چگونه زنان بیش‌ترین هزینه‌ی بحران اقتصادی و‌ جنگ‌ را می‌دهند؟

جنگ با تخریب زیرساخت‌ها، جابه‌جایی گسترده‌ی جمعیت، فروپاشی فعالیت‌های اقتصادی، اختلال در نظام‌های آموزشی و بهداشتی و گسست شبکه‌های اجتماعی، بازار کار را به‌طور بنیادین دگرگون می‌کند. هرچند پیامدهای جنگ تمامی اقشار جامعه را تحت تاثیر قرار می‌دهد، اما آثار اقتصادی آن برای زنان ابعاد عمیق‌تر و ماندگارتری دارد؛ زیرا زنان نه‌تنها در هر دو بخش رسمی و غیررسمی بازار کار با کاهش فرصت‌های شغلی، درآمد و امنیت اقتصادی مواجه می‌شوند، بلکه هم‌زمان بار سنگین‌تری از مسئولیت‌های مراقبتی و بازتولید اجتماعی را بر دوش می‌کشند؛ مسئولیت‌هایی که برای بقای خانواده و استمرار حیات جامعه در دوران جنگ و پس از آن حیاتی هستند.

این زنان با چالش‌هایی هم‌چون فقر، خشونت مبتنی بر جنسیت، آوارگی، تبعیض، اختلال در آموزش و دسترسی محدود به فرصت‌های شغلی و منابع درآمدی روبه‌رو هستند.

✅علاوه بر بیکاری، کاهش دستمزدها، تاخیر در پرداخت حقوق، افزایش قراردادهای موقت و ناامنی شغلی، وضعیت اقتصادی زنان را بیش از پیش شکننده می‌کند. بخش‌هایی مانند آموزش، بهداشت، خدمات اجتماعی، خرده‌فروشی، گردشگری و خدمات عمومی که زنان سهم بالایی از نیروی کار آن را تشکیل می‌دهند، معمولاً از نخستین بخش‌هایی هستند که در اثر جنگ دچار رکود یا تعطیلی می‌شوند. تخریب زیرساخت‌های حمل‌ونقل، ناامن شدن مسیرهای رفت‌وآمد، قطع برق و ارتباطات و افزایش خطرات امنیتی نیز حضور زنان در محیط‌های کاری را دشوارتر می‌کند. در کنار این عوامل، مهاجرت اجباری نیروهای متخصص زن، از جمله پزشکان، پرستاران، استادان دانشگاه، پژوهشگران و کارآفرینان، پدیده‌ی «فرار مغزها» را تشدید کرده و ظرفیت علمی، حرفه‌ای و مدیریتی کشورها را برای سال‌ها تضعیف می‌کند.

سازمان بین‌المللی کار (ILO) در گزارش سال ۲۰۲۳ تاکید می‌کند که «بحران‌ها نابرابری‌های جنسیتی موجود در بازار کار را تشدید کرده و زنان را بیش از پیش به سوی اشتغال‌های ناامن سوق می‌دهند». بانک جهانی برآورد می‌کند که درگیری‌های نظامی می‌توانند در بلندمدت بیش از ۲۰ درصد از تولید ناخالص داخلی کشورها را کاهش دهند و روند بازگشت زنان به بازار کار معمولاً بسیار کندتر از مردان است.

✒️نهاد زنان سازمان ملل متحد (UN Women) در این زمینه تاکید می‌کند:

«معیشت زنان معمولاً نخستین بخشی است که در بحران‌ها آسیب می‌بیند و آخرین بخشی است که بهبود می‌یابد».

در کنار از دست رفتن فرصت‌های شغلی، یکی از مهم‌ترین اما کم‌تر دیده‌شده‌ترین پیامدهای جنگ، افزایش چشمگیر کارهای مراقبتی بدون مزد است؛ بخشی از اقتصاد که اغلب در آمارهای رسمی و سیاست‌گذاری‌های اقتصادی نادیده گرفته می‌شود. با گسترش جنگ، زنان مسئولیت مراقبت از مجروحان، سالمندان، افراد دارای معلولیت، کودکان آسیب‌دیده و افراد مبتلا به آسیب‌های روانی ناشی از جنگ را بر عهده می‌گیرند. آنان هم‌زمان وظیفه‌ی تامین آب، غذا، دارو، سوخت، مدیریت خانواده در شرایط کمبود منابع، حفظ سلامت اعضای خانواده و حتی مشارکت در بازسازی خانه‌ها و جوامع آسیب‌دیده را نیز بر دوش دارند. بر اساس گزارش نهاد زنان سازمان ملل، زنان و دختران بیش از سه-‌چهارم کار مراقبتی بدون مزد جهان را انجام می‌دهند و جنگ، این بارِ مراقبتی را به شکل چشمگیری افزایش می‌دهد.

🌸نانسی فولبر (Nancy Folbre)، با اشاره به اهمیت این فعالیت‌ها می‌گوید: «کار مراقبتی، قلب نامرئی هر اقتصاد است». با وجود این، ارزش اقتصادی این فعالیت‌ها در برنامه‌های بازسازی پس از جنگ، بودجه‌های ملی و سیاست‌های توسعه‌ای به‌ندرت محاسبه یا جبران می‌شود؛ در حالی که بدون این کار نامرئی، بقای خانواده و استمرار جامعه در دوران بحران امکان‌پذیر نیست.

⏺️زنان در مقایسه با مردان پس از جنگ نیز به دلیل ساختارهای استوار پدر-مرد سالاری،  دسترسی کم‌تری به اعتبارات مالی، مالکیت زمین و دارایی، منابع تولیدی و فرصت‌های سرمایه‌گذاری دارند و همین نابرابری‌های ساختاری روند بازیابی اقتصادی آنان را دشوارتر و طولانی‌تر می‌کند.

✍الهه امانی
📎ادامه مطلب

@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹

🎥نتیجه تحقیق بر روی کتابهای دبستان دهه شصت از زبان دکتر ژاله شادی طلب
بچه های آن روز مدارس، مدیران امروز ایران هستند!

@hooreechannel 🌹

♻️ "خوش بودن افراد به خوشی دیگران وابسته است."


▫️ زیست اخلاقی می گوید که اصلا خوشی دیگران، شرط خوشی توست. تو نمی توانی بدون خوشی دیگران، خوش باشی. وقتی دیگران را خوش می بینی، خود تو هم خوش می شوی و هنگامی که دیگران را خوش می کنی، در اصل، خودت را خوش کرده ای. پدیده های اجتماعی به سه قسم قابل تقسیم اند برخی از اینها چنان اند که می توانند مال تو باشند و بقیه افرادی که در ارتباط با تو هستند، بی بهره از آنها باشند مثلا شما می توانی شهرت داشته باشی ولی هیچکدام از اعضای خانواده ات، دوستانت و همکارانت شهرت نداشته باشند ثروت هم همینطور است.

▫️ قسم دوم آنهایی هستند که تو موقعی می توانی آنها را داشته باشی که دیگران نیز داشته باشند یعنی بحث بر سر همه یا هیچ است مثل آزادی، عدالت. در یک جامعه نمی شود یک بیماری واگیردار وجود داشته باشد ولی تو مصون باقی بمانی قسم سوم نیز آنهایی هستند که محل شک اند که آیا جزو دسته اول اند یا جزو دسته دوم مثل خوشی. آیا شما می توانی در جمعی که همه ناخوش اند، خوش باشی؟ آیا خوشی جزو دسته اول است یا جزو دسته دوم؟

▫️ دیدگاهی هست که معتقد است خوشی را نمی توان داشت مگر آنکه دیگران هم از آن بهره مند باشند. تو نمی توانی در جامعه ای که دستخوش رنج، فقر و جهل و ... هستند، خوش باشی. این دیدگاه می گوید تو باید اخلاقی زندگی کنی چون از این طریق است که می توانی باعث خوشی دیگران باشی و بشوی. به هر میزان که با دیگران اخلاقی رفتار می کنی، به همان میزان، یک مقدار فتیلۀ خوشی دیگران را بالا کشیده ای و به همین میزان خود تو هم از خوشی برخوردار می شوی.

👈  این دیدگاه دو تا پیش فرض دارد:

➖الف) خوشی از آن دسته اموری است که نمی توان به تنهایی داشت.

➖ب) اگر بخواهی به هر میزان که در توان تو هست، خوشی دیگران را بالا ببری، به همان میزان اخلاقی رفتار باید بکنی و از طریق اخلاقی عمل کردن است که خوشی دیگران بالا می رود.

🔸نقد:
این دیدگاه که خوشی تو به خوشی دیگران وابسته است، به نظر می رسد که به خود انسانها بستگی دارد و یک قاعدۀ کلی نیست زیرا کسانی هستند که ناخوشی دیگران در آنها اثری ندارد.حال به لحاظ آماری جمعیت و تعداد کدام طرف بیشتر است؟به نظر می رسد اکثریت انسانها از ناخوشی دیگران، ناخوش هستند ولی اقلیتی وجود دارند که کک آنها نمی گزد که بقیه در چه وضعیتی باشند.

▫️ارسطو معتقد است که همه ی انسانها دو ویژگی دارند که آنها را از صف حیوانات جدا می کند یعنی انسان موجودی است عقلانی-اجتماعی (یعنی اجتماعی بودن جزو سرشت انسانهاست و چون اینجوری است، از ناخوشی دیگران، ناخوش می شود: کتاب سیاست و اخلاق نیکوماخوس)اما تحقیقات روان شناسان جدید سخن ارسطو را نقض می کنند.

▫️ پیش فرض دوم آنها این است که "برای بالاتر بردن فتیله ی خوشی دیگران، باید اخلاقی زندگی کنیم".  آیا این پیش فرض درست است یا خیر؟ به نظر می رسد درست است ولی بعنوان شرط لازم، نه شرط کافی. یعنی اگر من واقعا با شما اخلاقی رفتار کنم این اخلاقی رفتار کردن، خوشی شما را افزایش می دهد ولی خوشی زندگی شما فقط به این اخلاقی رفتار کردن من بستگی ندارد و به عوامل دیگری نیز بستگی دارد.


▪️سخنرانی استاد مصطفی ملکیان تحت عنوان چرا باید اخلاقی زیست

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

‍ رشد در کنار خواهر و برادر برای کودکان به‌مراتب بهتر است

هم‌اکنون در بیشتر کشورهای اتحادیۀ اروپا خانواده‌های تک‌فرزندی به رایج‌ترین شکل خانواده تبدیل شده‌اند و احتمالاً به‌زودی این الگو در آمریکا نیز به روند استاندارد تبدیل خواهد شد.

♦️امروزه فرزندپروری دشوارتر شده، زیرا والدین مدرن دیگر از حمایت‌ها و کارکردهای طبیعیِ خانواده‌های پرجمعیت بهره‌ای نمی‌برند. در خانواده‌های بزرگ، بچه‌ها معمولاً اتاق مشترک دارند، یاد می‌گیرند اختلافات کوچک را خودشان حل‌وفصل کنند و فرزندان بزرگ‌تر به‌طور طبیعی مسئولیت مراقبت از کوچک‌ترها را بر عهده می‌گیرند.

♦️من به‌عنوان اقتصاددان در دورانی تحصیل کردم که همه خانواده‌های کوچک را ترجیح می‌دادند. منطقِ رایج ساده بود: داشتن فرزند کمتر یعنی امکان سرمایه‌گذاری بیشتر روی هر فرزند؛ یعنی ترجیح کیفیت بر کمیت. این دیدگاه به فرهنگ عمومی راه یافت و به باوری همگانی تبدیل شد. والدین امروزی نیز این منطق را کاملاً پذیرفته‌اند و مدام می‌گویند می‌خواهند بهترین امکانات را برای فرزند خود فراهم کنند. پس از سال‌ها گفت‌وگو با خانواده‌های بزرگ به این نتیجه رسیده‌ام که این محاسبات ناقص است. بخش مهمی از ویژگی‌های شخصیتیِ کودکان به دست والدین پرورش نمی‌یابد؛ مهم نیست والدین چقدر ثروتمند یا فداکار باشند، این ویژگی‌ها تنها از مسیرِ رشد در کنار خواهر و برادر شکل می‌گیرند.

♦️در این مصاحبه‌ها دریافتم که در خانواده‌های بزرگ رشد و تربیت اخلاقی، مانند گرمایی که موتور خودرو تولید می‌کند، به‌عنوان یک محصولِ جانبی و طبیعی به دست می‌آید. اما در خانواده‌های کوچک، والدین مجبورند این‌جور تجربه‌ها برای پرورش شخصیت بچه‌ها را از طریق کلاس‌های تابستانی، باشگاه‌های ورزشی و فعالیت‌های فوق‌برنامه فراهم کنند، تجاربی که روزگاری در خانواده‌های بزرگ به‌شکل طبیعی و رایگان شکل می‌گرفت.

♦️نمی‌خواهم برای آدم‌ها نسخه بپیچم که باید چند فرزند داشته باشند، اما پیشنهاد می‌کنم والدین در تصمیم خود برای بستن پروندۀ فرزندآوری تجدیدنظر کنند. بر اساس گفت‌وگو با مادران مختلف دریافته‌ام که حضورِ انسان‌های بیشتر هرگز برای یک خانواده، یک کشور یا خودِ فرزندان مشکلی ایجاد نمی‌کند؛ وقتی صحبت از انسان‌هاست، خودِ کمیت نوعی کیفیت است.

🔗 نیویورک تایمز | ۲۹ ژوئن ۲۰۲۶ | Life Is Better With Siblings

🔗 کاترین روث پاکالوک؛ اقتصاددان و استاد دانشگاه

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹

.
مردها به مردها احتیاج دارند...


چندی پیش یکی از اقوام با من تماس گرفت و گفت:
«بیا همدیگر را ببینیم.»
در یک رستوران قرار گذاشتیم.
او در ذهن من همیشه مردی مقتدر بود.
تکیه‌گاه خانواده.
خانه، ماشین، شغل، اعتبار...
تقریباً همه نشانه‌هایی را داشت که ما معمولاً از یک مرد موفق در ذهنمان می‌سازیم.
هنوز چند دقیقه از دیدارمان نگذشته بود که شروع کرد از خودش گفتن.
از کتک‌های گاه‌وبیگاه پدرش.
از این‌که هیچ‌وقت نزد مادر جدی گرفته نشد.
از احساس حقارتی که سال‌ها به خاطر پیشینه خانوادگی با خودش حمل کرده بود.
بعد آرام‌آرام رسید به زندگی مشترکش.
گفت هر کاری می‌کند، باز هم احساس می‌کند برای همسرش کافی نیست.
از توقع بچه‌ها گفت.
از خستگی کار.
از این‌که دیگر صبح‌ها با شوق از خواب بیدار نمی‌شود.
ساعت‌ها فقط حرف زد.
من هم گوش می‌دادم.
اما در درونم اتفاق دیگری می‌افتاد.
هرچه بیشتر از خودش می‌گفت، تصویر آن مرد قدرتمند در ذهنم آرام‌آرام فرو می‌ریخت.
با خودم می‌گفتم:
«چه‌قدر درمانده...»
بعد، بی‌آنکه از من چیزی خواسته باشد، شروع کردم از تجربه‌ها و آموخته‌هایم گفتن.
او فقط گوش می‌داد.
نه سؤال می‌پرسید،
نه مخالفت می‌کرد،
فقط گوش می‌داد.
نزدیک ساعت یک شب از هم جدا شدیم.
وقتی سوار ماشین شدم، ناگهان تمام گفت‌وگوی آن شب از جلوی چشمم گذشت.
از خودم پرسیدم:
او چرا همه اقتدارش را پیش من فرو ریخت؟
چه چیزی می‌خواست؟
همان‌جا بود که انگار آیینه‌ای مقابلم قرار گرفت.
دیدم خود من هم سال‌هاست نقش آدم مقتدر را بازی می‌کنم.
بی‌وقفه کار می‌کنم،
استراحت را عقب‌ماندن می‌دانم،
به دستاوردهایم افتخار نمی‌کنم و آن‌ها را به شانس نسبت می‌دهم،
و خیلی وقت‌ها جرئت نمی‌کنم ضعف‌هایم را به زبان بیاورم.
بعد فهمیدم...
او اصلاً دنبال راه‌حل نیامده بود.
او آمده بود کسی فقط دردش را ببیند.
ابراز ضعف یک مرد، در بسیاری از مواقع، درخواست کمک نیست.
اعلام امنیت است.
یعنی:
«آن‌قدر به تو اعتماد دارم که دیگر مجبور نیستم نقش مرد شکست‌ناپذیر را بازی کنم.»
همان لحظه به او زنگ زدم.
گفتم:
«اگر فرصت داری، فردا دوباره همدیگر را ببینیم.»
روز بعد، قبل از هر حرفی، او را در آغوش گرفتم.
اشکم بی‌اختیار جاری شد.
این بار دیگر از او چیزی نپرسیدم.
از ترس‌های خودم گفتم.
از ضعف‌های خودم.
از این‌که دیشب چطور در ذهنم او را قضاوت کرده بودم.
وقتی از هم جدا شدیم، فقط یک جمله گفت:
«سبک شدم... باز هم همدیگر را ببینیم.»
آن روز فهمیدم مردها بیش از آنکه به راه‌حل احتیاج داشته باشند، به حضور احتیاج دارند.
به مرد دیگری که بتوانند بی‌ترس از قضاوت، کنار او فروبریزند.
شاید یکی از بزرگ‌ترین فقرهای مردان امروز همین باشد؛
این‌که جایی ندارند تا بدون بازی کردن نقش «مردِ قوی»، فقط خودشان باشند.

شاید مردان، بیش از هر چیز، به مردانی نیاز دارند که در حضورشان مجبور نباشند مرد باشند.

✍یاسر رضایی

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

♻️ ما ابزار نیستم،

در نقد نگاه ابزارانگارانه‌

✔️ نکته اول:
یکی از خطاهای استراتژیک نظام سیاسی این است که در کلام رهبران و گفتار حاکمان، گاهی به صراحت و مستقیم و گاهی به نحو ضمنی و غیرمستقیم تکرار شد این است که تو ای شهروند، مهم نیستی. مهم، حفظ نظام سیاسی، ارزش‌ها و اهداف است. آن چه اهمیت دارد، ارزش‌ها و آرمان‌ها و نیز ساختار سیاسی است که باید بماند و تقویت شود.

به سخن دیگر، شهروندان چنین می‌شنوند که گویی آنان را برای نظام میخواهند، نه نظام برای آنها. آنچه مرکزیت و محوریت دارد، ایده‌ها و آرمان‌ها و ارزش‌های حاکمان است. نظام مخدوم است و آنان، خادم همیشگی آن به شمار می‌آیند.

این اشتباه بزرگ را می‌توان "خطای ابزارانگاری" نام نهاد. به این معنا که شهروندان از کلام سیاسی مسلط و تکرار شونده، این پیام را دریافت می‌کنند که: تو ای شهروند، ابزاری هستی برای استحکام نظام و استقرار ارزش‌هایی که ما به آن‌ها معتقدیم. تو ای شهروند، ارزش ذاتی نداری، بلکه ارزش تو به مفید بودن تو برای استقرار نظام سیاسی است. تو، وسیله‌‌ هستی، هدف چیز دیگری است.
معنای توسعه‌یافته‌ی این ایده که "تو مهم نیستی"، این است که دردها و رنج‌های تو، سرنوشت تو، مصایب و مشکلات تو، غم‌ها و اضطراب‌های تو، شکسته شدن‌های زیر بار زندگی تو، تنگناها و ترس‌های تو، همگی، ارزش درجه‌ی دومی محسوب می‌شوند. به نحوی که اگر این‌ها در تعارض با نظام و ارزش‌هایش قرار گیرد، این‌ها هستند که نادیده گرفته می‌شوند.

✅ نگاه ابزارانگارانه، رویکردی است که آدمی را از مقام و رتبه‌ی "شخص" به "شیئی" تقلیل می‌دهد. "انسان" را به "ابزار" فرو می‌کاهد. و این رویکرد است که در عمیق‌ترین و بعضا پنهان‌ترین لایه‌ی روان ایرانی، او را آزار می‌دهد. رویکردی که پایه‌ای‌ترین علت برانگیختن سوتفاهمی بنیادین است و منشا شکل‌گیری خشم و کین و نفرت می‌گردد.

"دیگری" را ابزار خود دیدن و در نتیجه، به رسمیت نشناختن احترام و کرامت ذاتی او، زخمی است که التیام نمی‌یابد.

بسیاری از واکنش‌های آرام و یا بعضا خشونت‌بار جامعه را در چندین دهه‌ی گذشته، در همین چهارچوب می‌توان تبیین کرد. واکنش‌ها را عمدتا می‌توان جریانی معکوس در برابر گفتار رسمی فهم نمود. به این معنا که جامعه می‌خواهد به حاکمان بگوید:
"اینک این من، مرا به رسمیت بشناس".
"مرا ابزار نبین، من هدف هستم".
"من، شیئی نیستم، شخص‌ام".

✔️ نکته دوم:
همه‌ی آنان که دارای آرمان‌ و ارزش‌ متعالی هستند، تمامی کسانی که حاضرند حتی جان‌شان را در پای چیزی که آن را ارزش بنیادین تلقی می‌کنند، قربانی نمایند، اینان به اختیار و از سر ارادت چنین می‌کنند. مانند آن کسی که برای حفظ کشور، دین‌، خانواده و یا ارزش‌های انتزاعی مانند شرافت، عدالت و آزادی جهد و تلاش می‌کند و از آرامش و آسایش خویش و اگر نیاز شد از کل زندگی خود هم می‌گذرد، او با "خود" و نه "دیگری" وارد چنین داد و ستدی می‌شود و چیزی را بر دیگری تحمیل نمی‌کند.

سخن بر سر این نیست که آدمی فاقد آرمان و ارزش شود و خود را محور عالم و قطب ارزش‌ها تلقی کند. اتفاقا داشتن آرزویی والا و آرمانی بلند، نشانه‌ی بزرگی و شرافت آدمی است، به نحوی که اگر لازم شد در پای ارزش‌هایش، حاضر باشد خود را فدا کند.  بلکه همه‌ی سخن بر سر این است که "من" حق ندارم "دیگری" را قربانی اهداف و ارزش‌های خودم بکنم. به ویژه نظام سیاسی، حق ندارد ملتی را در اسارت ارزش‌هایش نگه دارد و آنان را ابزاری برای تحقق آرمان‌هایش تلقی نماید.در غیر این صورت، گسست و شکاف میان دولت و ملت، هیچ‌گاه ترمیم نخواهد شد. گسستی فعال که گاه و بی‌گاه، همچون آتشفشان، زبانه می‌کشد و فوران می‌کند.خاموش می‌شود و دوباره سر برمی‌آورد.

✅  به قول کانت:"با انسان‌ها چنان رفتار کن که گویی خود، هدف هستند، نه صرفا وسیله‌ای برای مقاصد دیگر"
این اصل اخلاقی می‌تواند سنگ بنای رابطه‌ی سالم میان آدمیان باشد.

✍ علی زمانیان

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

🔴 بحث محدودسازی مهریه دوباره پرسش‌ها درباره حقوق زنان در خانواده را پیش کشید

بازخوانی توازن حقوقی برهم‌خورده در قانون خانواده

📌آوش: بحث درباره جایگزینی مهریه با حقوق برابر، به‌ویژه حق طلاق، بار دیگر به یکی از موضوعات مهم حقوقی و اجتماعی تبدیل شده است. موافقان برابری حقوقی معتقدند زندگی مشترک باید بر پایه شراکت و امنیت متقابل بنا شود، در حالی که منتقدان اعطای حق طلاق به زنان را تهدیدی برای ثبات خانواده می‌دانند و مهریه را ابزاری جبرانی در برابر اختیار قانونی مرد برای طلاق تلقی می‌کنند.

📌در قانون مدنی ایران، اختیار طلاق اساساً در دست مرد است و زن برای پایان دادن به ازدواج معمولاً باید عسر و حرج یا شروط مندرج در عقدنامه را اثبات کند؛ مسیری که می‌تواند طولانی و دشوار باشد. در چنین شرایطی، برخی زنان برای جدایی ناچار به بخشش تمام یا بخشی از مهریه می‌شوند.
📌پرستو سرمدی، پژوهشگر و فعال حوزه زنان:
نابرابری حقوقی در خانواده صرفاً مسئله‌ای روی کاغذ نیست و می‌تواند در روابط واقعی به ابزار اعمال قدرت و کنترل تبدیل شود. اگر قرار است مهریه محدود شود، باید هم‌زمان حق طلاق زنان، حقوق مالی پس از جدایی و سهم آنان از اموال حاصل از زندگی مشترک نیز مورد بازنگری قرار گیرد.

📌اعطای حق طلاق به زنان به معنای سلب این حق از مردان نیست؛ بلکه انحصار را از میان می‌برد و امکان تصمیم‌گیری برابر را ایجاد می‌کند. تقسیم عادلانه اموال متناسب با مشارکت اقتصادی و غیر اقتصادی زوجین، از جمله کار خانگی و مراقبت از فرزندان، ضروری است.

📌در نهایت، منتقدان وضعیت موجود معتقدند حفظ خانواده با اجبار و نابرابری حقوقی ممکن نیست و اصلاح قانون باید به سمت شراکت برابر، امنیت اقتصادی و حق خروج عادلانه از ازدواج حرکت کند.

https://avash.ir/n/V22
@hooreechannel 🌹

🎥 ۴۲ هزار میلیارد تومان برای قانونی که جمعیت را جوان نکرد/ «قانون جوانی جمعیت» چه دستاوردی داشت؟

جمعیت جوان نشد، غربالگری حذف شد.

در سال گذشته به ‌ازای هر مرگ، نزدیک به ۲ تولد ثبت شده است؛ این یعنی نسبت تولد به مرگ به حدود ۱.۷ رسیده که پایین‌ترین میزان در ۷۰ سال گذشته است. هرچند این آمار به ‌تنهایی به معنای کاهش فوری جمعیت نیست، اما نشان می‌دهد فاصله ورودی و خروجی جمعیت به شکل محسوسی کوچک شده است./آوش

@hooreechannel 🌹

قدرت را به دیگران منتقل کنیم


دیروز دختر یازده‌ساله‌ام گفت:
«هماهنگ کرده‌ام که بتوانی مسابقه والیبالم را ببینی.»
مسابقه که شروع شد، در بهت ماندم.
تقریباً بهترین بازیکن زمین بود.
قدرت، اعتمادبه‌نفس و تسلطش، مرا غافلگیر کرده بود.

در راه بازگشت از او پرسیدم:
«تو که فقط یک سال است والیبال را شروع کرده‌ای و این‌قدر خوب بازی می‌کنی، چرا وقتی با من بازی می‌کنی، در همان سطح ابتدایی می‌مانی؟»
لبخندی زد و گفت:
«چون تو پدرمی.»
گفتم:
«چه ربطی دارد؟»
گفت:
«من می‌خواهم با هم بازی کنیم، نه اینکه ببرمت. می‌دانم پایت آسیب دیده؛ نمی‌خواهم مجبور شوی بدوی.»
سکوت کردم.

ناگهان یاد سال‌هایی افتادم که خودش کودک بود.
آن روزها، عمداً به او می‌باختم تا لذت بردن را تجربه کند.
تا بداند پیروزی چه مزه‌ای دارد.
و امروز...
بی‌آنکه با او درباره‌اش حرفی زده باشم، همان کار را برای من می‌کرد.
آن لحظه فهمیدم که سال‌هاست مرا می‌بیند.
توانایی‌هایم را...
محدودیت‌هایم را...
و حتی ضعف‌هایم را...
و در سکوت، مراقب آن‌هاست.
همان‌طور که من روزی مراقب او بودم.
چه قدر مضحک است که منبعد بخواهم برای او نقش همه چیز دان را بازی کنم و
مجوز عبور از خود را به او ندهم
و او را در حین عبور بدرقه و حمایت نکنم.

آن روز، معنای دیگری از پدر بودن را فهمیدم.
پدر بودن، فقط دست فرزند را گرفتن نیست.
روزی هم باید دستت را آرام‌آرام از دوچرخه رها کنی...
از کنار زمین کنار بروی...
و با لبخند تماشا کنی که او، بی‌نیاز از تو، محکم‌تر و زیباتر از تو بازی می‌کند.
اگر هنوز اصرار داشته باشی همیشه قوی‌ترین آدم میدان باشی، رشد عزیزانت دیر یا زود متوقف خواهد شد.

اما اگر بتوانی از قدرتت عبور کنی، قدرت در وجود آنان ادامه پیدا می‌کند.

قدرت، وقتی در ما متوقف بماند، به سلطه تبدیل می‌شود؛ اما وقتی به دیگری منتقل شود، به میراث.

✍سهیل رضایی

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

آثار عقیده به بی‌معنایی زندگی

1️⃣ ملال، بی‌تفاوتی و زندگی نباتی
نخستین اثر بی‌معنا دانستن زندگی، این است که زندگی به‌تدریج حالتی نباتی پیدا می‌کند.
انسان دیگر چیزی را تحسین نمی‌کند، به چیزی علاقه‌ی عمیقی ندارد و همه‌چیز برایش یکنواخت و ملال‌آور می‌شود.
تنها وقتی زندگی معنادار باشد، انسان می‌تواند چیزی را بستاید، به چیزی دل ببندد و میان امور مختلف تفاوت قائل شود.
در چنین وضعیتی، زندگی به تکرار مکررات تبدیل می‌شود.

فرض کنید فردی از تهران به سمت مشهد حرکت می‌کند. هر بار که در پمپ‌بنزین توقف می‌کند، می‌گوید: «بنزین می‌زنم تا به مشهد برسم.» این کار معنا دارد، چون مقصدی وجود دارد.
اما اگر کسی بگوید: «بنزین می‌زنم تا به پمپ‌بنزین بعدی برسم، و به پمپ‌بنزین بعدی می‌روم تا دوباره بنزین بزنم و به پمپ‌بنزین بعدی برسم»، این چرخه دیگر هدفی ندارد و تنها تکرار است.
به همین ترتیب، وقتی زندگی فاقد معنا باشد، فعالیت‌های انسان نیز به تکرارهایی بی‌هدف تبدیل می‌شوند؛ درست مانند گیاهی که هر سال میوه می‌دهد، بی‌آنکه خود بداند چرا.

2️⃣ نهیلیسم، خشم و سرخوردگی
دومین پیامد بی‌معنا دانستن زندگی، نهیلیسم (پوچ‌انگاری) است.
نهیلیسم یعنی انسان هرگونه معنایی را برای زندگی انکار کند و حتی کسانی را که برای زندگی معنا قائل‌اند، به استهزا بگیرد.
روان‌شناسان اخلاق معتقدند چنین افرادی معمولاً دچار:
خشم درونی،
احساس دائمی سرخوردگی،
و نوعی بی‌اعتنایی نسبت به امور زندگی
می‌شوند.

در نگاه آنان، هیچ چیز اهمیت واقعی ندارد؛ بنابراین تفاوت چندانی میان رخدادهای مختلف احساس نمی‌کنند و حساسیت و دلبستگی خود را نسبت به زندگی از دست می‌دهند.

3️⃣ کاهش توان روانی برای مقابله با مشکلات
سومین اثر بی‌معنا دانستن زندگی، کاهش توان روانی انسان است.
معنا برای ذهن و روان، همان نقشی را دارد که غذا برای جسم.
همان‌گونه که اگر چند روز به بدن غذا نرسد، جسم ناتوان می‌شود، اگر زندگی برای انسان بی‌معنا باشد، ذهن و روان او نیز دچار ضعف و بی‌رمقی خواهد شد.
در نتیجه، انسان توان کمتری برای رویارویی با مشکلات و سختی‌های زندگی پیدا می‌کند.

تحمل رنج یعنی پس از آنکه رنجی بر انسان وارد شد، بتواند آن را در درون خود تحمل و هضم کند.
مقابله با مشکلات یعنی پیش از آنکه آسیب یا ظلمی بر انسان وارد شود، توان ایستادگی و مقاومت در برابر آن را داشته باشد.

به اعتقاد روان‌شناسان اخلاق، معناداری زندگی هر دو توان را در انسان تقویت می‌کند، اما بی‌معنایی، هر دو را تضعیف خواهد کرد.

✍مصطفی ملکیان
@hooreechannel 🌹

حقّ بستنِ در

در بیشتر خانه‌ها یک اتاق هست که درِ آن بسته می‌ماند: اتاق کار پدر. بچه‌ها یاد می‌گیرند که پشت آن در نروند، یا اگر رفتند، آرام بروند و زود برگردند.
کسی این قانون را جایی ننوشته؛ همه فقط می‌دانند. اما در همان خانه، اگر مادر هم پشت میزی بنشیند تا کاری فکری انجام دهد، معمولاً چنین دری برایش وجود ندارد. حتی اگر دری هم داشته باشد، انگار همیشه نیمه‌باز است: کسی هست که هر چند دقیقه صدایش می‌زند، از او چیزی می‌خواهد، یا فقط مطمئن می‌شود که هنوز آنجاست.
شاید بتوان گفت این تفاوت، چیزی بیش از یک عادت خانگی است؛ نشانه‌ی یک تقسیم نانوشته درباره‌ی اینکه چه کسی حق دارد از دسترس بیرون باشد.

جامعه‌شناس فرانسوی مونیک هیکو، در سال ۱۹۸۴، برای بخشی از این پدیده اصطلاحی به کار برد: «بار ذهنی». منظور از بار ذهنی، آن بخش نامرئی از کار خانه است که کمتر دیده می‌شود؛ نه شستن ظرف یا جارو کشیدن، بلکه به‌خاطر سپردن اینکه کی باید ظرف‌ها شسته شوند، کی نوبت دکتر بچه است، کی یخچال خالی شده. این کار، برخلاف کارهای فیزیکی خانه، تعطیلی ندارد؛ حتی وقتی دست‌ها آزادند، ذهن هنوز مشغول است. و در بسیاری از خانواده‌ها، این بار همچنان بیشتر روی دوش زنان است، حتی وقتی هر دو نفر شغلی تمام‌وقت و فکری دارند.

بار ذهنی درست همان چیزی است که در را نامرئی می‌کند. مرد می‌تواند وارد اتاقش شود و در را ببندد، چون می‌داند کسی هست که به آن بخش نامرئی از زندگی خانه رسیدگی می‌کند. زن، حتی پشت در بسته، هنوز آن بار را با خودش می‌برد؛ گوشی‌اش را کنار دستش می‌گذارد، چون احتمالاً کسی زنگ می‌زند. حتی اگر کسی صدایش نکند، بخشی از ذهنش آماده‌ی شنیدن صداست.

آلیس مونرو در داستان «دفتر کار» صحنه‌ای می‌سازد که همین تفاوت را روشن می‌کند. راوی داستان می‌خواهد توضیح دهد چرا نمی‌تواند در خانه بنویسد، و برای شوهرش مثالی می‌آورد: مردی که کارش را به خانه می‌آورد، خانه به‌طور طبیعی حول او سامان می‌گیرد؛ کسی از او توقع ندارد به تلفن جواب بدهد یا دنبال وسیله‌ای گم‌شده بگردد.
او به‌سادگی می‌تواند در اتاقش را ببندد، و وقتی کسی می‌خواهد وارد شود، در می‌زند و منتظر می‌ماند تا او اجازه بدهد. اما وقتی راوی همین تصویر را برای خودش تصور می‌کند - مادری پشت در بسته - چیزی در آن تصور نمی‌گنجد. برای زن چنین مرزی وجود ندارد؛ کسی برای ورود به فضای او در نمی‌زند و منتظر اجازه نمی‌ماند، چون از ابتدا فضایی که تنها به او تعلق داشته باشد، به رسمیت شناخته نشده است.

این‌جا شاید بتوان یک نکته را روشن‌تر کرد: مسئله فقط این نیست که زن‌ها کمتر بخواهند در را ببندند. در بسیاری از موارد، آن‌ها به همان اندازه‌ی مردان، یا حتی بیشتر، به خلوت نیاز دارند.
مسئله این است که خواستنشان به همان آسانی به رسمیت شناخته نمی‌شود. وقتی مردی می‌گوید سرش شلوغ است، اطرافیانش این را دلیلی کافی می‌دانند. وقتی زنی همین را می‌گوید، اغلب باید توضیح بدهد، جبران کند، یا احساس گناه کند.

این الگو را می‌شود در مقیاس کوچک‌تری هم دید. فرض کنیم زن و مردی، هر دو، شب‌ها بعد از خواباندن بچه‌ها یک ساعت وقت آزاد دارند. مرد احتمالاً همان یک ساعت را صرف کاری می‌کند که برایش مهم است؛ خواندن، نوشتن، فکر کردن.
زن، در همان یک ساعت، بیشتر وقت را صرف مرتب کردن چیزهایی می‌کند که فردا لازم است: لباس‌ها، ظرف‌ها، وسایل مدرسه. حتی وقتی هر دو زمان برابر دارند، یکی آن را برای خودش خرج می‌کند و دیگری برای دیگران.

شاید نتوان گفت این وضعیت نتیجه‌ی تصمیمی آگاهانه از سوی کسی است. بیشتر به نظر می‌رسد نتیجه‌ی عادتی قدیمی باشد که هیچ‌کس آن را انتخاب نکرده، اما همه در آن سهیم‌اند: خانواده که بی‌آنکه بخواهد، این تقسیم را بازتولید می‌کند؛ جامعه‌ای که هنوز راحت‌تر می‌پذیرد مردی غایب باشد تا زنی؛ و حتی خودِ زن، که گاهی بستن در را، بدون آنکه کسی از او خواسته باشد، به تعویق می‌اندازد.

آنچه از این مثال‌های کوچک زندگی روزمره بیرون می‌آید شاید این باشد: «حق بستن در»، به همان اندازه که به میل شخصی مربوط است، به این هم مربوط است که اطرافیان چقدر آماده‌اند غیبت ما را بپذیرند. و این آمادگی، دست‌کم در بسیاری از خانه‌ها، هنوز به‌طور نابرابر و غیرمنصفانه تقسیم شده است.

حالا، تازه می‌فهمم چرا نویسندگان زن به‌ندرت در ابتدای کتاب‌هایشان از همسرشان تقدیر و تشکر کرده‌اند!

✍فردین علیخواه
@hooreechannel 🌹

.

آیا وجود تعارض و دعوا در یک رابطه، لزوماً نشانه ناسالم بودن اون رابطه است؟

خیلی وقت‌ها فکر می‌کنیم یک رابطه‌ی سالم، رابطه‌ایه که توش هیچ اختلاف، ناراحتی یا دعوایی وجود نداره؛

انگار اگه دو نفر واقعاً همدیگه رو دوست داشته باشن، نباید با هم به اختلاف بخورن، یا حتی اگه اختلاف هم پیش بیاد، نباید هیچ دعوایی وجود داشته باشه.

اما در هر رابطه‌ی نزدیکی، دو نفر با نیازها، خواسته‌ها، مرزها و تجربه‌های متفاوت کنار هم قرار می‌گیرن. بنابراین اختلاف‌نظر و تعارض، لزوماً نشونه‌ی ناسالم بودن رابطه نیست.

چیزی که اهمیت داره، شیوه‌ی مواجهه با تعارضه.

اینکه وقتی عصبانی می‌شیم، هنوز می‌تونیم به طرف مقابلمون احترام بذاریم؟
می‌تونیم بدون توهین، تحقیر، تهدید یا ترساندن حرف بزنیم؟
می‌تونیم حرف همدیگه رو بشنویم و بعد از بحث، برای ترمیم رابطه قدمی برداریم؟

در مقابل، اگه هر اختلافی به تحقیر، سرزنش، سکوت تنبیهی، تهدید به جدایی یا آسیب زدن به طرف مقابل ختم بشه، دیگه نمی‌شه صرفاً اسمش رو دعوا گذاشت و از کنارش گذشت.

پس چیزی که درباره‌ی دعوا مهمه، فقط این نیست که اتفاق می‌افته یا نه؛ مهم اینه که آدم‌ها وقتی با هم به مشکل می‌خورن، چطور رفتار می‌کنن.

رابطه‌ی سالم لزوماً رابطه‌ی بدون تعارض نیست؛ رابطه‌ایه که در اون تعارض، امنیت و احترام دو نفر رو از بین نمی‌بره.

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

آیا واقعاً می‌توان کسی را تغییر داد؟
آیا آدم‌ها واقعاً تغییر می‌کنند؟ و اگر بله، در چه سطحی و با چه هزینه‌ای؟


۱-انسان موجودی تغییرپذیر است، اما نه در هر بُعدی
تحقیقات طولی نشان داده‌اند که برخی ویژگی‌ها با گذر زمان و تجربه تغییر می‌کنند، اما اغلب این تغییرات آهسته، محدود و در نتیجهٔ انتخاب‌های آگاهانهٔ فرد هستند، نه فشارهای بیرونی.
بنابراین اگر منظورتان از تغییر، رشد فردی یا یادگیری مهارت‌های اجتماعی باشد، بله، این شدنی است.
اما اگر بخواهید جوهرهٔ درونی فرد را که امضای روانی اوست دگرگون کنید، معمولاً با دیوار مواجه می‌شوید.

۲- فرق بزرگی بین تغییر رفتار و تغییر شخصیت وجود دارد

افراد ممکن است در پاسخ به شرایط خاص، رفتار خود را تغییر دهند. مثلاً مردی که تا دیروز بی‌نظم بود، به‌خاطر حضور در محیط کاری جدید، منظم‌تر عمل کند.
این تغییر در سطح «رفتار»رخ می‌دهد.
اما شخصیت چیزی پایدارتر و عمیق‌تر است که به‌سختی دگرگون می‌شود.
مانند این است که بتوانید لباس کسی را عوض کنید،اما نه رنگ پوستش را.

۳- برخی از تغییرات تنها با ارادهٔ خود فرد ممکن‌اند،نه با خواست ما
پژوهش‌ها نشان داده‌اند که هر نوع تغییر پایدار، نیازمند انگیزهٔ درونی است.یعنی فرد باید خود بخواهد که تغییر کند. روان‌شناسان بالینی تأکید می‌کنند که «پیش‌نیاز هر دگرگونی، پذیرش و خواست شخصی است». شما می‌توانید منبع الهام باشید،حمایت‌کننده یا آینه‌ای صادق؛اما نمی‌توانید محرک اصلی باشید اگر طرف مقابل تمایلی نداشته باشد.

۴- تمایز بین تغییر شخصیت و درمان اختلال روانی را جدی بگیرید
مثلاً افسردگی مزمن اضطراب اجتماعی  یا اختلال شخصیت مرزی را ممکن است به‌صورت بی‌علاقگی، سردی یا بی‌ثباتی رفتاری تعبیر کنیم. در حالی که در این موارد، تغییر تنها از مسیر مداخلات روان‌پزشکی و درمانی امکان‌پذیر است،نه با نصیحت و پافشاری شریک زندگی.

۵- رمان‌ها و فیلم‌ها تصویری اغراق‌شده از تغییر شخصیت ارائه می‌دهند

۶- مغز انسان ظرفیت یادگیری دارد،اما شخصیت الگوهای پایدارتری دارد
بله،ممکن است کسی مهارت جدیدی بیاموزد یا واکنش‌های عاطفی خود را بهتر کنترل کند، اما این تغییرات لزوماً به معنای دگرگونی شخصیت نیستند.
آن‌چه عوض می‌شود رفتار است،نه ماهیت وجودی فرد.

۷- برخی تغییرات نمایشی‌اند و برای تطبیق موقت با شرایط صورت می‌گیرند

تفاوت اصلی میان تغییر واقعی و تغییر نمایشی در سطح «انگیزهٔ درونی» و «پایداری رفتاری»  است. اگر تغییری تنها در حضور شما اتفاق می‌افتد و نه در غیاب،احتمالاً با یک تغییر سطحی روبه‌رو هستید.

۸- فرهنگ و جامعه می‌توانند چارچوب‌هایی بسازند که مسیر تغییر را تسهیل یا محدود کنند
برای نمونه، فردی که در فرهنگی محافظه‌کار بزرگ شده، ممکن است در برابر ارزش‌های جدید مقاومت کند، حتی اگر خود به‌تنهایی مایل به تغییر باشد.
روان‌شناسان فرهنگی تأکید می‌کنند که «تغییر پایدار زمانی ممکن است که فرد احساس کند ساختارهای اطرافش از او حمایت می‌کنند، نه سرکوب».

۹- در روان‌درمانی‌های مدرن، هدف «تغییر بنیادین» نیست؛بلکه تنظیم بهتر با واقعیت است

۱۰- گاهی تغییر، به‌معنای رهایی از نقاب است؛ نه افزودن ویژگی جدید
مثلاً کسی که سال‌ها در محیطی خشن بزرگ شده و خود را درون‌گرا نشان می‌دهد، ممکن است با امنیت عاطفی،ناگهان جنبه‌های پرانرژی و گرم خود را بازیابد.
روان‌درمان‌گران این فرایند را «بازسازی هویت» یا «ترمیم خود» می‌نامند.در این مسیر، تغییر حاصل رهایی از فشارهاست، نه افزودن خصیصه‌ای تازه.

۱۱- تغییر شخصیت در بزرگسالی نادر، اما ممکن است
مثلاً فردی که سال‌ها مضطرب و بی‌اعتماد بوده، ممکن است در اثر رابطه‌ای امن و درمان‌گرانه،به تدریج به فردی با ثبات‌عاطفی‌تر بدل شود.اما این مسیر بیشتر شبیه بازپروری است تا جادوی یک‌شبه.


۱۲- «تغییر برای دیگران» اغلب به نارضایتی درونی منجر می‌شود
روان‌شناسان وجود «اصالت» را برای رضایت از زندگی حیاتی می‌دانند و معتقدند تغییر موفق، تنها زمانی رخ می‌دهد که در هماهنگی با هویت فردی باشد،نه تقلیدی از خواسته‌های دیگران.

۱۳- برخی ویژگی‌ها به‌قدری ژرف‌اند که تغییر آن‌ها به‌معنای ازبین‌بردن هویت است
برای نمونه، کسی که درون‌گراست  و از تنهایی انرژی می‌گیرد،به‌سختی می‌تواند با فشار دیگران به فردی برون‌گرا بدل شود.
چنین تلاشی نه‌تنها فرساینده است، بلکه اغلب به احساس گم‌گشتگی منتهی می‌شود.

۱۴- اغلب افراد تغییر را با کنترل اشتباه می‌گیرند

۱۵- بهترین نوع تغییر، با الگوسازی و الهام‌گیری آغاز می‌شود
مطالعات رفتاری نشان می‌دهند که افراد وقتی کسی را می‌بینند که در مسیر مشخصی رشد کرده، بیشتر از طریق «مشاهده» ترغیب به تغییر می‌شوند تا نصیحت مستقیم. به‌جای آنکه از کسی بخواهیم مطالعه کند، اگر خودمان اهل کتاب باشیم،احتمالاً به‌مراتب اثربخش‌تر خواهد بود.

@zistboommedia
@hooreechannel 🌹

♻️واکاوی پدیده «طلاق صوری»؛ انحلالِ قانونی یا استراتژیِ بقای اقتصادی؟

در سال‌های اخیر، نظام حقوقی و خانواده در ایران با پدیده‌ای نوظهور و چالش‌برانگیز تحت عنوان «طلاق صوری» مواجه شده است. این پدیده که در مرز میان «اخلاق»، «حقوق» و «معیشت» نوسان می‌کند، نه محصولِ فروپاشی عاطفی، بلکه غالباً واکنشی عمل‌گرایانه به ساختارهای قانونی و حمایتی است. اگرچه در ظاهر، این اقدام یک «توافق خصوصی» به نظر می‌رسد، اما تبعات حقوقی، روانی و اجتماعی آن، ارکان نظم عمومی و سلامت روان جامعه را هدف قرار داده است.

۱. ماهیت حقوقی: تضاد میان اراده ظاهر و اراده باطن
از منظر قانون مدنی ایران (به‌ویژه مواد ۱۹۰ و ۱۹۱)، قصد (قصد انشاء) رکن بنیادین هر عقد و ایقاعی است. در طلاق صوری، آنچه رخ می‌دهد «تضاد میان اراده ظاهری و اراده باطنی» است. زوجین در پیشگاه قانون و مجری صیغه طلاق، اراده بر جدایی ابراز می‌کنند، در حالی که در عالم واقع، قصد استمرار زوجیت را دارند.
این دوگانگی، از منظر حقوقی نوعی «شبیه‌سازی قانونی» (Legal Simulation) برای دستیابی به منافع جانبی (مانند برقرار کردن مستمری والدین متوفی یا معافیت فرزندان) است. اما مشکل اصلی آنجاست که این عمل، وضعیت حقوقی زوجه را در بن‌بستی خطرناک قرار می‌دهد؛ چرا که با ثبت قانونی طلاق، علقه زوجیت از حیث تشریفات رسمی قطع شده و در صورت بروز اختلاف واقعی یا فوت زوج، زوجه از حقوقی چون ارث، نفقه و اجرت‌المثل محروم خواهد ماند.

۲. تحلیل ساختاری: طلاق به مثابه ابزار رفاهی
ریشه این پدیده را نباید صرفاً در اخلاق فردی جستجو کرد. از منظر «سیاست‌گذاری عمومی» (Public Policy)، طلاق صوری محصولِ کژکارکردی قوانین حمایتی و اداری است. وقتی نظام تأمین اجتماعی و بازنشستگی، برخورداری از حقوق مستمری را منوط به «تجرد» یا «طلاق» زن می‌سازد، بدون آنکه سازوکاری برای احراز واقعیت داشته باشد، به طور غیرمستقیم مشوقِ انحلالِ نهاد خانواده می‌شود. در واقع، جامعه در اینجا با یک «پارادوکس سیاستی» مواجه است: قانونی که برای حمایت از زنان بی‌سرپرست وضع شده، خود به عاملی برای از هم گسیختگیِ رسمیِ خانواده‌های نیازمند تبدیل می‌گردد.

۳. ابعاد روان‌شناختی و بحران هویت در خانواده
همان‌گونه که متخصصان روان‌شناسی بالینی (از جمله دکتر یسنا انزانی در گفتگو با ایسنا) هشدار می‌دهند، طلاق صوری «معامله‌ای پرخطر با آینده خانواده» است. زندگی زیر یک سقف در حالی که هویت قانونی افراد تغییر کرده است، منجر به ایجاد «نقش‌های مبهم» می‌شود.
* اضطراب پیوستار: زوجین در این وضعیت، همواره با ترس از «افشای واقعیت» نزد نهادهای ذی‌ربط و یا «تغییر بازی» از سوی طرف مقابل روبرو هستند.
* آسیب به فرزندان:فرزندان در این خانواده‌ها دچار نوعی «دوگانگی هویتی» و «سردرگمی ارزشی» می‌شوند. آن‌ها شاهدند که چگونه می‌توان قانون را برای گذران زندگی دور زد؛ این امر نه تنها اضطراب و ترس از آینده را در آن‌ها نهادینه می‌کند، بلکه به مرور زمان، حس اعتماد به نهادهای قانونی و اخلاقی را در نسل بعد از بین می‌برد.

۴. چالش‌های اثبات و نظارت قضایی
اثبات صوری بودن طلاق برای مراجع قانونی (مانند سازمان تأمین اجتماعی یا نیروهای مسلح) امری غریب و دشوار است. اگرچه طبق ماده ۲۱۸ قانون مدنی، معامله با قصد فرار از دین به صورت صوری باطل است، اما تسری این قاعده به حوزه احوال شخصیه (طلاق) با احتیاط‌های فقهی و حقوقی بسیاری همراه است. با این حال، تداوم این روند می‌تواند به «آنومی حقوقی» (بی‌قانونی در پوشش قانون) منجر شود که در آن، شناسنامه افراد هیچ نسبتی با واقعیتِ زیستِ آن‌ها ندارد.

نتیجه‌گیری و پیشنهاد
طلاق صوری، فریادِ ناشی از فشار ساختارهای اقتصادی بر پیکره‌ی نحیف خانواده است. برای مقابله با این پدیده، برخورد قهری و پلیسی کارساز نخواهد بود. راهکار اصلی را باید در دو حوزه جستجو کرد:
1.  اصلاح قوانین رفاهی و اداری: بازنگری در نحوه تخصیص مستمری‌ها به گونه‌ای که تشویق‌کننده طلاق نباشد.
2.  ارتقای آگاهی حقوقی: تبیین هزینه‌های گزاف روانی و حقوقی (مانند فقدان امنیت در ارث و مالکیت) برای زوجینی که به این مسیر گام می‌گذارند.

در نهایت، باید پذیرفت که صیانت از نهاد خانواده، نیازمندِ همسویی «قانون» با «واقعیت‌های معیشتی» جامعه است. تا زمانی که قانون به جای تقویت بنیان‌های خانواده، راهکارهای دور زدنِ خود را به خانواده‌های مستأصل پیشنهاد می‌دهد، گریزی از این بحران‌های هویت‌سوز نخواهد بود.

✍ محمد مقصود
پژوهشگر حقوق و تحلیل‌گر مسائل اجتماعی

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

آرینا شیلو: با پانتومییم جهان را لرزاند!

این نابغه ۱۶ ساله اوکراینی-بلغاری، پناهنده‌ای که در بورگاس زندگی می‌کند و دانش‌آموز مدرسه هنرهای نمایشی است، با اجراهای بدون کلامش میلیون‌ها نفر را  مبهوت کرد! آرینا، قدرت هنر واقعی، را نشان میدهد.
چقدر زیبا نشون میده که باورها چطور دست های ما رو برای آزادی بسته اند با داشتن و دانستن راه آزادی نمیتوانیم خود را از این باور ها رها کنیم  با اینکه در چمدان خودش قیچی داشت ولی نتونست رهایی رو باور کند حتی بعد از بدست آوردن راه حل همچنان باور های غلط دست و پایش رو بسته بودند.

بدترین نوع اسارت وقتی است که اسیر تفکرات غلط و خرافی خودت باشی چون عمری را صرف جمع کردن باورهایمان می کنیم و زمان زیادی را صرف ذخیره سازی و حفظ باورهایی که بعضی غلط هستند به
هدر می دهیم. آزادی از زندان واقعی آسانتر از زندان خیال هائی است که درآن گرفتاریم

چه میشودکه ما رها میکنیم و نمی بینم و می گذریم؟ مشکل در درون خودماست. بندهایی که میتوانیم با راه حلی که دردستان خودمان است آزاد کنیم.

https://t.me/andishkadeye_kherad
@hooreechannel 🌹

‍ ما علیه طبیعت اعلان جنگ کردیم، حالا گرفتار جنگی اقلیمی هستیم

♦️ گاردین، ربکا سولنیت — تابستان‌ها قرار بود فصل روزهای طولانی، گرما و فعالیت‌های مفرح از جمله اردو زدن و شنا باشند. اما حالا، به دلیل بحران اقلیمی، بسیاری از ما از آن واهمه داریم؛ در بسیاری نقاط جهان تابستان به فصلی تبدیل شده که باید برای مقابله با آن زره پوشید، آماده شد و از آن ترسید؛ فصلی آکنده از خطر، حرارت، آتش و فلاکت.

♦️اوضاع دیگر مثل سابق نیست؛ هوا داغ‌تر شده و باران‌های موسمی هم بی‌خبر و خشن‌تر می‌آیند. من هم مثل بسیاری از غربی‌ها، بارها و بارها دود سمیِ جنگل‌های سوخته را به ریه کشیده‌ام، اخبارِ جنگل‌ها و شهرهایی را که در شعله‌های آتش می‌سوزند دنبال کرده‌ام و دوستانی دارم که از خانه‌هایشان چیزی جز خاکستر و آوار باقی نمانده است. برآوردها حاکی از آن است که اوایل امسال، ۲۰ هزار نفر بر اثر گرمای طاقت‌فرسای اروپا جان باخته‌اند. در شرقِ واشنگتن هم همین اواخر ۶۰۰ خانه در آتش سوخت، و در اروپا و آمریکای شمالی، آتش‌نشانانی در راه مهار توفان‌های آتشینِ اقلیمی جانشان را از دست دادند.

♦️گویی ما علیه طبیعت اعلان جنگ کرده‌ایم و در نتیجه‌اش وجب‌به‌وجبِ زمین به منطقۀ جنگی تبدیل شده است. از این منظر، جنبشِ اقلیمی در واقع یک جنبش صلح است؛ جنبشی برای پایان‌دادن به این جنگ و تلفات آن. اغلب از خسارات مادی و ملموسِ تغییرات اقلیمی حرف می‌زنیم؛ از ساختمان‌هایی که بر اثر آتش، سیل یا بالا آمدن سطحِ دریا خراب شده‌اند، از درختانی که خشکیده‌اند، گونه‌هایی که در خطرند و یخچال‌هایی که در هوای گرم آب می‌شوند. اما در کنار این مخاطرات، تابستان برای همۀ ما سرچشمۀ لذات معنوی بود. اگرچه به نظر می‌رسد این مهم‌ترین دلیل برای ضرورت کنش اقلیمی نباشد، اما به ما یادآوری می‌کند که آنچه در حال از دست دادنش هستیم، فقط شرایط بقا و امنیتمان نیست؛ آزادی و لذتِ ما نیز در خطر است.


🔗 گاردین | ۴ اوت ۲۰۲۶ | We launched a war on nature. Now we are in a climate war zone

🔗✍ ربکا سولنیت؛ تاریخ‌نگارِ فرهنگی و فعال محیط‌زیست

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹

ساختن آینده‌ در جایی دیگر!

مهاجرت نیروی متخصص و انتقال دارایی توسط کارآفرینان، هر دو ریشه در یک عامل مشترک دارند: «تصویر آینده».

نااطمینانی اقتصادی و ناتوانی در پیش‌بینی شرایط فردا، باعث می‌شود «قابلیت خروج» خود به یک ارزش اقتصادی تبدیل شود؛ چرا که سرمایه‌گذار ترجیح می‌دهد سرمایه‌اش را در تصمیم‌های بلندمدت و غیرقابل‌پیش‌بینی قفل نکند و متخصص نیز امکان برنامه‌ریزی، رشد شغلی و امنیت زندگی خانواده‌اش را در جایی دیگر مطمئن‌تر می‌بیند.

تصمیم فردی برای رفتن، با شکل‌گیری شبکه‌های ارتباطی و کاهش هزینه‌های روانی، به‌تدریج به یک «انتظار و هنجار جمعی» بدل می‌شود و چرخه‌ای خودتقویت‌شونده می‌سازد: کاهش سرمایه انسانی و افت سرمایه‌گذاری مولد، ظرفیت رشد آینده را محدودتر کرده و انگیزه برای خروج را افزایش می‌دهد.

هر مهاجرتی فرار مغزها و هر انتقال دارایی خروج سرمایه نیست و ملامت افراد فایده‌ای ندارد؛ چرا که رفتن، آخرین حلقه از زنجیره‌ای طولانی است که مدت‌ها قبل با حذف «گزینه ماندن از تصویر آینده» آغاز شده است.

برای تغییر این روند، باید متغیرهای اساسی تغییر کنند تا ماندن و سرمایه‌گذاری بلندمدت دوباره به گزینه‌ای قابل‌رقابت و قابل‌اعتماد تبدیل شود.

بنابراین، پرسش بنیادین این نیست که «چرا می‌روند؟»، بلکه این است که چگونه شرایطی شکل گرفت که افراد، آینده چند سال بعد خود را بیرون از کشور مطمئن‌تر می‌بینند.

✍ مریم زارعیان٭ جامعه‌شناس

@hooreechannel 🌹

نیمی از جمعیت، یک‌هشتم بازار کار: روایت آماری حذف زنان از اقتصاد ایران

به دلیل بی‌ثباتی اقتصادی در پنج دهه‌ی گذشته میزان مشارکت زنان به‌طور مستمر بالا و پایین شده اما تغییر معنادار و پایداری در مشارکت زنان در بازار کار ایجاد نشده است.

بنا بر آمارهای تازه، نیمی از زنان شاغل تحصیلات عالی دارند در حالی که فقط یک‌پنجم مردان شاغل تحصیلات دانشگاهی دارند.

میزان مشارکت زنان در ایران از پایین‌‌ترین‌ میزان‌های مشارکت در جهان است و در انتهای جدول کمی بالاتر از افغانستان در حکومت طالبان، یمن جنگ‌زده و عراق قرار دارد. در واقع بیشتر از ۸۶ درصد از جمعیت زنان بالای ۱۵ سال ایران حتی در جستجوی شغل هم نیستند و کار بیرون از خانه را به طور کامل کنار گذاشته‌اند.

آخرین سرشماری عمومی مرکز آمار ایران نشان می‌دهد، بیشتر از ۵۲ درصد جمعیتِ دارای تحصیلات عالی، غیرفعال هستند که در آن سهم مردان ۳۹ درصد و سهم زنان نزدیک به ۶۷ درصد است. این یعنی جمعیت زیادی از زنان تحصیل‌کرده غیرفعال هستند و در بازار کار حضور ندارند.

در شرایط فعلی سهم زنان در آموزش و تحصیلات به حدی رسیده که سهم زنان با مردان برابر و گاه حتی بیشتر از مردان شده است اما این برتری به «سود جمعیتی» تبدیل نشده است. مجموعه‌ای از عوامل ساختاری در شکل‌گیری این وضعیت نقش دارند:‌ مردسالاری در بازار کار، قوانین حمایتی ناکافی، ضعف سیاست‌های سازگارکننده‌ی کار و خانواده، هنجارهای فرهنگی بازدارنده، تقسیم نابرابر مسئولیت‌های مراقبتی... .

✒️یک دلیل اقتصادی این است که برای استفاده از این نیرو در عرصه‌ی اقتصاد، باید تقاضای مؤثر برای نیروی کار زنان وجود داشته باشد. به عقیده‌ی کارشناسان، بازار کار ایران در حال حاضر چنین ظرفیتی ندارد و همین عامل یکی از دلایل پایین بودن سطح مشارکت زنان در بازار کار است.

جمعیت شاغل در ایران نشان می‌دهد که تقاضای نیروی کار مردان تقریباً پنج برابر زنان است.

میزان بیکاری زنان نیز در پنج دهه‌ی گذشته در اغلب سال‌ها حداقل دو برابر مردان بوده است که نشان‌دهنده‌ی شکاف بزرگ تقاضای نیروی کار بین زن و مرد در بازار کار ایران است.

🌸هنوز در ایران اگر زنی با تحصیلات بالا متقاضی شغلی شود، اصلاً معلوم نیست که بتواند این شغل را به دست بیاورد. چون معمولاً زنان را در خارج از طیف شغل‌هایی که برای زنان تعریف و تعیین شده‌، استخدام نمی‌کنند.

تبعیض جنسیتی در ایران تنها در اشتغال نیست بلکه در میزان دستمزد هم دیده می‌شود. به طوری که در بسیاری از موارد زن و مرد اگر دو شغل یکسان داشته باشند، لزوماً حقوق یکسان نمی‌گیرند.

معیارهای فرهنگی که مثلاً مردان را نان‌آور خانواده می‌داند، باعث شده تا اکثر مشاغل در انحصار مردان قرار بگیرد. به‌جز این کارفرمایان هم تمایل چندانی به جذب زنان ندارند و این دیدگاه منفی در میان آنها رایج است که مثلاً زنان توان جسمی لازم برای بسیاری از مشاغل را ندارند یا دانش فنی آنها پایین است و یا زایمان و تربیت فرزندان و مسئولیت‌های خانوادگی در کار زنان اختلال ایجاد می‌کند.

اکنون جنگ نیز به این مجموعه مسایل اضافه شده است. تخریب سرمایه‌های فیزیکی، بسته شدن یا کوچک شدن واحدهای اقتصادی، کاهش مصرف خانوارها و افزایش نااطمینانی، ظرفیت ایجاد شغل را محدودتر کرده است. در چنین شرایطی، خطر آن وجود دارد که پنجره‌ی جمعیتی ایران بدون استفاده از ظرفیت میلیون‌ها زن تحصیل‌کرده بسته شود.

🌸 برای زنان سرپرست خانوار، بحران اقتصادی معنای متفاوتی دارد، زیرا درآمدشان اغلب تنها یا مهم‌ترین منبع تأمین هزینه‌های خانواده است. بسیاری از زنان معمولاً در مشاغل کم‌درآمدتر، غیررسمی‌تر و بی‌ثبات‌تر فعالیت می‌کنند. آنها ممکن است به‌عنوان کارگر خدماتی، فروشنده، خیاط، آرایشگر، آشپز خانگی، پرستار سالمند، نظافتچی، راننده‌ی تاکسی اینترنتی یا دست‌فروش کار کنند؛ مشاغلی که غالباً بیمه، مرخصی، امنیت شغلی یا حمایت قانونی ندارند.

به این ترتیب، جنگ و تورم فقط بر آمار اشتغال اثر نمی‌گذارد، بلکه کیفیت زندگی و امکان انتخاب زنان را نیز محدود می‌کند.

✍همایون معمار
📌ادامه مطلب
  ▫️aasoo
@hooreechannel 🌹

مگر می‌شود حرف مرد یکی باشد و از هم نپاشد؟

امروز در کلاسی از این می‌گفتم که باید در مورد هدف و معنای زندگیمان منعطف باشیم؛ از اینکه در مورد معنای زندگی، حرف مرد یکی نیست‌ و  باید بتوانیم در دوره‌های مختلف عمر و در شرایط اجتماعی و احوالات تاریخی متفاوت، هدف‌ها و معانی تازه‌ای را جستجو کنیم. نمی‌شود آدم با نظامِ باوری دست‌نخورده، با هدفی واحد و با معنایی یکسان در همه این دوران‌ها سرپا بماند. تاب‌آوری، مستلزم تغییر در اولویت‌ها و جستجوهای تازه است. مثلا همین روزها، حواسمان نیست که چطور آدم‌های منعطف تاب می‌آورند و آدم‌های غیرمنعطف از پا در می‌آیند. این‌ روزهای خشم و غم و اضطراب، هدف و معنای متفاوتی را طلب می‌کنند. باید اولویت‌هایمان را عوض کنیم، چیزهای متفاوتی بخواهیم و در جستجویی تازه، در برابر هر آن چه از ما مرگ می‌خواهد به زندگی آری بگوییم. برای خیلی از ما، جستجوها و اهداف چند ماه قبل، تنها غم و حسرت و اندوه می‌آفرینند. باید تغییرشان بدهیم. باید امیدها، خوشی‌ها و آرمان‌های تازه‌ای پیدا کنیم که ما را عبور می‌دهند و سرپا نگه می‌دارند. باید بپذیریم تغییر ناگزیر است؛ چه امروز که تلخ‌تر می‌شویم و چه فردا که دوباره می‌خندیم.

✍ محمود مقدسی

@hooreechannel 🌹

خطای راهبردی مبلغان در تبلیغ دین

ما یک خطای راهبردی در تبلیغ داشتیم و آن اینکه «تبلیغ خطابی» را جایگزین «زیست مشترک» با مردم کردیم.

یعنی گزاره‌های دینی را دائما از شبکه‌های تلویزیون و منبر و ... مستقیماً و مکرراً بیان کردیم؛ اما «زیست مشترک» یعنی همزیستی اخلاقی بلند مدت در زندگی روزمره در کنار مردم را فراموش کردیم.

شما الان تلویزیون را ببین ...
سمت خدا، محفل، معلی، عمو‌روحانی، سخنرانی‌های صبحگاهی، شبکه قرآن،
در کنار اعزام مبلغ،
رادیو معارف،
تریبون‌های نماز جمعه
و... (همه، بیان دین به صورت لخت و مستقیم)

اما قدم زدن روزمره یک روحانی در محله و سلام کردن به کسبه و ...، اثر دیگری دارد.

سفری که به روسیه داشتم، یک امام جماعت در بزرگترین مسجد سن پترزبورگ توجه ما را به خود جلب کرد. اصالتا تاجیکی بود.
دو ساعت با او بودیم. یک گزاره دینی بیان نکرد! فقط ادب و متانت و تواضع و پذیرائی.

نهایتاً او را به حرف آوردیم. گفت ایران با این شکل و شیوه تبلیغی به سمت سکولاریسم می‌رود!

گفتیم: چرا؟

گفت: «شما گزاره‌های دینی را دائماً به مردم می‌گویید. در حالی که پیامبر فقط روز جمعه خطبه‌ای داشت؛ اما در طول هفته با مردم زندگی می‌کرد.»

✍️احمد حسین شریفی

@hooreechannel 🌹