طفلی به نام شادی، دیریست گم شده‌ است
“شفیعی کدکنی”

تماشایِ آن فورانِ سرخوشانه‌یِ غرور درمیانِ آرژانتینی‌ها، که ثمره‌یِ پیروزی در زمینِ بازی بود، بیش از آنکه روایتی از یک پیروزیِ ورزشی باشد، تصویری از ملتی شد که آرامشِ ذهنی و رهایی از دغدغه‌هایِ زندگی را در یک لحظه‌یِ ناب جشن گرفته بودند.
برخلافِ سرزمینِ من، که هر شادی پیش از تولد، در تنگنایِ نان و ناامنی دفن می‌شود و«شادی» را در مسلخِ سیاست‌هایِ تمامیت‌خواه به قربانگاه می‌برد.

درحالی‌که جهان با گل‌هایِ فوتبال نفس تازه می‌کند، در جغرافیایِ ما، «نان» به سدی استوار بدل شده که حتی اجازه‌یِ نفس کشیدنِ عادی را از دهکده‌یِ فلاکت‌زده‌یِ ایران دریغ می‌کند. پرسشِ جانکاه این است؛ تا وقتی «قدرت‌طلبانِ عقیدتی»، زندگی را در انحصارِ سوگواری‌هایِ اجباری و تداومِ بحران‌هایِ معیشتی تعریف کرده‌اند، چگونه می‌توان انتظار داشت که توده‌یِ مردم، فارغ از داغِ عزیزان و رنجِ استخوان‌سوزِ نان، طعمِ اصیلِ شور و شعف را بچشند؟
آن شادیِ گمشده، نه در ساقِ پایِ بازیکنان، که در ساختارهایِ پوسیده‌ای دفن شده است که برایِ بقایِ خویش، به «غمِ جاری» در رگ‌هایِ این سرزمین نیازمندند.
ملتی که در آرزویِ یک لحظه خنده‌یِ بی‌دغدغه، گویی به تماشایِ سرابِ آزادی نشسته است.

✍زهرا مهر (شیرازی مهر)

@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹

.
ما تنها شدیم چون
روابط را می‌خواهیم اما هزینه‌هایش را نه!

این روزها همه از تنهایی شکایت می‌کنند، از نداشتن روابط رضایت‌بخش؛ اما به هر طرف نگاه کنید انگار آدم‌ها دیگر علاقه‌ای به هزینه دادن و سرمایه‌گذاری در هیچ رابطه‌ای ندارند.

آدم‌ها دل‌شان نمی‌خواهد در مجالس و مهمانی‌های فامیل شرکت کنند؛ تعهد د‌و‌طرفه‌ای که در گذشته بر آن تأکید می‌شد، امروز به دلیل آموزه‌های متمرکز بر زندگی فردگرایانه، دست‌وپاگیر و خسته‌کننده به نظر می‌رسد، و حاصلش گسست و غریبی بین اقوام حتی نزدیک است.

همسایه‌ها علاقه‌ای ندارند در مسائل و مشکلات یکدیگر شریک شوند (و اسمش را می‌گذارند دخالت نکردن در حریم خصوصی)؛ اما در یک روز کسل‌ بار از یک گپ چند دقیقه توی راهرو، یا یک بشقاب کیک و چایی از طرف همسایه محروم مانده‌اند.

زوج‌ها، در روابط عاشقانه حوصله‌ی صبوری، سازش و ساختن ندارند؛ آن‌ها به گمان‌شان حق انتخاب‌های زیادی دارند و دیگر دوره‌ی سوختن و ساختن هم گذشته، بنابراین راهکارشان گشتن و گشتن و گشتن برای پیدا کردن آدم مناسب (نیمه‌ی گم‌شده!) است.

مردم دیگر دوست ندارند جواب تلفن دوست‌هایشان را بدهند یا سری به آن‌ها بزنند، نهایتاً خود را با تبریک‌های مجازی آماده در روزهای خاص خلاص می‌کنند؛ اما بعد از ظهر یک روز تعطیل از خودشان می‌پرسند: چرا هیچ دوستی ندارم تا با هم یک چایی بنوشیم و کمی گپ بزنیم؟

و بعد در نهایت،
همه از تنهایی شکایت دارند؛ از نداشتن دورهمی‌های خانوادگی؛ از نداشتن دوستان خوب؛ از نداشتن رابطه‌ی عاشقانه‌ی رضایت‌بخش و … بی آن‌که فکر کنند خودشان چه هزینه‌ای برای داشتن این گنج‌های ارزشمند پرداخت کرده‌اند؟!

این روزها روابط را چطور می‌بینید؟
آخرین باری که برای نگه‌داشتن یک رابطه تلاش کردید، کی بود؟

پ.ن:اینستاگرامم که باز می‌کنی، پره از این پیام‌ها:
فلانی رو از زندگیت حذف کن
اگر تنهایی علتش اینه که خیلی باهوشی
و ....
انگار دارن مارمولک صحرایی تربیت می‌کنن!

عزیزان روابطِ سالم و رضایت‌بخش می‌تونه یکی از مهم‌ترین منابع لذت و شادکامی و معنای زندگی و سلامت روان ما باشه

برای روابط وقت بذارید، حوصله کنید، سرمایه‌گذاری عاطفی و روانی و زمانی و مالی و ... کنید که بتونید از این منابع مهم بهره‌مند بشید.

✍پرستو امیری
متخصص روانشناسی سلامت و روان‌درمان‌گر

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

🔺 روان‌شناسی تغییر: آیا اتفاقات بزرگ زندگی شخصیت ما را دگرگون می‌کنند؟

🔹 همواره این سوال مطرح بوده است که آیا رویدادهای بزرگی مانند ازدواج، بچه‌دار شدن، تغییر شغل، یا مواجهه با یک بیماری سخت می‌توانند شخصیت ما را برای همیشه تغییر دهند؟ تحقیقات پیشین روان‌شناسی همواره با نتایج متناقضی همراه بوده‌اند. اما اکنون یک مطالعه طولی چهار ساله که توسط دانشمندان دانشگاه‌های برمن و بیلفلد آلمان انجام شده و در ژورنال علمی روان‌شناسی شخصیت به چاپ رسیده، پاسخی هوشمندانه به این معما می‌دهد: تأثیر اتفاقات زندگی بر شخصیت ما، بیش از آنکه به خود حادثه بستگی داشته باشد، به این بستگی دارد که ما چگونه آن را «تفسیر» می‌کنیم.

❕ تفسیر ذهنی ما، معمار واقعی تغییرات شخصیتی
دانشمندان با بررسی داده‌های ۶۲۳ شرکت‌کننده دریافتند که رویدادها الگوهای متفاوتی از تغییر را ایجاد می‌کنند، اما کلید اصلی در ذهن خود شخص نهفته است. افرادی که یک رویداد را مثبت ارزیابی می‌کنند، مسیر شخصیتی کاملاً متفاوتی را نسبت به کسانی که همان رویداد را منفی می‌بینند طی می‌کنند. به عنوان مثال، تغییر در شرایط خانوادگی یا جابجایی خانه تنها زمانی باعث افزایش پایداری احساسی فرد و کاهش تنش‌های عصبی او می‌شود که فرد نگاهی مثبت و سازنده به آن رویداد داشته باشد.

🔹 یکی دیگر از یافته‌های شگفت‌انگیز این پژوهش طولی، تفاوت عمیق میان احساس ما از تغییر خودمان و برداشتی است که دیگران از ما دارند.

❕ تغییراتی که ما در خود می‌بینیم اما دیگران متوجه آن نمی‌شوند
در این تحقیق، دانشمندان علاوه بر گزارش‌های خودِ شرکت‌کنندگان، از دوستان، اعضای خانواده و شریک زندگی آن‌ها نیز خواستند تا شخصیت فرد را ارزیابی کنند. نتیجه نشان داد که برخی تغییرات شخصیتی پس از یک حادثه، تنها برای خود فرد ملموس است و دیگران متوجه آن نمی‌شوند؛ در حالی که برخی تغییرات رفتاری دیگر را فقط اطرافیان می‌بینند و خود فرد از آن‌ها بی‌خبر است. این تفاوت نشان می‌دهد که تغییر شخصیت پس از بحران‌ها یا موفقیت‌ها، پدیده‌ای تک‌بعدی نیست و لایه‌های پنهانی دارد که از زوایای مختلف به شکل‌های متفاوتی دیده می‌شود.

🔹 مطالعه همچنین نشان داد که سن و جنسیت بر این فرآیند تأثیرگذارند؛ برای نمونه، افراد مسن‌تر پس از رویدادهای بزرگ زندگی، تغییرات شخصیتی قوی‌تری را نسبت به جوانان تجربه می‌کنند. این رویدادها گاهی تغییراتی به ظاهر غیرمنتظره ایجاد می‌کنند.

❕ منطق پشت تغییرات شخصیتی به ظاهر منفی
بر اساس یافته‌های این پژوهش، ورود به یک رابطه عاطفی جدید در برخی افراد با کاهش موقت وظیفه‌شناسی همراه بود، در حالی که جدایی عاطفی به کاهش میزان توافق‌پذیری (همدلی با دیگران) منجر شد. بچه‌دار شدن نیز در برخی موارد با کاهش موقت گشودگی به تجربیات جدید همراه بود. روان‌شناسان توضیح می‌دهند که این تغییر اخیر کاملاً منطقی و سازگارانه است؛ زیرا تولد فرزند، ذهن والدین را به سمت تمرکز بر روی امنیت، ثبات و مراقبت هدایت می‌کند و به طور موقت تمایل آن‌ها را برای ریسک‌پذیری و مواجهه با تجربیات ناشناخته کاهش می‌دهد.

🔹 در نهایت، این پژوهش ثابت می‌کند که شخصیت ما یک لوح سنگی غیرقابل تغییر نیست؛ بلکه یک سیستم پویاست که تحت تأثیر تجربیات ما و مهم‌تر از همه، تحت تأثیر نحوه مواجهه و تفسیر ذهنی ما از این تجربیات، تکامل می‌یابد.

[منبع]
@Science_Focus
@hooreechannel 🌹

•
قلی‌خان، دزد بود؛ نه خان.
جوان که بود، با خودش گفت:ببینم می‌توانم به تنهایی هزارقافله راغارت کنم؟ وپای همین حرف ایستاد.سال‌ها گذشت وهزار قافله را لخت کرد.

آخرعمر، پشت دستش را داغ زد وبا خودش گفت:حالا ببینم می‌توانی فقط یک قافله راسالم به مقصدبرسانی.

نتوانست.
نه ازآن رو که پیر شده بود،از آن‌روکه همه عمر،لخت کردن آموخته بود،کمین را بلدبود، غارت را بلدبود،نه حفاظت و مراقبت را.آدمی،همان چیزی رامی‌تواند انجام دهد که عمرش راصرف آموختنش کرده‌است.

حکایت بعضی حکومت‌ها نیز همین است.اگرسال‌ها ذهن یک حکومت، صرف عبور ازبحران، شکست دادن دشمن،غلبه بر رقیب وزیستن درمیدان نبردشود،آرام‌آرام #کشورداری را فراموش می‌کند.آن‌وقت دیگرحتی اگر جنگی هم در کارنباشد، بازهم کشور بوی جنگ می‌دهد؛زیرا ذهنی که به بحران خو گرفته،امنیت را نیز از مسیربحران جست‌وجو می‌کند.

هیچ سرزمینی با ایستادن دائمی بر لبه پرتگاه،قدرتمند نمی‌شود.

هنرسیاست، این نیست که هر بار ایران را از یک جنگ عبور بدهد. هنرسیاست آن است که کاری کند ایران، اساساً کمتر درآستانه جنگ قرار بگیرد.

کشورداری،به مقصدرساندن یک قافله است؛نه عبور دادن مداوم آن از آتش.

✍محسن قریب
@hooreechannel 🌹

.
گاهی هم امید چیز خطرناکی‌ست!!!
‌
اکتبر سال ۱۹۷۲ بود. هواپیمایِ حاملِ تیمِ راگبیِ اروگوئه در ارتفاعِ ۱۵ هزار فوتیِ کوه‌هایِ یخ‌زده‌یِ آند سقوط کرد. از ۴۵ مسافر، ۲۷ نفر زنده ماندند. آن‌ها در یکی از خشن‌ترین محیط‌هایِ کره‌یِ زمین، با دمایِ منفیِ ۳۰ درجه، بدونِ لباسِ گرم و بدونِ غذا، در لاشه‌یِ نیمه‌ویرانِ هواپیما گیر افتاده بودند.
‌
در روزهایِ اول، یک چیز آن‌ها را زنده نگه داشته بود: «امیدِ واهی به نجات».
آن‌ها هر روز صبح از لاشه‌یِ هواپیما بیرون می‌آمدند، به آسمانِ سفیدِ کوهستان خیره می‌شدند و منتظرِ صدایِ هلی‌کوپترهایِ امداد بودند. این امید، باعث شده بود آن‌ها «منفعل» بمانند.
‌
آن‌ها تکه‌هایِ کوچکِ شکلات را جیره‌بندی می‌کردند، گوشه‌ای کز می‌کردند، انرژی‌شان را هدر نمی‌دادند و «منتظر» بودند تا کسی از بیرون بیاید و آن‌ها را از این جهنم نجات دهد....
اما روزِ یازدهم، همه‌چیز تغییر کرد...
‌
یکی از بازماندگان توانست یک رادیویِ ترانزیستوریِ کوچکِ جیبی را که از چمدان‌ها پیدا کرده بود، روشن کند. آن‌ها با هیجان دورِ رادیو جمع شدند تا اخبارِ جستجو را بشنوند.
‌
صدایِ پُر از خش‌خشِ گوینده‌یِ رادیو، پیامِ هولناکی را مخابره کرد:
  «عملیاتِ جستجو برایِ یافتنِ هواپیمایِ اروگوئه‌ای رسماً متوقف شد. هیچ امیدی به زنده ماندنِ مسافران نیست و جستجو برایِ یافتنِ اجساد به بهارِ سالِ آینده موکول می‌شود.»
‌
رادیو خاموش شد. سکوتِ مرگباری لاشه‌یِ هواپیما را فرا گرفت. خیلی‌ها شروع به گریه و فریاد کردند. امیدی که ۱۱ روز آن‌ها را سرِ پا نگه داشته بود، نابود شده بود. روانِ گروه در آستانه‌یِ فروپاشیِ کامل بود.
‌
اما ناگهان، یکی از پسرها به نام «گوستاوو نیکولیچ»، از جایش بلند شد. او با چشمانی که حالا برقِ عجیبی داشت رو به بقیه کرد و جمله‌ای گفت که تاریخِ بقا را تکان داد:
«هی بچه‌ها! من یک خبرِ عالی دارم! آن‌ها جستجو را متوقف کردند!»
‌
بقیه با خشم و بُهت به او نگاه کردند. یکی فریاد زد: «دیوانه شده‌ای؟ کجایِ این خبر عالی است؟ ما همه اینجا می‌میریم!»
‌
گوستاوو با صدایی محکم جواب داد:
«این خبرِ خوبی است، چون حالا می‌دانیم هیچ‌کس قرار نیست برایِ نجاتِ ما بیاید.
ما دیگر منتظر نمی‌مانیم. از این ثانیه به بعد، زنده ماندنِ ما فقط و فقط به خودمان بستگی دارد. ما باید خودمان، خودمان را نجات دهیم.»
‌
آن لحظه، نقطه‌یِ عطفِ زنده ماندنِ آن‌ها بود. با مرگِ «امیدِ واهی به هلی‌کوپترهایِ امداد»، انفعالِ آن‌ها هم مُرد. آن‌ها فهمیدند که اگر بنشینند و منتظرِ معجزه بمانند، قطعاً یخ می‌زنند. پذیرشِ این واقعیتِ بی‌رحم، به آن‌ها جرئت داد تا دست به کارهایی بزنند که تا دیروز برایشان غیرقابل‌ِتصور بود.
‌
آن‌ها برایِ زنده ماندن تصمیماتِ دردناک و هولناکی گرفتند، و در نهایت دو نفر از آن‌ها (ناندو پارادو و روبرتو کانسسا) بدونِ هیچ تجهیزاتی، ۱۰ روز در میانِ یخچال‌هایِ طبیعی پیاده‌روی کردند تا به کشورِ شیلی رسیدند و گروه را نجات دادند...
‌
در این روزهایِ پُرالتهاب و بحرانی، ما خیلی اوقات شبیهِ مسافرانِ روزهایِ اولِ آن هواپیما هستیم. ما در لاشه‌یِ اقتصادِ تورمی یا بحران‌هایِ شخصی‌مان نشسته‌ایم و به آسمان خیره شده‌ایم و منتظر اینکه خبری یا کسی زندگی ما را نجات دهد یا نابود کند!
‌
ما به خودمان «امیدِ واهی» می‌دهیم:
«بالاخره قیمتِ دلار پایین می‌آید...»
«بالاخره دولت کاری می‌کند...»
«بالاخره تکلیف این جنگ مشخص می‌شود...»
‌
این امیدِ واهی، بزرگ‌ترین دشمنِ ماست؛ چون باعث می‌شود دست رویِ دست بگذاریم، تصمیماتِ سخت را به تعویق بیندازیم و به امیدِ یک معجزه‌یِ بیرونی، ذره‌ذره یخ بزنیم....
‌
یک انسان بازمانده، نیاز دارد یک بار برایِ همیشه به اخبارِ رادیویِ درونش گوش دهد که می‌گوید: «هیچ ناجی‌ای در راه نیست!»
پذیرفتنِ این حقیقت، در ابتدا سخت است؛ اما دقیقاً از همان لحظه است که تو از یک «قربانیِ منفعل»، به یک «مبارز» تبدیل می‌شوی.
‌
وقتی به این باور برسی که کسی قرار نیست تو را از این وضعیت نجات دهد، بلند می‌شوی و برایِ زنده ماندن، از کوهستانِ روبه‌رویت بالا می‌روی... و برای نجات خودت و زندگی‌ات تلاش می‌کنی!

"باید اجازه بدهی امیدهایِ واهی‌ات بمیرند، تا قدرتِ واقعی‌ات متولد شود."

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

برای قلب همه مادران داغدیده این سرزمین
( برای مادران داغدیده جنوب)

پدیدارشناسی "داغ فرزند"؛ فرآیند زجرآورکردن مادرانگی در ایران

۱.کوچه بلندی که من دوران خردسالی تا هجده سالگی خود در شهر "دیر" در استان بوشهر را در آن گذرانده ام کوچه درد و رنج مادرانی بود که هر یک به نحوی گرفتار "داغ فرزند" بودند و زندگی شان انباشته از تجربه درد و رنج هایی بود که بواسطه این رنج بنیادین بر آن ها آوار شده بودند. پایین تر از خانه ما خانه عمویم بود. حسین فرزند بزرگ این خانواده روزهای آخر سربازی اش را میگذراند که شهید شد.
آن روز صبح را به یاد دارم که خبر شهید شدن حسین را به خانواده عمویم دادند. روبروی درب حیاط آنها نشسته بودم که صدای گریه و ناله زن عمویم را شنیدم و بعد روز تشیع جنازه که این زن سیاه پوش با گریه و زاری به دنبال تابوت فرزندش در حال حرکت بود و هنوز در حال حرکت است. زن عمویم هنوز با رنج نبودن حسین سیاه پوش است و بیشتر اوقات روزها و شب های بعد از حسین اش را با قلیان کشیدن یا به قول جنوبی ها دادن دود به قلب داغ دیده اش گذرانده است.
کمی بالاتر از خانه عمو خانه ما قرار داشت. مادرم که او را "دی ابراهیم"، به معنای مادر ابراهیم، صدا می کردند سال های دهه شصت را با رنج و درد زندان بودن فرزندش و احتمال اعدام او گذراند. میگفتند فرزندش مجاهد بوده و حالا منافق. درد این کلمه منافق بیش از هر چیزی مادرم را رنج می داد که او زنی مومن بود و عارف. "خدا" مهمترین واژه در زندگی نه چندان بلند او بود. در تمام آن سال ها او به هر زبانی خدا را فرامی خواند که خدایا فرزندم را به من بازگردان. فرزندش بعد از چندین سال بازگشت، اما قلب مادرم در مقابل داغ از دست دادن تنها فرزند فرزندش در حادثه تصادف بی جان شد و او آرام از این دنیا رفت.
اندکی بالاتر از خانه ما خانه عموی دیگرم بود:عمو کریم. صفر فرزند بزرگ خانواده به جبهه رفت و در همان سال نخستین جنگ اسیر شد. دی صفر(مادر صفر) بود و رنج اسیر بودن فرزند. زن عمویم در آن سال ها شکسته و پیر شد. زمانی که صفر از زندان های عراق برگشت او به طبع خوشحال شد، اما رنج آن سال ها از او زن- مادری داغ دیده و ناتوان ساخته بود به خصوص که چندی بعد با داغ از دست دادن فرزند پسر بعدی اش محمد روبرو شد و فرو ریخت. اندکی بالاتر از خانه عمویم خانه دی عبدی(مادر عبدی) قرار داشت. عبدی را گرفتند و به زندان بوشهر منتقل کردند و خیلی زود به جرم مجاهد بودن اعدام کردند. خودش حافظ قرآن بود و نهج البلاغه. پدرش معلم قرآن بود. مادرش را دیده بودم که به همراه مادرم برای ملاقات فرزندانشان به زندان شکری بوشهر می رفتند. عبدی فخرایی را اعدام کردند و در کوه های بوشهر دفن کردند تا کسی خاک او را نبیند. 

۲. داستان این چهار مادر با چهار تجربه شهادت فرزند، زندانی بودن فرزند، اسیر بودن فرزند، اعدامی بودن فرزند، تجربه بسیاری از مادران این سرزمین در سال های پس از انقلاب ایران است. این انقلاب اگر برای همه مفید بوده است و اگر بنا به ادعای حاکمیت باعث تعالی مردم ایران شده است، برای مادران این سرزمین چیزی جز تجربه "داغ فرزند" نداشته است.
مادران بی پناه این سرزمین زندگی را نه با شادی و رفاه و خوشبختی و آرامش که با رنج نبود فرزند و ناله و گریه و درد بزرگ بی پناهی تجربه کرده اند.

۳. این روزها و این سال ها شاهد ظهور گروه دیگری از مادران هستیم که هر یک به طریقی گرفتار در تجربه "داغ فرزند" اند، چه آن ها که در راستای ایدئولوژی نظم سیاسی موجود با داغ فرزند خود روبرو شده اند و چه آن ها که در مخالفت با نظم سیاسی موجود فرزند خود را از دست داده اند. فرفی نمیکند سمت و سوی ماجرا به کدام سوست، آنچه این زن- مادران تجربه می کنند برای هیچ فرد دیگری قابل فهم نیست. ممکن است بسیاری از آن ها خود را قوی جلوه دهند، اما آن ها در درون خود شکسته و ناتوانند.
جملات شهناز اکملی، مادر مصطفی کریم بیگی، خطاب به بهیه نامجو، مادر نوید افکاری، اوج این درد و رنج را نشان می دهد:" میدانم این روزها بی رمق تر از آن هستی که بدانی چه اتفاقی افتاده، اما روزهای بعد تازه دنیا بر سرت آوار می شود، آنجا که بخواهی سعیدت را صدا کنی و به اشتباه بگویی نوید، آنجا که در خیابان کسی را ببینی که از پشت مانند او راه می رود، آنجا که خوابش را ببینی اما تا در آغوشش کشیدی برود، آنجا که صدای مامان گفتنش در گوش ات میپیچد اما خودش را نمیبینی". چه کسی می تواند رنج این مادر را بفهمد که می گوید صدای مامان گفتنش در گوش ات میپیچد اما خودش را نمیبینی. او در قطعه دیگری می نویسد: "مصطفای خودم را زیر این سنگ پیدا نمی کنم....مصطفای خودم را گم کرده ام، نشانی ازش نمی یابم....من مادری هستم که در حسرت بوسه ای بر گونه پسرم روزهایم را سر میکنم". باید مادر بود و پدر تا فهمید این زن چه می گوید.
ادامه👇👇👇

برای مادران داغدیده جنوب

۴. حالا با وقوع حادثه انفجار در بندرعباس با ظهور تعداد دیگری از زن- مادران داغدیده روبروییم که سرگردان در هوای نبود فرزندانشان روزگار را در ماتم تجربه می کنند. زنان در جنوب همواره چیزی در میانه غم و شادی را زیست می کنند: زندگی آنان بواسطه صرف زیستن در جنوب و سختی های زندگی در آن جغرافیا انباشته از غم است. اما آنها همواره شادند چون زنان جنوب در کانون پیوندهای اجتماعی و انسانی در استان های جنوب قرار دارند. آنها ستون خانواده اند. درجنوب زندگی بی وجود مادران بی معناست.همه فامیل و طائفه بر گرد شمع وجود مادران روشن است. حالا این مادران خود داغدارند: آن ها هم داغدارند و هم خود باید داغ همه فامیل را تسلا دهند. بی دلیل نیست که در جنوب مادران پیر داغدیده مقدس اند و مردم آنان را قدیس می دانند: قدیس در جنوب یعنی کسی که بار داغ های بسیار بر قلب دارد.

✍مصطفی مهرآیین

@hooreechannel 🌹

🎥حال خوب
♻️فرزندان بهتر از والدین نمی شوند.
در ارتش به هنگام ارزیابی فرماندهان اصطلاحی هست با این عنوان که « هیچ یگانی بهتر از فرمانده اش نیست»
اگر این اصطلاح جامعه شناختی را هم به جامعه تسری دهیم باید بگوییم « هیچ جامعه ای بهتر از حاکمان آن نیست.»
و در خانواده نیز

«هیچ فرزندی بهتر از پدر و مادر خود نیست.»

فرزندان پژواک شخصیت تمام نمای پدر و مادر هستند.
والدینی که کتاب نمی خوانند، ورزش نمی کنند و یا تا ساعت ۲ نیمه شب بیدار می مانند نمی توانند از فرزندشان فردی کتاب خوان و ورزشکار را انتظار داشته باشند.

اگر می خواهیم فرزندی نه موفق بلکه #خوشبخت داشته باشیم بایست در سالم خواری، سالم خوابی و سالم زیستی ، همزیستی با طبیعت و صدق رفتار همت کنیم.

آنچه موجب خوشایندی است و حس مفیدبودن را به فرزندان انتقال می دهد مهارت آموزی است مهارت ارتباط،مهارت دوست داشتن، مهارت انتقاد پذیری، مهارت مصرف. مهارت کار با ابزار و...

بچه ها آنچه را که می بینند و لمس می کنند را می پذیرند نه آنچه را که بدان امر میشوند.

آب، خاک، آفتاب و درخت با کودکان برای مدنیت؛

✍ح درویشی

@darvishane49
@hooreechannel 🌹

آسیب‌های فقر درآمدی

بحران فقر درآمدی فراتر از تقابل ساده میان دستمزد پایین و تورم بالا، ناشی از شکاف فزاینده میان درآمد خانوار و هزینه‌های اجتناب‌ناپذیر است.

در شرایط فشار معیشتی، خانوار ابتدا هزینه‌هایی مانند تفریح، پس‌انداز و آموزش مکمل را حذف می‌کند؛ اما با تداوم فشار، هزینه‌های حیاتی نظیر خوراک و درمان نیز آسیب می‌بینند.

طبق «قانون انگل»، خانوار فقیرتر سهم بیشتری از درآمدش را صرف غذا می‌کند، اما کیفیت آن (کاهش پروتئین و لبنیات) افت کرده و به سوءتغذیه پنهان و ضعف بدنی منجر می‌شود.

پس‌انداز نخستین قربانی است که خانوار را در برابر شوک‌های مالی آسیب‌پذیر می‌کند. آموزش و درمان نیز با کاهش سرمایه‌گذاری و به‌تأخیر انداختن مراقبت‌ها، به نابرابری و هزینه‌های سنگین‌تر در آینده دامن می‌زنند.

تفریح و فرهنگ نیز حذف شده و موجب فرسایش روانی و افت بهره‌وری می‌شود. سیاست‌های حمایتی نظیر یارانه یا کالابرگ در صورت تداوم تورم مزمن، اثر پایدار ندارند و صرفاً مسکن‌های کوتاه‌مدت محسوب می‌شوند؛ چراکه ارزش واقعی آن‌ها به‌سرعت از بین می‌رود.

تبعات این وضعیت فراتر از معیشت است؛ کوچک شدن سفره خانوار به معنای کاهش سرمایه انسانی و ضربه به رشد اقتصادی در بلندمدت است.

کودکی که درست تغذیه نشده یا آموزشی ندیده، نیروی کار کم‌بازده آینده است. طبقه متوسط نیز در این مسیر دچار افت شده و با کاهش قدرت خرید، به سمت الگوی مصرف دهک‌های پایین سوق می‌یابد که نتیجه آن، رکود تقاضا و کاهش سرمایه‌گذاری است.

در نهایت، تداوم این وضعیت نه تنها رفاه امروز، بلکه ظرفیت رشد، ثبات اجتماعی و اعتماد عمومی را فرسایش می‌دهد.

سیاست‌گذاری موثر نیازمند سه محور همزمان است: مهار تورم، رشد تولید و حمایت هدفمند؛ بدون این اقدامات، هزینه‌ای که امروز در سفره خانوار دیده می‌شود، فردا در قالب نابرابری، مهاجرت نیروی انسانی، رکود و فرسایش اجتماعی پرداخت خواهد شد.

✍ فاطمه عزیزخانی اقتصاددان

@hooreechannel 🌹

📍تقابل دلبستگی اضطرابی و اجتنابی
(چرا کسانی که بیشترین نیاز را به هم دارند، بیشتر از همه به هم آسیب می‌زنند؟)

🔻 اگر بخواهم از میان صدها زوجی که در اتاق درمان دیده‌ام، فقط یک الگوی تکرارشونده را نام ببرم، بدون تردید به تقابل دلبستگی اضطرابی و اجتنابی اشاره می‌کنم. بسیاری از زوج‌ها تصور می‌کنند مشکلشان تفاوت اخلاق، کم‌رنگ شدن عشق یا نداشتن مهارت گفت‌وگوست؛ اما وقتی لایه‌های عمیق‌تر رابطه را بررسی می‌کنیم، می‌بینیم ریشه بسیاری از تنش‌ها در سبک دلبستگی آنهاست؛ الگویی که سال‌ها قبل شکل گرفته و امروز خودش را در رابطه عاطفی نشان می‌دهد.

◼️ به طور کلی، چهار سبک دلبستگی وجود دارد:
۱. دلبستگی ایمن؛ فرد هم از صمیمیت لذت می‌برد و هم استقلالش را حفظ می‌کند.
۲. دلبستگی اضطرابی؛ فرد دائماً نگران از دست دادن رابطه است و برای آرام شدن به اطمینان، توجه و حضور طرف مقابل نیاز دارد.
۳. دلبستگی اجتنابی؛ فرد از صمیمیت بیش از حد احساس ناامنی می‌کند و هر زمان رابطه عمیق‌تر می‌شود، ناخودآگاه فاصله می‌گیرد.
۴. دلبستگی آشفته (ترسان)؛ فرد هم به صمیمیت نیاز دارد و هم از آن می‌ترسد و معمولاً تجربه‌های دردناک گذشته در شکل‌گیری این سبک نقش داشته‌اند.

◼️ پرتکرارترین ترکیبی که در اتاق درمان می‌بینم، رابطه میان یک فرد با دلبستگی اضطرابی و یک فرد با دلبستگی اجتنابی است. این دو نفر معمولاً به شکل عجیبی جذب هم می‌شوند؛ نه به این دلیل که بهترین انتخاب برای هم هستند، بلکه چون هر کدام زخمی را در دیگری فعال می‌کند که برایش آشناست.

◼️ فردی که دلبستگی اضطرابی دارد، عشق را در نزدیکی، توجه و اطمینان جست‌وجو می‌کند. اگر پیامش دیر جواب داده شود، اگر طرف مقابل کمی سردتر رفتار کند یا کمتر ابراز محبت کند، ذهنش خیلی زود به سمت این فکر می‌رود که «نکند دیگر دوستم ندارد؟» برای همین بیشتر توضیح می‌خواهد، بیشتر تماس می‌گیرد، بیشتر پیگیر می‌شود و تلاش می‌کند رابطه را با چسباندن خودش حفظ کند.

◼️ در مقابل، فردی که دلبستگی اجتنابی دارد، با زیاد شدن صمیمیت احساس فشار می‌کند. ممکن است سکوت کند، دیر جواب بدهد، خودش را درگیر کار کند یا از گفت‌وگو فاصله بگیرد. نه از سر بی‌علاقگی، بلکه چون در تجربه زیسته‌اش، نزدیکی بیش از حد با احساس خفگی، کنترل شدن یا آسیب دیدن گره خورده است.

◼️ از همین نقطه، چرخه‌ای شکل می‌گیرد که بسیاری از زوج‌ها سال‌ها در آن گرفتار می‌مانند؛ هرچه فرد اضطرابی بیشتر نزدیک می‌شود، فرد اجتنابی بیشتر فاصله می‌گیرد و هرچه فاصله بیشتر می‌شود، اضطراب نفر اول شدت می‌گیرد. یکی تعقیب می‌کند و دیگری عقب می‌نشیند. هر دو هم مطمئن‌اند که مشکل از طرف مقابل است، در حالی که هر دو اسیر الگوهایی هستند که سال‌ها پیش در وجودشان شکل گرفته است.

◼️ به همین دلیل، موضوع اصلی بیشتر دعواهای این زوج‌ها، چیزی نیست که درباره‌اش بحث می‌کنند. اختلاف بر سر یک پیام، یک تماس یا دیر رسیدن به خانه نیست. زیرِ همه این اتفاق‌ها، یک نفر دنبال امنیت از راه نزدیک شدن است و نفر دیگر امنیت را در حفظ فاصله تجربه می‌کند. تا وقتی این تفاوت دیده نشود، سوءتفاهم پشت سوءتفاهم ساخته می‌شود.

◼️ تغییر، از جایی آغاز می‌شود که هر دو نفر به جای متهم کردن یکدیگر، الگوهای خودشان را بشناسند. فرد اضطرابی یاد می‌گیرد تمام آرامش خود را به رفتار طرف مقابل گره نزند و فرد اجتنابی هم کم‌کم تجربه کند که صمیمیت، الزاماً به معنای از دست دادن استقلال نیست. بسیاری از رابطه‌هایی که روزی فرساینده به نظر می‌رسیدند، دقیقاً از همین نقطه مسیر متفاوتی پیدا کرده‌اند.

◼️ اگر در رابطه‌تان همیشه یک نفر دنبال رابطه می‌دود و نفر دیگر عقب می‌کشد، پیش از آنکه دنبال مقصر بگردید، از خودتان بپرسید: «من بیشتر از چه چیزی می‌ترسم؛ رها شدن یا نزدیک شدن؟» پاسخ این سؤال، گاهی از ساعت‌ها بحث و دعوا، تصویر روشن‌تری از رابطه به دست می‌دهد.

✍️ مصطفی سلیمانی

https://t.me/DarmanRoom
@hooreechannel 🌹

✅فیلترینگ یکی از سه دلیل اصلی مهاجرت است

حامد بیدی، کنشگر حق اینترنت:
بررسی وضعیت بچه‌هایی که در ابتدای دهه ۹۰ در فضای استارتاپی فعال بوده‌اند، نشان می‌دهد که دست‌کم ۵۰ درصد (و به تأیید حاضرین بسیار بیشتر از آن) از کشور خارج شده‌اند.

این پدیده دیگر یک مهاجرت عادی برای پیشرفت شغلی و نقشه راه مشابه آنچه در هند یا چین رخ می‌دهد و افراد پس از کسب تجربه بازمی‌گردند نیست، بلکه یک «فرار» تمام‌عیار است.

پیش از تعطیلی رصدخانه مهاجرت ایران، آمارهای نظرسنجی رسمی تایید می‌کردند که فیلترینگ و وضعیت اینترنت جزو سه دلیل اصلی انگیزه فرار از کشور است، اما پس از تعطیلی این نهاد، انتشار این آمارها متوقف شد و خوشبختانه صورت‌مسئله پاک شد.

@hooreechannel 🌹

🔺 بزرگترین ارتقادهنده ذهن: خواندن کتاب چگونه ساختار فیزیکی مغز را بازآرایی می‌کند؟

🔹 در عصری که تحت سیطره هوش مصنوعی، گوشی‌های هوشمند و ویدیوهای کوتاه شبکه‌های اجتماعی است، عادات مطالعه ما تغییرات شگرفی کرده است. در حالی که روندهای مدرن سلامتی بر مدیتیشن، مکمل‌های غذایی و تحریک‌های عصبی برای تقویت ذهن تأکید می‌کنند، یک کتاب جدید علمی از موسسه ماکس پلانک نشان می‌دهد که یکی از قدرتمندترین ابزارهای ارتقای شناختی، درست در برابر چشمان ماست: توانایی خواندن کتاب‌های مکتوب.

❕ رد یک فرضیه قدیمی: ارتباط خواندن و تقویت تشخیص چهره
سال‌ها در علوم اعصاب شناختی تصور می‌شد که چون نوشتن و خواندن اختراعات نسبتاً جدیدی در تاریخ بشر هستند، مغز ما شبکه تکاملی اختصاصی برای آن‌ها ندارد؛ در نتیجه، یادگیری خواندن باید فضایی از بخش‌های دیگر سیستم بینایی (مانند بخش تشخیص چهره) را غصب کند که این امر به عملکرد بینایی آسیب می‌زند. اما تحقیقات تجربی روی بزرگسالان در هند نشان داد که یادگیری خواندن نه تنها به توانایی‌های دیگر آسیب نمی‌زند، بلکه مانند یک ورزش سنگین، کل سیستم بینایی را ورزیده کرده و به طور فیزیکی بهینه‌سازی می‌کند، به طوری که افراد باسواد در تشخیص چهره‌ها و اشیا نیز عملکرد بهتری نشان می‌دهند.

🔹 فرآیند باسوادی و مطالعه، بسیار فراتر از رمزگشایی ساده کلمات روی کاغذ است. این فرآیند یک بازآرایی مداوم در سطح شبکه‌های عصبی عمیق مغز ایجاد می‌کند که به مرور زمان، نحوه فیزیکی دیدن و تفسیر جهان پیرامون را در فرد تغییر می‌دهد. با این حال، تفاوت‌های مهمی میان شیوه‌های مختلف مطالعه در مغز ما وجود دارد.

❕ کتاب کاغذی در برابر صفحات دیجیتال: نبرد خودتنظیمی ذهنی
بررسی‌ها نشان می‌دهند که درک مطلب هنگام مطالعه روی کاغذ به شکل معناداری بهتر از نمایشگرهای دیجیتال است. علت این تفاوت، تکنولوژی نمایشگرها نیست، بلکه به روان‌شناسی خودتنظیمی ما بازمی‌گردد. ذهن ما به طور ناخودآگاه کاغذ مکتوب را رسانه‌ای جدی و مناسب برای یادگیری عمیق می‌داند و به همین دلیل انرژی شناختی و تمرکز بیشتری را برای آن بسیج می‌کند. در مقابل، هنگام خواندن روی صفحات دیجیتال، گارد شناختی خود را پایین می‌آوریم و ناخودآگاه به سطحی‌خوانی روی می‌آوریم.

❕ خطر ساده‌سازی زبان برای نسل جدید با ابزارهای هوش مصنوعی
پژوهشگران هشدار می‌دهند که ساده‌سازی افراطی متون آموزشی کودکان با تکیه بر ابزارهای هوش مصنوعی یا ویرایش خودکار کلمات برای همخوانی با دایره لغات در حال کاهش جوانان، یک اشتباه بزرگ است. متون مکتوب و غنی حاوی ساختارهای گرامری پیچیده و کلمات نادری هستند که هرگز در مکالمات روزمره یا کتاب‌های صوتی شنیده نمی‌شوند. مواجهه با این چالش‌های زبانی، دقیقاً همان چیزی است که به مغز فرصت می‌دهد تا اتصالات عصبی جدید بسازد و تقویت شود.

🔹 مطالعه فعالانه متون مکتوب ابزاری خنثی نیست، بلکه نیرویی است که ذهن را در دست می‌گیرد و آن را بازآرایی می‌کند. برای حفظ و ارتقای هوش، بازگشت به مطالعه متون باکیفیت و عمیق، بیش از هر زمان دیگری در عصر دیجیتال حیاتی به نظر می‌رسد.

[منبع]
@Science_Focus
@hooreechannel 🌹

📍 پدر لازم است یا مادر؟
(پدر و مادر؛ کدام‌یک مسئول واقعی تربیت فرزندند؟)

🔻 چرا این سؤال از اساس اشتباه است؟

هر وقت خانواده‌ای از من می‌پرسد «بالاخره تربیت بچه با پدر است یا مادر؟» می‌فهمم مسئله، فقط یک سؤال نیست؛ نشانه‌ی یک سوءبرداشت عمیق است. انگار تربیت، باری است که باید روی دوش یکی انداخته شود تا دیگری آسوده باشد. اما روان‌شناسی رشد، علوم اعصاب و تجربه‌ی سال‌ها نشستن پای حرف هزاران خانواده، یک پاسخ روشن دارند؛ کودک، محصول رفتار هیچ‌کدام از والدین نیست، محصول رابطه‌ی میان آن‌هاست. بچه بیشتر از آن‌که از پدر یا مادر یاد بگیرد، از کیفیت ارتباط این دو با یکدیگر می‌آموزد. او پیش از آن‌که نصیحت‌ها را بشنود، الگوها را زندگی می‌کند.

■ نقش مادر دقیقاً چیست؟

مادر معمولاً نخستین پایگاه امنیت روانی کودک است. از همان ماه‌های ابتدایی زندگی، مغز کودک در آغوش، نگاه، لحن صدا و پاسخ‌گویی مادر، یاد می‌گیرد که دنیا جای امنی هست یا نه. کودکی که احساس امنیت می‌کند، بعدها راحت‌تر یاد می‌گیرد، بهتر دوست می‌دارد و سالم‌تر با ناکامی کنار می‌آید. اما یک اشتباه بزرگ این است که تصور کنیم مادر باید همه‌ی بار تربیت را به دوش بکشد. هیچ مادری، هرچقدر هم فداکار باشد، نمی‌تواند به‌تنهایی همه‌ی نیازهای رشدی یک کودک را تأمین کند. حتی بهترین مادر دنیا هم جای خالی یک پدرِ درگیر و مسئول را پر نمی‌کند.

■ پس پدر چه نقشی دارد؟

پدر فقط کسی نیست که هزینه‌های زندگی را تأمین کند. حضور روانی پدر، یکی از مهم‌ترین عوامل رشد هیجانی کودک است. تحقیقات نشان داده‌اند کودکانی که پدرانشان در بازی، گفت‌وگو، تصمیم‌گیری و مراقبت روزمره حضور فعال دارند، اعتمادبه‌نفس بیشتر، خودکنترلی بهتر و اضطراب کمتری را تجربه می‌کنند. پدر، کودک را با دنیای چالش، قانون، جرئت، استقلال و مسئولیت آشنا می‌کند. البته نه با ترس، نه با خشونت و نه با دستور؛ بلکه با رابطه‌ای گرم، مقتدر و قابل پیش‌بینی.

■ اگر یکی از والدین وظیفه‌اش را انجام ندهد چه می‌شود؟

کودک، نبودن را هم تربیت می‌شود. وقتی مادری از نظر عاطفی غایب است، یا پدری فقط نام پدر را یدک می‌کشد، مغز کودک این خلأ را ثبت می‌کند. گاهی این خلأ سال‌ها بعد خودش را به شکل وابستگی افراطی، ترس از رهاشدن، پرخاشگری، بی‌اعتمادی یا ناتوانی در ساختن رابطه‌های سالم نشان می‌دهد. مسئله فقط این نیست که چه کسی کنار کودک بوده؛ مسئله این است که کیفیت حضورش چگونه بوده است. حضور بی‌کیفیت، گاهی از غیبت هم آسیب‌زننده‌تر است.

■ آیا وظایف پدر و مادر قابل جایگزینی‌اند؟

بخشی از وظایف، بله؛ اما همه‌ی آن‌ها نه. هر دو باید عشق، امنیت، آموزش، مراقبت و مرزبندی را به کودک بدهند، اما هرکدام با سبک و جنس متفاوتی این کار را انجام می‌دهند. کودک از همین تفاوت‌ها یاد می‌گیرد که دنیا فقط یک شکل ندارد. او انعطاف، گفت‌وگو، احترام به تفاوت‌ها و حل تعارض را از کنار هم بودن دو والد می‌آموزد. بنابراین مسئله برتری یکی بر دیگری نیست؛ مسئله مکمل بودن آن‌هاست.

■ بزرگ‌ترین اشتباه والدین چیست؟

این‌که یکی نقش پلیس را بازی کند و دیگری نقش ناجی را. یکی مدام سخت‌گیری کند و دیگری همیشه جبران. یکی قانون بگذارد و دیگری همه‌ی قانون‌ها را بشکند. کودک خیلی زود یاد می‌گیرد از شکاف میان والدین استفاده کند. اما آسیب اصلی این نیست؛ آسیب اصلی این است که دیگر احساس امنیت نمی‌کند. امنیت برای کودک یعنی بداند پدر و مادر، با وجود تفاوت‌ها، در اصول تربیتی کنار هم ایستاده‌اند.

■ پس مسئول واقعی تربیت فرزند چه کسی است؟

پاسخ شاید ساده باشد، اما اجرای آن دشوار است؛ تربیت فرزند، مسئولیت مشترک پدر و مادر است، اما پیش از آن، مسئولیت دو انسان بالغ است که باید خودشان را تربیت کنند. کودکی که هر روز دعوا، تحقیر، بی‌احترامی، قهر، بی‌تفاوتی یا خشونت می‌بیند، با هیچ کلاس آموزشی و هیچ کتاب تربیتی، سالم رشد نمی‌کند. بهترین هدیه‌ای که والدین به فرزندشان می‌دهند، کامل بودن نیست؛ رابطه‌ای محترمانه، امن، همدلانه و مسئولانه با یکدیگر است. کودک، آینده را از رفتار امروز والدینش می‌نویسد و هیچ میراثی ارزشمندتر از این نیست که پدر و مادر، پیش از تربیت فرزند، مراقب کیفیت انسان بودن خودشان باشند.

✍️ مصطفی سلیمانی

https://t.me/tarbiat_mind
@hooreechannel 🌹

تباهی آموزش در ایران!

🔺باور کردنش خیلی سخته..! اینها دانش آموزان دوره اول دبیرستان هستند...!

این کلیپ دو حقیقت را نشان می‌دهد: یکی ناتوانی نظام آموزشیِ رسمی(مدرسه)در انتقال ساده‌ترین دانش‌ها به دانش‌آموزان؛ دیگری تاثیر نیرومند فرهنگِ عمومی(عامه) و فضای مَجازی بر ذهن‌ها که بسی نیرومندتر از اثربخشی دبستان و دبیرستان است.

در این سرزمین، هزینه‌ گزافی که خرج نظام آموزشی می‌شود، در عمل، دود می‌شود و باز صدرحمت به فرهنگِ عامه که چیزکی را باقی گذاشته است. دردا و دریغا و شگفتا!

💠 آنچه می‌بینیم نه ساختگی هست نه دوربین مخفی..! وقتی مدارس رو به بهانه‌های مختلف تعطیل می‌کنند و امتحانات آنلاین برگزار میشه و والدین بجای بچه‌ها امتحان میدهند..! وقتی حقوق معلمین کفاف زندگی را نمیدهد؛ سواد میشود این..!

💠این واقعیت تلخ، نشان دهنده سطح سواد و آموزش فرزندان این سرزمینه..! برای این سیستم آموزش و پرورش و آینده این کشور، باید خون گریست..! بیچاره ایران..؟!!!

✅به راستی سرانجام آینده سرزمین ایران چه خواهد شد؟

@hooreechannel 🌹

راز محبوبیت دیکتاتورها

وقتی به تاریخ نگاه می‌کنیم، با یک پرسش تکرارشونده و تأمل‌برانگیز مواجه می‌شویم: چرا برخی دیکتاتورها نه‌تنها سال‌ها در قدرت باقی می‌مانند، بلکه گاه از حمایت پرشور بخش‌هایی از جامعه نیز برخوردار می‌شوند؟ پاسخ این پرسش را نمی‌توان صرفاً در سرکوب، سانسور یا ماشین ارعاب جست‌وجو کرد. دیکتاتورها معمولاً بر ترس‌ها، نیازها و سازوکارهای عمیق روانی انسان‌ها تکیه می‌کنند و از شرایط بحرانی برای جلب یا حفظ حمایت عمومی بهره می‌برند.
دلایل این پدیده را می‌توان در چند محور اصلی خلاصه کرد:

🔴نیاز به یک ناجی:
انسان‌ها در شرایط ناامنی، بحران یا بی‌ثباتی، به‌طور ناخودآگاه به دنبال فردی می‌گردند که احساس امنیت، نظم و اطمینان را به آن‌ها بازگرداند. دیکتاتورها اغلب خود را در قالب ناجی ملت یا تنها فردی که قادر به حل مشکلات است معرفی می‌کنند و از این طریق به نیاز عمیق انسان به امنیت و قطعیت پاسخ می‌دهند.

🔴فریب اعتمادبه‌نفس کاذب:
بسیاری از رهبران مستبد دارای درجات بالایی از خودشیفتگی هستند و با قطعیتِ تمام حرف می‌زنند. مشکل آنجاست که انسان‌ها گاهی این اعتمادبه‌نفس کاذب را با شایستگی اشتباه می‌گیرند و ادعاهای بزرگ یا سخنان قاطع را به اشتباه پای هوش، شایستگی و قدرت حل مسئله فرد می‌گذارند.

🔴تله دشمن‌سازی و مقصریابی:
یکی از قدیمی‌ترین ابزارهای دیکتاتورها، تقسیم جامعه به دو گروه «ما» و «آن‌ها» است. در این چارچوب، مشکلات کشور به یک #دشمن داخلی یا خارجی نسبت داده می‌شود. چنین روایتی ضمن ساده‌سازی مسائل پیچیده، حس تعلق گروهی و وفاداری به رهبر را تقویت می‌کند و جامعه را حول یک تهدید مشترک بسیج می‌سازد.

🔴همرنگی با جماعت و توجیهِ روانی:
وقتی مخالفت با قدرت هزینه‌های سنگینی داشته باشد، بسیاری از افراد ترجیح می‌دهند در ظاهر با جریان غالب همراه شوند. اما انسان‌ها به‌طور طبیعی از تناقض میان باورها و رفتارهای خود احساس راحتی ندارند. به همین دلیل، برخی افراد به‌مرور زمان برای کاهش این تنش روانی، باورها و نگرش‌های خود را با رفتارهایشان هماهنگ می‌کنند و در نتیجه روایت رسمی را بیش از پیش می‌پذیرند.

🔴معامله امنیت در برابر آزادی:
در شرایط فقر، ناامنی، آشوب یا ترس از جنگ، بسیاری از شهروندان ثبات و امنیت را بر آزادی ترجیح می‌دهند. در چنین فضایی، وعده نظم و کنترل می‌تواند جذاب‌تر از ارزش‌هایی مانند آزادی بیان، رقابت سیاسی یا نظارت بر قدرت به نظر برسد.

🔴بت‌سازی رسانه‌ای و توهم محبوبیت حداکثری:
با انحصار کامل رسانه‌ها، تصویری مقدس و بی‌عیب از حاکم ساخته می‌شود. در سایه این بمباران اطلاعاتی و ترسِ حاکم بر جامعه، مردم نظرات واقعی خود را پنهان می‌کنند و به دروغ تظاهر به عشق و حمایت می‌کنند. خودِ دیکتاتور هم در این دام می‌افتد و دچار این توهم می‌شود که محبوبیتی بی‌نظیر دارد.

✍️ حسین حسینی پناه
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹

نود دقیقه تا فروپاشی اسطورهٔ «زن احساساتی/مرد منطقی»

روایت مردسالارانه می‌گوید زنان احساساتی، غیرمنطقی و فاقد کنترل بر خویشتن هستند و مردان نماد عقلانیت و خودکنترلی هستند اما واقعیت شبِ مسابقه نشان می‌دهد که مردان به دلیل ناتوانی در کنترل هیجانات خود، دست به خشونت می‌زنند و سیستم مردسالار با برچسبِ احساساتی بودن زنان، این بحران عمیق عدم خودکنترلی مردانه را پنهان می‌کند.

کلیشه‌های جنسیتی همواره زنان را به دلیل ابراز عواطف (مانند گریستن یا بیان عواطف) متهم به «عدم کنترل بر خود» می‌کنند. اما آمار هولناک خشونت خانگی پس از مسابقات فوتبال (که بر اساس پژوهش‌های دانشگاهی در انگلستان، با باخت تیم ملی تا ۳۸ درصد و حتی با برد آن تا ۲۶ درصد افزایش می‌یابد) نشان می‌دهد که بی‌ثباتی عاطفی و عدم کنترل بر رفتار در شدیدترین و ویرانگرترین شکل خود، در میان مردان رخ می‌دهد و ناتوانی در مدیریت هیجان ناشی از یک بازی ورزشی، به شکل «خشونت فیزیکی افسارگسیخته» علیه شریک زندگی بروز می‌کند.

🟡این امر نشان می‌دهد که برچسب «عقلانیت مردانه» تا چه حد یک برساخت اجتماعی است که رفتارهای به شدت غیرعقلانی و تکانه‌ای مردان را نادیده می‌گیرد.

در سنت فلسفی غرب و تفکر پدرسالار، همواره یک مرزبندی جنسیتی میان «عقل» (که به مردان منتسب می‌شود) و «احساس» (که به زنان منسوب و نشانه‌ی ضعف دانسته می‌شود) وجود داشته است. اما فلسفه و نظریه فمینیست‌های کلاسیک (مانند ژان گریمشو) همواره به ما یادآوری می‌کنند که مرزبندی میان «عقل» و «احساس» جنسیت‌بندی شده است.

وقتی مردی پس از باخت یا حتی برد تیم محبوبش دست به خشونت خانگی می‌زند، رفتاری به غایت «احساسی»، تکانه‌ای و وحشیانه را به نمایش می‌گذارد.

✒️اما نکته فمینیستی اینجاست: چرا این فورانِ کنترل‌نشده‌ی احساساتِ مخرب (خشم و خشونت) هرگز به عنوان «ضعف عاطفیِ مردانه» برچسب نمی‌خورد؟

خشم، پرخاشگری و میل به ویرانگری معمولاً در جامعه به عنوان «احساسات» طبقه‌بندی نمی‌شوند، بلکه تحت عناوینی چون «شور و تعصب ورزشی» یا «تخلیه انرژی» تطهیر می‌شوند.

جامعه مردسالار، خشم مردانه را تحت عناوین مقبولی چون «عرق ملی»، «تعصب ورزشی» یا «تخلیه هیجان طبیعی» صورت‌بندی می‌کند. در مقابل، اگر زنی در موقعیتی مشابه واکنشی عاطفی نشان دهد، آن را نشانه‌ی «عدم ثبات هورمونی یا روانی» می‌دانند.

✅این تحلیل فاش می‌کند که تعریف خودِ واژه‌ی «احساسات» در دستان قدرت پدرسالار است؛ خشم مخرب مردانه هنجار تلقی می‌شود، اما ابراز عواطف زنانه، انحراف از عقلانیت.

استناد به خشونت شب‌های مسابقه مردان نشان می‌دهد که:

🌸اولاً، مردان نیز به شدت تحت تأثیر احساسات (خشم، سرخوردگی، غرور جریحه‌دار شده) قرار دارند.

🌸ثانیاً، در حالی که ابراز احساسات زنان معمولاً صلح‌آمیز و ارتباطی است، ابراز احساسات مردان در این بافتار، سلطه‌جویانه، تخریبی و متکی بر زورِ فیزیکی است.

بنابراین، مقصر دانستن زنان به عنوان جنس «احساساتی و بی‌ثبات»، فرافکنی ساختاری برای پنهان کردن بی‌ثباتی خطرناک رفتاری در رفتارهای مردانه است.

خانه برای زنان همواره فضایی امن نبوده است. شب مسابقه فوتبال، ورزش بهانه‌ای می‌شود تا مرد، ناکامی اجتماعی یا ورزشی خود را از طریق بازتولید سلطه در خانه جبران کند. بنابراین خانه تبدیل به مکانی برای تخلیه «سرخوردگی‌های مردانه» می‌شود.

در این سازوکار، زن نه یک انسان هم‌تراز، بلکه ابزاری برای بازیابی غرور جریحه‌دار شده‌ی مرد است. این رفتار، فاحش‌ترین شکل بی‌ثباتی و فقدان خودکنترلی و ناتوانی در مدیریت بحران‌های شخصی است.

جامعه ترجیح می‌دهد فوتبال را یک سرگرمی خانوادگی و هیجان‌انگیز نشان دهد و خشونتِ پس از آن را نادیده بگیرد.

یکی از اصول فمینیسم، فروپاشیدن مرز میان «حوزه عمومی» (ورزشگاه، مسابقه، جامعه) و «حوزه خصوصی» (خانه) است. پدرسالاری به مرد این حق نانوشته را می‌دهد که کنترل از دست‌ رفته بر جهان بیرون را با اعمال کنترل و خشونت بر شریک جنسی/عاطفی خود در خانه بازپس بگیرد.

کلیشه‌ای که زنان را ضعیف و احساساتی می‌داند، معمولاً آن‌ها را به کنج خانه هدایت می‌کند تا تحت حمایت «مرد عاقل و حامی» باشند. 

🌸پدیده خشونت خانگی در شب‌های فوتبال نشان می‌دهد که:

خانه ناامن‌ترین مکان برای زنان است و مرد که قرار بود طبق قرارداد اجتماعی پدرسالاری «حامی» باشد، خود عامل اصلی تهدید جانی است.

تنش موجود در حوزه عمومی (باخت فوتبال در استادیوم) مستقیماً به جغرافیای تنِ زن در حوزه خصوصی سرریز می‌شود.

این موارد نشان می‌دهند که چگونه ساختار مردسالاری برای سرپوش گذاشتن بر این ناامنیِ سیستماتیک، جای شاکی و متهم را عوض می‌کند؛ با بازتولید مداوم افسانه‌ی «زنان ضعیف و احساساتی که نیاز به کنترل و سرپرستی دارند»، تلاش می‌کند تمرکز را از روی «مردانی که قادر به کنترل خشم بدوی خود در برابر یک بازیِ ۹۰ دقیقه‌ای نیستند» بردارد.

این واقعیت، استانداردهای دوگانه جامعه مردسالار را عیان می‌کند. این پدیده ثابت می‌کند که خشونت، شکلی کاملاً بدوی و مهارنشده از ابراز احساسات (خشم و ناکامی) است. انتساب صفت «بی‌ثباتی عاطفی» به زنان، مکانیزمی دفاعی برای انحراف افکار عمومی از خشونت‌های سیستماتیک، غیرعقلانی و کنترل‌نشده‌ای است که در خصوصی‌ترین فضاهای جامعه (خانه‌ها) جریان دارد.

✍پرستو فرخی

@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹

چرا جامعه احساس خوشبختی ندارد؟

بداخلاقی حاصل از رشوه و پارتی بازی و چشم پوشی بر قانون شکنی جایی برای خوشبختی و شادمانی نمیگذارد.( آدمی از اینکه همواره بر میل نفسانی خود چرخیده است از درون شرمگین است اگر چه بظاهر خود را آراسته و شاد نشان دهد)
مردم میدوند برای ثروتمند شدن، موفقیت، کسب دکترا  و دائم در اینستاگرام لحظات قشنگ خود را به اشتراک میگذارند اما احساس خوشبختی ندارند. 
جامعه فاقد اخلاق در نتیجه رذائل اخلاقی نمیتواند شاد و خوشبخت باشد.
جامعه ای که حاکمیت آن،مرگ را برای همسایه و طی چند دهه بر طبل رزم و مبارزه و شهادت کوبیده است و از تورم ابزاری برای گرداندن کشور بهره گرفته است اخلاق را فرسوده است. قطعا در آن جامعه اخلاق نوع دوستی ، وطن دوستی ، غیرت ملی و وجدان عمومی به کما می رود.
نابکاری هسته قدرت و اضمحلال اخلاق جامعه نتیجه ای جز بیماریهای افسردگی ، خودخواهی ، منفعت طلبی و  تخریب زیستگاه آدمی ندارد.
جامعه ای هم که به بیماری های فوق دچار شده باشد نمی تواند روی خوشبختی را ببیند.
وجدان عمومی در نتیجه گناهان و عدم برآوردن نیازهای اخلاقی شرمگین است.
 
✍ح درویشی

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

آدم‌حسابی‌ها چه شکلی هستند؟

✔️آدم‌حسابی بودن را نه از ظاهر می‌توان شناخت، نه از ثروت، مدرک یا جایگاه اجتماعی.

✔️مطالعات لارنس واکر و جرمی فریمر درباره «الگوهای اخلاقی» نشان می‌دهد آدم‌حسابی‌ها یک ویژگی مشترک دارند: دیگرخواهی. آن‌ها کمک به دیگران را وظیفه یا نمایش نمی‌دانند، بلکه آن را بخشی از هویت خود می‌بینند و از ایجاد منفعت برای دیگران رضایت می‌گیرند.

✔️ویژگی دوم، صداقت و اصالت است. میان باورها، گفتار و رفتارشان هماهنگی وجود دارد؛ نقش بازی نمی‌کنند و برای جلب توجه، نقاب به چهره نمی‌زنند و دیگران به آن‌ها اعتماد می‌کنند.

✔️ویژگی سوم، مسئولیت‌پذیری است. به‌جای مقصر دانستن دیگران، مسئولیت تصمیم‌ها و رفتارهای خود را می‌پذیرند و برای حل مسائل پیش‌قدم می‌شوند.


✔️آدم‌حسابی کسی است که خیر دیگران را می‌خواهد، با خودش و دیگران صادق است، مسئولیت‌پذیر است و میان حرف و عملش فاصله‌ای وجود ندارد. این ویژگی‌ها، بیش از هر عنوان یا ثروتی، احترام و اعتماد دیگران را به همراه می‌آورد.

@zistboommedia
@hooreechannel 🌹

.
راهنمای سلامت روان برای شرایط جنگ

کمیته مداخله در بحران انجمن روان‌شناسی ایران
www.iranpa.org

انجمن روان شناسی ایران ضمن تسلیت به ملت بزرگ ایران و محکوم نمودن جنگ و تجاوز، اعتقاد راسخ دارد صلح و آرامش بنیان سلامت روانی و اجتماعی جوامع انسانی است. این انجمن در پی تجاوز اخیر به سرزمین‌مان ایران، نگرانی جدی خود را در زمینۀ سلامت روانی جامعه به ویژه کودکان، نوجوانان و سالمندان ابراز می دارد. از این رو، کمیته مداخله در بحران انجمن روان‌شناسی ایران راهنمای سلامت روان در شرایط بحران جنگ را منتشر می نماید.
به نام زندگی، به احترام امید
در شرایطی که صدای انفجار جای صدای آرام طبیعت را می‌گیرد لازم است بیش از هر زمان دیگری از سلامت روان خود و اطرافیان‌مان مراقبت کنیم. جنگ نه‌تنها سلامت جسمی را تهدید می‌کند، بلکه سلامت روانی را نیز در معرض آسیب‌های جدی قرار می‌دهد: ترس، اضطراب، ناتوانی، درماندگی، سوگ، بی‌خوابی و بسیاری احساسات دیگر، بخشی از تجربه روانی افراد در بحران‌های جنگی است .
راهنمای زیر با بهره‌گیری از توصیه‌های منابع بین‌المللی نظیر سازمان بهداشت جهانی و با هدف ارتقای سلامت روانی در جامعه و حمایت از تاب‌آوری فردی و جمعی نگارش شده است. نکاتی که در ادامه می‌آید، می‌تواند به کاهش آسیب‌های روانی ناشی از جنگ و تقویت سازگاری در این شرایط دشوار کمک کند.
۱. احساسات خود را بپذیرید، سرکوب نکنید.
ترس، اندوه، خشم و اضطراب در زمان جنگ طبیعی‌اند. انکار یا سرکوب این احساسات نه‌تنها آن‌ها را از بین نمی‌برد، بلکه فشار روانی را افزایش می‌دهد. آگاهی از هیجان‌هایی که تجربه می‌‎شود، نام‌گذاری و پذیرش آن هیجان‌ها، پایه‌ بسیاری از درمان‌های روان‌شناختی مبتنی بر تروماست.
۲. به اطلاعات موثق و محدود دسترسی داشته باشید.
دریافت بیش از حد اخبار، به‌ویژه از منابع غیررسمی، اضطراب و نگرانی را تشدید می‌کند. راهکار توصیه‌شده، استفاده از منابع خبری معتبر و در عین حال محدودسازی میزان استفاده از اخبار است.
۳. از ارتباط انسانی غافل نشوید.
ارتباط اجتماعی یکی از مهم‌ترین عوامل محافظت‌کننده در برابر اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و افسردگی است. ایجاد یا حفظ ارتباطات خانوادگی، دوستی و اجتماعی باعث کاهش احساس انزوا و افزایش تاب‌آوری روانی می‌شود .
۴. روال زندگی را تا حد امکان حفظ کنید.
حفظ عادات روزمره، به افراد حس پیش‌بینی‌پذیری، کنترل و ثبات می‌دهد که برای مقابله با بحران  بسیار ضروری است. این توصیه در برنامه‌های MHPSS  (خدمات سلامت روان و حمایت روان‌اجتماعی سازمان ملل) نیز تاکید شده است.
۵. تکنیک‌های ساده آرام‌سازی را تمرین کنید.
نفس‌عمیق، تمرین‌های توجه‌آگاهی (Mindfulness) و حرکات بدنی ساده از ابزارهای مهم برای تنظیم هیجانی هستند. این تکنیک‌ها توسط سازمان جهانی بهداشت به‌عنوان مداخلات سطح اول توصیه می‌شوند.
۶. مراقب کودکان و سالمندان باشید
در بحران‌ها، کودکان و سالمندان نیازمند توجه ویژه هستند. صحبت با زبان ساده، مداخلات مبتنی بر بازی، و ایجاد محیطی امن برای کودکان و مراقبت روانی مداوم برای سالمندان توصیه می‌شود.
۷. در صورت نیاز، از کمک حرفه‌ای استفاده کنید.
در صورت بروز نشانه‌های هشداردهنده مانند افکار آسیب‌رسان، اختلال خواب شدید یا بحران روانی، دریافت کمک تخصصی بسیار ضروری است. در کشور عزیزمان ایران، خدمات روان‌شناسی زیادی به صورت حضوری یا تلفنی، مانند خط 1480 سازمان بهزیستی کشور ارایه می‌شود و مرکز خدمات روان‌شناسی و مشاوره انجمن روان‌شناسی ایران با آدرس (https://iranpa.org/clinic/ ) از جمله این مراکز است.
در پایان...
در دوران جنگ، لازم است هر انسان نه‌فقط مراقب جسم، بلکه روان خود باشد. کمیتۀ مداخله در بحران انجمن سعی خواهد کرد با انتشار مطالب علمی مبتنی بر شواهد، در کنار هم‌میهنان عزیز باشد. مراقبت از سلامت روان، نه‌تنها حق ماست، بلکه مسئولیت ما در برابر خود و جامعه نیز هست.
با هم، از این بحران عبور خواهیم کرد.

کمیته مداخله در بحران انجمن روان‌شناسی ایران

@hooreechannel 🌹