💠جهل مقدس!

✳️گویند حکیم ناصرخسرو، اندیشمندِ خردگرای نام‌دار، روزگاری به‌طور ناشناس وارد شهر نیشابور شد. او که به خاطر دیدگاه‌ها و اشعارش مغضوب قشریون و متعصبان زمانه بود، دائم سفر می‌کرد تا از شر دشمنان در امان بماند.

🟩در نیشابور، برای پینه‌زدن بر پای‌افزار (کفش) کهنه‌اش، به دکان پینه‌دوزی رفت. پینه‌دوز مشغول کار شد، اما ناگهان غوغا و فریادی از گوشه‌‌ای از بازار برخاست. پینه‌دوز کارش را رها کرد و شتابان به سوی منبع غوغا دوید.
ساعتی بعد، پینه‌دوز با چهره‌ای افروخته اما خرسند بازآمد، در حالی که تکه‌ای گوشت خونین بر سر درفش پینه‌دوزی‌اش فرو رفته بود!
ناصرخسرو که متحیر شده بود، پرسید: «در بازار چه خبر بود و این غوغا از برای چه بود؟»
پینه‌دوز با افتخار پاسخ داد: «در مدرسه‌ی انتهای بازار، مُلحِدِ گمراهی پیدا شده بود که در سخنانش به شعری از ناصرخسروِ ملعون استناد می‌کرد و مشخص شد از مریدان اوست! علمای دین فتوای قتلش را دادند و مردم مشتاق، پیکرش را تکه‌تکه کردند. هرکس برای کسب ثواب و تقرب به خدا، زخمی بر او می‌زد و پاره‌ای از بدنش را جدا می‌کرد. دریغا و افسوس که نصیب من از این ثواب، فقط همین تکه گوشت کوچک بود!»

ناصرخسرو که این سخن را شنید و شدت جهل و قساوتِ ناشی از تعصب را دید، بی‌درنگ کفش نیمه‌کاره‌اش را از دست پینه‌دوز قاپید و شتابان راه افتاد، در حالی که می‌گفت:
«برادر، کفشم را بده! من حاضر نیستم در شهری که حتی نام ناصرخسرو ملعون در آن برده می‌شود، لحظه‌ای درنگ کنم!»

این حکایت به زیباترین شکل ممکن نمایانگر پدیده‌ای است که آن را جهل مقدس می‌نامند. جهل مقدس، نادانیِ ساده نیست؛ بلکه جهلی است که جامهٔ تقوا، دین‌داری و حق‌طلبی به تن کرده است.
انسانِ آگاه به جهل خود، معمولاً سکوت می‌کند یا جویای حقیقت می‌شود؛ اما انسانی که به جهلی آراسته به تقدس دچار است، خود را دارندهٔ حقیقت مطلق می‌داند. او قساوت و جنایت خود را نه شرارت، بلکه کسب ثواب و ادای تکلیف می‌پندارد. همان‌طور که پینه‌دوز، تکه گوشت انسان بی‌گناهی را به عنوان سند افتخار، ثواب و تقرب به پروردگار بر درفش خود زده بود!
جهل مقدس بستر رشد زهد ریایی و ظاهرگرایی است. کسانی که عمق تفکر ندارند، خشونت را جایگزین استدلال می‌کنند. صائب تبریزی در بیتی نغز این تهی‌بودنِ درونِ مدعیان را چنین تصویر می‌کند:
مخور صائب فریبِ فضل از عمامه‌ی زاهد 
که در گنبد ز بی‌مغزی صدا بسیار می‌پیچد

🟩جهل مقدس آخرین پناهگاه توحش بشر است. هرگاه جامعه‌ای اندیشه‌ورزی، نقد و عقلانیت را کنار بگذارد و تعصب کورکورانه را جایگزین آن کند، جاهلان متعصبِ آن به نام حق، زندگی و حقیقت را به کام همگان تلخ و نابود خواهند کرد. راه نجات هر جامعه‌ای، روی آوردن به عقلانیت، مدارا و پرسش‌گری در برابر ادعاهای مطلق‌گرایانه است.

@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹

‍جنبش مهسا؛
گسستی که به عقب بازنمی‌گردد

شهریور ۱۴۰۱، تاریخ فقط یک روز را ثبت نکرد؛ یک زخم را ثبت کرد. در آن روز، دختری به نام مهسا (ژینا) امینی، پس از بازداشت توسط گشت ارشاد، جان باخت. اما این مرگ، تنها یک حادثه نبود. جرقه‌ای بود بر انبار باروتی که سال‌ها در زیر پوست جامعه انباشته شده بود. از همان روز، چیزی در ایران ترک خورد که دیگر نمی‌توان آن را به هم دوخت.

این نخستین بار نبود که زن ایرانی قامت راست می‌کرد. در انقلاب مشروطه، زنان پشت درهای بسته مجلس ایستادند و خواهان حق مشارکت شدند.
در ۱۷ اسفند ۱۳۵۷، تنها روزها پس از پیروزی انقلاب، زنانی در دانشگاه تهران جمع شدند و به حجاب اجباری «نه» گفتند.
در ۱۳۹۶، دختری روی جعبه‌ برق در خیابان انقلاب ایستاد و روسری سفیدش را به باد سپرد.
مرگ مهسا اما نقطه اوج این زنجیره بود؛ جایی که قطره به سیل بدل شد.

نخستین دستاورد این جنبش، فروپاشی عملی حجاب اجباری است. درست است که قانون نانوشته هنوز در سایه‌ها نفس می‌کشد، اما خیابان دیگر آن را به رسمیت نمی‌شناسد.
در دانشگاه‌ها، کافه‌ها، متروها و پیاده‌روها، زنانی حضور دارند که خودشان برای نوع پوشش‌شان تصمیم می‌گیرند و این نافرمانی جمعی، با همه هزینه‌های امنیتی و قضایی، متوقف نشده است.

حکومت می‌تواند گشت‌ها را احیا کند، می‌تواند بخشنامه صادر کند، اما نمی‌تواند چهار دهه نامرئی‌سازی زنان را از حافظه جمعی پاک کند. زنی که یک بار طعم حضور بدون ترس را چشیده، به قفس بازنمی‌گردد.

دومین دستاورد، تغییر جایگاه زنان در جامعه است. زنان از حاشیه به متن آمده‌اند. برابری‌خواهی دیگر یک خواسته حاشیه‌ای یا متعلق به گروهی خاص نیست؛ نفسِ جامعه است.
این جنبش نشان داد که بسیاری از مردان نیز به آن پیوسته‌اند و از حقوق زنان دفاع می‌کنند. این همبستگی جنسیتی، هنجارهای خانواده و جامعه را از درون تغییر داده است.

سومین دستاورد، شکستن دیوار ترس است. برای نخستین بار پس از انقلاب ۱۳۵۷، زنان و مردان در سراسر ایران علنا با سیاست‌های حاکم در امر پوشش مخالفت کردند.
این جسارت جمعی، فرهنگ سکوت و ترسی را که سال‌ها بر جامعه، به‌ویژه بر زنان، حاکم بود به چالش کشید. ترس از میان نرفته، اما دیگر مطلق نیست.

چهارمین دستاورد، بین‌المللی شدن مبارزه زنان ایران است. صدای زنان ایران به گوش جهان رسید. تصاویر جنبش مهسا و شعار «زن، زندگی، آزادی» به نماد مقاومت تبدیل شد. جایزه‌های بین‌المللی و توجه رسانه‌های جهانی، اگرچه برای برخی نمادین است، اما نشان داد که این جنبش از مرزهای ایران فراتر رفته است. مهم‌تر از آن، نگاه جهانی به حجاب و حقوق زنان در ایران تغییر کرده است.

اما مهم‌ترین دلیل بازگشت‌ناپذیری این جنبش، گسست نسلی است. نسلی که پس از ۱۴۰۱ شکوفا شد، دیگر به پیش از «زن، زندگی، آزادی» بازنگشته است. زبان، افق مطالبات و انتظارات این نسل تغییر کرده است. خواسته‌های آن‌ها نه در بیانیه‌ها، بلکه در زندگی روزمره نهادینه شده است.

تندروها می‌توانند سرعت تغییر را کم کنند، می‌توانند مانع ایجاد کنند، اما نمی‌توانند ذهن‌ها را به عقب برگردانند.

تاریخ ایران این را بارها نشان داده است. مشروطه، با همه سرکوب‌ها و شکست‌ها، ایده قانون و حق را از ذهن ایرانی پاک نکرد. کشف حجاب رضاشاه، چون از بالا و با زور بود، در دل جامعه نفوذ نکرد. اما جنبش مهسا از پایین می‌جوشد؛ از دل خیابان، دانشگاه، خانه و کافه. و آنچه از پایین بجوشد، با انبوه بخشنامه‌ها از بالا نمی‌خشکد.

فشار تندروها بر قانون حجاب، تعلیق و بازگشت گشت ارشاد، و تلاش برای سرکوب، نشانه قدرت نیست؛ نشانه ناتوانی در متوقف کردن روندی است که از پایین به بالا پیش می‌رود.

جنبش مهسا یک گسست تمدنی است. آینده ایران بدون در نظر گرفتن این جنبش قابل تصور نیست. ۲۵ شهریور دیگر فقط یک تاریخ نیست؛ یک حافظه است.

✍لیلا عسگری
@hooreechannel 🌹

اگر از من بپرسند بزرگترین
غمی که در دلت داری چیست؟
بدون لحظه‌ای تردید خواهم گفت:

زنان سرپرست خانوار‌.

قصه رنج‌ زنانی که به هر علتی بار زندگی خود و فرزندان را بر دوش می‌کشند. چه آن‌ها که رها شده‌اند، چه آن‌ها که به اختیار متارکه کرده‌اند، چه آن‌ها که چشم‌انتظار مردی در زندان‌اند و چه آن‌ها که عزادار
مردی که دیگر در این دنیا نیست.

نمی‌خواهم بگویم زنان دست‌ و‌ پا شکسته
و محتاج یک سرپرست ذکورند که بتوانند زنده بمانند، اتفاقاً زنان سرپرست خانواری دیده‌ام شیرزن، کاربلد، مقتصد که خیلی هم خوب و باکیفیت زندگی می‌کنند.

حرف از ان زنانی می‌زنم که نه سواد کافی دارند و نه مهارت و نه قدرت بدنی. آن‌ها که در پستوهای فقر فرهنگی و اقتصادی کاری بلد نیستند جز زاییدن و مادری کردن که کم نیست. مادر بودن کار تمام ‌وقت بی‌اجر و مزد و منّت است.

اما برای مادر خوبی بودن، باید دست‌های
شان بوی نان گرم بدهد. گاهی بوی پرتقال
و گاهی شکلات و شیرینی.

باید لباس پوشاند و خوراند و گرم و سرد
را پایید و پناه شد برای بچه‌ها و این با دست خالی در این وانفسا شدنی نیست
که نیست که نیست.

✍ الهام فلاح
@hooreechannel 🌹

نسل بی‌پناه؛
از کمیابیِ جوانی تا بیمِ سالمندی

در گفت‌وگویی که به‌تازگی پیرامون پروندهٔ «شوک‌های اقتصادی و متولدین دهه ۶۰» با تجارت فردا داشتم، تلاشم این بود که زیستِ این نسل را فراتر از کلیشه‌های نوستالژیک و از منظر جامعه‌شناسی ساختاری و اقتصادی صورت‌بندی کنم.
در این پرونده خانم دکتر شیرین احمدنیا نیز حضور داشته‌اند. مسئلهٔ بنیادین متولدین دهه شصت نه فقدان عاملیت و توانمندی، بلکه برخورد مداوم آنان با ساختارهای ناکارآمد و ناتوان در پاسخگویی است.

این نسل زیست اجتماعی خود را در بستر کمیابی آغاز کرد؛ مدارس چندشیفته و کمبود صندلی دانشگاه‌ها از نخستین نشانه‌های این مواجهه بود. با این حال، فشار جمعیتی و عطش چشمگیر آن‌ها برای آگاهی، به توسعهٔ نهادهای آموزش عالی، به‌ویژه دانشگاه آزاد، و تغییر سبک زندگی انجامید.

شبیه به تجربهٔ «بیبی‌بومرها» در جهان، ورود این نسل پس از جنگ با تحصیلات بالا، مشارکت گسترده و معنادار زنان، اقبال پرشور به مطبوعات فکری، ترجمه و گرایش ویژه به رشته‌های علوم انسانی همراه شد؛ ظرفیتی کم‌نظیر که می‌توانست پیشران دگرگونی‌های ساختاری و توسعهٔ همه‌جانبه باشد، اما زمینه‌های تحقق آن در فضای سیاسی و اقتصادی فراهم نشد.

در بعد اقتصادی، متولدین دهه ۶۰ زمانی به دورهٔ اوج فعالیت و بهره‌وری رسیدند که باید از پنجرهٔ جمعیتی بهره‌مند می‌شدند؛ اما در عمل با تحریم‌ها، بحران‌های پیاپی سیاست خارجی و تنگناهای اقتصادی مواجه شدند.

اقتصاد کشور به‌جای تقویت بخش خصوصی مستقل، در سیطرهٔ بنگاه‌های دولتی و خصولتی رانتی قرار داشت. اعضای این نسل اگر وارد بدنه می‌شدند صرفاً تکنوکرات‌هایی فردی بودند و نه نمایندهٔ یک طبقه یا حضور منسجم نسلی.
کسانی هم که به‌دنبال کسب‌وکارهای شخصی رفتند زیر بار شوک‌ها و رانت رقبا له شدند و حاصل این انسداد، بحران بیکاری تحصیل‌کردگان به‌ویژه زنان و در نهایت آغاز موج مهاجرت گسترده و شکل‌گیری دیاسپورای جدید بود.

در ساحت قدرت و سیاست‌گذاری نیز نسلی که پیش از آن‌ها با تجربهٔ انقلاب و جنگ در ۲۰ یا ۳۰ سالگی تمام ارکان تصمیم‌گیری را در دست گرفته بود، هیچ‌گاه فضا را برای اثرگذاری دهه شصتی‌ها باز نکرد؛ با این توجیه که این نسل «هنوز جوان و در حال کسب تجربه است»!

دهه شصتی‌ها عملاً تریبونی برای بازگویی ایده‌های نسل‌های پیشین باقی ماندند. همین انسداد موجب شد تا پس از سرخوردگی‌های پی‌درپیِ، ۸۴ و ناامیدی فزایندهٔ ۸۸، بسیاری از آن‌ها از عرصهٔ عمومی فاصله بگیرند و به حوزه‌های فردی، اقتصادی و فضای آرام خانواده پناه ببرند.

در واقع، دهه شصتی‌ها پرورش‌دهنده و تربیت‌کنندهٔ «نسل زد و آلفا» شدند و آن‌چه در تحولات پاییز ۱۴۰۱ بروز یافت، جلوه‌ای از همین سبک تربیتی و زیست متفاوتی بود که آن‌ها برای فرزندانشان رقم زدند. چیزی که «زن، زندگی، آزادی» را آفرید و آثارش تا همین امروز از جامعه ایران پاک شدنی نیست.

این نسل نه به قاعده نسلی که به شیوه فردی توفیقات فراوانی در علم و تحصیل و ... داشته‌اند. امروزه بسیاری را از این نسل می‌توان شناخت و بر تمایز و مهارتهایش اذعان کرد.

امروز، بزرگ‌ترین هشدار پیشِ روی ما آیندهٔ این نسل در افق ۱۴۳۰ و بحران پیری است. نسلی که تمام جوانی‌اش را زیر بار تورم، نوسانات ارزی و جهش مسکن دویده، هرگز نتوانسته اندوخته و پس‌انداز پایداری شکل دهد.
با توجه به ضعف صندوق‌های بازنشستگی و شکنندگی ساختارهای حمایتی، بیم آن می‌رود که بزرگ‌ترین نسل تاریخ معاصر در دوران سالمندی به وابستگی معیشتی مضاعف دچار شود؛ نسلی که قربانیِ ساختاری شد که هیچ‌گاه متناسب با گستره و توانش برای او امکان رشد و ثبات فراهم نکرد.

✍سمیه توحیدلو

متن کامل مصاحبه
@hooreechannel 🌹

  چطور در بحث‌ها کمتر حالت تدافعی بگیریم؟

♦️ نشانه‌های هشداردهندۀ بدن را بشناسید:
حالت تدافعی اغلب پیش از آنکه کلمه‌ای بر زبان آورید، در بدن آغاز می‌شود. روون روزن، زوج‌درمانگر، از مراجعانش می‌پرسد «لحظه‌ای که همسرتان آن جمله را گفت، در بدنتان چه حسی پیدا کردید؟». او می‌گوید «ممکن است حس کنید گلویتان گره خورده، معده‌تان منقبض شده، در سینه‌تان فشار حس می‌کنید، یا ضربانتان تند شده». اگر این نشانه‌ها برایتان رخ داد، کمی مکث کنید. با این کار می‌توانید آگاهانه تصمیم بگیرید چه پاسخی بدهید.

♦️ از خودتان بپرسید دارم از چه چیزی دفاع می‌کنم؟
معمولاً پاسخ همان موضوع ظاهری بحث نیست. معمولاً مسئله‌ای شخصی‌تر در میان است: اینکه خودتان را شریک عاطفی خوبی بدانید، دوستی قابل‌اتکا باشید یا در کارتان فردی کارآمد به نظر برسید. جسیکا هریسون، مشاور زوج‌ها، می‌گوید «وقتی حالت تدافعی می‌گیریم، در اصل می‌کوشیم از چیزی محافظت کنیم؛ از یک ارزش، اصل اخلاقی، تصویری که از خودمان داریم یا اعتمادمان به توانایی انجام کاری».

♦️به‌جای قطعیت، کنجکاوی را انتخاب کنید: حالت تدافعی معمولاً حس اطمینان به آدم می‌دهد: حق با شماست، طرف مقابل اشتباه می‌کند و اگر بتوانید منظورتان را واضح بیان کنید، بالاخره متوجه می‌شود. اما هرقدر بیشتر انرژی‌تان را صرف اثبات حرف خود کنید، کمتر به حرف و نگاه طرف مقابل توجه خواهید کرد. دکتر جف کتزمن، روان‌پزشک، می‌گوید باید مسیر را برعکس برویم. راه برون‌رفت از این وضعیت این است که به جای سریع‌تر فکرکردن، کنجکاو شویم.

♦️ آن «۲ درصد حقیقت» را پیدا کنید:
حتی انتقادهایی که ناعادلانه، اغراق‌شده یا در زمان نامناسب مطرح می‌شوند، اغلب رگه‌ای هرچند کوچک از حقیقت دارند. الی کرایم، روان‌شناس بالینی، این بخش را «۲ درصد حقیقت» می‌نامد. البته پیدا‌کردن آن آسان نیست؛ به‌خصوص وقتی تمام تمرکزتان روی ۹۸ درصد حرف‌هایی باشد که به نظرتان اشتباه است. بااین‌حال، پذیرفتن همان بخش کوچکِ درست می‌تواند خیلی زود فضا را آرام‌تر کند.

♦️«هرگز» و «همیشه» را کنار بگذارید:
برخی واژه‌ها دعوا درست می‌کنند، دو نمونۀ بارزش «هرگز» و «همیشه» است. کتزمن می‌گوید «وقتی از واژه‌های مطلق استفاده می‌کنید فرد مقابل را به حالت تدافعی وامی‌دارید». مثلاً اگر بگویید «هیچ‌وقت ظرف نمی‌شویی» کافی است یادآوری کند پنج‌شنبۀ گذشته ظرف‌ها را شسته. از آن لحظه، بحث شما دیگر بر سر نیاز واقعی‌تان نیست و به مشاجره‌ای بر سر همان پنج‌شنبه تبدیل می‌شود. درنتیجه، حرف اصلی‌تان، یعنی «به کمک بیشتری نیاز دارم» اصلاً شنیده نمی‌شود.

♦️ پیش از دفاع از خود، حرف طرف مقابل را بازگو کنید:
وقتی کسی می‌گوید از شما رنجیده، واکنش غریزی این است که توضیح دهید اشتباه شما را فهمیده است. اما برای کسی که صادقانه آسیب‌پذیری خودش را گفته، این توضیح ممکن است چیزی جز توجیه به نظر نرسد. کرایم پیشنهاد می‌کند ابتدا حرف او را به زبان خودتان بازگو کنید؛ سپس از او بپرسید آیا درست فهمیده‌اید یا نه.

♦️ پیامد رفتار خود را بپذیرید، حتی اگر روایت شما متفاوت است:
برای اینکه بپذیرید رفتار شما باعث ناراحتی طرف مقابل شده، لازم نیست تک‌تک جزئیات را همان‌طور که او به یاد دارد قبول کنید. پذیرفتن این موضوع به‌معنای بی‌اهمیت‌بودنِ نیت یا روایت شما نیست؛ فقط یعنی نیازی نیست که روایت شما در اولویت باشد. وقتی طرف مقابل احساس شنیده‌شدن کند، بعداً می‌توانید توضیح دهید که ماجرا را چطور به یاد دارید و منظورتان چه بوده است.

♦️جملاتی برای ترمیم رابطه در آستین داشته باشید:
گاهی باید دست از دفاع‌کردن بردارید و پیشنهاد دهید گفت‌وگو را از نو شروع کنید. مراقب واژۀ «اما» باشید؛ هر جمله‌ای که بعد از «اما» بیاید، مثل یک دفاعیه یا ردّیه شنیده می‌شود و تمامِ پذیرشِ قبلی شما را خنثی می‌کند. کرایم پیشنهاد می‌کند چند جمله را حفظ کنید «می‌فهمم چرا رفتارم ناراحتت کرد»، «حق داری، باعث ناراحتی‌ات شدم»، «کمکم کن بفهمم چه چیزی را درست متوجه نشدم».

♦️  بعد از فروکش‌کردنِ تنش، دوباره به گفت‌وگو برگردید:
وقتی آرام شدید، به گفت‌وگو برگردید و توضیح دهید دلیل واقعیِ واکنشتان چه بوده. هریسون پیشنهاد می‌کند بگویید «بابت حرفم متأسفم. تازه فهمیدم فقط می‌خواستی بگویی کمک بیشتری نیاز داری. اما فکر کردم داری می‌گویی همسر بدی هستم؛ هرچند می‌دانم منظورت این نبود. راستش آن‌قدر برایم مهم است که همسر خوبی باشم که حس کردم باید از خودم دفاع کنم».

🔗 برگرفته از «How to Stop Being So Defensive During Arguments» نوشتهٔ آنجلا هاوپت، ۲۹ ژوئیۀ ۲۰۲۶، تایم.

@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹

♻️نتایج یک‌نظر سنجی در باره خلقیات اجتماعی ما ایرانیان


🔘 دکتر مقصود فراستخواه (جامعه‌شناس) یک پیمایش آزمایشی در سطح ملی،که پرسش‌هایی دربارۀ خلقیات اجتماعی ایرانیان به شکل الکترونیکی با کمک تعدادی از  اعضای هئیت علمی دانشگاه های سراسر کشور انجام داده است و یکی از سؤالات آن پیمایش این بود که اگر روحیات و خلقیات ایرانی بحث انگیز است، بیشتر به کدام مؤلفه‌ها از خلقیات ایرانی مربوط می‌شود؟

▫️ نتایج برحسب رتبه،به شرح زیر است:

🔸بالاترین جوابی که در بحث انگیز بودن خلقیات ایرانی داده بودند، «ضعف فرهنگ کار جمعی و فعالیت مشترک گروهی» بود.

🔸در رتبه بعد «انتقاد پذیری» را بحث‌انگیز دیدند. این که ایرانیان از انتقاد آزرده و ناراحت می‌شوند و وقتی کسی از آن ها انتقاد کند، به دل می‌گیرند.

🔸در رتبۀ سوّم به رودربایستی زیاد، تعریف و تمجید در حضور یکدیگر و قضاوت‌های منفی در غیاب یکدیگر اشاره کردند. گفتند، تعارف ایرانیان در حد واقعیت و رفتارشان نیست.

🔸در رتبۀ چهارم گفتند، ایرانیان معمولا ً پنهان‌کاری می‌کنند و غالباً شفاف نیستند.

🔸 در رتبۀ پنجم گفتند، ایرانی‌ها خودمدارند؛ بیشتر خواسته‌های خود را مبنا قرار می‌دهند. بیش از این که به خواسته‌های جمعی و گروه و منافع عمومی فکر کنند، می‌خواهند خود را نجات دهند.

🔸در رتبۀ ششم معتقد بودند، احساسات در ایران بیشتر بر خردورزی چیره می‌شود.

🔸 در رتبۀ هفتم گفتند، «دروغ» بین ایرانیان رواج دارد.

🔸 سرانجام معتقد بودند ایرانی‌ها به سختی می‌توانند گفت‌و‌گو و توافق پایداری انجام دهند.

📝منبع : کتاب ما ایرانیان، صفحۀ ۲۰، نشر نی

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

.

یک متخصص مغز و اعصاب، ۳۵۰ فرد مسن را که حافظه‌ای کاملاً سالم داشتند و هیچ نشانه‌ای از زوال عقل در آن‌ها دیده نمی‌شد، مورد مطالعه قرار داد.
اما چیزی که او کشف کرد، یک دارو نبود؛ بلکه یک تکنیک بود.


یه عصب‌شناس ژاپنی سال‌ها روی گروهی از سالمندها تحقیق کرد — آدم‌هایی بالای ۸۰ سال که با وجود سن بالا هنوز حافظه‌شون مثل دوران جوانی تیز بود. نه آلزایمر، نه فراموشی، نه افت ذهنی. دکتر هیروشی تاتاکا اول فکر می‌کرد راز کار توی ژن‌هاست، ولی اشتباه می‌کرد.


غذاشون فرق خاصی نداشت. بعضیا ورزش می‌کردن، بعضیا نه. الگوی خوابشون هم مثل بقیه بود. اما یه عادت مشترک بین تقریباً همه‌شون پیدا شد: هر روز با دست می‌نوشتن. فقط ده تا پانزده دقیقه. نه تایپ، نه یادداشت روی گوشی — خودکار روی کاغذ.


وقتی ازشون اسکن مغز گرفتن، دلیلش روشن شد. نوشتن با دست یه جور تمرین تمام‌عیاره برای مغزه: از هماهنگی عضلات دست گرفته تا پردازش فضایی، رمزگذاری حافظه و کار زبانی. مغز موقع تایپ فقط بخش محدودی از این مسیرها رو فعال می‌کنه.


تایپ به‌مرور خودکار می‌شه، ولی نوشتن دستی هیچ‌وقت کامل خودکار نمی‌شه — هر حرف نیاز به تصمیم، دقت و کنترل ظریف داره، و همین باعث می‌شه مغز زنده بمونه.


در آزمایش بعدی، گروهی از آدم‌های ۶۵ تا ۷۵ ساله که نشانه‌های اولیه‌ی افت حافظه داشتن، به دو بخش تقسیم شدن: یه گروه تایپ می‌کرد، گروه دیگه با دست می‌نوشت.


مدت تمرین، زمان و حتی موضوع یکی بود — فقط ابزار فرق داشت. شش ماه بعد، اونایی که با دست نوشته بودن، هم کلمات رو بهتر به خاطر می‌آوردن، هم تندتر فکر می‌کردن و هم یادگیری عمیق‌تری داشتن.


در واقع، خود خودکار بود که مغزشون رو تمرین می‌داد؛ نه نوشته‌هاشون. خیلی از ما فکر می‌کنیم افت حافظه بخشی اجتناب‌ناپذیر از پیر شدنه، اما تحقیقات جدید می‌گن بیشتر به خاطر «کار نکشیدن از مغز» اتفاق می‌افته، نه سن. مغز مثل عضله‌ست — چیزی که ازش استفاده نکنی، تحلیل می‌ره.


بعضیا دنبال قرص‌هایی‌ان که حافظه رو زنده نگه دارن؛ بعضیا هر روز با چند دقیقه نوشتن، خودشون مغزشون رو زنده نگه می‌دارن. یکی دنبال درمانه، اون یکی دنبال تمرینه.
مغز با نگه داشتن خاطرات فعال نمی‌مونه — با تمرین یادآوری فعال می‌مونه.


https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

زنان پشت در خانه‌های امن؛
گزارش «شرق» از تعطیلی‌های پی‌در‌پی خانه‌هایی که پناه زنان آسیب‌دیده و خشونت‌دیده است

در فاصله سال‌های ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۵، از مجموع ۱۵ خانه امن غیردولتی و شش مرکز در آستانه تأسیس، فقط پنج خانه امن فعال در کل کشور باقی مانده است. اندک مراکز باقی‌مانده هم با بحران‌های متعددی دست به گریبان هستند که خطر قریب‌الوقوع تعطیلی برای آنها را محتمل می‌کند.

درباره خانه‌های امن دولتی که از آنها با عنوان «حامی‌سرا» یاد می‌شود نیز هیچ‌گونه اطلاعاتی در دسترس نیست.
«شرق» طی یک ماه، تماس‌های متعددی با رئیس سازمان بهزیستی داشت تا درباره چندوچون این حامی‌سراها با ریاست این سازمان گفت‌وگو کند، اما «حسن موسوی چلک»، پاسخ هیچ‌کدام از تماس‌ها را نداد.

در خیل مسافرانی که هرکدام ساک و چمدان‌های زیادی در دست دارند، زنِ جوانِ تنهایِ کنج ترمنیال، کیف‌دستی کوچک و کیسه پلاستیکی سورمه‌ای‌اش را برمی‌دارد؛ تمام زندگی که توانسته از آن خانه هول و وحشت با خود بردارد. به علاوه جان جوانش را. این‌بار دیگر با عزمی راسخ از روی صندلی بلند می‌شود و به سمت تعاونی شماره سه حرکت می‌کند. شنیده است اگر خودش را به ایلام برساند، شاید بتواند جایی پناه بگیرد. شاید جایی باشد که شب را در آن بخوابد؛ بدون کابوس. شاید کسی حرفش را باور کند؛ بدون توهین و افترا. شاید بتواند چند روز نفس بکشد؛ بدون درد و ترس.

فاطیما باباخانی مدیر خانه امن مهر شمس‌آفرید است و از تعطیلی خانه‌های امن، با لفظ هولناک یاد می‌کند: «در ابتدا حدود ۱۶ خانه امن غیردولتی و هفت خانه امن دولتی وجود داشت.
در مورد خانه‌های امن غیردولتی که اکنون شاید تعدادشان به اندازه انگشتان یک دست هم نباشد، تصویر واقعی‌تری نسبت به مراکز دولتی داریم. این یک اتفاق هولناک برای زنان و کل جامعه است».

از نگاه «زارا امجدیان»، فعال حوزه زنان، خانه امن فقط یکی از حلقه‌های «مسیر خروج امن از خشونت» است: «باید پرسید اگر یک زن در یک شهر کوچک، منطقه مرزی یا روستایی دورافتاده در معرض خشونت باشد و بخواهد کمک بگیرد، چه گزینه‌هایی پیش‌روی اوست؟ اگر لازم باشد خانه را ترک کند، جایی امن برای رفتن دارد؟ خیر.

خشونت علیه زنان هنوز در بسیاری از موارد بیشتر به‌عنوان یک «مسئله خانوادگی» یا «آسیب اجتماعی» دیده می‌شود تا مسئله‌ای که با نابرابری جنسیتی و روابط نابرابر قدرت ارتباط دارد».

بر اساس اطلاعات «مریم بهادری» کارشناس پیشین معاونت زنان و خانواده ریاست جمهوری، در ماه‌های پایانی دولت دوازدهم مجموعا ۱۱ مرکز دولتی در استان‌های زنجان، خراسان جنوبی، تهران (دو مرکز ذوالفقاری و دولت‌آباد)، خراسان رضوی، لرستان، آذربایجان غربی، کرمانشاه، کرمان، ایلام، همدان و سیستان‌وبلوچستان فعال بود: «همچنین ۱۵ مرکز غیردولتی دایر شده بود و شش مرکز غیردولتی دیگر نیز در شرف تأسیس قرار داشت».

«روجیار» که آن شب همه زندگی‌اش را در یک کیف دستی و یک پلاستیک جمع کرده بود در پی جان‌پناه، حالا دیگر آن زن چند سال پیش نیست. کار، درآمدی اندک و یک خانه اجاره‌ای کوچک و مهم‌تر از آن‌ها، عزت نفس، استقلال و حریم خصوصی خودش را دارد. اما چند زن دیگر وقتی با یک کیف کوچک و اندکی امید از خانه‌ای پر از خشونت بیرون می‌زنند، جایی دارند تا دری به روی آنها باز کند؟

✍نیلوفر حامدی

https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1128511
@hooreechannel 🌹

کم‌ترین میل به فرزندآوری در ایران

نرخ باروری در ایران طی هفت دهه گذشته با افت شدید مواجه شده است.

میانگین فرزندآوری زنان از بیش از ۷ فرزند در دهه ۱۳۴۰ به حدود ۱.۳۵ فرزند در سال‌های اخیر رسیده است.

تعداد فرزندانی که زنان ایرانی به دنیا می‌آورند در این بازه زمانی بیش از ۸۰ درصد کاهش یافته است.

این رقم بسیار پایین‌تر از نرخ جایگزینی جمعیت یعنی ۲.۱ فرزند قرار دارد.

👈به این آمار اضافه کنید: نرخ بالای فرزند آوری افاغنه و تغییر ترکیب جمعیتی در آینده نزدیک
زاد و ولد بیشتر در مناطق محروم و دهک های پایین جامعه
تاثیر فقر و سو تغذیه در نسل آینده که هم اینک نیز شاهد بروز آنها در کوتاهی قد دانش آموزان مناطق سیستان و بلوچستان هستیم
هزینه های گزاف سلامت و بهداشت و خروج نخبگان از چرخه جمعیتی و تکثیر کارگر برای صدور به کشورهای دیگر....

@hooreechannel 🌹

♻️ما تربیت نشدیم!

تربیت ما بیش از این نبوده است که به بزرگ‌ترها احترام بگذاریم، کلمات زشت نگوییم، پیش دیگران پای خود را دراز نکنیم، حرف‌شنو باشیم، صبح‌ها به همه سلام کنیم، دست و روی خود را با صابون بشوییم، لباس تمیز بپوشیم، دست در بینی نبریم و …

اما ساده‌ترین و ضروری‌ترین مسائل زندگی را به  ما یاد ندادند.

کجا به ما آموختند که چگونه نفس بکشیم، چگونه اضطراب را از خود دور کنیم، موفقیت چیست، ازدواج برای حل چه مشکلی است، در مواجهه با مخالف چگونه رفتار کنیم …

در کودکی به ما آموختند که چموش نباشیم، اما پرسشگری و آزاداندیشی و شیوه‌های نقد را به ما نیاموختند.
داگلاس سیسیل نورث، اقتصاددان آمریکایی و برندۀ جایزۀ نوبل اقتصاد در سال ۱۹۹۳می‌گوید: «اگر می‌خواهید بدانید کشوری توسعه می‌یابد یا نه، سراغ صنایع و کارخانه‌های آن کشور نروید. اینها را به‌راحتی می‌توان خرید یا دزدید یا کپی کرد. می‌توان نفت فروخت و همۀ اینها را وارد کرد. برای اینکه بتوانید آیندۀ کشوری را پیش‌بینی کنید، بروید در دبستان‌ها؛ ببینید آنجا چگونه بچه‌ها را آموزش می‌دهند. مهم نیست چه چیزی آموزش می‌دهند؛ ببینید چگونه آموزش می‌دهند. اگر کودکانشان را پرسشگر، خلاق، صبور، نظم‌پذیر، خطر‌پذیر، اهل گفتگو و تعامل و برخوردار از روحیۀ مشارکت جمعی و همکاری گروهی تربیت می‌کنند، مطمئن باشید که آن کشور در چند قدمی توسعۀ پایدار و گسترده است.»

از «نفس کشیدن» تا «سفر کردن» تا «مهرورزی» به آموزش نیاز دارد. بخشی از سلامت روحی و جسمی ما در گرو «تنفس صحیح» است.

آیا باید در جوانی یا میان‌سالی یا حتی پیری، گذرمان به یوگا بیفتد تا بفهمیم تنفس انواعی دارد و شکل صحیح آن چگونه است و چقدر مهم است؟!

به ما حتی نگاه کردن را نیاموختند. هیچ چیز به اندازۀ «نگاه» نیاز به آموزش و تربیت ندارد. کسی که بلد است چطور ببیند، در دنیایی دیگر زندگی می‌کند؛ دنیایی که بویی از آن به مشام بینندگان ناشی نرسیده است.

هزار کیلومتر، از شهری به شهری دیگر می‌رویم و وقتی به خانه برمی‌گردیم، چند خط نمی‌توانیم دربارۀ آنچه دیده‌ایم بنویسیم. چرا؟ چون در واقع «ندیده‌ایم». همه چیز از جلو چشم ما گذشته است؛ مانند نسیمی که بر آهن وزیده است.

جان راسکین، آموزگار بزرگ نگاه، در قرن نوزدهم می‌گفت: «اگر دست من بود، درس طراحی را در همۀ مدارس جهان اجباری می‌کردم تا بچه‌ها قبل از اینکه به نگاه‌های سرسری عادت کنند، درست نگاه کردن به اشیا را بیاموزند.»

می‌گفت: «کسی که به کلاس‌های طراحی می‌رود تا مجبور شود به طبیعت و پیرامون خود، بهتر و دقیق‌تر نگاه کند، هنرمندتر است از کسی که به طبیعت می‌رود تا در طراحی پیشرفت کند.»

اگر در خانه یا مدرسه، یاد گرفته بودیم که چطور نگاه کنیم، چطور بشنویم و چطور بیندیشیم، انسانی دیگر بودیم.
انسانی که نمی‌‌تواند از چشم و گوش و زبان خود درست استفاده کند، پا از غار بدویت بیرون نگذاشته است؛ اگرچه نقاشی‌های غارنشینان نشان می‌دهد که آنان با «نگاه» بیگانه نبودند.

بسیارند پدرانی که نمی‌دانند اگر همۀ دنیا را برای دخترشان فراهم کنند، به اندازۀ یک‌بار در آغوش گرفتن او و بوسیدن روی او، به او آرامش و اعتماد به نفس نمی‌دهد.

عجایب را در آسمان‌ها می‌جوییم، ولی یک‌بار به شاخۀ درختی که جلو خانۀ ما مظلومانه قد کشیده است، خیره نشده‌ایم.

نگاه کردن، شنیدن، گفتن، نفس کشیدن، راه رفتن، خوابیدن، سفر کردن، بازی، تفریح، مهرورزی، عاشقی، زناشویی و اعتراض، بیشتر از املا و انشا نیاز به معلم و آموزش دارند.

✍رضا بابایی

http://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

‍ «مدیریتِ تنش‌های روزمرۀ خانگی؛ برساخته‌ای که زنان مستقل را زمین‌گیر می‌کند»

🖊️در دنیای امروز زنان، دیگر صرفاً دربند و وابستۀ مالی نیستند که از مناسباتِ نابرابرِ خانواده رنج ببرند؛ اما، ما با پدیدۀ تازه‌ای روبه‌ایم: زنانی که صاحبِ خانه، شغل و آگاهی‌اند، اما همچنان در چرخۀ «تکلیفِ حفظِ انسجام خانواده»اسیر مانده‌اند.
این زنان از یک سو به‌خوبی درمی‌یابند که نظامِ حاکم بر خانواده، مبتنی بر تحقیرِ جنسیتی و خشونتِ نمادین است. از سویی خود را مسئولِ «سرپا نگه‌داشتنِ» همین نظامِ بیمار می‌دانند.
وقتی در این راه درمانده می‌شوند، جمله‌ای بر لب می‌آورند که راویِ تمامِ معمایِ جامعه‌شناسیِ خانواده‌های ایرانی است: «دوست دارم خانواده ام را حفظ کنم، ولی تنهایی نمی‌توانم.»

مفهوم “حفظ کانون خانواده” در فرهنگ پدرسالار به “رسالت زنانه” تبدیل شده که زن را مسئول مدیریت بحران‌های عاطفی خانواده می‌کند. حتی زنان مستقل امروزی، ناخودآگاه تخریب خانواده را با نقص شخصی خود برابر می‌دانند. در حالی که خانواده یک سیستم پویاست و تغییر قواعد آن نیازمند مشارکت همه اعضاست؛ تلاش یک نفر به تنهایی برای تغییر، اغلب منجر به مقاومت سیستم و بازگشت به وضعیت پیشین می‌شود.

این شکستِ زنِ مستقل در اصلاحِ خانواده، ریشه در سه سطحِ به‌هم‌پیوستۀ جامعه‌شناختی دارد. در سطحِ خرد و میانی و کلان. هرگاه زن مرزی تازه تعریف می‌کند، اعضای خانواده با راهبردهایی نظیرِ نادیده‌انگاری، متهم‌سازی به بزرگ‌نمایی یا قربانی‌نماییِ معکوس واکنش نشان می‌دهند، که تلاش‌های او را یکی پس از دیگری خنثی می‌کند. در سطحِ میانی، شبکۀ خویشاوندی همچون ناظری بیرونی بر انسجامِ ظاهری نظارت دارد؛ زنی که قصدِ فاصله‌گذاری دارد، ناگهان خود را در برابر تمامیِ روابطِ خویشاوندی می‌بیند که او را به خودخواهی و گسستن از ریشه متهم می‌کنند، اتهامی چنان سنگین که بسیاری را از ادامۀ مسیر بازمی‌دارد. و در سطحِ کلان، جامعۀ ما در وضعیتی گذار به سر می‌برد: از یک سو به زنان استقلالِ تحصیلی و اقتصادی می‌دهد، اما از سوی دیگر نهادهای اجتماعیِ لازم برای بازتعریفِ نقشِ «زنِ مستقل در خانواده» را فراهم نکرده است این دوگانگی، زن را در فضایی معلق رها می‌کند که نه می‌تواند به نظامِ سنتی برگردد و نه می‌تواند به‌کلی از آن بگسلد.

در چنین وضعیتی، کلیدِ رهایی در بازتعریفِ خودِ مفهوم «حفظ» نهفته است. جامعه‌شناسیِ نوینِ خانواده بر تفکیکِ دو مقولۀ بنیادین پای می‌فشارد: «حفظِ شکلِ خانواده» در برابر «حفظِ امکانِ پیوندِ سالم». در جامعۀ امروز، هم‌نشینیِ اجباری و تحملِ تحقیر دیگر یک ارزش به‌شمار نمی‌رود؛ آنچه اصالت دارد، حفظِ سلامتِ کنشگران برای بازتعریفِ رابطۀ آینده است. از این منظر، زنِ مستقل با «فاصله‌گذاریِ هوشمندانه» - نه از رویِ کینه، که از رویِ عقلانیتِ بقا - در حالِ «حفظِ خانواده» به‌معنایِ واقعیِ آن است؛ او دارد «پلِ بازگشت» را برای روز مبادا نگه می‌دارد، بی‌آنکه خود در ویرانۀ آن دفن شود.

اما راهکارِ عملیِ این معضل در چیست؟ تا پیش از تغییرِ گفتمانِ غالب از «تکلیفِ اخلاقیِ انحصاریِ زنان» به «مسئولیتِ ساختاریِ کلِ نظام»، تنها راهبردِ ممکن برای زنانِ امروز، «مدیریتِ میزانِ تأثیرپذیری» از ساختار است. به این معنا که اولاً بپذیریم«نمی‌توانم نظام را تغییر دهم» یک ضعف نیست، بلکه یک بینشِ دقیقِ سیستم‌نگرانه است؛ ثانیاً تعاملات را به زمان‌ها و مکان‌های مشخص محدود کنیم تا پیوند حفظ شود، اما هزینه‌ی روانی‌اش مدیریت‌پذیر باشد؛ و ثالثاً «خانوادۀ دومِ ذهنی» یعنی شبکه‌ای حمایتی خارج از خانواده‌ی اصلی بسازیم که در آن، کرامتِ زنانه به رسمیت شناخته می‌شود.در پایان، یادمان باشد؛ که گاهی «شکستِ یک فرد» در تغییرِ یک ساختار، خود گواهی بر «قدرتِ قاهرِ آن ساختار» است. پس زنِ ایرانیِ امروز، اگر در تلاشِ خود برای اصلاحِ نظامِ خانوادگی‌اش درمانده می‌شود، مقصر نیست؛ او قربانیِ ناهماهنگیِ میانِ سوژگیِ مدرنِ خود و زیست‌جهانِ سنتیِ جامعه است. قدرتی که او در این میان از خود نشان می‌دهد، نه در تغییر دادنِ دیگران، که در سالم ماندنِ خویشتن است.

او با انتخابِ زیستِ مستقلِ مشروط، درحالی‌که درِ خانه را به رویِ تغییرِ احتمالیِ دیگران باز می‌گذارد، درحقیقت الگویی از «عاملیتِ مقاوم» را برای نسلِ فردا به یادگار می‌گذارد؛ الگویی که فریاد می‌زند: می‌شود خانوادۀ قدیم را دوست داشت، بی‌آنکه خود را در آستانۀ نابودی گذاشت.

✍️ندا هنرجو| شهریور ۱۴۰۵

@womenstudiesisaorg
@hooreechannel 🌹

نیازهای اصلی زنان در رابطه



@zistboommedia
@hooreechannel 🌹

وقتی دویدن، به زندگی بدیل تبدیل می‌شود


جمعه ۲۷ شهریور ۱۴۰۵، مسابقه ۱۰ کیلومتر تهران در بوستان ولایت برگزار شد؛ رویدادی که انتشار تصاویر حضور زنان بدون حجاب اجباری در آن، خیلی زود بحثی فراتر از ورزش ایجاد کرد.

مسابقهٔ ۱۰ کیلومتر تهران قرار بود یک رویداد ورزشی باشد؛ خط شروع، مسیر مسابقه و خط پایان. اما تصاویری که از حضور زنان بدون حجاب اجباری منتشر شد، معنای مسابقه را از چارچوب ورزش بیرون برد.
زن‌ها تریبونی در اختیار نداشتند و بیانیه‌ای هم صادر نکردند؛ آنها فقط دویدند. اما همین دویدن در یک رویداد رسمی، پرسشی بزرگ‌تر را پیش کشید: چرا رفتاری که برای بخشی از جامعه به امری عادی در زندگی روزمره تبدیل شده، هنوز در نظام رسمی به‌عنوان تخلف دیده می‌شود؟

اهمیت این رویداد دقیقاً در همین شکاف است. برگزارکنندگان اعلام کرده بودند مقررات پوشش باید رعایت شود، اما در میدان مسابقه، بخشی از شرکت‌کنندگان انتخاب دیگری کردند.
واکنش مسئولان ورزشی نیز نشان داد که میان مقررات اعلام‌شده و امکان اجرای آن فاصله‌ای وجود دارد. بنابراین، ماجرا صرفاً «بی‌حجابی در یک مسابقه» نیست؛ یک نهاد رسمی با واقعیتی اجتماعی روبه‌رو شده که دیگر به‌آسانی نمی‌توان آن را نادیده گرفت.

تحولات اجتماعی همیشه از جایی آغاز نمی‌شوند که سیاستمداران انتظارش را دارند. گاهی تغییر از دل رفتارهای معمولی بیرون می‌آید؛ رفتاری که در ابتدا ممکن است صرفاً انتخابی شخصی به نظر برسد، اما وقتی تکرار می‌شود، به یک الگوی اجتماعی تبدیل می‌شود و پیامد سیاسی پیدا می‌کند.
بی‌حجابی نیز در بخش‌هایی از جامعه، از یک «اعتراض موردی» فاصله گرفته و به بخشی از شیوهٔ زندگی روزمره تبدیل شده است.

این تغییر مهم است، چون مقاومت مدنی زمانی وارد مرحلهٔ تازه‌ای می‌شود که رفتار اعتراضی، به جای آنکه فقط در لحظهٔ اعتراض رخ دهد، به رفتار عادی زندگی تبدیل شود.

اینجاست که تمایز آنتونی گیدنز میان «سیاست رهایی» و «سیاست زندگی» برای فهم این پدیده مفید می‌شود.
گیدنز سیاست رهایی را معطوف به رها شدن از نابرابری، سلطه و محدودیت می‌داند؛ در حالی که سیاست زندگی بیشتر به انتخاب دربارهٔ شیوهٔ زیستن، هویت و خودتحقق‌بخشی مربوط است.
به بیان ساده، اولی بیشتر می‌پرسد «چگونه از این محدودیت رها شویم؟» و دومی می‌پرسد «چگونه می‌خواهیم زندگی کنیم؟»

اگر این چارچوب را به ماجرای مسابقه تعمیم دهیم، اهمیت آن فقط در شکستن یک قاعده نیست. زنی که پیش‌تر ممکن بود بدون حجاب اجباری در خیابان رفتاری اعتراضی تلقی شود، اکنون می‌تواند همان انتخاب را در رفتن به دانشگاه، خرید، کافه، ورزش یا شرکت در یک مسابقه انجام دهد؛ یعنی انتخابی که زمانی شکل مقاومت داشت، به تدریج می‌تواند شکل زندگی بگیرد.

این تغییر، رابطهٔ جامعه و حکومت را نیز دگرگون می‌کند. حکومت برای اجرای یک قاعده فقط به قانون نیاز ندارد؛ به سازوکار اجرایی، نهادهای همکار و پذیرش اجتماعی نیز نیازمند است.
وقتی یک رفتار در مقیاس گسترده تکرار شود، هزینهٔ کنترل آن افزایش می‌یابد و نهادهای رسمی با فاصله‌ای روبه‌رو می‌شوند که میان مقررات و زندگی واقعی شکل گرفته است.

بنابراین، اهمیت این مسابقه در تعداد دونده‌ها یا حتی تصاویر پربازدید آن خلاصه نمی‌شود. اهمیتش در تبدیل شدن یک انتخاب شخصی به یک واقعیت اجتماعی است.
جامعه الزاماً با فریاد تغییر نمی‌کند؛ گاهی با تکرار انتخاب‌های کوچک تغییر می‌کند. وقتی این انتخاب‌ها از استثنا به عادت، و از عادت به شیوهٔ زندگی تبدیل شوند، دیگر فقط با «اعتراض» مواجه نیستیم؛ با شکل‌گیری یک زندگی بدیل روبه‌رو هستیم.

آن صبح، زنان ده کیلومتر دویدند. اما آنچه در خیابان دیده شد، فقط حرکت چند صد دونده نبود؛ نشانه‌ای بود از اینکه بخشی از جامعه می‌خواهد دربارهٔ شیوهٔ زندگی خود، خودش تصمیم بگیرد.

وقتی یک انتخاب شخصی به بخشی از زندگی روزمره تبدیل می‌شود، قدرت تا کجا می‌تواند آن را دوباره به یک تخلف تبدیل کند؟

✍حمید آصفی

@hooreechannel 🌹

‍ 🎯 تحقیقی تازه نشان می‌دهد پدران بیش‌ از پیش برای خانواده وقت می‌گذارند

♦️ وال ‌استریت ژورنال، هریت توری — مطالعه‌ای تازه نشان می‌دهد که پدرانِ تحصیل‌کرده، در مقایسه با دوران پیش از همه‌گیری کرونا، به‌طوری چشمگیر ساعات کاری‌شان را کاهش داده‌اند و زمان بیشتری را با خانواده‌هایشان می‌گذرانند.

♦️بر اساس تحلیل داده‌های فدرال مربوط به نحوۀ استفاده از زمان، که از سوی اندیشکدۀ «مؤسسۀ آمریکایی پسران و مردان» انجام شده است، پدران تحصیل‌کرده‌ای که فرزند خردسال دارند از میزان ساعات کاری‌شان ۶ ساعت در هفته کاسته‌اند و در مقابل بیش از ۴ ساعت در هفته را به کارهای خانه و مراقبت از فرزندانشان اختصاص داده‌اند. این پژوهش داده‌های دو دورۀ سه‌ساله، یعنی دورۀ منتهی به سال ۲۰۱۹ و دورۀ منتهی به سال ۲۰۲۴ که جدیدترین داده‌های موجود است، را با یکدیگر مقایسه کرده است.

♦️این موضوع نشان می‌دهد تغییری چشمگیر نسبت به دو دهۀ منتهی به دوران همه‌گیری کرونا رخ داده است، زیرا در آن دوران حتی با وجود افزایش حضور مادرانِ دارای فرزندان خردسال در بازار کار، میزان زمانی که پدران صرفِ مراقبت از کودکان و کارهای خانه‌داری می‌کردند تغییر محسوسی نداشت.

🔗 هریت توری؛ خبرنگار وال ‌استریت ژورنال

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹

.

صدای بلند تلویزیون

امروز سرزده به خانه بابا و مامان می‌روم.
اهل این خانه بارها این خانه را ترک کرده‌اند.
یک بار به بهانه ازدواج.
یک بار به بهانه مهاجرت.

یادم نمی‌رود روزی را که پدرم در نصیحتی به من گفت:
«به بچه‌ات آن‌قدر نزدیک نشو که نتوانی جدایی از او را تحمل کنی.»
سال‌هاست این جمله در ذهنم مانده.
انگار پدر برای خودش مانیفستی ساخته تا انتظار نکشد:
زیاد نزدیک نشو،
تا اگر روزی رفتند،
کمتر درد بکشی.

پدر را بغل می‌کنم و درون خودم زمزمه می‌کنم:
«مرد، بی‌خیال...
با ما صمیمی باش.
اگر قرار است یک روز از هم جدا شویم، لااقل تا آن روز از هم دور زندگی نکنیم.»


اما مادر انگار راه دیگری را انتخاب کرده است.
نگاهم که به خانه می‌افتد، می‌فهمم.
به بزرگی خانه.
به تعداد صندلی‌های میز ناهارخوری.
به مبل‌ها.
به ظرف‌های جورواجور داخل دکور.
و به ماشین ظرفشویی بزرگی که انگار برای ظرف‌های دو نفر ساخته نشده است...

پدر برای انتظار نکشیدن، جمله‌ای ساخته.
مادر برای انتظار کشیدن، خانه‌ای چیده.

یادم می‌آید روزهایی را که مادر همه را دور هم جمع می‌کرد.
پایت را که به خانه می‌گذاشتی، یا صدای یک آهنگ شاد می‌آمد یا هیاهوی بچه‌ها.
یکی چیزی می‌گفت.
یکی می‌خندید.
بچه‌ها این طرف و آن طرف می‌دویدند.
و مادر میان همه این شلوغی‌ها، سفره‌اش را می‌چید.
حالا جای بیشتر آن صداها را صدای بلند تلویزیون گرفته است...

من تنها بچه‌ای هستم که هنوز می‌توانم با همسر و فرزندم، سرزده در این خانه را باز کنم.
وقتی می‌آییم، برای چند ساعتی دوباره خانه شلوغ می‌شود.
صدای حرف زدن ما با صدای بازی و خنده فرزندم قاطی می‌شود.
مادر دوباره سراغ همان ظرف‌ها می‌رود.
چند صندلی دوباره پُر می‌شوند.
و صدای تلویزیون میان هیاهوی ما گم می‌شود.


اما ما هم بالاخره باید برویم...

✍سهیل رضایی

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

✅ "غربزدگی الزاما بد نیست"

۱- یک غربى معمولا بطرى آبش را از خودش جدا نمی کند. استاد هم با بطرى آب درس می دهد و آب تنها چیزى است که غربی ها به شدت می خورند و ما نه!

۲- هر چقدر ما ایرانی ها شلنگ قلیون به دست داریم، این غربی ها کتاب در دست دارند کتاب جزء لاینفک زندگى این مردم است.

۳- در جواب پرسیدن حال شان به جاى قربان شما و نوکرتم جواب روشن می دهند و شما در جریان حال شان قرار می گیرید مثلا می گویند: خوبم، کمى مریضم، خسته ام، بد نیستم، عالى ام، ....

۴- وقتى لطفى می کنید مثلا از غذای تان به کسى تعارف می کنید به جاى گفتن الهى فدات بشم و دورت بگردم خیلى واضح می گویند: تو مهربانى و ... .
و شما روزى را تصور کنید که به خاطر کارهاى معمولى چند بار به شما گفته شده مهربان هستید، آیا به سمت مهربان تر شدن نمى روید؟!

۵- بین مشاغل مختلف تفاوت جایگاهى نیست. پزشک از اتاقش بیرون می آید و هر مریض را شخصا صدا می کند، استاد، روز اول می گوید من نه پرفسورم، نه sir، نه مسیو، من فقط "مت"(اسم کوچکش) هستم.

۶- مردم ورزش می کنند ... به معناى واقعى کلمه نه آمپول و تزریق هورمون...
نه به شرایط خاصى احتیاج دارند نه باشگاه نه وقت کافى....
با دوچرخه سر کار می روند... بارها کسانى را دیده ام که کالسکه به دست، می دویدند....
دوستى در باشگاه، کارمندان جایى را دیده بود که وقت ناهارشان را به باشگاه مى آیند و ورزش می کنند.

۷- وقتى نگاه تان به کسى می افتاد سریع لبخند می زند و احتمالا روز خوش می گوید، ما چرا انقدر با نگاه همدیگر مشکل داریم و چرا انقدر به هم زل می زنیم؟!

۸- از چه زمانى ما کمتر در مترو و اتوبوس براى مسن ها، صندلى خالى کردیم؟
اینجا اگر براى مسن ها و باردارها و بچه ها صندلى خالى نکنید علنا دیگران به شما تذکر می دهند.

۹- با بچه ها، حیوانات و طبیعت مهربان تر بودن نشان از انسان تر بودن شما دارد.

۱۰- بدون ترحم و تحقیر به ضعیف ترها کمک می کنند.
کسى احساس برتر بودن به شما نمی دهد.

۱۱- در رفتارشان خود را درگیر قید و بندهای حاصل از آداب و تشریفات نمی کنند،
خودشان هستند و فکرشان را صرف ارائه ی ماسک اجتماعی نمی کنند چون از این که خودشان باشند هراسی ندارند.
و...

ما اما از غرب زدگی فقط فرو مایه ترین مدهای گروه های افراطی رو یاد گرفتیم.

چرا این ۱۱ مورد رو یاد نگرفتیم؟!

"گاهی باید خودمان را بتکانیم"


✔هرکسی با هر مدرک تحصیلی ،

شهامت تزریق یک آمپول ساده را به بیماری ندارد چون میداند در صورت خطا باید "پاسخگو" باشد.

✔️ هرکسی با هر مدرک تحصیلی ،

حاضر نیست چند آجر را روی هم بچیند ، چون میداند علاوه بر دانش و تجربه باید آجرها درست چیده شوند چون اگر دیوار کج باشد باید "پاسخگو" باشد.


✔️ هر کسی با هر مدرک تحصیلی ،

حتی مرتبط حاضر نیست ، نسبت به تنظیم موتور یک اتومبیل اقدام کند ، چون میداند در صورت عدم توانایی و اشتباه کردن باید "پاسخگو" باشد.

✔️ هرکسی با هر مدرک تحصیلی ،

  حتی مرتبط حاضر نیست ، نسبت به بستن یک کلید معمولی برق اقدام کند ، چون میداند در صورت اتصال و خرابی باید "پاسخگو" باشد .


✔️ هرکسی با هر مدرک تحصیلی ،

حاضر نیست دو قطعه فلز را به هم جوش دهد چون میداند در صورت عدم توانایی علاوه بر آسیب زدن به چشم خود باید "پاسخگو" باشد .


✔️ هرکسی با هر مدرک تحصیلی ،

حاضر نیست پشت توپ پنالتی بایستد چون میداند در صورت گل نزدن باید "پاسخگو" باشد.
و اما در کشور ما هرکسی با هر مدرک تحصیلی و با هر میزان تجربه و دانش

" حاضر است "

  رییس ، مدیر ، عضو شورا ، نماینده و کارشناس  و بالاتر شود و خدمت کند .

چون میدانند قرار نیست " پاسخگو " باشد و قرار نیست از پستش کناره گیری کند!


https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

‍

حرفهای یک خانم امریکایی در مورد مدیریت رابطه

«۲۳ سال است که ازدواج کرده‌ام. بیشتر روزها وقتی شوهرم از سر کار به خانه می‌آید، موهایم کاملاً به‌هم‌ریخته است.

معمولاً وقتی به خانه می‌رسد، مستقیم می‌رود دوش می‌گیرد. وقتی بیرون می‌آید، من غذایش را برایش می‌آورم. او پشت میز می‌نشیند و من از او پذیرایی می‌کنم.

من دوست دارم به شوهرم خدمت کنم. این کار را نمی‌کنم چون مجبورم؛ انجامش می‌دهم چون خودم می‌خواهم. مراقبت‌کردن از مردی که برای ایجاد رفاه و رسیدگی به خانواده‌مان جان کنده، حس خوبی به من می‌دهد؛ مردی که این فرصت را برایم فراهم کرده تا فرزندانم را بزرگ کنم و کنارشان باشم.

حالا بچه‌هایم بزرگ شده‌اند و زندگی بسیار راحتی دارم. زیاد پیکل‌بال و گلف بازی می‌کنم و روزهایم معمولاً این‌طور می‌گذرد. در کارهای خانه هم کمک دارم.

شوهرم واقعاً جان کنده تا ما بتوانیم چنین زندگی‌ای داشته باشیم... البته من هم بسیار زحمت کشیده‌ام. اما احساس می‌کنم افراد زیادی می‌خواهند به شما بگویند خدمت‌کردن به شوهرتان شرم‌آور، نشانهٔ ضعف یا تحقیرکننده است.

ولی به نظر من، چیزی را از دست داده‌ایم—یا شاید اصلاً هیچ‌وقت آن را یاد نگرفته‌ایم—و آن قدرت همکاری است.

همکاری، قدردانی را به همراه می‌آورد. هیچ‌کس نمی‌تواند با فرد دیگری همکاری موفقی داشته باشد، مگر اینکه قدردانی متقابلی میانشان وجود داشته باشد.

و باور کنید شوهرم به شیوه‌ای که یک مرد از یک زن قدردانی می‌کند، قدر مرا می‌داند؛ همان‌طور که من نیز به شیوه‌ای که یک زن از یک مرد قدردانی می‌کند، قدر او را می‌دانم.

اگر بخواهید این مزخرفاتِ “من، من، من، من و من” را باور کنید، هیچ‌وقت نمی‌توانید همراه با شخص دیگری چیزی معنادار خلق کنید.

همکاری به هوش زیادی نیاز دارد؛ به‌خصوص هوش هیجانی. اگر کسی بنشیند و به زنی بگوید چون توانسته سال‌های سال با یک نفر همکاری و زندگی کند، پس زن ضعیفی است، به نظر من آن شخص نادان است.

چون همکاری آسان نیست و برای کسانی که از نظر قلبی، عاطفی یا خودانضباطی ضعیف‌اند ساخته نشده است. همکاری کار آدم‌های ضعیف نیست؛ به من اعتماد کنید.»

"ترجمه ماشین"

@hooreechannel 🌹

.
درخت نخل؛ درخت عجیبی است:
وقتی نخلی را می‌خواهند قطع کنند می‌گویند «بکش»؛ جنوبی‌ها بیشتر می‌دانند که چه می‌گویم.
انگار این درخت چیزی شبیه به آدمیزاد است.
نخل تنها درختی است که اگر سرش را قطع کنی می‌میرد،
بر خلاف همه درخت‌ها که سرشان را که می‌زنی،
بار و برگ‌شان بیش‌تر و تر هم می‌شود.
اما نخل، نه! سرش را که قطع کردی می‌میرد…
مهم نیست ریشه‌اش در خاک سالم باشد، نخل بی‌سر می‌میرد!

این جمله پرنکته را به دکتر مجتهدی، استاد فلسفه دانشگاه تهران نسبت می‌دهند؛
همیشه می‌گفت: فرهنگ مثل درخت نخل است!
مهم نیست ریشه‌ات هزاران سال در خاک تاریخ است،
مهم این است که سرت هم سالم باشد!
یعنی نمود فرهنگی امروز جامعه‌ات هم سالم باشد.
اگر فرهنگ امروز جامعه‌ای بیمار شد، آن فرهنگ می‌میرد، حتی اگر هزاران سال ریشه داشته باشد!


tahlilvarasad
@hooreechannel 🌹

‍ یک تغییر کوچک در رفتار، تأثیر چشمگیری بر مغزتان می‌گذارد

♦️ چطور می‌توانیم شیمی مغزمان را عوض کنیم و هورمون‌هایی در آن آزاد کنیم که هم استرسمان را کم کند و هم قلبمان را سالم نگه دارد؟ کافی است کارهای کوچکِ محبت‌آمیز انجام بدهیم. شاید عجیب یا غیرقابل‌باور به نظر برسد، اما پژوهشگران، روان‌شناسان و بسیاری از متخصصان دیگر همگی بر سرِ آن توافق دارند.

♦️وقتی به دیگران محبت می‌کنیم، حالمان بهتر می‌شود؛ بدنمان سرشار از دوپامین و سروتونین می‌شود و همزمان سطح کورتیزول یا همان هورمون استرس کاهش می‌یابد که برای سلامت قلب بسیار مفید است. هر نوع محبتی به دیگران می‌تواند مفید باشد، اما یک بررسی جامع روی ۲۰۱ مطالعه توسط انجمن روان‌شناسی آمریکا نشان داده که انجامِ کارهای کوچک و بی‌مقدمه بیشترین تأثیر را داشته است.

♦️این کار حتی شما را به رهبر بهتری تبدیل می‌کند. رفتارهای محبت‌آمیز باعث تقویتِ همدلی می‌شود؛ مهارتی که برای هر رهبری ضروری است و بخش مهمی از هوش هیجانی را تشکیل می‌دهد. دیگران هم، با دیدن این رفتار، مغزشان همان هورمون‌ها را ترشح می‌کند و این یعنی به احتمال زیاد همان رفتارها را تکرار خواهند کرد.

♦️مزیت دیگر به وجود آمدنِ احساسی است که به آن «لذت کمک‌کردن» می‌گویند. آخرین باری را که کارِ خوبی برای کسی کردید به خاطر بیاورید، مخصوصاً اگر بی‌مقدمه و بدون برنامۀ قبلی بوده. حدس می‌زنم بعدش حسی خوشایند در شما به وجود آمده باشد. نارینه هارتونیان، روان‌شناس بالینی، می‌گوید «پژوهشگران به این پدیده لذت کمک‌کردن می‌گویند؛ حالتی قابل‌اندازه‌گیری در مغز که با احساسات مثبت، کاهش استرس و حتی تسکین درد همراه است».

♦️به گفتۀ هارتونیان اسکن‌های اف‌ام‌آر‌آی نشان می‌دهند اعمال محبت‌آمیز همان نواحی مغز را فعال می‌کنند که هنگام دریافت پول فعال می‌شوند. به نظر می‌رسد ما ذاتاً برای همین‌ کارها ساخته شده‌ایم. ما به عنوان موجوداتی به‌شدت اجتماعی، در قالب گروه‌ها تکامل یافته‌ایم و وقتی به یکی از اعضای گروه کمک می‌کنیم، در واقع به کل گروه کمک کرده‌ایم و شانس بقای همه را افزایش داده‌ایم.

♦️حالا چطور می‌شود به این حرف‌ها عمل کرد؟ خوشبختانه فرصت برای انجام‌ کارهای خوبِ کوچک و بی‌مقدمه زیاد است. برداشتن یک تکه زباله و انداختن آن در سطل آشغال، یا کمکی کوچک به خیریۀ مورد اعتمادتان. حتی می‌توانید برای همکارتان یک فنجان قهوه ببرید، یا چند دقیقه‌ای با دوستی که روزهای سختی را می‌گذراند تلفنی صحبت کنید.

♦️برخی کارشناسان می‌گویند بهتر است روزانه پنج کار کوچک و بی‌مقدمۀ محبت‌آمیز انجام دهیم. اگر فکر می‌کنید زیاد است، کمترش کنید؛ حتی یکی هم کافی است تا طرز فکرتان عوض شود و در مسیر مهربان‌بودن قرار بگیرید. وقتی از این فرصت‌ها استفاده کنید، هم خودتان سالم‌تر و خوشحال‌تر می‌شوید، و هم افرادی که شما را می‌بینند خوشحال‌تر خواهند شد. و با این کار سهمی کوچک در بهبود جامعه خواهید داشت.

✍میندا زتلین ۴ اوت ۲۰۲۶

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹

🗓به مناسبت درگذشت مهرتاج_رخشان_تهرانی: از پیشگامان جنبش زنان در ایران و تأسیس مدارس دخترانه

🟥مهرتاج رخشان تهرانی (۱۲۶۰در تهران - ۲۹ شهریور ۱۳۵۳ در دماوند) با نام تولد بدرالدجی شاعرو از پیشگامان جنبش زنان در ایران و تأسیس مدارس دخترانه بود.

او مؤسس مدرسه دخترانه ام‌المدارس از اولین مدارس دخترانه در ایران و نویسنده نخستین نظام‌نامهٔ مدارس ایران برای وزارت معارف بود.

در شانزده سالگی به همراه خواهرش برای آن‌که پدرشان را وادار کنند تا به تحصیلشان در مدرسه رضایت دهد، در منزل علی‌اصغرخان اتابک که از دشمنان پدرشان بود، بَست نشستند. پس از یک ماه امام‌الحکما تسلیم شد. بدرالدجی در کلاس چهارم مدرسه دخترانه آمریکایی تهران پذیرفته شد. وی سالها بعد به فقه، عربی، تاریخ، انگلیسی، فرانسه مسلط شد.

بدرالدجی، که نام مهرتاج رخشان را برای خود برگزیده بود، پس از فارغ‌التحصیلی به معلمی و مدیریت در مدارس دخترانه ادامه داد. مدتی در اداره «مدرسه شرعیات اصفهان» به صدیقه دولت‌آبادی کمک کرد و «مدرسه ام المدارس» را در اصفهان تأسیس کرد. در مدرسه آمریکایی‌ها که از آن فارغ‌التحصیل شده بود، زبان و ادبیات فارسی را تدریس کرد. سپس مدیر مدارسی در شهرهای انزلی، مشهد، اصفهان، گلپایگان و ملایر شد.

وی در گلپایگان در شرایطی که نبض شهر در اختیار نیروهای کاملاً سنتی و محافظه‌کار بود، در ارتقای فرهنگ مردم نقش بسیار مهمی داشت.

او همچنین به درخواست وزیر معارف نظام‌نامه‌ای برای مدارس ایران تهیه کرد که در صفحهٔ اول نخستین شماره مجله معارف به چاپ رسید. رخشان نهایتاً در ۱۳۱۱ از ادارهٔ فرهنگ بازنشسته شد. یکی از دلایل بازنشستگی او اختلاف در مورد آموزش درس حفظ الصحهبود (بهداشت عمومی) بود که مسئولان آن را درسی بی‌فایده می‌پنداشتند.

رخشان در سال ۱۳۱۱ به دماوند رفت و قصد داشت پرورشگاهی جهت نگاهداری کودکان یتیم و بی‌بضاعت تأسیس کند که موفق نشد.

🔴حقوق روسپیان

رخشان در ۱۳۰۷ در مقاله‌ای در نشریه عالم نسوان پیشنهاد تشکیل خانهٔ امید برای نگهداری و آموزش زنان روسپی را مطرح کرد.

از نظر او جامعه مقصر اصلی در پدیدهٔ روسپی‌گری بود و همو می‌بایست و می‌توانست سرنوشت قربانیان آن را تغییر دهد.

البته طرح او به‌جایی نرسید، اما از اولین نمونه‌های ایرانی توجه به وضعیت روسپیان به عنوان یکی از حاشیه‌ای‌ترین و ستمکش‌ترین بخش‌های جامعه بود. او در سخنرانی خود به این اشاره کرده بود که باید از روسپی‌گری مخفی جلوگیری و روسپی‌گری علنی را در نقاط معلوم محدود کرد.

او معتقد بود که برای دفاع از حقوق تمامی زنان باید ابتدا از حقوق آن بخش که از همه بیشتر به حاشیه رانده شده و حقوق آن‌ها منظماً زیر پا گذاشته می‌شود، دفاع کنیم.
او برای مثال پیشنهاد کرده بود که دولت دوخت لباس سربازان وظیفه را به این زنان بسپارد و دستمزدی را به آنان بپردازد.

🔴کشف حجاب

حضور بدون حجاب مهرتاج رخشان در مراسم فارغ‌التحصیلی خود در مدرسه دخترانه آمریکایی و سخنرانی او به دو زبان انگلیسی و فارسی از نخستین نمونه‌های کشف حجاب در تاریخ معاصر ایران است.

مدرسه ام‌المدارس او نیز تعطیل شد چون محصلانش به‌جای چادر از لباسی شبیه به مانتو و کلاه امروزی استفاده می‌کردند.

⏺️مهرتاج رخشان را می‌توان اولین طراح لباس متحدالشکل برای دانش‌آموزان دختر نامید.

از او حدود هزار بیت شعر به‌جای مانده‌است:

💬

نسوان شده واقف به حقوق مدنی‌شان...
یک ذره تفاوت نبود مرد و زنی‌شان

💬

ای دل غمین برخیز کن بنای آزادی
تا زنی همی جولان در فضای آزادی
جهدها و کوشش‌ها بایدت در این میدان
تا کنی اسیران را آشنای آزادی

مهرتاج رخشان از سال ۱۳۱۱ که انزوای خودخواسته‌اش را به عنوان اعتراض به بی‌عدالتی و بی‌فرهنگی آغاز کرد، تا سال ۱۳۵۳ که در گورستان غربی دماوند غریبانه به خاک سپرده شد، در آرزوی بهبود زندگی مردم و گسترش فرهنگ عمومی بود.

@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹