✅ پایان تلخ یا تلخیِ بی‌پایان
(نکته‌ای دربارۀ روابط سمّی)
یکی از واقعیت‌های مهم در روابط انسانی این است که گاه ما در کنار افرادی قرار می‌گیریم که به شدت حساس و زودرنج و بدگمان هستند. آنها آن قدر حساسند که هر چیزی به پر قبایشان برمی‌خورد و فوراً احساس خطر می‌کنند. در کنار چنین کسانی ما باید مراقب کوچک‌ترین سخنان و جزئی‌ترین رفتارهایمان باشیم، وگرنه ممکن است از ما برنجند. گاهی هم شخص زودرنج و حساس نیست، ولی متعصب است و بر اساس باورهای بسیار سفت و سخت خود به قضاوت دربارۀ دیگران می‌پردازد. او تاب کوچک‌ترین تفاوت یا اختلافِ نظری را ندارد و همین باعث میشود حفظ کردن رابطه با او کار دشواری باشد.
حال پرسش اصلی این است که بهترین شیوۀ مواجهه با چنین کسانی چیست؟ آیا ما باید دائماً اندیشه‌ها و احساساتِ خودمان را سانسور کنیم و برای رعایت حال آنها از عواطف و خواسته‌های خودمان بگذریم، یا این که ما باید بدون هیچ ملاحظه‌ای خودمان را آن گونه که هستیم، نشان دهیم و نگران واکنش‌های آنها نباشیم؟ در پاسخ می‌توان گفت که اگر پنهان کردنِ اندیشه‌ها و احساساتِ خودمان آگاهانه و مقتدرانه انجام گیرد و علتی جز شفقت و مهر نداشته باشد، البته این کار پسندیده است؛ به این معنا که ما این توانایی را داریم که اندیشه‌ها و باورهای خودمان را آشکارا بیان کنیم و ترسی هم از واکنش‌های دیگران نداریم، اما برای رعایت حال آنها و به جهت این که باعث بدحالی‌شان نشویم، انتخاب می‌کنیم که احساسات و افکارمان را نزد خود نگاه داریم. چنین واکنشی پذیرفتنی است.
اما اگر پنهان کردن اندیشه‌ها و احساسات و افکارمان از سر ترس و نگرانی و وابستگی انجام شود، درست نیست. ما نباید برای حفظ دیگری خود را نادیده بگیریم و مدتی طولانی با ترس و لرز زندگی کنیم. این کار به تدریج ما را به وادی دروغ‌گویی و پنهان‌کاری و تزویر سوق میدهد و به ما آسیب می‌زند. بهتر این است که ما صادقانه و شجاعانه افکار و خواسته‌های خود را ابراز کنیم و از بابت واکنش‌های طرف مقابل نگران نباشیم. اگر طرف مقابل واقعاً ما را دوست دارد و برای دوستی با ما احترام قائل است، به هر حال در کنار ما می‌ماند، اما اگر ما آن قدر برای او بی‌ارزشیم که با یک اظهار عقیدۀ کوچک جایگاه خود را در نزد او از دست می‌دهیم، بهتر است این اتفاق زودتر بیفتد. چنین کسی دیر یا زود از ما می‌رنجد و ما را رها می‌کند، پس دلیلی ندارد که ما با پنهان‌کاری‌های خود زمان بیشتری را در ابهام و ترس و تردید بگذرانیم.
مشاهدات روزمره نشان می‌دهند که افراد متعصب یا اشخاص زودرنج و حساس، هر قدر هم که ما سعی در جلب دوستی آنها داشته باشیم، بالاخره دلیل یا بهانه‌ای برای رنجیدن از ما پیدا می‌کنند و ما را تنها می‌گذارند. حال که چنین است، بهتر است که با پنهان‌کاری‌های بی‌حاصل و نمایش‌های بیهوده این حادثه را به عقب نیندازیم. چنین روابطی می‌توانند سرمایه‌های ما را به غارت ببرند و رنج زیادی را بر ما تحمیل کنند؛ بنابراین هر چه زودتر تمام شوند، به سود ماست. ما برای این که زودتر از چنین رابطه‌های سمّی و ویرانگری بیرون بیاییم، می‌توانیم عمداً برخلاف میل چنین کسانی سخنی بگوییم یا کاری انجام دهیم. اگر دوستی ما برای چنین کسانی ارزشمند باشد، در کنار ما می‌مانند، وگرنه زودتر رابطه پایان می‌یابد و به این ترتیب می‌توانیم خود را از آسیب‌های آنها در امان نگاه بداریم.
البته پایان یافتن چنین رابطه‌هایی، به ویژه اگر با وابستگی عاطفی همراه باشند، بسیار دردناک است، ولی تحمل این پایان دردناک، به مراتب بهتر از تحمل دردِ بی‌پایانی است که ادامۀ چنین روابطی بر ما تحمیل می‌کند. به قول استاد اصغر فرهادی: «یک پایان تلخ بهتر از یک تلخیِ بی‌پایان است». ادامۀ رابطه با افراد حساس، زودرنج، بدگمان و متعصب حقیقتاً ما را گرفتار یک تلخی بی‌پایان می‌کند. پس بهتر است که با پنهان‌کاری و نمایش بازی کردن به این تلخی بی‌پایان دامن نزنیم و هر چه زودتر تکلیف خود را با آنها روشن کنیم. از چنین چشم‌اندازی است که مولانا به ما بگوید برای قطع شدن برخی از رابطه‌ها نه تنها نباید ناراحت نباشیم، بلکه باید خدا را شکر کنیم و شکرانه بدهیم:
اين دم ار يارانْت با تو ضد شوند
وز تو برگردند و در خَصمى روند،
هين، بگو: «نَك روزِ من پيروز شد
آنچه فردا خواست شد، امروز شد ...
پيش از آن كه روزگارِ خود بَرَم
عمر با ايشان به پايان آورم
كالة مَعيوب بخريده بُدَم
شُكر كز عيبش پگه واقف شدم
پيش از آن كز دست سرمايه شدى
عاقبت مَعيوب بيرون آمدى».
يار تو چون دشمنى پيدا كند
گَرِّ حِقد و رشكِ او بيرون زند،
تو از آن اِعراضِ او افغان مكن!
خويشتن را ابله و نادان مكن!
بلكه شُكْرِ حق كن و نان بخش كن!
كه نگشتى در جوالِ او كهُن
(مثنوی، د ۵/ ۱۵۱۶ - ۱۵۰۳)
✍ایرج شهبازی
۱۵ تیرماه ۱۴۰۵
@irajshahbazi
@hooreechannel 🌹
(نکته‌ای دربارۀ روابط سمّی)
یکی از واقعیت‌های مهم در روابط انسانی این است که گاه ما در کنار افرادی قرار می‌گیریم که به شدت حساس و زودرنج و بدگمان هستند. آنها آن قدر حساسند که هر چیزی به پر قبایشان برمی‌خورد و فوراً احساس خطر می‌کنند. در کنار چنین کسانی ما باید مراقب کوچک‌ترین سخنان و جزئی‌ترین رفتارهایمان باشیم، وگرنه ممکن است از ما برنجند. گاهی هم شخص زودرنج و حساس نیست، ولی متعصب است و بر اساس باورهای بسیار سفت و سخت خود به قضاوت دربارۀ دیگران می‌پردازد. او تاب کوچک‌ترین تفاوت یا اختلافِ نظری را ندارد و همین باعث میشود حفظ کردن رابطه با او کار دشواری باشد.
حال پرسش اصلی این است که بهترین شیوۀ مواجهه با چنین کسانی چیست؟ آیا ما باید دائماً اندیشه‌ها و احساساتِ خودمان را سانسور کنیم و برای رعایت حال آنها از عواطف و خواسته‌های خودمان بگذریم، یا این که ما باید بدون هیچ ملاحظه‌ای خودمان را آن گونه که هستیم، نشان دهیم و نگران واکنش‌های آنها نباشیم؟ در پاسخ می‌توان گفت که اگر پنهان کردنِ اندیشه‌ها و احساساتِ خودمان آگاهانه و مقتدرانه انجام گیرد و علتی جز شفقت و مهر نداشته باشد، البته این کار پسندیده است؛ به این معنا که ما این توانایی را داریم که اندیشه‌ها و باورهای خودمان را آشکارا بیان کنیم و ترسی هم از واکنش‌های دیگران نداریم، اما برای رعایت حال آنها و به جهت این که باعث بدحالی‌شان نشویم، انتخاب می‌کنیم که احساسات و افکارمان را نزد خود نگاه داریم. چنین واکنشی پذیرفتنی است.
اما اگر پنهان کردن اندیشه‌ها و احساسات و افکارمان از سر ترس و نگرانی و وابستگی انجام شود، درست نیست. ما نباید برای حفظ دیگری خود را نادیده بگیریم و مدتی طولانی با ترس و لرز زندگی کنیم. این کار به تدریج ما را به وادی دروغ‌گویی و پنهان‌کاری و تزویر سوق میدهد و به ما آسیب می‌زند. بهتر این است که ما صادقانه و شجاعانه افکار و خواسته‌های خود را ابراز کنیم و از بابت واکنش‌های طرف مقابل نگران نباشیم. اگر طرف مقابل واقعاً ما را دوست دارد و برای دوستی با ما احترام قائل است، به هر حال در کنار ما می‌ماند، اما اگر ما آن قدر برای او بی‌ارزشیم که با یک اظهار عقیدۀ کوچک جایگاه خود را در نزد او از دست می‌دهیم، بهتر است این اتفاق زودتر بیفتد. چنین کسی دیر یا زود از ما می‌رنجد و ما را رها می‌کند، پس دلیلی ندارد که ما با پنهان‌کاری‌های خود زمان بیشتری را در ابهام و ترس و تردید بگذرانیم.
مشاهدات روزمره نشان می‌دهند که افراد متعصب یا اشخاص زودرنج و حساس، هر قدر هم که ما سعی در جلب دوستی آنها داشته باشیم، بالاخره دلیل یا بهانه‌ای برای رنجیدن از ما پیدا می‌کنند و ما را تنها می‌گذارند. حال که چنین است، بهتر است که با پنهان‌کاری‌های بی‌حاصل و نمایش‌های بیهوده این حادثه را به عقب نیندازیم. چنین روابطی می‌توانند سرمایه‌های ما را به غارت ببرند و رنج زیادی را بر ما تحمیل کنند؛ بنابراین هر چه زودتر تمام شوند، به سود ماست. ما برای این که زودتر از چنین رابطه‌های سمّی و ویرانگری بیرون بیاییم، می‌توانیم عمداً برخلاف میل چنین کسانی سخنی بگوییم یا کاری انجام دهیم. اگر دوستی ما برای چنین کسانی ارزشمند باشد، در کنار ما می‌مانند، وگرنه زودتر رابطه پایان می‌یابد و به این ترتیب می‌توانیم خود را از آسیب‌های آنها در امان نگاه بداریم.
البته پایان یافتن چنین رابطه‌هایی، به ویژه اگر با وابستگی عاطفی همراه باشند، بسیار دردناک است، ولی تحمل این پایان دردناک، به مراتب بهتر از تحمل دردِ بی‌پایانی است که ادامۀ چنین روابطی بر ما تحمیل می‌کند. به قول استاد اصغر فرهادی: «یک پایان تلخ بهتر از یک تلخیِ بی‌پایان است». ادامۀ رابطه با افراد حساس، زودرنج، بدگمان و متعصب حقیقتاً ما را گرفتار یک تلخی بی‌پایان می‌کند. پس بهتر است که با پنهان‌کاری و نمایش بازی کردن به این تلخی بی‌پایان دامن نزنیم و هر چه زودتر تکلیف خود را با آنها روشن کنیم. از چنین چشم‌اندازی است که مولانا به ما بگوید برای قطع شدن برخی از رابطه‌ها نه تنها نباید ناراحت نباشیم، بلکه باید خدا را شکر کنیم و شکرانه بدهیم:
اين دم ار يارانْت با تو ضد شوند
وز تو برگردند و در خَصمى روند،
هين، بگو: «نَك روزِ من پيروز شد
آنچه فردا خواست شد، امروز شد ...
پيش از آن كه روزگارِ خود بَرَم
عمر با ايشان به پايان آورم
كالة مَعيوب بخريده بُدَم
شُكر كز عيبش پگه واقف شدم
پيش از آن كز دست سرمايه شدى
عاقبت مَعيوب بيرون آمدى».
يار تو چون دشمنى پيدا كند
گَرِّ حِقد و رشكِ او بيرون زند،
تو از آن اِعراضِ او افغان مكن!
خويشتن را ابله و نادان مكن!
بلكه شُكْرِ حق كن و نان بخش كن!
كه نگشتى در جوالِ او كهُن
(مثنوی، د ۵/ ۱۵۱۶ - ۱۵۰۳)
✍ایرج شهبازی
۱۵ تیرماه ۱۴۰۵
@irajshahbazi
@hooreechannel 🌹
❤2👍2
دو ایران
قسمت دوم: ایرانِ نهادها
اگر در دو ایران، قسمت اول: ایرانِ نگرش‌ها از تحول نگرش‌ها سخن گفتم، اکنون باید پرسید این تحول در زندگی واقعی زنان چه جایگاهی یافته؟ آیا نهادهای اقتصادی توانسته‌اند استقلال نگرشیِ زنان را به استقلال اقتصادی تبدیل کنند؟ چکیدۀ نتایج طرح آمارگیری نیروی کار سال ۱۴۰۴ قاطعانه پاسخ میدهد: نه.
جامعۀ شهریِ ایران، بیش از گذشته، حضور زنان در عرصۀ عمومی و استقلالشان در تصمیم‌گیری و برابری در روابط خانوادگی را به رسمیت میشناسد، اما بازار کار نه. شکاف میان این دو هنگامی عیان میشود که نقشۀ نگرشی جامعه و نهادِ بازار کار را همزمان در قابی واحد ببینیم.
ابتدا به نرخ مشارکت اقتصادی بنگریم که نشان میدهد چه سهمی از جمعیتِ در سن کار یا شاغلند یا در جست‌وجوی شغل. در سال ۱۴۰۴ نرخ مشارکت اقتصادی مردان ۶۷.۹ درصد بود اما این رقم برای زنان فقط ۱۳.۴ درصد، یعنی از هر ۱۰۰ زنِ در سن کار فقط ۱۳ نفر وارد بازار کار می‌شوند و ۸۷ نفر در شمار جمعیت فعال اقتصادی قرار نمیگیرند.
این نشان میدهد دروازه‌های مهمترین نهاد تولیدکنندۀ استقلال اقتصادی یعنی بازار کار، هنوز به روی اکثریت زنان گشوده نشده‌اند.
اگر فقط همین شاخص را میدیدیم میشد ویژگی تاریخی بازار کار ایران تلقی‌اش کرد. اما روند یک‌سالۀ بین ۱۴۰۳ تا ۱۴۰۴ تصویر نگران‌کننده‌تری ارائه میدهد. جمعیت زنان ۱۵ساله و بالاتر در این فاصله بیش از ۴۱۵هزار نفر افزایش یافته است. انتظار میرود بخشی از این جمعیتِ تازه‌وارد به نیروی کار کشور بپیوندد. اما نه. تعداد زنان فعال اقتصادی حتی حدود ۱۹۰هزار نفر نیز کاهش یافته. همزمان، جمعیت غیرفعال زنان بیش از ۶۰۵هزار نفر اضافه شده.
این یعنی جامعۀ ما زنان بیشتری در سن کار دارد اما نهاد بازار کار نه‌فقط جذبشان نکرده بلکه اکثرشان را بیرون از عرصۀ فعالیت اقتصادی نگه داشته است.
وضعیت اشتغال نیز همین است. در سال ۱۴۰۴ تعداد زنان شاغل حدود ۱۹۴هزار نفر کمتر از سال قبل است. نتیجتاً کاهش نرخ بیکاری که لابد باید امیدبخش تلقی شود دربارۀ زنان صدق نمی‌کند. نرخ بیکاری زنان از ۱۴.۳ درصد به ۱۵ درصد رسیده. زنان جوان البته وضع دشوارتری دارند. نرخ بیکاری زنان ۱۵ تا ۲۴ساله به ۳۳.۲ درصد رسیده، یعنی از هر سه زن جوانی که وارد بازار کار شده یک نفر شغلی نیافته.
این نسل از قضا همان نسلی است که نگرش‌های جدید را بیش از دیگران پذیرفته و با شوق بیشتری خواهانِ حضور مستقل در جامعه است، اما نخستین برخوردش با بازار کار از تجربۀ بن‌بست و محرومیت حکایت می‌کند.
مشکل فقط کمبود شغل نیست. مسئله عبارت است از ناهمزمانی تحول فرهنگی و تحول نهادی. جامعۀ شهریِ ایران از نظر نگرشی، بیش از گذشته، حضور مستقل زنان را مشروع می‌داند اما نهادهایی که باید این مشروعیت را به فرصت تبدیل کنند از این تحول عقب مانده‌اند. نتیجتاً زنان با تناقضی مواجه‌اند که نسل‌های قبلی‌شان کمتر تجربه کرده بودند: از جامعه می‌شنوند که می‌توانی مستقل باشی اما اقتصاد پاسخ‌شان میدهد که هنوز نه.
این شکاف در همۀ طبقات اجتماعی دیده میشود اما نه با پی‌آمدهایی یکسان. برای زنان طبقات فرودست غالباً محرومیت از اشتغال به معنای استمرار وابستگی اقتصادی و تحدید امکان تحرک اجتماعی است. برای زنان طبقۀ متوسط غالباً این شکاف به صورت ناکامی در تبدیل مهارت‌های‌شان به موقعیت شغلی ظاهر میشود.
اگرچه تجربه‌های طبقاتی متفاوتند اما حس فراطبقاتیِ مشترکی شکل می‌گیرد: نهادهای اقتصادی با جامعۀ جدید همگام نشده‌اند.
پیآمدها پرشمارند.
از نظر اقتصادی، کشور بخشی از نیروی انسانی‌اش را بلااستفاده رها کرده. از نظر اجتماعی، فاصله میان انتظارات و امکانات افزایش یافته.
از نظر فرهنگی، استقلال نگرشی بدون پشتوانۀ استقلال اقتصادی به تنشی پایدار در روابط خانوادگی و اجتماعی تبدیل شده.
از نظر سیاسی نیز جامعه با نسلی مواجه شده که نگرش‌های جدید را پذیرفته اما نهادهای رسمی را عاجز از پاسخ‌گویی به مطالباتش میبیند.
به همین دلیل نیز مسئلۀ اصلی ایرانِ امروز نه‌فقط پایین‌بودن نرخ اشتغال بلکه عظمتِ شکاف میان جامعۀ واقعی و نهادهای رسمی است.
جامعه پیش‌تر مسیر خود را تغییر داده اما بازار کار و سیاست‌های اشتغال هنوز با منطق گذشته عمل می‌کنند. هر چه این شکاف عریضتر شود، فشار برای بازتنظیم نهادها نیز بیشتر خواهد شد.
این همان گسلی است که در آتیه تعمیق خواهد یافت. نمی‌دانیم آیا نهادها خود را با جامعۀ جدید همآهنگ خواهند کرد یا جامعه راه‌های دیگری برای عبور از محدودیت‌های نهادی خواهد یافت.
اما یک چیز روشن است: آیندۀ ایران را نه‌فقط تغییر نگرش‌ها و عملکرد اقتصاد بلکه توان حکومت در همگام‌شدن با جامعۀ جدید رقم خواهد زد. هر چه ناهمگامی فعلی پایدارتر بماند، مدیریت سیاسی کشور نیز دشوارتر خواهد شد. اگر جنگ بازگردد، این همگامی شاید دیگر هرگز میسر نشود.
✍محمد مالجو
@hooreechannel 🌹
قسمت دوم: ایرانِ نهادها
اگر در دو ایران، قسمت اول: ایرانِ نگرش‌ها از تحول نگرش‌ها سخن گفتم، اکنون باید پرسید این تحول در زندگی واقعی زنان چه جایگاهی یافته؟ آیا نهادهای اقتصادی توانسته‌اند استقلال نگرشیِ زنان را به استقلال اقتصادی تبدیل کنند؟ چکیدۀ نتایج طرح آمارگیری نیروی کار سال ۱۴۰۴ قاطعانه پاسخ میدهد: نه.
جامعۀ شهریِ ایران، بیش از گذشته، حضور زنان در عرصۀ عمومی و استقلالشان در تصمیم‌گیری و برابری در روابط خانوادگی را به رسمیت میشناسد، اما بازار کار نه. شکاف میان این دو هنگامی عیان میشود که نقشۀ نگرشی جامعه و نهادِ بازار کار را همزمان در قابی واحد ببینیم.
ابتدا به نرخ مشارکت اقتصادی بنگریم که نشان میدهد چه سهمی از جمعیتِ در سن کار یا شاغلند یا در جست‌وجوی شغل. در سال ۱۴۰۴ نرخ مشارکت اقتصادی مردان ۶۷.۹ درصد بود اما این رقم برای زنان فقط ۱۳.۴ درصد، یعنی از هر ۱۰۰ زنِ در سن کار فقط ۱۳ نفر وارد بازار کار می‌شوند و ۸۷ نفر در شمار جمعیت فعال اقتصادی قرار نمیگیرند.
این نشان میدهد دروازه‌های مهمترین نهاد تولیدکنندۀ استقلال اقتصادی یعنی بازار کار، هنوز به روی اکثریت زنان گشوده نشده‌اند.
اگر فقط همین شاخص را میدیدیم میشد ویژگی تاریخی بازار کار ایران تلقی‌اش کرد. اما روند یک‌سالۀ بین ۱۴۰۳ تا ۱۴۰۴ تصویر نگران‌کننده‌تری ارائه میدهد. جمعیت زنان ۱۵ساله و بالاتر در این فاصله بیش از ۴۱۵هزار نفر افزایش یافته است. انتظار میرود بخشی از این جمعیتِ تازه‌وارد به نیروی کار کشور بپیوندد. اما نه. تعداد زنان فعال اقتصادی حتی حدود ۱۹۰هزار نفر نیز کاهش یافته. همزمان، جمعیت غیرفعال زنان بیش از ۶۰۵هزار نفر اضافه شده.
این یعنی جامعۀ ما زنان بیشتری در سن کار دارد اما نهاد بازار کار نه‌فقط جذبشان نکرده بلکه اکثرشان را بیرون از عرصۀ فعالیت اقتصادی نگه داشته است.
وضعیت اشتغال نیز همین است. در سال ۱۴۰۴ تعداد زنان شاغل حدود ۱۹۴هزار نفر کمتر از سال قبل است. نتیجتاً کاهش نرخ بیکاری که لابد باید امیدبخش تلقی شود دربارۀ زنان صدق نمی‌کند. نرخ بیکاری زنان از ۱۴.۳ درصد به ۱۵ درصد رسیده. زنان جوان البته وضع دشوارتری دارند. نرخ بیکاری زنان ۱۵ تا ۲۴ساله به ۳۳.۲ درصد رسیده، یعنی از هر سه زن جوانی که وارد بازار کار شده یک نفر شغلی نیافته.
این نسل از قضا همان نسلی است که نگرش‌های جدید را بیش از دیگران پذیرفته و با شوق بیشتری خواهانِ حضور مستقل در جامعه است، اما نخستین برخوردش با بازار کار از تجربۀ بن‌بست و محرومیت حکایت می‌کند.
مشکل فقط کمبود شغل نیست. مسئله عبارت است از ناهمزمانی تحول فرهنگی و تحول نهادی. جامعۀ شهریِ ایران از نظر نگرشی، بیش از گذشته، حضور مستقل زنان را مشروع می‌داند اما نهادهایی که باید این مشروعیت را به فرصت تبدیل کنند از این تحول عقب مانده‌اند. نتیجتاً زنان با تناقضی مواجه‌اند که نسل‌های قبلی‌شان کمتر تجربه کرده بودند: از جامعه می‌شنوند که می‌توانی مستقل باشی اما اقتصاد پاسخ‌شان میدهد که هنوز نه.
این شکاف در همۀ طبقات اجتماعی دیده میشود اما نه با پی‌آمدهایی یکسان. برای زنان طبقات فرودست غالباً محرومیت از اشتغال به معنای استمرار وابستگی اقتصادی و تحدید امکان تحرک اجتماعی است. برای زنان طبقۀ متوسط غالباً این شکاف به صورت ناکامی در تبدیل مهارت‌های‌شان به موقعیت شغلی ظاهر میشود.
اگرچه تجربه‌های طبقاتی متفاوتند اما حس فراطبقاتیِ مشترکی شکل می‌گیرد: نهادهای اقتصادی با جامعۀ جدید همگام نشده‌اند.
پیآمدها پرشمارند.
از نظر اقتصادی، کشور بخشی از نیروی انسانی‌اش را بلااستفاده رها کرده. از نظر اجتماعی، فاصله میان انتظارات و امکانات افزایش یافته.
از نظر فرهنگی، استقلال نگرشی بدون پشتوانۀ استقلال اقتصادی به تنشی پایدار در روابط خانوادگی و اجتماعی تبدیل شده.
از نظر سیاسی نیز جامعه با نسلی مواجه شده که نگرش‌های جدید را پذیرفته اما نهادهای رسمی را عاجز از پاسخ‌گویی به مطالباتش میبیند.
به همین دلیل نیز مسئلۀ اصلی ایرانِ امروز نه‌فقط پایین‌بودن نرخ اشتغال بلکه عظمتِ شکاف میان جامعۀ واقعی و نهادهای رسمی است.
جامعه پیش‌تر مسیر خود را تغییر داده اما بازار کار و سیاست‌های اشتغال هنوز با منطق گذشته عمل می‌کنند. هر چه این شکاف عریضتر شود، فشار برای بازتنظیم نهادها نیز بیشتر خواهد شد.
این همان گسلی است که در آتیه تعمیق خواهد یافت. نمی‌دانیم آیا نهادها خود را با جامعۀ جدید همآهنگ خواهند کرد یا جامعه راه‌های دیگری برای عبور از محدودیت‌های نهادی خواهد یافت.
اما یک چیز روشن است: آیندۀ ایران را نه‌فقط تغییر نگرش‌ها و عملکرد اقتصاد بلکه توان حکومت در همگام‌شدن با جامعۀ جدید رقم خواهد زد. هر چه ناهمگامی فعلی پایدارتر بماند، مدیریت سیاسی کشور نیز دشوارتر خواهد شد. اگر جنگ بازگردد، این همگامی شاید دیگر هرگز میسر نشود.
✍محمد مالجو
@hooreechannel 🌹
👎1
روانت رو مثل یه شیشه تصور کن.
اگه این شیشه نازک باشه، با هر حرف، هر بی‌احترامی، هر قضاوت و هر اتفاق کوچیکی ترک برمی‌داره.
اما راهش این نیست که دنیا رو عوض کنی یا منتظر باشی همه باهات خوب رفتار کنن. راهش اینه که خودت رو از درون قوی‌تر کنی؛ شیشه‌ی دو میلی رو تبدیل کنی به شیشه‌ی بیست میلی.
این قدرت از بیرون نمیاد، از کارهای کوچیکی ساخته میشه که هر روز برای خودت انجام میدی.
🔹صدای درمان
کمتر خودت رو با بقیه مقایسه کن.
نه گفتن رو یاد بگیر.
برای همه توضیح نده و دنبال تأیید همه نباش.
از آدم‌هایی که فقط انرژی منفی وارد زندگیت می‌کنن فاصله بگیر.
به خودت استراحت بده، ورزش کن، کتاب بخون و ذهنت رو با چیزهای خوب پر کن.
اشتباهاتت رو ببخش و هر بار که زمین می‌خوری، دوباره بلند شو.
کمکم متوجه میشی اتفاق‌ها همون اتفاق‌های قبلی‌ان، اما دیگه تو رو مثل قبل به هم نمی‌ریزن.
آدمی که از درون قویه، با هر باد کوچیکی نمی‌شکنه؛ فقط کمی تکون می‌خوره و دوباره محکم سر جاش می‌ایسته.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
اگه این شیشه نازک باشه، با هر حرف، هر بی‌احترامی، هر قضاوت و هر اتفاق کوچیکی ترک برمی‌داره.
اما راهش این نیست که دنیا رو عوض کنی یا منتظر باشی همه باهات خوب رفتار کنن. راهش اینه که خودت رو از درون قوی‌تر کنی؛ شیشه‌ی دو میلی رو تبدیل کنی به شیشه‌ی بیست میلی.
این قدرت از بیرون نمیاد، از کارهای کوچیکی ساخته میشه که هر روز برای خودت انجام میدی.
🔹صدای درمان
کمتر خودت رو با بقیه مقایسه کن.
نه گفتن رو یاد بگیر.
برای همه توضیح نده و دنبال تأیید همه نباش.
از آدم‌هایی که فقط انرژی منفی وارد زندگیت می‌کنن فاصله بگیر.
به خودت استراحت بده، ورزش کن، کتاب بخون و ذهنت رو با چیزهای خوب پر کن.
اشتباهاتت رو ببخش و هر بار که زمین می‌خوری، دوباره بلند شو.
کمکم متوجه میشی اتفاق‌ها همون اتفاق‌های قبلی‌ان، اما دیگه تو رو مثل قبل به هم نمی‌ریزن.
آدمی که از درون قویه، با هر باد کوچیکی نمی‌شکنه؛ فقط کمی تکون می‌خوره و دوباره محکم سر جاش می‌ایسته.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
❤4👍2🔥1
غذا به مثابه امری سیاسی
مشاهدات میدانی‌ام در حوزه‌ی غذا و سبک غذایی گروه‌هایی در کلان‌شهر تهران، طی یک سال اخیر به‌ویژه سال ۱۴۰۵، توصیف فروپاشی هابیتوس طبقه متوسط و تغییرات اجباری در تمایزِ اجتماعی جامعه است:
۱- وجود تغییرات منوی واحد‌های غذایی با عنوان: غذای نیم‌پرس، غذای اقتصادی، مینی پرس، مینی ساندویچ ، خورش بدون گوشت
۲- وجود دکه‌های فراوان غذای خیابانی با عرضه سیب‌زمینی و تخم مرغ آب‌پز در مناطقی از تهران( ۶، ۹، ۱۱، ۱۲، ۱۸ )
۳- حذف تنوع غذایی منوی کافه‌ها
۴- تقاضا و عرضه‌ی آب کله پاچه به دلیل ارزان بودن بجای مغز، زبان، گوشت، بناگوش
۵- کاهش حجم غذاهایی چون آش، هلیم، سالاد، سیب‌زمینی سرخ‌کرده
۶- احیا و رونق غذاهای فراموش شده طبقات فرودست بدون گوشت و چاشنی؛ مانند دم‌پختک، دمی گوجه، کله جوش، آب دوغ خیار
️ این تغییرات در سطوح خرد سبک زندگی و مصرفی بخش‌هایی از جامعه، نشانه‌هایی از دگرگونی یکی از بزرگترین میدان‌های زیست روزمره یعنیغذاست.
غذا میدان گسترده اقتصادی و شغلی مردم دنیا با تولید، فرآوری، تهیه مواد غذایی و ارائه‌ی آن به متقاضیان و دوستداران غذاست.
تأمین امنیت غذایی پایدار جوامع نیز از سیاست‌های راهبردی و مهم نظام‌های حکمرانی و دولت‌هاست.
ازجمله عوامل برهم‌زننده‌ی این امنیت عبارتند از:
۱- جنگ
۲- رخدادهای طبیعی زلزله، سیل، خشکسالی، طوفان
۳- رکود اقتصادی
۴- ناترازی حکمرانی
۵- شکاف طبقاتی ساختاری
در این شرایط غذا از کارکرد تغذیه، سلامت، تفریح، شادی، اجتماع‌ساز و آیینی؛ خارج شده و به مثابه یک امر سیاسی عمل می‌کند.
امر سیاسی در تعریفی ساده و روان، هر فضا، موقعیت یا مسئله‌ای است که در آن جامعه دچار خط‌کشی، تضاد منافع یا بحث بر سر قدرت و عدالت میشود. موضوعی که جامعه را به قطب‌های مختلف تقسیم می‌کند. مانند حجاب اجباری، تداوم جنگ، صلح، آزادی، برابری، رفاه. در همه‌ی این موارد ما وارد قلمروی امر سیاسی شده‌ایم.
غذا از یک نیاز ساده زیست‌شناختی فراتر رفته و در کانون امر سیاسی نشسته؛ یعنی همان میدان پرتنشی که در آن قدرت اعمال میشود، نابرابری‌ها شکل می‌گیرند و بقای گروه‌های اجتماعی به چالش کشیده میشود.
در شرایط کنونی ایران، #ورم فزاینده و گرانی مواد خوراکی، غذا را به ابزارِ نابرابری تبدیل کرده.
نوع تغذیه دیگر نشان‌دهنده سلیقه و سبک زندگی جامعه نیست، بلکه مرزهای خشونت طردِ اجتماعی را برای کارگران، سالمندان، کودکان، معلولان، و سایر گروه‌های به حاشیه رانده شده ترسیم می‌کند. کوچک شدن پیاپی سفره‌ها، تاب‌آوری اجتماعی آنان را بلعیده و فاصله طبقاتی را به شکلی روزمره نمایش میدهد.
وقتی دسترسی به غذا یک امر سیاسی میشود، واکنش جامعه به آن نیز ماهیتی سیاسی پیدا می‌کند. اعتراضات معیشتی، تلاش برای حفظ بقا و حتی تاکتیک‌های پنهان روزمره خانواده‌ها برای مدیریت گرسنگی یا سوءتغذیه، همگی فرم‌هایی از رویارویی فرودستان با ساختارهای کلان قدرت است.
در زمان بحران، سفره‌ی خالی افراد، محرک اصلی اعتراضات و کنشگری‌های اجتماعی است.
دولت‌ها و نهادهای قدرت، از طریق سیاست‌گذاری‌های کلان اقتصادی بر بدن شهروندان؛ چیره شده و مفهوم زیست‌سیاست را جامه‌ی عمل می‌پوشانند.
اینکه چه کسی توانایی تأمین پروتئین دارد و چه کسی ناچار به سمت مصرف کالری‌های ارزان و بی‌کیفیت میرود تا فقط زنده بماند؛ یک مسئله کاملاً سیاسی و مرتبط با توزیع قدرت است.
در مقیاس جهانی نیز مسئله غذا پیوندی ناگسستنی با هژمونی سیاسی دارد. استفاده از مواد غذایی به عنوان سلاح و اهرم فشار در جنگ‌ها و تحریم‌ها تا سلطه شرکت‌های قدرت مدار بر بذرها، زمین‌های کشاورزی و منابع آب؛ نشان می‌دهند که شکم انسان‌ها به میدان بازی قدرت‌های بزرگ تبدیل شده است!
مسئله ایران امروز بیش از آنکه قحطی باشد، افت دسترسی اقتصادی به غذا است.
در شاخص جهانی امنیت غذایی اکونومیست، کشورهای فنلاند، ایرلند، نروژ، فرانسه در صدر قرار دارند و این شاخص غذا را از زاویه توان خرید، دسترسی، کیفیت و ایمنی، و پایداری بررسی می‌کند.
این گزارش تأکید کرده که افت توان خرید، یکی از مهمترین عوامل تضعیف امنیت غذایی جهان بوده.
این همان نقطه‌ای است که وضعیت ایران را نگران‌کننده می‌کند. جهش قیمت خوراکی‌ها می‌تواند لایه‌ای تازه از ناامنی غذایی بسازد؛ نه الزاماً به شکل گرسنگی آشکار، بلکه به شکل حذف گوشت، کاهش لبنیات، جایگزینی و وابستگی بیشتر به غذای ارزان، حجیم و کم ارزش‌تر( نواندیش، خرداد ۱۴۰۵).
✍فریبا نظری
@hooreechannel 🌹
مشاهدات میدانی‌ام در حوزه‌ی غذا و سبک غذایی گروه‌هایی در کلان‌شهر تهران، طی یک سال اخیر به‌ویژه سال ۱۴۰۵، توصیف فروپاشی هابیتوس طبقه متوسط و تغییرات اجباری در تمایزِ اجتماعی جامعه است:
۱- وجود تغییرات منوی واحد‌های غذایی با عنوان: غذای نیم‌پرس، غذای اقتصادی، مینی پرس، مینی ساندویچ ، خورش بدون گوشت
۲- وجود دکه‌های فراوان غذای خیابانی با عرضه سیب‌زمینی و تخم مرغ آب‌پز در مناطقی از تهران( ۶، ۹، ۱۱، ۱۲، ۱۸ )
۳- حذف تنوع غذایی منوی کافه‌ها
۴- تقاضا و عرضه‌ی آب کله پاچه به دلیل ارزان بودن بجای مغز، زبان، گوشت، بناگوش
۵- کاهش حجم غذاهایی چون آش، هلیم، سالاد، سیب‌زمینی سرخ‌کرده
۶- احیا و رونق غذاهای فراموش شده طبقات فرودست بدون گوشت و چاشنی؛ مانند دم‌پختک، دمی گوجه، کله جوش، آب دوغ خیار
️ این تغییرات در سطوح خرد سبک زندگی و مصرفی بخش‌هایی از جامعه، نشانه‌هایی از دگرگونی یکی از بزرگترین میدان‌های زیست روزمره یعنیغذاست.
غذا میدان گسترده اقتصادی و شغلی مردم دنیا با تولید، فرآوری، تهیه مواد غذایی و ارائه‌ی آن به متقاضیان و دوستداران غذاست.
تأمین امنیت غذایی پایدار جوامع نیز از سیاست‌های راهبردی و مهم نظام‌های حکمرانی و دولت‌هاست.
ازجمله عوامل برهم‌زننده‌ی این امنیت عبارتند از:
۱- جنگ
۲- رخدادهای طبیعی زلزله، سیل، خشکسالی، طوفان
۳- رکود اقتصادی
۴- ناترازی حکمرانی
۵- شکاف طبقاتی ساختاری
در این شرایط غذا از کارکرد تغذیه، سلامت، تفریح، شادی، اجتماع‌ساز و آیینی؛ خارج شده و به مثابه یک امر سیاسی عمل می‌کند.
امر سیاسی در تعریفی ساده و روان، هر فضا، موقعیت یا مسئله‌ای است که در آن جامعه دچار خط‌کشی، تضاد منافع یا بحث بر سر قدرت و عدالت میشود. موضوعی که جامعه را به قطب‌های مختلف تقسیم می‌کند. مانند حجاب اجباری، تداوم جنگ، صلح، آزادی، برابری، رفاه. در همه‌ی این موارد ما وارد قلمروی امر سیاسی شده‌ایم.
غذا از یک نیاز ساده زیست‌شناختی فراتر رفته و در کانون امر سیاسی نشسته؛ یعنی همان میدان پرتنشی که در آن قدرت اعمال میشود، نابرابری‌ها شکل می‌گیرند و بقای گروه‌های اجتماعی به چالش کشیده میشود.
در شرایط کنونی ایران، #ورم فزاینده و گرانی مواد خوراکی، غذا را به ابزارِ نابرابری تبدیل کرده.
نوع تغذیه دیگر نشان‌دهنده سلیقه و سبک زندگی جامعه نیست، بلکه مرزهای خشونت طردِ اجتماعی را برای کارگران، سالمندان، کودکان، معلولان، و سایر گروه‌های به حاشیه رانده شده ترسیم می‌کند. کوچک شدن پیاپی سفره‌ها، تاب‌آوری اجتماعی آنان را بلعیده و فاصله طبقاتی را به شکلی روزمره نمایش میدهد.
وقتی دسترسی به غذا یک امر سیاسی میشود، واکنش جامعه به آن نیز ماهیتی سیاسی پیدا می‌کند. اعتراضات معیشتی، تلاش برای حفظ بقا و حتی تاکتیک‌های پنهان روزمره خانواده‌ها برای مدیریت گرسنگی یا سوءتغذیه، همگی فرم‌هایی از رویارویی فرودستان با ساختارهای کلان قدرت است.
در زمان بحران، سفره‌ی خالی افراد، محرک اصلی اعتراضات و کنشگری‌های اجتماعی است.
دولت‌ها و نهادهای قدرت، از طریق سیاست‌گذاری‌های کلان اقتصادی بر بدن شهروندان؛ چیره شده و مفهوم زیست‌سیاست را جامه‌ی عمل می‌پوشانند.
اینکه چه کسی توانایی تأمین پروتئین دارد و چه کسی ناچار به سمت مصرف کالری‌های ارزان و بی‌کیفیت میرود تا فقط زنده بماند؛ یک مسئله کاملاً سیاسی و مرتبط با توزیع قدرت است.
در مقیاس جهانی نیز مسئله غذا پیوندی ناگسستنی با هژمونی سیاسی دارد. استفاده از مواد غذایی به عنوان سلاح و اهرم فشار در جنگ‌ها و تحریم‌ها تا سلطه شرکت‌های قدرت مدار بر بذرها، زمین‌های کشاورزی و منابع آب؛ نشان می‌دهند که شکم انسان‌ها به میدان بازی قدرت‌های بزرگ تبدیل شده است!
مسئله ایران امروز بیش از آنکه قحطی باشد، افت دسترسی اقتصادی به غذا است.
در شاخص جهانی امنیت غذایی اکونومیست، کشورهای فنلاند، ایرلند، نروژ، فرانسه در صدر قرار دارند و این شاخص غذا را از زاویه توان خرید، دسترسی، کیفیت و ایمنی، و پایداری بررسی می‌کند.
این گزارش تأکید کرده که افت توان خرید، یکی از مهمترین عوامل تضعیف امنیت غذایی جهان بوده.
این همان نقطه‌ای است که وضعیت ایران را نگران‌کننده می‌کند. جهش قیمت خوراکی‌ها می‌تواند لایه‌ای تازه از ناامنی غذایی بسازد؛ نه الزاماً به شکل گرسنگی آشکار، بلکه به شکل حذف گوشت، کاهش لبنیات، جایگزینی و وابستگی بیشتر به غذای ارزان، حجیم و کم ارزش‌تر( نواندیش، خرداد ۱۴۰۵).
این کوچ اجباری به کالری‌های ارزان و کم ارزش، تنها یک بحران تغذیه‌ای نیست؛ بلکه بازتولید خاموش نابرابری و خشونت در جامعه است و هشداری بر اینکه وقتی غذا سیاسی میشود، تلاش برای دستیابی بدان نیز دیر یا زود چهره‌ی سیاسی خود را نشان میدهد.✍فریبا نظری
@hooreechannel 🌹
👍4👏4😢1
.
چهار راهکار برای اینکه دعوا نکنید و دوباره دوست هم باشید
خشم یک هیجان عمیقِ بدنی است
که می‌تواند قضاوت را مختل کند و شریک زندگی را از «هم‌تیمی» به «دشمن» تبدیل کند.
آرام کردن بدن، اغلب سریع‌ترین راه برای آرام کردن دعواست.
کنجکاوی و درک هیجانی، راهبردهای ذهنی‌ای هستند که سرزنش را کم می‌کنند و صمیمیت را افزایش می‌دهند.
«خشم هیچ‌وقت بی‌دلیل نیست، اما به‌ندرت دلیل خوبی دارد.»
— بنجامین فرانکلین
چه چیزی در خشم وجود دارد که آدم‌های منطقی را به کودکانی عصبی و فریادزن تبدیل می‌کند؟
چطور یک هیجان پایه می‌تواند به دعواهای آشپزخانه‌ای، خشم در رانندگی و حتی طلاق ختم شود؟
عاشق‌هایی که یک لحظه حاضرند برای هم بمیرند، در لحظه‌ی بعدِ خشم ممکن است به هم آسیب بزنند.
حتی در پرونده‌های قتل، پلیس معمولاً اول سراغ همسر میرود
این نشان میدهد خشم چه قدرتی در روابط دارد.
خشم یکی از قوی‌ترین هیجان‌های ماست.
وقتی فعال میشود، دنیا را متفاوت می‌بینیم. بخش‌هایی از مغز روشن می‌شوند و بخش‌هایی خاموش.
آدم شبیه خلبانی میشود که وسط طوفان پرواز می‌کند:
دید محدود، آژیرهای ذهنی فعال، و سیستم‌های خودکار کنترل روشن.
در این حالت، آدم‌ها «می‌بینند که همه‌چیز قرمز است» و معمولاً بیش‌واکنشی نشان می‌دهند.
به‌جای فهمیدن موقعیت، تلاش می‌کنند آن را کنترل کنند.
خشم یک تجربه‌ی تمام‌بدنی، قوی و غیرمنطقی است و خیلی وقت‌ها به کارهای احمقانه ختم میشود.
رفتارهایی که با خشم شروع می‌شوند، اغلب با پشیمانی تمام می‌شوند.
پس دفعه‌ی بعد که در رابطه‌تان دارید تند میروید، چه کار می‌توانید بکنید؟
۱. تایم‌اوتِ توافق‌شده بگیرید
یکی از مطمئن‌ترین راه‌ها برای بازگشت عقلانیت، «تایم‌اوت توافق‌شده» است.
این نه قهر کردن است و نه ول کردن بحث؛ بلکه یک مکث از پیش‌توافق‌شده است که زوج‌ها قبل از داغ شدن دعوا روی آن به توافق می‌رسند.
در پژوهش‌های من درباره‌ی خشونت خانگی، استفاده از این روش نتایج جالبی داشت.
یکی از زوج‌ها می‌گفت: «وقتی یکی‌مان حس می‌کند بحث دارد از مسیرش خارج میشود، با یک کلمه‌ی رمز تایم‌اوت می‌گیریم.»
زوجی دیگر مثال می‌زد:
«باید یک بدهی قدیمی حدود ۵۰۰ دلار را می‌دادم. همسرم عصبی شد، نفسش تند شد. نگاش کردم و گفتم: عزیزم؟ و او علامت تایم‌اوت را داد.»
آن علامت، بخشی از توافق قبلی‌شان بود: کمی فاصله برای آرام شدن، و بعد تصمیم برای ادامه‌ی بحث، موکول کردنش، یا رها کردنش.
این مکث معنادار، آدم را دوباره به قضاوت سالم وصل می‌کند و جلوی اشتباه‌های عصبی را می‌گیرد.
۲. آلارم بدن‌تان را پایین بیاورید
خشم همیشه از فکر شروع نمی‌شود؛ اغلب از بدن شروع میشود. با یک محرک، بدن وارد حالت جنگ یا فرار میشود و دیگران خطرناک‌تر یا آزاردهنده‌تر از واقعیت به نظر می‌رسند.
یاد گرفتن اینکه در این لحظات بدن‌تان را آرام کنید، حیاتی است.
حتی اگر تایم‌اوت کامل نگیرید، می‌توانید نفس‌تان را آهسته کنید، کمی راه بروید یا حواس‌تان را به چیز خنثی‌ای بدهید.
زوج‌هایی که سریع شعله‌ور می‌شوند و دیر آرام می‌گیرند، بیشتر در معرض طلاق و رفتارهای آسیب‌زننده‌اند.
۳. از سرزنش به کنجکاوی بروید
سرزنش، بنزینِ خشم است.
وقتی باور می‌کنید «مشکل تویی»، مغز از حقیقت‌یابی دست می‌کشد و وارد حالت حمله یا دفاع میشود.
کنجکاوی این وضعیت را نرم می‌کند. پرسیدن سؤال‌هایی مثل:
«می‌تونی کمکم کنی بفهمم اون لحظه چه حسی داشتی؟»
«تو از حرف من چی شنیدی؟»
این سؤال‌ها جریان سرزنش را قطع می‌کنند و فضا را برای گفتگو باز می‌کنند.
۴. به احساسی که زیر خشم پنهان شده توجه کنید
شناخت این احساسات عمیق‌تر، معمولاً شدت اتهام و حمله را کم می‌کند. به همین دلیل در درمان از «پیام‌های من» استفاده می‌کنیم؛ مثلاً:
«احساس نادیده گرفته شدن داشتم»
به‌جای:
«تو اصلاً گوش نمی‌دی»
نام‌گذاری احساسات کمک می‌کند زوج‌ها به ریشه‌ی مسئله بپردازند، نه اینکه درگیر دعواهای سطحی شوند.
خشم می‌تواند عقل را بدزدد و شریک عاطفی را به دشمن تبدیل کند.
پشت خشم، معمولاً احساسات عمیق‌تری مثل ترس یا شرم پنهان است.
تمرکز روی احساسات واقعی، رابطه را از دعوا به اتصال می‌برد.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
چهار راهکار برای اینکه دعوا نکنید و دوباره دوست هم باشید
خشم یک هیجان عمیقِ بدنی است
که می‌تواند قضاوت را مختل کند و شریک زندگی را از «هم‌تیمی» به «دشمن» تبدیل کند.
آرام کردن بدن، اغلب سریع‌ترین راه برای آرام کردن دعواست.
کنجکاوی و درک هیجانی، راهبردهای ذهنی‌ای هستند که سرزنش را کم می‌کنند و صمیمیت را افزایش می‌دهند.
«خشم هیچ‌وقت بی‌دلیل نیست، اما به‌ندرت دلیل خوبی دارد.»
— بنجامین فرانکلین
چه چیزی در خشم وجود دارد که آدم‌های منطقی را به کودکانی عصبی و فریادزن تبدیل می‌کند؟
چطور یک هیجان پایه می‌تواند به دعواهای آشپزخانه‌ای، خشم در رانندگی و حتی طلاق ختم شود؟
عاشق‌هایی که یک لحظه حاضرند برای هم بمیرند، در لحظه‌ی بعدِ خشم ممکن است به هم آسیب بزنند.
حتی در پرونده‌های قتل، پلیس معمولاً اول سراغ همسر میرود
این نشان میدهد خشم چه قدرتی در روابط دارد.
خشم یکی از قوی‌ترین هیجان‌های ماست.
وقتی فعال میشود، دنیا را متفاوت می‌بینیم. بخش‌هایی از مغز روشن می‌شوند و بخش‌هایی خاموش.
آدم شبیه خلبانی میشود که وسط طوفان پرواز می‌کند:
دید محدود، آژیرهای ذهنی فعال، و سیستم‌های خودکار کنترل روشن.
در این حالت، آدم‌ها «می‌بینند که همه‌چیز قرمز است» و معمولاً بیش‌واکنشی نشان می‌دهند.
به‌جای فهمیدن موقعیت، تلاش می‌کنند آن را کنترل کنند.
خشم یک تجربه‌ی تمام‌بدنی، قوی و غیرمنطقی است و خیلی وقت‌ها به کارهای احمقانه ختم میشود.
رفتارهایی که با خشم شروع می‌شوند، اغلب با پشیمانی تمام می‌شوند.
پس دفعه‌ی بعد که در رابطه‌تان دارید تند میروید، چه کار می‌توانید بکنید؟
۱. تایم‌اوتِ توافق‌شده بگیرید
یکی از مطمئن‌ترین راه‌ها برای بازگشت عقلانیت، «تایم‌اوت توافق‌شده» است.
این نه قهر کردن است و نه ول کردن بحث؛ بلکه یک مکث از پیش‌توافق‌شده است که زوج‌ها قبل از داغ شدن دعوا روی آن به توافق می‌رسند.
در پژوهش‌های من درباره‌ی خشونت خانگی، استفاده از این روش نتایج جالبی داشت.
یکی از زوج‌ها می‌گفت: «وقتی یکی‌مان حس می‌کند بحث دارد از مسیرش خارج میشود، با یک کلمه‌ی رمز تایم‌اوت می‌گیریم.»
زوجی دیگر مثال می‌زد:
«باید یک بدهی قدیمی حدود ۵۰۰ دلار را می‌دادم. همسرم عصبی شد، نفسش تند شد. نگاش کردم و گفتم: عزیزم؟ و او علامت تایم‌اوت را داد.»
آن علامت، بخشی از توافق قبلی‌شان بود: کمی فاصله برای آرام شدن، و بعد تصمیم برای ادامه‌ی بحث، موکول کردنش، یا رها کردنش.
این مکث معنادار، آدم را دوباره به قضاوت سالم وصل می‌کند و جلوی اشتباه‌های عصبی را می‌گیرد.
۲. آلارم بدن‌تان را پایین بیاورید
خشم همیشه از فکر شروع نمی‌شود؛ اغلب از بدن شروع میشود. با یک محرک، بدن وارد حالت جنگ یا فرار میشود و دیگران خطرناک‌تر یا آزاردهنده‌تر از واقعیت به نظر می‌رسند.
یاد گرفتن اینکه در این لحظات بدن‌تان را آرام کنید، حیاتی است.
حتی اگر تایم‌اوت کامل نگیرید، می‌توانید نفس‌تان را آهسته کنید، کمی راه بروید یا حواس‌تان را به چیز خنثی‌ای بدهید.
زوج‌هایی که سریع شعله‌ور می‌شوند و دیر آرام می‌گیرند، بیشتر در معرض طلاق و رفتارهای آسیب‌زننده‌اند.
۳. از سرزنش به کنجکاوی بروید
سرزنش، بنزینِ خشم است.
وقتی باور می‌کنید «مشکل تویی»، مغز از حقیقت‌یابی دست می‌کشد و وارد حالت حمله یا دفاع میشود.
کنجکاوی این وضعیت را نرم می‌کند. پرسیدن سؤال‌هایی مثل:
«می‌تونی کمکم کنی بفهمم اون لحظه چه حسی داشتی؟»
«تو از حرف من چی شنیدی؟»
این سؤال‌ها جریان سرزنش را قطع می‌کنند و فضا را برای گفتگو باز می‌کنند.
۴. به احساسی که زیر خشم پنهان شده توجه کنید
شناخت این احساسات عمیق‌تر، معمولاً شدت اتهام و حمله را کم می‌کند. به همین دلیل در درمان از «پیام‌های من» استفاده می‌کنیم؛ مثلاً:
«احساس نادیده گرفته شدن داشتم»
به‌جای:
«تو اصلاً گوش نمی‌دی»
نام‌گذاری احساسات کمک می‌کند زوج‌ها به ریشه‌ی مسئله بپردازند، نه اینکه درگیر دعواهای سطحی شوند.
خشم می‌تواند عقل را بدزدد و شریک عاطفی را به دشمن تبدیل کند.
پشت خشم، معمولاً احساسات عمیق‌تری مثل ترس یا شرم پنهان است.
تمرکز روی احساسات واقعی، رابطه را از دعوا به اتصال می‌برد.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
❤4🙏1👌1
هنگام عبور از یکی از ورودی‌های متروی تهران، با صحنه‌ای مواجه شدم که نمی‌توان آن را صرفاً یک بی‌نظمی ساده یا بی‌توجهی گذرا دانست؛ بلکه بازتابی از مسئله‌ای عمیق‌تر در حوزه فرهنگ شهروندی و مسئولیت‌پذیری اجتماعی بود.
گروهی از مسافرانی که برای حضور در مراسم به تهران آمده بودند، در کنار ورودی مترو نشسته و مشغول صرف غذا بودند.
فضای اطراف آنان با ظروف یک‌بارمصرف، زباله‌ها و پسماندهایی پوشیده شده بود که بدون کوچک‌ترین احساس مسئولیتی رها شده بودند؛ گویی فضای عمومی نه سرمایه‌ای مشترک، بلکه مکانی بی‌صاحب است که پاکسازی آن بر عهده دیگران است.
لحظه‌ای ایستادم و چهره‌ها را از نظر گذراندم. در میان آن همه رفت‌وآمد و هیاهو، آنچه کمتر به چشم می‌آمد، همان مؤلفه‌هایی بود که پایه‌های یک جامعه سالم را شکل میدهد: فرهنگ، مسئولیت‌پذیری و احترام به حقوق دیگران.
تلخ آنجاست که افراد گاهی چنان درگیر ظواهر، تشریفات و نمایش‌های بیرونی می‌شوند که از جوهره واقعی فرهنگ فاصله می‌گیرند.
فرهنگ، پیش از آنکه در سخن و ظاهر نمایان شود، در رفتارهای ساده و روزمره آشکار میشود؛ در نحوه مواجهه با شهر، طبیعت و فضای مشترک زندگی.
جامعه‌ای که برای ظواهر هزینه‌های فراوان می‌پردازد، اما در پرورش مسئولیت اجتماعی و اخلاق شهروندی کوتاهی می‌کند، ناگزیر با تناقضی عمیق روبه‌رو خواهد شد.
توسعه واقعی از جایی آغاز میشود که انسان‌ها بیاموزند رفتارشان چه اثری بر دیگران دارد و مسئولیت پیامدهای آن را بپذیرند.
آنچه بر زمین باقی مانده بود، تنها چند ظرف یک‌بارمصرف و مقداری زباله نبود؛ بلکه تصویری روشن از فاصله میان آنچه درباره فرهنگ مطرح می شود و آنچه در عمل دیده می شود .
جامعه‌ای به بلوغ فرهنگی می‌رسد که احترام به شهر، محیط زیست و حقوق دیگران، نه یک نمایش اجتماعی، بلکه بخشی از شخصیت و عادت روزمره انسان‌ها باشد.
✍کریمی
@hooreechannel 🌹
هنگام عبور از یکی از ورودی‌های متروی تهران، با صحنه‌ای مواجه شدم که نمی‌توان آن را صرفاً یک بی‌نظمی ساده یا بی‌توجهی گذرا دانست؛ بلکه بازتابی از مسئله‌ای عمیق‌تر در حوزه فرهنگ شهروندی و مسئولیت‌پذیری اجتماعی بود.
گروهی از مسافرانی که برای حضور در مراسم به تهران آمده بودند، در کنار ورودی مترو نشسته و مشغول صرف غذا بودند.
فضای اطراف آنان با ظروف یک‌بارمصرف، زباله‌ها و پسماندهایی پوشیده شده بود که بدون کوچک‌ترین احساس مسئولیتی رها شده بودند؛ گویی فضای عمومی نه سرمایه‌ای مشترک، بلکه مکانی بی‌صاحب است که پاکسازی آن بر عهده دیگران است.
لحظه‌ای ایستادم و چهره‌ها را از نظر گذراندم. در میان آن همه رفت‌وآمد و هیاهو، آنچه کمتر به چشم می‌آمد، همان مؤلفه‌هایی بود که پایه‌های یک جامعه سالم را شکل میدهد: فرهنگ، مسئولیت‌پذیری و احترام به حقوق دیگران.
تلخ آنجاست که افراد گاهی چنان درگیر ظواهر، تشریفات و نمایش‌های بیرونی می‌شوند که از جوهره واقعی فرهنگ فاصله می‌گیرند.
فرهنگ، پیش از آنکه در سخن و ظاهر نمایان شود، در رفتارهای ساده و روزمره آشکار میشود؛ در نحوه مواجهه با شهر، طبیعت و فضای مشترک زندگی.
جامعه‌ای که برای ظواهر هزینه‌های فراوان می‌پردازد، اما در پرورش مسئولیت اجتماعی و اخلاق شهروندی کوتاهی می‌کند، ناگزیر با تناقضی عمیق روبه‌رو خواهد شد.
توسعه واقعی از جایی آغاز میشود که انسان‌ها بیاموزند رفتارشان چه اثری بر دیگران دارد و مسئولیت پیامدهای آن را بپذیرند.
آنچه بر زمین باقی مانده بود، تنها چند ظرف یک‌بارمصرف و مقداری زباله نبود؛ بلکه تصویری روشن از فاصله میان آنچه درباره فرهنگ مطرح می شود و آنچه در عمل دیده می شود .
جامعه‌ای به بلوغ فرهنگی می‌رسد که احترام به شهر، محیط زیست و حقوق دیگران، نه یک نمایش اجتماعی، بلکه بخشی از شخصیت و عادت روزمره انسان‌ها باشد.
✍کریمی
@hooreechannel 🌹
👍13
نیایشی برای همگان
حال که می‌دانم جامعه ما به این زودی‌ها به دموکراسی دست نخواهد یافت، و با آگاهی از اینکه ذهنیت، رفتارها و آداب و عادات ما ــ که در طی قرن‌ها، در مسیر تلاش برای بقا و مقابله با ظلم و بی‌عدالتی در زیر سلطه‌ی پادشاهان و رهبران جبار و دیکتاتور شکل گرفته‌اند ــ امروز خود به یکی از بزرگترین موانع این مسیر بدل شده‌اند، بر آن شدم که از خود آغاز کنم؛ ویژگی‌های غیر‌دموکراتیکم را در زندگی روزمره، در خانواده و جامعه، بشناسم و در ترک آنها بکوشم.
این متن نیایشی است برای همگان؛
نه خطاب به خدا،
بلکه خطاب به خودمان،
برای تمرین دموکراسی در رفتار،
پیش از آنکه در قانون نوشته شود.
از خود می‌خواهم که
در برابر قدرت، شیفته و مرعوب نشوم،
و در برابر ضعف، تحقیرکننده و طلبکار نباشم.
از خود می‌خواهم که
اطاعت کورکورانه را فضیلت ندانم
و سرپیچی آگاهانه را گناه نشمارم.
از خود می‌خواهم که
در خانواده، به‌جای تهدید و خشونت،
به‌جای ترساندن همسر و فرزندان،
کوشش کنم بفهمم، بشنوم،
و به گفت‌وگو تن بدهم،
حتی آنگاه که فهمیدن سخت است
و شنیدن به غرورم آسیب می‌زند.
از خود می‌خواهم که
اگر با نظر کسی مخالف بودم،
او را دشمن ننامم،
به او برچسب نزنم،
و نخواهم با حذف او،
ضعف استدلال خود را پنهان کنم.
از خود می‌خواهم که
در نقد دیگران،
حسادت‌های پنهانم را شناسایی کنم،
و نگذارم ناکامی‌های شخصی‌ام
در لباس «دغدغه‌ی اجتماعی» سخن بگویند.
از خود می‌خواهم که
قدرت را، هرجا که هست ــ
در مقام پدر، مادر، معلم، مدیر، روشنفکر،
یا حتی در جمعی کوچک از دوستان ــ
مطلق نکنم
و خود را شایسته‌ی پرسش بدانم، نه معاف از آن.
از خود می‌خواهم که
خودم را برتر از دیگران نبینم؛
نه به‌خاطر جنسیت،
نه سن،
نه تحصیلات،
نه تجربه،
نه رنج‌هایی که کشیده‌ام
و نه دانشی که گمان می‌کنم دارم.
از خود می‌خواهم که
انسان‌ها را برابر ببینم،
نه در حرف،
بلکه در رفتار روزمره،
در لحن،
در تصمیم،
در قضاوت‌های سریع و ناعادلانه‌ام.
از خود می‌خواهم که
مسئولیت اشتباهاتم را بپذیرم
و همه‌چیز را به گردن تاریخ، حکومت، دشمن،
یا «شرایط» نیندازم.
و هر روز به خود یادآوری کنم که
اگرچه شاید نتوانم جامعه‌ام را به‌سرعت تغییر دهم،
اما می‌توانم
انسانی باشم
که استبداد در او خانه ندارد.
و همین،
شاید کوچک،
اما صادقانه،
سهم من در آینده‌ای انسانی‌تر باشد.
✍طاهره شیخ الاسلام
@hooreechannel 🌹
حال که می‌دانم جامعه ما به این زودی‌ها به دموکراسی دست نخواهد یافت، و با آگاهی از اینکه ذهنیت، رفتارها و آداب و عادات ما ــ که در طی قرن‌ها، در مسیر تلاش برای بقا و مقابله با ظلم و بی‌عدالتی در زیر سلطه‌ی پادشاهان و رهبران جبار و دیکتاتور شکل گرفته‌اند ــ امروز خود به یکی از بزرگترین موانع این مسیر بدل شده‌اند، بر آن شدم که از خود آغاز کنم؛ ویژگی‌های غیر‌دموکراتیکم را در زندگی روزمره، در خانواده و جامعه، بشناسم و در ترک آنها بکوشم.
این متن نیایشی است برای همگان؛
نه خطاب به خدا،
بلکه خطاب به خودمان،
برای تمرین دموکراسی در رفتار،
پیش از آنکه در قانون نوشته شود.
از خود می‌خواهم که
در برابر قدرت، شیفته و مرعوب نشوم،
و در برابر ضعف، تحقیرکننده و طلبکار نباشم.
از خود می‌خواهم که
اطاعت کورکورانه را فضیلت ندانم
و سرپیچی آگاهانه را گناه نشمارم.
از خود می‌خواهم که
در خانواده، به‌جای تهدید و خشونت،
به‌جای ترساندن همسر و فرزندان،
کوشش کنم بفهمم، بشنوم،
و به گفت‌وگو تن بدهم،
حتی آنگاه که فهمیدن سخت است
و شنیدن به غرورم آسیب می‌زند.
از خود می‌خواهم که
اگر با نظر کسی مخالف بودم،
او را دشمن ننامم،
به او برچسب نزنم،
و نخواهم با حذف او،
ضعف استدلال خود را پنهان کنم.
از خود می‌خواهم که
در نقد دیگران،
حسادت‌های پنهانم را شناسایی کنم،
و نگذارم ناکامی‌های شخصی‌ام
در لباس «دغدغه‌ی اجتماعی» سخن بگویند.
از خود می‌خواهم که
قدرت را، هرجا که هست ــ
در مقام پدر، مادر، معلم، مدیر، روشنفکر،
یا حتی در جمعی کوچک از دوستان ــ
مطلق نکنم
و خود را شایسته‌ی پرسش بدانم، نه معاف از آن.
از خود می‌خواهم که
خودم را برتر از دیگران نبینم؛
نه به‌خاطر جنسیت،
نه سن،
نه تحصیلات،
نه تجربه،
نه رنج‌هایی که کشیده‌ام
و نه دانشی که گمان می‌کنم دارم.
از خود می‌خواهم که
انسان‌ها را برابر ببینم،
نه در حرف،
بلکه در رفتار روزمره،
در لحن،
در تصمیم،
در قضاوت‌های سریع و ناعادلانه‌ام.
از خود می‌خواهم که
مسئولیت اشتباهاتم را بپذیرم
و همه‌چیز را به گردن تاریخ، حکومت، دشمن،
یا «شرایط» نیندازم.
و هر روز به خود یادآوری کنم که
اگرچه شاید نتوانم جامعه‌ام را به‌سرعت تغییر دهم،
اما می‌توانم
انسانی باشم
که استبداد در او خانه ندارد.
و همین،
شاید کوچک،
اما صادقانه،
سهم من در آینده‌ای انسانی‌تر باشد.
✍طاهره شیخ الاسلام
@hooreechannel 🌹
❤4👏4👍3
📍نظریه پاپ‌کورن
(اگر زندگیِ دیگری زودتر شکوفه داد، یعنی زندگیِ تو دیر شده است؟)
🔻 صدای ترکیدن دانه‌های ذرت را که شنیده‌ای؟ هیچ دانه‌ای همزمان با دیگری باز نمی‌شود. یکی در همان ثانیه‌های اول می‌شکفد، یکی چند لحظه بعد و یکی آن‌قدر دیر که آدم گمان می‌کند دیگر هرگز اتفاقی نخواهد افتاد. اما آن دانه‌ی آخر، نه خراب‌تر است، نه کم‌ارزش‌تر؛ فقط زمانِ خودش را دارد. با این حال، انسان از آشپزخانه که بیرون می‌آید، این قانون ساده را فراموش می‌کند و زندگی را با ساعتی می‌سنجد که برای همه یک زمان را تعیین کرده است.
◼️ رنج، اغلب از عقب بودن آغاز نمی‌شود؛ از این باور آغاز میشود که «باید تا حالا می‌رسیدم.» ذهن، زندگی را به صفی از اتفاق‌ها تبدیل می‌کند؛ درس، کار، عشق، ازدواج، موفقیت. بعد هر کس را که زودتر به یکی از این ایستگاه‌ها برسد، برنده اعلام می‌کند. در این مسابقه‌ی خیالی، کسی نمی‌پرسد مقصد یکی کوه بوده و مقصد دیگری دریا. فقط به زمان نگاه می‌کنند؛ انگار عقربه‌های ساعت، صلاحیت قضاوت درباره‌ی سرنوشت آدم‌ها را دارند.
◼️ روان‌شناسان این خطای ذهن را خوب می‌شناسند. ما نتیجه‌ی زندگی دیگران را با مسیر ناتمام خودمان مقایسه می‌کنیم. از پنجره، چراغ روشن خانه‌ی همسایه را می‌بینیم، اما شب‌هایی را که در تاریکی گذرانده، نه. همین تصویر ناقص، کافی است تا ذهن، علیه خودمان کیفرخواست بنویسد. درد اصلی، فاصله نیست؛ معنایی است که به فاصله می‌دهیم.
◼️ نظریه‌ی پاپ‌کورن، اگرچه استعاره‌ای ساده به نظر می‌رسد، یادآوری مهمی دارد: زمانِ شکفتن، معیار ارزش نیست. بعضی آدم‌ها زودتر به مقصدی می‌رسند که چند سال بعد از آن دل‌زده می‌شوند. بعضی دیگر دیرتر راهشان را پیدا می‌کنند، اما وقتی می‌رسند، دیگر نیازی به اثبات خودشان ندارند. تأخیر، همیشه نشانه‌ی گم‌شدن نیست؛ گاهی بهای پخته‌شدن است.
◼️ شاید بالغ‌ترین تصمیم زندگی، کنار گذاشتن ساعتِ دیگران باشد. تا وقتی زمان‌بندی دیگران را معیار قضاوت خودمان قرار می‌دهیم، حتی موفقیت هم آراممان نمی‌کند؛ چون همیشه کسی پیدا میشود که زودتر رسیده باشد. آرامش، از جلو زدن به دست نمی‌آید؛ از آشتی کردن با ریتمی به دست می‌آید که زندگی برای هر انسان، جداگانه نوشته است.
◼️ شاید امروز هنوز صدایی از شکفتنِ تو به گوش نرسیده باشد؛ اما این، دلیل خاموش بودنِ زندگی نیست. بعضی دانه‌ها دیرتر می‌شکفند، چون گرمای بیشتری لازم دارند. و گاهی همان دانه‌ای که همه خیال می‌کردند سوخته است، آخر از همه باز میشود و تازه آن وقت می‌فهمی که دیر شکفتن، با هرگز شکفتن، یکی نیست. گاهی زندگی فقط از تو می‌خواهد صبر داشته باشی؛ نه برای رسیدن به دیگران، برای رسیدن به خودت.
✍️ مصطفی سلیمانی
https://t.me/filsofak
@hooreechannel 🌹
(اگر زندگیِ دیگری زودتر شکوفه داد، یعنی زندگیِ تو دیر شده است؟)
🔻 صدای ترکیدن دانه‌های ذرت را که شنیده‌ای؟ هیچ دانه‌ای همزمان با دیگری باز نمی‌شود. یکی در همان ثانیه‌های اول می‌شکفد، یکی چند لحظه بعد و یکی آن‌قدر دیر که آدم گمان می‌کند دیگر هرگز اتفاقی نخواهد افتاد. اما آن دانه‌ی آخر، نه خراب‌تر است، نه کم‌ارزش‌تر؛ فقط زمانِ خودش را دارد. با این حال، انسان از آشپزخانه که بیرون می‌آید، این قانون ساده را فراموش می‌کند و زندگی را با ساعتی می‌سنجد که برای همه یک زمان را تعیین کرده است.
◼️ رنج، اغلب از عقب بودن آغاز نمی‌شود؛ از این باور آغاز میشود که «باید تا حالا می‌رسیدم.» ذهن، زندگی را به صفی از اتفاق‌ها تبدیل می‌کند؛ درس، کار، عشق، ازدواج، موفقیت. بعد هر کس را که زودتر به یکی از این ایستگاه‌ها برسد، برنده اعلام می‌کند. در این مسابقه‌ی خیالی، کسی نمی‌پرسد مقصد یکی کوه بوده و مقصد دیگری دریا. فقط به زمان نگاه می‌کنند؛ انگار عقربه‌های ساعت، صلاحیت قضاوت درباره‌ی سرنوشت آدم‌ها را دارند.
◼️ روان‌شناسان این خطای ذهن را خوب می‌شناسند. ما نتیجه‌ی زندگی دیگران را با مسیر ناتمام خودمان مقایسه می‌کنیم. از پنجره، چراغ روشن خانه‌ی همسایه را می‌بینیم، اما شب‌هایی را که در تاریکی گذرانده، نه. همین تصویر ناقص، کافی است تا ذهن، علیه خودمان کیفرخواست بنویسد. درد اصلی، فاصله نیست؛ معنایی است که به فاصله می‌دهیم.
◼️ نظریه‌ی پاپ‌کورن، اگرچه استعاره‌ای ساده به نظر می‌رسد، یادآوری مهمی دارد: زمانِ شکفتن، معیار ارزش نیست. بعضی آدم‌ها زودتر به مقصدی می‌رسند که چند سال بعد از آن دل‌زده می‌شوند. بعضی دیگر دیرتر راهشان را پیدا می‌کنند، اما وقتی می‌رسند، دیگر نیازی به اثبات خودشان ندارند. تأخیر، همیشه نشانه‌ی گم‌شدن نیست؛ گاهی بهای پخته‌شدن است.
◼️ شاید بالغ‌ترین تصمیم زندگی، کنار گذاشتن ساعتِ دیگران باشد. تا وقتی زمان‌بندی دیگران را معیار قضاوت خودمان قرار می‌دهیم، حتی موفقیت هم آراممان نمی‌کند؛ چون همیشه کسی پیدا میشود که زودتر رسیده باشد. آرامش، از جلو زدن به دست نمی‌آید؛ از آشتی کردن با ریتمی به دست می‌آید که زندگی برای هر انسان، جداگانه نوشته است.
◼️ شاید امروز هنوز صدایی از شکفتنِ تو به گوش نرسیده باشد؛ اما این، دلیل خاموش بودنِ زندگی نیست. بعضی دانه‌ها دیرتر می‌شکفند، چون گرمای بیشتری لازم دارند. و گاهی همان دانه‌ای که همه خیال می‌کردند سوخته است، آخر از همه باز میشود و تازه آن وقت می‌فهمی که دیر شکفتن، با هرگز شکفتن، یکی نیست. گاهی زندگی فقط از تو می‌خواهد صبر داشته باشی؛ نه برای رسیدن به دیگران، برای رسیدن به خودت.
✍️ مصطفی سلیمانی
https://t.me/filsofak
@hooreechannel 🌹
❤4👍2
چنگیز خطاب به سلطان محمد خوارزمشاه؛ شما جنگ را انتخاب کردید
چنگیزخان مغول پس از یکپارچه کردن اقوام مغول و تارومار کردن تاتارها، قلمرو خود را تا مرزهای خوارزمشاهیان «ایران» گسترش داد.
با اینکه ایران هدف جذابی برای تصرف و کسب غنائم فراوان بود، اما چنگیزخان پیش‌تر نمی‌رود و دست از جنگ می‌کِشد! چرا که او کار جدیدی آموخته است!
چنگیزخان کشف کرده بود که سرزمینش در مسیر جاده ابریشم قرار گرفته و او می‌تواند زندگی مردمش را بدون خونریزی و با تجارت، دگرگون کند!
چنگیز تصمیم می‌گیرد تعدادی سفیر نزد همسایه خود سلطان محمد خوارزمشاه بفرستد. ۱۵۰۰ شتر به همراه بیش از ۴۰۰ بازرگان و سه نفر فرستاده مخصوص با هدایای ویژه، در قالب یک کاروان بزرگ به سمت ایران حرکت می‌کنند.
ابن اثیر می‌نویسد؛ «کاروان در نظر غایرخان، حاکم محلی و طماع شهر اُترار (یکی از شهرهای مرزی خوارزمشاهیان در شمال شرقی ایران) چنان باشکوه و پُرزرق و برق بود که او نتوانست از آن چشم‌پوشی کند و اقدام به توقیف کاروان کرد.»
غایرخان به سلطان محمد می‌نویسد؛ «کاروانی از بازرگانان مغول، قصد ورود به قلمرو شاهنشاهی دارند، با آنها چه کنم؟»
سلطان با کم‌خردی پاسخ میدهد؛ «فرض کن این فرستادگان مغول، جاسوس هستند! جز قتل عام کردن می‌توان حکمی در مورد جاسوسان صادر کرد؟!»
غایرخان که منتظر چنین پاسخی بود تا اموال کاروان را تصاحب کند، بلافاصله تمامی بازرگانان و سفرای مغول را قتل عام و اموال آنان را با حکومت مرکزی تقسیم می‌کند.
خبر به چنگیزخان می‌رسد. او خود را کنترل می‌کند و این قتل عام را یک حادثه به سبب عدم شناخت دو همسایه از یکدیگر می‌خواند. چنگیز کاروان دوم را همراه با پیام دوستی نزد دولت خوارزمشاهیان می‌فرستد.
بازرگانان، از ترسِ خود برای رفتن به ایران به چنگیزخان می‌گویند. چنگیز به آنان اطمینان داده و از آنان می‌خواهد باکی به دل راه ندهند.
اما کاروان دوم نیز توقیف شد و بازرگانان مغول کشته و هدایا و اموال بازرگانان غارت میشود. علاوه بر اینها غایرخان به جهت تحقیر سفرای چنگیز، فرمان میدهد، سبیل سفیران را تراشیده و آنان را برهنه از شهر بیرون کنند!
چنگیز خشمگین شده و آخرین پیام را توسط پیکی به سلطان محمد می‌فرستد که بسیار ساده ولی ترسناک بود. او می‌نویسد: «شما جنگ را انتخاب کردید»
بی‌تدبیری سلطان محمد خوارزمشاه در برخورد با همسایه‌ای که قصد فعالیت آزاد تجاری داشت، فاجعه مغول را به بار آورد. فاجعه‌ای که بگفته مورخ روسی ولادیمیر بارتولد؛ "چشمی باز نماند تا برای مُردگان گریه کند.
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
چنگیز خطاب به سلطان محمد خوارزمشاه؛ شما جنگ را انتخاب کردید
چنگیزخان مغول پس از یکپارچه کردن اقوام مغول و تارومار کردن تاتارها، قلمرو خود را تا مرزهای خوارزمشاهیان «ایران» گسترش داد.
با اینکه ایران هدف جذابی برای تصرف و کسب غنائم فراوان بود، اما چنگیزخان پیش‌تر نمی‌رود و دست از جنگ می‌کِشد! چرا که او کار جدیدی آموخته است!
چنگیزخان کشف کرده بود که سرزمینش در مسیر جاده ابریشم قرار گرفته و او می‌تواند زندگی مردمش را بدون خونریزی و با تجارت، دگرگون کند!
چنگیز تصمیم می‌گیرد تعدادی سفیر نزد همسایه خود سلطان محمد خوارزمشاه بفرستد. ۱۵۰۰ شتر به همراه بیش از ۴۰۰ بازرگان و سه نفر فرستاده مخصوص با هدایای ویژه، در قالب یک کاروان بزرگ به سمت ایران حرکت می‌کنند.
ابن اثیر می‌نویسد؛ «کاروان در نظر غایرخان، حاکم محلی و طماع شهر اُترار (یکی از شهرهای مرزی خوارزمشاهیان در شمال شرقی ایران) چنان باشکوه و پُرزرق و برق بود که او نتوانست از آن چشم‌پوشی کند و اقدام به توقیف کاروان کرد.»
غایرخان به سلطان محمد می‌نویسد؛ «کاروانی از بازرگانان مغول، قصد ورود به قلمرو شاهنشاهی دارند، با آنها چه کنم؟»
سلطان با کم‌خردی پاسخ میدهد؛ «فرض کن این فرستادگان مغول، جاسوس هستند! جز قتل عام کردن می‌توان حکمی در مورد جاسوسان صادر کرد؟!»
غایرخان که منتظر چنین پاسخی بود تا اموال کاروان را تصاحب کند، بلافاصله تمامی بازرگانان و سفرای مغول را قتل عام و اموال آنان را با حکومت مرکزی تقسیم می‌کند.
خبر به چنگیزخان می‌رسد. او خود را کنترل می‌کند و این قتل عام را یک حادثه به سبب عدم شناخت دو همسایه از یکدیگر می‌خواند. چنگیز کاروان دوم را همراه با پیام دوستی نزد دولت خوارزمشاهیان می‌فرستد.
بازرگانان، از ترسِ خود برای رفتن به ایران به چنگیزخان می‌گویند. چنگیز به آنان اطمینان داده و از آنان می‌خواهد باکی به دل راه ندهند.
اما کاروان دوم نیز توقیف شد و بازرگانان مغول کشته و هدایا و اموال بازرگانان غارت میشود. علاوه بر اینها غایرخان به جهت تحقیر سفرای چنگیز، فرمان میدهد، سبیل سفیران را تراشیده و آنان را برهنه از شهر بیرون کنند!
چنگیز خشمگین شده و آخرین پیام را توسط پیکی به سلطان محمد می‌فرستد که بسیار ساده ولی ترسناک بود. او می‌نویسد: «شما جنگ را انتخاب کردید»
بی‌تدبیری سلطان محمد خوارزمشاه در برخورد با همسایه‌ای که قصد فعالیت آزاد تجاری داشت، فاجعه مغول را به بار آورد. فاجعه‌ای که بگفته مورخ روسی ولادیمیر بارتولد؛ "چشمی باز نماند تا برای مُردگان گریه کند.
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
👍10
عذرخواهی کنم؟!
چرا بعضی آدم‌ها هیچ‌وقت عذرخواهی نمی‌کنند؟
✔️عذرخواهی نکردن معمولا ناشی از یک علت واحد نیست. در بیشتر موارد، این رفتار حاصل برهم‌کنش چند عامل است:
- تهدید شدن تصویر فرد از خودش
- سازوکارهای دفاعی
- سوگیری‌های شناختی
- کاهش همدلی
- احساس اندک گناه
- برخی ویژگی‌های شخصیتی (به‌ویژه خودشیفتگی خصمانه)
- هنجارهای فرهنگی یا خانوادگی
✔️بیشتر انسان‌ها خود را "آدم خوبی" می‌دانند. اعتراف به خطا این تصویر را تهدید می‌کند و نوعی ناهماهنگی شناختی ایجاد میشود. در نتیجه، ذهن به‌جای پذیرش اشتباه، شروع به توجیه، کوچک‌نمایی یا مقصر دانستن دیگران می‌کند.
✔️البته گاهی عذرخواهی نکردن، برای خودِ فرد پاداش روان‌شناختی دارد. در برخی آزمایش‌ها، افرادی که از عذرخواهی خودداری کردند، بلافاصله احساس قدرت، کنترل و عزت‌نفس بیشتری گزارش کردند. این پاداش کوتاه‌مدت می‌تواند رفتار را تقویت کند، هرچند معمولا در بلندمدت به روابط آسیب می‌زند.
✔️فرهنگ نیز بی‌تأثیر نیست. در بعضی خانواده‌ها یا محیط‌های کاری، عذرخواهی با ضعف، تحقیر یا از دست دادن اقتدار برابر دانسته میشود. افرادی که در چنین محیط‌هایی رشد کرده‌اند ممکن است بدون آنکه اختلال شخصیتی داشته باشند، یاد نگرفته باشند چگونه مسئولیت خطا را بپذیرند.
✔️کسانی که هرگز عذرخواهی نمی‌کنند، معمولا نه به این دلیل که "اشتباه را نمی‌فهمند"، بلکه چون پذیرش اشتباه برای هویت و تصویر ذهنی‌شان بسیار پرهزینه است. ذهن برای محافظت از این تصویر، از انکار، توجیه، مقصر دانستن دیگران یا کوچک جلوه دادن خطا استفاده می‌کند. هرچه فرد همدلی بیشتر، احساس گناه سالم‌تر و عزت‌نفس باثبات‌تری داشته باشد، احتمال عذرخواهی صادقانه نیز بیشتر خواهد بود؛ و برعکس، هرچه دفاع از "منِ بی‌نقص" مهم‌تر شود، عذرخواهی دشوارتر خواهد شد.
➕منابع:
1. Leunissen, J. M., et al. (2019). How, when, and why transgressors' narcissism affects motivation to apologize.
2. Schumann, K., et al. (2011). The disposition to apologize.
3. Okimoto, T. G. et al. (2013). Refusing to apologize can have psychological benefits.
جامعه‌ای بهتر بسازیم
@Zistboommedia
@hooreechannel. 🌹
چرا بعضی آدم‌ها هیچ‌وقت عذرخواهی نمی‌کنند؟
✔️عذرخواهی نکردن معمولا ناشی از یک علت واحد نیست. در بیشتر موارد، این رفتار حاصل برهم‌کنش چند عامل است:
- تهدید شدن تصویر فرد از خودش
- سازوکارهای دفاعی
- سوگیری‌های شناختی
- کاهش همدلی
- احساس اندک گناه
- برخی ویژگی‌های شخصیتی (به‌ویژه خودشیفتگی خصمانه)
- هنجارهای فرهنگی یا خانوادگی
✔️بیشتر انسان‌ها خود را "آدم خوبی" می‌دانند. اعتراف به خطا این تصویر را تهدید می‌کند و نوعی ناهماهنگی شناختی ایجاد میشود. در نتیجه، ذهن به‌جای پذیرش اشتباه، شروع به توجیه، کوچک‌نمایی یا مقصر دانستن دیگران می‌کند.
✔️البته گاهی عذرخواهی نکردن، برای خودِ فرد پاداش روان‌شناختی دارد. در برخی آزمایش‌ها، افرادی که از عذرخواهی خودداری کردند، بلافاصله احساس قدرت، کنترل و عزت‌نفس بیشتری گزارش کردند. این پاداش کوتاه‌مدت می‌تواند رفتار را تقویت کند، هرچند معمولا در بلندمدت به روابط آسیب می‌زند.
✔️فرهنگ نیز بی‌تأثیر نیست. در بعضی خانواده‌ها یا محیط‌های کاری، عذرخواهی با ضعف، تحقیر یا از دست دادن اقتدار برابر دانسته میشود. افرادی که در چنین محیط‌هایی رشد کرده‌اند ممکن است بدون آنکه اختلال شخصیتی داشته باشند، یاد نگرفته باشند چگونه مسئولیت خطا را بپذیرند.
✔️کسانی که هرگز عذرخواهی نمی‌کنند، معمولا نه به این دلیل که "اشتباه را نمی‌فهمند"، بلکه چون پذیرش اشتباه برای هویت و تصویر ذهنی‌شان بسیار پرهزینه است. ذهن برای محافظت از این تصویر، از انکار، توجیه، مقصر دانستن دیگران یا کوچک جلوه دادن خطا استفاده می‌کند. هرچه فرد همدلی بیشتر، احساس گناه سالم‌تر و عزت‌نفس باثبات‌تری داشته باشد، احتمال عذرخواهی صادقانه نیز بیشتر خواهد بود؛ و برعکس، هرچه دفاع از "منِ بی‌نقص" مهم‌تر شود، عذرخواهی دشوارتر خواهد شد.
➕منابع:
1. Leunissen, J. M., et al. (2019). How, when, and why transgressors' narcissism affects motivation to apologize.
2. Schumann, K., et al. (2011). The disposition to apologize.
3. Okimoto, T. G. et al. (2013). Refusing to apologize can have psychological benefits.
جامعه‌ای بهتر بسازیم
@Zistboommedia
@hooreechannel. 🌹
👍3❤1
.
جدایی ناگهانی نیست؛ این اتفاق‌ها از مدت‌ها قبل شروع می‌شوند
خیلی از آدم‌ها بعد از تمام شدن یک رابطه می‌گویند: «همه‌چیز یک‌شبه خراب شد.» اما واقعیت این است که بیشتر جدایی‌ها ناگهانی اتفاق نمی‌افتند؛ فقط نشانه‌هایشان آن‌قدر آرام و تدریجی ظاهر می‌شوند که کمتر کسی متوجه آنها میشود.
فاصله گرفتن معمولاً از جاهای کوچکی شروع میشود؛ از گفت‌وگوهایی که به تعویق می‌افتند، دلخوری‌هایی که هیچ‌وقت بیان نمی‌شوند، توجه‌هایی که کمکم از بین می‌روند و سکوت‌هایی که جای صمیمیت را می‌گیرند. هر بار که یکی از دو نفر احساساتش را نادیده می‌گیرد یا فکر می‌کند «حالا بعداً درباره‌اش حرف می‌زنیم»، یک آجر دیگر از دیوار رابطه برداشته میشود.
از نگاه روان‌شناسی، پایان یک رابطه بیشتر شبیه خاموش شدن تدریجی یک چراغ است تا قطع شدن ناگهانی برق. اعتماد، احترام، امنیت و احساس دیده شدن، اگر هر روز کمی آسیب ببینند، در نهایت رابطه را به نقطه‌ای می‌رسانند که دیگر ترمیمش سخت میشود.
خبر خوب این است که اگر این نشانه‌ها زود دیده شوند، همیشه جدایی تنها پایان ممکن نیست. گفت‌وگوی صادقانه، شنیدن بدون قضاوت، پذیرش اشتباه‌ها و تلاش مشترک برای حل مشکلات، می‌تواند جلوی بزرگ شدن بسیاری از فاصله‌ها را بگیرد.
رابطه‌ها معمولاً در یک روز از هم نمی‌پاشند؛ آنها در روزهایی آسیب می‌بینند که فکر می‌کنیم یک بی‌توجهی کوچک، یک سکوت کوتاه یا یک دلخوری حل‌نشده اهمیت چندانی ندارد.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
جدایی ناگهانی نیست؛ این اتفاق‌ها از مدت‌ها قبل شروع می‌شوند
خیلی از آدم‌ها بعد از تمام شدن یک رابطه می‌گویند: «همه‌چیز یک‌شبه خراب شد.» اما واقعیت این است که بیشتر جدایی‌ها ناگهانی اتفاق نمی‌افتند؛ فقط نشانه‌هایشان آن‌قدر آرام و تدریجی ظاهر می‌شوند که کمتر کسی متوجه آنها میشود.
فاصله گرفتن معمولاً از جاهای کوچکی شروع میشود؛ از گفت‌وگوهایی که به تعویق می‌افتند، دلخوری‌هایی که هیچ‌وقت بیان نمی‌شوند، توجه‌هایی که کمکم از بین می‌روند و سکوت‌هایی که جای صمیمیت را می‌گیرند. هر بار که یکی از دو نفر احساساتش را نادیده می‌گیرد یا فکر می‌کند «حالا بعداً درباره‌اش حرف می‌زنیم»، یک آجر دیگر از دیوار رابطه برداشته میشود.
از نگاه روان‌شناسی، پایان یک رابطه بیشتر شبیه خاموش شدن تدریجی یک چراغ است تا قطع شدن ناگهانی برق. اعتماد، احترام، امنیت و احساس دیده شدن، اگر هر روز کمی آسیب ببینند، در نهایت رابطه را به نقطه‌ای می‌رسانند که دیگر ترمیمش سخت میشود.
خبر خوب این است که اگر این نشانه‌ها زود دیده شوند، همیشه جدایی تنها پایان ممکن نیست. گفت‌وگوی صادقانه، شنیدن بدون قضاوت، پذیرش اشتباه‌ها و تلاش مشترک برای حل مشکلات، می‌تواند جلوی بزرگ شدن بسیاری از فاصله‌ها را بگیرد.
رابطه‌ها معمولاً در یک روز از هم نمی‌پاشند؛ آنها در روزهایی آسیب می‌بینند که فکر می‌کنیم یک بی‌توجهی کوچک، یک سکوت کوتاه یا یک دلخوری حل‌نشده اهمیت چندانی ندارد.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍5
♻️خاطره از یک دانشجوی دانشگاه خارج از کشور :
در مقطع فوق‌ليسانس استادی داشتم كه بسيار با سواد و البته بد اخلاق بود.
يكي از دانشجويان که بسيار كم سواد و دير فهم و در عين حال جوان و جاه طلب ( به همه ميگفت دكتر ! تا خودش را دكتر صدا كنند) بود، با يک نمره می‌توانست به معدل ١٤ برسد و برود برای پايان نامه.
استاد سالخورده ما به هيچ عنوان زير بار نمی‌رفت.
من علي‌رغم ميل باطنی به سراغ اين استاد محترم رفتم و گفتم ايشان پسر خوبيست و فقير است و اينجا اجاره منزل ندارد( دانشگاه در محله گرانی بود).
با همه احترامی كه ايشان برای من قائل بود حرفی زد كه بعدها عمق آن‌را فهميدم.
ايشان فرمود:
تركيب بی‌سوادی و جاه طلبی و فقر
می‌تواند فاجعه به پا كند
تو از كجا ميدانی كه اين آدم در آينده به پست و مقام مهمی نرسد؟
بگذار تو و من عامل اين فاجعه نباشيم ...
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
در مقطع فوق‌ليسانس استادی داشتم كه بسيار با سواد و البته بد اخلاق بود.
يكي از دانشجويان که بسيار كم سواد و دير فهم و در عين حال جوان و جاه طلب ( به همه ميگفت دكتر ! تا خودش را دكتر صدا كنند) بود، با يک نمره می‌توانست به معدل ١٤ برسد و برود برای پايان نامه.
استاد سالخورده ما به هيچ عنوان زير بار نمی‌رفت.
من علي‌رغم ميل باطنی به سراغ اين استاد محترم رفتم و گفتم ايشان پسر خوبيست و فقير است و اينجا اجاره منزل ندارد( دانشگاه در محله گرانی بود).
با همه احترامی كه ايشان برای من قائل بود حرفی زد كه بعدها عمق آن‌را فهميدم.
ايشان فرمود:
تركيب بی‌سوادی و جاه طلبی و فقر
می‌تواند فاجعه به پا كند
تو از كجا ميدانی كه اين آدم در آينده به پست و مقام مهمی نرسد؟
بگذار تو و من عامل اين فاجعه نباشيم ...
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
👍6👌2❤1
مستضعف کیست؟
تعریف ما از «مستضعف» سال‌هاست که به‌اشتباه به معیارهای اقتصادی و جیب‌های خالی گره خورده است؛ اما حقیقت این است که مستضعف لزوماً کسی نیست که پول ندارد، بلکه کسی است که «ضعیف نگه داشته شده» و از آموزش‌های بنیادین برای یک زندگی متمدنانه محروم مانده است.
مردمی که شنیدن نقد و پاسخ‌دادن آرام به آن را تمرین نکرده‌اند، زباله‌نریختن در مکان‌های عمومی را به یک ارزش نهادینه تبدیل نکرده‌اند، و نیاموخته‌اند مستقل فکر کنند و بی‌هراس نظر خود را بیان کنند، در معنای عمیق کلمه، مستضعف‌اند. ما زمانی ضعیف نگه داشته می‌شویم که یاد نمی‌گیریم از دنباله‌روی کورکورانه فاصله بگیریم و جهان را فراتر از تقسیم‌بندی‌های سیاه‌وسفید، یعنی «خوبِ مطلق» و «بدِ مطلق»، ببینیم.
وقتی زندگی روزمره‌مان پر است از برچسب‌زدن و قضاوت دیگران، و سرک کشیدن به حریم خصوصی آنان، فحاشی و تخریب افراد در فضای مجازی به‌دلیل مخالفت با نظرشان، غیبت کردن و نان را به نرخ روز خوردن، و ... یعنی از نظر فرهنگی و مهارتی در فقری عمیق به سر می‌بریم.
این ندانستن‌ها و نتوانستن‌ها انتخاب آگاهانه ما نبوده، بلکه نتیجه ی زنجیره‌ای از نظام‌های آموزشی ناکارآمد و فرهنگ‌های سنتیِ اصلاح‌نشده‌ای است که ما را چنین پرورش داده‌اند.
با این نگاه، اگر تعارف را کنار بگذاریم و با خود صادق باشیم، باید بپذیریم که با وجود همه ادعاهای تاریخی و فرهنگی، هنوز «ملتی مستضعف» هستیم؛ ملتی که از ساده‌ترین مهارت‌های زیست جمعی و بلوغ فردی، محروم مانده است.
اما این پذیرش برای سرخوردگی نیست؛ نقطه آغاز تحول است. راه برون‌رفت نه در شعار، بلکه در یادگیری هزاران رفتار کوچک و نادیده‌گرفته‌شده است: پذیرش نقد، تمرین مدارا، احترام به حریم خصوصی، رعایت حقوق دیگران، مسئولیت‌پذیری، و جرأت اندیشیدن مستقل و...
بیاییم از همین امروز، با کوچک‌ترین انتخاب‌هایمان، این استضعاف را به توانمندی فردی و اجتماعی تبدیل کنیم؛ زیرا جامعه‌ای که شهروندانش در این سطوح رشد کنند، دیگر برای تغییر چشم‌انتظار قدرتی بیرونی نخواهد ماند، بلکه خود منشأ تحول خواهد شد.
✍️طاهره شیخ الاسلام
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
تعریف ما از «مستضعف» سال‌هاست که به‌اشتباه به معیارهای اقتصادی و جیب‌های خالی گره خورده است؛ اما حقیقت این است که مستضعف لزوماً کسی نیست که پول ندارد، بلکه کسی است که «ضعیف نگه داشته شده» و از آموزش‌های بنیادین برای یک زندگی متمدنانه محروم مانده است.
مردمی که شنیدن نقد و پاسخ‌دادن آرام به آن را تمرین نکرده‌اند، زباله‌نریختن در مکان‌های عمومی را به یک ارزش نهادینه تبدیل نکرده‌اند، و نیاموخته‌اند مستقل فکر کنند و بی‌هراس نظر خود را بیان کنند، در معنای عمیق کلمه، مستضعف‌اند. ما زمانی ضعیف نگه داشته می‌شویم که یاد نمی‌گیریم از دنباله‌روی کورکورانه فاصله بگیریم و جهان را فراتر از تقسیم‌بندی‌های سیاه‌وسفید، یعنی «خوبِ مطلق» و «بدِ مطلق»، ببینیم.
وقتی زندگی روزمره‌مان پر است از برچسب‌زدن و قضاوت دیگران، و سرک کشیدن به حریم خصوصی آنان، فحاشی و تخریب افراد در فضای مجازی به‌دلیل مخالفت با نظرشان، غیبت کردن و نان را به نرخ روز خوردن، و ... یعنی از نظر فرهنگی و مهارتی در فقری عمیق به سر می‌بریم.
این ندانستن‌ها و نتوانستن‌ها انتخاب آگاهانه ما نبوده، بلکه نتیجه ی زنجیره‌ای از نظام‌های آموزشی ناکارآمد و فرهنگ‌های سنتیِ اصلاح‌نشده‌ای است که ما را چنین پرورش داده‌اند.
با این نگاه، اگر تعارف را کنار بگذاریم و با خود صادق باشیم، باید بپذیریم که با وجود همه ادعاهای تاریخی و فرهنگی، هنوز «ملتی مستضعف» هستیم؛ ملتی که از ساده‌ترین مهارت‌های زیست جمعی و بلوغ فردی، محروم مانده است.
اما این پذیرش برای سرخوردگی نیست؛ نقطه آغاز تحول است. راه برون‌رفت نه در شعار، بلکه در یادگیری هزاران رفتار کوچک و نادیده‌گرفته‌شده است: پذیرش نقد، تمرین مدارا، احترام به حریم خصوصی، رعایت حقوق دیگران، مسئولیت‌پذیری، و جرأت اندیشیدن مستقل و...
بیاییم از همین امروز، با کوچک‌ترین انتخاب‌هایمان، این استضعاف را به توانمندی فردی و اجتماعی تبدیل کنیم؛ زیرا جامعه‌ای که شهروندانش در این سطوح رشد کنند، دیگر برای تغییر چشم‌انتظار قدرتی بیرونی نخواهد ماند، بلکه خود منشأ تحول خواهد شد.
✍️طاهره شیخ الاسلام
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
👍3👏2❤1
🎯 شاد، افسرده یا دیوانه؟
📌 جدال بر سر وضعیت روانی جوانان جهان
🔴 در سراسر جهان، وضعیت روانی جوانان، به یکی از داغ‌ترین مباحث علمی و سیاستی تبدیل شده است. از سویی برخی از بهترین متخصصان دانشگاهی، مانند جاناتان هایت، روان‌شناس برجستۀ آمریکایی، با تکیه بر انبوهی از داده‌ها، هشدار می‌دهند که جوانان، امروزه، به‌شکل نگران‌کننده‌ای افسرده و مضطرب و منزوی هستند. و از سوی دیگر، بدنۀ رو به افزایشی از تحقیقات نشان می‌دهند که وضعِ جوانانِ امروزی، در واقع، خیلی بهتر از جوانانِ نسل‌های قبلی است و جای نگرانی چندانی وجود ندارد. بالاخره حق با کدام است؟
🔴 در یک طرف این بحث، دو شخصیت بسیار مهم ایستاده‌اند: جاناتان هایت و جین توئنج. هایت در کتابِ جنجالی‌اش نسل بی‌قرار انگشت اتهام را به‌سوی شبکه‌های اجتماعی می‌گیرد و می‌گوید باید از روان جوانان در برابر الگوریتم‌های اعتیادآوری و بدون نظارت محافظت کنیم. توئنج نیز در پژوهش عظیم خود، نسل آی، با تحلیل آمارهای مربوط به ۳۹ میلیون جوان در سطح جهان، این نسل را «اینترنت‌محور، بدون تعامل حضوری، نگران، غیرمذهبی، منزوی، نامحدود، و مستقل» توصیف کرده و هشدار میدهد که سلامت روانی آنها شدیداً رو به وخامت است.
🔴 از سوی دیگر، گزارش مفصل جدیدی از اکونومیست دورنمای کاملاً متضادی ارائه میدهد. اکونومیست در «دلایلی برای خوش‌بینی دربارۀ نسل زد» می‌نویسد، معمولاً به دو میلیارد جوانی که بین سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۲ به دنیا آمده‌اند برچسبی واحد و ساده‌سازی‌شده به نام «نسل زد» چسبانده میشود، و به این واقعیت توجه نمی‌شود که چهارپنجمِ آنها در کشورهای در‌حال‌توسعه‌ای زندگی می‌کنند که اقتصادشان در حال رشد است. این یعنی اکثر آنها احتمالاً در آینده وضعیت بهتری نسبت به والدین خود خواهند داشت: ثروتمندتر، سالم‌تر و تحصیل‌کرده‌تر.
🔴 تحلیل‌گران اکونومیست معتقدند که تصویرِ مأیوس‌کننده‌ای که دربارۀ آیندۀ جوانان آمریکایی و اروپای غربی وجود دارد را نباید به وضعیت جوانان کل جهان تعمیم داد. علاوه‌براین، اکونومیست با مقایسۀ آمارهای اقتصادی مربوط به چند نسل از جوانان غربی، ادعای جنجالی دیگری هم می‌کند: از نظر این گزارش، جوانانِ امروزی نه‌تنها فقیر نیستند، بلکه در مقایسه با نسل‌های قبلی بسیار ثروتمندند. این در حالی است که خودِ جوانان غالباً از چشم‌انداز فاجعه‌بار اقتصادی خودشان گلایه می‌کنند. شاید کلید فهم ماجرا، دوباره به مسئلۀ تأثیرات فناوری بازگردد.
🔴 داده‌های جدید مؤسسۀ معتبر گالوپ چشم‌انداز مکملی را ارائه می‌کند: در گزارش اخیر «شادی جوانان» گالوپ، ۷۳ درصد از نسل زِد آمریکایی گفته‌اند «تا حدی» یا «بسیار» شاد هستند. اما نکته اینجاست که هرچه سنِ این نوجوانان بالاتر میرود، میزان شادی‌شان کاهش می‌یابد و بر افسردگی و اضطرابشان افزوده میشود. محققان می‌گویند این مسئله را می‌توان ناشی از «تأثیر تجمعی استفاده از فناوری‌های جدید» دانست. بدین معنی که هر چقدر سال‌هایی که از شبکه‌های اجتماعی استفاده کرده‌اید بیشتر باشد، وضعیت روحی‌تان بدتر میشود.
🔴 پژوهش‌های متعددی رابطۀ میان استفادۀ بیشتر از شبکه‌های اجتماعی و وضعیت روانی بدتر را تأیید می‌کنند، اما نکته در اینجاست که شبکه‌های اجتماعی ممکن است باعث شود جوانان احساس کنند وضعشان خیلی بد است، در حالی که در واقعیت، آنقدرها بد نباشد. این موضوع مؤید حرف تحلیل‌گران اکونومیست است. در نهایت، آیا می‌توان به نقطۀ اجمالی میان این پژوهش‌های متناقض رسید؟ کندیس اوجرز، استاد علوم روان‌شناختی و انفورماتیک دانشگاه کالیفرنیا می‌گوید احتمالاً راه‌حل در برقراری نوعی تعادل است. شبکه‌های اجتماعی بسیار مؤثرند، اما دلیل همه‌چیز نیستند.
✍ اویوا ویتنبرگ-کاکس
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
📌 جدال بر سر وضعیت روانی جوانان جهان
🔴 در سراسر جهان، وضعیت روانی جوانان، به یکی از داغ‌ترین مباحث علمی و سیاستی تبدیل شده است. از سویی برخی از بهترین متخصصان دانشگاهی، مانند جاناتان هایت، روان‌شناس برجستۀ آمریکایی، با تکیه بر انبوهی از داده‌ها، هشدار می‌دهند که جوانان، امروزه، به‌شکل نگران‌کننده‌ای افسرده و مضطرب و منزوی هستند. و از سوی دیگر، بدنۀ رو به افزایشی از تحقیقات نشان می‌دهند که وضعِ جوانانِ امروزی، در واقع، خیلی بهتر از جوانانِ نسل‌های قبلی است و جای نگرانی چندانی وجود ندارد. بالاخره حق با کدام است؟
🔴 در یک طرف این بحث، دو شخصیت بسیار مهم ایستاده‌اند: جاناتان هایت و جین توئنج. هایت در کتابِ جنجالی‌اش نسل بی‌قرار انگشت اتهام را به‌سوی شبکه‌های اجتماعی می‌گیرد و می‌گوید باید از روان جوانان در برابر الگوریتم‌های اعتیادآوری و بدون نظارت محافظت کنیم. توئنج نیز در پژوهش عظیم خود، نسل آی، با تحلیل آمارهای مربوط به ۳۹ میلیون جوان در سطح جهان، این نسل را «اینترنت‌محور، بدون تعامل حضوری، نگران، غیرمذهبی، منزوی، نامحدود، و مستقل» توصیف کرده و هشدار میدهد که سلامت روانی آنها شدیداً رو به وخامت است.
🔴 از سوی دیگر، گزارش مفصل جدیدی از اکونومیست دورنمای کاملاً متضادی ارائه میدهد. اکونومیست در «دلایلی برای خوش‌بینی دربارۀ نسل زد» می‌نویسد، معمولاً به دو میلیارد جوانی که بین سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۲ به دنیا آمده‌اند برچسبی واحد و ساده‌سازی‌شده به نام «نسل زد» چسبانده میشود، و به این واقعیت توجه نمی‌شود که چهارپنجمِ آنها در کشورهای در‌حال‌توسعه‌ای زندگی می‌کنند که اقتصادشان در حال رشد است. این یعنی اکثر آنها احتمالاً در آینده وضعیت بهتری نسبت به والدین خود خواهند داشت: ثروتمندتر، سالم‌تر و تحصیل‌کرده‌تر.
🔴 تحلیل‌گران اکونومیست معتقدند که تصویرِ مأیوس‌کننده‌ای که دربارۀ آیندۀ جوانان آمریکایی و اروپای غربی وجود دارد را نباید به وضعیت جوانان کل جهان تعمیم داد. علاوه‌براین، اکونومیست با مقایسۀ آمارهای اقتصادی مربوط به چند نسل از جوانان غربی، ادعای جنجالی دیگری هم می‌کند: از نظر این گزارش، جوانانِ امروزی نه‌تنها فقیر نیستند، بلکه در مقایسه با نسل‌های قبلی بسیار ثروتمندند. این در حالی است که خودِ جوانان غالباً از چشم‌انداز فاجعه‌بار اقتصادی خودشان گلایه می‌کنند. شاید کلید فهم ماجرا، دوباره به مسئلۀ تأثیرات فناوری بازگردد.
🔴 داده‌های جدید مؤسسۀ معتبر گالوپ چشم‌انداز مکملی را ارائه می‌کند: در گزارش اخیر «شادی جوانان» گالوپ، ۷۳ درصد از نسل زِد آمریکایی گفته‌اند «تا حدی» یا «بسیار» شاد هستند. اما نکته اینجاست که هرچه سنِ این نوجوانان بالاتر میرود، میزان شادی‌شان کاهش می‌یابد و بر افسردگی و اضطرابشان افزوده میشود. محققان می‌گویند این مسئله را می‌توان ناشی از «تأثیر تجمعی استفاده از فناوری‌های جدید» دانست. بدین معنی که هر چقدر سال‌هایی که از شبکه‌های اجتماعی استفاده کرده‌اید بیشتر باشد، وضعیت روحی‌تان بدتر میشود.
🔴 پژوهش‌های متعددی رابطۀ میان استفادۀ بیشتر از شبکه‌های اجتماعی و وضعیت روانی بدتر را تأیید می‌کنند، اما نکته در اینجاست که شبکه‌های اجتماعی ممکن است باعث شود جوانان احساس کنند وضعشان خیلی بد است، در حالی که در واقعیت، آنقدرها بد نباشد. این موضوع مؤید حرف تحلیل‌گران اکونومیست است. در نهایت، آیا می‌توان به نقطۀ اجمالی میان این پژوهش‌های متناقض رسید؟ کندیس اوجرز، استاد علوم روان‌شناختی و انفورماتیک دانشگاه کالیفرنیا می‌گوید احتمالاً راه‌حل در برقراری نوعی تعادل است. شبکه‌های اجتماعی بسیار مؤثرند، اما دلیل همه‌چیز نیستند.
✍ اویوا ویتنبرگ-کاکس
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
👌1
.
جمعیت، روح ما را مسموم می‌کند؟
سنکا می‌گفت:
«معاشرت با افراد زیاد، مضر است. هیچ‌کدام نیستند که رذیلتی را برای ما جذاب نکنند، یا اثری از آن را بر ما نگذارند، یا ما را ناآگاهانه به آن آلوده نکنند.»
چرا؟ چون انسان بدون اینکه بفهمد، مثل اسفنج، خلق‌وخو و افکار اطرافیانش را جذب می‌کند. به‌خاطر همین سنکا می‌گفت:
«از هر جمعی که بازمی‌گردم، کمتر انسانم از آنچه که رفته بودم.»
حالا قرن‌ها گذشته، اما میدان شهر فقط شکل عوض کرده. امروز میدان بزرگ شهر، اسمش شده اینستاگرام و محل قدم زدن ما اکسپلور نام گرفته.
کافیه در این میدان قدم بزنی. بلاگری با میلیون‌ها مخاطب رو می‌بینی که در لباس «مشاور روابط» با بی‌مسئولیتی تمام، خیانت و تنوع‌طلبی رو ترویج می‌کنه؛ اما کاش عمق فاجعه به همین‌جا محدود میشد.
اکثر چهره‌ها شبیه به هم.
لباس‌ها شبیه به هم.
ورزش‌ها شبیه به هم.
غذاها شبیه به هم.
مهمونی‌ها و عکس‌ها شبیه به هم.
هیچ چیزی از روح منحصربه‌فرد انسان‌ها باقی نمونده؛ همون عنصری که هرکدوم از ما رو خاص می‌کنه.
مارکوس اورلیوس، امپراتور نیک‌نام روم باستان می‌گفت:
روح، رنگ افکار همراهانش را می‌گیرد.
امروز همراهان ما، غریبه‌هایی شدن که هر روز در صفحه‌ی کوچک گوشی‌مون می‌بینیم.
ما خیال می‌کنیم که فقط داریم نگاه می‌کنیم؛ اما ناخودآگاه ما داره جذب می‌کنه.
هر ویدیو، هر کامنت و هر جمله مثل قطره‌ای سم در جان ما رسوخ می‌کنه.
اما راه‌حل سنکا چی بود؟
انزوا؟ نه...
سنکا می‌گفت باید فقط با افرادی معاشرت داشته باشیم که احتمالاً ما رو بهبود می‌دن؛ یعنی معاشرت گزیده‌ای.
برای اولین قدم، لیست صفحاتی که دنبال می‌کنی رو باز کن و صفحاتی که چیزی بهت اضافه نمی‌کنن رو به‌کلی حذف کن.
این همون معاشرتیه که باید داشته باشی.
چکیدا
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
جمعیت، روح ما را مسموم می‌کند؟
سنکا می‌گفت:
«معاشرت با افراد زیاد، مضر است. هیچ‌کدام نیستند که رذیلتی را برای ما جذاب نکنند، یا اثری از آن را بر ما نگذارند، یا ما را ناآگاهانه به آن آلوده نکنند.»
چرا؟ چون انسان بدون اینکه بفهمد، مثل اسفنج، خلق‌وخو و افکار اطرافیانش را جذب می‌کند. به‌خاطر همین سنکا می‌گفت:
«از هر جمعی که بازمی‌گردم، کمتر انسانم از آنچه که رفته بودم.»
حالا قرن‌ها گذشته، اما میدان شهر فقط شکل عوض کرده. امروز میدان بزرگ شهر، اسمش شده اینستاگرام و محل قدم زدن ما اکسپلور نام گرفته.
کافیه در این میدان قدم بزنی. بلاگری با میلیون‌ها مخاطب رو می‌بینی که در لباس «مشاور روابط» با بی‌مسئولیتی تمام، خیانت و تنوع‌طلبی رو ترویج می‌کنه؛ اما کاش عمق فاجعه به همین‌جا محدود میشد.
اکثر چهره‌ها شبیه به هم.
لباس‌ها شبیه به هم.
ورزش‌ها شبیه به هم.
غذاها شبیه به هم.
مهمونی‌ها و عکس‌ها شبیه به هم.
هیچ چیزی از روح منحصربه‌فرد انسان‌ها باقی نمونده؛ همون عنصری که هرکدوم از ما رو خاص می‌کنه.
مارکوس اورلیوس، امپراتور نیک‌نام روم باستان می‌گفت:
روح، رنگ افکار همراهانش را می‌گیرد.
امروز همراهان ما، غریبه‌هایی شدن که هر روز در صفحه‌ی کوچک گوشی‌مون می‌بینیم.
ما خیال می‌کنیم که فقط داریم نگاه می‌کنیم؛ اما ناخودآگاه ما داره جذب می‌کنه.
هر ویدیو، هر کامنت و هر جمله مثل قطره‌ای سم در جان ما رسوخ می‌کنه.
اما راه‌حل سنکا چی بود؟
انزوا؟ نه...
سنکا می‌گفت باید فقط با افرادی معاشرت داشته باشیم که احتمالاً ما رو بهبود می‌دن؛ یعنی معاشرت گزیده‌ای.
برای اولین قدم، لیست صفحاتی که دنبال می‌کنی رو باز کن و صفحاتی که چیزی بهت اضافه نمی‌کنن رو به‌کلی حذف کن.
این همون معاشرتیه که باید داشته باشی.
چکیدا
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
❤7👌2
لجاجت فکری:علائم، علت‌ها، عوارض، علاج و عرصه‌ها
لجاجت فکری نوعی ویژگی رفتاری و شناختی‌ست که در آن فرد سرسختانه از باورها، نظرها و عقاید خود دفاع می‌کند؛ درحالی‌که نمی‌تواند یا تمایل ندارد دیدگاه‌های مخالف را بپذیرد یا آنها را تحلیل و ارزیابی کند.
لجاجت فکری یعنی اینکه فرد حتی در برابر شواهد، دلایل یا اطلاعات جدید نیز مایل نیست نظر خود را بررسی یا اصلاح کند و بیشتر از آنکه به دنبال حقیقت باشد، به دنبال اثبات درستی باور خود است.
به‌عبارت‌دیگر، لجاجت فکری یعنی چسبیدن به یک نظر یا باور، نه به دلیل درست بودن آن، بلکه به دلیل اینکه «نظر و باورِ من است».
الف. علائم: نشانه‌های رفتاری و شناختی
فردی که به لجاجت فکری مبتلاست معمولاً رفتارهای زیر را بروز میدهد:
۱. تبدیل گفت‌وگو به دادگاه: برای فرد مبتلا به لجاجت فکری گفت‌وگو صرفاً میدانی‌ست که باید در آن پیروز شود و طرف مقابل را شکست دهد.
۲. ناتوانی در به کارگیری عبارت‌های تردید: در فرهنگ لغت فرد مبتلا به لجاجت فکری واژه‌هایی مانند «شاید»، «احتمالاً» یا «نمی‌دانم» یافت نمی‌شود. سخنان او سرشار از گزاره‌های قطعی و مطلق است.
۳. گوش دادنِ مسلحانه: فرد در حین گوش دادن، به‌جای تلاش برای فهم دیدگاه مقابل، در حال «آماده باش» برای پاسخ دادن و ضدحمله است.
۴. حمله به شخص به جای استدلال: زمانی که در برابر استدلال‌های قوی طرف مقابل کم می‌آورد، به‌سرعت به شخصیت یا انگیزه‌های او حمله می‌کند.
ب. علت‌ها: ریشه‌های روان‌شناختی
۱. یکی دانستن باور با هویت: مهمترین ریشه‌ی لجاجت فکری یکی دانستن عقیده با هویت فردی‌ست. در نظر این افراد «اشتباه کردن» به معنای «بی‌ارزش بودن» است. بنابراین، دفاع از عقیده به جنگی برای حفظ هویت و بقا تبدیل میشود.
۲. اضطراب و ناامنی درونی: افرادی که اضطراب بالایی دارند معمولاً از ابهام گریزان‌اند. لجاجت برای آنان نوعی امنیت کاذب و تصویری سیاه و سفید از جهان فراهم می‌کند؛ جهانی که در آن تکلیف همه چیز روشن و قطعی‌ست.
۳. سوگیری تأییدی افراطی: ذهن افراد لجباز مانند فیلتری عمل می‌کند که تنها اطلاعات تأییدکننده‌ی باورهایشان را عبور میدهد، درحالی‌که شواهد مخالف را نادیده می‌گیرد، تحریف می‌کند یا کم‌اهمیت جلوه میدهد.
پ. عوارض: پیامدهای فردی و سازمانی
۱. انجماد فکری و توقف رشد: افراد مبتلا به لجاجت فکری در باورهای قبلی و قدیمی خود متوقف می‌شوند و به‌تدریج ظرفیت یادگیری، تفکر نقادانه و پذیرش ایده‌های جدید را از دست می‌دهند.
۲. تنهایی و انزوای اجتماعی: لجاجت بیش‌ازحد باعث میشود دیگران به‌تدریج از گفت‌وگو با چنین فردی خسته شوند و از او فاصله بگیرند؛ در نتیجه، فرد به سوی انزوا و تنهایی سوق داده میشود.
۳. تصمیم‌گیری‌های فاجعه‌بار سازمانی: در عرصه‌ی مدیریت این عارضه می‌تواند به نوعی ناشنوایی نظام‌مند در برابر هشدارها و توصیه‌های کارشناسان منجر شود و زمینه‌ی شکست‌های بزرگ مالی، مدیریتی یا ساختاری فراهم کند.
ت. علاج: رهایی از لجاجت فکری
۱. تمرین تفکیک کردن باور از هویت: فرد می‌تواند مدام این گزاره را یادآوری کند: «من آن چیزی نیستم که فکر می‌کنم؛ من کسی هستم که فکر می‌کند. بنابراین، اگر اندیشه‌ام اشتباه باشد، هویت و ارزش من از بین نمی‌رود.»
۲. نهادینه کردن تواضع فکری: انسان موجودی خطاپذیر است. پذیرفتن محدودیت‌های حسی و شناختی به ما یادآوری می‌کند که زاویه‌ی دید ما همواره محدود است.تواضع فکری یعنی پذیرفتن اینکه دانش ما محدود است، همه چیز را نمی‌دانیم و ذهن ما مستعد خطاهای نظام‌مند و سوگیری‌های شناختی‌ست.
۳. استفاده از تکنیک «وکیل مدافع شیطان»: هرگاه روی عقیده‌ای پافشاری می‌کنید، خود را موظف کنید دست کم سه استدلال قوی و منطقی علیه دیدگاه خود بنویسید. این تمرین به شکل قابل توجهی انعطاف‌پذیری شناختی را افزایش میدهد.
۴. تقویت انعطاف‌پذیری شناختی:انعطاف‌پذیری شناختی به معنی توانایی بازنگری و اصلاح باورها در پرتو شواهد و اطلاعات جدید است.
۵.تمرین سکوت متفکرانه: پیش از پاسخ دادن، اندکی مکث کنید و با هدف فهمیدن، نه پاسخ دادن، به سخنان طرف مقابل به دقت گوش دهید.
ث. عرصه‌های بروز لجاجت فکری
۱.خانواده: در خانواده، لجاجت فکری سبب میشود گفت‌وگوها به‌جای ایجاد صمیمیت و تفاهم به دادگاهی برای تعیین مقصر و اثبات حقانیت خود تبدیل شوند؛فرآیندی که روابط خانوادگی را به سمت فرسودگی و فروپاشی سوق میدهد.
۲. سیاست و مذهب: یکی از آشکارترین جلوه‌های لجاجت فکری در عرصه‌ی سیاست و مذهب مشاهده میشود؛جایی که حقیقت گاه قربانی وفاداری‌های حزبی، ایدئولوژیک یا مذهبی میشود.
۳. علم و دانش:لجاجت فکری در محیط‌های علمی نیز مشاهده میشود؛زمانی که پژوهشگر نظریه‌ی خود را حقیقتی تغییرناپذیر می‌پندارد و در برابر شواهد جدید مقاومت می‌کند.
✍محمدرضا سلیمی
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
لجاجت فکری نوعی ویژگی رفتاری و شناختی‌ست که در آن فرد سرسختانه از باورها، نظرها و عقاید خود دفاع می‌کند؛ درحالی‌که نمی‌تواند یا تمایل ندارد دیدگاه‌های مخالف را بپذیرد یا آنها را تحلیل و ارزیابی کند.
لجاجت فکری یعنی اینکه فرد حتی در برابر شواهد، دلایل یا اطلاعات جدید نیز مایل نیست نظر خود را بررسی یا اصلاح کند و بیشتر از آنکه به دنبال حقیقت باشد، به دنبال اثبات درستی باور خود است.
به‌عبارت‌دیگر، لجاجت فکری یعنی چسبیدن به یک نظر یا باور، نه به دلیل درست بودن آن، بلکه به دلیل اینکه «نظر و باورِ من است».
الف. علائم: نشانه‌های رفتاری و شناختی
فردی که به لجاجت فکری مبتلاست معمولاً رفتارهای زیر را بروز میدهد:
۱. تبدیل گفت‌وگو به دادگاه: برای فرد مبتلا به لجاجت فکری گفت‌وگو صرفاً میدانی‌ست که باید در آن پیروز شود و طرف مقابل را شکست دهد.
۲. ناتوانی در به کارگیری عبارت‌های تردید: در فرهنگ لغت فرد مبتلا به لجاجت فکری واژه‌هایی مانند «شاید»، «احتمالاً» یا «نمی‌دانم» یافت نمی‌شود. سخنان او سرشار از گزاره‌های قطعی و مطلق است.
۳. گوش دادنِ مسلحانه: فرد در حین گوش دادن، به‌جای تلاش برای فهم دیدگاه مقابل، در حال «آماده باش» برای پاسخ دادن و ضدحمله است.
۴. حمله به شخص به جای استدلال: زمانی که در برابر استدلال‌های قوی طرف مقابل کم می‌آورد، به‌سرعت به شخصیت یا انگیزه‌های او حمله می‌کند.
ب. علت‌ها: ریشه‌های روان‌شناختی
۱. یکی دانستن باور با هویت: مهمترین ریشه‌ی لجاجت فکری یکی دانستن عقیده با هویت فردی‌ست. در نظر این افراد «اشتباه کردن» به معنای «بی‌ارزش بودن» است. بنابراین، دفاع از عقیده به جنگی برای حفظ هویت و بقا تبدیل میشود.
۲. اضطراب و ناامنی درونی: افرادی که اضطراب بالایی دارند معمولاً از ابهام گریزان‌اند. لجاجت برای آنان نوعی امنیت کاذب و تصویری سیاه و سفید از جهان فراهم می‌کند؛ جهانی که در آن تکلیف همه چیز روشن و قطعی‌ست.
۳. سوگیری تأییدی افراطی: ذهن افراد لجباز مانند فیلتری عمل می‌کند که تنها اطلاعات تأییدکننده‌ی باورهایشان را عبور میدهد، درحالی‌که شواهد مخالف را نادیده می‌گیرد، تحریف می‌کند یا کم‌اهمیت جلوه میدهد.
پ. عوارض: پیامدهای فردی و سازمانی
۱. انجماد فکری و توقف رشد: افراد مبتلا به لجاجت فکری در باورهای قبلی و قدیمی خود متوقف می‌شوند و به‌تدریج ظرفیت یادگیری، تفکر نقادانه و پذیرش ایده‌های جدید را از دست می‌دهند.
۲. تنهایی و انزوای اجتماعی: لجاجت بیش‌ازحد باعث میشود دیگران به‌تدریج از گفت‌وگو با چنین فردی خسته شوند و از او فاصله بگیرند؛ در نتیجه، فرد به سوی انزوا و تنهایی سوق داده میشود.
۳. تصمیم‌گیری‌های فاجعه‌بار سازمانی: در عرصه‌ی مدیریت این عارضه می‌تواند به نوعی ناشنوایی نظام‌مند در برابر هشدارها و توصیه‌های کارشناسان منجر شود و زمینه‌ی شکست‌های بزرگ مالی، مدیریتی یا ساختاری فراهم کند.
ت. علاج: رهایی از لجاجت فکری
۱. تمرین تفکیک کردن باور از هویت: فرد می‌تواند مدام این گزاره را یادآوری کند: «من آن چیزی نیستم که فکر می‌کنم؛ من کسی هستم که فکر می‌کند. بنابراین، اگر اندیشه‌ام اشتباه باشد، هویت و ارزش من از بین نمی‌رود.»
۲. نهادینه کردن تواضع فکری: انسان موجودی خطاپذیر است. پذیرفتن محدودیت‌های حسی و شناختی به ما یادآوری می‌کند که زاویه‌ی دید ما همواره محدود است.تواضع فکری یعنی پذیرفتن اینکه دانش ما محدود است، همه چیز را نمی‌دانیم و ذهن ما مستعد خطاهای نظام‌مند و سوگیری‌های شناختی‌ست.
۳. استفاده از تکنیک «وکیل مدافع شیطان»: هرگاه روی عقیده‌ای پافشاری می‌کنید، خود را موظف کنید دست کم سه استدلال قوی و منطقی علیه دیدگاه خود بنویسید. این تمرین به شکل قابل توجهی انعطاف‌پذیری شناختی را افزایش میدهد.
۴. تقویت انعطاف‌پذیری شناختی:انعطاف‌پذیری شناختی به معنی توانایی بازنگری و اصلاح باورها در پرتو شواهد و اطلاعات جدید است.
۵.تمرین سکوت متفکرانه: پیش از پاسخ دادن، اندکی مکث کنید و با هدف فهمیدن، نه پاسخ دادن، به سخنان طرف مقابل به دقت گوش دهید.
ث. عرصه‌های بروز لجاجت فکری
۱.خانواده: در خانواده، لجاجت فکری سبب میشود گفت‌وگوها به‌جای ایجاد صمیمیت و تفاهم به دادگاهی برای تعیین مقصر و اثبات حقانیت خود تبدیل شوند؛فرآیندی که روابط خانوادگی را به سمت فرسودگی و فروپاشی سوق میدهد.
۲. سیاست و مذهب: یکی از آشکارترین جلوه‌های لجاجت فکری در عرصه‌ی سیاست و مذهب مشاهده میشود؛جایی که حقیقت گاه قربانی وفاداری‌های حزبی، ایدئولوژیک یا مذهبی میشود.
۳. علم و دانش:لجاجت فکری در محیط‌های علمی نیز مشاهده میشود؛زمانی که پژوهشگر نظریه‌ی خود را حقیقتی تغییرناپذیر می‌پندارد و در برابر شواهد جدید مقاومت می‌کند.
✍محمدرضا سلیمی
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
👏3
اقتصاد بدون زنان؛
بهای سنگینی یک عقب گرد خاموش
۲۰۰ هزار زن از اقتصاد ایران حذف شدند؛ این فقط یک آمار نیست، یک شکست ملی است.
در میان انبوه آمارهای اقتصادی، گاهی یک عدد به‌تنهایی می‌تواند عمق یک بحران را آشکار کند. ناپدید شدن ۲۰۰ هزار زن از بازار کار ایران در یک سال گذشته، از همین جنس است؛ عددی که نه از یک رکود معمولی، بلکه از یک شکست بزرگ در سیاست‌گذاری اقتصادی و اجتماعی پرده برمی‌دارد.
این زنان فقط شغل خود را از دست نداده‌اند؛ آنها از جست‌وجوی کار نیز دست کشیده‌اند. وقتی هزاران زن تحصیل‌کرده و دارای مهارت به این نتیجه می‌رسند که کار کردن دیگر ارزش اقتصادی ندارد، باید پرسید چه بر سر اقتصاد کشور آمده است؟
تورم افسارگسیخته، دستمزدهای ناچیز و هزینه‌های سرسام‌آور زندگی، اشتغال را برای بسیاری از زنان به انتخابی زیان‌ده تبدیل کرده است. هزینه رفت‌وآمد، نگهداری از کودکان و مخارج روزمره آن‌چنان افزایش یافته که درآمد بسیاری از زنان حتی هزینه حضورشان در بازار کار را جبران نمی‌کند. نتیجه روشن است؛ زنان یکی پس از دیگری از بازار کار کنار می‌روند و به جمعیت غیرفعال می‌پیوندند.
اما تقلیل این بحران به مسائل اقتصادی، ساده‌سازی یک فاجعه عمیق‌تر است. واقعیت این است که زنان ایرانی سال‌هاست با کمبود حمایت‌های قانونی دست‌وپنجه نرم می‌کنند؛ از نبود مهدکودک و حمایت از مادران شاغل گرفته تا تبعیض در استخدام، قراردادهای ناپایدار و امنیت شغلی شکننده. در اقتصاد ایران، زنان اغلب نخستین قربانیان رکود و آخرین دریافت‌کنندگان فرصت‌های شغلی هستند.
بحران‌های سال‌های اخیر، از تحریم‌ها و رکود مزمن گرفته تا شرایط پساجنگ و نااطمینانی اقتصادی، این شکاف را عمیق‌تر کرده است. هر بار که اقتصاد کوچک‌تر میشود، نخستین گروهی که به حاشیه رانده می‌شوند زنان هستند؛ گویی اشتغال آنان نه یک حق، بلکه امتیازی موقت و قابل حذف است.
از سوی دیگر، نظام آماری نیز تصویری کامل از این فاجعه ارائه نمی‌دهد. زنی که پس از ماه‌ها جست‌وجوی بی‌نتیجه از یافتن شغل ناامید میشود، دیگر در شمار بیکاران قرار نمی‌گیرد و با عناوینی مانند «خانه‌دار» یا «غیرفعال» از آمار بیکاری حذف میشود.
به این ترتیب، صندلی‌های خالی زنان در بازار کار پنهان می‌ماند، اما واقعیت تغییر نمی‌کند؛ اقتصاد ایران در حال از دست دادن بخش مهمی از نیروی انسانی خود است.
پیامد این روند تنها کاهش درآمد خانوارها نیست.
حذف زنان از چرخه تولید به معنای کاهش رشد اقتصادی، افزایش فقر، تشدید نابرابری و گسترش آسیب‌های اجتماعی است. همچنین موج ناامیدی در میان زنان و دختران تحصیل‌کرده، سرمایه اجتماعی کشور را فرسوده می‌کند و میل به مهاجرت را افزایش میدهد. جامعه‌ای که برای نیمی از جمعیت خود افق روشنی ترسیم نکند، نمی‌تواند به توسعه پایدار دست یابد.
۲۰۰ هزار زن از بازار کار ناپدید شده‌اند؛ اما آنچه در حقیقت ناپدید میشود، امید، سرمایه انسانی و فرصت‌های توسعه ایران است.
این یک هشدار جدی است: اقتصادی که نتواند زنانش را حفظ کند، در آینده نه‌تنها با بحران اشتغال، بلکه با بحران رشد، بهره‌وری و عدالت اجتماعی روبه‌رو خواهد شد. همانطور که تاکنون این معضلات بوده است. شدیدتر آن را در آینده تجربه خواهیم کرد.
سؤال اصلی این نیست که چرا ۲۰۰ هزار زن شغل خود را از دست داده‌اند؛ سؤال این است که چرا سیاست‌گذاران سال‌هاست صدای خالی شدن صندلی‌های زنان در بازار کار را نمی‌شنوند؟
✍فتانه عبدالحسینی عضو گروه مطالعات زنان
@hooreechannel 🌹
بهای سنگینی یک عقب گرد خاموش
۲۰۰ هزار زن از اقتصاد ایران حذف شدند؛ این فقط یک آمار نیست، یک شکست ملی است.
در میان انبوه آمارهای اقتصادی، گاهی یک عدد به‌تنهایی می‌تواند عمق یک بحران را آشکار کند. ناپدید شدن ۲۰۰ هزار زن از بازار کار ایران در یک سال گذشته، از همین جنس است؛ عددی که نه از یک رکود معمولی، بلکه از یک شکست بزرگ در سیاست‌گذاری اقتصادی و اجتماعی پرده برمی‌دارد.
این زنان فقط شغل خود را از دست نداده‌اند؛ آنها از جست‌وجوی کار نیز دست کشیده‌اند. وقتی هزاران زن تحصیل‌کرده و دارای مهارت به این نتیجه می‌رسند که کار کردن دیگر ارزش اقتصادی ندارد، باید پرسید چه بر سر اقتصاد کشور آمده است؟
تورم افسارگسیخته، دستمزدهای ناچیز و هزینه‌های سرسام‌آور زندگی، اشتغال را برای بسیاری از زنان به انتخابی زیان‌ده تبدیل کرده است. هزینه رفت‌وآمد، نگهداری از کودکان و مخارج روزمره آن‌چنان افزایش یافته که درآمد بسیاری از زنان حتی هزینه حضورشان در بازار کار را جبران نمی‌کند. نتیجه روشن است؛ زنان یکی پس از دیگری از بازار کار کنار می‌روند و به جمعیت غیرفعال می‌پیوندند.
اما تقلیل این بحران به مسائل اقتصادی، ساده‌سازی یک فاجعه عمیق‌تر است. واقعیت این است که زنان ایرانی سال‌هاست با کمبود حمایت‌های قانونی دست‌وپنجه نرم می‌کنند؛ از نبود مهدکودک و حمایت از مادران شاغل گرفته تا تبعیض در استخدام، قراردادهای ناپایدار و امنیت شغلی شکننده. در اقتصاد ایران، زنان اغلب نخستین قربانیان رکود و آخرین دریافت‌کنندگان فرصت‌های شغلی هستند.
بحران‌های سال‌های اخیر، از تحریم‌ها و رکود مزمن گرفته تا شرایط پساجنگ و نااطمینانی اقتصادی، این شکاف را عمیق‌تر کرده است. هر بار که اقتصاد کوچک‌تر میشود، نخستین گروهی که به حاشیه رانده می‌شوند زنان هستند؛ گویی اشتغال آنان نه یک حق، بلکه امتیازی موقت و قابل حذف است.
از سوی دیگر، نظام آماری نیز تصویری کامل از این فاجعه ارائه نمی‌دهد. زنی که پس از ماه‌ها جست‌وجوی بی‌نتیجه از یافتن شغل ناامید میشود، دیگر در شمار بیکاران قرار نمی‌گیرد و با عناوینی مانند «خانه‌دار» یا «غیرفعال» از آمار بیکاری حذف میشود.
به این ترتیب، صندلی‌های خالی زنان در بازار کار پنهان می‌ماند، اما واقعیت تغییر نمی‌کند؛ اقتصاد ایران در حال از دست دادن بخش مهمی از نیروی انسانی خود است.
پیامد این روند تنها کاهش درآمد خانوارها نیست.
حذف زنان از چرخه تولید به معنای کاهش رشد اقتصادی، افزایش فقر، تشدید نابرابری و گسترش آسیب‌های اجتماعی است. همچنین موج ناامیدی در میان زنان و دختران تحصیل‌کرده، سرمایه اجتماعی کشور را فرسوده می‌کند و میل به مهاجرت را افزایش میدهد. جامعه‌ای که برای نیمی از جمعیت خود افق روشنی ترسیم نکند، نمی‌تواند به توسعه پایدار دست یابد.
۲۰۰ هزار زن از بازار کار ناپدید شده‌اند؛ اما آنچه در حقیقت ناپدید میشود، امید، سرمایه انسانی و فرصت‌های توسعه ایران است.
این یک هشدار جدی است: اقتصادی که نتواند زنانش را حفظ کند، در آینده نه‌تنها با بحران اشتغال، بلکه با بحران رشد، بهره‌وری و عدالت اجتماعی روبه‌رو خواهد شد. همانطور که تاکنون این معضلات بوده است. شدیدتر آن را در آینده تجربه خواهیم کرد.
سؤال اصلی این نیست که چرا ۲۰۰ هزار زن شغل خود را از دست داده‌اند؛ سؤال این است که چرا سیاست‌گذاران سال‌هاست صدای خالی شدن صندلی‌های زنان در بازار کار را نمی‌شنوند؟
✍فتانه عبدالحسینی عضو گروه مطالعات زنان
@hooreechannel 🌹
👍6👎1👌1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
جنوب مگر چه دارد جز اندوه و رقص؟
از غم زیاد است که می‌رقصیم...
👈جنوبی های عزیز! ما را در رنج و غم خود شریک بدانید.
روزی نیست گرمای وجودتان را از دور احساس نکنیم و داغی آتشی را که بر سرتان می ریزد بر سرمان حس نکنیم!
روزی نیست دلمان به سوی دلهای مهربان و گرمتان پر نکشد و آرزوی دیدار و کمک رسانیتان را نکنیم!
روزی نیست به یادتان نباشیم و دردتان و فریاد دادخواهی تان از خدا را فریاد نزنیم!
اما چه کنیم که آنچه به جایی نرسد فریاد است!
@hooreechannel 🌹
از غم زیاد است که می‌رقصیم...
👈جنوبی های عزیز! ما را در رنج و غم خود شریک بدانید.
روزی نیست گرمای وجودتان را از دور احساس نکنیم و داغی آتشی را که بر سرتان می ریزد بر سرمان حس نکنیم!
روزی نیست دلمان به سوی دلهای مهربان و گرمتان پر نکشد و آرزوی دیدار و کمک رسانیتان را نکنیم!
روزی نیست به یادتان نباشیم و دردتان و فریاد دادخواهی تان از خدا را فریاد نزنیم!
اما چه کنیم که آنچه به جایی نرسد فریاد است!
@hooreechannel 🌹
😢13
زوال تدریجی توانایی خواندن: چرا نوجوانان و دانشجویان دیگر نمی‌توانند کتاب بخوانند؟
🔹 آمارهای جدید نشان‌دهنده یک بحران عمیق، خاموش و نسل‌شناختی در سیستم آموزشی و توانایی ذهنی جوانان است. گزارش بزرگ کتاب‌خوانی سال ۲۰۲۶ نشان میدهد که بخش بزرگی از پسران نوجوان در مقطع دبیرستان، هنوز توانایی خواندن کتاب‌هایی دشوارتر از کتاب‌های دوره ابتدایی را ندارند. این بحران به مدارس محدود نمانده و اکنون استادان دانشگاه شکایت دارند که دانشجویان جدید حتی از پس خواندن یک مقاله علمی ۲۰ صفحه‌ای هم برنمی‌آیند.
🔹 طبق گزارش سالانه رنسانس که ۲۳ میلیون فعالیت خواندنِ بیش از یک میلیون دانش‌آموز را تحلیل کرده، پسران ۱۱ تا ۱۴ ساله تقریباً به طور انحصاری به خواندن کتاب‌های بسیار ساده و مصور نظیر خاطرات یک بچه چلمن محدود شده‌اند و طعم چالش‌های ادبی بزرگتر را نمی‌چشند. دختران هم سن آنها گرچه انتخاب‌های متنوع‌تری دارند، اما همچنان با معیارهای رشد شناختی فاصله دارند. بررسی‌ها نشان میدهد کمتر از ۱۰ درصد پسران ۱۴ تا ۱۶ ساله روزانه برای لذت مطالعه می‌کنند و نمرات خواندن دانش‌آموزان سال آخر دبیرستان به پایین‌ترین حد خود از سال ۱۹۹۲ رسیده است.
❕ تحلیل عصب‌شناختی زوال تمرکز: مغز به عنوان یک عضله
سیستم عصبی انسان بر اساس اصل استفاده کن یا از دست بده کار می‌کند. مسیرهای عصبی مغز که وظیفه حفظ توجه مستمر و طولانی‌مدت را بر عهده دارند، تنها در صورت تمرین مداوم و مواجهه با متون طولانی ساخته و تقویت می‌شوند؛ در غیر این صورت، این مسیرها دچار آتروفی یا تحلیل رفتن می‌شوند. وقتی ذهن نوجوانان روزانه با ویدیوهای چند ثانیه‌ای شبکه‌های اجتماعی و اسکرول بی‌انتها بمباران میشود، توانایی بیولوژیکی مغز برای تمرکز روی یک متن خطی طولانی فرو می‌پاشد. جالب اینکه طبق تحقیقات، حتی حضور فیزیکی یک گوشی تلفن همراه روی میز (حتی به صورت خاموش و رو به پایین)، بخشی از ظرفیت پردازش شناختی مغز را برای نادیده گرفتن آن اشغال کرده و عملکرد ذهن را تضعیف می‌کند.
🔹 در کنار گوشی‌های هوشمند، ورود ابزارهای هوش مصنوعی مولد نیز به این تنبلی بیولوژیکی دامن زده است. دانش‌آموزان و دانشجویان به جای تلاش برای خواندن متون سخت، از چت‌بات‌ها می‌خواهند تا متون را برای آنها خلاصه کنند یا مقالاتشان را بنویسند؛ فرآیندی که مغز را از مواجهه با چالش و مقاومت فکری محروم می‌کند.
❕ پژوهش دانشگاه MIT: هوش مصنوعی چگونه مغز را تنبل می‌کند؟
مطالعه اخیر دانشمندان دانشگاه ام‌آی‌تی بر روی داوطلبانی که از چت‌بات‌ها برای کارهای شناختی نظیر نوشتن مقالات استفاده می‌کردند، حقایق تکان‌دهنده‌ای را فاش کرد. تصاویر مغزی نشان دادند که در زمان استفاده از هوش مصنوعی، فعالیت نواحی مرتبط با خلاقیت در مغز به شدت کاهش می‌یابد. بدتر از آن، حدود ۸۳ درصد از کاربرانی که از هوش مصنوعی استفاده کرده بودند، پس از پایان کار حتی نتوانستند یک خط از مطلبی که خودشان با کمک ابزار تولید کرده بودند را به یاد بیاورند. این تحقیق نشان داد که واگذاری تلاش‌های ذهنی به چت‌بات‌ها، مغز را از انجام کارهای فکری عمیق محروم کرده و مانع از یادگیری واقعی میشود.
🔹 نظام آموزشی امروزی با کاهش زمان‌های مطالعه کلاسی و حذف مواجهه‌های فکری دشوار، عملاً به این عقب‌گرد شناختی دامن زده است. کارشناسان هشدار می‌دهند که برای نجات تمرکز و تفکر انتقادی نسل‌های آینده، بازگرداندن فضاهای بدون فناوری و اختصاص زمان‌های مطالعه مستمر در طول روز، یک ضرورت حیاتی و غیرقابل چشم‌پوشی است.
📌 [منبع]
@Science_Focus
@hooreechannel 🌹
🔹 آمارهای جدید نشان‌دهنده یک بحران عمیق، خاموش و نسل‌شناختی در سیستم آموزشی و توانایی ذهنی جوانان است. گزارش بزرگ کتاب‌خوانی سال ۲۰۲۶ نشان میدهد که بخش بزرگی از پسران نوجوان در مقطع دبیرستان، هنوز توانایی خواندن کتاب‌هایی دشوارتر از کتاب‌های دوره ابتدایی را ندارند. این بحران به مدارس محدود نمانده و اکنون استادان دانشگاه شکایت دارند که دانشجویان جدید حتی از پس خواندن یک مقاله علمی ۲۰ صفحه‌ای هم برنمی‌آیند.
🔹 طبق گزارش سالانه رنسانس که ۲۳ میلیون فعالیت خواندنِ بیش از یک میلیون دانش‌آموز را تحلیل کرده، پسران ۱۱ تا ۱۴ ساله تقریباً به طور انحصاری به خواندن کتاب‌های بسیار ساده و مصور نظیر خاطرات یک بچه چلمن محدود شده‌اند و طعم چالش‌های ادبی بزرگتر را نمی‌چشند. دختران هم سن آنها گرچه انتخاب‌های متنوع‌تری دارند، اما همچنان با معیارهای رشد شناختی فاصله دارند. بررسی‌ها نشان میدهد کمتر از ۱۰ درصد پسران ۱۴ تا ۱۶ ساله روزانه برای لذت مطالعه می‌کنند و نمرات خواندن دانش‌آموزان سال آخر دبیرستان به پایین‌ترین حد خود از سال ۱۹۹۲ رسیده است.
❕ تحلیل عصب‌شناختی زوال تمرکز: مغز به عنوان یک عضله
سیستم عصبی انسان بر اساس اصل استفاده کن یا از دست بده کار می‌کند. مسیرهای عصبی مغز که وظیفه حفظ توجه مستمر و طولانی‌مدت را بر عهده دارند، تنها در صورت تمرین مداوم و مواجهه با متون طولانی ساخته و تقویت می‌شوند؛ در غیر این صورت، این مسیرها دچار آتروفی یا تحلیل رفتن می‌شوند. وقتی ذهن نوجوانان روزانه با ویدیوهای چند ثانیه‌ای شبکه‌های اجتماعی و اسکرول بی‌انتها بمباران میشود، توانایی بیولوژیکی مغز برای تمرکز روی یک متن خطی طولانی فرو می‌پاشد. جالب اینکه طبق تحقیقات، حتی حضور فیزیکی یک گوشی تلفن همراه روی میز (حتی به صورت خاموش و رو به پایین)، بخشی از ظرفیت پردازش شناختی مغز را برای نادیده گرفتن آن اشغال کرده و عملکرد ذهن را تضعیف می‌کند.
🔹 در کنار گوشی‌های هوشمند، ورود ابزارهای هوش مصنوعی مولد نیز به این تنبلی بیولوژیکی دامن زده است. دانش‌آموزان و دانشجویان به جای تلاش برای خواندن متون سخت، از چت‌بات‌ها می‌خواهند تا متون را برای آنها خلاصه کنند یا مقالاتشان را بنویسند؛ فرآیندی که مغز را از مواجهه با چالش و مقاومت فکری محروم می‌کند.
❕ پژوهش دانشگاه MIT: هوش مصنوعی چگونه مغز را تنبل می‌کند؟
مطالعه اخیر دانشمندان دانشگاه ام‌آی‌تی بر روی داوطلبانی که از چت‌بات‌ها برای کارهای شناختی نظیر نوشتن مقالات استفاده می‌کردند، حقایق تکان‌دهنده‌ای را فاش کرد. تصاویر مغزی نشان دادند که در زمان استفاده از هوش مصنوعی، فعالیت نواحی مرتبط با خلاقیت در مغز به شدت کاهش می‌یابد. بدتر از آن، حدود ۸۳ درصد از کاربرانی که از هوش مصنوعی استفاده کرده بودند، پس از پایان کار حتی نتوانستند یک خط از مطلبی که خودشان با کمک ابزار تولید کرده بودند را به یاد بیاورند. این تحقیق نشان داد که واگذاری تلاش‌های ذهنی به چت‌بات‌ها، مغز را از انجام کارهای فکری عمیق محروم کرده و مانع از یادگیری واقعی میشود.
🔹 نظام آموزشی امروزی با کاهش زمان‌های مطالعه کلاسی و حذف مواجهه‌های فکری دشوار، عملاً به این عقب‌گرد شناختی دامن زده است. کارشناسان هشدار می‌دهند که برای نجات تمرکز و تفکر انتقادی نسل‌های آینده، بازگرداندن فضاهای بدون فناوری و اختصاص زمان‌های مطالعه مستمر در طول روز، یک ضرورت حیاتی و غیرقابل چشم‌پوشی است.
📌 [منبع]
@Science_Focus
@hooreechannel 🌹
Futurism
Boys Are So Unprepared by the Education System That They're Hitting High School Unable to Read Anything More Challenging That a…
A new study of reading habits in the UK showed that teenage boy's favorite books to read are mostly children's books.
❤4👍2😢2
اسارت در خانه؛
چرا جانباز اعصاب و روان و همسرانشان، مظلوم‌ترین ایثارگرانِ تاریخ‌اند؟
مقایسه‌ی سیستم حمایت از مراقب در جهان
مقدمه :
جراحتی که خونریزی ندارد، اما جان می‌گیرد
وقتی از جانباز سخن می‌گوییم، ذهن‌ها به سمت ویلچر و عصا میرود. اما دردی هست که نه دیده میشود و نه با عکس رادیولوژی قابل اثبات است موج‌گرفتگی جانبازان اعصاب و روان سال‌هاست که در اتاق‌های تاریک خانه‌هایشان، دوباره و دوباره در حال جنگیدن هستند. اما در این میان، یک نفر دیگر هم پا به پای آنها در اسارت است: «همسر جانباز زنی که چهل سال است با هر فریادِ نیمه‌شب لرزیده و با هر سکوتِ سنگین، پیر شده است.
۱. سهمِ همسر از جانبازی چقدر است؟ (خلأ قانونی در ایران)
در سیستم فعلی ما، تمام امتیازات و حقوق به شخص جانباز بالای ۳۵درصد تعلق می‌گیرد. اما چه کسی قرار است خسارتِ عمرِ از دست رفته‌ی جانباز زیر ۲۵درصد و زنی را بدهد که نه تنها همسر، بلکه پرستار، مددکار و سپرِ بلای فرزندان در برابر حملات عصبی پدر بوده است؟
واقعیت جاری:
حق پرستاری (ماده ۲۶) به اسم جانباز واریز می‌شودآن‌هم بالای۲۵درصد، اما در واقع این دستمزدِ حداقلیِ زنی است که جوانی‌اش را در قرنطینه‌ی خانگی گذرانده است.
در سال‌های اخیر، هیچ قانونی برای «بازنشستگی همسران جانبازان سخت‌درمان تصویب نشده است. آنها ایثارگرانی هستند که هیچ کدی در سیستم بنیاد ندارند.
۲. الگوی جهانی: در انگلیس و استرالیا با "مراقب" (Caregiver) چه می‌کنند؟
در ارتش‌های نوین جهان، معتقدند "آسیب روانی سرباز، کل خانواده را بیمار می‌کندوملاک جانبازان اعصاب وروان همه یکسان‌است نه در صد ".
مقایسه :
در بریتانیا، سیستمی به نام Carer's Allowance وجود دارد. دولت به همسر سربازی که دچار اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) شده، حقوق مستقل، بیمه بازنشستگی و خدمات «استراحت موقت» (Respite Care) میدهد. یعنی ماهانه چند روز، پرستارانی از سوی دولت اعزام می‌شوند تا همسر جانباز بتواند به سفر برود یا به سلامت خود برسد.
اما در اینجا، همسر جانباز اعصاب و روان ما، حتی حق ندارد بیمار شود! چون اگر او بیفتد، کل زندگی فرو می‌پاشد مخصوصآجانبازانیکهزیر ۲۵درصدوفاقد حقوحقوق و حالت اشتغال میباشند.
۳. فرزندانِ سایه؛ بزرگ شدن در فضای «هشدارِ قرمز»
فرزندانی که در خانه‌ی جانباز اعصاب و روان بزرگ می‌شوند، مدام در حالتِ «گوش به زنگ» هستند. آنها یاد گرفته‌اند بلند نخندند، مهمان نیاورند و همیشه مراقب باشند که چیزی باعث تحریک پدر نشود.
تحلیل اجتماعی:
این فرزندان دچار «اضطراب ثانویه» هستند. طبق استانداردهای جهانی همه جانبازان اعصاب وروان و خانواده‌های آنها باید تحت پوشش «پروتکل درمانی گروهی» باشند. اما در اینجا، تمام حمایت دولت در چند قرص اعصاب خلاصه شده است که آن هم گاهی به دلیل «عدم تخصیص ارز» در داروخانه‌ها پیدا نمی‌شود!
۴. مطالبه حقوقی: ضرورت تصویب «قانون حمایت از کل جانبازان اعصاب وروان و همسرانِ پرستار»
ما در سال‌های اخیر شاهد فرسودگی شدید این قشر هستیم. مطالبه‌ی قانونی ما روشن است: کف در صد جانبازان اعصاب وروان ۲۵درصد که در مجالس قبلي و فعلی وکمیسیون تلفیق مورد بررسی قرار گرفت ولی هنوز اجرائی نشده است
۱. حقوق مستقل برای همه جانبازان اعصاب وروان و برای همسران: مبلغی تحت عنوان «سختیِ مراقبت» که مستقیماً به حساب همسر واریز شود.
۲. بیمه بازنشستگی: چهل سال پرستاری از جانباز اعصاب وروان با هر در صدی طبق صورت سانحه وتائید ستاد کل نیرو مبنی بر حضور فرد در خط مقدم جبهه‌ها باید معادل ۴۰ سال خدمت سخت و زیان‌آور محسوب شود.
۳. خدمات هتلینگ و سلامت: بنیاد موظف است مراکز تفریحی-درمانی ویژه‌ای را صرفاً برای «همسران» تدارک ببیند تا از فروپاشی روانی آنها جلوگیری کند.
حرف آخر :
جانباز اعصاب و روان، موجهای پی در پی انفجار را در مغزش حمل می‌کند، اما همسرش آن را در قلبش. اگر امروز به دادِ سلامتِ همسران جانباز نرسیم، فردا با نسلی از مادرانِ فرسوده روبرو خواهیم بود که دیگر توانی برای نگهداری از قهرمانان ما ندارند. احترام به جانباز، بدون تکریمِ همسرش، نیمی از راه است.
منابع:
۲. برنامه Caregiver Support Program (ایالات متحده): که حقوق و مزایای ویژه‌ای برای همسران سربازان دارای آسیب مغزی موج انفجار در نظر می گیرند
دردِ دل :
اگر همسر یا فرزند جانباز اعصاب و روان هستید بزرگترین آرزوی شما برای «آرامش در خانه چیست؟
آیا تا به حال مسئولی از بنیاد به خانه‌ی شما آمده مخصوصآ جانبازان موج انفجار زیر ۲۵در صد تا فقط حالِ همسر جانباز را بپرسد؟
✍؟ ؟ ؟
👈اینکه این عزیزان قربانی چه تفکری هستند و چرا اینگونه شد و آیا نمی شد امروز با این حجم زیاد از قربانیان جنگهای پی در پی رویرو نباشیم، سوالاتی است که پاسخ آن با کمی تفکر، در همین روزهایی که درآنیم داده می شود!
@hooreechannel 🌹
چرا جانباز اعصاب و روان و همسرانشان، مظلوم‌ترین ایثارگرانِ تاریخ‌اند؟
مقایسه‌ی سیستم حمایت از مراقب در جهان
مقدمه :
جراحتی که خونریزی ندارد، اما جان می‌گیرد
وقتی از جانباز سخن می‌گوییم، ذهن‌ها به سمت ویلچر و عصا میرود. اما دردی هست که نه دیده میشود و نه با عکس رادیولوژی قابل اثبات است موج‌گرفتگی جانبازان اعصاب و روان سال‌هاست که در اتاق‌های تاریک خانه‌هایشان، دوباره و دوباره در حال جنگیدن هستند. اما در این میان، یک نفر دیگر هم پا به پای آنها در اسارت است: «همسر جانباز زنی که چهل سال است با هر فریادِ نیمه‌شب لرزیده و با هر سکوتِ سنگین، پیر شده است.
۱. سهمِ همسر از جانبازی چقدر است؟ (خلأ قانونی در ایران)
در سیستم فعلی ما، تمام امتیازات و حقوق به شخص جانباز بالای ۳۵درصد تعلق می‌گیرد. اما چه کسی قرار است خسارتِ عمرِ از دست رفته‌ی جانباز زیر ۲۵درصد و زنی را بدهد که نه تنها همسر، بلکه پرستار، مددکار و سپرِ بلای فرزندان در برابر حملات عصبی پدر بوده است؟
واقعیت جاری:
حق پرستاری (ماده ۲۶) به اسم جانباز واریز می‌شودآن‌هم بالای۲۵درصد، اما در واقع این دستمزدِ حداقلیِ زنی است که جوانی‌اش را در قرنطینه‌ی خانگی گذرانده است.
در سال‌های اخیر، هیچ قانونی برای «بازنشستگی همسران جانبازان سخت‌درمان تصویب نشده است. آنها ایثارگرانی هستند که هیچ کدی در سیستم بنیاد ندارند.
۲. الگوی جهانی: در انگلیس و استرالیا با "مراقب" (Caregiver) چه می‌کنند؟
در ارتش‌های نوین جهان، معتقدند "آسیب روانی سرباز، کل خانواده را بیمار می‌کندوملاک جانبازان اعصاب وروان همه یکسان‌است نه در صد ".
مقایسه :
در بریتانیا، سیستمی به نام Carer's Allowance وجود دارد. دولت به همسر سربازی که دچار اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) شده، حقوق مستقل، بیمه بازنشستگی و خدمات «استراحت موقت» (Respite Care) میدهد. یعنی ماهانه چند روز، پرستارانی از سوی دولت اعزام می‌شوند تا همسر جانباز بتواند به سفر برود یا به سلامت خود برسد.
اما در اینجا، همسر جانباز اعصاب و روان ما، حتی حق ندارد بیمار شود! چون اگر او بیفتد، کل زندگی فرو می‌پاشد مخصوصآجانبازانیکهزیر ۲۵درصدوفاقد حقوحقوق و حالت اشتغال میباشند.
۳. فرزندانِ سایه؛ بزرگ شدن در فضای «هشدارِ قرمز»
فرزندانی که در خانه‌ی جانباز اعصاب و روان بزرگ می‌شوند، مدام در حالتِ «گوش به زنگ» هستند. آنها یاد گرفته‌اند بلند نخندند، مهمان نیاورند و همیشه مراقب باشند که چیزی باعث تحریک پدر نشود.
تحلیل اجتماعی:
این فرزندان دچار «اضطراب ثانویه» هستند. طبق استانداردهای جهانی همه جانبازان اعصاب وروان و خانواده‌های آنها باید تحت پوشش «پروتکل درمانی گروهی» باشند. اما در اینجا، تمام حمایت دولت در چند قرص اعصاب خلاصه شده است که آن هم گاهی به دلیل «عدم تخصیص ارز» در داروخانه‌ها پیدا نمی‌شود!
۴. مطالبه حقوقی: ضرورت تصویب «قانون حمایت از کل جانبازان اعصاب وروان و همسرانِ پرستار»
ما در سال‌های اخیر شاهد فرسودگی شدید این قشر هستیم. مطالبه‌ی قانونی ما روشن است: کف در صد جانبازان اعصاب وروان ۲۵درصد که در مجالس قبلي و فعلی وکمیسیون تلفیق مورد بررسی قرار گرفت ولی هنوز اجرائی نشده است
۱. حقوق مستقل برای همه جانبازان اعصاب وروان و برای همسران: مبلغی تحت عنوان «سختیِ مراقبت» که مستقیماً به حساب همسر واریز شود.
۲. بیمه بازنشستگی: چهل سال پرستاری از جانباز اعصاب وروان با هر در صدی طبق صورت سانحه وتائید ستاد کل نیرو مبنی بر حضور فرد در خط مقدم جبهه‌ها باید معادل ۴۰ سال خدمت سخت و زیان‌آور محسوب شود.
۳. خدمات هتلینگ و سلامت: بنیاد موظف است مراکز تفریحی-درمانی ویژه‌ای را صرفاً برای «همسران» تدارک ببیند تا از فروپاشی روانی آنها جلوگیری کند.
حرف آخر :
جانباز اعصاب و روان، موجهای پی در پی انفجار را در مغزش حمل می‌کند، اما همسرش آن را در قلبش. اگر امروز به دادِ سلامتِ همسران جانباز نرسیم، فردا با نسلی از مادرانِ فرسوده روبرو خواهیم بود که دیگر توانی برای نگهداری از قهرمانان ما ندارند. احترام به جانباز، بدون تکریمِ همسرش، نیمی از راه است.
منابع:
۲. برنامه Caregiver Support Program (ایالات متحده): که حقوق و مزایای ویژه‌ای برای همسران سربازان دارای آسیب مغزی موج انفجار در نظر می گیرند
دردِ دل :
اگر همسر یا فرزند جانباز اعصاب و روان هستید بزرگترین آرزوی شما برای «آرامش در خانه چیست؟
آیا تا به حال مسئولی از بنیاد به خانه‌ی شما آمده مخصوصآ جانبازان موج انفجار زیر ۲۵در صد تا فقط حالِ همسر جانباز را بپرسد؟
✍؟ ؟ ؟
👈اینکه این عزیزان قربانی چه تفکری هستند و چرا اینگونه شد و آیا نمی شد امروز با این حجم زیاد از قربانیان جنگهای پی در پی رویرو نباشیم، سوالاتی است که پاسخ آن با کمی تفکر، در همین روزهایی که درآنیم داده می شود!
@hooreechannel 🌹
👍6❤2