.

اختلاف نظر در یک رابطه لزوما چیز بدی نیست. ما قرار نیست دربارههمه چیز مثل هم فکر کنیم و می توانیم درباره خیلی از تفاوتها حرف بزنیم همدیگر را بشنویم و راهی برای کنار آمدن با آنها پیدا کنیم.

اما بعضی ارزش ها برای ما آن قدر بنیادی اند که نمی شود به سادگی از کنارشان گذشت.

مهم است بدانیم کدام ارزش ها برایمان اهمیت بیشتری دارند و اگر در یک رابطه کم کم احساس می کنیم داریم از آنها فاصله میگیریم این تغییر را نادیده نگیریم

فراموش نکنیم نه لازم است به خاطر هر اختلافی همدیگر را حذف کنیم نه لازم است برای حفظ رابطه خودمان را نادیده بگیریم

آیا برای شما پیش آمده اختلاف دیدگاه های سیاسی در رابطه تان به یک چالش تبدیل شود؟ اگر بله، این اختلاف بیشتر بر سر یک اختلاف نظر ساده بوده یا ارزشی اساسی؟

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

وقتی رنج معنا پیدا می‌کند
(چرا پیدا کردن دلیل برای سختی‌ها، درد را کمتر می‌کند؟)

🔻همه‌ی آدم‌ها در زندگی با سختی روبه‌رو می‌شوند؛ گاهی شکست می‌خورند، گاهی عزیزی را از دست می‌دهند، گاهی احساس تنهایی یا ناامیدی می‌کنند. اما چیزی که باعث می‌شود یک رنج برای یک نفر قابل تحمل باشد و برای دیگری خیلی سنگین شود، فقط خودِ اتفاق نیست؛ بلکه معنایی است که آن فرد به آن اتفاق می‌دهد.

وقتی انسان فکر کند رنجش هیچ دلیلی ندارد، دردش چند برابر می‌شود. اما اگر بتواند بفهمد این سختی چه چیزی به او یاد می‌دهد یا او را به چه هدفی نزدیک می‌کند، همان رنج می‌تواند تبدیل به فرصتی برای رشد شود.

▪️رنج بدون معنا؛ سخت‌تر از خودِ درد

فرض کنید دو دانش‌آموز در یک امتحان مهم شکست می‌خورند. یکی با خودش می‌گوید: «من بی‌استعدادم، دیگر فایده‌ای ندارد.» اما دیگری می‌گوید: «این شکست به من نشان داد باید روش مطالعه‌ام را تغییر دهم.»

اتفاق برای هر دو یکی بوده، اما برداشتشان متفاوت است. نفر دوم هنوز ناراحت است، اما شکست برایش تبدیل به یک تجربه‌ی آموزشی شده است.

در واقع، انسان همیشه نمی‌تواند جلوی اتفاق‌های سخت زندگی را بگیرد، اما می‌تواند انتخاب کند که با آن‌ها چگونه روبه‌رو شود.

▪️هرکس معنای رنج را جور دیگری پیدا می‌کند

آدم‌ها به دلیل تفاوت در شخصیت و نگاهشان به زندگی، برای رنج‌هایشان معناهای متفاوتی پیدا می‌کنند.

🌱 افراد نگران؛ پیدا کردن آرامش و امنیت

بعضی افراد بیشتر نگران آینده هستند و زودتر خطرها را احساس می‌کنند. برای این افراد، سختی‌ها ممکن است معنایی مثل دور شدن از اشتباه‌ها و رسیدن به آرامش داشته باشد. ترس آن‌ها می‌تواند باعث شود بیشتر مراقب رفتار و انتخاب‌هایشان باشند.

🌱 افراد جست‌وجوگر؛ رسیدن به آرزوها

بعضی آدم‌ها همیشه دنبال تجربه‌های جدید و هدف‌های بزرگ هستند. آن‌ها ممکن است سختی‌ها را هزینه‌ای برای رسیدن به موفقیت ببینند. برای مثال، یک ورزشکار ممکن است درد تمرین‌های سخت را تحمل کند، چون می‌داند او را به هدفش نزدیک می‌کند.

🌱 افراد رابطه‌محور؛ معنا در عشق و ارتباط

برای بعضی‌ها، مهم‌ترین چیز در زندگی ارتباط با دیگران است. آن‌ها ممکن است سختی‌ها را برای خانواده، دوستان یا کسانی که دوستشان دارند تحمل کنند. کمک کردن به دیگران به رنج آن‌ها معنا می‌دهد.

🌱 افراد پرتلاش؛ ساختن شخصیت خود

برخی افراد باور دارند که سختی‌ها انسان را قوی‌تر می‌کنند. مثل کسی که برای یاد گرفتن یک مهارت، بارها شکست می‌خورد اما ادامه می‌دهد. او رنج را بخشی از مسیر رشد خودش می‌بیند.

🌱 افراد معنویت‌گرا؛ نزدیک شدن به حقیقت

بعضی افراد نگاه عمیق‌تری به زندگی دارند و رنج را فرصتی برای شناخت بهتر خود و جهان می‌دانند. آن‌ها باور دارند که سختی‌ها می‌توانند انسان را از خودخواهی و وابستگی‌های کوچک دور کنند و به آرامش درونی نزدیک‌تر کنند.

▪️رنجی که تبدیل به رشد می‌شود

معنا دادن به رنج به این معنی نیست که درد دیگر وجود ندارد یا انسان نباید ناراحت شود. درد واقعی است، اما نگاه انسان به آن تغییر می‌کند.

وقتی کسی برای سختی‌های زندگی خود معنایی پیدا می‌کند، دیگر فقط نمی‌پرسد: «چرا این اتفاق برای من افتاد؟» بلکه می‌پرسد: «از این تجربه چه چیزی می‌توانم یاد بگیرم؟»

شاید رنج همیشه از بین نرود، اما وقتی معنا پیدا کند، دیگر فقط یک درد نیست؛ تبدیل می‌شود به بخشی از مسیر رشد و ساخته شدن انسان.

✍️ مصطفی سلیمانی
‌
https://t.me/elahiyateravan
@hooreechannel 🌹

از آباژور تا حریر؛ تکنولوژی در خدمت استانداردسازی زنان

١. سال‌ها قبل استفاده‌ی تلویزیون از آباژور برای سانسور پوشش زنان در فیلم‌های غیرایرانی به یک لطیفه‌ی ژورنالی تبدیل شده بود. کیفیت پایین این سانسورهای دیجیتالی با گلدان و آباژورهایی که با حرکت بازیگر زن تکان می‌خوردند، موضوع خوبی برای خندیدن بود. هر چه زمان گذشت و تکنولوژی پیشرفت کرد، سانسور هم حرفه‌ای‌تر و مترقی‌تر شد! دیگر مجری (یا همان سانسورچی) می‌توانست بافت‌های گوناگون پارچه را در طرح‌ها و رنگ‌های مختلف به‌کار ببرد و اگر خوش‌ذوق بود، جوری قسمت‌های ناپنهان بدن بازیگر زن را بپوشاند که هیچ‌جور نفهمی که این شخصیت در نسخه‌ی اصلی به جای کت و دامن، یک دکلته‌ی بالای زانو پوشیده!

٢. درباره‌ی فیلم‌های غیرایرانی این سانسور موجه بود چون سبک پوشش عمومی زنان با آن‌چه عرف جامعه‌ی ایرانی مجاز می‌دانست، تفاوت جدی داشت. حد سانسور البته هیچ‌وقت یکسان نبود. در شبکه‌های پربیننده آستین تا میانه‌ی بازو پوشانده می‌شد و پایین لباس تا بالای مچ پا. در شبکه‌ی چهار و نمایش خانگی کمی منعطف‌تر بود و پوشاندن شانه و ران تا زانو کفایت می‌کرد. این اواخر لباس دیجیتالی‌ای که برای قسمت قفسه‌ی سینه به‌کار می‌رفت هم کوتاه‌تر شده بود تا گردن‌بند احتمالی زیر لباس پنهان نشود. البته بود مواردی که فرد اصلاح‌کننده (سانسورچی) به سلیقه‌ی خودش یک گردن‌بند جدید به گردن بازیگر می‌انداخت!

٣. این رویه مدتی به فیلم‌های ایرانی هم رسید. تلویزیون برای سال‌ها فیلم‌های سینمایی خودمان را به دلیل عدم رعایت کامل حجاب پخش نمی‌کرد. معدود فیلم‌هایی بود که به دلیل محتوای آن، می‌شد از خیر خط‌موی آشکار بازیگران زن گذشت و آن را پخش کرد. اما مشخص نیست کدام مدیر خلّاقی به این نتیجه رسید که از تکنولوژی آباژوری برای فیلم‌های ایرانی استفاده شود. نتیجه این شد که نیم‌وجب موهایی که از زیر روسری آشکار بود، با پارچه‌های دیجیتالی پنهان شد و تصاویر غریبی ایجاد کرد. موهای چتری یا فِر روی پیشانی علناً نمی‌توانست با روسری پوشانده شود و در حرکات بازیگران تکان می‌خورد و پارچه‌های دیجیتالی هم به رقص می‌آمدند. بعدها در شبکه‌ی نمایش خانگی، این نوع حجاب‌گذاری برای بازیگران زن سریال عاشقانه منجر به جنجال‌های بسیاری شد و یکی از بازیگران به طنز از مدیران به‌خاطر استخدام افراد حرفه‌ای و با ذوق‌  برای این کار تشکر کرد.

۴. با پیشرفت تکنولوژی‌، حالا این استانداردسازی بسیار ساده‌تر از گذشته شده و ابزارهای هوش مصنوعی جور بی‌سلیقگی ناظران و مجریان را هم می‌کشد. اما نکته‌ی قابل تامل آن‌جاست که با پیشرفت ابزار و امکان دخل و تصرف بیش‌تر، مرزهای پوشش استاندارد هم سختگیرانه‌تر می‌شود. نمونه‌ی حال حاضر را در سریال رویای نیمه شب شاهد هستیم که چند سالی توقیف بود و این شب‌ها به مدد هوش مصنوعی و تکنولوژی از محاق توقیف خارج شده. در این اثر تاریخی برای باورپذیری طراحی چهره، زنان دربار از گیسوان مصنوعی زیر سربند و تاج استفاده کرده‌اند. این نوع گریم در تلویزیون ایران سابقه داشته اما مجریان استانداردسازی (همان سانسورچی) تاب نیاوردند و بازیگران زن را به دست تکنولوژی سپردند تا پارچه‌های حریر جای آباژور را بگیرد و خدای نکرده نمایش یک وجب موی مصنوعی دختر حاکم ظالم حلّه در عهد مغول، بدآموزی نداشته باشد!

۵. مورد عجیب‌تر این‌که بازیگر زن عرب سریال هم از این استانداردسازی مستثنی نشده و گیسوان او هم با پارچه‌های اعلای زربافت پوشیده شده است. احتمالا اگر گروه سازنده می‌دانست که تکنولوژی به ناظران امکان می‌دهد چنین تصرفی در نسخه‌ی نهایی اثر داشته باشند، هیچ‌گاه زحمت اجرای ظریف آن گریم‌ها و استفاده از بازیگر غیر ایرانی را متحمل نمی‌شد. چه‌بسا بازیگران نیز حاضر نمی‌شدند در نقشی بازی کنند که گریمش هیچ باورپذیر نیست.

۶. فارغ از حق معنوی گروه تولید، پرسش و محل تأمل آن‌جاست که چه در ذهن ناظران می‌گذرد که تصویر پیش‌تر پذیرفته شده را تاب نمی‌آورند و به خود اجازه می‌دهند آن را تغییر دهند؟ اگر نمایش گیسوان زنان غیرایرانی یا گیسوان مصنوعی زنان ایرانی در آثار تاریخی مجاز نیست، چرا برای سال‌ها این تصویر از تلویزیون نمایش داده شده و هم‌چنان نیز بازپخش می‌شود؟ اگر برای نمونه در زمان ساخت سریال یوسف پیامبر هم تکنولوژی اجازه می‌داد، زنان دربار مصر محجبه می‌شدند؟ و اساساً آیا این توهین به شعور مخاطب نیست که چون امکانش را داریم، باید در تصویر زنان دست ببریم و همه را استاندارد کنیم؟ چون متولی رسانه‌ایم، می‌توانیم بر سر اشراف‌زاده‌ی مغول و ریاضیدان برجسته‌ی مقیم خارج و زن معمولی ایرانی، به یک شکل حجاب بگذاریم؟ چه‌کسی بناست به این پرسش پاسخ دهد؟


✍ روح الله طالبی توتی
پژوهش‌گر مطالعات جنسیت و زنان

@tadaeeat
@hooreechannel 🌹

وقتی نوبت فروش مو می‌رسد؛
اقتصاد به تار مو رسیده است

گزارش فرارو نشان می‌دهد بازار خریدوفروش موی طبیعی در ایران دیگر فقط به صنعت زیبایی و اکستنشن محدود نیست؛ بلکه برای برخی، فروش مو به راهی برای تأمین هزینه‌های ضروری زندگی تبدیل شده است.

به نوشته فرارو، افزایش هزینه‌های زندگی باعث شده برخی افراد برای پرداخت اجاره خانه، شهریه دانشگاه، هزینه درمان یا سایر مخارج روزمره موهای خود را بفروشند؛ تا جایی که مو به یک دارایی نقدشونده تبدیل شده است.

قیمت مو به عواملی مانند طول، حجم، سلامت، طبیعی بودن و نداشتن رنگ یا دکلره بستگی دارد. موهای سالم و بلند (بیش از ۶۰ سانتی‌متر) گاهی تا ۳۰ میلیون تومان ارزش‌گذاری می‌شوند، در حالی که موهای رنگ‌شده ممکن است با قیمت‌هایی در حدود ۲ میلیون تومان خریداری شوند.

این بازار اما خالی از سوءاستفاده نیست. فرارو از زنی روایت می‌کند که ابتدا برای موهایش ۱۸ میلیون تومان پیشنهاد دریافت کرد، اما پس از کوتاه شدن مو، خریدار با بهانه وجود موخوره، مبلغ پرداختی را به ۵ میلیون تومان کاهش داد.

واسطه‌ها نیز در این معاملات نقش پررنگی دارند و برای معرفی فروشنده و خریدار، گاه حدود ۲ میلیون تومان حق دلالی دریافت می‌کنند.

به نوشته فرارو، افزایش آگهی‌های فروش مو را نمی‌توان صرفاً نشانه رونق بازار زیبایی دانست؛ بلکه بازتابی از فشارهای اقتصادی است که برخی خانواده‌ها را وادار کرده حتی بخشی از ظاهر و دارایی شخصی خود را برای تأمین هزینه‌های زندگی بفروشند.

@kherad_jensi
@hooreechannel 🌹

گسست اخلاقی || خاموش‌ کردن وجدان

✔️یکی از مهم‌ترین پرسش‌های روان‌شناسی این است که چگونه انسان‌های معمولی، که خود را اخلاق‌مدار و درستکار می‌دانند، گاهی دست به رفتارهایی می‌زنند که خودشان نیز آن را غیراخلاقی می‌شمارند؟

🔍 پاسخ این پرسش را آلبرت بندورا، روان‌شناس برجسته، با نظریه گسست اخلاقی (Moral Disengagement) ارائه کرد. او معتقد بود بیشتر انسان‌ها برای حفظ عزت‌نفس خود، نیاز دارند باور کنند که "آدم خوبی" هستند. بنابراین، پیش از انجام یک رفتار غیراخلاقی، معمولا وجدان خود را به‌طور کامل از دست نمی‌دهند؛ بلکه آن را موقتا دور می‌زنند.

➖ذهن با استفاده از چند سازوکار شناختی، احساس گناه و خودسرزنشی را کاهش می‌دهد و رفتار نادرست را برای خود قابل‌قبول جلوه می‌دهد.

🔻بندورا هشت سازوکار اصلی برای این فرایند معرفی کرد.

✔️۱. توجیه اخلاقی
رفتار نادرست، در خدمت هدفی به ظاهر ارزشمند معرفی می‌شود.
مثلا: "برای حفظ امنیت کشور مجبور بودیم آزادی بعضی افراد را محدود کنیم".

✔️۲. استفاده از واژه‌های ملایم
با تغییر واژه‌ها، زشتی رفتار کمتر به نظر می‌رسد.
مثلا: به‌جای "دروغ"، می‌گوییم "مصلحت‌اندیشی"؛ یا به‌جای "اخراج"، می‌گوییم "تعدیل نیرو".

✔️۳. مقایسه سودمند
رفتار خود را با عملی بسیار بدتر مقایسه می‌کنیم تا کم‌اهمیت جلوه کند.
مثلا: "حداقل من مثل فلانی اختلاس میلیاردی نکردم."

✔️۴. انتقال مسئولیت
فرد مسئولیت را به مقام بالاتر یا شرایط نسبت می‌دهد.
"من فقط دستور رئیس را اجرا کردم."

✔️۵. تقسیم مسئولیت
وقتی افراد زیادی در یک عمل شریک هستند، هرکس احساس می‌کند سهم مسئولیتش ناچیز است.
"همه این کار را کردند؛ فقط من نبودم."

✔️۶. کم‌اهمیت جلوه دادن پیامدها
فرد آسیب رفتار خود را ناچیز یا بی‌اثر نشان می‌دهد.
"اتفاق خاصی نیفتاد."
"کسی واقعا آسیب ندید."

✔️۷. سرزنش قربانی
به‌جای پذیرش مسئولیت، تقصیر به گردن قربانی انداخته می‌شود.
"اگر خودش آن‌طور رفتار نمی‌کرد، این اتفاق نمی‌افتاد."

✔️۸. غیرانسانی کردن قربانی
وقتی طرف مقابل کمتر از یک انسان کامل دیده شود، آزار دادن او آسان‌تر می‌شود.
در جنگ‌ها، نسل‌کشی‌ها و حتی برخی نزاع‌های سیاسی، مخالفان گاهی با واژه‌هایی مانند آفت، حیوان یا انگل توصیف می‌شوند تا آسیب رساندن به آنان از نظر اخلاقی آسان‌تر جلوه کند.

📌پیام مهم نظریه بندورا این نیست که انسان‌ها ذاتا غیراخلاقی‌اند؛ بلکه نشان می‌دهد ذهن انسان توانایی شگفت‌انگیزی در توجیه رفتارهای خود دارد. بسیاری از ما، پیش از آنکه وجدانمان را نادیده بگیریم، ابتدا آن را قانع می‌کنیم که "این بار استثناست" یا "راه دیگری وجود نداشت."

➕مرورهای نظام‌مند و فراتحلیل‌های دو دهه اخیر نیز نشان داده‌اند که هرچه گرایش افراد به گسست اخلاقی بیشتر باشد، احتمال بروز رفتارهایی مانند پرخاشگری، تقلب، فساد، قلدری، خشونت و سایر رفتارهای ضداجتماعی نیز افزایش می‌یابد.


➕شاید مهم‌ترین درس این نظریه آن باشد که بزرگ‌ترین تهدید برای اخلاق، نبودِ وجدان نیست؛ بلکه توانایی ما در توجیه کردن کارهای نادرست برای خودمان است. انسان معمولا پیش از آنکه دیگران را فریب دهد، ابتدا خودش را متقاعد می‌کند که کارش چندان هم اشتباه نبوده است.

Albert Bandura (1999). Moral Disengagement in the Perpetration of Inhumanities.


جامعه‌ای بهتر بسازیم

@zistboommedia
@hooreechannel 🌹

رابطه ازدواج های موفق و دوستی عمیق

✔️یه جا تو کتاب “هفت اصل اخلاقی برای موفقیت در ازدواج”، دکتر جان گاتمن نوشته بود که؛

📌 من به این نتیجه رسیدم که ازدواج‌های موفق مبتنی بر یک دوستی عمیق بنا میشن؛

‏+ زوج‌های موفق به هم احترام میذارن، درست عین دو تا دوست.

‏+اونها صمیمانه همدیگه رو میفهمن و درک می‌کنن، درست عین دو تا دوست صمیمی.

‏+اونها خوب می‌دونن که همسرشون از چه چیزهایی خوشش میاد و چه چیزهایی رو دوست نداره!، آرزوهاش چیه و رویاهاش کدومه!. درست عین دو تا دوست.

‏+اونها از احوال هم با خبرن و وقتش پیش بیاد به هم زنگ میزنن و حالی می‌پرسن، درست عین دو تا دوست.

‏+اونها واسه هم کارهای کوچیک اما حال خوب کنی انجام میدن که به تقویت دوستی‌شون کمک کنه، درست عین دو تا دوست.

‏+و جالبه که اونها با هم محترمانه جر و بحث می‌کنن و یه وقت‌هایی قهر می‌کنن و دوباره آشتی می‌کنن باز هم عین دو تا دوست.

‏+ دوستی و رفاقت گرمای رابطه‌ست و باعث میشه سردی احساسات بد به رابطه نفوذ نکنه.

🔹دکتر امانی

‌@zistboommedia
@hooreechannel 🌹

✍️ خدایا من برائت می جویم بسوی تو از کسانی که درباره ما چیزی را ادعا می کنند که حق و حد ما نیست.
خدایا من برائت می جویم به سوی تو از کسانی که درباره ما چیزی را می گویند که ما درباره خود نمی گوئیم.
خدایا خلق و امر از توست . ما تنها بندگی تو می کنیم و از تو کمک می خواهیم .
خدایا تو خالق ما و پدران ما هستی ، ...
خدایا ما بندگان تو و فرزندان بندگان تو هستیم  و برای خود مالک هیچ سود و زیانی نیستیم و اختیار مرگ و زندگی و برانگیخته شدن خود را نداریم.

👤از دعاهای امام رضا ( ع )

@hooreechannel 🌹

ماشین زمان

آن‌زمان که برای چند دهه ملتی گرفتار «جنگ»، این مفهوم لعنتی گردد. و جنگ سر تا پای حیات اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و حتی دینی و مذهبی او را فرا گیرد.
قطعا روان‌جمعی آن جامعه گرفتار کمبودها، حقارت‌ها،تحمیل‌ها،ناکامی‌ها،فقدان‌ها،دردها و رنج‌های بزرگی خواهد شد.
این خاصیت ذاتی جنگ است که همه چیز را نابود می‌کند.

از همین روی شما با نسلی مواجه هستید که در طول ۵۰سال گذشته در کودکی مجبور بوده زود بزرگ شود، در نوجوانی زود مرد شود و در جوانی هم زود پیر!

آری ما اساسا گرفتار یک فقدان بزرگ در مبحث لذایذ مشروع هستیم. جنگ  و گفتمان‌جنگ قاتل هرگونه کامروایی‌ روانیست‌، البته تنها برای عموم و رعیت و نه صاحبان امر و وابستگانشان و تراستی‌ها و دورزنندگان تحریم و اهالی صنعت فرهنگ و غیره...

دقیقا همین‌جاست که شاید بزرگترین آرزوی عجیب چون منی می‌شود:
ساخت ماشین زمان و سفر به گذشته و آینده...
دقیقا همچون این مهدکودک بزرگسالان که رسما سوار ماشین زمان می‌شوند و به دوره کودکی باز می‌گردند.

نسلی که نه بچگی کرد نه نوجوانی و نه جوانی، و احتمالا پیری سختی نیز خواهد داشت.

✍سید هاشم فیروزی

@hooreechannel 🌹

چرا ایدئولوژی داشتن این‌قدر جذاب است؟ضررهای ایدئولوژی اندیشی چیست؟

🔹ایدئولوژی یعنی باور داشته باشیم که برای هر سؤال، فقط یک پاسخ وجود دارد؛ برای هر مسئله، تنها یک راه‌حل؛ و برای هر مشکل، فقط یک راه رفع. گویی حقیقت از پیش کشف شده و دیگر نیازی به اندیشیدن، پرسیدن یا جست‌وجو نیست.

🔹اما چرا انسان‌ها جذب ایدئولوژی می‌شوند؟ زیرا جهان بسیار پیچیده‌تر از آن چیزی است که دوست داریم. زندگی سرشار از ابهام، شک، تناقض و عدم قطعیت است و انسان، به طور طبیعی، از چنین وضعیتی رنج می‌برد. او دوست دارد جهان را روشن، منظم و قابل پیش‌بینی ببیند.

🔹ایدئولوژی دقیقاً همین نیاز را هدف می‌گیرد. وعده می‌دهد که همه‌چیز را روشن می‌کند؛ به همه‌ی پرسش‌ها پاسخ می‌دهد، برای همه‌ی مشکلات راه‌حل دارد و انسان را از سرگردانی و ابهام نجات می‌دهد. به همین دلیل، همواره برای بسیاری از انسان‌ها جذاب بوده است.

🔹اما این آرامش، بهایی سنگین دارد. ضررهای ایدئولوژی: نخستین هزینه، کنار گذاشتن عقل شخصی است. وقتی پاسخ همه‌ی پرسش‌ها از قبل آماده باشد، دیگر نیازی نیست خودت بیندیشی؛ دیگری به جای تو فکر کرده است.

🔹دومین هزینه، از دست دادن مسئولیت شخصی است. وقتی تصمیم‌ها را دیگری می‌گیرد، مسئولیت آن تصمیم‌ها نیز از دوش تو برداشته می‌شود.

🔹سومین هزینه، از دست رفتن آزادی و اختیار است. انسان ایدئولوژیک دیگر انتخاب نمی‌کند؛ بلکه اطاعت می‌کند. جای پرسش را فرمان‌بری می‌گیرد و جای «چرا؟» را «به چشم».

🔹و سرانجام، خطرناک‌ترین وضعیت زمانی است که ایدئولوژی در اختیار قدرت سیاسی قرار بگیرد. در این حالت، صاحبان قدرت خود را صاحبان حقیقت نیز معرفی می‌کنند. دیگر فقط بر رفتار مردم حکومت نمی‌کنند، بلکه تعیین می‌کنند حقیقت چیست، جهان را چگونه باید دید و چه چیزی درست یا نادرست است. از این‌جا به بعد، قدرت تنها بر زندگی انسان‌ها مسلط نیست؛ بلکه بر حقیقت نیز ادعای مالکیت می‌کند.

🔹بخشی از سخنرانی معرفی کتاب قدرت بی قدرتان مصطفی ملکیان

@mostafamalekian
@hooreechannel 🌹

آزمایش ارزش کارخانگی

یک درمانگر از ۳۰ زن متأهل خواست برای یک هفته کارهای نامرئی خانه را انجام ندهند؛ شوهرهایشان فقط ۹ روز دوام آوردند.

چرا درمانگر این پژوهش را انجام داد؟
در طول صدها جلسه مشاوره یک مشاور روابط الگوی مشابهی را می‌دید: زن‌ها بار کار ذهنی و شناختی نامرئی خانه را به دوش می‌کشیدند کاری که شوهرانشان واقعاً از وجود آن آگاه نبودند.

نه فقط انجام دادن کارهای فیزیکی، بلکه کار پیش‌بینی‌کننده - یعنی دانستن اینکه چه چیزی باید انجام شود چه زمانی باید انجام شود و اگر انجام نشود چه‌ چیزی خراب می‌شود.

هدف: نامرئی کردن این بار ذهنی را پایان دادن و نشان دادنش با حذف کامل آن.

✅اولین نشانه‌های مشکل ظاهر شد:

روز اول: هیچ چیز واضحی اتفاق نیفتاد. زن‌‌ها احساس اضطراب داشتند. خانه‌ها همچنان مرتب به نظر می‌رسیدند.

روز دوم: دستمال توالت تمام شد. یک شوهر بدون اینکه کسی بگوید آن را خرید. بیشترشان حتى متوجه نشده بودند.

روز سوم: اولین برگه اجازه مدرسه فراموش شد. مدرسه با مادر تماس گرفت، او پاسخ نداد.‌ پدر مجبور شد رسیدگی کند - اما گیج بود که چرا مادر کاری نکرده است.

✅اولین انباشته شدن مشکلات:

وقت ملاقات: چندین خانواده حداقل یک قرار مهم را از دست دادند.
لباس‌ها: چند کودک چند روز پشت سر هم لباس‌های مشابه پوشیدند.
فلان چیز کجاست؟ سه شوهر درباره وسایلی سؤال کردند که هیچ‌وقت مسئول پیگیری آنها نبوده‌اند.

یکی از زنان گفت: «احساس می‌کردم دست‌هایم را از روی فرمان برداشته‌ام با این تفاوت که فقط من می‌دانستم چه کسی رانندگی می‌کند.»

🌸جمله‌ای که پژوهش را تمام کرد.

یکی از شوهرها، وقتی نتایج نبودن آن بار ذهنی را دید، این جمله را گفت. نه از روی بدجنسی، بلکه واقعاً با تعجب:

«چرا فقط به من نگفتی که این کارها باید انجام شوند؟»

او واقعاً نمی‌دانست این کارها اصلاً در حال انجام شدن بوده‌اند. نمی‌توانست نبود چیزی را احساس کند که هرگز آن را ندیده بود.

«فقط به من بگو»، واقعاً چه چیزی را نشان می‌دهد؟ اطلاع دادن، یک کار به دیگری، خودش یک کار است.

۱. توجه کردن: فهمیدن اینکه چه چیزی باید انجام شود.

۲. مدیریت کردن: تصمیم گرفتن اینکه چه کسی و چه زمانی آن را انجام دهد.

۳. ارتباط برقرار کردن: گفتن به او — که همچنان وظیفه زن باقی می‌ماند. اگر زن همچنان کارها را دنبال کند و به شوهر اطلاع دهد، هنوز مدیر است و مرد تبدیل می‌شود به کارمندی که منتظر دستور است.

یافته‌های جامعه‌شناس، آلیسون دمینگر

او چهار بخش از کار شناختی خانه را شناسایی کرد:

🌸پیش‌بینی کردن (Anticipating) تشخیص نیازهای آینده
🌸پیدا کردن گزینه‌ها (Identifying Options) تحقیق کردن و پیدا کردن راه‌حل‌ها
🌸تصمیم گرفتن (Deciding) انتخاب بین گزینه‌های مختلف
🌸نظارت کردن (Monitoring) اطمینان حاصل کردن از اینکه کار کامل شده است.

زنان بیشتر مسئول مراحل ۱، ۲ و ۴ بودند - همان بخش های نامرئی و مردان بیشتر در مرحله ۳ وارد می‌شدند و اغلب اعتبار اجتماعی آن را دریافت می‌کردند.

بعد از آزمایش چه تغییر کرد؟

درمانگر آزمایش را در روز نهم متوقف کرد نه به این دلیل که شوهرها درخواست کردند، بلکه چون هدف آزمایش محقق شده بود.
نیازی به سخنرانی نبود. این تجربه‌ها کافی بودند: برگه‌های مدرسه، تمام شدن دستمال توالت و آن سؤال گیج‌کننده‌ «چرا فقط به من نگفتی؟» سؤالی که مرد به زنی گفت که همیشه بی‌سروصدا از قبل همه‌چیز را می‌دانست.

تجربه واقعی: هر شوهر حالا یک تجربه شخصی و مشخص از کاری داشت که قبلاً نامرئی بود.

آگاهی قدم اول است - اما راه‌حل نهایی نیست. تقسیم کار بر اساس وظیفه
«به من اگر یادآوری کنی برگه‌ها را انجام می‌دهم» این فقط انجام دادن کار را منتقل می‌کند نه مسئولیت متوجه شدن و مدیریت کردن را.

تقسیم مسئولیت بر اساس حوزه: «مسئولیت کامل کارهای مدرسه با من است» یعنی مسئولیت تشخیص، برنامه‌ریزی و اجرا منتقل می‌شود.

زوج‌هایی که به برابری پایدار رسیدند بار ذهنی را بر اساس حوزه‌های کامل تقسیم کردند - یعنی مالکیت کامل یک مسئولیت، نه فقط انجام یک کار وقتی درخواست شود.

ravanshenaserabete
@hooreechannel 🌹

شیخ حسن جهرمی می‌گوید: در سالی که گذارم به جندی‌شاپور افتاد، سخنی از محمد مهتاب شنیدم که تا گور بر من تازیانه می‌زند. دیدمش که زیر آفتاب تموز نشسته، نخ می‌ریسد و ترانه‌ زمزمه می‌کند. گفتم ای مرد خدا، مرا عاشقی بیاموز تا خدا را همچون عاشقان عبادت کنم. محمد مهتاب گفت: نخست بگو آیا هرگز خطی خوش، تو را مدهوش کرده است؟ گفتم: نه. گفت: هرگز شکفتن گلی در باغچۀ خانه‌ات تو را از غصه‌های بی‌شمار فارغ کرده است؟ گفتم: نه. گفت: هرگز صدایی خوش و دلربا، تو را به وجد آورده است؟ گفتم: نه. گفت: هرگز صورتی زیبا تو را چندان دگرگون کرده است که راه از چاه ندانی؟ گفتم: نه. گفت: هرگز زیر نم‌نم باران، آواز خوانده‌ای؟ گفتم: نه. گفت: هرگز به آسمان نگریسته‌ای به انتظار برف، تا آن را بر صورت خویش مالی و گرمای درون فرو نشانی؟ گفتم: نه. گفت: هرگز خندۀ کودکی نازنین، تو را به خلسۀ شوق برده است؟ گفتم: نه. گفت: هرگز غزلی یا بیتی یا سخنی فصیح، چندان تو را بی‌خود کرده است که اگر نشسته‌ای برخیزی و اگر ایستاده‌ای بنشینی؟ گفتم: نه. گفت: هرگز زلالی آب یا بلندی سرو یا نرمی گلبرگ یا کوشش مورچه‌ای، اشک شوق از دیدۀ تو سرازیر کرده است؟ گفتم: نه. گفت: هرگز شده است که بخندی چون دیگری خندان است و بگریی چون دیگری گریان است؟ گفتم: نه. گفت: هرگز بر سیبی یا اناری، بیش از زمانی که به خوردن آن صرف می‌کنی، چشم دوخته‌ای؟ گفتم: نه. گفت: هرگز عاشق کتابی یا نقشی یا نگاری یا آموزگاری شده‌ای؟ گفتم: نه. گفت: هرگز دست بر روی خویش کشیده‌ای و با چشم و گوش و ابروی خویش معاشقت کرده‌ای؟ گفتم: نه. گفت: از من دور شو ای ملعون که سنگ را عاشقی می‌توان آموخت، تو را نه.

✍رضا بابایی

@hooreechannel 🌹

🔵چطور اهمال‌کاری را متوقف کنیم؟

اکونومیست در گزارشی تازه می‌نویسد اهمال‌کاری دیگر فقط یک عادت شخصی نیست؛ در محیط کار امروز، به‌ویژه با گسترش دورکاری، پیام‌رسان‌ها، شبکه‌های اجتماعی و کار بدون نظارت مستقیم، فرصت‌های عقب‌انداختن کارها بیشتر از همیشه شده است.

مشکل اصلی این نیست که افراد نمی‌دانند چه کاری باید انجام دهند. اغلب می‌دانند کار مهم چیست، اما شروع آن را عقب می‌اندازند؛ چون کار دشوار، مبهم، طولانی یا ناخوشایند به‌نظر می‌رسد. در نتیجه، ذهن به‌سراغ کارهای سبک‌تر می‌رود: چک‌کردن ایمیل، مرتب‌کردن فایل‌ها، جواب‌دادن به پیام‌ها یا انجام کارهای کم‌اهمیت اما فوری.

پژوهش‌های رفتاری نشان می‌دهد اهمال‌کاری بیشتر از آنکه ضعف مدیریت زمان باشد، مسئله مدیریت احساسات است. فرد کاری را عقب می‌اندازد تا از اضطراب، خستگی، ترس از شکست یا ابهام موقتاً فرار کند؛ اما این فرار کوتاه‌مدت معمولاً فشار بیشتری برای آینده می‌سازد.

گزارش‌های بهره‌وری نشان می‌دهند کار از خانه، با وجود مزایایی مثل انعطاف‌ پذیری و حذف رفت‌وآمد، مرز میان کار و زندگی را کم‌رنگ‌تر کرده است. وقتی مدیر، همکار یا ساختار روزانه کمتر دیده می‌شود، انضباط فردی و طراحی محیط کار اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

راه‌حل پیشنهادی فقط نوشتن فهرست کارها نیست. کارهای بزرگ باید به قدم‌های کوچک و قابل شروع تبدیل شوند. به‌جای «نوشتن گزارش»، می‌توان اولین اقدام را این‌طور تعریف کرد: بازکردن فایل، نوشتن سه تیتر، یا کارکردن فقط برای ۱۰ دقیقه. شروع کوچک، مقاومت ذهنی را کاهش می‌دهد.

یکی دیگر از روش‌های مؤثر، ساختن مانع برای حواس ‌پرتی است: بستن تب‌های اضافی، خاموش‌کردن اعلان‌ها، گذاشتن گوشی در اتاق دیگر، تعیین زمان مشخص برای ایمیل و استفاده از بازه‌های کاری کوتاه. هدف این نیست که انگیزه کامل ایجاد شود؛ هدف این است که شروع کار آسان‌تر از فرار از آن باشد.

پیام اصلی اکونومیست این است: اهمال‌کاری با نصیحت از بین نمی‌رود؛ با طراحی بهتر کار، محیط و تصمیم‌ها کنترل می‌شود. در اقتصادی که تمرکز به منبع کمیاب تبدیل شده، توانایی شروع‌کردن به‌موقع خودش یک مزیت شغلی است.

‎
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹

چرا کودک‌نما بودن زیبا شد؟
🔴«کودک‌سازی» زنان

آیا «زیبایی» زنانه در فرهنگ امروز به نوعی «کودک‌خواهی پنهان» (پدوفیلی) آغشته شده است؟ وقتی «سادگی» و «لطافت» به معنای «رفتار کودکانه» تعریف می‌شود، چه چیزی در ناخودآگاه جامعه در حال تخریب است؟ بیایید این نقاب زیبا را برداریم.

فرهنگ مصرف‌گرا، با تزریق استانداردهای بصری کودکانه، در حال ساخت «زن ابدی نابالغ» است.

ریشه‌ی این ماجرا در تمامی فرهنگ پدرسالار برای کنترل است؛ زنی که کودک‌نما باشد، «خطرناک» نیست، «مطیع» است و قدرت تحلیل ندارد. درواقع، «زیبایی» به مثابه لباسی است که روی یک ساختار قدرت کشیده شده تا آن را عادی‌سازی کند.

✅این انحراف در سه سطح خود را نشان می‌دهد:

۱. فیلترها و میکاپ: ترجیح چهره‌هایی که ویژگی‌های نوزادگونه دارند (مثل چشم درشت) و خطوط بلوغ را پاک می‌کنند.

۲. ادبیات کلامی: استفاده از لحن کودکانه (Baby talk) در بزرگسالی.

۳. رفتار اجتماعی: ستایش وابستگی و ناتوانی در تصمیم‌گیری به عنوان «دلبری زنانه».

وقتی فرهنگ، ویژگی‌های «کودکانه» را به عنوان «استاندارد جذابیت زنانه» معرفی می‌کند، عملاً «میل جنسی بزرگسال» را به سمت ویژگی‌های کودک‌وار سوق می‌دهد. این «پدوفیلی فرهنگی» یا میل به کودک‌خواهی زمانی رخ می‌دهد که جامعه با ستایش معصومیت تصنعی، قیف میل به «کودک‌وارگی» را می‌سازد.

این دستکاری رسانه‌ای، مغز را در وضعیتی قرار می‌دهد که سیستم پاداش، به جای لذت از «سوژه‌ی بالغ» (کسی که صاحب قدرت و هویت است)، به «ابژه‌ی کودک‌گونه» تمایل پیدا می‌کند. در واقع، مرز بین تحسین زیبایی و بهره‌کشی انحرافی در ناخودآگاه جمعی مخدوش می‌شود.

این بحث، بحث «زشت یا زیبا» نیست؛ بحث «بلوغ یا اَسارت» است.

✒️وقتی فرهنگ ما مدام بر «کودک‌بودن زن» تأکید می‌کند، در حال بازتولید نیاز به کنترل است. زنانگی اصیل در «قدرت»، «بلوغ» و «فهم جهان» است، نه در «معصومیت ساختگی».

«زیبایی» اگر در مرزهای «کودک‌بودگی» زندانی شود، دیگر ستایش شکوه زنانه نیست؛ بلکه بازتولید همان ساختارهای سلطه‌ای است که بلوغ را تهدیدی برای خود می‌بینند.

🌸وقتی «معصومیت ساختگی» به استاندارد اصلی جذابیت تبدیل می‌شود، آیا ما در حال تحسین زیبایی هستیم یا در حال عادی‌سازی یک انحراف عمیق در ناخودآگاه جمعی؟

@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹

.

انسان ممکن است در زندگی همه‌چیز را از دست بدهد، اما یک چیز هرگز از او گرفته نمی‌شود؛ آزادیِ انتخابِ واکنشش به اتفاقاتی که برایش می افتد


آنچه کیفیت زندگی ما را رقم می‌زند، نه ثروت است و نه فقر، نه شهرت است و نه گمنامی، نه سلامت است و نه رنج.
آنچه زندگی را معنا می‌بخشد، شیوه‌ی نگاه ما به واقعیت‌های زندگی است؛ اینکه چه معنایی به آن‌ها می‌دهیم، چگونه با آن‌ها روبه‌رو می‌شویم و اجازه می‌دهیم چه اثری بر جان و روحمان بگذارند.
کیفیت زندگی، بیش از هر چیز، بازتاب نگرش ما به جهان و اتفاقات آن است.

✍ ویکتور فرانکل

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

کتاب برای کدام فصل زندگی؟

آیا از خود پرسیده‌ایم چرا نسل امروز چندان دل به کتاب‌خوانی نمی‌دهد؟ آیا واقعاً مشکل، بی‌حوصلگی و بی‌علاقگی به مطالعه است، یا باید پرسش را طور دیگری مطرح کنیم؛ آیا اساساً کتاب‌هایی که نوشته شده است، متناسب با نیازها و دغدغه‌های اوست؟

کتاب هم همچون لباس است؛ باید متناسب با فصل انتخاب شود. همان‌گونه که لباس زمستانی را در تابستان نمی‌پوشیم، نمی‌توان انتظار داشت کتابی که برای انسان چند دهه پیش جذاب و اثرگذار بوده، الزاماً برای نسل امروز نیز همان جذابیت را داشته باشد.

جوان امروز در جهانی متفاوت زندگی می‌کند؛ جهانی پرشتاب، پرتنش و سرشار از محرک‌های تصویری و دیجیتال. او ممکن است بیش از هر چیز به شادی، هیجان، امید، آرامش یا فاصله گرفتن از فشارهای زندگی نیاز داشته باشد. طبیعی است اگر چنین فردی کتابی را که با دغدغه‌ها و نیازهایش بیگانه است، پس از چند صفحه کنار بگذارد. مثلاً ممکن است یک رمان کلاسیک، با وجود ارزش ادبی فراوان، نتواند با حال و هوای او ارتباط برقرار کند.

در اینجا نباید فوراً نتیجه گرفت که «نسل امروز کتاب‌خوان نیست». شاید مسئله این باشد که کتاب مناسبی برای او ننوشته‌ایم.
شاید اشتباه ما این است که به جای آنکه از جوان امروز بپرسیم «چه چیزی دوست داری بخوانی؟»، به او می‌گوییم «چه چیزی باید بخوانی؟»؛ در حالی که علاقه، نخستین پل ورود به دنیای مطالعه است.
ممکن است کسی امروز با یک کتاب ساده و سرگرم‌کننده کتاب‌خوان شود، اما همین تجربه، او را فردا به سمت آثار جدی‌تر و عمیق‌تر ببرد.

نتیجه‌گیری راهبردی:
شاید پیش از آنکه از کاهش کتاب‌خوانی نسل جدید گلایه کنیم، باید در محتوای کتاب تجدید نظر کنیم.
مسئله شاید این نیست که نسل امروز کتاب نمی‌خواند یا نمی‌خواهد؛ بلکه کتابی می‌خواهد بخواند که با زندگی امروز او حرف بزند.

گاهی مشکل از خواننده نیست؛ کتاب، کتابِ این فصل زندگی او نیست.

✍سیدجواد میرموسوی

@hooreechannel 🌹

♻️ربع پایانی عمر

بیر یوهانسون، جامعه‌شناس سوئدی که در دانشگاه استکهلم جامعه‌شناسی تدریس می‌کرد، مقاله‌ای برای سالمندان نوشته است که در آن تجربه شخصی‌اش پس از بازنشستگی را با عنوان «ربع پایانی عمر» بازگو می‌کند:

همان‌طور که می‌دانی... زمان طوری حرکت می‌کند که گویی تو را می‌رباید، بی‌آن‌که متوجه سرعت گذرش باشی...
انگار همین دیروز بود که جوان بودم و تازه زندگی را آغاز می‌کردم... ولی به طرز عجیبی احساس می‌کنم که این اتفاق مربوط به قرن‌ها پیش بوده، و از خود می‌پرسم: همه‌ی آن سال‌ها کجا رفتند؟
می‌دانم که همه‌ی آن‌ها را زندگی کرده‌ام، خاطراتی از آن زمان و رویاهایی که در سر داشتم دارم...
اما ناگهان متوجه شدم که اکنون در ربع پایانی زندگی‌ام هستم، و این کشف مرا شگفت‌زده کرد...
همه‌ی آن سال‌ها کجا رفتند!؟ جوانی‌ام کی و کجا از من جدا شد؟
در طول عمرم با سالمندان زیادی روبه‌رو شدم، اما همیشه فکر می‌کردم پیری چیزی دور از من است... آن زمان در ربع اول مسیر زندگی‌ام بودم و ربع چهارم آن‌قدر دور به‌نظر می‌رسید که حتی نمی‌توانستم تصورش را بکنم...
اما حالا، ربع چهارم در را کوبیده، از آستانه‌ام گذشته و جوانی‌ام را با خود برده است... دوستانم بازنشسته شده‌اند، موهایشان سفید شده، آهسته راه می‌روند، به سختی می‌شنوند، به زحمت می‌فهمند...
برخی از آن‌ها از من بهترند و برخی بدتر... اما به‌وضوح می‌بینم که چقدر تغییر کرده‌اند... دیگر آن آدم‌های پرشور و جوانی که در خاطرم بودند نیستند...
ما اکنون همان سالمندانی هستیم که زمانی نگاهشان می‌کردیم و هرگز تصور نمی‌کردیم روزی مثل آن‌ها شویم...

امروز برایم حمام کردن خودش به هدف روز تبدیل شده!! و چرت نیم‌روزی دیگر اختیاری نیست، بلکه ضروری‌ست!!
چرا که اگر خودم به‌دلخواه نخوابم، همان‌جا که نشسته‌ام خوابم می‌برد...

و این‌گونه وارد فصل جدیدی از زندگی‌ام شده‌ام، بی‌آن‌که برای دردها، ناتوانی‌ها و کارهایی که می‌خواستم انجام دهم ولی هرگز نکردم آماده باشم...
چقدر برای کارهایی که نباید انجام می‌دادم پشیمانم... و چقدر برای چیزهایی که باید انجام می‌دادم و نکردم افسوس می‌خورم...
در عین حال، کارهای زیادی هم هست که از انجامشان در گذشته خوشحالم...

پس اگر تو هنوز وارد ربع پایانی زندگی‌ات نشده‌ای... بگذار به تو یادآوری کنم که زودتر از آن‌چه فکرش را می‌کنی از راه می‌رسد...
بنابراین، هرچه در زندگی‌ات می‌خواهی انجام دهی، همین حالا انجامش بده...
کار را به فردا نینداز!!
زندگی با سرعت می‌گذرد... پس هرچه می‌توانی امروز انجام بده، چون هیچ‌گاه نمی‌توانی مطمئن باشی که در کدام ربع از زندگی‌ات هستی...
هیچ تضمینی نیست که همه‌ی فصل‌های عمرت را ببینی... پس امروز را زندگی کن و هرچه می‌خواهی انجام دهی یا بگویی تا عزیزانت به‌یاد بسپارند، همان امروز بگو و انجام بده...
امیدوار باش که قدردانت باشند و به‌خاطر همه‌ی آن‌چه برایشان در این سال‌ها کرده‌ای، دوستت داشته باشند...

«زندگی» هدیه‌ای است برای تو.
و نحوه‌ی زندگی‌ات، هدیه‌ای‌ست برای کسانی که بعد از تو می‌آیند...
پس آن را عالی کن... زندگی‌ات را خوب زندگی کن.
از روزت لذت ببر...
کاری مفرّح انجام بده...
شاد باش...
برای تو روزی فوق‌العاده آرزو دارم...

به یاد داشته باش که «سلامتی» ثروت واقعی‌ست، نه طلا و نقره...
و بهتر است این موارد را هم در نظر داشته باشی:

بیرون رفتن خوب است

بازگشت به خانه بهتر

فراموش کردن اسامی اشکالی ندارد... چون بعضی‌ها حتی فراموش کرده‌اند که تو را می‌شناسند!

می‌دانی که قرار نیست در همه‌چیز حرفه‌ای باشی، مثل گلف

کارهایی که قبلاً انجام می‌دادی، دیگر برایت مهم نیستند، و این‌که اهمیتی هم نمی‌دهی که دیگر علاقه‌ای نداری

روی صندلی راحتی و با تلویزیون روشن بهتر از تخت می‌خوابی

دلت برای روزهایی که فقط با کلید «روشن» و «خاموش» همه‌چیز کار می‌کرد تنگ شده

تمایل داری از کلمات کوتاه‌تری استفاده کنی: «چی؟»... «کی؟»... «کجا؟»

لباس‌های زیادی در کمد داری... که بیش از نیمی از آن‌ها را دیگر هرگز نخواهی پوشید

چیزهای قدیمی برایت ارزشمندتر می‌شوند:
آهنگ‌های قدیمی
فیلم‌های قدیمی
و از همه بهتر: دوستان قدیمی!!


این را برای دوستان قدیمی‌ات بفرست... بگذار بخندند و با تو هم‌نظر باشند...
و به یاد داشته باش: مهم نیست چه اندازه جمع کرده‌ای، بلکه مهم این است که چه چیزهایی پخش کرده‌ای...
و این نشان می‌دهد که چه نوع زندگی‌ای داشته‌ای...

در پایان... و گمان می‌کنم این خلاصه‌ی خرد زندگی‌ام باشد:

ما خوب می‌دانیم که نمی‌توانیم زمانی به عمرمان بیفزاییم، اما می‌توانیم زندگی را به زمانمان بیفزاییم...

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

🎯 وقتی خودمان را با دیگران مقایسه می‌کنیم، در نهایت مأیوس خواهیم شد

📌 چه کسی موفق‌تر است؟ چه کسی زیباتر است؟ چه کسی زندگی‌اش بیشتر دیده می‌شود؟ مقایسه‌کردن خود با دیگران به بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی روزمرۀ ما تبدیل شده، آن‌قدر عادی که اغلب حتی متوجهش نیستیم. اما در عصر شبکه‌های اجتماعی، این مقایسه‌ها دیگر به هم‌کلاسی و همکار و آشنای نزدیک محدود نمی‌مانند. حالا خودمان را با تمام جهان می‌سنجیم، آن هم بر اساس نسخه‌های صیقل‌خورده و آرمانی از زندگی دیگران. این سنجش بی‌پایان، ذهن ما را در معرض فرسایشی دائمی قرار می‌دهد. شاید هنوز بتوان راهی برای رهایی از این وسواس پیدا کرد.

📌 برگرفته از مطلب «مقایسۀ اجتماعی ما را به یأس می‌کشاند، اما لازم نیست چنین باشد»، نوشتۀ وویْچِخ کافتانسکی، که در شمارۀ سی‌وپنجم مجلۀ ترجمان منتشر شده است.

🎬 تدوینگر: علی حاجی سالم
🎤 گوینده: رضا مداح

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹

♻️موانع شادکامی ایرانیان در دوران معاصر!

زمانی که مقدمه کتاب ارزشمند درک باک با عنوان سیاست شادکامی را می خوانید با یک عبارت شگفت انگیز منسوب به #پادشاه کشور کوچک بوتان واقع در عمق کوه های هیمالیا مواجه می شوید. در سال ۱۹۷۲ پادشاه جدید بوتان خطاب به مردم کشورش اعلام کرد؛ از این پس معیار اصلی ملت او برای اندازه گیری پیشرفت، #شادکامی_ناخالص_ملی خواهد بود و نه تولید ناخالص ملی!

درک باک مولفه های اصلی سیاست شادکامی در بوتان را به شرح زیر فهرست می کند؛

حکمرانی خوب و استقرار دموکراسی/ توسعه اجتماعی-اقتصادی عادلانه و با ثبات/ صیانت از محیط زیست/ صیانت از فرهنگ

اما #جامعه_ایران در دوران معاصر مسیر پر فراز و فرودی را برای دستیابی به شادکامی پیموده ولی هم‌چنان در عمل تلخ‌کام باقی مانده است. تاریخ ستبری که بیش از چراغ بودن به مثابه ترمزی بر سر راه توسعه‌یافتگی عمل کرده و دوگانه‌های تئوریکی که نتوانسته‌اند به فصل مشترکی از همکاری دولت - ملت تبدیل شوند.
در این میان اگر چه حکومت‌ها در بسیاری از موارد کوشیده اند تا با اتکا به قدرت فائقه این جدال‌ها را به نفع یک‌طرف خاتمه دهند ولی واقعیت این‌‌است که تداوم بحران‌ها و ناکارآمدی‌ها از شکستی فاحش در پایان‌بخشیدن به این نزاع‌های تاریخی حکایت دارد. به این دوگانه‌ها نظری می‌افکنیم:

✅ جدال شرع و عرف: این نزاع هم‌چنان از دوران مشروطه تا کنون به قوت خود باقی‌است هر چند که در دوره پهلوی‌ها غلبه با عرف و پس از انقلاب چیرگی با شرع بوده است. تداوم روندی فرسایشی بدون دستیابی به تلفیق کارآمدی میان شرع و عرف، که شهروندان را دچار نوعی اسکیزوفرنی شخصیتی و جامعه را دچار نوعی صف آرایی کاذب بر سر چگونه زیستن ساخته است. اگر شادکامی را نوعی رضایت‌مندی از نحوه زیست‌جمعی در سایه تلفیقی کارآمد از سنت و مدرنیته بدانیم روشن است که تاکنون از دستیابی به آن ناتوان بوده‌ایم.

✅ جدال امت و ملت: از حدود چهار‌ دهه پیش ما وارد چالشی میان وابستگی به امت اسلام یا ملت ایران شده ایم. دل سپردن به هر کدام هم البته پیامدهایی داشته است. این‌که باید توجه تصمیم سازان صرفا معطوف به تحولات دنیای اسلام باشد یا باید بیشتر مسائل توسعه کشور مورد عنایت قرار گیرد از جمله مهم ترین مباحث ایران پس از انقلاب بوده اند. واقعیت این‌است که در همه این سال‌ها هم تلاشی از سوی حکومت برای توجیه افکار عمومی جهت کاهش ابعاد این نزاع صورت نگرفته است. اکنون شاید اندکی روشن شده باشد که به دلیل کمبود منابع به ناچار باید به سوی نوعی اولویت بندی در این زمینه حرکت کنیم.

✅ جدال اسلام و غرب: پس از آن‌که انقلاب اسلامی، ایران و غرب را به عنوان دو دیگری متضاد و دشمن ترسیم کرد در عمل امکان برقراری دیالوگ میان این دو تمدن از میان رفت. از آن پس بود که این دیگری‌ها خود را صرفا با عینک تیره آموزه‌های ایدئولوژیک نگریستند. دستاوردهای غربی از جمله دموکراسی، احزاب، رسانه‌ها، تشکل‌های مدنی و سبک زندگی با بدبینی مواجه شده و زیست فردی و جمعی شهروندان به شدت از سوی حکومت مورد نظارت قرار گرفت. مداخله‌ای که موجبات جدی کاهش رضایت‌مندی در میان ایرانیان را فراهم آورده است.

✅ جدال انتصاب و انتخاب: این نزاع همان ادامه تقابل میان ولایت و وکالت است که میراث دوران مشروطیت محسوب می‌شود. چالشی بر سر نقش‌آفرینی مردم در اموری هم‌چون قانون‌گذاری، شرکت در انتخابات، و تعیین نوع نظام سیاسی، در مواجهه با دیدگاهی که قانون را فرابشری، انتخابات را کنترل شده، و حکومت را الهی می‌داند. واقعیت این است که هم اکنون و با گذشت بیش از چهاردهه از انقلاب، احساس بی‌قدرتی شهروندان از ایجاد تغییرات معنادار به دلیل تودرتویی نهادی، کاهش قدرت نهادهای انتخابی، و عقب ماندن نظام سیاسی از تحولات پرشتاب اجتماعی به کانون نارضایتی‌های جمعی تبدیل شده است.

✍مهران صولتی

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

چرا بعضی خواهر و برادرها در بزرگسالی هنوز با هم مشکل دارند؟

✔️رابطه‌ی خواهر و برادر از ابتدا رابطه‌ای ساده نیست.کودک، با ورودِ دیگری، برای نخستین‌بار با تجربه‌ای مواجه می‌شود که برای روان او بسیار دشوار است: مادر و پدر، تماماً در اختیار او نیستند.دیگری می‌آید و توجه را تقسیم می‌کند؛
اما مسئله فقط تقسیمِ توجه نیست. کودک باید با این واقعیت کنار بیاید که در میلِ والد، تنها نیست.
همین‌جا می‌تواند چیزی شکل بگیرد که بعدها به رقابت تبدیل شود:

چه کسی محبوب‌تر است؟
چه کسی بیشتر دیده می‌شود؟
چه کسی موفق‌تر است؟
چه کسی توانسته جایگاه بهتری پیدا کند؟
اما این رقابت فقط برای گرفتنِ یک امتیاز نیست؛
پشت آن، تلاش برای تثبیتِ ارزشِ خود در نگاه دیگری قرار دارد.
به همین دلیل است که گاهی در بزرگسالی، موفقیت خواهر یا برادر تحمل‌ناپذیر می‌شود؛ نه صرفاً به خاطر موفقیت او، بلکه چون موفقیتِ او می‌تواند در ناخودآگاه، شکستِ من معنا شود.
و اینجاست که رابطه پیچیده می‌شود:
آدمی که از کودکی با او بزرگ شده‌ای، همزمان می‌تواند موضوع عشق، نفرت، همانندسازی و رقابت باشد.

@zistboommedia
@hooreechannel 🌹

.


آیا کسی که غذای شما را می‌پزد، می‌تواند انرژی شما را تغییر دهد؟


تا حالا متوجه شده‌اید؟

بعضی از غذاها، حتی اگر ظاهرشان عالی باشد، سنگین احساس می‌شوند؛
و بعضی دیگر، سبک و آرامش‌بخش‌اند...

غذا فقط مواد مغذی نیست؛
بلکه انرژیِ دستانی که آن را آماده کرده‌اند را هم با خودش منتقل می‌کند...

بدن شما فقط کالری جذب نمی‌کند؛
احساس، نیت، ارتعاشات و حس‌وحال آن محیط را هم جذب می‌کند...


آرامش، تمرکز، قدردانی و حضور کامل در لحظه؛
اینکه غذا با عشق و حس خوب پخت‌وپز شود، کیفیت آن را بالا می‌برد.

محیط هم بسیار مهم است؛
سروصدا، تنش، شلوغی و فضای منفی بر انرژی غذا اثر می‌گذارند.


حس‌وحال و انرژی آشپز مهم است؛
استرس، غم، خشم و عجله در روند آماده‌سازی، روی غذایی که می‌خورید اثر می‌گذارند...

خیلی‌ها این تجربه را داشته‌اند بدون اینکه بتوانند توضیحش دهند؛ یک غذای ساده خانگی گاهی از یک غذای گران‌قیمت رستورانی مقوی‌تر و دلنشین‌تر حس می‌شود.
دلیلی برای این تفاوت وجود دارد

تو فقط آن چیزی که می‌خوری نیستی؛
تو آن چیزی هستی که هنگام آماده شدنش احساس شده است.

✍پدرام امیری

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹