذشته را ندارد. اکثریت جامعه پذیرفته‌اند که زنان باید خودشان دربارۀ زندگی‌شان تصمیم بگیرند و در روابط خانوادگی از حق انتخاب برخوردار باشند و نقش‌شان به خانه‌داری محدود نشود. این تحول نه‌چندان در قوانین یا نهادهای رسمی بلکه در ذهنیت مردم رخ داده است.

با قاطعیت می‌توان گفت جامعۀ شهریِ ایران در سطح ارزش‌ها و نگرش‌ها به‌شدت دگرگون شده و نهادها دیر یا زود ناگزیر خواهند بود خود را با چنین تحولی تطبیق دهند.

این یافته‌ای است مهم. خیلی از تحلیل‌ها دگرگونی فرهنگی را بازتاب مستقیم دگرگونی اقتصادی می‌دانند، گویی ابتدا باید ساختار اقتصادی تغییر کند تا نگرش‌ها نیز دگرگون شوند. اما تجربۀ ایرانِ امروز نشان می‌دهد که این رابطه همواره یک‌سویه و همزمان نیست.
تحول نگرشی در برخی حوزه‌ها، بی‌آن‌که از بستر مادی‌اش جدا افتاده باشد، زودتر و آشکارتر از تحول نهادی بروز یافته است.
ارزش‌ها و نگرش‌های جدید در روابط خانوادگی و زندگی روزمره جا باز کرده‌اند اما بازار کار و نظام اشتغال و سیاست‌های رفاهی و حتی بسیاری از قواعد رسمی کماکان بر مبنای الگوهای گذشته عمل می‌کنند.

امروز همین ناهمزمانی به یک معضل اساسی در جامعۀ ایران تبدیل شده. نسلی که استقلال فردی را حق خود می‌داند با نهادهایی روبه‌روست که هنوز فرصت‌های متناسب با این توقع را فراهم نکرده‌اند.
زنانی که حضور در عرصۀ عمومی را طبیعی می‌دانند کماکان با ساختارهایی مواجه‌اند که استقلال اقتصادی‌شان را محدود می‌کند. مسئله صرفاً تعارض میان سنت و تجدد نیست بلکه شکاف میان سیالیّتِ ذهنیِ جامعه و صلبیّتِ عینیِ نهادها است.

این شکاف در عرصه‌های مختلف تجلی می‌یابد اما شاید هیچ‌جا به اندازۀ بازار کار آشکار نباشد.
اگر جامعۀ ایران واقعاً در سطح نگرش‌ها تا این اندازه دگرگون شده است، باید انتظار داشت این تحول در اشتغال و مشارکت اقتصادی و فرصت‌های برابر برای زنان نیز بالنسبه بازتاب یابد. آیا چنین شده است؟ پاسخ را باید در نهاد بازار کار جست.

درست در همین‌جاست که تصویر امیدوارکنندۀ تحول فرهنگی با واقعیتی سخت و نگران‌کننده روبه‌رو می‌شود، واقعیتی که نشان می‌دهد نهادهای اقتصادی هنوز از جامعه عقب‌تر حرکت می‌کنند.

✍محمد مالجو

@hooreechannel 🌹

نه
ساخته هوش مصنوعی است
و نه صداگذاری...

آدمی است،
تهی از خردمندی
خالی از اندیشمندی
سرکوفته‌ی ایمانی پلشت
سجده آورده بر "گاو"؛
و نه فقط هندوها،
بلکه پیامبرزادگانی نیز
پرستیدند
عِجْلࣰا جَسَدࣰا لَّهُ خُوَارࣱ
پیکره‌ی گوساله‌ای که صدای گاو داشت!

@hooreechannel 🌹