آدم‌های موفق خواهر و برادرانی موفق داشته‌اند!

— تاثیر شگفت‌آور خواهرها و برادرها
 
📌 وقتی به نیروهایی فکر می‌کنیم که ما را شکل داده‌اند، در اولین قدم، پدر و مادر به ذهنمان می‌آید. نقش والدین در شکل‌دادن شخصیت فرزندان قرن‌هاست که در کانون توجه روان‌شناسان و نویسندگان حوزهٔ تربیت قرار داشته. کتاب‌های تربیتی که همیشه در صدر فهرست پرفروش‌ها هستند و توصیه‌هایشان با همان سرعتی عوض می‌شود که رژیم‌های غذایی، مدام می‌گویند والدین برای تربیت فرزندانشان باید چنین و چنان کنند و از قضا هیچ‌وقت هم پدر و مادرها نمی‌فهمند بالاخره باید چکار کنند که بچه‌هایشان خوب تربیت شوند.

📌 بچه‌ها مبهم‌اند و رفتارها و خلق‌و‌خویشان متغیر است. و محیط رشد آن‌ها بسیار گسترده‌تر از حیطۀ نفوذ والدین است: رسانه‌ها، دوستان، معلمان، و البته، خواهر و برادرهایی که در کنارشان زندگی می‌کنند.

📌 تحقیقاتی که روی هزاران دوقلو انجام شد، واقعیتِ گیج‌کننده‌تری را هم آشکار کرد: «محیط مشترک»، یعنی خانه‌ای که خواهر و برادرها در آن با والدین، قوانین، غذاها، ارزش‌ها و تنبیه‌های مشابهی بزرگ می‌شوند، تنها تأثیر اندکی بر شباهت‌های رفتاری و شخصیتی آن‌ها دارد. این به آن معنا نیست که والدین بی‌تأثیرند، بلکه نشان‌دهندۀ محدودیت توانایی‌های آن‌ها در تربیت است. ژنتیک آنقدر مهم است که شخصیت خواهر و برادرها ممکن است در نهایت همانقدر از هم متفاوت بشود که ضخصیت دو غریبه که تصادفاً در خیابان از کنار هم رد می‌شوند.

📌 در سال‌های اخیر عامل دیگری نیز در این زمینه مورد توجه بسیار قرار گرفته است: خواهر و برادرها. آلیسون گوپنیک، روان‌شناس رشد، می‌گوید «اگر والدین ستاره‌هایی‌اند دور و همیشگی، خواهر و برادرها شهاب‌هایی‌ سوزان و تأثیرگذارند که از نزدیکی‌ات رد می‌شوند».

📌 در مطالعه‌ای روی حدود ۲۵۰ بازیکن فوتبال زن که عضو تیم‌های ملی نوجوانان آمریکا بودند، مشخص شد که سه‌چهارم آن‌ها فرزندان کوچک‌تر خانواده بودند. پژوهشگران این مطالعه، نتیجه گرفتند که رقابت غیررسمی با خواهر و برادر بزرگ‌تر سطح بازی این دختران را بالا برده است. جونا برگر، در کتاب تأثیر نامرئی  به مطالعه‌ای اشاره کرده که نشان می‌دهد فرزندان کوچک‌تر، حتی اگر خواهر و برادرشان در رشتهٔ ورزشی مشابهی نباشند، باز هم در ورزش‌های رقابتی بیشتر می‌درخشند. شاید برای آنکه خود را از موفقیت‌های تحصیلی خواهر و برادر بزرگ‌تر متمایز کنند.

📌 اِما زانگ، جامعه‌شناس دانشگاه ییل، داده‌های هزاران دانش‌آموز را بررسی کرد و نشان داد که خواهر و برادرهای کوچک‌تر، عمیقاً از موفقیت تحصیلی فرزند بزرگ‌تر خانواده بهره‌مند می‌شوند.

📌 جاشوا گودمن، استاد دانشگاه بوستون، یافته‌ای مشابه را در سطح دانشگاه نشان داد: اگر یکی از فرزندان خانواده وارد دانشگاه برتری شود، احتمال موفقیت دانشگاهی خواهر و برادرش نیز بیشتر می‌شود. زانگ تخمین می‌زند که تا یک‌سومِ شباهت‌های تحصیلی خواهر و برادرها ناشی از همین «اثر نشت» است. اما این تأثیر همیشه مثبت نیست. در خانواده‌های محروم، افت تحصیلی یکی از فرزندان می‌تواند به دیگری هم منتقل شود و، چون نمرات تحصیلی پیش‌بینی‌کنندهٔ وضعیت اقتصادی‌اند، این مسئله می‌تواند به شکاف طبقاتی دامن بزند.

📌 خواهر و برادرها خیلی مهم‌تر از چیزی هستند که غالباً فکر می‌کنیم. گاهی یک تصمیم کوچک، گفت‌وگویی ساده، یا حتی سکوت آن‌ها در زمان مناسب سرنوشت را تغییر می‌دهد.

@zistboommedia
@hooreechannel 🌹

مدیر آبفا می‌گوید: درپوش‌های آهنی فاضلاب‌ها را در شهر می‌دزدند.

رئیس مخابرات می‌گوید: سیم‌های تلفن را در سطح شهر می‌ دزدند.

مدیر ادارهٔ برق می گوید کابل‌های برق را در شهر می‌دزدند.

مدیر گاز می‌گوید:
فشنگی علمک گاز منازل را در شهر را می‌دزدند.

شهردار می‌گوید ابزار و وسایل و تجهیزات ساخت و ساز، لامپ‌ها، گل‌های میدان‌ها و پل‌های آهنی روی جداول را در سطح شهر می‌دزدند.

پلیس راهور می گوید: تابلوهای راهنمایی و دوربین‌های سطح شهر را می‌دزدند.

مدیر آرامستان‌ها می‌گوید:
از سر قبور مردگان تابلوهای آلومینیومی را می‌دزدند!

شهروندان می‌گویند:
شیرهای آبسردکن‌های کنار پیاده‌روها و لیوان‌ها را می‌دزدند.

۴۸ سال بودجه‌های فرهنگی- مذهبی کجاها مصرف شده‌ است؟!

به فرزندان این مملکت چه آموزش‌هایی را داده اید که دزدی شغل رايج شده!

ژاپن؛
ما حاضریم خانه هایمان را باز کوچکتر کنیم وفضا و امکانات مدرسه ها را بزرگتر و بیشترکنیم.
ما برای توسعه ی بیشتر کشور هرچقدر در تربیت و جذب معلمان سرمایه گذاری کنیم، کم است.

جهانگیری:
مشکل آموزش و پرورش ما، جمعیت زیاد آن است !!

آلمان؛
سه گروه نباید پشت چراغ قرمز بمانند: آتش نشانی، معلم و آمبولانس !؟

وزیر آموزش و پرورش؛ تعاونی فرهنگیان معرفی نامه می دهد تا همکاران بتوانند از فروشگاهها قسطی خرید کنند !!

کویت؛
دولت در سال، چند بار به معلمان چک سفید می دهد.

وزیر آموزش وپرورش ایران؛
معلم ها به جای آنکه به فکر اضافه حقوق باشند، بفکر شغل دوم و سوم باشند !!
 
فرانسه؛
ثروتمندان در مسیر شهرک معلمان خانه می خرند، تا دیگران فکر کنند آن ها هم معلم هستند.

آلمان؛
فرزند بزرگم پزشک است اما فرزند دومم به دنبال هدف بالاتری است می خواهد معلم شود.
"یک پدر المانی"

بریتانیایی
فرزندم یک نابغه است،
او توانایی معلمی دارد.
"یک پدر انگلیسی"

آلمان
شما می خواهید حقوقی همسان با تربیت کنندگانتان داشته باشید ؟!
"فریاد آنگلا مرکل بر سر صنف پزشکان و مهندسان "

ایران
حقوق معلمان برای دولت بار مالی دارد ... !!

@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹

آزادی و انتخاب

به همکار استرالیایی‌ام گفتم:

«با چنین جامعهٔ مرفه و سیستم حمایتگری که جادهٔ زندگی را این‌گونه برای شما صاف کرده است، چرا باز هم مسئلهٔ اعتیاد و خودکشی دارید؟ ما اغلب علت عدم موفقیت‌ها و بدبختی‌هایمان را به گردن جامعه و سیستم‌های حاکم می‌اندازیم. یکی از سؤالاتی که به ذهن هر شخص مهاجر از کشورهای غیر دموکراتیک به کشورهای پیشرفته خطور می‌کند این است که اگر در جامعه‌ای مانند جامعهٔ شما به دنیا آمده بود، آیا در موقعیت بهتری نمی‌بود؟

حتی اگر این شخص تحصیل‌کردهٔ دانشگاهی و موفق در زمینه کاری خود باشد، باز می‌پندارد که اگر توانسته است تحت شرایط نامساعد، با کمبود امکانات، امنیت و آزادی‌های اجتماعی، به این درجه از رشد و موفقیت برسد، در جامعه‌ای رها از فشار می‌توانست به مدارج بسیار بالاتری دست یابد.»

گفت:
«علت بعضی از خودکشی‌ها در جامعهٔ ما نداشتن مسئله‌ای جدی در زندگی است. برای عده‌ای، زندگی آرام و بی‌دغدغه شاید ملال‌آورترین نوع زندگی باشد. از نظر این گروه، زندگی یعنی مبارزه برای رسیدن به هدفی، مقابله با مشکلات و تلاش برای حل آنها.
از طرف دیگر، شما می‌توانید گناه موفق نبودن خود در زندگی را به گردن والدین، وضع نامناسب اقتصادی، عدم امکان انتخاب و نهایتاً سرنوشت و تقدیر و خواست خداوند بیندازید و این در تسکین درد نقش عمده‌ای دارد؛ اما ما نمی‌توانیم چنین کنیم، چرا که اغلب زندگی‌مان را خودمان انتخاب می‌کنیم و تقریباً نه در راه ترقی‌مان مانعی وجود دارد و نه در راه تنزل‌مان. بنابراین، خود را به خاطر شکست‌هایمان سرزنش می‌کنیم و این سرزنش، در موارد حاد، ممکنست به پناه بردن به مواد مخدر و گاه خود کشی بینجامد.

آری، ما آزادی داریم، اما خوب و درست زیستن در آزادی کار چندان ساده‌ای هم نیست؛ به‌خصوص وقتی رفاه داشتن و لذت بردن از زندگی، اگر نه تنها هدف، که مهم‌ترین هدف زندگی تلقی شود. به نظر می‌رسد برای بعضی از افراد، همان فشارهایی که به آنها اشاره کردید باعث موفقیت و رشد بیشتری می‌شود. می‌خواهم بگویم که گاهی یک تحمیل خوب بهتر است از یک انتخاب بد.»

گفتم:

«شاید در اینجاست که مذهب بتواند راهگشا باشد؛ مذهبی که هم برای زندگی انسان در این جهان هدفی قائل است و هم او را در چهارچوبی قرار می‌دهد که در آزادی بی‌حدوحصر بتواند حدود و ثغور خود را حفظ کند.»

گفت:

«با شما موافقم، اما نه مذهبی تحمیلی، یعنی مذهبی از روی ترس و فشار و اجبار، بلکه مذهبی انتخابی. چرا که اگر انسان خود اصولی را بپذیرد و با خواست و ارادهٔ خود آن را بر خویشتن تحمیل کند، به آن احترام می‌گذارد و رعایتش می‌کند.

اگر توجه کرده باشید، در جامعهٔ ما و سایر جوامع غربی، خانواده‌های واقعاً معتقد که برای زندگی خود اصول و چهارچوبی پذیرفته‌اند، با چنین مشکلاتی کمتر روبه‌رو می‌شوند.

در حقیقت، یک اعتقاد شخصی و درست می‌تواند سدی در برابر بسیاری از اثرات منفی حاصل از دموکراسی و آزادی باشد که ما در جوامع غربی با آن مواجه هستیم.»

✍طاهره شیخ الاسلام

@essarat
@hooreechannel 🌹

وقف بدون زنان، روایتی ناقص است

وقف در ایران فقط روایت مسجد و مدرسه و موقوفه نیست؛ بخشی از تاریخ شکل‌گیری نهادهای عمومی و سرمایه اجتماعی ایرانیان است. با این حال، در روایت غالب از وقف، زنان اغلب در حاشیه‌اند؛ گویی بخشندگی، مدیریت و مسئولیت اجتماعی، تاریخی عمدتا مردانه داشته است.

تاریخ اما روایت دیگری دارد. نجم‌السلطنه٭ یکی از روشن‌ترین نمونه‌هاست؛ زنی که در آغاز قرن چهاردهم شمسی، با سرمایه شخصی خود بیمارستان نجمیه تهران را بنیان گذاشت و بخش مهمی از دارایی‌اش را برای اداره آن اختصاص داد.
او حتی حق نظارت بر بیمارستان را به دخترانش سپرد؛ تصمیمی که در جامعه آن روز، فراتر از یک اقدام خیرخواهانه، نشانه‌ای از اعتماد به توان مدیریتی زنان بود.

پیش از او نیز گوهرشاد و پریزاد نام‌هایی ماندگار در تاریخ وقف و نهادسازی فرهنگی ایران بودند.
این زنان فقط «خیر» نبودند؛ بخشی از سرمایه اجتماعی زمانه خود را به ساختن نهادهایی اختصاص دادند که نسل‌های بعد از آن بهره بردند.

امروز نیز این مسیر ادامه دارد. حدود پنج هزار زن خیر در کشور فعالیت دارند و نام‌هایی مانند زهرا گیتی‌نژاد، فاطمه رستگار مقدم و فاطمه توتونچی تنها بخشی از این جامعه بزرگ‌اند.
اما مسئله مهم‌تر از شمار خیرین زن، جایگاه آنها در نظام وقف است. آیا زنان فقط باید در مقام اهداکننده دیده شوند یا می‌توانند در سیاست‌گذاری، مدیریت و تعیین اولویت‌های موقوفات نیز نقش داشته باشند؟

هرچند واقف امروز می‌تواند مدرسه و بیمارستان بسازد، اما می‌تواند به پژوهش، فناوری، محیط‌زیست و بازسازی آثار تاریخی و میراث فرهنگی نیز گسترش پیدا کند.
پر واضح است جامعه‌ای که زنانش سرمایه، دانش و تجربه دارند، نمی‌تواند نیمی از این ظرفیت را صرفا در حاشیه نگه دارد.

هفته وقف می‌تواند فرصتی برای بازخوانی همین مسئله باشد: وقف اگر قرار است سرمایه اجتماعی امروز و فردای ایران باشد، باید زنان را نه فقط به‌عنوان واقف، بلکه به‌عنوان شریک تصمیم‌گیری و مدیریت این سرمایه به رسمیت بشناسد.

مسئله، صرفا بزرگداشت زنان نیکوکار نیست؛ مسئله، دیده‌شدن، اعتمادکردن و میدان‌دادن به آنان در ساختن آینده جامعه است.

* مادر دکتر محمد مصدق، نخست‌وزیر ایران در دوره پهلوی دوم

✍شهناز رمارم

https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1126393
@hooreechannel 🌹

⭕️ نسل بی‌رفیق
چرا تعداد جوانانی که هیچ دوست نزدیکی ندارند افزایش یافته است؟

📌از بحران مسکن و کمبود فرصت‌های شغلی تا شبکه‌های اجتماعی، مجموعه‌ای از فشارهای اقتصادی و اجتماعی جوانان را از روابط نزدیک دور کرده و احساس تنهایی را در میان آن‌ها افزایش داده است.

♦️ گزارشی تازه‌ در بریتانیا هشدار می‌دهد جوانان نسل زد و نسل آلفا بیش از گذشته با تنهایی، کاهش رضایت از زندگی و ناامیدی به آینده روبه‌رو هستند؛ بحرانی که ریشه‌های آن از تاثیر شبکه‌های اجتماعی فراتر می‌رود و با گرانی مسکن، کمبود فرصت‌های شغلی، بدهی دانشجویی و تضعیف حمایت‌های اجتماعی پیوند خورده است.
به نوشته گاردین، گزارش تازه «موسسه پژوهش سیاست‌گذاری عمومی» تصویری بسیار تیره‌ ترسیم می‌کند. پژوهشگران این موسسه با تکیه بر شواهد موجود درباره کاهش احساس رفاه و رضایت جوانان‌ و افزایش گزارش‌ها درباره جوانانی که نه تحصیل می‌کنند و نه شاغل‌اند، دریافته‌اند که تنهایی میان افراد ۱۱ تا ۲۴ ساله در انگلستان، یعنی نسل زد و اعضای بزرگ‌تر نسل آلفا، رو‌به‌افزایش است.

@hooreechannel 🌹

♻️فقر‌ ... هر سنگری را تخریب می کند

بیشتر بیماری‌های انسان از روح او سرچشمه می‌گیرد.

بیمارستان‌های روانی پر از بیمارانیست که سال‌ها زیر فشار مالی بوده‌اند و این تنش، ذهن و جسم آن‌ها را از کار انداخته.

برآورد کرده‌اند که نُه دهم بیماری‌هایِ انسان، ناشی از فشار و محنت و نکبت، زاییده از فقر است.

فقر سبب می‌شود زندان‌ها از دزدان و جنایتکاران پر شود.فقر انسان‌ها را به‌سوی اعتیاد و فساد و فحشا و خودکشی سوق می‌دهد.

از کودکان بی گناه پاک و با استعداد و باهوش، مجرم و بزهکار می‌سازد.
باعث می‌شود مردم به کارهایی دست بزنند که اگر فقیر نبودند حتی به فکرشان هم خطور نمی‌کرد.

عواقب معصیت‌بار فقر بی‌انتهاست.
جایی که فقر بیاید ایمان و عشق از بین خواهد رفت.

البته این فقر یک پیامد ناگواری هم برای حاکمیت در پی خواهد داشت.
فقر اجزای درونی جامعه را می فرساید و این فرسودگی کلیت جامعه را در خطر فروریزش قرار خواهد داد.
پر مسلم است آدمیان منتظر نیست شدن نمی مانند. برای زنده ماندن خواهند جنگید.
نیست شدن خود را به نیست شدن دیگران گره خواهند زد چه بسا اگر این دیگران حاکمیتی باشد که نقش اصلی را در پیدایش فقر رقم زده باشد.
فقر هم مانند بسیاری یک ظرف دارد از ظرف که لبریز شود سیلی خواهد شد بر گستره ای که همگی در آن زیست می کنیم.
و این سیل پایه های حاکمیتی که در نزد مردم سست شده است را زودتر از هر چیزی تخریب وبا خود خواهدبرد.

✍ح درویشی

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

‍ حجاب چهره ی جان

جنبش زنان ایرانی در اثر آشنایی با جهان غرب آغاز شد.
تحولات غربی که از حدود ۳۰۰سال پیش آغاز شده بود چون شبحی سنگین و بلند در حال نوردیدن جهان بود و سرانجام در دوران قاجاریه کم کم به ایران رسید. مدتها در زیر پوست جامعه ایرانی در حال رسوخ و نفوذ بوده و عاقبت خود را به عریان ترین شکل در دشت بدشت نشان داد!
بدشت، دشتی زیبا در استان سمنان در هفت کیلومتری شرق شاهرود است آن روز بابیان در آنجا برای آزادی سیدعلی محمد باب از قلعه ماکو و تصمیم گیری در مورد سمت و سوی آیندهٔ آئین جدیدشان جمع شده بودند.
این گردهمایی در تیر ۱۲۲۷ش و به نوشته برخی منابع در حدود ۱۰ روز طول کشید آنجا بود که «فاطمه زرین تاج» معروف به قره العین در سخنرانی خود برای اولین بار روبنده اش را کنار زد. واقعه ای غیرمنتظر رخ داده و حاضران شوکه شدند!
در حالیکه او تنها صورتش و آن هم به گفته برخی منابع مقداری از صورتش را نشان داده بود، حتی برخی نوشته اند روبنده اش کمی لغزیده و بی اختیار کنار رفته بوده، اما همین پیدا شدن بخشی از صورت زن موجب شد که برخی فرار کردند!
برخی قدرت تلکم از دست داده و خوف و غضب آنان را فرا گرفت!
حتی فردی بنام عبدالخالق اصفهانی از مریدان باب از کثرت هیجان و غضب با دست خویش گلوی خود را به نشانه اعتراض چاک داد و در حالیکه آغشته به خون بود، دیوانه وار مجلس را ترک کرد!
هر چه بود گذشته بود و دیگر بازگشت به غار تاریک افلاطونی امکان نداشت و زنان ایرانی کم کم دیده می شدند. حالا دیگر کم کم مشروطه از راه می رسید و انجمنهای زنانه و مخفیانه که حصارهای  زندان مردسالاری را می شکافت کم کم خود را نشان می دادند...

محمدعلی پیرزاده نائینی از عارفان مشهور طریقت نوربخشیه دوره قاجار بود حاجى پيرزاده دو بار به اروپا سفر کرده اما از آزادی زنان در پاریس تنها فاحشه بودن آنها را نتیجه گرفته بود!
حاجی در مورد زنان پاریس می نویسد:
«بیشتر اهل معامله دكاكين زنها می باشند و یکساعت از شب گذشته در خیابانها و کوچه ها زنهای بسیار در زیر درختها بر روی صندلیها
نشسته و خود را زینت و آرایش داده مردم را دعوت میکنند و بهمراه مردها راه میروند و صحبت میدارند و خنده میکنند و مردها در کوچه و خیابان زنها را بوسه میدهند و دست بگردن زنها کرده در میان خیابان و کوچه ها حر کت میکنند و ابدا کسی به کسی متعرض نمیشود و نگاه تعجب نمیکند از بس قبح این کار و این عمل برداشته شده، در پاریس بقدر ۲۰ هزار نفر زن...گذران و معاششان همین است...بیشتر لفظ آزادی در ممالک اروپ خاصه در پاریس، آزادی زنها با مردهاست این آزادی در حقیقت بی ناموسی و بی عصمتی است که هیچکس اختیار زن خود را در شهر ندارد...»
(سفرنامۀ حاجى پيرزاده...صص۲۸۵_۲۸۶. دانلود از اینجا)

حاجی در سفر چند ساله اش به فرنگ، نتوانست از سطح و پوست مدرنیته گذر کند و آزادی و حقوق زنان را دریابد، اما پس از مراجعتش از فرنگ به يكى از دوستان(ميرعلى ظهير همايون) جمله ای حاکی از واهمه و دلواپسی اما دقیق گفته بود!
جمله اش این بود:
"مدتى چند نخواهد گذشت كه زير اين درختان نارون، زنان با مردان مى‌نشينند و چاى مى‌نوشند و ديگر حجاب و پرده‌اى در كار نخواهد بود...»
(همان...ص ۱۸)

۷۶ سال از حادثه بدشت و ۳۰ سال از آن پیش بینی حاجی پیرزاده می گذشت که جامعه ایرانی کم کم پوست می انداخت اما هنوز در خیابان های تهران، زنان و مردان، جدا از هم در دو طرفِ پیاده رو  حرکت می کردند و پلیسهای رضاشاهی آنها را کنترل میکردند وارد پیاده روهای همدیگر نشوند که نخستین کنسرتِ بی نقاب و حجابِ قمرالملوک در «گراند هتلِ»خیابان لاله زار در ۱۳۰۳ رخ داد!
قمر دست به کاری ممنوعه زده بود و از عجایب روزگار بود که هم زن باشی، هم زن خواننده و هم زنِ خواننده ی ِ بی حجاب!
یک ماه پس از ضبط آهنگ با صدای ملوک، شهربانی رضاشاه از توزیع آن جلوگیری نمود! هنوز ۱۰ به سفر رضاشاه به ترکیه و بدنبال آن کشف حجابش مانده بود.
اما مرغِ سحر را خوانده شد، مرغ سحر(تصنیفِ زمانهٔ شکست و اعتراض) به آشکارترین شکل، خبر از پوست انداختن جامعه سنتی ایران می داد و جنبش زنان چون جویباری آرام و متاثر از تحولات غرب راه خود را از میان سنگها و سنگلاخ ها می جست و پیش می آمد و بی شمار کسانی که بدان جویبار کمک کرده یا برعکس، در مقابل آن سنگ اندازی نمودند، اما پیش بینی حاکی از دلواپسی حاجی پیرزاده متحقق می شد و زنان دیگر به چارچوبهای سنتی، خانه داری یا فرزندآوری بسنده نکرده خواهان موقعیت تازه خود در جامعه بودند...

بقول حافظ
حجاب چهره ي جان مي شود غبار تنم
خوشا دمي كه از آن چهره پرده بر فكنم
طرازِ پیرهنِ زَرکشم مبین چون شمع
که سوزهاست نهانی درونِ پیرهنم

٭آنچه آمد برگی بود از کتاب چاپ نشده اینجانب (تاریخ زن ستیزی در ایران...)

✍علی مرادی مراغه ای

آهنگ مرغ سحر: تصنیفِ زمانهٔ شکست و اعتراض، با اجراهای مختلف:

@hooreechannel 🌹

احساس غبن

پرسیدم: «چرا در اکثر ما احساس نوعی مورد سوءاستفاده قرار گرفتن وجود دارد؟ چرا در این غربی ها این احساس یا دیده نمی‌شود، یا به شدتی که در ما وجود دارد نیست؟»

گفت:
«به نظر من علتش این است که ما محبت‌ها و خدماتمان را اغلب نه به خاطر خواست باطنی خود، بلکه به خاطر انتظاری که فکر می‌کنیم دیگران از ما دارند انجام می‌دهیم؛ یعنی کم‌وبیش در محظور اخلاقی قرار می‌گیریم. در حقیقت، یکی از چشمگیرترین خصوصیات ما، عدم توانایی در رد خواسته‌های دیگران و، در یک کلمه، «نه» گفتن به دیگران است.
و طبیعتا این «آری» گفتن‌ها و انجام خواسته‌های دیگران در ما توقعِ جبران خدمت‌هایمان را به وجود می‌آورد و وقتی توقعمان برآورده نشود، دلگیر می‌شویم و احساس مورد سوءاستفاده قرار گرفتن در ما به وجود می‌آید.

در حالیکه اگر انسان با خواست باطنی خود به دیگران محبت کند، لذتی که از آن به دست می‌آورد، خود پاسخ محبت اوست.
بسیاری از ما، در عین اینکه جنبهٔ معنوی برای خدماتمان قائلیم، آنها را به گونه‌ای ناخودآگاه با معیارهای مادی می‌سنجیم. و چون در بسیاری از اوقات ارزش مادی‌ای که برای کارهای خود قائل می‌شویم، به نظرمان بیش از ارزش مادی کارهایی است که دیگران برای ما انجام می‌دهند، احساس غبن در ما به وجود می‌آید.

در حقیقت، می‌توان گفت انسان شرقی موجودی است که بین عشق به معنویت و شوق به مادیت در نوسان است؛ در حالی که این غربی‌ها تکلیفشان را با خودشان روشن کرده‌اند و تا آنجا که برایشان مقدور بوده، اصطلاح «حساب، حساب است و کاکا برادر» را در روابطشان رعایت می‌کنند.

به نظر می‌رسد اینها مدت‌هاست شعارهایی چون «قابلی ندارد»، «وظیفه‌ام است»، «کاری نکردم» و... را از فرهنگ مکالمات خود حذف کرده‌اند و برای همین است که اصلاً، یا بسیار کمتر از ما، کدورت و دلگیری از هم دارند و همچنین بسیار کمتر از ما، یا هیچ‌گاه، یکدیگر را به زرنگی و مفت‌خوری متهم نمی‌کنند.

یعنی حساب‌هایشان با یکدیگر پاک است؛ چرا که از محاسبه‌شان باک نیست.»

@essarat
@hooreechannel 🌹

ایرانیانی که نه حکومت، نه دشمن خارجی،
بلکه یکدیگر را بزرگ‌ترین مانع آینده ایران تصور می‌کنند

در سفر اخیرم به ایران، چیزی بیش از گرانی، فشار اقتصادی یا نارضایتی سیاسی توجهم را جلب کرد.
آنچه بیشتر آزاردهنده بود، نوعی گسست در خود جامعه بود. احساس می‌کردم آدم‌ها فقط نظرهای متفاوت ندارند، بلکه گاهی در دو واقعیت متفاوت زندگی می‌کنند.

این را در گفت‌وگوهای روزمره می‌شد دید. در تاکسی، مهمانی، مطب، فروشگاه و جمع‌های خانوادگی.
یک اتفاق واحد برای دو نفر می‌توانست دو معنای کاملاً متضاد داشته باشد. نه فقط در تحلیل آن اتفاق، بلکه حتی در این‌که اصلاً چه اتفاقی افتاده است.

منابع خبری متفاوت، شبکه‌های اجتماعی متفاوت و سال‌ها زندگی در حباب‌های شناختی متفاوت، کم‌کم چیزی را از بین برده که هر جامعه‌ای برای ادامه حیات به آن نیاز دارد: حداقلی از واقعیت مشترک.

به نظرم بخش مهمی از این وضعیت محصول فرایندی است که از اواخر دهه ۱۳۹۰، و به‌ویژه پس از ۱۳۹۶، شدت گرفت. خالص‌سازی سیاسی و بسته‌تر شدن فضای رسمی فقط نیروهای سیاسی را حذف نکرد. مهم‌تر از آن، بخش بزرگی از نیروهای واسط را از میان برد.
کسانی که می‌توانستند بین حکومت و جامعه، میان اعتراض و سیاست رسمی، و میان دو سوی شکاف اجتماعی نقش میانجی داشته باشند، به‌تدریج ضعیف یا حذف شدند.
نتیجه این نبود که جامعه یکدست‌تر شود. درست برعکس، جامعه رادیکال‌تر شد.

وقتی راه سیاست میانه بسته می‌شود، میانه جامعه هم به‌تدریج ضعیف می‌شود. آدم‌ها احساس می‌کنند انتخابی جز قرار گرفتن در یکی از دو سوی منازعه ندارند. زبان سیاست هم تغییر می‌کند. مخالف دیگر کسی نیست که اشتباه فکر می‌کند، بلکه کسی است که باید از سر راه کنار برود.
از یک طرف، بخشی از حکومت جامعه ناراضی را مسئله امنیتی می‌بیند. از طرف دیگر، بخشی از مخالفان نیز هرکس را که با روایت حداکثری آنان همراه نباشد، مدافع وضع موجود، مزدور یا بخشی از مسئله تلقی می‌کنند.

اما آنچه در این سفر برایم حتی مهم‌تر بود، نقش رسانه بود. سال‌هاست درباره اثر رسانه‌های فارسی‌زبان خارج از کشور مانند اینترنشال و شبکه‌های اجتماعی صحبت می‌شود، اما وقتی مدتی در ایران زندگی می‌کنی، اثر آن را در مقیاسی متفاوت می‌بینی. رسانه دیگر فقط خبر منتقل نمی‌کند. واقعیت اجتماعی تولید می‌کند.

گروهی از مردم تقریباً تمام ایران را از خلال مجموعه‌ای از تصاویر شکست، سرکوب، فروپاشی، مهاجرت و نفرت می‌بینند.
در سوی دیگر، رسانه رسمی تصویری می‌سازد که در آن بخش بزرگی از بحران‌های واقعی جامعه یا دیده نمی‌شود یا محصول دشمن معرفی می‌شود. میان این دو تصویر، خود ایران، با همه پیچیدگی و تناقضش، گم می‌شود.

شبکه‌های اجتماعی این وضعیت را شدیدتر کرده‌اند. الگوریتم‌ها از آرامش تغذیه نمی‌کنند. خشم، تحقیر، ترس و نفرت بیشتر دیده می‌شود و بیشتر دست‌به‌دست می‌شود. روایت معتدل جذابیت کمتری دارد. کسی که بگوید واقعیت پیچیده‌تر از این دو تصویر است، اغلب از هر دو طرف متهم می‌شود.

در این سفر بیش از گذشته به این فکر کردم که شاید خطر اصلی برای ایران فقط failed state نباشد. شاید خطر عمیق‌تر، چیزی باشد که می‌توان آن را failed society نامید.
جامعه شکست‌خورده لزوماً جامعه‌ای نیست که دولت در آن فروپاشیده باشد. ممکن است دولت همچنان اداره، ارتش، پلیس، وزارتخانه و قدرت تصمیم‌گیری داشته باشد، اما جامعه به‌تدریج توان گفت‌وگو، اعتماد و همکاری را از دست بدهد.
شهروندان دیگر خود را اعضای یک جامعه سیاسی مشترک نبینند، بلکه گروه‌هایی ببینند که آینده یکی فقط با شکست دیگری ممکن است.

نشانه‌های این وضعیت را در ایران امروز می‌توان دید. حتی درباره جنگ، امنیت ملی، تمامیت ارضی یا مداخله خارجی نیز توافقی که زمانی بدیهی به نظر می‌رسید، دیگر همیشه بدیهی نیست.
گروهی ممکن است از ضربه خوردن بخشی از ساختار کشور خوشحال شود، چون آن ساختار را نه متعلق به ایران بلکه متعلق به رقیب سیاسی خود می‌بیند. در سوی دیگر نیز ممکن است هر انتقاد داخلی در شرایط بحران به خیانت تعبیر شود.
این دقیقاً نقطه خطرناک ماجراست.

کشوری می‌تواند بحران اقتصادی را پشت سر بگذارد. حتی نهادهای سیاسی ناکارآمد را می‌توان اصلاح کرد. اما اگر جامعه‌ای اعتماد متقابل و احساس سرنوشت مشترک خود را از دست بدهد، بازسازی آن بسیار دشوارتر است.
آنچه من در این سفر دیدم هنوز یک جامعه فروپاشیده نبود. ایران همچنان پر از روابط خانوادگی، دوستی، شوخی، زندگی روزمره، کمک متقابل و نوعی سرسختی اجتماعی است که بارها در تاریخش آن را نجات داده است. اما در زیر این زندگی روزمره، شکافی در حال عمیق شدن است.
شکافی که فقط میان حکومت و مردم نیست.
میان خود مردم است.

و شاید خطرناکترین مرحله زمانی آغاز شود که ایرانیان دیگر نه حکومت، نه دشمن خارجی، بلکه یکدیگر را بزرگترین مانع آینده ایران تصور کنند.

✍حسین قتیب
@hooreechannel 🌹

🔻بهای سلامت زنان؛ از هزینه ویزیت تا درمان‌های چندصد میلیون تومانی

🔹ریحانه یکی از زنانی است که تجربه چند سال درگیری با اندومتریوز را دارد. او درباره هزینه‌هایی که برای تشخیص و پیگیری بیماری پرداخت کرده، می‌گوید در سه سال گذشته بخش قابل ‌توجهی از هزینه‌هایش صرف سونوگرافی شده است. در چنین شرایطی، مراجعه پیشگیرانه به پزشک زنان برای بعضی خانواده‌ها دیگر یک اقدام معمول سلامت نیست؛ هزینه‌ای است که باید در اولویت‌بندی مخارج خانوار جایی برای آن پیدا شود.

🔹چکاپ زنان را نمی‌توان به یک نسخه ثابت برای همه زنان تبدیل کرد. نیاز به معاینه، آزمایش یا غربالگری به سن، علائم، سابقه خانوادگی و عوامل خطر بستگی دارد. برای مثال، غربالگری سرطان پستان و دهانه رحم در گروه‌های سنی و شرایط مشخص انجام می‌شود و قرار نیست همه زنان بدون توجه به سن و سابقه پزشکی، هر سال تمام آزمایش‌ها را انجام دهند.با این حال، اصل مهم در سلامت زنان، مراجعه به‌موقع هنگام وجود علائم و انجام غربالگری‌های توصیه ‌شده در سن مناسب است.

🔹 ریحانه می‌گوید مشکل فقط قیمت نیست؛ دسترسی به مرکز مناسب و پوشش بیمه‌ای هم بخشی از ماجراست. به گفته او، بعضی خدمات تحت پوشش بیمه قرار می‌گیرند اما برای دریافت هزینه باید مدارک جمع‌آوری شود و در برخی مراکز نیز قرارداد بیمه وجود ندارد.

🔹مریم یکی دیگر از زنانی است که می‌گوید هزینه، مراجعه او به پزشک زنان را به تعویق انداخته است. او می‌گوید: «یکی از مشکلات بزرگ من این است که اگر بخواهم دکتر بروم، باید هزینه زیادی پرداخت کنم و الان واقعا نمی‌توانم این هزینه را بدهم. خصوصا این که فعلا وضعیت بیمه درستی ندارم و برای این که تحت پوشش بیمه قرار بگیرم باید اقساط عقب مانده را بپردازم.» مریم می‌گوید از وجود برخی مشکلات جسمی خود مطلع است و حتی در بعضی موارد نگرانی‌اش بیشتر شده، اما هزینه مراجعه باعث شده پیگیری پزشکی را عقب بیندازد.

🔹هزینه سلامت برای همه زنان یکسان نیست. برای زنی که در یک کلان‌شهر زندگی می‌کند، دسترسی به متخصص، آزمایشگاه و مرکز تصویربرداری ممکن است در فاصله کوتاهی از محل زندگی‌اش وجود داشته باشد. اما برای زنی که در یک منطقه دورافتاده زندگی می‌کند، مراجعه به پزشک متخصص می‌تواند به معنای سفر به یک شهر دیگر باشد.

🔹در این شرایط، هزینه فقط ویزیت نیست. کرایه رفت ‌و آمد، اقامت احتمالی، هزینه همراه و از دست دادن حداقل یک روز کاری نیز به هزینه درمان اضافه می‌شود؛ تازه اگر لازم نباشد برای گرفتن نتیجه آزمایش و نشان دادن به پزشک، چند شب را در آن شهر بماند.

متن کامل

@womenstudies
@hooreechannel 🌹

.


بعد از یک اشتباه، چیزی که بیشتر از خودِ اشتباه اذیت‌مون می‌کنه، اتفاقیه که توی ذهنمون می‌افته.

اشتباه می‌کنیم، اما به جای اینکه فقط ببینیم چه اتفاقی افتاده و چه چیزی می‌تونیم ازش یاد بگیریم، شروع می‌کنیم به مرور کردنش:

«چرا این کارو کردم؟»
«مگه می‌شه این‌قدر بی‌دقت بود؟»
«من همیشه همینم.»
«چرا هیچ‌وقت درست عمل نمی‌کنم؟»

اینجاست که یک اتفاق مهم می‌افته؛
دیگه فقط درباره‌ یک رفتار یا یک تصمیم حرف نمی‌زنیم، داریم خودمون رو بر اساس اون اشتباه قضاوت می‌کنیم.

«من اشتباه کردم» تبدیل می‌شه به:
«من آدم بی‌دقتی‌ام.»
«من همیشه خراب می‌کنم.»
«من کلاً درست عمل نمی‌کنم.»

دیدن اشتباهات‌مون، اگه به فهمیدن و اصلاح کردنشون کمک کنه، می‌تونه مفید باشه. اما خودسرزنشگری معمولاً ما رو به فهم تازه‌ای نمی‌رسونه؛ بیشتر ما رو در همون اتفاق نگه می‌داره.

شاید بعد از یک اشتباه، به جای اینکه خودمون رو زیر سوال ببریم،

بهتر باشه بپرسیم:

«چه اتفاقی افتاد؟»
«دفعه‌ بعد چه کاری می‌تونم متفاوت انجام بدم؟»

قرار نیست هر اشتباهی تبدیل بشه به مدرکی علیه شخصیت ما.

گاهی یک اشتباه فقط یک اشتباهه؛
چیزی که می‌تونه به جای شرم، تبدیل به شناخت و تجربه بشه.

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

📍وقتی رنج معنا پیدا می‌کند
(چرا پیدا کردن دلیل برای سختی‌ها، درد را کمتر می‌کند؟)

🔻همه‌ی آدم‌ها در زندگی با سختی روبه‌رو می‌شوند؛ گاهی شکست می‌خورند، گاهی عزیزی را از دست می‌دهند، گاهی احساس تنهایی یا ناامیدی می‌کنند. اما چیزی که باعث می‌شود یک رنج برای یک نفر قابل تحمل باشد و برای دیگری خیلی سنگین شود، فقط خودِ اتفاق نیست؛ بلکه معنایی است که آن فرد به آن اتفاق می‌دهد.

وقتی انسان فکر کند رنجش هیچ دلیلی ندارد، دردش چند برابر می‌شود. اما اگر بتواند بفهمد این سختی چه چیزی به او یاد می‌دهد یا او را به چه هدفی نزدیک می‌کند، همان رنج می‌تواند تبدیل به فرصتی برای رشد شود.

▪️رنج بدون معنا؛ سخت‌تر از خودِ درد

فرض کنید دو دانش‌آموز در یک امتحان مهم شکست می‌خورند. یکی با خودش می‌گوید: «من بی‌استعدادم، دیگر فایده‌ای ندارد.» اما دیگری می‌گوید: «این شکست به من نشان داد باید روش مطالعه‌ام را تغییر دهم.»

اتفاق برای هر دو یکی بوده، اما برداشتشان متفاوت است. نفر دوم هنوز ناراحت است، اما شکست برایش تبدیل به یک تجربه‌ی آموزشی شده است.

در واقع، انسان همیشه نمی‌تواند جلوی اتفاق‌های سخت زندگی را بگیرد، اما می‌تواند انتخاب کند که با آن‌ها چگونه روبه‌رو شود.

▪️هرکس معنای رنج را جور دیگری پیدا می‌کند

آدم‌ها به دلیل تفاوت در شخصیت و نگاهشان به زندگی، برای رنج‌هایشان معناهای متفاوتی پیدا می‌کنند.

🌱 افراد نگران؛ پیدا کردن آرامش و امنیت

بعضی افراد بیشتر نگران آینده هستند و زودتر خطرها را احساس می‌کنند. برای این افراد، سختی‌ها ممکن است معنایی مثل دور شدن از اشتباه‌ها و رسیدن به آرامش داشته باشد. ترس آن‌ها می‌تواند باعث شود بیشتر مراقب رفتار و انتخاب‌هایشان باشند.

🌱 افراد جست‌وجوگر؛ رسیدن به آرزوها

بعضی آدم‌ها همیشه دنبال تجربه‌های جدید و هدف‌های بزرگ هستند. آن‌ها ممکن است سختی‌ها را هزینه‌ای برای رسیدن به موفقیت ببینند. برای مثال، یک ورزشکار ممکن است درد تمرین‌های سخت را تحمل کند، چون می‌داند او را به هدفش نزدیک می‌کند.

🌱 افراد رابطه‌محور؛ معنا در عشق و ارتباط

برای بعضی‌ها، مهم‌ترین چیز در زندگی ارتباط با دیگران است. آن‌ها ممکن است سختی‌ها را برای خانواده، دوستان یا کسانی که دوستشان دارند تحمل کنند. کمک کردن به دیگران به رنج آن‌ها معنا می‌دهد.

🌱 افراد پرتلاش؛ ساختن شخصیت خود

برخی افراد باور دارند که سختی‌ها انسان را قوی‌تر می‌کنند. مثل کسی که برای یاد گرفتن یک مهارت، بارها شکست می‌خورد اما ادامه می‌دهد. او رنج را بخشی از مسیر رشد خودش می‌بیند.

🌱 افراد معنویت‌گرا؛ نزدیک شدن به حقیقت

بعضی افراد نگاه عمیق‌تری به زندگی دارند و رنج را فرصتی برای شناخت بهتر خود و جهان می‌دانند. آن‌ها باور دارند که سختی‌ها می‌توانند انسان را از خودخواهی و وابستگی‌های کوچک دور کنند و به آرامش درونی نزدیک‌تر کنند.

▪️رنجی که تبدیل به رشد می‌شود

معنا دادن به رنج به این معنی نیست که درد دیگر وجود ندارد یا انسان نباید ناراحت شود. درد واقعی است، اما نگاه انسان به آن تغییر می‌کند.

وقتی کسی برای سختی‌های زندگی خود معنایی پیدا می‌کند، دیگر فقط نمی‌پرسد: «چرا این اتفاق برای من افتاد؟» بلکه می‌پرسد: «از این تجربه چه چیزی می‌توانم یاد بگیرم؟»

شاید رنج همیشه از بین نرود، اما وقتی معنا پیدا کند، دیگر فقط یک درد نیست؛ تبدیل می‌شود به بخشی از مسیر رشد و ساخته شدن انسان.

✍️ مصطفی سلیمانی

‌https://t.me/elahiyateravan
@hooreechannel 🌹

نسل‌هاست که دختران را برای ازدواج آماده کرده‌ایم؛ شاید وقت آن رسیده باشد که پسران را هم آماده کنیم!


سالهاست فقط نیمی از یک زندگی مشترک را برای ازدواج آموزش داده‌ایم و تصور کرده‌ایم نیم دیگر خودش راه را پیدا خواهد کرد. بعد هم تعجب می‌کنیم که چرا این‌همه زن، حتی در ازدواج‌های عاشقانه، احساس خستگی، نادیده گرفته شدن و تنهايی عاطفی می‌کنند.

💖باید به پسران فقط یاد ندهیم چگونه درآمد کسب کنند یا موفق شوند.

• باید به آن‌ها بیاموزیم چگونه از نظر عاطفی، تکیه‌گاهی امن باشند.

• چگونه بدون فریاد زدن گفت‌وگو کنند.

• چگونه متوجه شوند که همسرشان زیر فشار و خستگی است.

• چگونه مسئولیت‌های پنهان اداره یک خانه را با شریک زندگی‌شان تقسیم کنند.

• چگونه آشپزی کنند، چون غذا درست کردن یک مهارت زندگی است، نه وظیفه زنان.

• چگونه از فرزندان مراقبت کنند، چون آن‌ها پدر هستند، نه پرستار موقت بچه‌های خودشان.

نسل‌هاست که فقط یک طرف ازدواج را آماده کرده‌ایم و انتظار داشته‌ایم طرف دیگر خودش همه‌چیز را یاد بگیرد و بعد از خود می‌پرسیم چرا این‌همه زن، حتی در زندگی‌های مشترک سرشار از عشق، احساس تنهایی و دیده نشدن دارند.
یک ازدواج موفق زمانی ساخته می‌شود که هر دو نفر بلد باشند شریک واقعی یکدیگر باشند، نه اینکه یکی همیشه بیشتر از دیگری فداکاری کند.
شاید وقت آن رسیده باشد که دیگر فقط نپرسیم: «آیا او همسر خوبی خواهد شد؟» بلکه بپرسیم: «آیا او شوهر خوبی خواهد شد؟»

✅زیرا آینده دختران ما فقط به نحوه تربیت دختران وابسته نیست؛ بلکه به نحوه تربیت پسران نیز بستگی دارد.

شاید این همان گفت‌وگویی باشد که نسل امروز به آن نیاز دارد.

سال‌هاست دختران را برای ازدواج آماده می‌کنیم؛ شاید وقت آن رسیده باشد که نسل بعدی را صرف آموزش پسران برای شریک زندگی بودن کنیم.

💖 نه فقط اینکه چگونه درآمد داشته باشند،

• بلکه چگونه ارتباط مؤثر برقرار کنند،

• چگونه احساسات خود را مدیریت کنند،

• چگونه مسئولیت‌ها را تقسیم کنند،

• چگونه آشپزی کنند

• چگونه مراقبت و محبت را نشان دهند

• چگونه بعد از اختلاف و دلخوری رابطه را ترمیم کنند.

• چگونه باعث شوند شریک زندگی‌شان از نظر عاطفی احساس امنیت کند.

زیرا ازدواج‌های سالم، حاصل فداکاری بیشتر زنان نیست. آن‌ها نتیجه حضور دو انسان بالغ هستند که می‌دانند چگونه با عشق، احترام و مسئولیت، بار زندگی را در کنار هم به دوش بکشند.

▫️tarbiat koodak
@hooreechannel 🌹

"سینوهه" شبی را به مستی کنار نیل به خواب می رود و صبح روز بعد یکی از برده های مصر که گوش ها و بینی اش به نشانه بردگی بریده بودند را بالای سر خودش میبیند، در ابتدا میترسد، اما وقتی به بی آزار بودن آن برده پی می برد، با او هم کلام میشود.

برده از سینوهه خواهش میکند او را سر قبر یکی از اشراف ظالم و معروف مصر ببرد و چون سینوهه با سواد بود، جملاتی که خدایان روی قبر آن شخص ظالم را نوشته اند برای او بخواند.

سینوهه از برده سئوال میکند که چرا میخواهد سرنوشت قبر این شخص را بداند؟ و برده می گوید: سال ها قبل من انسان خوشبخت و آزادی بودم، همسر زیبا و دختر جوانی داشتم، مزرعه پر برکت اما کوچک من در کنار زمین های بیکران یکی از اشراف بود. روزی صاحب اين قبر با پرداخت رشوه به ماموران فرعون زمین های مرا به نام خودش ثبت کرد و مقابل چشمانم به همسر و دخترم تجاوز کرد و بعد از اینکه گوش ها و بینی مرا برید و مرا برای کار اجباری به معدن فرستاد، سالهای سال از دختر و همسرم بهره برداری کرد و آنها را به عنوان خدمتکار فروخت و الان از سرنوشت آنها اطلاعی ندارم، اکنون از کار معدن رها شده ام، شنیده ام آن شخص مرده است و برای همین آمده ام ببینم خدایان روی قبر او چه نوشته اند ...
سینوهه با برده به شهر مردگان (قبرستان) می رود و قبرنوشته ی آن مرد را اینگونه می خواند :

"او انسان شریف و درستکاری بود که همواره در زندگی اش به مستمندان کمک می کرد و ناموس مردم در کنار او آرامش داشت و او زمین های خود را به فقرا می بخشید و هر گاه کسی مالی را مفقود می نمود ، او از مال خودش ضرر آن شخص را جبران می کرد و او اکنون نزد خدای بزگ مصر (آمون) است و به سعادت ابدی رسیده است..."
در این هنگام ، برده شروع به گریه می کند و می گوید: "آیا او انقدر انسان درستکار و شریفی بود و من نمی دانستم؟ درود خدایان بر او باد .... ای خدای بزرگ ای آمون مرا به خاطر افکار پلیدی که در مورد این مرد داشتم ببخش..."

سینوهه با تعجب از برده می پرسد که چرا علیرغم این همه ظلم و ستمی که بر تو روا شده ، باز هم فکر می کنی او انسان خوب و درستکاری بوده است؟
و برده این جمله ی تاریخی را می گوید که : "وقتی خدایان بر قبر او اینگونه نوشته اند، من حقیر چگونه می توانم خلاف این را بگویم؟"

و سینوهه بعد ها در یادداشت هایش وقتی به این داستان اشاره می کند، مینویسد:
"آنجا بود که پی بردم حماقت نوع بشر انتها ندارد و در هر دوره می توان از نادانی و خرافه پرستی مردم استفاده کرد"

📕 سینوهه پزشک فرعون
✍🏻 میکا والتاری

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

زندگی در حالت تعلیق

✔️گاهی مسئله این نیست که زندگی نمی‌کنیم؛ مسئله این است که همیشه منتظریم "زندگی واقعی" از جایی به بعد شروع شود.

در انتظار شرایط بهتر، تأیید دیگران یا فرار از خودمان، ممکن است سال‌ها بگذرد؛ بی‌آنکه متوجه شویم خودِ این انتظار، بخشی از زندگی ما شده است.

▫️زندگی را به فردا سپردن
بسیاری از ما زندگی را به آینده موکول کرده‌ایم؛ وقتی پولدار شدم، وقتی شغلم را پیدا کردم، وقتی این رابطه تمام شد، وقتی حالم بهتر شد، وقتی شرایط تغییر کرد …

مشکل اینجاست که "بعدا" هیچ‌وقت به یک نقطه مشخص تبدیل نمی‌شود.
هر بار که به آن نزدیک می‌شویم، یک "بعدا"ی تازه ساخته می‌شود.

➕چه باید کرد؟

زندگی را از حالت انتظار خارج کن.
لازم نیست همه‌چیز درست شود تا زندگی را شروع کنی. یک بخش کوچک از چیزی را که برای آینده می‌خواهی، همین امروز انجام بده، حتی اگر ناقص، کوچک و بی‌اهمیت به نظر برسد.

زندگی معمولا با یک تصمیم بزرگ تغییر نمی‌کند، با متوقف کردن انتظار تغییر می‌کند.

▫️زندگی را برای دیگران ساختن
گاهی آن‌قدر نگران قضاوت دیگران می‌شویم که کم‌کم نمی‌فهمیم چه چیزی واقعا می‌خواهیم.

شغلی را انتخاب می‌کنیم که دیگران تأییدش کنند. رابطه‌ای را ادامه می‌دهیم که دیگران مناسب می‌دانند. لباسی می‌پوشیم، حرفی می‌زنیم و حتی رؤیایی انتخاب می‌کنیم که تصویر مطلوبی از ما بسازد.

بعد یک روز می‌پرسیم: اگر قرار نبود هیچ‌کس مرا ببیند، چه زندگی‌ای انتخاب می‌کردم؟

➕چه باید کرد؟

هر چند وقت یک‌بار تصمیم‌هایت را بدون حضور تماشاگران بررسی کن.

از خودت بپرس: اگر هیچ‌کس قرار نبود بفهمد، باز هم این کار را انجام می‌دادم؟

اگر پاسخ نه بود، شاید داری زندگی خودت را زندگی نمی‌کنی.

▫️زندگی برای فرار از خود
ما برای فرار از خودمان راه‌های زیادی ساخته‌ایم:
کار، رابطه، سرگرمی، شبکه‌های اجتماعی، شلوغی، حتی خواب. نه لزوما چون از جهان بیرون خوشمان می‌آید. گاهی فقط نمی‌خواهیم چند دقیقه در سکوت با خودمان بمانیم. اما هر چیزی که برای فرار استفاده کنیم، دیر یا زود تمام می‌شود،
و خودمان دوباره همان‌جا منتظرمان هستیم.

➕چه باید کرد؟

به‌جای اینکه دائما خودت را حواس‌پرت کنی، روزانه زمانی کوتاه را عمدا در سکوت بگذران. بدون موسیقی، بدون گوشی، بدون فرار. ببین چه چیزی در ذهنت باقی می‌ماند.

هدف، دوست داشتن تمام بخش‌های خودت نیست، هدف این است که آن‌قدر خودت را بشناسی که دیگر مجبور نباشی دائما از خودت فرار کنی.

زندگی زمانی آغاز می‌شود که دست از انتظار برای "زمان مناسب" برداری، نگاه دیگران را کنار بگذاری و جرئت کنی با خودت روبه‌رو شوی.

📌اما یک نکته مهم؛

این توصیه‌ها را نباید به این معنا گرفت که هرکس زندگی‌اش در تعلیق است، صرفا خودش مقصر است. همه "بعدا"ها حاصل انتخاب شخصی نیستند. فقر، بیماری، مسئولیت‌های خانوادگی، ناامنی شغلی، تبعیض و شرایط اجتماعی و سیاسی می‌توانند واقعا دامنه انتخاب انسان را محدود کنند.

🔻بنابراین مسئله، انکار محدودیت‌های زندگی نیست؛ بلکه پیدا کردن همان بخش کوچکی از زندگی است که هنوز در اختیار ماست. هنر زندگی در تعلیق، نه انتظار برای شرایط ایده‌آل است و نه وانمود کردن به اینکه همه‌چیز در کنترل ماست؛ بلکه حفظ توان انتخاب در محدوده‌ای است که واقعا برایمان باقی مانده است.


کانال آرشیو؛ با اندکی کوتاه‌سازی و تعدیل

@zistboommedia
@hooreechannel 🌹

تهدید به تجاوز به همسر، مادر و ناموس از کجا می‌آید؟

چند ثانیه کوتاه از فیلمی را دیدم که گروهی از زنان را در تظاهراتی نشان می داد که در حمایت از حجاب و مخالفت با آزادی پوشش در جامعه شعارشان این بود که «ای مرد غیرتت کو؟ حجاب همسرت کو؟»

آنچه کنترل‌گری بر بدن زنان را توانسته چهل و چند سال برقرار نگه دارد، همین «دریست ندیدنِ مسأله» است. حتی در چنین نظاهراتی، این گروه که مشکل‌شان با پوشش زنان است، باز هم خودِ زنان را به عنوان سوژه‌ای که صاحب عقل و اختیار است، خطاب قرار نمی‌دهند.

✅ما زنان برای این گروه جزو «اموال و دارایی مردان» تصور می‌شویم و در نهایت خطاب‌شان با «صاحبان ما زنان» است که مردان باشد!

این شعارها و این طرز نگاه، من را به یاد پیشینهٔ تاریخی جرم تجاوز جنسی انداخت. در گذشته‌های دور و طبق قوانین قدیمی، وقتی جرمی که اتفاق می‌افتاد تجاوز به یک زن بود، شاکی و شخص خسارت دیده‌ای که می‌توانست بابت این موضوع شکایت کند و غرامت بگیرد، شوهر یا پدر آن زن بوده و نه خودش!

در واقع تجاوز «علیه مردِ وابسته به آن زن» تصور می‌شده و خود زن حق برای شکایت کردن نداشته.

ادامهٔ همین طرز نگاه است که امروزه، مردان همین جامعهٔ ما را موقع دعوا و ناسزا گفتن و تهدید کردن یکدیگر، ترغیب می‌کنند که همدیگر را به «تجاوز به مادر/همسر/ناموس» یکدیگر تهدید کنند و چنین تهدیدی از تهدید به قتل هم در بین خودشان تهدید سنگین‌تری است.

خودشان را مالک زنان می‌دانند، و هر مردی عرضهٔ «دفاع از ناموس»‌ش را نداشته باشد چنان بدنام و حقیر است که برای فرار از چنین حقارتی، دعواها به خشونت بیشتر و بیشتری هم کشیده می‌شود.

حالا چشممان به زنانی روشن که خودشان، ما خواهران‌شان را اموال و ناموس مردان به حساب می‌آورند و در تلاشند وارد همان دعوای «ناموس‌پرستی» با مردان جامعه شوند و با تحریک کردن آنها با ناسزایی به اسم «بی‌غیرتی» (با همین ذهنیت مردسالار) به جای اینکه زنان را به تغییر رفتار در پوشش تشویق کنند، تازیانه‌ای به دست مردان بدهند که حالا که آنها فرمان نمی‌برند چرا شما نمی‌زنید!

✒️رفتار‌شان کمی هم شبیه «مادران تبییکال مردسالاری» است که هر وقت الگوی رفتاری مطلوب‌شان (یعنی همان کلیشه‌های مردسالاری) را دختران‌شان رعایت نمی‌کردند، آنها را از واکنش پدر می‌ترساندند!

در حالی که گاهی خودِ پدر را، خودشان راهنمایی می‌کردند و به اصطلاح «پر می‌کردند» که دختر را محدود و کنترل کند. چون به نظرشان «اینطور به صلاح خودِ دختر بود!»

دقت کنید که من همچنان با گزاره‌ی نادرست «زنان علیه زنان» کاملاً مخالفم و چنین مواردی را هم به شکل سیستماتیک بخشی از ستمگری خودِ زنان نمی‌دانم؛ بلکه این زنان هم بازوه‌های اجرایی نظم مردسالار هستند و این رفتارها‌یشان هم دلایل خودش را دارد.

✍نجمه واحدی
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹

اگر..
- اگر وقتى كسى را به ما معرفى مى‏ كنند بلافاصله و به ‏صورتى ناآگاهانه و غيرارادى او را در پله‏ اى از پلكان هرم اجتماعى كه در ذهن خود داريم قرار مى‏ دهيم و رفتار و گفتارمان بر مبناى فاصله‏ اى كه اين فرد در اين هرم با ما دارد تنظيم مى‏شود (به ‏عنوان مثال وقتى يك كارگر، يك پزشك و يك كارمند را به ما معرفى مى‏ كنند اگر ما كارگر باشيم در ذهن ما بلافاصله كارگر در پله‏ اى كه خود ايستاده‏ ايم، كارمند چند پله بالاتر از ما و پزشك چند پله بالاتر از كارمند قرار مى ‏گيرند، اگر ما پزشك باشيم، پزشك در پله‏ اى كه خود ايستاده ‏ايم، كارمند در چند پله پايين‏ تر و كارگر چند پله پايين ‏تر از كارمند قرار مى‏ گيرد و...)
- اگر مشاهده مى ‏شود كه در جامعه ما هر كس با مُهرى، لقبى و عنوانى خود را از ديگرى متمايز نموده و در رأس هرم كوچكى كه ساخته قرار داده و بين خود و ديگران ديوارهاى نامرئى كشيده است، (به‏ عنوان مثال در ادارات و سازمان‏ها با عناوينى چون رئيس و مدير، در دانشگاه با عناوينى چون پروفسور، استاد، دكتر و مهندس، مردم عادى با القابى چون حاجى، كربلايى، مشهدى، عده ای با آیت الله، حجت الاسلام، ثقته الاسلام  و حتى عارفان كه مكتب و مسلكشان در نفى برترى و كهترى انسان‏هاست با قطب، پير، شيخ و مراد، و عده ‏اى هم با ميزان ثروتشان و يا تركيبى از آن چه كه بيان شد)
- اگر بسيارى از ما بدون اين‏كه خود بخواهيم يا متوجه باشيم از بعضى از مشاغل به‏ عنوان ابزارى جهت تحقير افراد استفاده مى‏ كنيم (براى مثال استفاده از كلماتى چون دهاتى در بين جوامع شهرنشين و از حمال، عمله، بقال، قصاب و مرده ‏شوى و... در بين طبقات تحصيل ‏كرده)
- اگر در چشم ما مهندس، محترم ‏تر از بقال، تهرانى بالاتر از شهرستانى و افغانى و پاكستانى كمتر از فرانسوى و امريكايى است،
- اگر خود را در مقابل دیگران بنده، حقیر، جان نثار، می خوانیم و آنان را حضرتعالی، سرکار عالی و سرور خطاب می کنیم و اگر ......
باید بدانیم راه بسیار درازی تا متمدن شدن به معنای امروزی کلمه در پیش داریم. 
از همین امروز به اعمال خود دقت کنیم و اگر هنوز چنین رفتارها و احساساتی را تجربه می کنیم از خود بپرسیم ما چرا چنین شدیم؟

@essarat
@hooreechannel 🌹

طرحواره‌های متولیان دین
(وقتی زخم‌های روانیِ متولیان، به تجربه یک نسل از دین تبدیل می‌شود)

🔻 هر انسانی جهان را از پشت عینک روان خودش می‌بیند. تجربه‌های کودکی، رابطه با والدین، ترس‌ها، محرومیت‌ها و نیازهای برآورده‌نشده، به‌تدریج الگوهایی در ذهن ما می‌سازند که روان‌شناسان به آنها «طرحواره» می‌گویند. طرحواره به ما می‌گوید دیگران چقدر قابل اعتمادند، خودمان چقدر ارزشمندیم و جهان تا چه اندازه امن است. متولی امور دینی هم پیش از هر جایگاه و عنوانی، یک انسان است؛ با تاریخچه‌ای روانی، ترس‌ها، نیازها و طرحواره‌های خودش.

■ مسأله از جایی جدی می‌شود که این طرحواره‌ها وارد جایگاه دینی و اجتماعی می‌شوند. ویژگی‌ای که در زندگی شخصی یک انسان باقی می‌ماند، وقتی با قدرت، اعتبار و مرجعیت همراه شود، می‌تواند به شیوه‌ای برای تربیت دیگران تبدیل شود. انسانی با طرحواره معیارهای سخت‌گیرانه ممکن است جهان را پر از باید و نباید ببیند. انسانی با طرحواره بی‌اعتمادی، آزادی جوان را تهدید تلقی کند و انسانی با طرحواره تنبیه‌گری، مجازات را ابزار اصلی اصلاح بداند. در این نقطه، روان یک فرد می‌تواند تجربه دینی تعداد زیادی از انسان‌ها را شکل دهد.

■ دختری بیست‌ساله را تصور کنید که می‌گوید: «من درباره خدا شک کرده‌ام. دعا می‌کنم و جوابی نمی‌گیرم. گاهی حتی از خدا عصبانی می‌شوم.» این جمله می‌تواند آغاز گفت‌وگویی عمیق درباره رنج، ایمان و معنای زندگی باشد. اگر پاسخ نخست، ترساندن، سرزنش یا فهرستی از بایدها و نبایدها باشد، دختر کم‌کم یاد می‌گیرد تجربه واقعی خودش را پنهان کند. فاصله گاهی از جایی آغاز می‌شود که انسان احساس می‌کند برای بیان تجربه درونی‌اش جای امنی ندارد.

■ طرحواره تنبیه‌گری در این میان اهمیت زیادی دارد. وقتی خطا همیشه با مجازات پاسخ بگیرد، نوجوان ممکن است دین را بیشتر با ترس از گناه و کیفر تجربه کند تا با امکان رشد و بازگشت. اینجا تفاوت «گناه» و «شرم» مهم است. گناه می‌گوید: «کاری که کردم اشتباه بود.» شرم می‌گوید: «خود من آدم بدی هستم.» گناه می‌تواند فرد را به جبران رفتار سوق دهد؛ شرم عمیق، او را به پنهان‌کاری و فرار نزدیک می‌کند.

■ طرحواره بی‌اعتمادی نیز رابطه را فرسوده می‌کند. وقتی جوان از ابتدا کسی دیده شود که باید مراقبش بود، کنترلش کرد و جلوی انتخاب‌هایش را گرفت، اعتماد از رابطه کنار می‌رود. بعد چرخه‌ای شکل می‌گیرد: کنترل بیشتر، مقاومت بیشتری می‌آورد؛ مقاومت بیشتر، سوءظن را تقویت می‌کند و سوءظن، کنترل بیشتری ایجاد می‌کند. متولی می‌گوید: «این نسل سرکش شده.» جوان می‌گوید: «آنها به من اعتماد ندارند.» هر دو طرف شواهدی برای باور خود پیدا می‌کنند.

■ طرحواره محرومیت هیجانی هم اثر عمیقی دارد. ممکن است کسی درباره رحمت، محبت و کرامت انسان سخن بگوید، اما هنگام مواجهه با جوانی خشمگین، عاشق، شکاک یا سردرگم، نتواند چند دقیقه بدون قضاوت به او گوش بدهد. جوان امروز درباره خدا، عشق، آزادی، بدن، عدالت، مرگ و معنای زندگی سؤال دارد. اگر پاسخ هر سؤال پیش از فهمیدن خود سؤال آماده باشد، گفت‌وگو به سخنرانی تبدیل می‌شود. وقتی گفت‌وگو از بین برود، رابطه هم فرسوده می‌شود.

■ یک سؤال جدی اینجاست: متولی امور دینی تا چه اندازه می‌تواند تشخیص دهد که واکنش او از فهم دینی‌اش می‌آید و چه اندازه از طرحواره‌های شخصی‌اش؟ آدم سخت‌گیر ممکن است سخت‌گیری خودش را عین دینداری ببیند. آدم کنترل‌گر ممکن است کنترل را مراقبت بنامد. آدم بی‌اعتماد ممکن است محدودیت را محافظت از جوان بداند. تشخیص این مرز، بخش مهمی از خودشناسی دینی است.

■ جوان امروز فقط نمی‌پرسد «دین چه می‌گوید؟»؛ به چهره کسی که درباره دین سخن می‌گوید هم نگاه می‌کند. لحن، رفتار، میزان تحمل تفاوت، شیوه برخورد با پرسش و ظرفیت شنیدن، همه در تصویر او از دین نقش دارند. تجربه تحقیر، ترس، کنترل یا بی‌توجهی هیجانی ممکن است از متولی دین به خود دین تعمیم پیدا کند.

■ شاید پیش از قضاوت درباره فاصله نسل جدید از دینداری، باید سؤال دشوارتری پرسید: «چه بخشی از این فاصله، انتخاب جوان است و چه بخشی، محصول تجربه‌ای که ما از دین برای او ساخته‌ایم؟»

یکی از مهم‌ترین وظایف متولیان امور دینی امروز، شناختن روان خودشان است: «این واکنش من از کدام بخش وجودم می‌آید؟ از ایمانم، از دانشم، از ترس‌هایم یا از طرحواره‌ای که سال‌ها با من زندگی کرده است؟»

چون جوان وقتی از یک نهاد دینی فاصله می‌گیرد، ممکن است چهره‌ای را به یاد بیاورد که دین را برای او نمایندگی می‌کرد. گاهی تصویر او از خدا، پیش از آنکه از کتاب‌ها ساخته شود، از رفتار آدم‌هایی ساخته شده که درباره خدا با او حرف زده‌اند.

✍️ مصطفی سلیمانی

https://t.me/elahiyateravan
@hooreechannel 🌹

انجمن‌های زنان در دوران مشروطه، اولین نهادسازی زنان

خاستگاه، اهداف و نقش در تحولات سیاسی ـ اجتماعی ایران جنبش مشروطه نه‌تنها ساختار سیاسی ایران را دگرگون کرد، بلکه نخستین فرصت تاریخی را برای حضور سازمان‌یافتهٔ زنان در عرصهٔ عمومی فراهم ساخت. در این دوره، زنان برای نخستین‌بار انجمن‌هایی تشکیل دادند که ماهیت آن‌ها از فعالیت‌های خیریه و آموزشی تا کنشگری سیاسی گسترده را دربرمی‌گرفت. این انجمن‌ها اغلب مخفیانه فعالیت می‌کردند، زیرا حضور اجتماعی زنان هنوز با مقاومت شدید سنتی و مذهبی روبه‌رو بود. انجمن‌های مخفی زنان نخستین انجمن‌های زنانه در سال‌های ابتدایی مشروطه شکل گرفتند. این انجمن‌ها معمولاً در خانه‌های امن تشکیل می‌شدند و اعضا با نامهای مستعار فعالیت می‌کردند.
کارکردهای اصلی آنها شامل موارد زیر بود:سازماندهی زنان برای تظاهرات و اعتراضات سیاسی برگزاری جلسات آموزشی درباره حقوق زنان و اصول مشروطه جمع‌آوری کمک مالی برای مجاهدان مشروطه انتشار شب‌نامه و اعلامیه‌های سیاسی  انجمن‌ها پایه شکل‌گیری تشکل‌های رسمی‌تر در سال‌های بعد شدند.

✍️ مریم رحمانی

ادامه متن را اینجا بخوانید

@womenstudiesisaorg
@hooreechannel 🌹

آنچه تا امروز از مهاجرتم آموختم:

١- قدر آفتاب را بدانم: هرگز فکرش را هم نمیکردم مردم بسیاری از دنیا ماه ها در انتظار خورشید باشند. اینجا داشتن یک روز آفتابی به تنهایی دلیلی مهم براى شادی است، تا آنجا که در يك روز آفتابى ، مردم تا به هم میرسند و- حتی در ایمیل هایشان - ابراز خوشحالی میکنند و برای هم لذت بردن از آن روز آفتابی را آرزو میکنند.

٢- مهم نیست پلیس باشم یا یک دوره گرد ، وقتی بچه ای اسلحه اش را سمتم میگیرد باید تسلیم شوم.

٣- تفاوت: اصلی ترین موضوع در دنیا به گمانم همین است اگر تفاوت را بپذیریم شاید کمتر جنگی هم در دنیا پیش بیاید. من فهمیدم دنیا پر از تفاوت است.این تفاوت است که باعث می شود همه این آدمها کنار هم در آرامش زندگی کنند.

٤- تنهایی: فهمیدم من برای شاد بودن وابسته به وجود دیگری نیستم. میشود کتابت را برداری و کنج کافه ای بنشينى و از زندگی و تنهایی ات لذت ببری و شاد باشی.

٥- پیری: فهمیدم آرایشگاه برای شصت سالگی به بعد است .باید از آن سن هفته ای یک بار آرایشگاه بروم. همیشه کمی آرایش داشته باشم و شیک ترین لباس ها را بپوشم . جوان همین که ورزش کند کافی است و زیبا.

٦- الویت هایم تغیییر کرد: فهمیدم تفریح اولین گزینه ام باید باشد. برای پسرم نه دانستن مهارتهاى خاص و چند زبان به کار میاید و نه حل معادلات پيچيده و قهرمانی المپیاد ها ، تنها باید برایش خاطرات شادی بسازم. فهمیدم خانه و لباسم مهم نیست اما مهم است که سالی چند مسافرت بروم و هفته ای چند بار به رستوران . من برای شادی آفریده شده ام.

٧- رابطه: فهمیدم از دوست داشتن تنها دوست داشتن را بخواهم. مهم نیست فردا او کنارم باشد یا نه . مهم این لحظه است و حظ ما از عشق به وقت همین لحظه.

٨- کلاس: فهمیدم در دنیای امروز چیزی به اسم باکلاس تر بودن وجود ندارد و در واقع اینجا میگویند : گنده دماغ. چه بسا در آسانسور به هم سلام می کنند و در خیابان گپ می زنند و در رستوران هم بقيه غذایشان را با خود می برند.

٩- فهمیدم لباسهای کوتاه و شیک تنها برای خوش اندامها نیست. ياد گرفتم با ظاهر خودم مشکلی نداشته باشم . دنیا پر از چاق ها و دماغ های بزرگ و پوست های پر لک است و کسی بابتش ناراحت نیست.

١٠- فهميدم آدمها ساده تر از تصور ما هستند و ياد گرفتم مدام از خودم نپرسم: منظورش از اين حرف چه بود! بلكه تنها آنچه را كسى ميگويد ، بشنوم . همين .

١١- از آدمها تعريف كنم و احساساتم را بروز دهم : مهم نيست همكار باشيم يا استاد و دانشجو ، لباس زيباى ديگران و مهربانى شان را تحسين كنم .

١٢- فهمیدم همه آدمها به وطن دوستی نیاز دارند.
این بذر هویت ماست. هر چقدر هم کسی از خاک اش دلگیر باشد باز هم هر جا اسم کشورش بیاید لبش به خنده باز میشود و چیزی در دلش زنده میشود.

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹