♻️خاطره از یک دانشجوی دانشگاه خارج از کشور :
در مقطع فوق‌ليسانس استادی داشتم كه بسيار با سواد و البته بد اخلاق بود.
يكي از دانشجويان که بسيار كم سواد و دير فهم و در عين حال جوان و جاه طلب ( به همه ميگفت دكتر ! تا خودش را دكتر صدا كنند) بود، با يک نمره می‌توانست به معدل ١٤ برسد و برود برای پايان نامه.

استاد سالخورده ما به هيچ عنوان زير بار نمی‌رفت.
من علي‌رغم ميل باطنی به سراغ اين استاد محترم رفتم و گفتم ايشان پسر خوبيست و فقير است و اينجا اجاره منزل ندارد( دانشگاه در محله گرانی بود).
با همه احترامی كه ايشان برای من قائل بود حرفی زد كه بعدها عمق آن‌را فهميدم.
ايشان فرمود:
تركيب بی‌سوادی و جاه طلبی و فقر
می‌تواند فاجعه به پا كند
تو از كجا ميدانی كه اين آدم در آينده به پست و مقام مهمی نرسد؟
بگذار تو و من عامل اين فاجعه نباشيم ...

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

مستضعف کیست؟

تعریف ما از «مستضعف» سال‌هاست که به‌اشتباه به معیارهای اقتصادی و جیب‌های خالی گره خورده است؛ اما حقیقت این است که مستضعف لزوماً کسی نیست که پول ندارد، بلکه کسی است که «ضعیف نگه داشته شده» و از آموزش‌های بنیادین برای یک زندگی متمدنانه محروم مانده است.
مردمی که شنیدن نقد و پاسخ‌دادن آرام به آن را تمرین نکرده‌اند، زباله‌نریختن در مکان‌های عمومی را به یک ارزش نهادینه تبدیل نکرده‌اند، و نیاموخته‌اند مستقل فکر کنند و بی‌هراس نظر خود را بیان کنند، در معنای عمیق کلمه، مستضعف‌اند. ما زمانی ضعیف نگه داشته می‌شویم که یاد نمی‌گیریم از دنباله‌روی کورکورانه فاصله بگیریم و جهان را فراتر از تقسیم‌بندی‌های سیاه‌وسفید، یعنی «خوبِ مطلق» و «بدِ مطلق»، ببینیم.
وقتی زندگی روزمره‌مان پر است از برچسب‌زدن و قضاوت دیگران، و سرک کشیدن به حریم خصوصی آنان، فحاشی و تخریب افراد در فضای مجازی به‌دلیل مخالفت با نظرشان، غیبت کردن و نان را به نرخ روز خوردن، و ... یعنی از نظر فرهنگی و مهارتی در فقری عمیق به سر می‌بریم.

این ندانستن‌ها و نتوانستن‌ها انتخاب آگاهانه ما نبوده، بلکه نتیجه ی زنجیره‌ای از نظام‌های آموزشی ناکارآمد و فرهنگ‌های سنتیِ اصلاح‌نشده‌ای است که ما را چنین پرورش داده‌اند.

با این نگاه، اگر تعارف را کنار بگذاریم و با خود صادق باشیم، باید بپذیریم که با وجود همه ادعاهای تاریخی و فرهنگی، هنوز «ملتی مستضعف» هستیم؛ ملتی که از ساده‌ترین مهارت‌های زیست جمعی و بلوغ فردی، محروم مانده است.

اما این پذیرش برای سرخوردگی نیست؛ نقطه آغاز تحول است. راه برون‌رفت نه در شعار، بلکه در یادگیری هزاران رفتار کوچک و نادیده‌گرفته‌شده است: پذیرش نقد، تمرین مدارا، احترام به حریم خصوصی، رعایت حقوق دیگران، مسئولیت‌پذیری، و جرأت اندیشیدن مستقل و...

بیاییم از همین امروز، با کوچک‌ترین انتخاب‌هایمان، این استضعاف را به توانمندی فردی و اجتماعی تبدیل کنیم؛ زیرا جامعه‌ای که شهروندانش در این سطوح رشد کنند، دیگر برای تغییر چشم‌انتظار قدرتی بیرونی نخواهد ماند، بلکه خود منشأ تحول خواهد شد.

✍️طاهره شیخ الاسلام

@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹

🎯 شاد، افسرده یا دیوانه؟
📌 جدال بر سر وضعیت روانی جوانان جهان

🔴 در سراسر جهان، وضعیت روانی جوانان، به یکی از داغ‌ترین مباحث علمی و سیاستی تبدیل شده است. از سویی برخی از بهترین متخصصان دانشگاهی، مانند جاناتان هایت، روان‌شناس برجستۀ آمریکایی، با تکیه بر انبوهی از داده‌ها، هشدار می‌دهند که جوانان، امروزه، به‌شکل نگران‌کننده‌ای افسرده و مضطرب و منزوی هستند. و از سوی دیگر، بدنۀ رو به افزایشی از تحقیقات نشان می‌دهند که وضعِ جوانانِ امروزی، در واقع، خیلی بهتر از جوانانِ نسل‌های قبلی است و جای نگرانی چندانی وجود ندارد. بالاخره حق با کدام است؟

🔴 در یک طرف این بحث، دو شخصیت بسیار مهم ایستاده‌اند: جاناتان هایت و جین توئنج. هایت در کتابِ جنجالی‌اش نسل بی‌قرار انگشت اتهام را به‌سوی شبکه‌های اجتماعی می‌گیرد و می‌گوید باید از روان جوانان در برابر الگوریتم‌های اعتیادآوری و بدون نظارت محافظت کنیم. توئنج نیز در پژوهش عظیم خود، نسل آی، با تحلیل آمارهای مربوط به ۳۹ میلیون جوان در سطح جهان، این نسل را «اینترنت‌محور، بدون تعامل حضوری، نگران، غیرمذهبی، منزوی، نامحدود، و مستقل» توصیف کرده و هشدار می‌دهد که سلامت روانی آن‌ها شدیداً رو به وخامت است.

🔴 از سوی دیگر، گزارش مفصل جدیدی از اکونومیست دورنمای کاملاً متضادی ارائه می‌دهد. اکونومیست در «دلایلی برای خوش‌بینی دربارۀ نسل زد» می‌نویسد، معمولاً به دو میلیارد جوانی که بین سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۲ به دنیا آمده‌اند برچسبی واحد و ساده‌سازی‌شده به نام «نسل زد» چسبانده می‌شود، و به این واقعیت توجه نمی‌شود که چهارپنجمِ آن‌ها در کشورهای در‌حال‌توسعه‌ای زندگی می‌کنند که اقتصادشان در حال رشد است. این یعنی اکثر آن‌ها احتمالاً در آینده وضعیت بهتری نسبت به والدین خود خواهند داشت: ثروتمندتر، سالم‌تر و تحصیل‌کرده‌تر.

🔴 تحلیل‌گران اکونومیست معتقدند که تصویرِ مأیوس‌کننده‌ای که دربارۀ آیندۀ جوانان آمریکایی و اروپای غربی وجود دارد را نباید به وضعیت جوانان کل جهان تعمیم داد. علاوه‌براین، اکونومیست با مقایسۀ آمارهای اقتصادی مربوط به چند نسل از جوانان غربی، ادعای جنجالی‌ دیگری هم می‌کند: از نظر این گزارش، جوانانِ امروزی نه‌تنها فقیر نیستند، بلکه در مقایسه با نسل‌های قبلی بسیار ثروتمندند. این در حالی است که خودِ جوانان غالباً از چشم‌انداز فاجعه‌بار اقتصادی خودشان گلایه می‌کنند. شاید کلید فهم ماجرا، دوباره به مسئلۀ تأثیرات فناوری بازگردد.

🔴 داده‌های جدید مؤسسۀ معتبر گالوپ چشم‌انداز مکملی را ارائه می‌کند: در گزارش اخیر «شادی جوانان» گالوپ، ۷۳ درصد از نسل زِد آمریکایی گفته‌اند «تا حدی» یا «بسیار» شاد هستند. اما نکته اینجاست که هرچه سنِ این نوجوانان بالاتر می‌رود، میزان شادی‌شان کاهش می‌یابد و بر افسردگی و اضطرابشان افزوده می‌شود. محققان می‌گویند این مسئله را می‌توان ناشی از «تأثیر تجمعی استفاده از فناوری‌های جدید» دانست. بدین معنی که هر چقدر سال‌هایی که از شبکه‌های اجتماعی استفاده کرده‌اید بیشتر باشد، وضعیت روحی‌تان بدتر می‌شود.

🔴 پژوهش‌های متعددی رابطۀ میان استفادۀ بیشتر از شبکه‌های اجتماعی و وضعیت روانی بدتر را تأیید می‌کنند، اما نکته در اینجاست که شبکه‌های اجتماعی ممکن است باعث شود جوانان احساس کنند وضعشان خیلی بد است، در حالی که در واقعیت، آنقدرها بد نباشد. این موضوع مؤید حرف تحلیل‌گران اکونومیست است. در نهایت، آیا می‌توان به نقطۀ اجمالی میان این پژوهش‌های متناقض رسید؟ کندیس اوجرز، استاد علوم روان‌شناختی و انفورماتیک دانشگاه کالیفرنیا می‌گوید احتمالاً راه‌حل در برقراری نوعی تعادل است. شبکه‌های اجتماعی بسیار مؤثرند، اما دلیل همه‌چیز نیستند.

✍ اویوا ویتنبرگ-کاکس

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹

.

جمعیت، روح ما را مسموم می‌کند؟

سنکا می‌گفت:

«معاشرت با افراد زیاد، مضر است. هیچ‌کدام نیستند که رذیلتی را برای ما جذاب نکنند، یا اثری از آن را بر ما نگذارند، یا ما را ناآگاهانه به آن آلوده نکنند.»

چرا؟ چون انسان بدون اینکه بفهمد، مثل اسفنج، خلق‌وخو و افکار اطرافیانش را جذب می‌کند. به‌خاطر همین سنکا می‌گفت:

«از هر جمعی که بازمی‌گردم، کمتر انسانم از آنچه که رفته بودم.»

حالا قرن‌ها گذشته، اما میدان شهر فقط شکل عوض کرده. امروز میدان بزرگ شهر، اسمش شده اینستاگرام و محل قدم زدن ما اکسپلور نام گرفته.

کافیه در این میدان قدم بزنی. بلاگری با میلیون‌ها مخاطب رو می‌بینی که در لباس «مشاور روابط» با بی‌مسئولیتی تمام، خیانت و تنوع‌طلبی رو ترویج می‌کنه؛ اما کاش عمق فاجعه به همین‌جا محدود می‌شد.

اکثر چهره‌ها شبیه به هم.
لباس‌ها شبیه به هم.
ورزش‌ها شبیه به هم.
غذاها شبیه به هم.
مهمونی‌ها و عکس‌ها شبیه به هم.

هیچ چیزی از روح منحصربه‌فرد انسان‌ها باقی نمونده؛ همون عنصری که هرکدوم از ما رو خاص می‌کنه.

مارکوس اورلیوس، امپراتور نیک‌نام روم باستان می‌گفت:

روح، رنگ افکار همراهانش را می‌گیرد.

امروز همراهان ما، غریبه‌هایی شدن که هر روز در صفحه‌ی کوچک گوشی‌مون می‌بینیم.

ما خیال می‌کنیم که فقط داریم نگاه می‌کنیم؛ اما ناخودآگاه ما داره جذب می‌کنه.

هر ویدیو، هر کامنت و هر جمله مثل قطره‌ای سم در جان ما رسوخ می‌کنه.

اما راه‌حل سنکا چی بود؟

انزوا؟ نه...

سنکا می‌گفت باید فقط با افرادی معاشرت داشته باشیم که احتمالاً ما رو بهبود می‌دن؛ یعنی معاشرت گزیده‌ای.

برای اولین قدم، لیست صفحاتی که دنبال می‌کنی رو باز کن و صفحاتی که چیزی بهت اضافه نمی‌کنن رو به‌کلی حذف کن.

این همون معاشرتیه که باید داشته باشی.

چکیدا
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

لجاجت فکری:علائم، علت‌ها، عوارض، علاج و عرصه‌ها

لجاجت فکری نوعی ویژگی رفتاری و شناختی‌ست که در آن فرد سرسختانه از باورها، نظرها و عقاید خود دفاع می‌کند؛ درحالی‌که نمی‌تواند یا تمایل ندارد دیدگاه‌های مخالف را بپذیرد یا آنها را تحلیل و ارزیابی کند.

لجاجت فکری یعنی اینکه فرد حتی در برابر شواهد، دلایل یا اطلاعات جدید نیز مایل نیست نظر خود را بررسی یا اصلاح کند و بیشتر از آنکه به دنبال حقیقت باشد، به دنبال اثبات درستی باور خود است.

به‌عبارت‌دیگر، لجاجت فکری یعنی چسبیدن به یک نظر یا باور، نه به دلیل درست بودن آن، بلکه به دلیل اینکه «نظر و باورِ من است».

الف. علائم: نشانه‌های رفتاری و شناختی

فردی که به لجاجت فکری مبتلاست معمولاً رفتارهای زیر را بروز می‌دهد:

۱. تبدیل گفت‌وگو به دادگاه: برای فرد مبتلا به لجاجت فکری گفت‌وگو صرفاً میدانی‌ست که باید در آن پیروز شود و طرف مقابل را شکست دهد.

۲. ناتوانی در به‌ کارگیری عبارت‌های تردید: در فرهنگ لغت فرد مبتلا به لجاجت فکری واژه‌هایی مانند «شاید»، «احتمالاً» یا «نمی‌دانم» یافت نمی‌شود. سخنان او سرشار از گزاره‌های قطعی و مطلق است.

۳. گوش دادنِ مسلحانه: فرد در حین گوش دادن، به‌جای تلاش برای فهم دیدگاه مقابل، در حال «آماده باش» برای پاسخ دادن و ضدحمله است.

۴. حمله به شخص به جای استدلال: زمانی که در برابر استدلال‌های قوی طرف مقابل کم می‌آورد، به‌سرعت به شخصیت یا انگیزه‌های او حمله می‌کند.

ب. علت‌ها: ریشه‌های روان‌شناختی

۱. یکی دانستن باور با هویت: مهم‌ترین ریشه‌ی لجاجت فکری یکی دانستن عقیده با هویت فردی‌ست. در نظر این افراد «اشتباه کردن» به معنای «بی‌ارزش بودن» است. بنابراین، دفاع از عقیده به جنگی برای حفظ هویت و بقا تبدیل می‌شود.

۲. اضطراب و ناامنی درونی: افرادی که اضطراب بالایی دارند معمولاً از ابهام گریزان‌اند. لجاجت برای آنان نوعی امنیت کاذب و تصویری سیاه و سفید از جهان فراهم می‌کند؛ جهانی که در آن تکلیف همه چیز روشن و قطعی‌ست.

۳. سوگیری تأییدی افراطی: ذهن افراد لجباز مانند فیلتری عمل می‌کند که تنها اطلاعات تأییدکننده‌ی باورهایشان را عبور می‌دهد، درحالی‌که شواهد مخالف را نادیده می‌گیرد، تحریف می‌کند یا کم‌اهمیت جلوه می‌دهد.

پ. عوارض: پیامدهای فردی و سازمانی

۱. انجماد فکری و توقف رشد: افراد مبتلا به لجاجت فکری در باورهای قبلی و قدیمی خود متوقف می‌شوند و به‌تدریج ظرفیت یادگیری، تفکر نقادانه و پذیرش ایده‌های جدید را از دست می‌دهند.

۲. تنهایی و انزوای اجتماعی: لجاجت بیش‌ازحد باعث می‌شود دیگران به‌تدریج از گفت‌وگو با چنین فردی خسته شوند و از او فاصله بگیرند؛ در نتیجه، فرد به سوی انزوا و تنهایی سوق داده می‌شود.

۳. تصمیم‌گیری‌های فاجعه‌بار سازمانی: در عرصه‌ی مدیریت این عارضه می‌تواند به نوعی ناشنوایی نظام‌مند در برابر هشدارها و توصیه‌های کارشناسان منجر شود و زمینه‌ی شکست‌های بزرگ مالی، مدیریتی یا ساختاری فراهم کند.

ت‌. علاج: رهایی از لجاجت فکری

۱. تمرین تفکیک کردن باور از هویت: فرد می‌تواند مدام این گزاره را یادآوری کند: «من آن چیزی نیستم که فکر می‌کنم؛ من کسی هستم که فکر می‌کند. بنابراین، اگر اندیشه‌ام اشتباه باشد، هویت و ارزش من از بین نمی‌رود.»

۲. نهادینه کردن تواضع فکری: انسان موجودی خطاپذیر است. پذیرفتن محدودیت‌های حسی و شناختی به ما یادآوری می‌کند که زاویه‌ی دید ما همواره محدود است.تواضع فکری یعنی پذیرفتن اینکه دانش ما محدود است، همه چیز را نمی‌دانیم و ذهن ما مستعد خطاهای نظام‌مند و سوگیری‌های شناختی‌ست.

۳. استفاده از تکنیک «وکیل مدافع شیطان»: هرگاه روی عقیده‌ای پافشاری می‌کنید، خود را موظف کنید دست کم سه استدلال قوی و منطقی علیه دیدگاه خود بنویسید. این تمرین به شکل قابل توجهی انعطاف‌پذیری شناختی را افزایش می‌دهد.

۴. تقویت انعطاف‌پذیری شناختی:انعطاف‌پذیری شناختی به معنی توانایی بازنگری و اصلاح باورها در پرتو شواهد و اطلاعات جدید است.

۵.تمرین سکوت متفکرانه: پیش از پاسخ دادن، اندکی مکث کنید و با هدف فهمیدن، نه پاسخ دادن، به سخنان طرف مقابل به دقت گوش دهید.

ث. عرصه‌های بروز لجاجت فکری

۱.خانواده: در خانواده، لجاجت فکری سبب می‌شود گفت‌وگوها به‌جای ایجاد صمیمیت و تفاهم به دادگاهی برای تعیین مقصر و اثبات حقانیت خود تبدیل شوند؛فرآیندی که روابط خانوادگی را به سمت فرسودگی و فروپاشی سوق می‌دهد.

۲. سیاست و مذهب: یکی از آشکارترین جلوه‌های لجاجت فکری در عرصه‌ی سیاست و مذهب مشاهده می‌شود؛جایی که حقیقت گاه قربانی وفاداری‌های حزبی، ایدئولوژیک یا مذهبی می‌شود.

۳. علم و دانش:لجاجت فکری در محیط‌های علمی نیز مشاهده می‌شود؛زمانی که پژوهشگر نظریه‌ی خود را حقیقتی تغییرناپذیر می‌پندارد و در برابر شواهد جدید مقاومت می‌کند.

✍محمدرضا سلیمی

@zistboommedia
@hooreechannel 🌹

‍ اقتصاد بدون زنان؛
بهای سنگینی یک عقب گرد خاموش

۲۰۰ هزار زن از اقتصاد ایران حذف شدند؛ این فقط یک آمار نیست، یک شکست ملی است.

در میان انبوه آمارهای اقتصادی، گاهی یک عدد به‌تنهایی می‌تواند عمق یک بحران را آشکار کند. ناپدید شدن ۲۰۰ هزار زن از بازار کار ایران در یک سال گذشته، از همین جنس است؛ عددی که نه از یک رکود معمولی، بلکه از یک شکست بزرگ در سیاست‌گذاری اقتصادی و اجتماعی پرده برمی‌دارد.

این زنان فقط شغل خود را از دست نداده‌اند؛ آنها از جست‌وجوی کار نیز دست کشیده‌اند. وقتی هزاران زن تحصیل‌کرده و دارای مهارت به این نتیجه می‌رسند که کار کردن دیگر ارزش اقتصادی ندارد، باید پرسید چه بر سر اقتصاد کشور آمده است؟

تورم افسارگسیخته، دستمزدهای ناچیز و هزینه‌های سرسام‌آور زندگی، اشتغال را برای بسیاری از زنان به انتخابی زیان‌ده تبدیل کرده است. هزینه رفت‌وآمد، نگهداری از کودکان و مخارج روزمره آن‌چنان افزایش یافته که درآمد بسیاری از زنان حتی هزینه حضورشان در بازار کار را جبران نمی‌کند. نتیجه روشن است؛ زنان یکی پس از دیگری از بازار کار کنار می‌روند و به جمعیت غیرفعال می‌پیوندند.

اما تقلیل این بحران به مسائل اقتصادی، ساده‌سازی یک فاجعه عمیق‌تر است. واقعیت این است که زنان ایرانی سال‌هاست با کمبود حمایت‌های قانونی دست‌وپنجه نرم می‌کنند؛ از نبود مهدکودک و حمایت از مادران شاغل گرفته تا تبعیض در استخدام، قراردادهای ناپایدار و امنیت شغلی شکننده. در اقتصاد ایران، زنان اغلب نخستین قربانیان رکود و آخرین دریافت‌کنندگان فرصت‌های شغلی هستند.

بحران‌های سال‌های اخیر، از تحریم‌ها و رکود مزمن گرفته تا شرایط پساجنگ و نااطمینانی اقتصادی، این شکاف را عمیق‌تر کرده است. هر بار که اقتصاد کوچک‌تر می‌شود، نخستین گروهی که به حاشیه رانده می‌شوند زنان هستند؛ گویی اشتغال آنان نه یک حق، بلکه امتیازی موقت و قابل حذف است.

از سوی دیگر، نظام آماری نیز تصویری کامل از این فاجعه ارائه نمی‌دهد. زنی که پس از ماه‌ها جست‌وجوی بی‌نتیجه از یافتن شغل ناامید می‌شود، دیگر در شمار بیکاران قرار نمی‌گیرد و با عناوینی مانند «خانه‌دار» یا «غیرفعال» از آمار بیکاری حذف می‌شود.
به این ترتیب، صندلی‌های خالی زنان در بازار کار پنهان می‌ماند، اما واقعیت تغییر نمی‌کند؛ اقتصاد ایران در حال از دست دادن بخش مهمی از نیروی انسانی خود است.
پیامد این روند تنها کاهش درآمد خانوارها نیست.

حذف زنان از چرخه تولید به معنای کاهش رشد اقتصادی، افزایش فقر، تشدید نابرابری و گسترش آسیب‌های اجتماعی است. همچنین موج ناامیدی در میان زنان و دختران تحصیل‌کرده، سرمایه اجتماعی کشور را فرسوده می‌کند و میل به مهاجرت را افزایش می‌دهد. جامعه‌ای که برای نیمی از جمعیت خود افق روشنی ترسیم نکند، نمی‌تواند به توسعه پایدار دست یابد.

۲۰۰ هزار زن از بازار کار ناپدید شده‌اند؛ اما آنچه در حقیقت ناپدید می‌شود، امید، سرمایه انسانی و فرصت‌های توسعه ایران است.
این یک هشدار جدی است: اقتصادی که نتواند زنانش را حفظ کند، در آینده نه‌تنها با بحران اشتغال، بلکه با بحران رشد، بهره‌وری و عدالت اجتماعی روبه‌رو خواهد شد. همانطور که تاکنون این معضلات بوده است. شدیدتر آن را در آینده تجربه خواهیم کرد.

سؤال اصلی این نیست که چرا ۲۰۰ هزار زن شغل خود را از دست داده‌اند؛ سؤال این است که چرا سیاست‌گذاران سال‌هاست صدای خالی شدن صندلی‌های زنان در بازار کار را نمی‌شنوند؟

✍فتانه عبدالحسینی عضو گروه مطالعات زنان

@hooreechannel 🌹

جنوب مگر چه دارد جز اندوه و رقص؟
از غم زیاد است که می‌رقصیم...

👈جنوبی های عزیز! ما را در رنج و غم خود شریک بدانید.

روزی نیست گرمای وجودتان را از دور احساس نکنیم و داغی آتشی را که بر سرتان می ریزد بر سرمان حس نکنیم!

روزی نیست دلمان به سوی دلهای مهربان و گرمتان پر نکشد و آرزوی دیدار و کمک رسانیتان را نکنیم!

روزی نیست به یادتان نباشیم و دردتان و فریاد دادخواهی تان از خدا را فریاد نزنیم!

اما چه کنیم که آنچه به جایی نرسد فریاد است!

@hooreechannel 🌹

زوال تدریجی توانایی خواندن: چرا نوجوانان و دانشجویان دیگر نمی‌توانند کتاب بخوانند؟

🔹 آمارهای جدید نشان‌دهنده یک بحران عمیق، خاموش و نسل‌شناختی در سیستم آموزشی و توانایی ذهنی جوانان است. گزارش بزرگ کتاب‌خوانی سال ۲۰۲۶ نشان می‌دهد که بخش بزرگی از پسران نوجوان در مقطع دبیرستان، هنوز توانایی خواندن کتاب‌هایی دشوارتر از کتاب‌های دوره ابتدایی را ندارند. این بحران به مدارس محدود نمانده و اکنون استادان دانشگاه شکایت دارند که دانشجویان جدید حتی از پس خواندن یک مقاله علمی ۲۰ صفحه‌ای هم برنمی‌آیند.

🔹 طبق گزارش سالانه رنسانس که ۲۳ میلیون فعالیت خواندنِ بیش از یک میلیون دانش‌آموز را تحلیل کرده، پسران ۱۱ تا ۱۴ ساله تقریباً به طور انحصاری به خواندن کتاب‌های بسیار ساده و مصور نظیر خاطرات یک بچه چلمن محدود شده‌اند و طعم چالش‌های ادبی بزرگتر را نمی‌چشند. دختران هم سن آن‌ها گرچه انتخاب‌های متنوع‌تری دارند، اما همچنان با معیارهای رشد شناختی فاصله دارند. بررسی‌ها نشان می‌دهد کمتر از ۱۰ درصد پسران ۱۴ تا ۱۶ ساله روزانه برای لذت مطالعه می‌کنند و نمرات خواندن دانش‌آموزان سال آخر دبیرستان به پایین‌ترین حد خود از سال ۱۹۹۲ رسیده است.

❕ تحلیل عصب‌شناختی زوال تمرکز: مغز به عنوان یک عضله
سیستم عصبی انسان بر اساس اصل استفاده کن یا از دست بده کار می‌کند. مسیرهای عصبی مغز که وظیفه حفظ توجه مستمر و طولانی‌مدت را بر عهده دارند، تنها در صورت تمرین مداوم و مواجهه با متون طولانی ساخته و تقویت می‌شوند؛ در غیر این صورت، این مسیرها دچار آتروفی یا تحلیل رفتن می‌شوند. وقتی ذهن نوجوانان روزانه با ویدیوهای چند ثانیه‌ای شبکه‌های اجتماعی و اسکرول بی‌انتها بمباران می‌شود، توانایی بیولوژیکی مغز برای تمرکز روی یک متن خطی طولانی فرو می‌پاشد. جالب اینکه طبق تحقیقات، حتی حضور فیزیکی یک گوشی تلفن همراه روی میز (حتی به صورت خاموش و رو به پایین)، بخشی از ظرفیت پردازش شناختی مغز را برای نادیده گرفتن آن اشغال کرده و عملکرد ذهن را تضعیف می‌کند.

🔹 در کنار گوشی‌های هوشمند، ورود ابزارهای هوش مصنوعی مولد نیز به این تنبلی بیولوژیکی دامن زده است. دانش‌آموزان و دانشجویان به جای تلاش برای خواندن متون سخت، از چت‌بات‌ها می‌خواهند تا متون را برای آن‌ها خلاصه کنند یا مقالاتشان را بنویسند؛ فرآیندی که مغز را از مواجهه با چالش و مقاومت فکری محروم می‌کند.

❕ پژوهش دانشگاه MIT: هوش مصنوعی چگونه مغز را تنبل می‌کند؟
مطالعه اخیر دانشمندان دانشگاه ام‌آی‌تی بر روی داوطلبانی که از چت‌بات‌ها برای کارهای شناختی نظیر نوشتن مقالات استفاده می‌کردند، حقایق تکان‌دهنده‌ای را فاش کرد. تصاویر مغزی نشان دادند که در زمان استفاده از هوش مصنوعی، فعالیت نواحی مرتبط با خلاقیت در مغز به شدت کاهش می‌یابد. بدتر از آن، حدود ۸۳ درصد از کاربرانی که از هوش مصنوعی استفاده کرده بودند، پس از پایان کار حتی نتوانستند یک خط از مطلبی که خودشان با کمک ابزار تولید کرده بودند را به یاد بیاورند. این تحقیق نشان داد که واگذاری تلاش‌های ذهنی به چت‌بات‌ها، مغز را از انجام کارهای فکری عمیق محروم کرده و مانع از یادگیری واقعی می‌شود.

🔹 نظام آموزشی امروزی با کاهش زمان‌های مطالعه کلاسی و حذف مواجهه‌های فکری دشوار، عملاً به این عقب‌گرد شناختی دامن زده است. کارشناسان هشدار می‌دهند که برای نجات تمرکز و تفکر انتقادی نسل‌های آینده، بازگرداندن فضاهای بدون فناوری و اختصاص زمان‌های مطالعه مستمر در طول روز، یک ضرورت حیاتی و غیرقابل چشم‌پوشی است.

📌 [منبع]

@Science_Focus
@hooreechannel 🌹

اسارت در خانه؛
چرا جانباز اعصاب و روان و همسرانشان، مظلوم‌ترین ایثارگرانِ تاریخ‌اند؟
مقایسه‌ی سیستم حمایت از مراقب  در جهان

مقدمه :
جراحتی که خون‌ریزی ندارد، اما جان می‌گیرد

وقتی از جانباز سخن می‌گوییم، ذهن‌ها به سمت ویلچر و عصا می‌رود. اما دردی هست که نه دیده می‌شود و نه با عکس رادیولوژی قابل اثبات است موج‌گرفتگی جانبازان اعصاب و روان سال‌هاست که در اتاق‌های تاریک خانه‌هایشان، دوباره و دوباره در حال جنگیدن هستند. اما در این میان، یک نفر دیگر هم پا به پای آن‌ها در اسارت است: «همسر جانباز  زنی که چهل سال است با هر فریادِ نیمه‌شب لرزیده و با هر سکوتِ سنگین، پیر شده است.

۱. سهمِ همسر از جانبازی چقدر است؟ (خلأ قانونی در ایران)

در سیستم فعلی ما، تمام امتیازات و حقوق به شخص جانباز بالای ۳۵درصد تعلق می‌گیرد. اما چه کسی قرار است خسارتِ عمرِ از دست رفته‌ی جانباز  زیر ۲۵درصد و  زنی را بدهد که نه تنها همسر، بلکه پرستار، مددکار و سپرِ بلای فرزندان در برابر حملات عصبی پدر بوده است؟

واقعیت جاری:
حق پرستاری (ماده ۲۶) به اسم جانباز واریز می‌شودآن‌هم‌ بالای۲۵درصد، اما در واقع این دستمزدِ حداقلیِ زنی است که جوانی‌اش را در قرنطینه‌ی خانگی گذرانده است.
در سال‌های اخیر، هیچ قانونی برای «بازنشستگی همسران جانبازان سخت‌درمان تصویب نشده است. آن‌ها ایثارگرانی هستند که هیچ کدی در سیستم بنیاد ندارند.

۲. الگوی جهانی: در انگلیس و استرالیا با "مراقب" (Caregiver) چه می‌کنند؟

در ارتش‌های نوین جهان، معتقدند "آسیب روانی سرباز، کل خانواده را بیمار می‌کندوملاک جانبازان اعصاب وروان همه یکسان‌است نه در صد ".

مقایسه :
در بریتانیا، سیستمی به نام Carer's Allowance وجود دارد. دولت به همسر سربازی که دچار اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) شده، حقوق مستقل، بیمه بازنشستگی و خدمات «استراحت موقت» (Respite Care) می‌دهد. یعنی ماهانه چند روز، پرستارانی از سوی دولت اعزام می‌شوند تا همسر جانباز بتواند به سفر برود یا به سلامت خود برسد.
اما در اینجا، همسر جانباز اعصاب و روان ما، حتی حق ندارد بیمار شود! چون اگر او بیفتد، کل زندگی فرو می‌پاشد مخصوصآجانبازانیکهزیر ۲۵درصدوفاقد حقوحقوق و حالت اشتغال میباشند.

۳. فرزندانِ سایه؛ بزرگ شدن در فضای «هشدارِ قرمز»
فرزندانی که در خانه‌ی جانباز اعصاب و روان بزرگ می‌شوند، مدام در حالتِ «گوش به زنگ» هستند. آن‌ها یاد گرفته‌اند بلند نخندند، مهمان نیاورند و همیشه مراقب باشند که چیزی باعث تحریک پدر نشود.

تحلیل اجتماعی:
این فرزندان دچار «اضطراب ثانویه» هستند. طبق استانداردهای جهانی همه جانبازان اعصاب وروان و  خانواده‌های آنها باید تحت پوشش «پروتکل درمانی گروهی» باشند. اما در اینجا، تمام حمایت دولت در چند قرص اعصاب خلاصه شده است که آن هم گاهی به دلیل «عدم تخصیص ارز» در داروخانه‌ها پیدا نمی‌شود!

۴. مطالبه حقوقی: ضرورت تصویب «قانون حمایت از کل جانبازان اعصاب وروان و  همسرانِ پرستار»

ما در سال‌های اخیر شاهد فرسودگی شدید این قشر هستیم. مطالبه‌ی قانونی ما روشن است: کف در صد جانبازان اعصاب وروان ۲۵درصد که در مجالس قبلي و فعلی وکمیسیون تلفیق مورد بررسی قرار گرفت ولی هنوز اجرائی نشده است

۱. حقوق مستقل برای همه جانبازان اعصاب وروان و برای همسران: مبلغی تحت عنوان «سختیِ مراقبت» که مستقیماً به حساب همسر واریز شود.

۲. بیمه بازنشستگی: چهل سال پرستاری از جانباز اعصاب وروان با هر در صدی طبق صورت سانحه وتائید ستاد کل نیرو مبنی بر حضور فرد در خط مقدم جبهه‌ها باید معادل ۴۰ سال خدمت سخت و زیان‌آور محسوب شود.

۳. خدمات هتلینگ و سلامت: بنیاد موظف است مراکز تفریحی-درمانی ویژه‌ای را صرفاً برای «همسران» تدارک ببیند تا از فروپاشی روانی آن‌ها جلوگیری کند.

حرف آخر :
جانباز اعصاب و روان، موجهای پی در پی انفجار را در مغزش حمل می‌کند، اما همسرش آن  را در قلبش. اگر امروز به دادِ سلامتِ همسران جانباز نرسیم، فردا با نسلی از مادرانِ فرسوده روبرو خواهیم بود که دیگر توانی برای نگهداری از قهرمانان ما ندارند. احترام به جانباز، بدون تکریمِ همسرش، نیمی از راه است.

منابع:
۲. برنامه Caregiver Support Program (ایالات متحده): که حقوق و مزایای ویژه‌ای برای همسران سربازان دارای آسیب مغزی موج انفجار در نظر می گیرند

دردِ دل :
اگر همسر یا فرزند جانباز اعصاب و روان هستید بزرگترین آرزوی شما برای «آرامش در خانه چیست؟
آیا تا به حال مسئولی از بنیاد به خانه‌ی شما آمده مخصوصآ جانبازان موج انفجار زیر ۲۵در صد تا فقط حالِ همسر جانباز را بپرسد؟
✍؟ ؟ ؟

👈اینکه این عزیزان قربانی چه تفکری هستند و چرا اینگونه شد و آیا نمی شد امروز با این حجم زیاد از قربانیان جنگهای پی در پی رویرو نباشیم، سوالاتی است که پاسخ آن با کمی تفکر، در همین روزهایی که درآنیم داده می شود!

@hooreechannel 🌹

طفلی به نام شادی، دیریست گم شده‌ است
“شفیعی کدکنی”

تماشایِ آن فورانِ سرخوشانه‌یِ غرور درمیانِ آرژانتینی‌ها، که ثمره‌یِ پیروزی در زمینِ بازی بود، بیش از آنکه روایتی از یک پیروزیِ ورزشی باشد، تصویری از ملتی شد که آرامشِ ذهنی و رهایی از دغدغه‌هایِ زندگی را در یک لحظه‌یِ ناب جشن گرفته بودند.
برخلافِ سرزمینِ من، که هر شادی پیش از تولد، در تنگنایِ نان و ناامنی دفن می‌شود و«شادی» را در مسلخِ سیاست‌هایِ تمامیت‌خواه به قربانگاه می‌برد.

درحالی‌که جهان با گل‌هایِ فوتبال نفس تازه می‌کند، در جغرافیایِ ما، «نان» به سدی استوار بدل شده که حتی اجازه‌یِ نفس کشیدنِ عادی را از دهکده‌یِ فلاکت‌زده‌یِ ایران دریغ می‌کند. پرسشِ جانکاه این است؛ تا وقتی «قدرت‌طلبانِ عقیدتی»، زندگی را در انحصارِ سوگواری‌هایِ اجباری و تداومِ بحران‌هایِ معیشتی تعریف کرده‌اند، چگونه می‌توان انتظار داشت که توده‌یِ مردم، فارغ از داغِ عزیزان و رنجِ استخوان‌سوزِ نان، طعمِ اصیلِ شور و شعف را بچشند؟
آن شادیِ گمشده، نه در ساقِ پایِ بازیکنان، که در ساختارهایِ پوسیده‌ای دفن شده است که برایِ بقایِ خویش، به «غمِ جاری» در رگ‌هایِ این سرزمین نیازمندند.
ملتی که در آرزویِ یک لحظه خنده‌یِ بی‌دغدغه، گویی به تماشایِ سرابِ آزادی نشسته است.

✍زهرا مهر (شیرازی مهر)

@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹

.
ما تنها شدیم چون
روابط را می‌خواهیم اما هزینه‌هایش را نه!

این روزها همه از تنهایی شکایت می‌کنند، از نداشتن روابط رضایت‌بخش؛ اما به هر طرف نگاه کنید انگار آدم‌ها دیگر علاقه‌ای به هزینه دادن و سرمایه‌گذاری در هیچ رابطه‌ای ندارند.

آدم‌ها دل‌شان نمی‌خواهد در مجالس و مهمانی‌های فامیل شرکت کنند؛ تعهد د‌و‌طرفه‌ای که در گذشته بر آن تأکید می‌شد، امروز به دلیل آموزه‌های متمرکز بر زندگی فردگرایانه، دست‌وپاگیر و خسته‌کننده به نظر می‌رسد، و حاصلش گسست و غریبی بین اقوام حتی نزدیک است.

همسایه‌ها علاقه‌ای ندارند در مسائل و مشکلات یکدیگر شریک شوند (و اسمش را می‌گذارند دخالت نکردن در حریم خصوصی)؛ اما در یک روز کسل‌ بار از یک گپ چند دقیقه توی راهرو، یا یک بشقاب کیک و چایی از طرف همسایه محروم مانده‌اند.

زوج‌ها، در روابط عاشقانه حوصله‌ی صبوری، سازش و ساختن ندارند؛ آن‌ها به گمان‌شان حق انتخاب‌های زیادی دارند و دیگر دوره‌ی سوختن و ساختن هم گذشته، بنابراین راهکارشان گشتن و گشتن و گشتن برای پیدا کردن آدم مناسب (نیمه‌ی گم‌شده!) است.

مردم دیگر دوست ندارند جواب تلفن دوست‌هایشان را بدهند یا سری به آن‌ها بزنند، نهایتاً خود را با تبریک‌های مجازی آماده در روزهای خاص خلاص می‌کنند؛ اما بعد از ظهر یک روز تعطیل از خودشان می‌پرسند: چرا هیچ دوستی ندارم تا با هم یک چایی بنوشیم و کمی گپ بزنیم؟

و بعد در نهایت،
همه از تنهایی شکایت دارند؛ از نداشتن دورهمی‌های خانوادگی؛ از نداشتن دوستان خوب؛ از نداشتن رابطه‌ی عاشقانه‌ی رضایت‌بخش و … بی آن‌که فکر کنند خودشان چه هزینه‌ای برای داشتن این گنج‌های ارزشمند پرداخت کرده‌اند؟!

این روزها روابط را چطور می‌بینید؟
آخرین باری که برای نگه‌داشتن یک رابطه تلاش کردید، کی بود؟

پ.ن:اینستاگرامم که باز می‌کنی، پره از این پیام‌ها:
فلانی رو از زندگیت حذف کن
اگر تنهایی علتش اینه که خیلی باهوشی
و ....
انگار دارن مارمولک صحرایی تربیت می‌کنن!

عزیزان روابطِ سالم و رضایت‌بخش می‌تونه یکی از مهم‌ترین منابع لذت و شادکامی و معنای زندگی و سلامت روان ما باشه

برای روابط وقت بذارید، حوصله کنید، سرمایه‌گذاری عاطفی و روانی و زمانی و مالی و ... کنید که بتونید از این منابع مهم بهره‌مند بشید.

✍پرستو امیری
متخصص روانشناسی سلامت و روان‌درمان‌گر

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

🔺 روان‌شناسی تغییر: آیا اتفاقات بزرگ زندگی شخصیت ما را دگرگون می‌کنند؟

🔹 همواره این سوال مطرح بوده است که آیا رویدادهای بزرگی مانند ازدواج، بچه‌دار شدن، تغییر شغل، یا مواجهه با یک بیماری سخت می‌توانند شخصیت ما را برای همیشه تغییر دهند؟ تحقیقات پیشین روان‌شناسی همواره با نتایج متناقضی همراه بوده‌اند. اما اکنون یک مطالعه طولی چهار ساله که توسط دانشمندان دانشگاه‌های برمن و بیلفلد آلمان انجام شده و در ژورنال علمی روان‌شناسی شخصیت به چاپ رسیده، پاسخی هوشمندانه به این معما می‌دهد: تأثیر اتفاقات زندگی بر شخصیت ما، بیش از آنکه به خود حادثه بستگی داشته باشد، به این بستگی دارد که ما چگونه آن را «تفسیر» می‌کنیم.

❕ تفسیر ذهنی ما، معمار واقعی تغییرات شخصیتی
دانشمندان با بررسی داده‌های ۶۲۳ شرکت‌کننده دریافتند که رویدادها الگوهای متفاوتی از تغییر را ایجاد می‌کنند، اما کلید اصلی در ذهن خود شخص نهفته است. افرادی که یک رویداد را مثبت ارزیابی می‌کنند، مسیر شخصیتی کاملاً متفاوتی را نسبت به کسانی که همان رویداد را منفی می‌بینند طی می‌کنند. به عنوان مثال، تغییر در شرایط خانوادگی یا جابجایی خانه تنها زمانی باعث افزایش پایداری احساسی فرد و کاهش تنش‌های عصبی او می‌شود که فرد نگاهی مثبت و سازنده به آن رویداد داشته باشد.

🔹 یکی دیگر از یافته‌های شگفت‌انگیز این پژوهش طولی، تفاوت عمیق میان احساس ما از تغییر خودمان و برداشتی است که دیگران از ما دارند.

❕ تغییراتی که ما در خود می‌بینیم اما دیگران متوجه آن نمی‌شوند
در این تحقیق، دانشمندان علاوه بر گزارش‌های خودِ شرکت‌کنندگان، از دوستان، اعضای خانواده و شریک زندگی آن‌ها نیز خواستند تا شخصیت فرد را ارزیابی کنند. نتیجه نشان داد که برخی تغییرات شخصیتی پس از یک حادثه، تنها برای خود فرد ملموس است و دیگران متوجه آن نمی‌شوند؛ در حالی که برخی تغییرات رفتاری دیگر را فقط اطرافیان می‌بینند و خود فرد از آن‌ها بی‌خبر است. این تفاوت نشان می‌دهد که تغییر شخصیت پس از بحران‌ها یا موفقیت‌ها، پدیده‌ای تک‌بعدی نیست و لایه‌های پنهانی دارد که از زوایای مختلف به شکل‌های متفاوتی دیده می‌شود.

🔹 مطالعه همچنین نشان داد که سن و جنسیت بر این فرآیند تأثیرگذارند؛ برای نمونه، افراد مسن‌تر پس از رویدادهای بزرگ زندگی، تغییرات شخصیتی قوی‌تری را نسبت به جوانان تجربه می‌کنند. این رویدادها گاهی تغییراتی به ظاهر غیرمنتظره ایجاد می‌کنند.

❕ منطق پشت تغییرات شخصیتی به ظاهر منفی
بر اساس یافته‌های این پژوهش، ورود به یک رابطه عاطفی جدید در برخی افراد با کاهش موقت وظیفه‌شناسی همراه بود، در حالی که جدایی عاطفی به کاهش میزان توافق‌پذیری (همدلی با دیگران) منجر شد. بچه‌دار شدن نیز در برخی موارد با کاهش موقت گشودگی به تجربیات جدید همراه بود. روان‌شناسان توضیح می‌دهند که این تغییر اخیر کاملاً منطقی و سازگارانه است؛ زیرا تولد فرزند، ذهن والدین را به سمت تمرکز بر روی امنیت، ثبات و مراقبت هدایت می‌کند و به طور موقت تمایل آن‌ها را برای ریسک‌پذیری و مواجهه با تجربیات ناشناخته کاهش می‌دهد.

🔹 در نهایت، این پژوهش ثابت می‌کند که شخصیت ما یک لوح سنگی غیرقابل تغییر نیست؛ بلکه یک سیستم پویاست که تحت تأثیر تجربیات ما و مهم‌تر از همه، تحت تأثیر نحوه مواجهه و تفسیر ذهنی ما از این تجربیات، تکامل می‌یابد.

[منبع]
@Science_Focus
@hooreechannel 🌹

•
قلی‌خان، دزد بود؛ نه خان.
جوان که بود، با خودش گفت:ببینم می‌توانم به تنهایی هزارقافله راغارت کنم؟ وپای همین حرف ایستاد.سال‌ها گذشت وهزار قافله را لخت کرد.

آخرعمر، پشت دستش را داغ زد وبا خودش گفت:حالا ببینم می‌توانی فقط یک قافله راسالم به مقصدبرسانی.

نتوانست.
نه ازآن رو که پیر شده بود،از آن‌روکه همه عمر،لخت کردن آموخته بود،کمین را بلدبود، غارت را بلدبود،نه حفاظت و مراقبت را.آدمی،همان چیزی رامی‌تواند انجام دهد که عمرش راصرف آموختنش کرده‌است.

حکایت بعضی حکومت‌ها نیز همین است.اگرسال‌ها ذهن یک حکومت، صرف عبور ازبحران، شکست دادن دشمن،غلبه بر رقیب وزیستن درمیدان نبردشود،آرام‌آرام #کشورداری را فراموش می‌کند.آن‌وقت دیگرحتی اگر جنگی هم در کارنباشد، بازهم کشور بوی جنگ می‌دهد؛زیرا ذهنی که به بحران خو گرفته،امنیت را نیز از مسیربحران جست‌وجو می‌کند.

هیچ سرزمینی با ایستادن دائمی بر لبه پرتگاه،قدرتمند نمی‌شود.

هنرسیاست، این نیست که هر بار ایران را از یک جنگ عبور بدهد. هنرسیاست آن است که کاری کند ایران، اساساً کمتر درآستانه جنگ قرار بگیرد.

کشورداری،به مقصدرساندن یک قافله است؛نه عبور دادن مداوم آن از آتش.

✍محسن قریب
@hooreechannel 🌹

.
گاهی هم امید چیز خطرناکی‌ست!!!
‌
اکتبر سال ۱۹۷۲ بود. هواپیمایِ حاملِ تیمِ راگبیِ اروگوئه در ارتفاعِ ۱۵ هزار فوتیِ کوه‌هایِ یخ‌زده‌یِ آند سقوط کرد. از ۴۵ مسافر، ۲۷ نفر زنده ماندند. آن‌ها در یکی از خشن‌ترین محیط‌هایِ کره‌یِ زمین، با دمایِ منفیِ ۳۰ درجه، بدونِ لباسِ گرم و بدونِ غذا، در لاشه‌یِ نیمه‌ویرانِ هواپیما گیر افتاده بودند.
‌
در روزهایِ اول، یک چیز آن‌ها را زنده نگه داشته بود: «امیدِ واهی به نجات».
آن‌ها هر روز صبح از لاشه‌یِ هواپیما بیرون می‌آمدند، به آسمانِ سفیدِ کوهستان خیره می‌شدند و منتظرِ صدایِ هلی‌کوپترهایِ امداد بودند. این امید، باعث شده بود آن‌ها «منفعل» بمانند.
‌
آن‌ها تکه‌هایِ کوچکِ شکلات را جیره‌بندی می‌کردند، گوشه‌ای کز می‌کردند، انرژی‌شان را هدر نمی‌دادند و «منتظر» بودند تا کسی از بیرون بیاید و آن‌ها را از این جهنم نجات دهد....
اما روزِ یازدهم، همه‌چیز تغییر کرد...
‌
یکی از بازماندگان توانست یک رادیویِ ترانزیستوریِ کوچکِ جیبی را که از چمدان‌ها پیدا کرده بود، روشن کند. آن‌ها با هیجان دورِ رادیو جمع شدند تا اخبارِ جستجو را بشنوند.
‌
صدایِ پُر از خش‌خشِ گوینده‌یِ رادیو، پیامِ هولناکی را مخابره کرد:
  «عملیاتِ جستجو برایِ یافتنِ هواپیمایِ اروگوئه‌ای رسماً متوقف شد. هیچ امیدی به زنده ماندنِ مسافران نیست و جستجو برایِ یافتنِ اجساد به بهارِ سالِ آینده موکول می‌شود.»
‌
رادیو خاموش شد. سکوتِ مرگباری لاشه‌یِ هواپیما را فرا گرفت. خیلی‌ها شروع به گریه و فریاد کردند. امیدی که ۱۱ روز آن‌ها را سرِ پا نگه داشته بود، نابود شده بود. روانِ گروه در آستانه‌یِ فروپاشیِ کامل بود.
‌
اما ناگهان، یکی از پسرها به نام «گوستاوو نیکولیچ»، از جایش بلند شد. او با چشمانی که حالا برقِ عجیبی داشت رو به بقیه کرد و جمله‌ای گفت که تاریخِ بقا را تکان داد:
«هی بچه‌ها! من یک خبرِ عالی دارم! آن‌ها جستجو را متوقف کردند!»
‌
بقیه با خشم و بُهت به او نگاه کردند. یکی فریاد زد: «دیوانه شده‌ای؟ کجایِ این خبر عالی است؟ ما همه اینجا می‌میریم!»
‌
گوستاوو با صدایی محکم جواب داد:
«این خبرِ خوبی است، چون حالا می‌دانیم هیچ‌کس قرار نیست برایِ نجاتِ ما بیاید.
ما دیگر منتظر نمی‌مانیم. از این ثانیه به بعد، زنده ماندنِ ما فقط و فقط به خودمان بستگی دارد. ما باید خودمان، خودمان را نجات دهیم.»
‌
آن لحظه، نقطه‌یِ عطفِ زنده ماندنِ آن‌ها بود. با مرگِ «امیدِ واهی به هلی‌کوپترهایِ امداد»، انفعالِ آن‌ها هم مُرد. آن‌ها فهمیدند که اگر بنشینند و منتظرِ معجزه بمانند، قطعاً یخ می‌زنند. پذیرشِ این واقعیتِ بی‌رحم، به آن‌ها جرئت داد تا دست به کارهایی بزنند که تا دیروز برایشان غیرقابل‌ِتصور بود.
‌
آن‌ها برایِ زنده ماندن تصمیماتِ دردناک و هولناکی گرفتند، و در نهایت دو نفر از آن‌ها (ناندو پارادو و روبرتو کانسسا) بدونِ هیچ تجهیزاتی، ۱۰ روز در میانِ یخچال‌هایِ طبیعی پیاده‌روی کردند تا به کشورِ شیلی رسیدند و گروه را نجات دادند...
‌
در این روزهایِ پُرالتهاب و بحرانی، ما خیلی اوقات شبیهِ مسافرانِ روزهایِ اولِ آن هواپیما هستیم. ما در لاشه‌یِ اقتصادِ تورمی یا بحران‌هایِ شخصی‌مان نشسته‌ایم و به آسمان خیره شده‌ایم و منتظر اینکه خبری یا کسی زندگی ما را نجات دهد یا نابود کند!
‌
ما به خودمان «امیدِ واهی» می‌دهیم:
«بالاخره قیمتِ دلار پایین می‌آید...»
«بالاخره دولت کاری می‌کند...»
«بالاخره تکلیف این جنگ مشخص می‌شود...»
‌
این امیدِ واهی، بزرگ‌ترین دشمنِ ماست؛ چون باعث می‌شود دست رویِ دست بگذاریم، تصمیماتِ سخت را به تعویق بیندازیم و به امیدِ یک معجزه‌یِ بیرونی، ذره‌ذره یخ بزنیم....
‌
یک انسان بازمانده، نیاز دارد یک بار برایِ همیشه به اخبارِ رادیویِ درونش گوش دهد که می‌گوید: «هیچ ناجی‌ای در راه نیست!»
پذیرفتنِ این حقیقت، در ابتدا سخت است؛ اما دقیقاً از همان لحظه است که تو از یک «قربانیِ منفعل»، به یک «مبارز» تبدیل می‌شوی.
‌
وقتی به این باور برسی که کسی قرار نیست تو را از این وضعیت نجات دهد، بلند می‌شوی و برایِ زنده ماندن، از کوهستانِ روبه‌رویت بالا می‌روی... و برای نجات خودت و زندگی‌ات تلاش می‌کنی!

"باید اجازه بدهی امیدهایِ واهی‌ات بمیرند، تا قدرتِ واقعی‌ات متولد شود."

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

برای قلب همه مادران داغدیده این سرزمین
( برای مادران داغدیده جنوب)

پدیدارشناسی "داغ فرزند"؛ فرآیند زجرآورکردن مادرانگی در ایران

۱.کوچه بلندی که من دوران خردسالی تا هجده سالگی خود در شهر "دیر" در استان بوشهر را در آن گذرانده ام کوچه درد و رنج مادرانی بود که هر یک به نحوی گرفتار "داغ فرزند" بودند و زندگی شان انباشته از تجربه درد و رنج هایی بود که بواسطه این رنج بنیادین بر آن ها آوار شده بودند. پایین تر از خانه ما خانه عمویم بود. حسین فرزند بزرگ این خانواده روزهای آخر سربازی اش را میگذراند که شهید شد.
آن روز صبح را به یاد دارم که خبر شهید شدن حسین را به خانواده عمویم دادند. روبروی درب حیاط آنها نشسته بودم که صدای گریه و ناله زن عمویم را شنیدم و بعد روز تشیع جنازه که این زن سیاه پوش با گریه و زاری به دنبال تابوت فرزندش در حال حرکت بود و هنوز در حال حرکت است. زن عمویم هنوز با رنج نبودن حسین سیاه پوش است و بیشتر اوقات روزها و شب های بعد از حسین اش را با قلیان کشیدن یا به قول جنوبی ها دادن دود به قلب داغ دیده اش گذرانده است.
کمی بالاتر از خانه عمو خانه ما قرار داشت. مادرم که او را "دی ابراهیم"، به معنای مادر ابراهیم، صدا می کردند سال های دهه شصت را با رنج و درد زندان بودن فرزندش و احتمال اعدام او گذراند. میگفتند فرزندش مجاهد بوده و حالا منافق. درد این کلمه منافق بیش از هر چیزی مادرم را رنج می داد که او زنی مومن بود و عارف. "خدا" مهمترین واژه در زندگی نه چندان بلند او بود. در تمام آن سال ها او به هر زبانی خدا را فرامی خواند که خدایا فرزندم را به من بازگردان. فرزندش بعد از چندین سال بازگشت، اما قلب مادرم در مقابل داغ از دست دادن تنها فرزند فرزندش در حادثه تصادف بی جان شد و او آرام از این دنیا رفت.
اندکی بالاتر از خانه ما خانه عموی دیگرم بود:عمو کریم. صفر فرزند بزرگ خانواده به جبهه رفت و در همان سال نخستین جنگ اسیر شد. دی صفر(مادر صفر) بود و رنج اسیر بودن فرزند. زن عمویم در آن سال ها شکسته و پیر شد. زمانی که صفر از زندان های عراق برگشت او به طبع خوشحال شد، اما رنج آن سال ها از او زن- مادری داغ دیده و ناتوان ساخته بود به خصوص که چندی بعد با داغ از دست دادن فرزند پسر بعدی اش محمد روبرو شد و فرو ریخت. اندکی بالاتر از خانه عمویم خانه دی عبدی(مادر عبدی) قرار داشت. عبدی را گرفتند و به زندان بوشهر منتقل کردند و خیلی زود به جرم مجاهد بودن اعدام کردند. خودش حافظ قرآن بود و نهج البلاغه. پدرش معلم قرآن بود. مادرش را دیده بودم که به همراه مادرم برای ملاقات فرزندانشان به زندان شکری بوشهر می رفتند. عبدی فخرایی را اعدام کردند و در کوه های بوشهر دفن کردند تا کسی خاک او را نبیند. 

۲. داستان این چهار مادر با چهار تجربه شهادت فرزند، زندانی بودن فرزند، اسیر بودن فرزند، اعدامی بودن فرزند، تجربه بسیاری از مادران این سرزمین در سال های پس از انقلاب ایران است. این انقلاب اگر برای همه مفید بوده است و اگر بنا به ادعای حاکمیت باعث تعالی مردم ایران شده است، برای مادران این سرزمین چیزی جز تجربه "داغ فرزند" نداشته است.
مادران بی پناه این سرزمین زندگی را نه با شادی و رفاه و خوشبختی و آرامش که با رنج نبود فرزند و ناله و گریه و درد بزرگ بی پناهی تجربه کرده اند.

۳. این روزها و این سال ها شاهد ظهور گروه دیگری از مادران هستیم که هر یک به طریقی گرفتار در تجربه "داغ فرزند" اند، چه آن ها که در راستای ایدئولوژی نظم سیاسی موجود با داغ فرزند خود روبرو شده اند و چه آن ها که در مخالفت با نظم سیاسی موجود فرزند خود را از دست داده اند. فرفی نمیکند سمت و سوی ماجرا به کدام سوست، آنچه این زن- مادران تجربه می کنند برای هیچ فرد دیگری قابل فهم نیست. ممکن است بسیاری از آن ها خود را قوی جلوه دهند، اما آن ها در درون خود شکسته و ناتوانند.
جملات شهناز اکملی، مادر مصطفی کریم بیگی، خطاب به بهیه نامجو، مادر نوید افکاری، اوج این درد و رنج را نشان می دهد:" میدانم این روزها بی رمق تر از آن هستی که بدانی چه اتفاقی افتاده، اما روزهای بعد تازه دنیا بر سرت آوار می شود، آنجا که بخواهی سعیدت را صدا کنی و به اشتباه بگویی نوید، آنجا که در خیابان کسی را ببینی که از پشت مانند او راه می رود، آنجا که خوابش را ببینی اما تا در آغوشش کشیدی برود، آنجا که صدای مامان گفتنش در گوش ات میپیچد اما خودش را نمیبینی". چه کسی می تواند رنج این مادر را بفهمد که می گوید صدای مامان گفتنش در گوش ات میپیچد اما خودش را نمیبینی. او در قطعه دیگری می نویسد: "مصطفای خودم را زیر این سنگ پیدا نمی کنم....مصطفای خودم را گم کرده ام، نشانی ازش نمی یابم....من مادری هستم که در حسرت بوسه ای بر گونه پسرم روزهایم را سر میکنم". باید مادر بود و پدر تا فهمید این زن چه می گوید.
ادامه👇👇👇

برای مادران داغدیده جنوب

۴. حالا با وقوع حادثه انفجار در بندرعباس با ظهور تعداد دیگری از زن- مادران داغدیده روبروییم که سرگردان در هوای نبود فرزندانشان روزگار را در ماتم تجربه می کنند. زنان در جنوب همواره چیزی در میانه غم و شادی را زیست می کنند: زندگی آنان بواسطه صرف زیستن در جنوب و سختی های زندگی در آن جغرافیا انباشته از غم است. اما آنها همواره شادند چون زنان جنوب در کانون پیوندهای اجتماعی و انسانی در استان های جنوب قرار دارند. آنها ستون خانواده اند. درجنوب زندگی بی وجود مادران بی معناست.همه فامیل و طائفه بر گرد شمع وجود مادران روشن است. حالا این مادران خود داغدارند: آن ها هم داغدارند و هم خود باید داغ همه فامیل را تسلا دهند. بی دلیل نیست که در جنوب مادران پیر داغدیده مقدس اند و مردم آنان را قدیس می دانند: قدیس در جنوب یعنی کسی که بار داغ های بسیار بر قلب دارد.

✍مصطفی مهرآیین

@hooreechannel 🌹

🎥حال خوب
♻️فرزندان بهتر از والدین نمی شوند.
در ارتش به هنگام ارزیابی فرماندهان اصطلاحی هست با این عنوان که « هیچ یگانی بهتر از فرمانده اش نیست»
اگر این اصطلاح جامعه شناختی را هم به جامعه تسری دهیم باید بگوییم « هیچ جامعه ای بهتر از حاکمان آن نیست.»
و در خانواده نیز

«هیچ فرزندی بهتر از پدر و مادر خود نیست.»

فرزندان پژواک شخصیت تمام نمای پدر و مادر هستند.
والدینی که کتاب نمی خوانند، ورزش نمی کنند و یا تا ساعت ۲ نیمه شب بیدار می مانند نمی توانند از فرزندشان فردی کتاب خوان و ورزشکار را انتظار داشته باشند.

اگر می خواهیم فرزندی نه موفق بلکه #خوشبخت داشته باشیم بایست در سالم خواری، سالم خوابی و سالم زیستی ، همزیستی با طبیعت و صدق رفتار همت کنیم.

آنچه موجب خوشایندی است و حس مفیدبودن را به فرزندان انتقال می دهد مهارت آموزی است مهارت ارتباط،مهارت دوست داشتن، مهارت انتقاد پذیری، مهارت مصرف. مهارت کار با ابزار و...

بچه ها آنچه را که می بینند و لمس می کنند را می پذیرند نه آنچه را که بدان امر میشوند.

آب، خاک، آفتاب و درخت با کودکان برای مدنیت؛

✍ح درویشی

@darvishane49
@hooreechannel 🌹

آسیب‌های فقر درآمدی

بحران فقر درآمدی فراتر از تقابل ساده میان دستمزد پایین و تورم بالا، ناشی از شکاف فزاینده میان درآمد خانوار و هزینه‌های اجتناب‌ناپذیر است.

در شرایط فشار معیشتی، خانوار ابتدا هزینه‌هایی مانند تفریح، پس‌انداز و آموزش مکمل را حذف می‌کند؛ اما با تداوم فشار، هزینه‌های حیاتی نظیر خوراک و درمان نیز آسیب می‌بینند.

طبق «قانون انگل»، خانوار فقیرتر سهم بیشتری از درآمدش را صرف غذا می‌کند، اما کیفیت آن (کاهش پروتئین و لبنیات) افت کرده و به سوءتغذیه پنهان و ضعف بدنی منجر می‌شود.

پس‌انداز نخستین قربانی است که خانوار را در برابر شوک‌های مالی آسیب‌پذیر می‌کند. آموزش و درمان نیز با کاهش سرمایه‌گذاری و به‌تأخیر انداختن مراقبت‌ها، به نابرابری و هزینه‌های سنگین‌تر در آینده دامن می‌زنند.

تفریح و فرهنگ نیز حذف شده و موجب فرسایش روانی و افت بهره‌وری می‌شود. سیاست‌های حمایتی نظیر یارانه یا کالابرگ در صورت تداوم تورم مزمن، اثر پایدار ندارند و صرفاً مسکن‌های کوتاه‌مدت محسوب می‌شوند؛ چراکه ارزش واقعی آن‌ها به‌سرعت از بین می‌رود.

تبعات این وضعیت فراتر از معیشت است؛ کوچک شدن سفره خانوار به معنای کاهش سرمایه انسانی و ضربه به رشد اقتصادی در بلندمدت است.

کودکی که درست تغذیه نشده یا آموزشی ندیده، نیروی کار کم‌بازده آینده است. طبقه متوسط نیز در این مسیر دچار افت شده و با کاهش قدرت خرید، به سمت الگوی مصرف دهک‌های پایین سوق می‌یابد که نتیجه آن، رکود تقاضا و کاهش سرمایه‌گذاری است.

در نهایت، تداوم این وضعیت نه تنها رفاه امروز، بلکه ظرفیت رشد، ثبات اجتماعی و اعتماد عمومی را فرسایش می‌دهد.

سیاست‌گذاری موثر نیازمند سه محور همزمان است: مهار تورم، رشد تولید و حمایت هدفمند؛ بدون این اقدامات، هزینه‌ای که امروز در سفره خانوار دیده می‌شود، فردا در قالب نابرابری، مهاجرت نیروی انسانی، رکود و فرسایش اجتماعی پرداخت خواهد شد.

✍ فاطمه عزیزخانی اقتصاددان

@hooreechannel 🌹

📍تقابل دلبستگی اضطرابی و اجتنابی
(چرا کسانی که بیشترین نیاز را به هم دارند، بیشتر از همه به هم آسیب می‌زنند؟)

🔻 اگر بخواهم از میان صدها زوجی که در اتاق درمان دیده‌ام، فقط یک الگوی تکرارشونده را نام ببرم، بدون تردید به تقابل دلبستگی اضطرابی و اجتنابی اشاره می‌کنم. بسیاری از زوج‌ها تصور می‌کنند مشکلشان تفاوت اخلاق، کم‌رنگ شدن عشق یا نداشتن مهارت گفت‌وگوست؛ اما وقتی لایه‌های عمیق‌تر رابطه را بررسی می‌کنیم، می‌بینیم ریشه بسیاری از تنش‌ها در سبک دلبستگی آنهاست؛ الگویی که سال‌ها قبل شکل گرفته و امروز خودش را در رابطه عاطفی نشان می‌دهد.

◼️ به طور کلی، چهار سبک دلبستگی وجود دارد:
۱. دلبستگی ایمن؛ فرد هم از صمیمیت لذت می‌برد و هم استقلالش را حفظ می‌کند.
۲. دلبستگی اضطرابی؛ فرد دائماً نگران از دست دادن رابطه است و برای آرام شدن به اطمینان، توجه و حضور طرف مقابل نیاز دارد.
۳. دلبستگی اجتنابی؛ فرد از صمیمیت بیش از حد احساس ناامنی می‌کند و هر زمان رابطه عمیق‌تر می‌شود، ناخودآگاه فاصله می‌گیرد.
۴. دلبستگی آشفته (ترسان)؛ فرد هم به صمیمیت نیاز دارد و هم از آن می‌ترسد و معمولاً تجربه‌های دردناک گذشته در شکل‌گیری این سبک نقش داشته‌اند.

◼️ پرتکرارترین ترکیبی که در اتاق درمان می‌بینم، رابطه میان یک فرد با دلبستگی اضطرابی و یک فرد با دلبستگی اجتنابی است. این دو نفر معمولاً به شکل عجیبی جذب هم می‌شوند؛ نه به این دلیل که بهترین انتخاب برای هم هستند، بلکه چون هر کدام زخمی را در دیگری فعال می‌کند که برایش آشناست.

◼️ فردی که دلبستگی اضطرابی دارد، عشق را در نزدیکی، توجه و اطمینان جست‌وجو می‌کند. اگر پیامش دیر جواب داده شود، اگر طرف مقابل کمی سردتر رفتار کند یا کمتر ابراز محبت کند، ذهنش خیلی زود به سمت این فکر می‌رود که «نکند دیگر دوستم ندارد؟» برای همین بیشتر توضیح می‌خواهد، بیشتر تماس می‌گیرد، بیشتر پیگیر می‌شود و تلاش می‌کند رابطه را با چسباندن خودش حفظ کند.

◼️ در مقابل، فردی که دلبستگی اجتنابی دارد، با زیاد شدن صمیمیت احساس فشار می‌کند. ممکن است سکوت کند، دیر جواب بدهد، خودش را درگیر کار کند یا از گفت‌وگو فاصله بگیرد. نه از سر بی‌علاقگی، بلکه چون در تجربه زیسته‌اش، نزدیکی بیش از حد با احساس خفگی، کنترل شدن یا آسیب دیدن گره خورده است.

◼️ از همین نقطه، چرخه‌ای شکل می‌گیرد که بسیاری از زوج‌ها سال‌ها در آن گرفتار می‌مانند؛ هرچه فرد اضطرابی بیشتر نزدیک می‌شود، فرد اجتنابی بیشتر فاصله می‌گیرد و هرچه فاصله بیشتر می‌شود، اضطراب نفر اول شدت می‌گیرد. یکی تعقیب می‌کند و دیگری عقب می‌نشیند. هر دو هم مطمئن‌اند که مشکل از طرف مقابل است، در حالی که هر دو اسیر الگوهایی هستند که سال‌ها پیش در وجودشان شکل گرفته است.

◼️ به همین دلیل، موضوع اصلی بیشتر دعواهای این زوج‌ها، چیزی نیست که درباره‌اش بحث می‌کنند. اختلاف بر سر یک پیام، یک تماس یا دیر رسیدن به خانه نیست. زیرِ همه این اتفاق‌ها، یک نفر دنبال امنیت از راه نزدیک شدن است و نفر دیگر امنیت را در حفظ فاصله تجربه می‌کند. تا وقتی این تفاوت دیده نشود، سوءتفاهم پشت سوءتفاهم ساخته می‌شود.

◼️ تغییر، از جایی آغاز می‌شود که هر دو نفر به جای متهم کردن یکدیگر، الگوهای خودشان را بشناسند. فرد اضطرابی یاد می‌گیرد تمام آرامش خود را به رفتار طرف مقابل گره نزند و فرد اجتنابی هم کم‌کم تجربه کند که صمیمیت، الزاماً به معنای از دست دادن استقلال نیست. بسیاری از رابطه‌هایی که روزی فرساینده به نظر می‌رسیدند، دقیقاً از همین نقطه مسیر متفاوتی پیدا کرده‌اند.

◼️ اگر در رابطه‌تان همیشه یک نفر دنبال رابطه می‌دود و نفر دیگر عقب می‌کشد، پیش از آنکه دنبال مقصر بگردید، از خودتان بپرسید: «من بیشتر از چه چیزی می‌ترسم؛ رها شدن یا نزدیک شدن؟» پاسخ این سؤال، گاهی از ساعت‌ها بحث و دعوا، تصویر روشن‌تری از رابطه به دست می‌دهد.

✍️ مصطفی سلیمانی

https://t.me/DarmanRoom
@hooreechannel 🌹

✅فیلترینگ یکی از سه دلیل اصلی مهاجرت است

حامد بیدی، کنشگر حق اینترنت:
بررسی وضعیت بچه‌هایی که در ابتدای دهه ۹۰ در فضای استارتاپی فعال بوده‌اند، نشان می‌دهد که دست‌کم ۵۰ درصد (و به تأیید حاضرین بسیار بیشتر از آن) از کشور خارج شده‌اند.

این پدیده دیگر یک مهاجرت عادی برای پیشرفت شغلی و نقشه راه مشابه آنچه در هند یا چین رخ می‌دهد و افراد پس از کسب تجربه بازمی‌گردند نیست، بلکه یک «فرار» تمام‌عیار است.

پیش از تعطیلی رصدخانه مهاجرت ایران، آمارهای نظرسنجی رسمی تایید می‌کردند که فیلترینگ و وضعیت اینترنت جزو سه دلیل اصلی انگیزه فرار از کشور است، اما پس از تعطیلی این نهاد، انتشار این آمارها متوقف شد و خوشبختانه صورت‌مسئله پاک شد.

@hooreechannel 🌹