آثار معناداری در زندگی
به گفته بسیاری از روانشناسان اخلاق، کسانی که زندگی را معنادار می‌دانند، دست‌کم سه اثر عمیق را در زندگی خود تجربه می‌کنند.
1️⃣یکپارچگی درونی
نخستین اثر معناداری زندگی، ایجاد نوعی یکپارچگی درونی است.
انسان معمولاً از ساحت‌های مختلفی تشکیل شده است: ساحتِ باورها، احساسات، هیجانات، خواسته‌ها و اراده. این ساحت‌ها همیشه با یکدیگر هماهنگ نیستند و گاه با هم در تعارض‌اند.
برای همین است که گاهی کاری انجام می‌دهیم و بلافاصله خودمان را سرزنش، ملامت یا نکوهش می‌کنیم. گویی یک بخش از وجودمان گفته است: «این کار را انجام بده» و بخش دیگری می‌گوید: «چرا این کار را کردی؟»
این کشمکش نشان می‌دهد که انسان با خودش در نزاع است و از آشتیِ درونی برخوردار نیست.
روانشناسان اخلاق معتقدند وقتی انسان زندگی را معنادار بداند، میان ساحت‌های مختلفِ وجودش نوعی هماهنگی و سازگاری پدید می‌آید. انسان با خودش در صلح است و از آشفتگیِ درونی فاصله می‌گیرد.
2️⃣ افزایش توان تحمل رنج
دومین اثر معناداری زندگی، افزایش توان تحمل رنج‌هاست.
زندگی چیزی جز مجموعه‌ای از رویدادها و رابطه‌ها نیست و بسیاری از این رویدادها و رابطه‌ها دردناک و رنج‌آورند.
کسی که زندگی را معنادار می‌داند، می‌تواند این رنج‌ها را بهتر تحمل کند. هرچه توانِ تحمل بیشتر شود، شدتِ رنج نیز کمتر احساس می‌شود.
حتی گاهی میزان تحمل آن‌قدر افزایش پیدا می‌کند که آنچه پیش‌تر رنج محسوب می‌شد، دیگر همان سنگینیِ سابق را ندارد.
بنابراین، معناداری زندگی باعث می‌شود انسان ظرفیت بیشتری برای مواجهه با دردها و سختی‌های زندگی پیدا کند.
3️⃣ هدفمند شدن زندگی
سومین اثر معناداری زندگی، هدف بخشیدن به زندگی است.
اگر انسان زندگی را معنادار بداند، بهتر می‌تواند تشخیص دهد که:
* در زندگی باید به دنبال چه چیزهایی باشد؛
* و از دنبال کردن چه چیزهایی صرف‌نظر کند.
معناداری، جهت حرکت انسان را روشن می‌کند و به زندگی او هدف می‌بخشد.
✍️مصطفی ملکیان
@mostafamalekian
@hooreechannel 🌹
به گفته بسیاری از روانشناسان اخلاق، کسانی که زندگی را معنادار می‌دانند، دست‌کم سه اثر عمیق را در زندگی خود تجربه می‌کنند.
1️⃣یکپارچگی درونی
نخستین اثر معناداری زندگی، ایجاد نوعی یکپارچگی درونی است.
انسان معمولاً از ساحت‌های مختلفی تشکیل شده است: ساحتِ باورها، احساسات، هیجانات، خواسته‌ها و اراده. این ساحت‌ها همیشه با یکدیگر هماهنگ نیستند و گاه با هم در تعارض‌اند.
برای همین است که گاهی کاری انجام می‌دهیم و بلافاصله خودمان را سرزنش، ملامت یا نکوهش می‌کنیم. گویی یک بخش از وجودمان گفته است: «این کار را انجام بده» و بخش دیگری می‌گوید: «چرا این کار را کردی؟»
این کشمکش نشان می‌دهد که انسان با خودش در نزاع است و از آشتیِ درونی برخوردار نیست.
روانشناسان اخلاق معتقدند وقتی انسان زندگی را معنادار بداند، میان ساحت‌های مختلفِ وجودش نوعی هماهنگی و سازگاری پدید می‌آید. انسان با خودش در صلح است و از آشفتگیِ درونی فاصله می‌گیرد.
2️⃣ افزایش توان تحمل رنج
دومین اثر معناداری زندگی، افزایش توان تحمل رنج‌هاست.
زندگی چیزی جز مجموعه‌ای از رویدادها و رابطه‌ها نیست و بسیاری از این رویدادها و رابطه‌ها دردناک و رنج‌آورند.
کسی که زندگی را معنادار می‌داند، می‌تواند این رنج‌ها را بهتر تحمل کند. هرچه توانِ تحمل بیشتر شود، شدتِ رنج نیز کمتر احساس می‌شود.
حتی گاهی میزان تحمل آن‌قدر افزایش پیدا می‌کند که آنچه پیش‌تر رنج محسوب می‌شد، دیگر همان سنگینیِ سابق را ندارد.
بنابراین، معناداری زندگی باعث می‌شود انسان ظرفیت بیشتری برای مواجهه با دردها و سختی‌های زندگی پیدا کند.
3️⃣ هدفمند شدن زندگی
سومین اثر معناداری زندگی، هدف بخشیدن به زندگی است.
اگر انسان زندگی را معنادار بداند، بهتر می‌تواند تشخیص دهد که:
* در زندگی باید به دنبال چه چیزهایی باشد؛
* و از دنبال کردن چه چیزهایی صرف‌نظر کند.
معناداری، جهت حرکت انسان را روشن می‌کند و به زندگی او هدف می‌بخشد.
✍️مصطفی ملکیان
@mostafamalekian
@hooreechannel 🌹
❤3
.
این روایت زمین وجود یک زن است؛ زنی در آستانه‌ی فروپاشی عمارت معنا، زنی در میانه بحران چهل سالگی:
کشاورزان هر چند سال یک بار، زمین را مدتی به حال خود رها می‌کنند تا جان بگیرد. دوره‌ای که زمین نه محصول می‌دهد، نه شخم زده می‌شود، نه بذری در آن پاشیده می‌شود را آیش می‌گویند. آیش یعنی زمین در سکوت و صبر، مشغول بازسازی خودش است. زمینِ وجود ما هم، هرازگاهی نیاز به آیش دارد.
در تمام سال‌های عمرم بی‌وقفه بخشیده‌ام، مراقبت کرده‌ام، بند زده‌ام و ساخته‌ام. به لطفِ ژنِ خیال‌باف و قصه‌پردازِ مادری، و میراثِ قدرتمندِ جنگندگیِ پدری. سال‌هاست که برای هر شکستن، قصه‌ای بافته‌ام. برای هر سقوط، بالی از تخیل ساخته‌ام و برای هر بی‌قراری، لالاییِ امید خوانده‌ام. معماری بوده‌ام پر از نقشه‌های نجات، شعبده‌بازی پر از شعبده.
اما حالا کفگیرم به ته دیگ رسیده است. عمارتِ معنا که روی زمینِ حاصلخیزِ اجدادی ساخته بودم، در حال فروپاشی است. تمام ذخیره‌ی جانم را ریخته‌ام در رگ‌های زندگی و حالا، تشنه و بی‌رمق، یک چشمم به آسمان است و چشم دیگرم به زمین و زمان!
نه قصه‌ی تازه‌ای دارم، نه بذر امیدی، نه محصول شفابخش و نه سلاح جان‌بخشی. وا داده‌ام. هر چه جان جمع کرده بودم در این چهل سال، یکی‌یکی از دست رفتند. یک جانم در سوگ به لب آمد، یکی در جنگ، یکی در بیماری، یکی در ترس و یکی در امیدواری! بحران چهل‌سالگی یعنی فهمیدن این واقعیت که تو فقط یک جان داری؛ همین یکی که حالا هم ته کشیده است.
فصلِ آیش است. مجبورم دور باشم از همه خبرهای صبح زود، از تمام آن نقشه‌های نجات و راه‌های فرار و نسخه‌های بی‌اثر. باید این زمینِ خسته، تن بدهد به خواب، به صبوری، خسته است از گاوآهن‌ها. دیگر شخم نزن. این زمین کار خودش را خوب بلد است.
بی‌ثمری این فصل، مقدس است و تن ندادن به وسوسه‌ی ساختن، شجاعت.
✍الهه افشار
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
این روایت زمین وجود یک زن است؛ زنی در آستانه‌ی فروپاشی عمارت معنا، زنی در میانه بحران چهل سالگی:
کشاورزان هر چند سال یک بار، زمین را مدتی به حال خود رها می‌کنند تا جان بگیرد. دوره‌ای که زمین نه محصول می‌دهد، نه شخم زده می‌شود، نه بذری در آن پاشیده می‌شود را آیش می‌گویند. آیش یعنی زمین در سکوت و صبر، مشغول بازسازی خودش است. زمینِ وجود ما هم، هرازگاهی نیاز به آیش دارد.
در تمام سال‌های عمرم بی‌وقفه بخشیده‌ام، مراقبت کرده‌ام، بند زده‌ام و ساخته‌ام. به لطفِ ژنِ خیال‌باف و قصه‌پردازِ مادری، و میراثِ قدرتمندِ جنگندگیِ پدری. سال‌هاست که برای هر شکستن، قصه‌ای بافته‌ام. برای هر سقوط، بالی از تخیل ساخته‌ام و برای هر بی‌قراری، لالاییِ امید خوانده‌ام. معماری بوده‌ام پر از نقشه‌های نجات، شعبده‌بازی پر از شعبده.
اما حالا کفگیرم به ته دیگ رسیده است. عمارتِ معنا که روی زمینِ حاصلخیزِ اجدادی ساخته بودم، در حال فروپاشی است. تمام ذخیره‌ی جانم را ریخته‌ام در رگ‌های زندگی و حالا، تشنه و بی‌رمق، یک چشمم به آسمان است و چشم دیگرم به زمین و زمان!
نه قصه‌ی تازه‌ای دارم، نه بذر امیدی، نه محصول شفابخش و نه سلاح جان‌بخشی. وا داده‌ام. هر چه جان جمع کرده بودم در این چهل سال، یکی‌یکی از دست رفتند. یک جانم در سوگ به لب آمد، یکی در جنگ، یکی در بیماری، یکی در ترس و یکی در امیدواری! بحران چهل‌سالگی یعنی فهمیدن این واقعیت که تو فقط یک جان داری؛ همین یکی که حالا هم ته کشیده است.
فصلِ آیش است. مجبورم دور باشم از همه خبرهای صبح زود، از تمام آن نقشه‌های نجات و راه‌های فرار و نسخه‌های بی‌اثر. باید این زمینِ خسته، تن بدهد به خواب، به صبوری، خسته است از گاوآهن‌ها. دیگر شخم نزن. این زمین کار خودش را خوب بلد است.
بی‌ثمری این فصل، مقدس است و تن ندادن به وسوسه‌ی ساختن، شجاعت.
✍الهه افشار
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
❤3👏3
از چه کسی باید تقدیر کرد؟
🚢 *می‌گویند ارزش یک کاپیتان را وقتی می‌شود فهمید که کشتی گرفتار حادثه شود. اما یک سؤال مهم وجود دارد: اگر یک کاپیتان اصلاً اجازه ندهد کشتی گرفتار حادثه شود، چه؟*
🌊 فرض کنید دو کشتی، با فاصله چند ساعت، از یک بندر حرکت می‌کنند. هر دو یک مقصد دارند و هر دو باید از مسیری عبور کنند که در بخشی از آن، صخره‌ای خطرناک در زیر آب پنهان شده است.
🧭 کشتی اول به کاپیتانی سپرده شده که سال‌ها تجربه دارد؛ مردی شجاع، جسور و محبوب خدمه.
⚠️ کشتی آرام پیش می‌رود تا اینکه ناگهان صدایی مهیب کشتی را می‌لرزاند. چند ثانیه بعد، همه می‌فهمند چه اتفاقی افتاده است: کشتی به صخره برخورد کرده است.
🌊 آب با سرعت وارد کشتی می‌شود. مسافران هراسان‌اند. بچه‌ها گریه می‌کنند و خدمه سراسیمه‌اند.
🧑✈️ اما کاپیتان نمی‌ترسد. با صدای بلند دستور می‌دهد: «همه آرام باشند. قایق‌های نجات را آماده کنید.»
🛟 خودش به میان مسافران می‌رود. یکی را آرام می‌کند، دیگری را به سمت قایق نجات هدایت می‌کند و تا آخرین لحظه کنار خدمه می‌ماند.
🤝 سرانجام همه نجات پیدا می‌کنند. کاپیتان هم، طبق سنت، آخرین نفری است که کشتی را ترک می‌کند.
📺 صبح روز بعد، داستان در بندر می‌پیچد. مردم برای استقبال می‌آیند، خبرنگارها صف می‌کشند و عکس کاپیتان روی صفحه اول روزنامه‌ها می‌رود: «قهرمانی که جان صدها نفر را نجات داد.»
🏆 برای او مراسم تقدیر برگزار می‌کنند. لوح تقدیر می‌دهند و از او در رادیو و تلویزیون دعوت می‌کنند.
🎙️ کاپیتان درباره آن شب حرف می‌زند: «در آن لحظه فقط به یک چیز فکر می‌کردم؛ نجات جان مسافران.»
👏 مردم تحت تأثیر قرار می‌گیرند. چند ماه بعد، از او برای سخنرانی دعوت می‌کنند.
🎤 موضوع سخنرانی؟ «چگونه در سخت‌ترین شرایط، رهبر بمانیم؟»
📚 کاپیتان معروف می‌شود. دوره‌های آموزشی برگزار می‌کند، کتاب می‌نویسد و داستان شجاعتش را برای مدیران و رهبران تعریف می‌کند.
🧭 اما حالا برگردیم به کشتی دوم.
🌊 کاپیتان دوم هم همان مسیر را طی می‌کند. او هم در همان شب به همان منطقه می‌رسد.
🔭 چند کیلومتر قبل از صخره، افسر کشتی چیزی را روی صفحه ناوبری می‌بیند. کاپیتان نقشه را نگاه می‌کند.
🗺️ چند لحظه سکوت می‌کند و بعد فقط می‌گوید: «دو درجه مسیر را تغییر بده.»
❓ افسر می‌پرسد: «دلیلش چیست؟»
🧭 کاپیتان جواب می‌دهد: «صخره.»
🌊 کشتی مسیرش را کمی تغییر می‌دهد. چند دقیقه بعد، از کنار صخره عبور می‌کند.
😌 هیچ اتفاقی نمی‌افتد.
🛳️ نه کسی می‌ترسد، نه کسی زخمی می‌شود، نه قایق نجاتی به آب انداخته می‌شود و نه کشتی آسیب می‌بیند.
🌅 صبح، کشتی سالم به مقصد می‌رسد. مسافران پیاده می‌شوند، خداحافظی می‌کنند و هرکدام دنبال زندگی خودشان می‌روند.
🤫 و کاپیتان؟ او هم به اتاقش برمی‌گردد.
❌ هیچ‌کس برایش جشن نمی‌گیرد.
📵 کسی به تلویزیون دعوتش نمی‌کند. هیچ روزنامه‌ای درباره‌اش نمی‌نویسد و هیچ‌کس برایش کف نمی‌زند.
👤 حتی مسافران نمی‌دانند که چند ساعت قبل، اگر او فقط کمی دیرتر متوجه می‌شد، ممکن بود همان کشتی به یک فاجعه تبدیل شود.
💡 و اینجاست که داستان عجیب می‌شود:
⚖️ کاپیتان اول در مدیریت بحران دیده شد؛ کاپیتان دوم در پیشگیری از بحران دیده نشد.
🏢 این فقط داستان دو کاپیتان نیست. در سازمان‌ها هم همین اتفاق می‌افتد.
🚒 مدیری که بحران بزرگی را جمع می‌کند، قهرمان می‌شود؛ اما مدیری که با یک تصمیم درست اجازه نمی‌دهد بحران شکل بگیرد، شاید هیچ‌وقت دیده نشود.
🔧 کارمندی که اشتباه بزرگی را در آخرین لحظه اصلاح می‌کند، تحسین می‌شود؛ اما کسی که از ابتدا جلوی آن اشتباه را گرفته، معمولاً دیده نمی‌شود.
🎯 ما برای نجات‌یافتن جشن می‌گیریم؛ برای غرق‌نشدن نه.
🔍 شاید به همین دلیل، بعضی از ارزشمندترین موفقیت‌های زندگی و مدیریت، قابل مشاهده نیستند.
🌿 چون موفقیتشان در چیزی است که اتفاق نیفتاده است.
🧠 و شاید یکی از سخت‌ترین کارهای یک مدیر همین باشد:
🎯 کاری کند که همه‌چیز خوب پیش برود؛ آن‌قدر خوب که هیچ‌کس نفهمد چه فاجعه‌ای می‌توانست اتفاق بیفتد.
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
🚢 *می‌گویند ارزش یک کاپیتان را وقتی می‌شود فهمید که کشتی گرفتار حادثه شود. اما یک سؤال مهم وجود دارد: اگر یک کاپیتان اصلاً اجازه ندهد کشتی گرفتار حادثه شود، چه؟*
🌊 فرض کنید دو کشتی، با فاصله چند ساعت، از یک بندر حرکت می‌کنند. هر دو یک مقصد دارند و هر دو باید از مسیری عبور کنند که در بخشی از آن، صخره‌ای خطرناک در زیر آب پنهان شده است.
🧭 کشتی اول به کاپیتانی سپرده شده که سال‌ها تجربه دارد؛ مردی شجاع، جسور و محبوب خدمه.
⚠️ کشتی آرام پیش می‌رود تا اینکه ناگهان صدایی مهیب کشتی را می‌لرزاند. چند ثانیه بعد، همه می‌فهمند چه اتفاقی افتاده است: کشتی به صخره برخورد کرده است.
🌊 آب با سرعت وارد کشتی می‌شود. مسافران هراسان‌اند. بچه‌ها گریه می‌کنند و خدمه سراسیمه‌اند.
🧑✈️ اما کاپیتان نمی‌ترسد. با صدای بلند دستور می‌دهد: «همه آرام باشند. قایق‌های نجات را آماده کنید.»
🛟 خودش به میان مسافران می‌رود. یکی را آرام می‌کند، دیگری را به سمت قایق نجات هدایت می‌کند و تا آخرین لحظه کنار خدمه می‌ماند.
🤝 سرانجام همه نجات پیدا می‌کنند. کاپیتان هم، طبق سنت، آخرین نفری است که کشتی را ترک می‌کند.
📺 صبح روز بعد، داستان در بندر می‌پیچد. مردم برای استقبال می‌آیند، خبرنگارها صف می‌کشند و عکس کاپیتان روی صفحه اول روزنامه‌ها می‌رود: «قهرمانی که جان صدها نفر را نجات داد.»
🏆 برای او مراسم تقدیر برگزار می‌کنند. لوح تقدیر می‌دهند و از او در رادیو و تلویزیون دعوت می‌کنند.
🎙️ کاپیتان درباره آن شب حرف می‌زند: «در آن لحظه فقط به یک چیز فکر می‌کردم؛ نجات جان مسافران.»
👏 مردم تحت تأثیر قرار می‌گیرند. چند ماه بعد، از او برای سخنرانی دعوت می‌کنند.
🎤 موضوع سخنرانی؟ «چگونه در سخت‌ترین شرایط، رهبر بمانیم؟»
📚 کاپیتان معروف می‌شود. دوره‌های آموزشی برگزار می‌کند، کتاب می‌نویسد و داستان شجاعتش را برای مدیران و رهبران تعریف می‌کند.
🧭 اما حالا برگردیم به کشتی دوم.
🌊 کاپیتان دوم هم همان مسیر را طی می‌کند. او هم در همان شب به همان منطقه می‌رسد.
🔭 چند کیلومتر قبل از صخره، افسر کشتی چیزی را روی صفحه ناوبری می‌بیند. کاپیتان نقشه را نگاه می‌کند.
🗺️ چند لحظه سکوت می‌کند و بعد فقط می‌گوید: «دو درجه مسیر را تغییر بده.»
❓ افسر می‌پرسد: «دلیلش چیست؟»
🧭 کاپیتان جواب می‌دهد: «صخره.»
🌊 کشتی مسیرش را کمی تغییر می‌دهد. چند دقیقه بعد، از کنار صخره عبور می‌کند.
😌 هیچ اتفاقی نمی‌افتد.
🛳️ نه کسی می‌ترسد، نه کسی زخمی می‌شود، نه قایق نجاتی به آب انداخته می‌شود و نه کشتی آسیب می‌بیند.
🌅 صبح، کشتی سالم به مقصد می‌رسد. مسافران پیاده می‌شوند، خداحافظی می‌کنند و هرکدام دنبال زندگی خودشان می‌روند.
🤫 و کاپیتان؟ او هم به اتاقش برمی‌گردد.
❌ هیچ‌کس برایش جشن نمی‌گیرد.
📵 کسی به تلویزیون دعوتش نمی‌کند. هیچ روزنامه‌ای درباره‌اش نمی‌نویسد و هیچ‌کس برایش کف نمی‌زند.
👤 حتی مسافران نمی‌دانند که چند ساعت قبل، اگر او فقط کمی دیرتر متوجه می‌شد، ممکن بود همان کشتی به یک فاجعه تبدیل شود.
💡 و اینجاست که داستان عجیب می‌شود:
⚖️ کاپیتان اول در مدیریت بحران دیده شد؛ کاپیتان دوم در پیشگیری از بحران دیده نشد.
🏢 این فقط داستان دو کاپیتان نیست. در سازمان‌ها هم همین اتفاق می‌افتد.
🚒 مدیری که بحران بزرگی را جمع می‌کند، قهرمان می‌شود؛ اما مدیری که با یک تصمیم درست اجازه نمی‌دهد بحران شکل بگیرد، شاید هیچ‌وقت دیده نشود.
🔧 کارمندی که اشتباه بزرگی را در آخرین لحظه اصلاح می‌کند، تحسین می‌شود؛ اما کسی که از ابتدا جلوی آن اشتباه را گرفته، معمولاً دیده نمی‌شود.
🎯 ما برای نجات‌یافتن جشن می‌گیریم؛ برای غرق‌نشدن نه.
🔍 شاید به همین دلیل، بعضی از ارزشمندترین موفقیت‌های زندگی و مدیریت، قابل مشاهده نیستند.
🌿 چون موفقیتشان در چیزی است که اتفاق نیفتاده است.
🧠 و شاید یکی از سخت‌ترین کارهای یک مدیر همین باشد:
🎯 کاری کند که همه‌چیز خوب پیش برود؛ آن‌قدر خوب که هیچ‌کس نفهمد چه فاجعه‌ای می‌توانست اتفاق بیفتد.
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
👍6❤1👏1
۳ اشتباه استراتژیک نظام آموزشی ما
1️⃣ انبارداری به جای تحلیل:
مدرسه ذهن ما را به «انبارِ اطلاعات» تبدیل کرده است.
_ ما یاد می‌گیریم «چه» فکر کنیم، اما «چطور» فکر کردن را هرگز!
_نتیجه؟: دانش‌آموزی که فرمول‌های پیچیده را می‌داند اما در یک تعارض خانوادگی یا اجتماعی، ساده‌ترین راه تحلیل را بلد نیست.
2️⃣ اصالتِ «بُردن» به جای اصالتِ «حقیقت»:
در سیستم نمره و کنکور، یاد گرفتیم چطور پاسخهای «قالب‌زده» بدهیم تا برنده شویم. این روحیه به زندگی ما هم سرایت کرده؛ در بحث با همسر یا همکار، تمام مهارت‌هایمان را به کار می‌گیریم تا «کم نیاوریم»، نه اینکه «حقیقت» را پیدا کنیم.
3️⃣ غفلت از «فضایل فکری»:
در مدارس تست زنی/ پاسخهای قالبی/ طوطی واری/ تقویت حافظه کوتاه مدت یادمون دادند...در بهترین مدارس، اندکی مهارت نقد و خلاقیت...اما به ما مهارتِ بریدن (نقد دیگران) را یاد دادند، اما «اخلاقِ استفاده از چاقو» (انصاف) را نه!
_ آدم‌های باهوش، گاهی خطرناک‌ترین آدم‌ها در توجیهِ اشتباهات خودشان هستند.
سلام
✅ راه حل: از «مهارتِ عریان» به «انصاف فکری» تفکر انتقادی بدون «انصاف»، چیزی جز ابزارِ فریب نیست.
➕انصاف یعنی چه؟ یعنی همان ترازویی که با آن اشتباهاتِ رقیب، همسر یا مخالف سیاسی‌ات را وزن می‌کنی، با همان ترازو به جانِ افکارِ خودت بیفتی!
▫️متفکر منصف: قبل از اینکه مچِ دیگری را بگیرد، مچِ «خودخواهیِ ذهنی» خودش را می‌گیرد.
▫️بلوغ فکری: یعنی شجاعتِ گفتن این جمله: «حق با توست، من اشتباه می‌کردم.»
💡 خلاصه نهایی
فضیلتِ «انصاف فکری» را جایگزینِ «زرنگیِ استدلالی» کنیم.
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
1️⃣ انبارداری به جای تحلیل:
مدرسه ذهن ما را به «انبارِ اطلاعات» تبدیل کرده است.
_ ما یاد می‌گیریم «چه» فکر کنیم، اما «چطور» فکر کردن را هرگز!
_نتیجه؟: دانش‌آموزی که فرمول‌های پیچیده را می‌داند اما در یک تعارض خانوادگی یا اجتماعی، ساده‌ترین راه تحلیل را بلد نیست.
2️⃣ اصالتِ «بُردن» به جای اصالتِ «حقیقت»:
در سیستم نمره و کنکور، یاد گرفتیم چطور پاسخهای «قالب‌زده» بدهیم تا برنده شویم. این روحیه به زندگی ما هم سرایت کرده؛ در بحث با همسر یا همکار، تمام مهارت‌هایمان را به کار می‌گیریم تا «کم نیاوریم»، نه اینکه «حقیقت» را پیدا کنیم.
3️⃣ غفلت از «فضایل فکری»:
در مدارس تست زنی/ پاسخهای قالبی/ طوطی واری/ تقویت حافظه کوتاه مدت یادمون دادند...در بهترین مدارس، اندکی مهارت نقد و خلاقیت...اما به ما مهارتِ بریدن (نقد دیگران) را یاد دادند، اما «اخلاقِ استفاده از چاقو» (انصاف) را نه!
_ آدم‌های باهوش، گاهی خطرناک‌ترین آدم‌ها در توجیهِ اشتباهات خودشان هستند.
سلام
✅ راه حل: از «مهارتِ عریان» به «انصاف فکری» تفکر انتقادی بدون «انصاف»، چیزی جز ابزارِ فریب نیست.
➕انصاف یعنی چه؟ یعنی همان ترازویی که با آن اشتباهاتِ رقیب، همسر یا مخالف سیاسی‌ات را وزن می‌کنی، با همان ترازو به جانِ افکارِ خودت بیفتی!
▫️متفکر منصف: قبل از اینکه مچِ دیگری را بگیرد، مچِ «خودخواهیِ ذهنی» خودش را می‌گیرد.
▫️بلوغ فکری: یعنی شجاعتِ گفتن این جمله: «حق با توست، من اشتباه می‌کردم.»
💡 خلاصه نهایی
فضیلتِ «انصاف فکری» را جایگزینِ «زرنگیِ استدلالی» کنیم.
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
👏1
۲۰
📍کودکیِ ناامن، بزرگسالیِ مضطرب
(نقش هجده ماه اول زندگی در شکل‌گیری شخصیت و تصویر انسان از خدا)
🔻 بعضی آدم‌ها از بیرون آرام‌اند، اما در درونشان همیشه یک ترس پنهان جریان دارد؛ ترس از رها شدن، دوست‌داشتنی نبودن یا خیانت دیدن.
روان‌شناسی تحولی می‌گوید ریشه‌ی این اضطراب‌ها گاهی نه در امروز، بلکه در نخستین ماه‌های زندگی پنهان شده است؛ زمانی که کودک هنوز حرف نمی‌زند، اما دارد درباره‌ی جهان تصمیم می‌گیرد: «دنیا امن است یا نه؟»
■ اریک اریکسون، روانشناس مشهور رُشد، معتقد بود مهم‌ترین بحران روانی انسان در هجده ماه اول زندگی شکل می‌گیرد؛ مرحله‌ای که آن را «اعتماد در برابر بی‌اعتمادی» نامید. کودک در این دوره با تجربه یاد می‌گیرد، نه با آموزش. اگر هنگام ترس آرام شود، هنگام گریه کسی پاسخ او را بدهد و در لحظه‌ی نیاز، آغوشی امن در کنارش باشد، کم‌کم احساس می‌کند جهان قابل اعتماد است. اما اگر مراقبت‌ها سرد، بی‌ثبات یا طردکننده باشد، در ذهن کودک این باور شکل می‌گیرد که دنیا جای امنی نیست.
■ کودکی که اعتماد را تجربه نکرده، ممکن است در بزرگسالی مدام از صمیمیت بترسد. یا بیش از اندازه وابسته می‌شود یا پیش از آنکه آسیب ببیند، خودش فاصله می‌گیرد. بعضی از این افراد همیشه منتظر خیانت‌اند، حتی وقتی هیچ نشانه‌ای وجود ندارد. بعضی دیگر میان عشق و خشم نوسان می‌کنند؛ یک روز کسی را نجات‌بخش می‌بینند و روز بعد همان آدم را دشمن خود تصور می‌کنند. روانشناسان معتقدند بسیاری از الگوهای ناسالم شخصیتی، روی همین زمین ناامن اولیه رشد می‌کنند.
■ اثر این تجربه فقط در روابط انسانی باقی نمی‌ماند. اریکسون باور داشت نخستین احساس امنیت کودک، بعدها بر تصویر او از خدا هم اثر می‌گذارد. کودکی که در فضایی امن رشد کرده، راحت‌تر می‌تواند به جهانی مهربان و معنادار اعتماد کند. برای او ایمان فقط ترس و اجبار نیست؛ نوعی احساس تکیه‌گاه درونی است. اما کودکی که ناامنی را تجربه کرده، ممکن است خدا را موجودی دور، خشمگین یا غیرقابل پیش‌بینی تصور کند.
■ به همین دلیل است که بعضی دینداری‌ها بیشتر شبیه اضطراب‌اند تا آرامش. فرد مدام می‌ترسد اشتباهی مرتکب شده باشد، عبادت را از روی وحشت انجام می‌دهد و احساس می‌کند همیشه در آستانه‌ی مجازات قرار دارد. در سوی دیگر، بعضی آدم‌ها اساساً نمی‌توانند به هیچ نیروی برتری اعتماد کنند؛ چون در عمیق‌ترین لایه‌ی روانشان این باور شکل گرفته که «در لحظه‌ی نیاز، هیچ‌کس به کمک من نمی‌آید.»
■ اریکسون می‌گفت دستاورد سالم این مرحله، «امید» است. امید فقط خوش‌بینی ساده نیست؛ احساسی عمیق است که به انسان می‌گوید حتی اگر جهان سخت و تاریک شود، هنوز می‌شود به چیزی تکیه کرد. کودکی که این امید را دریافت نکرده، ممکن است در بزرگسالی همیشه احساس خلأ، اضطراب یا بی‌پناهی کند؛ حتی اگر ظاهراً زندگی موفقی داشته باشد.
■ شاید به همین دلیل، تربیت کودک فقط غذا دادن و مراقبت جسمی نیست. گاهی یک آغوشِ به‌موقع یا یک حضورِ قابل پیش‌بینی، دارد شالوده‌ی روان انسانی را می‌سازد که سال‌ها بعد قرار است عاشق شود، اعتماد کند، دعا بخواند، شکست بخورد و دوباره بلند شود. نخستین رابطه‌ی کودک با جهان، اغلب از چهره‌ی مادر یا مراقب آغاز می‌شود؛ همان‌جا که انسان برای اولین بار یاد می‌گیرد آیا جهان ارزش اعتماد کردن دارد یا نه.
✍️ مصطفی سلیمانی
https://ble.ir/filsofak
@hooreechannel 🌹
📍کودکیِ ناامن، بزرگسالیِ مضطرب
(نقش هجده ماه اول زندگی در شکل‌گیری شخصیت و تصویر انسان از خدا)
🔻 بعضی آدم‌ها از بیرون آرام‌اند، اما در درونشان همیشه یک ترس پنهان جریان دارد؛ ترس از رها شدن، دوست‌داشتنی نبودن یا خیانت دیدن.
روان‌شناسی تحولی می‌گوید ریشه‌ی این اضطراب‌ها گاهی نه در امروز، بلکه در نخستین ماه‌های زندگی پنهان شده است؛ زمانی که کودک هنوز حرف نمی‌زند، اما دارد درباره‌ی جهان تصمیم می‌گیرد: «دنیا امن است یا نه؟»
■ اریک اریکسون، روانشناس مشهور رُشد، معتقد بود مهم‌ترین بحران روانی انسان در هجده ماه اول زندگی شکل می‌گیرد؛ مرحله‌ای که آن را «اعتماد در برابر بی‌اعتمادی» نامید. کودک در این دوره با تجربه یاد می‌گیرد، نه با آموزش. اگر هنگام ترس آرام شود، هنگام گریه کسی پاسخ او را بدهد و در لحظه‌ی نیاز، آغوشی امن در کنارش باشد، کم‌کم احساس می‌کند جهان قابل اعتماد است. اما اگر مراقبت‌ها سرد، بی‌ثبات یا طردکننده باشد، در ذهن کودک این باور شکل می‌گیرد که دنیا جای امنی نیست.
■ کودکی که اعتماد را تجربه نکرده، ممکن است در بزرگسالی مدام از صمیمیت بترسد. یا بیش از اندازه وابسته می‌شود یا پیش از آنکه آسیب ببیند، خودش فاصله می‌گیرد. بعضی از این افراد همیشه منتظر خیانت‌اند، حتی وقتی هیچ نشانه‌ای وجود ندارد. بعضی دیگر میان عشق و خشم نوسان می‌کنند؛ یک روز کسی را نجات‌بخش می‌بینند و روز بعد همان آدم را دشمن خود تصور می‌کنند. روانشناسان معتقدند بسیاری از الگوهای ناسالم شخصیتی، روی همین زمین ناامن اولیه رشد می‌کنند.
■ اثر این تجربه فقط در روابط انسانی باقی نمی‌ماند. اریکسون باور داشت نخستین احساس امنیت کودک، بعدها بر تصویر او از خدا هم اثر می‌گذارد. کودکی که در فضایی امن رشد کرده، راحت‌تر می‌تواند به جهانی مهربان و معنادار اعتماد کند. برای او ایمان فقط ترس و اجبار نیست؛ نوعی احساس تکیه‌گاه درونی است. اما کودکی که ناامنی را تجربه کرده، ممکن است خدا را موجودی دور، خشمگین یا غیرقابل پیش‌بینی تصور کند.
■ به همین دلیل است که بعضی دینداری‌ها بیشتر شبیه اضطراب‌اند تا آرامش. فرد مدام می‌ترسد اشتباهی مرتکب شده باشد، عبادت را از روی وحشت انجام می‌دهد و احساس می‌کند همیشه در آستانه‌ی مجازات قرار دارد. در سوی دیگر، بعضی آدم‌ها اساساً نمی‌توانند به هیچ نیروی برتری اعتماد کنند؛ چون در عمیق‌ترین لایه‌ی روانشان این باور شکل گرفته که «در لحظه‌ی نیاز، هیچ‌کس به کمک من نمی‌آید.»
■ اریکسون می‌گفت دستاورد سالم این مرحله، «امید» است. امید فقط خوش‌بینی ساده نیست؛ احساسی عمیق است که به انسان می‌گوید حتی اگر جهان سخت و تاریک شود، هنوز می‌شود به چیزی تکیه کرد. کودکی که این امید را دریافت نکرده، ممکن است در بزرگسالی همیشه احساس خلأ، اضطراب یا بی‌پناهی کند؛ حتی اگر ظاهراً زندگی موفقی داشته باشد.
■ شاید به همین دلیل، تربیت کودک فقط غذا دادن و مراقبت جسمی نیست. گاهی یک آغوشِ به‌موقع یا یک حضورِ قابل پیش‌بینی، دارد شالوده‌ی روان انسانی را می‌سازد که سال‌ها بعد قرار است عاشق شود، اعتماد کند، دعا بخواند، شکست بخورد و دوباره بلند شود. نخستین رابطه‌ی کودک با جهان، اغلب از چهره‌ی مادر یا مراقب آغاز می‌شود؛ همان‌جا که انسان برای اولین بار یاد می‌گیرد آیا جهان ارزش اعتماد کردن دارد یا نه.
✍️ مصطفی سلیمانی
https://ble.ir/filsofak
@hooreechannel 🌹
❤4
.
تله‌ی شیرین بلاگر-روانشناسان
در سال‌های اخیر، فضای مجازی پر شده از بلاگر-روانشناسانی که با پیام‌های به ظاهر عمیق و شیرین، هزاران دنبال‌کننده جذب می‌کنند. پیام آنها همیشه یک ساختار ثابت دارد: تو خوب و سالم هستی، اما دنیا پر از آدم‌های بیمار و بدذات است. این پیام، در نگاه اول، نویدبخش خودشناسی است، اما در واقع، نوعی بازی روانی با مخاطب است.
این بلاگرها، به جای آنکه به ما کمک کنند تا دفاع‌های روانی‌مان را بشناسیم، آنها را تقویت می‌کنند. فرافکنی، انکار و بزرگ‌نمایی، ابزارهای اصلی آنها هستند. به ما یاد می‌دهند که هر مشکلی در زندگی، نه به دلیل رفتار و تصمیمات خودمان، بلکه محصول محیط بیرونی است. این آموزش، در کوتاه‌مدت، احساس خوبی می‌دهد، اما در بلندمدت، مانع رشد واقعی می‌شود.
شیرینی این پیام‌ها، زودگذر و آدامسی است. به محض روبه‌رو شدن با واقعیت زندگی، این احساس فروکش می‌کند و ما به دنبال محتوای بعدی می‌رویم تا دوباره آن حس لذت کاذب را تجربه کنیم. این چرخه، همان اعتیاد به خودشناسی جعلی است.
نتیجه این فریب، فاجعه‌بار است. ما به تدریج از دیگران فاصله می‌گیریم، روابط‌مان سطحی و مبتنی بر قضاوت می‌شود و به جای همدلی، یاد می‌گیریم که دیگران را ارزیابی و طرد کنیم. درمان واقعی، شجاعت نگاه کردن به تاریکی‌های درون است، نه فرار به سمت پیام‌های شیرین و فریبنده.
به قول شلدون کاپ
هر چیز ارزشمندی، پرهزینه ترین آن است. این مهم به قیمت از دست رفتن احساس معصومیت ترک برداشتن توهمات شیرین و نابودی قطعیت ها به دست خواهد آمد.
▪️واقعیت این است که فهرست مشخصی از کانال‌های «کاملاً بی‌نقص» وجود ندارد، چون حتی بهترین کانال‌ها هم گاهی محتوای سطحی منتشر می‌کنند.
اما می‌توانم معیارهایی بهت بگویم که با آنها خودت بتوانی تشخیص بدهی.
نشانه‌های یک کانال سطحی
۱.جملات کوتاه و تکراری با ایموجی‌های زیاد
۲..«۵ راه حل ساده برای...»
۳.«اگه این کار رو بکنی، زندگیت عوض میشه»
۴.ترجمه‌های سطحی از محتوای انگلیسی بدون منبع
۵.تأکید بر «مثبت‌اندیشی» بدون توجه به واقعیت‌های تلخ
۷.تیم‌های بزرگ بازاریابی و تبلیغات
۸.نبود منبع و ارجاع به نظریه‌ها و کتاب‌ها
یک پیشنهاد عملی
اگر وقت و انرژی محدود داری، یک کانال خوب بهتر از ده‌ها کانال سطحی است. بهتر است:
یک کانال عمیق پیدا کنی و تمام پست‌هایش را بخوانی
در آن کانال، منابع و ارجاعات را دنبال کنی
هر از گاهی، یک کتاب بخوانی به جای چرخیدن در فیدها
به هیچ عنوان به بلاگر روانشناس اعتماد نکنید..
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
تله‌ی شیرین بلاگر-روانشناسان
در سال‌های اخیر، فضای مجازی پر شده از بلاگر-روانشناسانی که با پیام‌های به ظاهر عمیق و شیرین، هزاران دنبال‌کننده جذب می‌کنند. پیام آنها همیشه یک ساختار ثابت دارد: تو خوب و سالم هستی، اما دنیا پر از آدم‌های بیمار و بدذات است. این پیام، در نگاه اول، نویدبخش خودشناسی است، اما در واقع، نوعی بازی روانی با مخاطب است.
این بلاگرها، به جای آنکه به ما کمک کنند تا دفاع‌های روانی‌مان را بشناسیم، آنها را تقویت می‌کنند. فرافکنی، انکار و بزرگ‌نمایی، ابزارهای اصلی آنها هستند. به ما یاد می‌دهند که هر مشکلی در زندگی، نه به دلیل رفتار و تصمیمات خودمان، بلکه محصول محیط بیرونی است. این آموزش، در کوتاه‌مدت، احساس خوبی می‌دهد، اما در بلندمدت، مانع رشد واقعی می‌شود.
شیرینی این پیام‌ها، زودگذر و آدامسی است. به محض روبه‌رو شدن با واقعیت زندگی، این احساس فروکش می‌کند و ما به دنبال محتوای بعدی می‌رویم تا دوباره آن حس لذت کاذب را تجربه کنیم. این چرخه، همان اعتیاد به خودشناسی جعلی است.
نتیجه این فریب، فاجعه‌بار است. ما به تدریج از دیگران فاصله می‌گیریم، روابط‌مان سطحی و مبتنی بر قضاوت می‌شود و به جای همدلی، یاد می‌گیریم که دیگران را ارزیابی و طرد کنیم. درمان واقعی، شجاعت نگاه کردن به تاریکی‌های درون است، نه فرار به سمت پیام‌های شیرین و فریبنده.
به قول شلدون کاپ
هر چیز ارزشمندی، پرهزینه ترین آن است. این مهم به قیمت از دست رفتن احساس معصومیت ترک برداشتن توهمات شیرین و نابودی قطعیت ها به دست خواهد آمد.
▪️واقعیت این است که فهرست مشخصی از کانال‌های «کاملاً بی‌نقص» وجود ندارد، چون حتی بهترین کانال‌ها هم گاهی محتوای سطحی منتشر می‌کنند.
اما می‌توانم معیارهایی بهت بگویم که با آنها خودت بتوانی تشخیص بدهی.
نشانه‌های یک کانال سطحی
۱.جملات کوتاه و تکراری با ایموجی‌های زیاد
۲..«۵ راه حل ساده برای...»
۳.«اگه این کار رو بکنی، زندگیت عوض میشه»
۴.ترجمه‌های سطحی از محتوای انگلیسی بدون منبع
۵.تأکید بر «مثبت‌اندیشی» بدون توجه به واقعیت‌های تلخ
۷.تیم‌های بزرگ بازاریابی و تبلیغات
۸.نبود منبع و ارجاع به نظریه‌ها و کتاب‌ها
یک پیشنهاد عملی
اگر وقت و انرژی محدود داری، یک کانال خوب بهتر از ده‌ها کانال سطحی است. بهتر است:
یک کانال عمیق پیدا کنی و تمام پست‌هایش را بخوانی
در آن کانال، منابع و ارجاعات را دنبال کنی
هر از گاهی، یک کتاب بخوانی به جای چرخیدن در فیدها
به هیچ عنوان به بلاگر روانشناس اعتماد نکنید..
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
من و تعصب! نکند همان آدم متعصب، خودِ من هستم؟
متعصب‌ها حاضر نیستند حرف کسی را بشنوند.
متعصب‌ها فکر می‌کنند همیشه حق با آن‌هاست.
متعصب‌ها هر مدرکی را که با باورشان ناسازگار باشد، رد می‌کنند.
متعصب‌ها مخالفانشان را نادان، فریب‌خورده یا بدذات می‌دانند.
کمتر کسی پیدا می‌شود که این جملات را بپذیرد و باز هم از متعصب دفاع کند.
اما پرسش مهم‌تر این است که از کجا مطمئن باشم همان آدم متعصبی که این‌قدر سرزنشش می‌کنم، خودِ من نیستم؟
مشکل اصلی تعصب این است که معمولا صاحبِ آن، از وجودش خبر ندارد. بیشتر انسان‌ها سوگیری‌ها و تعصب‌های دیگران را آسان‌تر از تعصب‌های خودشان تشخیص می‌دهند.
شاید ساده‌ترین آزمون این باشد که از خود بپرسیم: اگر فردا شواهد معتبر و قانع‌کننده‌ای برخلاف یکی از باورهای مهمم پیدا شود، آیا واقعا آماده‌ام نظرم را عوض کنم؟ یا پیشاپیش تصمیم گرفته‌ام که هر شاهد مخالفی را رد کنم؟
شاید مرز میان "اعتقاد" و "تعصب" همین‌جا باشد که اعتقاد، با شواهد قوی‌تر اصلاح می‌شود اما تعصب، شواهد را وادار می‌کند با خودش سازگار شوند.
➕و حالا پرسشی برای تأمل بیشتر شما دوستان؛ آخرین باری که به‌خاطر شواهد قانع‌کننده، یکی از باورهای مهم خود را تغییر دادید، چه زمانی بود؟
📌منبع:
Baron, J. (2019). Actively Open-Minded Thinking.
جامعه‌ای بهتر بسازیم
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
متعصب‌ها حاضر نیستند حرف کسی را بشنوند.
متعصب‌ها فکر می‌کنند همیشه حق با آن‌هاست.
متعصب‌ها هر مدرکی را که با باورشان ناسازگار باشد، رد می‌کنند.
متعصب‌ها مخالفانشان را نادان، فریب‌خورده یا بدذات می‌دانند.
کمتر کسی پیدا می‌شود که این جملات را بپذیرد و باز هم از متعصب دفاع کند.
اما پرسش مهم‌تر این است که از کجا مطمئن باشم همان آدم متعصبی که این‌قدر سرزنشش می‌کنم، خودِ من نیستم؟
مشکل اصلی تعصب این است که معمولا صاحبِ آن، از وجودش خبر ندارد. بیشتر انسان‌ها سوگیری‌ها و تعصب‌های دیگران را آسان‌تر از تعصب‌های خودشان تشخیص می‌دهند.
شاید ساده‌ترین آزمون این باشد که از خود بپرسیم: اگر فردا شواهد معتبر و قانع‌کننده‌ای برخلاف یکی از باورهای مهمم پیدا شود، آیا واقعا آماده‌ام نظرم را عوض کنم؟ یا پیشاپیش تصمیم گرفته‌ام که هر شاهد مخالفی را رد کنم؟
شاید مرز میان "اعتقاد" و "تعصب" همین‌جا باشد که اعتقاد، با شواهد قوی‌تر اصلاح می‌شود اما تعصب، شواهد را وادار می‌کند با خودش سازگار شوند.
➕و حالا پرسشی برای تأمل بیشتر شما دوستان؛ آخرین باری که به‌خاطر شواهد قانع‌کننده، یکی از باورهای مهم خود را تغییر دادید، چه زمانی بود؟
📌منبع:
Baron, J. (2019). Actively Open-Minded Thinking.
جامعه‌ای بهتر بسازیم
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
❤1
.
یک پژوهش نشان می‌دهد که "مادر بودن" معادل یک هفته کاری ۹۸ ساعته است: یعنی چیزی معادل دو و نیم برابر شغل تمام‌وقت
به طور متوسط یک مادر روز خود را ساعت ۶ صبح آغاز می‌کند و حداقل حدود ۸ شب به کارهای روزانه‌اش پایان می‌دهد.
اگرچه ساعات واقعی کار مادرانه خیلی بیشتر از اینهاست که معمولاً پنهان می‌ماند
این یعنی حداقل حدود ۱۴ ساعت کار در روز
این آمار یادآور تلاش‌های ذهنی، عاطفی و جسمی است که مادران هر روز انجام می‌دهند.
هماهنگ کردن هم زمان مسئولیت‌های مختلف از مراقبت از فرزندان گرفته تا مدیریت خانه و در بسیاری از موارد کار کردن خارج از منزل نیز میزان تعهد و تلاشی را می‌طلبد که فراتر از چیزی است که بیشتر افراد تصور می کنند.
نکته این ادعا بر پایه یک نظرسنجی و برآورد از زمان صرف‌شده برای مسئولیت‌های روزانه مادران است
و منظور آن این نیست که همه مادران دقیقاً ۹۸ ساعت در هفته کار می‌کنند؛ بلکه تلاشی است برای نشان دادن حجم بالای مسئولیت‌ها و کارهای اغلب نادیده‌گرفته شده‌ای که بسیاری از مادران بر عهده دارند.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
یک پژوهش نشان می‌دهد که "مادر بودن" معادل یک هفته کاری ۹۸ ساعته است: یعنی چیزی معادل دو و نیم برابر شغل تمام‌وقت
به طور متوسط یک مادر روز خود را ساعت ۶ صبح آغاز می‌کند و حداقل حدود ۸ شب به کارهای روزانه‌اش پایان می‌دهد.
اگرچه ساعات واقعی کار مادرانه خیلی بیشتر از اینهاست که معمولاً پنهان می‌ماند
این یعنی حداقل حدود ۱۴ ساعت کار در روز
این آمار یادآور تلاش‌های ذهنی، عاطفی و جسمی است که مادران هر روز انجام می‌دهند.
هماهنگ کردن هم زمان مسئولیت‌های مختلف از مراقبت از فرزندان گرفته تا مدیریت خانه و در بسیاری از موارد کار کردن خارج از منزل نیز میزان تعهد و تلاشی را می‌طلبد که فراتر از چیزی است که بیشتر افراد تصور می کنند.
نکته این ادعا بر پایه یک نظرسنجی و برآورد از زمان صرف‌شده برای مسئولیت‌های روزانه مادران است
و منظور آن این نیست که همه مادران دقیقاً ۹۸ ساعت در هفته کار می‌کنند؛ بلکه تلاشی است برای نشان دادن حجم بالای مسئولیت‌ها و کارهای اغلب نادیده‌گرفته شده‌ای که بسیاری از مادران بر عهده دارند.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👏3❤1
پارادوکسِ فنجان و فقر:
آیا کافه‌ها آخرین سنگرِ بقای روانی هستند؟
این روزها اگر از میانِ کوچه‌پس‌کوچه‌های شهر عبور کنید، با پدیده‌ای مواجه می‌شوید که در نگاهِ اول با منطقِ خشکِ علم اقتصاد همخوانی ندارد. در حالی که نمودارهای تورم قد می‌کشند و سفره‌ها کوچک می‌شوند، کافه‌ها؛ این جزایرِ کوچکِ نور و قهوه، هر روز شلوغ‌تر و پررونق‌تر از قبل به حیاتِ خود ادامه می‌دهند.
سوال اینجاست: در کشاکشِ این فشارِ خردکننده، چرا هنوز برای یک فنجان لاته و یک تکه کیک، صف می‌بندیم؟
اثر رژ لب؛ وقتی رویاها کوچک می‌شوند
جامعه‌شناسیِ مدرن برای توضیح این وضعیت، دست روی مفهومی می‌گذارد که نخستین بار در دوران رکود بزرگ آمریکا متولد شد: «اثر رژ لب» (Lipstick Effect). تئوری ساده اما تکان‌دهنده است؛ وقتی مردم توانِ خریدِ کالاهای بزرگ (مانند ماشین، خانه یا حتی یک سفرِ خارج از کشور) را از دست می‌دهند، پولِ خُردِ خود را صرفِ لذت‌های کوچک اما در دسترس می‌کنند.
در ایرانِ امروز، کافه رفتن دقیقاً همان «رژ لبِ» اقتصادی است.
جوانی که می‌داند با پس‌اندازش حتی نمی‌تواند چرخِ یک خودرو را بخرد، ترجیح می‌دهد آن چند صد هزار تومان را صرفِ خریدِ «یک ساعت اتمسفرِ لوکس» کند.
او با پرداخت هزینه‌ای اندک (نسبت به کلِ هزینه‌های زندگی)، برای لحظاتی خود را از فشارِ واقعیت جدا کرده و در دنیایی که بوی دانه قهوه و موسیقیِ ملایم می‌دهد، غرق می‌شود.
کافه؛ به مثابه یک «حق بر شهر»
تعداد کافه‌ها در کلان‌شهرها و حتی شهرهای کوچک به شکلی انفجاری رو به افزایش است. اما این رشد، تنها یک بیزنسِ پرسود نیست، بلکه پاسخی است به یک نیازِ مبرم اجتماعی. نسلِ امروز، کافه را به عنوان «خانه سوم» (جایی بین محل کار و منزل) برگزیده است.
برای نسلی که فضای خصوصی‌اش محدود و افقِ آینده‌اش مه‌آلود است، میزِ کوچکِ کافه تنها قلمروی است که می‌تواند بر آن حکمرانی کند.
آدم‌هایی که در کافه‌ها می‌بینیم، لزوماً مرفه نیستند؛ آنها طبقه‌ای هستند که می‌خواهند «کرامتِ انسانی» و «لذت زیستن» را در میانه‌ی بحران، به دندان بکشند و حفظ کنند.
اقتصادِ دلخوشی‌های مینیاتوری
آیا اقتصاد رژ لب اینجا هم جواب می‌دهد؟ پاسخ به شدت مثبت است. امروز برندهای هوشمند به‌جای حذفِ مشتری، به «مینی‌سایز» کردنِ رویاها روی آورده‌اند. از فروش عطر در دکانت‌های چند میلی‌لیتری تا ارائه خدماتِ زیبایی سریع و ارزان، همگی نشان از یک تغییرِ رفتارِ جمعی دارند: « اگر نمی‌توانیم کلِ کیک را داشته باشیم، دست‌کم بگذاریم طعمِ خامه‌ی روی آن را بچشیم.»
کافه رفتن برای نسلِ جوانِ ایران، یک «فرارِ استراتژیک» است؛ تلاشی برای تولیدِ معنا در روزگاری که منطقِ ریاضیِ ثروت علیه آن‌هاست.
این شلوغی، نشانه ثروتِ جامعه نیست، بلکه نشانه‌ی جانی است که می‌خواهد به هر قیمتی، شعله‌ی امید و سرزندگی را در تاریکیِ فشارهای معیشتی، روشن نگه دارد.
شاید وقت آن رسیده که به آن فنجان قهوه، نه به چشمِ یک کالای مصرفی، بلکه به عنوان یک «داروی مسکنِ اجتماعی» نگاه کنیم؛ آخرین سنگری که در آن، هنوز می‌توان کمی رویا فروخت و کمی آرامش خرید...
✍فرزاد صدری
@hooreechannel 🌹
آیا کافه‌ها آخرین سنگرِ بقای روانی هستند؟
این روزها اگر از میانِ کوچه‌پس‌کوچه‌های شهر عبور کنید، با پدیده‌ای مواجه می‌شوید که در نگاهِ اول با منطقِ خشکِ علم اقتصاد همخوانی ندارد. در حالی که نمودارهای تورم قد می‌کشند و سفره‌ها کوچک می‌شوند، کافه‌ها؛ این جزایرِ کوچکِ نور و قهوه، هر روز شلوغ‌تر و پررونق‌تر از قبل به حیاتِ خود ادامه می‌دهند.
سوال اینجاست: در کشاکشِ این فشارِ خردکننده، چرا هنوز برای یک فنجان لاته و یک تکه کیک، صف می‌بندیم؟
اثر رژ لب؛ وقتی رویاها کوچک می‌شوند
جامعه‌شناسیِ مدرن برای توضیح این وضعیت، دست روی مفهومی می‌گذارد که نخستین بار در دوران رکود بزرگ آمریکا متولد شد: «اثر رژ لب» (Lipstick Effect). تئوری ساده اما تکان‌دهنده است؛ وقتی مردم توانِ خریدِ کالاهای بزرگ (مانند ماشین، خانه یا حتی یک سفرِ خارج از کشور) را از دست می‌دهند، پولِ خُردِ خود را صرفِ لذت‌های کوچک اما در دسترس می‌کنند.
در ایرانِ امروز، کافه رفتن دقیقاً همان «رژ لبِ» اقتصادی است.
جوانی که می‌داند با پس‌اندازش حتی نمی‌تواند چرخِ یک خودرو را بخرد، ترجیح می‌دهد آن چند صد هزار تومان را صرفِ خریدِ «یک ساعت اتمسفرِ لوکس» کند.
او با پرداخت هزینه‌ای اندک (نسبت به کلِ هزینه‌های زندگی)، برای لحظاتی خود را از فشارِ واقعیت جدا کرده و در دنیایی که بوی دانه قهوه و موسیقیِ ملایم می‌دهد، غرق می‌شود.
کافه؛ به مثابه یک «حق بر شهر»
تعداد کافه‌ها در کلان‌شهرها و حتی شهرهای کوچک به شکلی انفجاری رو به افزایش است. اما این رشد، تنها یک بیزنسِ پرسود نیست، بلکه پاسخی است به یک نیازِ مبرم اجتماعی. نسلِ امروز، کافه را به عنوان «خانه سوم» (جایی بین محل کار و منزل) برگزیده است.
برای نسلی که فضای خصوصی‌اش محدود و افقِ آینده‌اش مه‌آلود است، میزِ کوچکِ کافه تنها قلمروی است که می‌تواند بر آن حکمرانی کند.
آدم‌هایی که در کافه‌ها می‌بینیم، لزوماً مرفه نیستند؛ آنها طبقه‌ای هستند که می‌خواهند «کرامتِ انسانی» و «لذت زیستن» را در میانه‌ی بحران، به دندان بکشند و حفظ کنند.
اقتصادِ دلخوشی‌های مینیاتوری
آیا اقتصاد رژ لب اینجا هم جواب می‌دهد؟ پاسخ به شدت مثبت است. امروز برندهای هوشمند به‌جای حذفِ مشتری، به «مینی‌سایز» کردنِ رویاها روی آورده‌اند. از فروش عطر در دکانت‌های چند میلی‌لیتری تا ارائه خدماتِ زیبایی سریع و ارزان، همگی نشان از یک تغییرِ رفتارِ جمعی دارند: « اگر نمی‌توانیم کلِ کیک را داشته باشیم، دست‌کم بگذاریم طعمِ خامه‌ی روی آن را بچشیم.»
کافه رفتن برای نسلِ جوانِ ایران، یک «فرارِ استراتژیک» است؛ تلاشی برای تولیدِ معنا در روزگاری که منطقِ ریاضیِ ثروت علیه آن‌هاست.
این شلوغی، نشانه ثروتِ جامعه نیست، بلکه نشانه‌ی جانی است که می‌خواهد به هر قیمتی، شعله‌ی امید و سرزندگی را در تاریکیِ فشارهای معیشتی، روشن نگه دارد.
شاید وقت آن رسیده که به آن فنجان قهوه، نه به چشمِ یک کالای مصرفی، بلکه به عنوان یک «داروی مسکنِ اجتماعی» نگاه کنیم؛ آخرین سنگری که در آن، هنوز می‌توان کمی رویا فروخت و کمی آرامش خرید...
✍فرزاد صدری
@hooreechannel 🌹
👍3😢2❤1
📍 گناه سالم
(چطور عذاب وجدان می‌تواند ما را به مسئولیت و جبران برساند، نه به شرم و خودآزاری؟
🔻 احساس گناه، اگر سر جای خودش بماند، می‌تواند یکی از تنظیم‌کننده‌های زندگی اخلاقی ما باشد. آدمی که بعد از آسیب‌زدن به دیگری هیچ ناراحتی‌ای احساس نمی‌کند، احتمالاً انگیزه چندانی هم برای جبران ندارد. مسئله از جایی شروع می‌شود که احساس گناه از یک رفتار مشخص عبور می‌کند و به کل شخصیت آدم می‌رسد.
■ در روان‌شناسی برای این تفاوت از دو مفهوم گِیلْت (Guilt) و شِیم (Shame) استفاده می‌شود. گِیلْت بیشتر متوجه رفتار است: «کاری کردم که اشتباه بود.» اما شِیم متوجه خود آدم است: «من آدم بدی هستم.» پژوهش‌های جون تنگنی و مارکوس لوکوود نشان داده‌اند که گِیلْت می‌تواند با همدلی، پذیرش مسئولیت و رفتارهای جبرانی همراه باشد؛ در حالی که شِیم بیشتر به پنهان‌شدن، کناره‌گیری و واکنش‌های دفاعی منجر می‌شود.
■ فرض کنید کسی وسط دعوا به همسرش می‌گوید: «تو اصلاً انتخاب اول من نبودی.» بعد از فروکش‌کردن خشم، می‌فهمد که حرفش تحقیرکننده بوده. اگر بگوید «این حرفم غلط بود»، هنوز درباره یک رفتار مشخص حرف می‌زند. می‌تواند عذرخواهی کند، اثر حرفش را ببیند و برای تکرارنشدنش کاری کند.
اما اگر بگوید: «من آدم مزخرفی‌ام»، اتفاق دیگری افتاده. خطا دیگر فقط یک رفتار نیست؛ تبدیل شده به تعریفی درباره کل شخصیت او. اینجاست که شرم می‌تواند آدم را از جبران دور کند.
■ این تفاوت در زندگی دینی هم مهم است. قرآن بعد از بیان خطا و گناه، بارها راه بازگشت را باز می‌گذارد. در سوره زمر، آیه ۵۳، به کسانی که «بر خودشان اسراف کرده‌اند» گفته می‌شود از رحمت خدا ناامید نشوند. در سوره فرقان نیز پس از ذکر گناهان، از توبه، ایمان و عمل صالح سخن گفته می‌شود و حتی از تبدیل بدی‌ها به نیکی‌ها.
■ در نگاه اخلاقی اسلام، توبه فقط یک احساس درونی یا یک جمله زبانی نیست؛ پشیمانی، ترک خطا، تصمیم به تکرارنکردن و در جایی که حق دیگری ضایع شده، جبران و طلب رضایت، بخشی از معنای آن است.
پس پشیمانی قرار است آدم را به سمت اصلاح ببرد. اگر فقط به سرزنش مداوم خودمان ختم شود، از هدف اصلی‌اش فاصله گرفته‌ایم.
■ شرم می‌تواند همین اتفاق را رقم بزند. آدم به‌جای اینکه به کسی که از او آسیب دیده فکر کند، مدام درگیر خودش می‌شود: «من چه آدمی هستم؟ چرا این کار را کردم؟ من واقعاً آدم بدم.» ممکن است ساعت‌ها خودش را سرزنش کند و حتی از خدا و دیگران فاصله بگیرد؛ اما هنوز عذرخواهی نکرده، چیزی را جبران نکرده و تغییری در رفتارش ایجاد نکرده باشد.
اینجا عذاب وجدان ممکن است به نوعی خودآزاری اخلاقی تبدیل شود؛ انگار فرد باید خودش را تنبیه کند تا ثابت کند پشیمان است. در حالی که تنبیه خود، جای جبران را نمی‌گیرد.
■ اگر به همسرمان آسیب زده‌ایم، مسئولیت ما این است که آسیب را ببینیم، عذرخواهی کنیم، فرصت ترمیم بدهیم و رفتارمان را تغییر دهیم. اگر دروغ گفته‌ایم، با پیامدش روبه‌رو شویم. اگر حقی را ضایع کرده‌ایم، تا جایی که می‌توانیم جبران کنیم. و اگر در رابطه با خدا خطایی کرده‌ایم، راه بازگشت را پیدا کنیم.
دردِ پشیمانی می‌تواند سخت باشد، اما وقتی در مسیر اصلاح قرار بگیرد، معنای دیگری پیدا می‌کند.
«کاری که کردم واقعاً غلط بود» و «من هنوز می‌توانم مسئولیتش را بپذیرم و برای جبرانش کاری بکنم.»
پشیمانی وقتی زنده است که به مسئولیت برسد؛ و مسئولیت وقتی کامل‌تر می‌شود که راهی به جبران باز کند.
✍️ مصطفی سلیمانی
https://t.me/elahiyateravan
@hooreechannel 🌹
(چطور عذاب وجدان می‌تواند ما را به مسئولیت و جبران برساند، نه به شرم و خودآزاری؟
🔻 احساس گناه، اگر سر جای خودش بماند، می‌تواند یکی از تنظیم‌کننده‌های زندگی اخلاقی ما باشد. آدمی که بعد از آسیب‌زدن به دیگری هیچ ناراحتی‌ای احساس نمی‌کند، احتمالاً انگیزه چندانی هم برای جبران ندارد. مسئله از جایی شروع می‌شود که احساس گناه از یک رفتار مشخص عبور می‌کند و به کل شخصیت آدم می‌رسد.
■ در روان‌شناسی برای این تفاوت از دو مفهوم گِیلْت (Guilt) و شِیم (Shame) استفاده می‌شود. گِیلْت بیشتر متوجه رفتار است: «کاری کردم که اشتباه بود.» اما شِیم متوجه خود آدم است: «من آدم بدی هستم.» پژوهش‌های جون تنگنی و مارکوس لوکوود نشان داده‌اند که گِیلْت می‌تواند با همدلی، پذیرش مسئولیت و رفتارهای جبرانی همراه باشد؛ در حالی که شِیم بیشتر به پنهان‌شدن، کناره‌گیری و واکنش‌های دفاعی منجر می‌شود.
■ فرض کنید کسی وسط دعوا به همسرش می‌گوید: «تو اصلاً انتخاب اول من نبودی.» بعد از فروکش‌کردن خشم، می‌فهمد که حرفش تحقیرکننده بوده. اگر بگوید «این حرفم غلط بود»، هنوز درباره یک رفتار مشخص حرف می‌زند. می‌تواند عذرخواهی کند، اثر حرفش را ببیند و برای تکرارنشدنش کاری کند.
اما اگر بگوید: «من آدم مزخرفی‌ام»، اتفاق دیگری افتاده. خطا دیگر فقط یک رفتار نیست؛ تبدیل شده به تعریفی درباره کل شخصیت او. اینجاست که شرم می‌تواند آدم را از جبران دور کند.
■ این تفاوت در زندگی دینی هم مهم است. قرآن بعد از بیان خطا و گناه، بارها راه بازگشت را باز می‌گذارد. در سوره زمر، آیه ۵۳، به کسانی که «بر خودشان اسراف کرده‌اند» گفته می‌شود از رحمت خدا ناامید نشوند. در سوره فرقان نیز پس از ذکر گناهان، از توبه، ایمان و عمل صالح سخن گفته می‌شود و حتی از تبدیل بدی‌ها به نیکی‌ها.
■ در نگاه اخلاقی اسلام، توبه فقط یک احساس درونی یا یک جمله زبانی نیست؛ پشیمانی، ترک خطا، تصمیم به تکرارنکردن و در جایی که حق دیگری ضایع شده، جبران و طلب رضایت، بخشی از معنای آن است.
پس پشیمانی قرار است آدم را به سمت اصلاح ببرد. اگر فقط به سرزنش مداوم خودمان ختم شود، از هدف اصلی‌اش فاصله گرفته‌ایم.
■ شرم می‌تواند همین اتفاق را رقم بزند. آدم به‌جای اینکه به کسی که از او آسیب دیده فکر کند، مدام درگیر خودش می‌شود: «من چه آدمی هستم؟ چرا این کار را کردم؟ من واقعاً آدم بدم.» ممکن است ساعت‌ها خودش را سرزنش کند و حتی از خدا و دیگران فاصله بگیرد؛ اما هنوز عذرخواهی نکرده، چیزی را جبران نکرده و تغییری در رفتارش ایجاد نکرده باشد.
اینجا عذاب وجدان ممکن است به نوعی خودآزاری اخلاقی تبدیل شود؛ انگار فرد باید خودش را تنبیه کند تا ثابت کند پشیمان است. در حالی که تنبیه خود، جای جبران را نمی‌گیرد.
■ اگر به همسرمان آسیب زده‌ایم، مسئولیت ما این است که آسیب را ببینیم، عذرخواهی کنیم، فرصت ترمیم بدهیم و رفتارمان را تغییر دهیم. اگر دروغ گفته‌ایم، با پیامدش روبه‌رو شویم. اگر حقی را ضایع کرده‌ایم، تا جایی که می‌توانیم جبران کنیم. و اگر در رابطه با خدا خطایی کرده‌ایم، راه بازگشت را پیدا کنیم.
دردِ پشیمانی می‌تواند سخت باشد، اما وقتی در مسیر اصلاح قرار بگیرد، معنای دیگری پیدا می‌کند.
■ شاید تفاوت گناه سالم و شرم را بتوان خیلی ساده این‌طور دید:■ بلوغ اخلاقی شاید همین باشد: بتوانیم همزمان دو چیز را نگه داریم؛
گناه سالم می‌گوید: «من کار بدی کردم.»
شرم می‌گوید: «من آدم بدم.»
اولی هنوز راهی برای جبران باقی می‌گذارد؛ دومی همه‌چیز را به شخصیت آدم گره می‌زند.
«کاری که کردم واقعاً غلط بود» و «من هنوز می‌توانم مسئولیتش را بپذیرم و برای جبرانش کاری بکنم.»
پشیمانی وقتی زنده است که به مسئولیت برسد؛ و مسئولیت وقتی کامل‌تر می‌شود که راهی به جبران باز کند.
✍️ مصطفی سلیمانی
https://t.me/elahiyateravan
@hooreechannel 🌹
❤4
آیا داشتن آزادی و حق برابر با مردان از آسیب‌پذیری ما زنان در جامعه و خانواده می کاهد؟
یکی از تلخ‌ترین پیامدهای این باور که داشتن آزادی و حقوق برابر با مردان از آسیب پذیری ما زنان در جامعه می کاهد، سرنوشت دخترانی است که پس از مواجه شدن با آزار جنسی، گاهی به دست پدر یا برادر و به نام «حفظ آبرو» کشته می‌شوند؛ یعنی قربانی، به جای آنکه از طرف قانون، جامعه و خانواده مورد حمایت قرار گیرد، یک‌بار به دست آزارگر و بار دیگر به دست فرهنگی که آبرو را بر جانِ زن مقدم می‌داند، قربانی می‌شود.
طبیعتا قانون بایستی از زنان حمایت کند و متجاوزان را مجازات نماید، اما متاسفانه این حمایت نمی‌تواند تفاوت‌های فیزیکی و غرایز طبیعی افراد را از بین ببرد.
واقعیت این است:
یک زن در هر سنی و شرایطی، وقتی در کوچه‌ای تاریک و خلوت با مردی ناشناس ــ حتی یک پسر نوجوان ــ روبرو می‌شود، احساس ترس و خطر می‌کند؛ حتی در پیشرفته‌ترین کشورهای جهان. در حالی که یک مرد معمولاً در مواجهه با جنس مخالف چنین احساسی نمی کند، چه بسا خوشحال هم بشود!
این تفاوت بنیادی را نمی‌توان با آزادی و برابری از میان برد.
بنابراین، تاکید بر اینکه زن باید بیشتر مراقب خود باشد، بسیار منطقی و خیرخواهانه است. چرا که اصولا هر موجودی باید از خود مراقبت کند و فردی که آسیب‌پذیرتر است، به احتیاط بیشتری نیاز دارد. البته این امر هرگز از مسئولیت اخلاقی و قانونی فرد متعرض نمی‌کاهد.
طبیعتا در کنار قانون، آموزش نوجوانان و حتی کودکان در مدارس و خانواده‌ها ضروری ست. آنها باید دربارهٔ غرایز طبیعی خود و چگونگی کنترل آنها، احترام به مرزهای شخصی یکدیگر، و مسئولیت‌پذیری در قبال رفتارهای خود آگاه شوند و
همزمان، مسئولان نیز وظیفه دارند در اجرای جدی و بدون تبعیض قانون، حمایت همه‌جانبه از قربانی، و جلوگیری از اینکه ترس از آبرو یا نفوذ و قدرت متجاوز، مانعِ اجرای عدالت شود بکوشند.
در نهایت، شاید بهتر باشد آزادی، برابری و امنیت را در کنار هم و مکمل یکدیگر ببینیم:
آزادی: افراد حق انتخاب داشته باشد بدون اینکه انتخاب آنها به آزارِ دیگری و ضایع شدن حق او منجر شود.
برابری: همگان از حمایت یکسان قانون برخوردار باشند و در برابر آن یکسان پاسخ گویند.
امنیت: جامعه محیطی ایمن فراهم سازد و فرد نیز در هر شرایطی مراقب خود باشد.
✍️طاهره شیخ الاسلام
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
یکی از تلخ‌ترین پیامدهای این باور که داشتن آزادی و حقوق برابر با مردان از آسیب پذیری ما زنان در جامعه می کاهد، سرنوشت دخترانی است که پس از مواجه شدن با آزار جنسی، گاهی به دست پدر یا برادر و به نام «حفظ آبرو» کشته می‌شوند؛ یعنی قربانی، به جای آنکه از طرف قانون، جامعه و خانواده مورد حمایت قرار گیرد، یک‌بار به دست آزارگر و بار دیگر به دست فرهنگی که آبرو را بر جانِ زن مقدم می‌داند، قربانی می‌شود.
طبیعتا قانون بایستی از زنان حمایت کند و متجاوزان را مجازات نماید، اما متاسفانه این حمایت نمی‌تواند تفاوت‌های فیزیکی و غرایز طبیعی افراد را از بین ببرد.
واقعیت این است:
یک زن در هر سنی و شرایطی، وقتی در کوچه‌ای تاریک و خلوت با مردی ناشناس ــ حتی یک پسر نوجوان ــ روبرو می‌شود، احساس ترس و خطر می‌کند؛ حتی در پیشرفته‌ترین کشورهای جهان. در حالی که یک مرد معمولاً در مواجهه با جنس مخالف چنین احساسی نمی کند، چه بسا خوشحال هم بشود!
این تفاوت بنیادی را نمی‌توان با آزادی و برابری از میان برد.
بنابراین، تاکید بر اینکه زن باید بیشتر مراقب خود باشد، بسیار منطقی و خیرخواهانه است. چرا که اصولا هر موجودی باید از خود مراقبت کند و فردی که آسیب‌پذیرتر است، به احتیاط بیشتری نیاز دارد. البته این امر هرگز از مسئولیت اخلاقی و قانونی فرد متعرض نمی‌کاهد.
طبیعتا در کنار قانون، آموزش نوجوانان و حتی کودکان در مدارس و خانواده‌ها ضروری ست. آنها باید دربارهٔ غرایز طبیعی خود و چگونگی کنترل آنها، احترام به مرزهای شخصی یکدیگر، و مسئولیت‌پذیری در قبال رفتارهای خود آگاه شوند و
همزمان، مسئولان نیز وظیفه دارند در اجرای جدی و بدون تبعیض قانون، حمایت همه‌جانبه از قربانی، و جلوگیری از اینکه ترس از آبرو یا نفوذ و قدرت متجاوز، مانعِ اجرای عدالت شود بکوشند.
در نهایت، شاید بهتر باشد آزادی، برابری و امنیت را در کنار هم و مکمل یکدیگر ببینیم:
آزادی: افراد حق انتخاب داشته باشد بدون اینکه انتخاب آنها به آزارِ دیگری و ضایع شدن حق او منجر شود.
برابری: همگان از حمایت یکسان قانون برخوردار باشند و در برابر آن یکسان پاسخ گویند.
امنیت: جامعه محیطی ایمن فراهم سازد و فرد نیز در هر شرایطی مراقب خود باشد.
✍️طاهره شیخ الاسلام
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
❤3
نسل Z؛ بی‌آرمان یا وارث آرمان زندگی؟
کوروش کرمی‌فرد در خبرآنلاین نوشت:
🔹دیروز از طریق همسرم مطلع شدم که یکی از دوستان پسرم، در مسیر رفتن به سر کار متوجه می‌شود بچه‌گربه‌ای از ناحیه پا دچار حادثه شده است. بلافاصله گربه را به یک کلینیک دامپزشکی منتقل می‌کند. پس از رادیولوژی مشخص می‌شود که پای گربه شکسته و نیاز به عمل و نصب پلاتین دارد؛ هزینه‌ای بیش از ۲۰ میلیون تومان.
🔹به محض اینکه پسرم و بقیه دوستانشان از ماجرا مطلع می‌شوند، همگی آستین بالا می‌زنند و تصمیم می‌گیرند هزینه درمان را میان خودشان تقسیم کنند. دامپزشک نیز وقتی این همدلی و مهربانی بچه‌ها را می‌بیند، می‌پذیرد که ۵۰ درصد هزینه درمان را خودش تقبل کند.
🔹غرض از بیان این ماجرا، نه صرفاً نقل یک اتفاق شیرین، بلکه توجه به یک واقعیت مهم درباره نسل Z و نسل آلفاست. برخلاف نظریه‌پردازی‌های برخی شبه‌اندیشمندان که این نسل را «بی‌آرمان»، «بی‌اخلاق» و گرفتار فردگرایی می‌دانند، شاید مسئله این باشد که آنها آرمان‌های خود را به زبان و قالب نسل‌های پیشین بیان نمی‌کنند.
🔹این نسل شاید کمتر درباره «نجات بشریت» سخن بگوید، اما وقتی با موجودی رنج‌دیده مواجه می‌شود، دست به کار می‌شود تا رنج او را کاهش دهد. شاید بزرگ‌ترین آرمان فراموش‌شده بسیاری از ایدئولوژی‌های کهن و نوین، همین باشد: زندگی.
🔹هم میهن
@hooreechannel 🌹
کوروش کرمی‌فرد در خبرآنلاین نوشت:
🔹دیروز از طریق همسرم مطلع شدم که یکی از دوستان پسرم، در مسیر رفتن به سر کار متوجه می‌شود بچه‌گربه‌ای از ناحیه پا دچار حادثه شده است. بلافاصله گربه را به یک کلینیک دامپزشکی منتقل می‌کند. پس از رادیولوژی مشخص می‌شود که پای گربه شکسته و نیاز به عمل و نصب پلاتین دارد؛ هزینه‌ای بیش از ۲۰ میلیون تومان.
🔹به محض اینکه پسرم و بقیه دوستانشان از ماجرا مطلع می‌شوند، همگی آستین بالا می‌زنند و تصمیم می‌گیرند هزینه درمان را میان خودشان تقسیم کنند. دامپزشک نیز وقتی این همدلی و مهربانی بچه‌ها را می‌بیند، می‌پذیرد که ۵۰ درصد هزینه درمان را خودش تقبل کند.
🔹غرض از بیان این ماجرا، نه صرفاً نقل یک اتفاق شیرین، بلکه توجه به یک واقعیت مهم درباره نسل Z و نسل آلفاست. برخلاف نظریه‌پردازی‌های برخی شبه‌اندیشمندان که این نسل را «بی‌آرمان»، «بی‌اخلاق» و گرفتار فردگرایی می‌دانند، شاید مسئله این باشد که آنها آرمان‌های خود را به زبان و قالب نسل‌های پیشین بیان نمی‌کنند.
🔹این نسل شاید کمتر درباره «نجات بشریت» سخن بگوید، اما وقتی با موجودی رنج‌دیده مواجه می‌شود، دست به کار می‌شود تا رنج او را کاهش دهد. شاید بزرگ‌ترین آرمان فراموش‌شده بسیاری از ایدئولوژی‌های کهن و نوین، همین باشد: زندگی.
🔹هم میهن
@hooreechannel 🌹
❤7👏2
ابهام از آینده، و زیست غیرِ اخلاقانه
پرسش :
مدت‌هاست در هر جمع و گروهی این سوال طرح می‌شود که:
چرا در ایران اختلاس زیاد است؟
تهمت فراوان است؟
دروغ بی.شمار است؟
چرا زیرآب زنی در کار و خیانت در شغل و فساد در خانواده افزون شده است؟
چرا جوانان به مواد مخدر روی آورده‌اند؟
چرا رابطه‌های آنچنانی رواج یافته شد؟
چرا میزان تصادفات رانندگی زیاد شده؟
چرا دعواهای خانگی و خیابانی و چاقوکشی و قتل و جنایت و تجاوز روز به روز بیشتر می‌شود؟
چرا تحمل ایرانی‌ها کم شده.؟
چرا فحش زیاد شده ..؟
چرا هر کس که سفری به اروپا می‌کند می‌گوید انجا احترام دیده و در ایران بی‌احترامی ....؟
چرا و چرا؟؟
مگر از صبح تاشب نوای دین از صدا و سیما به گوش نمی‌رسد؟
مگر هر هفته در کل کشور نماز جمعه برگزار نمی‌شود؟
مگر این همه مداح و سخنران که شب و روز از خدا و پیغمبر می‌گویند کم است ؟
پس چرا مشکلات اخلاقی جامعه روز به روز اسفناک‌تر و فجیع‌تر می‌شود؟؟
به طورخلاصه چرا جامعه ایران از اخلاق دور شده است؟
مصطفی ملکیان:
پاسخ این همه سوال فقط یک عبارت است:
ابهام از آینده .................!!
در دهۀ ۱۹۶۰ تعدادی از روانشناسان اجتماعی فرانسوی با همكاری یك مؤسسۀ تحقیقاتی بزرگ، در اروپا یك مركز شبانه روزی تأسیس كردند.
در این مركز، نوجوانان ۱۲تا ۱۹سال آموزش می‌دیدند و زندگی می‌كردند. مدّت یك سال همه چیز به صورت عادی جریان داشت و آزمایش‌های مختلف كمی و كیفی بر روی آنان انجام گرفت.
در طول این یك سال، هر نوجوان سه وعدۀ غذایی روزانه با احتساب میان وعده‌ها، ۸۰۰ گرم غذا می‌خورد.
پس از یك سال به تدریج و آگاهانه شایعه كردند به علت وضعیت اقتصادی نابسامان شبانه‌روزی، ممكن است غذا به لحاظ كمی و كیفی جیره‌بندی شود.
شش ماه بعد از این شایعه، میزان غذای مصرفی روزانه هر فرد از ۸۰۰ گرم به ۱۲۰۰ گرم افزایش یافت.
هنگامی كه عملاً جیره‌بندی را آغاز كردند، مصرف غذا از ۱۲۰۰ گرم به ۱۵۰۰ گرم رسید و حتی در اواخر این دورۀ چهارساله، نوجوانانی بودند كه در شبانه روز بیش از ۵كیلوگرم غذا می‌خوردند.
دلیل افزایش مصرف این بود كه نوجوانان آیندۀ خود را مبهم می‌دیدند.
هنگامی كه مركز شبانه‌روزی در وضع عادی قرار داشت، افراد غذای خود را به یكدیگر تعارف می‌كردند و نسبت به یكدیگر رابطه‌ای مبتنی بر نیكوكاری، شفقت و نوعی از خودگذشتگی داشتند. امّا هنگامی كه شایعۀ كمبود غذا مطرح شد، تعارفات، رعایت ادب و رفتارهای مهربانانه، نسبت به یكدیگر كمتر شد.
در واقع به دلیل مبهم بودن آینده، اخلاقی زیستن بر پایۀ عدالت، احسان، رعایت ادب و.. به مرور زمان كمرنگ گشت.
آینده‌ی مبهم و نامعلوم افراد از نظر مالی، شغلی و.. آستانۀ اخلاق و تحمل را در هر جامعه‌ای كاهش می‌دهد.
به طور مثال، در جامعه‌ای كه همۀ افراد با هر تخصصی می‌توانند شغلی داشته باشند، كارشكنی، حسادت، تهمت، سخن‌چینی، چاپلوسی و.. كمتر است.
به طور كلی در جامعه‌ای كه نیازهای اساسی انسان‌ها در آن تأمین می‌شود، افراد بر پایۀ موازین اخلاقی زندگی می‌كنند.
پس اخلاقی زیستن ارتباطی به نصیحت‌های اخلاقی و ازدیاد مجالس دینی ندارد.
اخلاقی زیستن نیاز به آرامش ذهنی و ثبات اقتصادی دارد.
به جای صرف هزینه‌های بسیار برای دعاهای مستحب و سخنرانی‌های خسته کننده و مداحی‌های سوزناک و خرج برای برپایی مجالس و همایش‌های بی‌اثر ؛ بهتر است این ثروت عمومی را به واجبات مردم مخصوصا ازدواج و شغل منتقل کنند.
جوانی که شغل دارد و ازدواج کرده ، با خوش‌بینی به آینده می‌نگرد و همین آرامش به او زندگی اخلاقی بهتری هدیه خواهد داد.
پس چه خوب خواهد بود که مستحبات را کم کنند و به واجبات برسند.
@hooreechannel 🌹
پرسش :
مدت‌هاست در هر جمع و گروهی این سوال طرح می‌شود که:
چرا در ایران اختلاس زیاد است؟
تهمت فراوان است؟
دروغ بی.شمار است؟
چرا زیرآب زنی در کار و خیانت در شغل و فساد در خانواده افزون شده است؟
چرا جوانان به مواد مخدر روی آورده‌اند؟
چرا رابطه‌های آنچنانی رواج یافته شد؟
چرا میزان تصادفات رانندگی زیاد شده؟
چرا دعواهای خانگی و خیابانی و چاقوکشی و قتل و جنایت و تجاوز روز به روز بیشتر می‌شود؟
چرا تحمل ایرانی‌ها کم شده.؟
چرا فحش زیاد شده ..؟
چرا هر کس که سفری به اروپا می‌کند می‌گوید انجا احترام دیده و در ایران بی‌احترامی ....؟
چرا و چرا؟؟
مگر از صبح تاشب نوای دین از صدا و سیما به گوش نمی‌رسد؟
مگر هر هفته در کل کشور نماز جمعه برگزار نمی‌شود؟
مگر این همه مداح و سخنران که شب و روز از خدا و پیغمبر می‌گویند کم است ؟
پس چرا مشکلات اخلاقی جامعه روز به روز اسفناک‌تر و فجیع‌تر می‌شود؟؟
به طورخلاصه چرا جامعه ایران از اخلاق دور شده است؟
مصطفی ملکیان:
پاسخ این همه سوال فقط یک عبارت است:
ابهام از آینده .................!!
در دهۀ ۱۹۶۰ تعدادی از روانشناسان اجتماعی فرانسوی با همكاری یك مؤسسۀ تحقیقاتی بزرگ، در اروپا یك مركز شبانه روزی تأسیس كردند.
در این مركز، نوجوانان ۱۲تا ۱۹سال آموزش می‌دیدند و زندگی می‌كردند. مدّت یك سال همه چیز به صورت عادی جریان داشت و آزمایش‌های مختلف كمی و كیفی بر روی آنان انجام گرفت.
در طول این یك سال، هر نوجوان سه وعدۀ غذایی روزانه با احتساب میان وعده‌ها، ۸۰۰ گرم غذا می‌خورد.
پس از یك سال به تدریج و آگاهانه شایعه كردند به علت وضعیت اقتصادی نابسامان شبانه‌روزی، ممكن است غذا به لحاظ كمی و كیفی جیره‌بندی شود.
شش ماه بعد از این شایعه، میزان غذای مصرفی روزانه هر فرد از ۸۰۰ گرم به ۱۲۰۰ گرم افزایش یافت.
هنگامی كه عملاً جیره‌بندی را آغاز كردند، مصرف غذا از ۱۲۰۰ گرم به ۱۵۰۰ گرم رسید و حتی در اواخر این دورۀ چهارساله، نوجوانانی بودند كه در شبانه روز بیش از ۵كیلوگرم غذا می‌خوردند.
دلیل افزایش مصرف این بود كه نوجوانان آیندۀ خود را مبهم می‌دیدند.
هنگامی كه مركز شبانه‌روزی در وضع عادی قرار داشت، افراد غذای خود را به یكدیگر تعارف می‌كردند و نسبت به یكدیگر رابطه‌ای مبتنی بر نیكوكاری، شفقت و نوعی از خودگذشتگی داشتند. امّا هنگامی كه شایعۀ كمبود غذا مطرح شد، تعارفات، رعایت ادب و رفتارهای مهربانانه، نسبت به یكدیگر كمتر شد.
در واقع به دلیل مبهم بودن آینده، اخلاقی زیستن بر پایۀ عدالت، احسان، رعایت ادب و.. به مرور زمان كمرنگ گشت.
آینده‌ی مبهم و نامعلوم افراد از نظر مالی، شغلی و.. آستانۀ اخلاق و تحمل را در هر جامعه‌ای كاهش می‌دهد.
به طور مثال، در جامعه‌ای كه همۀ افراد با هر تخصصی می‌توانند شغلی داشته باشند، كارشكنی، حسادت، تهمت، سخن‌چینی، چاپلوسی و.. كمتر است.
به طور كلی در جامعه‌ای كه نیازهای اساسی انسان‌ها در آن تأمین می‌شود، افراد بر پایۀ موازین اخلاقی زندگی می‌كنند.
پس اخلاقی زیستن ارتباطی به نصیحت‌های اخلاقی و ازدیاد مجالس دینی ندارد.
اخلاقی زیستن نیاز به آرامش ذهنی و ثبات اقتصادی دارد.
به جای صرف هزینه‌های بسیار برای دعاهای مستحب و سخنرانی‌های خسته کننده و مداحی‌های سوزناک و خرج برای برپایی مجالس و همایش‌های بی‌اثر ؛ بهتر است این ثروت عمومی را به واجبات مردم مخصوصا ازدواج و شغل منتقل کنند.
جوانی که شغل دارد و ازدواج کرده ، با خوش‌بینی به آینده می‌نگرد و همین آرامش به او زندگی اخلاقی بهتری هدیه خواهد داد.
پس چه خوب خواهد بود که مستحبات را کم کنند و به واجبات برسند.
@hooreechannel 🌹
👍5😢2
مشروعیت قانون و فاصله دولت و جامعه
️
✍️فتانه عبدالحسینی| مرداد ۱۴۰۵
«خانم، اگر حجابت را رعایت نکنی اجازه ورود نداری.» این جمله در ظاهر درباره حجاب است، اما در آستانه چهارمین سالگرد جنبش «زن، زندگی، آزادی» معنایش فقط بازگشت محدودیت حجاب نیست؛ مسئله جابه‌جایی جغرافیای کنترل است.
@hooreechannel 🌹
️
✍️فتانه عبدالحسینی| مرداد ۱۴۰۵
«خانم، اگر حجابت را رعایت نکنی اجازه ورود نداری.» این جمله در ظاهر درباره حجاب است، اما در آستانه چهارمین سالگرد جنبش «زن، زندگی، آزادی» معنایش فقط بازگشت محدودیت حجاب نیست؛ مسئله جابه‌جایی جغرافیای کنترل است.
@hooreechannel 🌹
Telegraph
مشروعیت قانون و فاصله دولت و جامعه
«خانم، اگر حجابت را رعایت نکنی اجازه ورود نداری.» این جمله در ظاهر درباره حجاب است، اما در آستانه چهارمین سالگرد جنبش «زن، زندگی، آزادی» معنایش فقط بازگشت محدودیت حجاب نیست؛ مسئله جابه‌جایی جغرافیای کنترل است. پیش از ۲۵ شهریور ۱۴۰۱، گشت‌های خیابانی تلاش می‌کردند…
👍1
🔻 جرم: راکب نسوان/ گزارش شبکه شرق از موتورسواری زنان
🔹«چطور می‌توانم تَرک یک مرد موتورسوار بنشینم، اما یک وجب جلوتر نه!» این گزارش روایتی از موتورسواری زنان در شهر است.
🔹نیروی انتظامی سفت‌و‌سخت ایستاده و با استناد به تبصره ماده ۲۰ قانون رسیدگی به تخلفات رانندگی که به گفته حقوق‌دانان محل بحث است، از صدور گواهی‌نامه برای زنان اجتناب می‌کند.
🔹اینها در حالی است که در ماده یک آیین‌نامه صدور انواع گواهی‌نامه رانندگی گفته شده هر‌کس بخواهد با هر نوع وسیله نقلیه موتوری زمینی رانندگی کند، باید گواهی‌نامه رانندگی متناسب با آن وسیله را دارا باشد.
🔹در این قانون نه بحثی از ممنوعیت زنان مطرح است و نه حتی تأکیدی بر لفظ مردان وجود دارد.
✍مریم لطفی
@womenstudies
@hooreechannel 🌹
🔹«چطور می‌توانم تَرک یک مرد موتورسوار بنشینم، اما یک وجب جلوتر نه!» این گزارش روایتی از موتورسواری زنان در شهر است.
🔹نیروی انتظامی سفت‌و‌سخت ایستاده و با استناد به تبصره ماده ۲۰ قانون رسیدگی به تخلفات رانندگی که به گفته حقوق‌دانان محل بحث است، از صدور گواهی‌نامه برای زنان اجتناب می‌کند.
🔹اینها در حالی است که در ماده یک آیین‌نامه صدور انواع گواهی‌نامه رانندگی گفته شده هر‌کس بخواهد با هر نوع وسیله نقلیه موتوری زمینی رانندگی کند، باید گواهی‌نامه رانندگی متناسب با آن وسیله را دارا باشد.
🔹در این قانون نه بحثی از ممنوعیت زنان مطرح است و نه حتی تأکیدی بر لفظ مردان وجود دارد.
✍مریم لطفی
@womenstudies
@hooreechannel 🌹
❤1👍1
جایگاه ایران؛ قله آرمانی یا دره جهنمی؟یک گزارش جامع
آیا ایران بر یک قله آرمانی ایستاده؟ (آن‌گونه که برخی رسانه‌های داخلی می‌گویند) یا به یک دره جهنمی سقوط کرده (آن‌گونه که در برخی رسانه‌های خارجی گفته می‌شود)؟
برای پاسخ به چنین سوالی یک راه آن است که خود را با دیگر کشورهای جهان مقایسه کنیم. به همین خاطر از ۳۲ گزارش بین‌المللی و ۵۲ شاخص مقایسه‌ای استفاده کردیم تا بفهمیم که وضعیت ایران چگونه است؟ از شاخص توسعه انسانی گرفته تا شاخص گرسنگی؛ از شکنندگی دولت تا بهبود وضعیت جامعه؛ از شادکامی روانی تا آزادی اقتصادی بررسی شدند. (گزارش جامع ۵۲ شاخص پیوست شده است).
قبل از آنکه به نتایج این بررسی بپردازیم به چالشی که قطعاً بسیاری مطرح خواهند کرد، بپردازیم. آیا شاخص‌های جهان؛
◽️۱۰۰٪ واقعیت را بازتاب می‌دهند؟ خیر!
◽️منصفانه و غیرسوگیرانه هستند؟ خیر!
◽️با دیدگاه ما از هستی، انسان و سعادت همخوانی دارند؟ خیر!
◽️همه آن چیزی که مهم است مانند اخلاق، معنویت و انسانیت را به خوبی اندازه‌گیری می‌کنند؟ خیر!
پس با توجه به چهار نقص بالا آیا نباید شاخص‌های جهانی را کنار بگذاریم؟ قطعاً خیر! شش دلیل در گزارش آورده شده که کنار گذاشتن شاخص‌های جهانی هم غیرمنطقی است و هم فرار از واقعیت.
نتایج بررسی؛ کجای جهان ایستاده‌ایم؟
آنچه از مجموع این شاخص‌ها و گزارش‌ها بدست می‌آید، آن است که ایران در ۶۳٪ موارد بدتر از میانگین جهان بوده و در ۳۷٪ شاخص‌ها در میانه جهان یا بالاتر از میانگین جهانی ایستاده است.
ایران در رقابت با دو قدرت منطقه‌ای (عربستان و ترکیه)، فقط در یک مورد (۲٪) از شاخص‌های مورد بررسی توانسته است برتری همزمان بر هر دو رقیب را کسب کند. ایران در ۷۱٪ از موارد، ضعیف‌تر از هر دو رقیب بوده و در ۲۷٪ باقی‌مانده نیز توانسته با یکی از آنها برابری کرده یا بر آن پیشی بگیرد.
اگر رتبه ایران را در مقایسه با کل کشورهای مورد بررسی به صورت یک نردبان ده پله‌ای در نظر بگیریم، آنگاه در شاخص‌های توسعه‌سنج (میوه‌های توسعه) مانند توسعه انسانی سازمان ملل، سرمایه انسانی بانک جهانی، کامیابی چندبعدی شورای آتلانتیک ما معمولاً در پله های ۵ الی ۷ از نردبان ۱۰ پله‌ای توسعه ایستاده‌ایم. اما بر اساس شاخص‌های توسعه‌ساز مانند آزادی اقتصادی و سیاسی در پله‌های صفر تا ۴! که این پارادوکس جذاب را در گزارش بیشتر توضیح داده‌ایم.
خب برگردیم به سوال: ایران بر قله آرمانی یا دره جهنمی؟
جواب آن است که بر اساس ۳۲ گزارش و ۵۲ شاخصی که ما بررسی کرده‌ایم نه قله آرمانی و نه دره جهنمی، هیچ کدام تأیید نمی‌شود. نه باید در دام سیاه‌نمایی افتاد و نه فریب سفیدنمایی را خورد؛ واقعیت، جایی میان این دو روایت است. بهترین توصیف برای موقعیت ایران چنین است: دامنه لغزان!
چرا دامنه؟ به خاطر آنکه بر اساس شاخص‌هایی که سنجش‌گر میزان توسعه‌یافتگی‌اند ما در میانه جهان ایستاده‌ایم.
و چرا لغزان؟ به خاطر آنکه در برخی شاخص‌ها که کم هم نیستند، یا در جا زده‌ایم، یا عقب‌گرد داشته‌ایم یا از رقابت با متوسط جهان یا رقبای منطقه‌ای جا مانده‌ایم. ایران در دامنه لغزان است هم به خاطر محدودیت‌های برون‌زا مانند تحریم و هم به خاطر انباشت بحران‌های برآمده از سیاست‌های غلط داخلی و این لغزندگی باعث شده که پیشرفت‌هایی که در برخی دهه‌ها داشته‌ایم را از دست بدهیم.
تجویز راهبردی
باید این دامنه لغزنده را به رسمیت بشناسیم. در صورتی که درها بر همین پاشنه بچرخد، سیاست‌ها همین بماند و مسیر کشورداری تغییر نکند؛ به خاطر لغزندگی، آنچه امروز داریم شاید رویای فردای ما باشد. باور نمی‌کنید؟ رشد اقتصادی، خانواده‌های زیر خط فقر و شاخص فلاکت الان را با ۱۳۸۰ که سال فوق‌العاده‌ای هم از نظر اقتصادی نبود مقایسه کنید! همین‌ها نشان می‌دهد که کار به جایی رسیده که ۱۳۸۰ برای ما یک رویا شده.
باید نگران بود یا امیدوار؟
جواب: همزمان هم امیدواری هم نگرانی. چرا که بر اساس شاخص‌ها، در کنار ۸ نقطه نگران‌کننده (تنهایی و حاشیه‌نشینی جهان، آزادی سیاسی محدود، آزادی اقتصادی نامطلوب، کارآمدی حکمرانی رو به افول، تعصبات جنسیتی (در سیاست و اشتغال)، امنیت سرمایه‌گذاری بسیار پایین، حقوق مالکیت نامطلوب و مشروعیت پایین حکومت) ایران ۸ نقطه امیدوارکننده دارد (موقعیت جغرافیایی، سرمایه انسانی، کاهش چشمگیر نابرابری جنسیتی (در آموزش و سلامت)، مهارت‌های میان‌فرهنگی و انسجام اجتماعی بالا، ظرفیت بالای نوآوری، انواع قدرت (نرم، سخت و ترکیبی)، ذخایر طبیعی و جذابیت‌های گردشگری و اندازه جمعیت و بازار بزرگ).
ترکیب استراتژی‌های اهرم‌ساز (Leveraging) در کنار استراتژی‌های آزادساز (Unblocking) می‌تواند نجات‌بخش باشد. اولی برای نقاط امیدوارکننده و دومی برای نقاط نگران‌کننده.
✍️ مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
@hooreechannel 🌹
آیا ایران بر یک قله آرمانی ایستاده؟ (آن‌گونه که برخی رسانه‌های داخلی می‌گویند) یا به یک دره جهنمی سقوط کرده (آن‌گونه که در برخی رسانه‌های خارجی گفته می‌شود)؟
برای پاسخ به چنین سوالی یک راه آن است که خود را با دیگر کشورهای جهان مقایسه کنیم. به همین خاطر از ۳۲ گزارش بین‌المللی و ۵۲ شاخص مقایسه‌ای استفاده کردیم تا بفهمیم که وضعیت ایران چگونه است؟ از شاخص توسعه انسانی گرفته تا شاخص گرسنگی؛ از شکنندگی دولت تا بهبود وضعیت جامعه؛ از شادکامی روانی تا آزادی اقتصادی بررسی شدند. (گزارش جامع ۵۲ شاخص پیوست شده است).
قبل از آنکه به نتایج این بررسی بپردازیم به چالشی که قطعاً بسیاری مطرح خواهند کرد، بپردازیم. آیا شاخص‌های جهان؛
◽️۱۰۰٪ واقعیت را بازتاب می‌دهند؟ خیر!
◽️منصفانه و غیرسوگیرانه هستند؟ خیر!
◽️با دیدگاه ما از هستی، انسان و سعادت همخوانی دارند؟ خیر!
◽️همه آن چیزی که مهم است مانند اخلاق، معنویت و انسانیت را به خوبی اندازه‌گیری می‌کنند؟ خیر!
پس با توجه به چهار نقص بالا آیا نباید شاخص‌های جهانی را کنار بگذاریم؟ قطعاً خیر! شش دلیل در گزارش آورده شده که کنار گذاشتن شاخص‌های جهانی هم غیرمنطقی است و هم فرار از واقعیت.
نتایج بررسی؛ کجای جهان ایستاده‌ایم؟
آنچه از مجموع این شاخص‌ها و گزارش‌ها بدست می‌آید، آن است که ایران در ۶۳٪ موارد بدتر از میانگین جهان بوده و در ۳۷٪ شاخص‌ها در میانه جهان یا بالاتر از میانگین جهانی ایستاده است.
ایران در رقابت با دو قدرت منطقه‌ای (عربستان و ترکیه)، فقط در یک مورد (۲٪) از شاخص‌های مورد بررسی توانسته است برتری همزمان بر هر دو رقیب را کسب کند. ایران در ۷۱٪ از موارد، ضعیف‌تر از هر دو رقیب بوده و در ۲۷٪ باقی‌مانده نیز توانسته با یکی از آنها برابری کرده یا بر آن پیشی بگیرد.
اگر رتبه ایران را در مقایسه با کل کشورهای مورد بررسی به صورت یک نردبان ده پله‌ای در نظر بگیریم، آنگاه در شاخص‌های توسعه‌سنج (میوه‌های توسعه) مانند توسعه انسانی سازمان ملل، سرمایه انسانی بانک جهانی، کامیابی چندبعدی شورای آتلانتیک ما معمولاً در پله های ۵ الی ۷ از نردبان ۱۰ پله‌ای توسعه ایستاده‌ایم. اما بر اساس شاخص‌های توسعه‌ساز مانند آزادی اقتصادی و سیاسی در پله‌های صفر تا ۴! که این پارادوکس جذاب را در گزارش بیشتر توضیح داده‌ایم.
خب برگردیم به سوال: ایران بر قله آرمانی یا دره جهنمی؟
جواب آن است که بر اساس ۳۲ گزارش و ۵۲ شاخصی که ما بررسی کرده‌ایم نه قله آرمانی و نه دره جهنمی، هیچ کدام تأیید نمی‌شود. نه باید در دام سیاه‌نمایی افتاد و نه فریب سفیدنمایی را خورد؛ واقعیت، جایی میان این دو روایت است. بهترین توصیف برای موقعیت ایران چنین است: دامنه لغزان!
چرا دامنه؟ به خاطر آنکه بر اساس شاخص‌هایی که سنجش‌گر میزان توسعه‌یافتگی‌اند ما در میانه جهان ایستاده‌ایم.
و چرا لغزان؟ به خاطر آنکه در برخی شاخص‌ها که کم هم نیستند، یا در جا زده‌ایم، یا عقب‌گرد داشته‌ایم یا از رقابت با متوسط جهان یا رقبای منطقه‌ای جا مانده‌ایم. ایران در دامنه لغزان است هم به خاطر محدودیت‌های برون‌زا مانند تحریم و هم به خاطر انباشت بحران‌های برآمده از سیاست‌های غلط داخلی و این لغزندگی باعث شده که پیشرفت‌هایی که در برخی دهه‌ها داشته‌ایم را از دست بدهیم.
تجویز راهبردی
باید این دامنه لغزنده را به رسمیت بشناسیم. در صورتی که درها بر همین پاشنه بچرخد، سیاست‌ها همین بماند و مسیر کشورداری تغییر نکند؛ به خاطر لغزندگی، آنچه امروز داریم شاید رویای فردای ما باشد. باور نمی‌کنید؟ رشد اقتصادی، خانواده‌های زیر خط فقر و شاخص فلاکت الان را با ۱۳۸۰ که سال فوق‌العاده‌ای هم از نظر اقتصادی نبود مقایسه کنید! همین‌ها نشان می‌دهد که کار به جایی رسیده که ۱۳۸۰ برای ما یک رویا شده.
باید نگران بود یا امیدوار؟
جواب: همزمان هم امیدواری هم نگرانی. چرا که بر اساس شاخص‌ها، در کنار ۸ نقطه نگران‌کننده (تنهایی و حاشیه‌نشینی جهان، آزادی سیاسی محدود، آزادی اقتصادی نامطلوب، کارآمدی حکمرانی رو به افول، تعصبات جنسیتی (در سیاست و اشتغال)، امنیت سرمایه‌گذاری بسیار پایین، حقوق مالکیت نامطلوب و مشروعیت پایین حکومت) ایران ۸ نقطه امیدوارکننده دارد (موقعیت جغرافیایی، سرمایه انسانی، کاهش چشمگیر نابرابری جنسیتی (در آموزش و سلامت)، مهارت‌های میان‌فرهنگی و انسجام اجتماعی بالا، ظرفیت بالای نوآوری، انواع قدرت (نرم، سخت و ترکیبی)، ذخایر طبیعی و جذابیت‌های گردشگری و اندازه جمعیت و بازار بزرگ).
ترکیب استراتژی‌های اهرم‌ساز (Leveraging) در کنار استراتژی‌های آزادساز (Unblocking) می‌تواند نجات‌بخش باشد. اولی برای نقاط امیدوارکننده و دومی برای نقاط نگران‌کننده.
✍️ مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
@hooreechannel 🌹
❤4👍1
🎯 «سولومکسینگ»؛ گرایشی نوظهور در میان نسل زد
♦️وایرد، جیسن پارهام — «سُولومَکْسینگ» -که گاهی از آن با نام‌های سینگل‌مکسینگ، اَلُونْ‌مکسینگ یا بای‌مای‌سلف‌مکسینگ نیز یاد می‌شود- گرایشی نسبتاً نوظهور در میان جوانان است که بر اساس آن، افراد آگاهانه تصمیم می‌گیرند مجرد بمانند و استقلال شخصی خود را بر قرارهای عاشقانه و روابط عاطفی مقدم بدانند.
♦️بر اساس پژوهشی که مرکز پیو در سال ۲۰۲۳ منتشر کرد، تقریباً نیمی از جمعیت بزرگسال ایالات متحده مجرد هستند. این گزارش تأکید می‌کند که «اگرچه سهم بزرگسالانِ بدون شریک عاطفی اندکی کاهش یافته و سهم افراد متأهل اندکی افزایش پیدا کرده است، اما این به آن معنا نیست که افراد بیشتری ازدواج می‌کنند.» در واقع، شمار بیشتری از بزرگسالان اساساً ازدواج را کنار می‌گذارند و حدود ۸۰ درصد خانواده‌های تک‌والد را مادران مجرد اداره می‌کنند.
♦️مجرد‌ماندن برای نسل زد نوعی داغ‌ننگ نیست. برخی از آنان زندگی مجردی را ارج می‌نهند و زمانی را که با خود می‌گذرانند گرامی می‌شمارند. پژوهشی جدید نشان می‌دهد که نزدیک به نیمی از بزرگسالان ۱۸ تا ۳۴ساله می‌گویند مجرد بودن برایشان آرامش‌بخش‌تر از رابطه داشتن است. همچنین، ۴۲ درصد از پاسخ‌دهندگان گفته‌اند که رابطۀ عاطفی با اهداف شخصی، ثبات مالی یا رشد فردی‌شان تداخل ایجاد می‌کند. سولومکسینگ در ماه‌های اخیر در تیک‌تاک به‌شدت فراگیر شده است؛ نسل زد در این شبکۀ اجتماعی، برای بیان نارضایتی خود از افزایش هزینۀ قرارهای عاشقانه به این مفهوم روی آورد.
🔗 وایرد | ۲۰ ژوئن ۲۰۲۶ | Gen Z Singles Are Trying to Make ‘Solomaxxing’ Aspirational
🔗 جیسن پارهام؛ خبرنگار وایرد
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
♦️وایرد، جیسن پارهام — «سُولومَکْسینگ» -که گاهی از آن با نام‌های سینگل‌مکسینگ، اَلُونْ‌مکسینگ یا بای‌مای‌سلف‌مکسینگ نیز یاد می‌شود- گرایشی نسبتاً نوظهور در میان جوانان است که بر اساس آن، افراد آگاهانه تصمیم می‌گیرند مجرد بمانند و استقلال شخصی خود را بر قرارهای عاشقانه و روابط عاطفی مقدم بدانند.
♦️بر اساس پژوهشی که مرکز پیو در سال ۲۰۲۳ منتشر کرد، تقریباً نیمی از جمعیت بزرگسال ایالات متحده مجرد هستند. این گزارش تأکید می‌کند که «اگرچه سهم بزرگسالانِ بدون شریک عاطفی اندکی کاهش یافته و سهم افراد متأهل اندکی افزایش پیدا کرده است، اما این به آن معنا نیست که افراد بیشتری ازدواج می‌کنند.» در واقع، شمار بیشتری از بزرگسالان اساساً ازدواج را کنار می‌گذارند و حدود ۸۰ درصد خانواده‌های تک‌والد را مادران مجرد اداره می‌کنند.
♦️مجرد‌ماندن برای نسل زد نوعی داغ‌ننگ نیست. برخی از آنان زندگی مجردی را ارج می‌نهند و زمانی را که با خود می‌گذرانند گرامی می‌شمارند. پژوهشی جدید نشان می‌دهد که نزدیک به نیمی از بزرگسالان ۱۸ تا ۳۴ساله می‌گویند مجرد بودن برایشان آرامش‌بخش‌تر از رابطه داشتن است. همچنین، ۴۲ درصد از پاسخ‌دهندگان گفته‌اند که رابطۀ عاطفی با اهداف شخصی، ثبات مالی یا رشد فردی‌شان تداخل ایجاد می‌کند. سولومکسینگ در ماه‌های اخیر در تیک‌تاک به‌شدت فراگیر شده است؛ نسل زد در این شبکۀ اجتماعی، برای بیان نارضایتی خود از افزایش هزینۀ قرارهای عاشقانه به این مفهوم روی آورد.
🔗 وایرد | ۲۰ ژوئن ۲۰۲۶ | Gen Z Singles Are Trying to Make ‘Solomaxxing’ Aspirational
🔗 جیسن پارهام؛ خبرنگار وایرد
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
❤2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
پسران و مردان جوان، آرام و بی‌سروصدا از آموزش عالی در ایران حذف و بی هیچ توجهی زیر چرخ‌دنده‌های بی‌رحم زندگی له می‌شوند...
اینجا رئیس سازمان سنجش می‌گوید که در مجموع ۶۵ درصد شرکت‌کنندگان در کنکور امسال را دختران و تنها ۳۵ درصد آن را پسران تشکیل می‌دهند و می‌گوید این درصد در سال ۱۴۰۰ برای دختران ۶۰ و برای پسران ۴۰ بود.
@hooreechannel 🌹
اینجا رئیس سازمان سنجش می‌گوید که در مجموع ۶۵ درصد شرکت‌کنندگان در کنکور امسال را دختران و تنها ۳۵ درصد آن را پسران تشکیل می‌دهند و می‌گوید این درصد در سال ۱۴۰۰ برای دختران ۶۰ و برای پسران ۴۰ بود.
@hooreechannel 🌹
😢3😭2
برای شناختن یه آدم، فقط نبین با تو چطور رفتار می‌کنه؛
ببین با آدم‌هایی که هیچ سودی براش ندارن چطوره.
ببین وقتی عصبانیه چقدر خودش رو کنترل می‌کنه، با حیوان‌ها چطور برخورد می‌کنه، چه آدم‌هایی رو برای دوستی انتخاب کرده و درباره بقیه چطور حرف می‌زنه.
خانواده‌ای که توش بزرگ شده، هدف‌هاش، اولویت‌هاش، طرز فکرش و حتی رفتارش توی موقعیت‌های ساده، همه مهمن.
آدم‌ها بیشتر از حرف‌های قشنگ، خودشون رو توی همین جزئیات نشون می‌دن.
گاهی چیزی که در نگاه اول «یه نکته کوچیک» به نظر میاد، بعداً تبدیل میشه به مهم‌ترین بخش شخصیت یک آدم.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
ببین با آدم‌هایی که هیچ سودی براش ندارن چطوره.
ببین وقتی عصبانیه چقدر خودش رو کنترل می‌کنه، با حیوان‌ها چطور برخورد می‌کنه، چه آدم‌هایی رو برای دوستی انتخاب کرده و درباره بقیه چطور حرف می‌زنه.
خانواده‌ای که توش بزرگ شده، هدف‌هاش، اولویت‌هاش، طرز فکرش و حتی رفتارش توی موقعیت‌های ساده، همه مهمن.
آدم‌ها بیشتر از حرف‌های قشنگ، خودشون رو توی همین جزئیات نشون می‌دن.
گاهی چیزی که در نگاه اول «یه نکته کوچیک» به نظر میاد، بعداً تبدیل میشه به مهم‌ترین بخش شخصیت یک آدم.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍3❤1
هم‌نشینی همانندی می‌آورد
دارن هاردی، در کتاب اثر مرکب، درباره‌ی این نکته‌ی مهم که مجاورت به مشابهت می‌انجامد، چنین می‌گوید:
آدم‌هایی که از روی عادت با آنها در ارتباط هستید، «گروهِ مرجعِ» شما نامیده می‌شوند. طبق پژوهشی که روانشناس اجتماعی هاروارد، دکتر دیوید مک‌کلند، انجام داد، «گروهِ مرجعِ» شما در حدود نود و پنج درصد از موفّقیت یا شکستتان را در زندگی تعیین می‌کند.
بیشتر وقتتان را با چه کسانی می‌گذرانید؟ چه آدم‌هایی را بیشتر تحسین می‌کنید؟ آیا این دو گروه دقیقاً یکسان هستند؟ اگر نه، چرا؟
جیم ران به من یاد داد که ما به میانگین پنج آدمی تبدیل می‌شویم که بیشتر وقتمان را با آنها سپری می‌کنیم. ران می‌گوید: ما می‌توانیم با بررسی آدم‌های اطرافمان کیفیتِ سلامتی، نگرش و درآمدمان را بگوییم. آدم‌هایی که وقتمان را با آنها می‌گذرانیم، تعیین می‌کنند که کدام گفت‌وگوها توجّه‌مان را جلب کنند و مرتب در معرض کدام نگرش‌ها و عقیده‌ها باشیم. در نهایت شروع می‌کنیم به خوردن چیزی که آنها می‌خورند، مثل آنها صحبت می‌کنیم، چیزی را مطالعه می‌کنیم که آنها مطالعه می‌کنند، مثل آنها فکر می‌کنیم، چیزی را تماشا می‌کنیم که آنها می‌بینند، مثل آنها با مردم رفتار می‌کنیم و حتّی مثل آنها لباس می‌پوشیم.
جالب اینجاست که در اغلب موارد کاملاً از شباهت‌های بین خودمان و آن پنج نفر اطرافمان آگاه نیستیم. چرا آگاه نیستیم؟ چون ارتباط‌هایتان شما را به زور در مسیری هل نمی‌دهند؛ آنها شما را به تدریج و آهسته در طول زمان عوض می‌کنند. اثر آنها خیلی جزئی و ظریف است، درست مثل وقتی که سوار بر یک تیوب روی آب دریا شناور هستید و احساس می‌کنید در جای ثابتی شناورید، تا وقتی به خودتان می‌آیید و می‌فهمید که جریان آرام آب شما را نیم مایل از ساحل دور کرده است.
نفوذ و اثری که دوستانتان روی شما دارند، جزئی و ظریف است و می‌تواند مثبت یا منفی باشد؛ ولی در هر صورت تأثیر آن فوق العاده قوی است. مراقب باشید! شما نمی‌توانید وقتتان را با آدم‌های منفی بگذرانید و انتظار داشته باشید که زندگی مثبتی داشته باشید. بنابراین میانگین درآمد، سلامتی، یا نگرش‌های پنج نفری که بیشتر وقتتان را با آنها سپری می‌کنید، چیست؟
آیا جواب این سؤال، شما را می‌ترساند؟ اگر این طور است بهترین راه برای افزایش پتانسیلتان در هر ویژگی مورد نظرتان سپری کردن بیشتر وقتتان با آدم‌هایی است که حالا آن ویژگی‌ها و صفات را دارند. آن موقع است که می‌بینید قدرتِ تأثیرات، جای این که علیه‌تان عمل کند، در خدمتتان عمل می‌کند. رفتارها و نگرش‌هایی که به آنها کمک کرده است تا به موفّقیتِ تحسین‌برانگیز از نظر شما دست یابند، به بخشی از رویّۀ روزمره‌تان تبدیل می‌شود. وقت کافی با آنها بگذرانید تا به احتمال زیاد پیامدهای موفّقیت‌آمیز مشابهی را در زندگی‌تان تجربه کنید.
نام پنج نفری که بیشتر وقتتان را با آنها هستید، یادداشت کنید. ویژگی‌های اصلی مثبت و منفی آنها را هم یادداشت کنید. مهمّ نیست چه کسانی هستند. می‌توانند همسر، برادر، همسایه یا دستیارتان باشد. حالا از آنها میانگین بگیرید. میانگین سلامتی و وضعیت مالیشان چگونه است؟ میانگین کیفیت روابطشان چه طور به نظر می‌رسد؟ همان طور که نتایجتان را بررسی می‌کنید، از خودتان بپرسید: «آیا این فهرست برای من خوب است؟ آیا این همان جایی است که می‌خواهم به آن برسم»؟
حالا وقت ارزیابی و اولویت‌بندی دوبارۀ آدم‌هایی است که وقتتان را با آنها سپری می‌کنید. این روابط می‌توانند پرورشتان دهند، شما را مشتاق چیزی کنند یا به دردسر بیندازندتان.
✅ اثر مرکّب؛ آغاز جهشی در زندگی، موفّقیت و درآمد شما، از دارن هاردی، ترجمۀ لطیف احمدپور و میلاد حیدری. ویراستۀ حسین یاغچی. تهران: نگاه نوین. ۱۳۹۵، چاپ پنجاهم. صص ۱۷۵ - ۱۷۰.
♦️ با اینکه متن ترجمه روان است، مقداری آن را تغییر دادم. کسانی که می‌خواهند به این نوشته ارجاع دهند، به متن اصلی مراجعه کنند.
✍ ایرج شهبازی، ۳۱ مردادماه ۱۴۰۵
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
دارن هاردی، در کتاب اثر مرکب، درباره‌ی این نکته‌ی مهم که مجاورت به مشابهت می‌انجامد، چنین می‌گوید:
آدم‌هایی که از روی عادت با آنها در ارتباط هستید، «گروهِ مرجعِ» شما نامیده می‌شوند. طبق پژوهشی که روانشناس اجتماعی هاروارد، دکتر دیوید مک‌کلند، انجام داد، «گروهِ مرجعِ» شما در حدود نود و پنج درصد از موفّقیت یا شکستتان را در زندگی تعیین می‌کند.
بیشتر وقتتان را با چه کسانی می‌گذرانید؟ چه آدم‌هایی را بیشتر تحسین می‌کنید؟ آیا این دو گروه دقیقاً یکسان هستند؟ اگر نه، چرا؟
جیم ران به من یاد داد که ما به میانگین پنج آدمی تبدیل می‌شویم که بیشتر وقتمان را با آنها سپری می‌کنیم. ران می‌گوید: ما می‌توانیم با بررسی آدم‌های اطرافمان کیفیتِ سلامتی، نگرش و درآمدمان را بگوییم. آدم‌هایی که وقتمان را با آنها می‌گذرانیم، تعیین می‌کنند که کدام گفت‌وگوها توجّه‌مان را جلب کنند و مرتب در معرض کدام نگرش‌ها و عقیده‌ها باشیم. در نهایت شروع می‌کنیم به خوردن چیزی که آنها می‌خورند، مثل آنها صحبت می‌کنیم، چیزی را مطالعه می‌کنیم که آنها مطالعه می‌کنند، مثل آنها فکر می‌کنیم، چیزی را تماشا می‌کنیم که آنها می‌بینند، مثل آنها با مردم رفتار می‌کنیم و حتّی مثل آنها لباس می‌پوشیم.
جالب اینجاست که در اغلب موارد کاملاً از شباهت‌های بین خودمان و آن پنج نفر اطرافمان آگاه نیستیم. چرا آگاه نیستیم؟ چون ارتباط‌هایتان شما را به زور در مسیری هل نمی‌دهند؛ آنها شما را به تدریج و آهسته در طول زمان عوض می‌کنند. اثر آنها خیلی جزئی و ظریف است، درست مثل وقتی که سوار بر یک تیوب روی آب دریا شناور هستید و احساس می‌کنید در جای ثابتی شناورید، تا وقتی به خودتان می‌آیید و می‌فهمید که جریان آرام آب شما را نیم مایل از ساحل دور کرده است.
نفوذ و اثری که دوستانتان روی شما دارند، جزئی و ظریف است و می‌تواند مثبت یا منفی باشد؛ ولی در هر صورت تأثیر آن فوق العاده قوی است. مراقب باشید! شما نمی‌توانید وقتتان را با آدم‌های منفی بگذرانید و انتظار داشته باشید که زندگی مثبتی داشته باشید. بنابراین میانگین درآمد، سلامتی، یا نگرش‌های پنج نفری که بیشتر وقتتان را با آنها سپری می‌کنید، چیست؟
آیا جواب این سؤال، شما را می‌ترساند؟ اگر این طور است بهترین راه برای افزایش پتانسیلتان در هر ویژگی مورد نظرتان سپری کردن بیشتر وقتتان با آدم‌هایی است که حالا آن ویژگی‌ها و صفات را دارند. آن موقع است که می‌بینید قدرتِ تأثیرات، جای این که علیه‌تان عمل کند، در خدمتتان عمل می‌کند. رفتارها و نگرش‌هایی که به آنها کمک کرده است تا به موفّقیتِ تحسین‌برانگیز از نظر شما دست یابند، به بخشی از رویّۀ روزمره‌تان تبدیل می‌شود. وقت کافی با آنها بگذرانید تا به احتمال زیاد پیامدهای موفّقیت‌آمیز مشابهی را در زندگی‌تان تجربه کنید.
نام پنج نفری که بیشتر وقتتان را با آنها هستید، یادداشت کنید. ویژگی‌های اصلی مثبت و منفی آنها را هم یادداشت کنید. مهمّ نیست چه کسانی هستند. می‌توانند همسر، برادر، همسایه یا دستیارتان باشد. حالا از آنها میانگین بگیرید. میانگین سلامتی و وضعیت مالیشان چگونه است؟ میانگین کیفیت روابطشان چه طور به نظر می‌رسد؟ همان طور که نتایجتان را بررسی می‌کنید، از خودتان بپرسید: «آیا این فهرست برای من خوب است؟ آیا این همان جایی است که می‌خواهم به آن برسم»؟
حالا وقت ارزیابی و اولویت‌بندی دوبارۀ آدم‌هایی است که وقتتان را با آنها سپری می‌کنید. این روابط می‌توانند پرورشتان دهند، شما را مشتاق چیزی کنند یا به دردسر بیندازندتان.
✅ اثر مرکّب؛ آغاز جهشی در زندگی، موفّقیت و درآمد شما، از دارن هاردی، ترجمۀ لطیف احمدپور و میلاد حیدری. ویراستۀ حسین یاغچی. تهران: نگاه نوین. ۱۳۹۵، چاپ پنجاهم. صص ۱۷۵ - ۱۷۰.
♦️ با اینکه متن ترجمه روان است، مقداری آن را تغییر دادم. کسانی که می‌خواهند به این نوشته ارجاع دهند، به متن اصلی مراجعه کنند.
✍ ایرج شهبازی، ۳۱ مردادماه ۱۴۰۵
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
👍1